Category: முதன்மை 3

மரணத்தின் நிலைஎண் காதலுக்கும் மிகையானது. “Death
Constant
Beyond
Love” ஸ்பானியம் : காப்ரியேல் கார்சியா மார்க்வெஸ் – 
 ஆங்கிலம் : கிரிகோரி ரபாஸா மற்றும் ஜே.எஸ். பெர்ன்ஸ்டீய்ன் – தமிழில் ச.ஆறுமுகம்

Gabriel
García
Márquez,


செனேட்டர் ஒன்சிமோ சான்ச்செஸ், அவரது வாழ்க்கைக்கான பெண்ணைக் கண்ட போது, அவரது மரணத்திற்கு ஆறுமாதங்களும் பதினொரு நாட்களுமே எஞ்சியிருந்தன. ஒருவித மாயத் தோற்றமுள்ள ஆளுநரின் ரோஜா1 என்ற கிராமத்தில்தான், அவர் அவளைச் சந்தித்தார். இரவில் சரக்குக் கடத்தல் கப்பல்களின் சொர்க்க பூமியாகவும் பகலில் பாலைவனத்திற்குள் உள்வாங்கிய உபயோகமற்ற கடற்கால் போலக் கடலைப்பார்த்தவாறு தோற்றமளிப்பதும் ஒன்றுக்கும் உதவாத நிலமும் திசைகளற்றதுமான அது, அப்படியிருப்பதனாலேயே நல் மாற்றத்தைக் கொண்டுவரக்கூடிய எவராவது ஒருவர் அங்கே வாழ்வாரெனச் சிறிதளவுங்கூட யாருக்குமே, எந்தச் சந்தேகமும் துளிர்த்திருக்கவில்லை.

அதன் பெயர்கூட ஒரு வேடிக்கை தான்; எவ்வாறெனில் அந்தக் கிராமத்தில் அப்போதிருந்த ஒற்றை ரோஜாவுங்கூட, லாரா ஃபாரினாவைச் சந்தித்த அந்த மாலைப்பொழுதில் சான்ச்செஸ் அணிந்திருந்ததுதான்.

நான்கு ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை எப்போதும் அவர் மேற்கொள்கின்ற வாக்குச் சேகரிப்புப் படலத்தின்போது தவிர்க்க முடியாத நிகழ்வாக அங்கே நிறுத்தவேண்டியதானது. ஊர்வலக் கார்கள் காலையிலேயே அங்கு வந்து சேர்ந்திருந்தன. பின்னர், பொது நிகழ்ச்சியின்போது கூட்டம் திரட்டவும் கோஷங்கள் எழுப்பவுமான வாடகை இந்தியர்களை ஏற்றிக்கொண்டு லாரிகள் வந்தன. பதினோரு மணிக்குச் சிறிது முன்னதாக இசைக்குழு, தானாக உயரும் மேடையரங்கம் மற்றும் பரிவாரங்கள் ஏற்றிய ஜீப்புகள், நிர்வாகப் பணியாளர்கள் வசதிக்கான ஸ்ட்ராபெர்ரி சோடா நிற ஊர்தி அனைத்தும் வந்தன. செனேட்டர் ஒன்சிமோ சான்ச்செஸ் குளிர்வசதி மகிழுந்து ஒன்றினுள் தட்பவெப்பமற்றவராக.

வீறமைதியுடனிருந்தாலும், கதவைத்திறந்த உடனேயே `குப்பென` முகத்திலடித்த வெப்பக் காற்றில் அதிர்ந்துபோனதோடு அவரது உயர்வகைப் பட்டுச் சட்டை, நிறமற்ற ஒரு பிசுபிசுப்புத் திரவத்தில் ஊறியது போலாகி, அவருக்கு முன்னெப்போதுமில்லாதபடி வயதாகிவிட்டதான ஒரு உணர்வு ஏற்பட்டது. அவருக்கு உண்மையில் நாற்பத்திரண்டு வயது தான் ஆகியிருந்தது. கூட்டிங்ஙெனில்2 பெருமதிப்புடன் உலோகப் பொறியியல் பட்டம் பெற்றிருந்தார். அத்துடன் ஆர்வமுள்ள வாசிப்பாளராகவுமிருந்தார். அதற்காக விருது ஏதும் பெறவில்லையென்றாலும், லத்தீன் செவ்வியல் இலக்கியங்களை அவற்றின் மோசமான மொழிபெயர்ப்புகள் வழியாக, வாசித்தவராக இருந்தார். ஜெர்மானிய எழிலொளிப் பெண் ஒருவரை மணந்திருந்ததோடு, அவர் மூலம் ஐந்து குழந்தைகளையும் பெற்றிருந்தார். அவர்கள் எல்லோரும் வீட்டில் பெருமகிழ்ச்சியோடுள்ளனர். எப்படியானாலும் அடுத்த கிறித்துமசுக்கு முன் அவர் இறந்துவிடுவாரென ஒரு மூன்று மாதம் முன்பாக அவருக்குச் சொல்லப்படும் வரையில், அவரும் மகிழ்ச்சியாகவே இருந்தார்.

பொது ஊர்வலத்துக்கான முன்னேற்பாடுகள் நடந்துகொண்டிருக்கும்போது, அவருக்கென ஒதுக்கியிருந்த வீட்டில் ஒரு மணிநேரம் தனிமையில் ஓய்வுகொள்ள வசதியாக அமையுமாறு பார்த்துக்கொண்டார். உடலை ஏணையில்3 சாய்த்துக்கொள்ளும் முன், அந்தப் பாலைவனம் முழுவதிலும் உயிர்ப்புடன் வைத்திருந்த அந்த ரோஜாவைக் கண்ணாடித் தண்ணீர்த் தம்ளருக்குள் மிதக்கவிட்டு, அந்த நாளின் மீதிப்பகுதி முழுவதற்கும் அவருக்கு மீண்டும் மீண்டுமாகப் பரிமாறப்படவிருக்கும் வறுத்த ஆட்டிறைச்சியின் பாகங்களைத் தவிர்ப்பதற்காகவே, அவர் தன்னுடன் எடுத்து வந்திருந்த தானிய உணவினை மதிய உணவாக உண்டுமுடித்து, வலி ஏற்படும் முன்பாகவே நிவாரணம் தருமென மருத்துவர்கள் குறித்துக் கொடுத்த மாத்திரைகள் பலவற்றையும் அந்தந்த நேரத்துக்கு முன்பாகவே விழுங்கிவிட்டிருந்தார். பின்னர் மின்விசிறியை அவரது ஏணைக்கருகாக இழுத்துக்கொண்டு, தூங்கும்போது இறப்பு குறித்த நினைவினை ஏற்படுத்துகிற மனச்சிதறலைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கான பெருமுயற்சியாக, அந்த ரோஜாவின் நிழலில் ஒரு பதினைந்து நிமிடத்துக்கு நிர்வாணமாகக் கைகால்களை நீட்டிக் கண்களை மூடிக் கிடந்தார். அவரது மருத்துவர்களைத் தவிர வேறு எவருக்கும் அவரது நேரம் குறிக்கப்பட்டுவிட்டிருந்த விவரம் தெரியாது. அவர், மீதி வாழ்க்கையையும் எந்த மாறுதலுமின்றி அப்படிக்கப்படியே வாழ்ந்து விடுவதென்றும், அந்த ரகசியத்தைத் தனக்குள்ளாகவே புதைத்துக் கொள்வதென்றும் தீர்மானித்திருந்தார்; அது, அவர் வாழ்ந்த வாழ்க்கை பெருமைக்குரியதென்பதால் அல்ல, மிகவும் கேவலமான ஒன்று என்பதால் தான்.

அன்று பிற்பகல் மூன்று மணிக்குப் பொதுமக்கள் முன் தோன்றுகையில் தன் விருப்புறுதிச் செயலாற்றலின் மீது சுய ஆளுமை கொண்டவராக, நன்கு ஓய்வெடுத்துச் சுத்தமான `மொரமொர` லினென் முழுக்காற்சட்டையும் பூப்போட்ட மேற்சட்டையும் அணிந்து வலிநிவாரண மாத்திரைகளால் மீட்டுக்கொண்ட உயிர்ப்புடன் தோன்றினார். மரண நினைப்பின் பாதிப்புகள் ஏற்படுத்தும் மனச்சிதைவுகள் மற்றும் உருச்சிதைவுகள் அவர் நினைத்ததை விட அதிகமாக எதுவுமில்லை. அதனாலேயே, பொதுக்கூட்ட மேடை மீது ஏறுகையில், நல்விருப்பம் தெரிவித்துக் கைகுலுக்க முண்டியடித்தவர்கள் மீது அவருக்குள் அலட்சியமான ஒரு வினோத எண்ணம் உருவானது. தொற்றுநீக்கியச் சிறுசிறு சதுரங்களான சூடுமிக்க வெடியுப்புப் படிகங்களை மிக அரிதாகவே கைகளில் தாங்குகிறச் செருப்பில்லாத இந்தியர்களுக்காக, வேறுநேரங்களில் போல, அவர் எந்த வருத்த உணர்வும் கொள்ளவில்லை. சரமாரிக் கைதட்டல்களைக் கோபம்மிக்க ஒரு ஒற்றைக் கையசைப்பின் மூலம் அமைதிப்படுத்திய அவர், வெப்பத்தைப் பெருமூச்சாக வெளியிட்டுக் கொண்டிருந்த கடல்மீது அசையாது பதித்த பார்வையோடு உடலசைவுகள் ஏதுமின்றி, சொற்பொழிவாற்றத் தொடங்கினார். முன்தீர்மானித்த, அவரது ஆழமான குரலில் அமைதியான நீரோட்டத்தின் ஒழுகுதன்மை இருந்ததென்றாலும், பலமுறை உருப்போட்டுத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிப் பார்த்துப் பழகிய பேச்சுத்திறன் உண்மையைச் சொல்லுந்தன்மையால் கைவரப்பெற்றதல்ல; மாறாக, மார்க்கஸ் அவ்ரேலியஸின் தீக்கதரிசனங்களின் நான்காவது நூலில், விதிவசத் தத்துவமென அவர் உரைத்துள்ளவற்றுக்கு நேர் எதிர்த்தன்மை கொண்டதாகும்.

அவரது அசையாத நம்பிக்கைகளுக்கு மாறாக, “நாம் இங்கே இயற்கையோடு போரிட்டுத் தோற்கடிப்பதற்காகக் கூடியிருக்கிறோம்.” எனத் தொடங்கிய அவர் “நமது சொந்த நாட்டிலேயே இனிமேலும் நாம் எடுப்பார் கைப்பிள்ளைகளாக, தண்ணீருக்கும் வழியற்ற மோசமான நிலையில் கடவுளும் கைவிட்ட அனாதைகளாக, நம் சொந்த மண்ணிலேயே நாடு கடத்தப்பட்டவர்களாக, அகதிகளாக இருக்கப்போவதில்லை. நாம் வேறு மாதிரியானவர்கள், பெருமக்களே, நாம் மேன்மைக்குரியவர்கள்; மகிழ்ச்சியான மக்கள்.” எனச் சொல்லி இடைநிறுத்தினார்.

அவருடைய சர்க்கஸ் வேலைகள் எல்லாவற்றிலும் ஒரேவிதமான பாவனை உத்தி இருந்தது. அவர் பேசப்பேச, இடையிடையே அவருடைய சேவகர்கள் காகிதப் பறவைகளைக் கொத்தாக அள்ளி வானவெளியில் வீச, அந்தச் செயற்கைப் பொருட்கள் உயிர் பெற்று மேடைத் தூண்களிடையே பறந்து கடலுக்குச் சென்றன. அந்தச் சமயத்தில் வேறு சிலர் பார வண்டிகளிலிருந்து கம்பளக் கூரை விரிப்புகள் மற்றும் அவற்றைத் தாங்கும் முட்டுக்கழிகளை உருவி மைதானத்தின் பின்புறமாக, அந்த வெடியுப்பு மண்ணில் நட்டு, இப்படியாக கண்ணாடிச் சாளரங்களுடன் கூடிய உண்மையான சிவப்புச் செங்கற்கட்டு வீடுகளென நம்பும்படியாக அட்டை முகப்புகளை உருவாக்கி, அதன் மூலமாக உண்மையான துன்ப வாழ்க்கைக் குடிசைகள் கண்ணில் படாதவாறு மறைத்துவிட்டனர்.
செனேட்டர், அவரது ஏமாற்று நாடகத்தினை அதிக நேரம் நீட்டிப்பதற்காக இரண்டு இலத்தீன் மேற்கோள்களைக் கூறி அவரது நீண்ட சொற்பொழிவினை நிகழ்த்திக்கொண்டிருந்தார்.

மழைபெய்விக்க எந்திரம், மேசை விலங்கு4களைப் பிரசவிக்கும் நகர்கருவி, வெடியுப்பு மண்ணிலும் காய்கறித் தாவரங்கள் மற்றும் சாளரத் தொட்டிகளில் கொத்தாகப் பல்வண்ண பான்சிகளையும் வளர்க்க விதவிதமான மகிழ்ச்சித் தைலங்கள் அனைத்தும் வழங்குவதாக உறுதியளித்தார். அவரது கற்பனை உலகம் கட்டிமுடிக்கப்பட்டதைக் கண்டதும், அவர் அதைநோக்கிக் கைநீட்டிச் சுட்டிக்காட்டினார். “ இப்படித்தான் நமது எதிர் காலம் இப்படித்தானிருக்கும், பெருமக்களே” என அவர் உரத்துக் கூவினார். ”பாருங்கள்! இப்படித்தான்!”

மக்கள் திரும்பிப் பார்த்தனர். வீடுகளின் பின்னால் தெரிவதாக அமைக்கப்பட்டிருந்த வண்ணத்தாள் கடற்கரை, அந்தச் செயற்கை நகரத்தின் மிக உயரமான வீட்டிற்கும் உயரத்தில் தெரிந்தது. இடம் விட்டு இடமாகக் கொண்டுசெல்லப்பட்டு, பல்வேறு இடங்களில் கண்ணைக் கவர்வதாக அமைக்கப்பட்டிருந்த அந்த அட்டை நகரம் ஒவ்வாத காலநிலையால் அரிக்கப்பட்டிருந்ததையும், அது இப்போது ஆளுநரின் ரோஜா கிராமத்தைப் போலவே தூசியும் தும்புமாக அழுக்கடைந்து கெட்டிருந்ததை செனேட்டர் மட்டுமே கவனித்தார்.
கடந்த பன்னிரண்டு ஆண்டுகளில் இப்போதுதான் முதல் முறையாக நெல்சன் ஃபாரினா செனேட்டரை வரவேற்கப் போகாமலிருந்தான். முதல் மனைவியைப் பிடித்திழுத்து நான்காக வெட்டித்தள்ளிய அதே மருந்தாளுநக் கரங்களால் கட்டிக்கொண்ட இழைக்கப்படாத பலகை வீட்டின் தண்மைமிகுந்த வேனில் முகப்பு ஏணையில் நண்பகல் தூக்கத்தின் மிச்சமீதியாகப் புரண்டுகொண்டிருந்த அவன், செனேட்டரின் பேச்சினைக் கேட்டான்.

பேய்த்தீவிலிருந்து தப்பிவந்த அவன், ஏதுமறியாத மாக்கா5ப் பெருங்கிளிகள் ஏற்றப்பட்டிருந்த கப்பலில், பாரமாரிபோவில் கண்டுபிடித்து, அவள் மூலம் ஒரு மகளையும் பெற்றுக்கொண்ட, கடவுள் மற்றும் மதப் பழக்க வழக்கங்களில் அசட்டையான, அழகானக் கறுப்பினப் பெண்ணுடன், ஆளுநரின் ரோஜாவில் வந்திறங்கினான். பின்னர் சில காலத்திலேயே, அந்தப்பெண் இயற்கையான காரணங்களால் இறந்துவிட, அவள் முன்னவளைப் போல் துண்டு,துண்டுகளாகிக் காலிஃபிளவர் தோட்டத்துக்கு உரமாக்கப்படாமல், முழுமையாக, உள்ளூர்க் கல்லறைத் தோட்டத்தில் அவளது டச்சுப் பெயருடனேயே புதைக்கப்பட்டாள். அம்மாவின் நிறம் மற்றும் உருவ அழகோடு அப்பாவின் விரிந்த மஞ்சள் நிறக் கண்களையும் மகள் பெற்றிருக்க, உலகத்திலேயே மிகமிக அழகு மிக்க பெண் ஒருத்தியை வளர்த்துக்கொண்டிருப்பதாக, அவன் கற்பனையில் மிதக்க, அது வசதியான ஒரு நல்ல காரணமாக அமைந்தது.

செனேட்டர் சான்ச்செஸின் முதல் வாக்குச் சேகரிப்புப் பரப்புரையின் போது, அவரைச் சந்தித்ததிலிருந்தே, சட்டத்தின் பிடியிலிருந்து தப்பிக்க வசதியாகப் போலி அடையாள அட்டை ஒன்றினைப் பெற உதவுமாறு நெல்சன் ஃபாரினா, அவரைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். செனேட்டர் மிகுந்த நட்பும் நயமுமாக, ஆனால் உறுதியாக மறுத்துவிட்டார். ஆனாலும் நெல்சன் ஃபாரினா விட்டுவிடாமல் பல ஆண்டுகளாகவும் அவரைச் சந்திக்கிற ஒவ்வொரு முறையும் அவனது கோரிக்கையை வெவ்வேறு காரணங்களுடன் முன்வைத்துக்கொண்டேதானிருந்தான். ஆனால், இம்முறை அவன், கொதிக்கும் குடிசைக்குள் உயிரோடு அவியுமாறு சபிக்கப்பட்ட கடற்கொள்ளைக்கார ஏணையில் படுத்துக்கிடந்தான்.

அதிலும் கடைசிக் கைதட்டல்களை, அவன் கேட்டு, வேலிப்பலகைகளுக்கும் மேலாகத் தலையை உயர்த்திப் பார்க்கையில், ஏமாற்று நகரத்தின் பின்பக்கத்தை, கட்டடங்களுக்கான முட்டுக்கழிகள், மரச் சட்டங்கள், மறைவாக அமர்ந்து கடற்கரைத் தாளினை அசைத்து அசைத்து முன்தள்ளிக்கொண்டிருந்த வித்தைக்காரர்களைக் கண்டான். அவன் வெறுப்பேதுமில்லாமலேயே காறித் துப்பினான்.
“அடடா” ”இப்படித்தான் கறுப்பர்களின் அரசியல்” என பிரெஞ்சு மொழியில் கூறிக்கொண்டான்.

சொற்பொழிவுக்குப் பிறகு, வழக்கம்போல் செனேட்டர், இசைக்குழு மற்றும் மேடைப் பரிவாரங்களோடு கிராமத்துத் தெருக்கள் ஊடாக ஊர்வலமாக நடந்துவருகையில், அவரவர் பிரச்னைகளை அவரிடம் கூறுவதற்காக, மக்கள் அவரை. முற்றுகையிட்டனர். செனேட்டர் அவர்கள் கூறுவதைத் இன்முகத்துடன் நல்லபடியாகக் கேட்டதோடு, பெரிய அளவிலான எந்த உதவியும் செய்யாமலேயே அவர்கள் ஒவ்வொருவரையும் திருப்திப்படுத்த ஏதாவது ஒரு வழியை எப்போதுமே கண்டுகொண்டார். ஆறு குழந்தைகளுடன் குடிசையின் கூரை மேல் ஏறி நின்ற ஒரு பெண் அத்தனைக் கூச்சல் மற்றும் வாணவேடிக்கைகளுக்கு நடுவிலும் அவள் சொல்வதைக் கேட்குமாறு கவனம் ஈர்த்தாள்.

”நானொன்றும் பெரிதாகக் கேட்கவில்லை, செனேட்டர்!” எனத் தொடங்கிய அவள், “தூக்கில் தொங்கியவன் கிணற்றிலிருந்து தண்ணீர் இறைத்துக் கொண்டுவர, ஒரு கழுதை வேண்டும், அவ்வளவுதான்!” என முடித்தாள்.
ஒல்லிக்குச்சிகளான ஆறு குழந்தைகள் மீதும் கண்களை ஓடவிட்ட செனேட்டர், ‘உன் வீட்டுக்காரனுக்கு என்னாச்சு?” எனக் கேட்டார்.
”அரூபாத் தீவுக்கு அதிர்ஷ்டத்தைத் தேடிப் போனான், அவன்,” எனக் கேலியாகச் சொன்ன, அவள், “ அவன், அங்கே என்ன பார்த்தான் என்றால், வாயெல்லாம் வைரம் பதித்த பற்கள் கொண்ட ஒரு வெளிநாட்டுப் பெண்ணைத் தான்.”
அதைக் கேட்டதும் குபீரென ஒரு சிரிப்பு அலை எழுந்தது.

”சரி,” என அழுத்தமாகச் சொன்ன செனேட்டர், உடனடித் தீர்வாக, “நீ கேட்ட கழுதை உனக்குக் கிடைக்கும்.” என்றார்.

சிறிது நேரத்திலேயே அவரது உதவியாளர் ஒருவர் நல்ல உடற்கட்டுள்ள கழுதை ஒன்றை அந்தப் பெண்ணின் வீட்டுக்குக் கொண்டுவந்து நிறுத்தினார். அந்தக் கழுதை, செனேட்டரின் கொடை என்பதை எவரும் மறந்துவிட முடியாதபடி, அதன் பிட்டத்தில் அழியாத மையினால் பரப்புரை கோஷம் ஒன்று எழுதியிருந்தது. அந்தக் குறுகிய தெருவில் அவர் நடந்துசென்ற தூரம் முழுவதிலும் அவரது தாராளத்தைக் காட்டும் வேறு சில சிறுசிறு உதவிகளைச் செய்தார்; செனேட்டரின் நடைவலத்தைக் காண்பதற்கு ஏதுவாக, படுக்கையை இழுத்து வாசலுக்கருகே கிடத்தியிருந்த நோயாளி மனிதரின் வாயில் சிறிதளவு மருந்தினைக்கூட செனேட்டர் ஊற்றினார். கடைசி மூலையில், நெல்சன் ஃபாரினா அவரது ஏணைக்குள்ளிருந்து சாம்பல் படிந்தது போல் வெளுத்துச் சிடுசிடுத்த முகத்துடன் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை, வேலிப் பலகைகள் ஊடாகக் கண்டதும் செனேட்டர், அவராகவே அவனிடம் நலம் விசாரித்தார்; ஆனால், அவர் குரலில் நெருக்கம், நட்பு ஏதுமில்லை.

“ஹலோ, எப்படி இருக்கிறீர்கள்?”
நெல்சன் ஃபாரினா, ஏணையில் புரண்டு, அவனது சோகத் தோற்றத்தினை மேலுமாக வெளிப்படுத்தினான். ”உனக்குத் தெரியாததா என் கதை,” எனப் பிரெஞ்சில் கூறினான்.
நலம் விசாரிப்பினைக் கேட்ட அவனது மகள் வாசலுக்கு வந்தாள்; மலிவான, நிறம் மங்கி வெளிறிப்போன ஒரு குவாஜிரோ6 இந்திய ஆடை சுற்றியிருந்த அவள் தலையில் அழகுக்காக வண்ண வண்ண அம்புகள் செருகி, வெயில் பாதுகாப்பாக முகச்சாயம் பூசியிருந்தது; ஆனால், அப்படியான கோர நிலையிலும் இந்த உலகத்தில் அவளைப் போல் அழகாக வேறெந்தப் பெண்ணும் இருக்கமுடியாதென்ற எண்ணத்தைத் தோற்றுவிப்பதாகத் தானிருந்தாள்.

செனேட்டர் வாய்பிளந்தார். “அய்யோ, நான் செத்தேன்!” என, வியப்புப் பெருமூச்சிட்டார். “கடவுள் அற்புதத்திலும் அற்புதங்களை விளைவிக்கிறார்!”

அன்று இரவு நெல்சன் ஃபாரினா அவனது மகளை மிகமிக அழகான ஆடை அணிவித்து அவளை, செனேட்டரிடம் அனுப்பினான். செனேட்டர் தங்கியிருந்த வீட்டின் முன் தூக்க மயக்கத்திலும் வெக்கை தாங்காமல் தள்ளாடிக் கொண்டிருந்த துப்பாக்கி தாங்கிய இரு காவலர்களும் முன் கூடத்திலிருந்த ஒரே நாற்காலியில் அமர்ந்து காத்திருக்கச் சொன்னார்கள்.

செனேட்டர், அவரது சொற்பொழிவின் போது வெளியிட்ட விஷயங்களை மீண்டும் காய்ச்சி ஊற்றுவதற்காக ரோஜாவூரின் முக்கிய நபர்களை அழைத்து வந்து அவர்களோடு அடுத்த அறையில் பேசிக்கொண்டிருந்தார். அவர்கள் எல்லோரும் அந்தப் பாலைவனத்தின் மற்ற கிராமங்களில் அவர் சந்தித்த நபர்களைப் போலவே தோன்றியதில், செனேட்டரே அலுத்துச் சலித்து, சுற்றிச்சுற்றி முடிவற்று நீண்ட அந்த இரவு நாடகத்தில் சோர்ந்துபோனார். அவரது சட்டை வியர்வையில் ஊறி நனைந்துவிட, அதை அந்த அறையின் அதிகமான வெக்கையில் ஒரு மாட்டு ஈயைப் போல கிர்,கிர்ரென்று சத்தமிட்டுக்கொண்டிருந்த மின்விசிறியின் சூடான காற்று மூலம் அவர் உடம்போடேயே உலர்த்தும் முயற்சியில் ஈடுபட்டார்.

“நாம் என்னமோ, காகிதப்பறவைகளைச் சாப்பிடமுடியாதுதான்.” என்றார், அவர். ” உங்களுக்கும் தெரியும், எனக்கும் தெரியும் அந்த நாளில் இந்த வெள்ளாட்டுப் புழுக்கைக்குவியல் மீது மரங்களும் பூக்களும் இருக்கும். அந்த நாளில் நீர் ஊற்றுகள் முழுவதும் புழுபூச்சிகளுக்குப் பதிலாக வரால் மீன்கள் துள்ளும். அன்று நீங்களோ, நானோ இங்கே செய்வதற்கு எந்த வேலையுமே இருக்கப்போவதில்லை. இப்போது நான் தெளிவாக, விளக்கிவிட்டேனா?”

யாருமே பதில் பேசவில்லை. பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே, செனேட்டர் நாட்காட்டியிலிருந்து ஒரு தாளைக் கிழித்து, அதைத் தன் கைகளாலேயே காகிதப் பட்டாம் பூச்சியாக அழகுபடுத்தினார். எந்த இலக்கும் இல்லாமல் அதை மின்விசிறிக் காற்றில் எறிய, அந்தப் பட்டாம் பூச்சி அறை முழுவதுமாகச் சுற்றிப் பின்னர் பாதி திறந்த கதவின் இடைவெளி வழியாக வெளியே சென்றது. மரண நினைவின் காரணமான ஓரளவு கட்டுப்பாட்டுடன், செனேட்டர் பேசிக்கொண்டே போனார்.

“அதனால், நான் உங்களுக்கு மீண்டும் மீண்டுமாகச் சொல்ல வேண்டியதில்லை; ஏனென்றால் உங்களுக்கே நன்றாகத் தெரியும்; நான் மீண்டும் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவதென்பது என்னைவிடவும் உங்களுக்குத் தான் லாபம். ஏனென்றால், இந்தக் கெட்டுக்கிடைத் தண்ணீரும் இந்திய வியர்வையுமாக நான் சலித்துப் போனேன். ஆனால் நீங்களோ அதைக் கொண்டு சம்பாதிக்கிறீர்கள். அந்த சம்பாத்தியத்தில் தானே வாழ்க்கையே ஓட்டுகிறீர்கள்.”
காகிதப் பட்டாம் பூச்சி வெளியே வந்ததை லாரா ஃபாரினா பார்த்தாள். அவள் மட்டுமே பார்த்தாள்; அந்த முன்கூடத்திலிருந்த இரண்டு காவலர்களும் துப்பாக்கியை அணைத்தவாறே படிக்கட்டுகளில் அமர்ந்து தூங்கினர். ஒருசில பல்டிகளுக்குப் பின் அந்தப் பெரியக் கல்லச்சுப் பட்டாம்பூச்சி முழுவதுமாக விரியத் திறந்து சுவரில் தட்டையாக அமர்ந்ததோடு அங்கேயே ஒட்டிக்கொண்டது. லாரா ஃபாரினா அதை நகத்தால் கிளப்பி எடுக்க முயற்சித்தாள். அடுத்த அறையில் எழுந்த கைதட்டல் ஒலியால் விழித்த காவலரில் ஒருவர் அவளது வீண் முயற்சியைக் கவனித்தார்.

“அது வராது. அது சுவரில் தீட்டிய வண்ணம்.” என்றார்.
கூட்டம் முடிந்து ஆட்கள் அறையைவிட்டு வெளியே வரத் தொடங்கியதும் அவள் மீண்டும் நாற்காலியில் அமர்ந்தாள். அறையின் வாசலில் தாழ்ப்பாள் மீது கைவைத்தவாறு நின்ற செனேட்டர், கூடம் காலியான போது தான் லாரா நிற்பதைக் கவனித்தார்.

“இங்கே என்ன செய்கிறாய்?”
“அப்பா சொல்லச் சொன்னாங்க.” எனப் பிரெஞ்சில் கூறினாள்.
செனேட்டர் புரிந்துகொண்டார். தூங்கிக்கொண்டிருந்த காவலர்களைக் கூர்ந்து பார்த்தாதுவிட்டுப் பின்னர், லாராவைக் கூர்ந்து நோக்கினார். அவளது அசாதாரணமான அழகு அவரது வலியை விடவும் அதிகமாக நினைப்பிலேறித் துன்புறுத்தவே, மரணம் தான் அவருக்கான முடிவை எடுக்கிறதெனத் தீர்மானித்தார்.

அவளிடம், “உள்ளே வா,” என்றார்.
லாரா ஃபாரினா அறையின் வாயிற்படிக்கு வந்து நின்றதும் அப்படியே பேச்சிழந்து சிலையாகிப் போனாள் : ஆயிரக்கணக்கான ரூபாய் நோட்டுகள் காற்றில் மிதந்து பட்டாம் பூச்சிகளாகச் சிறகடித்தன. செனேட்டர் மின்விசிறியை நிறுத்தியதும், காற்றில்லாமல் அந்தத் தாள்கள் அப்படிக்கப்படியே அறைகலன்களின் மீது வீழ்ந்து படிந்தன.

“பார்த்தாயா” எனச் சிரித்துக்கொண்டே, “ மலம் கூடப் பறக்கும்.” என்றார்.

லாரா ஃபாரினா அங்கிருந்த பள்ளிப்பையன் ஸ்டூல் மீது உட்கார்ந்தாள். அவள் மேனி வழவழப்பாக, ஆனால் திடமாக, கச்சா எண்ணெய் போல அதன் அடர்த்தியோடு அதே நிறத்திலிருந்தது. அவள் தலைமுடி இளம் பெண் குதிரையின் பிடரி மயிர் போலவும் அவளது பெரிய கண்கள் ஒளியை மிஞ்சும் பளபளப்புடனுமிருந்தன. செனேட்டர் அவள் பார்வையின் வழியே பயணித்துக் கடைசியில் அது ரோஜாவின் மீது படிந்திருப்பதைக் கண்டார். அந்த ரோஜா வெடியுப்பினால் வதங்கிப்போயிருந்தது.

“அது ரோஜா” என்றார், அவர். .
“ஆம்.” என்றவள், ஒருவித மருட்சியுடன், “ரியோஹாச்சா7 வில் அவை எப்படியிருக்குமெனப் படித்திருக்கிறேன்.”

இராணுவக் கட்டில் ஒன்றில் அமர்ந்த செனேட்டர், ரோஜாக்களைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டே அவரது சட்டைப் பொத்தான்களைக் கழற்றினார். அவரது மார்புக்குள் இதயம் இருக்கும் இடத்தின் மேலாக கோர்செய்ர்8 இதயம் துளைக்கும் அன்பு ஒன்று பச்சைகுத்தியிருந்தது. வியர்வையில் நனைந்த சட்டையைத் தரையிலெறிந்த அவர் லாராவிடம் அவரது புதையரணக் காலணிகளைக் கழற்ற உதவுமாறு கேட்டுக்கொண்டார்.
அவள் கட்டிலைப் பார்த்தவாறு குனிந்தாள். சிந்தனையிலிருந்து மீளாமலேயே, அவளைக் கூர்ந்து நோக்கிக்கொண்டிருந்த அவர், அவள் காலணிக்கயிறுகளை அவிழ்க்கும்போது அவற்றில் எந்த ஒன்று அந்த மோதலில் அவக்கேட்டில் போய் முடியப் போகிறதோ என எண்ணினார்.

“நீ இப்போதும் ஒரு குழந்தைதான், “ என்றார், அவர்.
’’நீங்கள் நம்பவில்லையா?” என்ற அவள், ஏப்ரலில் எனக்கு பத்தொன்பது வந்துவிடும்.” என்றாள்.
செனேட்டர் ஆர்வமானார்.
”என்ன தேதி?”
“பதினொன்று.” என்றாள், அவள்.
செனேட்டர் சிறிது நல்லதாக உணர்ந்தார். `நம் இரண்டுபேருமே மேஷம்` என்றவர், சிரித்துக்கொண்டே, “அது தனிமையின் ராசி.” என்றார்.

லாரா அதில் கவனம் செலுத்தவில்லை; என்னவெனில் அவளுக்கு அந்தக் காலணிகளை என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. செனேட்டருக்கு, அவருடைய பிரச்னையாக, லாராவை வைத்துக்கொண்டு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. ஏனெனில் அவருக்கு இதுபோலத் திடீர் காதல் விவகாரங்களெல்லாம் பழக்கமில்லை. அதுவுமில்லாமல் தற்போது கையிலிருப்பதன் தொடக்கம் வெறுப்பில் தோன்றியதென்பது அவருக்குப் புரிந்தது. சிந்திப்பதற்குச் சிறிது நேரம் எடுத்துக்கொள்ளலாமென்றே, லாரா ஃபாரினாவைத் தன் கால் முட்டுகளுக்கிடையே இறுக்கமாகப் பிடித்து, அவளது இடுப்பினை அணைத்து, அப்படியே கட்டிலின் மீது மல்லாக்கச் சாய்ந்தார். அப்போதுதான் அவள் அவளது சட்டைக்குக் கீழே எதுவும் அணியாமல் நிர்வாணமாக இருந்தாளென்பதை உணர்ந்தார். அவளது உடல் காட்டு விலங்கின் முரட்டு வாசமொன்றை வெளிப்படுத்தியது; ஆனால், அவளது இதயம் பயத்தில் படபடக்க, அவளது மேனி கண்ணாடி வியர்வையால் நசநசத்தது.

“ என்னை யாருமே காதலிப்பதில்லை.” என அவர் பெருமூச்சிட்டார்.

லாரா ஃபாரினா ஏதோ சொல்ல முயன்றாள், ஆனால் வெறுமே மூச்சுவிட மட்டுமே அவளால் முடிந்தது. அவளுக்கு உதவுவதாக, அவர் அவளைத் தன் அருகாகச் சாய்த்துக்கிடத்திவிட்டு, விளக்கினை அணைக்க, அந்த அறை ரோஜாவின் நிழலுக்குள் மூழ்கியது. அவள் விதியின் கரங்களில் தன்னை ஒப்புக்கொடுத்தாள். செனேட்டர் அவளை, அவளது உடலுக்குள்ளாகவே தேட, அவரது கரங்களால் மெல்லத் தடவி, அதனை வெறுமே தொட்டார்; ஆனால், அவள் எந்த இடத்தில் கிடைப்பாளென அவர் எதிர்பார்த்தாரோ, அங்கே வழியை அடைத்துக்கொண்டு இரும்பு போல ஏதோ ஒன்று தட்டுப்பட்டது.

“அதற்குள்ளே போய், நீ என்ன வைத்திருக்கிறாய்?’ய எனக் கேட்டார், அவர்.
”பட்டைப் பூட்டு.” என்றாள், அவள்.
”என்ன எழவு!” எனக் கோபமாகக் கேட்டவர், அதற்கான பதிலை அவரே நன்கறிவாரென்றாலும், மீண்டும் கேட்டார், “ சாவி எங்கே?”
லாரா நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டாள்.

‘’அப்பா தான் வைத்திருக்கிறார்.” என அவள் பதில் சொன்னாள். “ அவரது நிலைமையைச் சரிசெய்வதாக எழுத்து மூலமான உறுதிமொழி ஒன்றை அவரது ஆட்களில் ஒருவரிடம் கொடுத்தனுப்பி, சாவியைப் பெற்றுக்கொள்ளுமாறு உங்களிடம் சொல்லச் சொன்னார்.”

செனேட்டர் அதிகப் பதட்டமானார். “தேவடியாத் தவளைப்பயல்,” என வெறுப்பின் உச்சத்தில் முணுமுணுத்தார். பின்னர் தன்னைச் சிறிது தளர்த்திக்கொள்வதற்காக கண்களை மூடிய அவர் இருளுக்குள்ளாகவே தனக்குள் மூழ்கினார். நினைவு வைத்துக்கொள், அவர் எண்ணிப்பார்த்தார், நீயோ அல்லது யாராக இருந்தாலும் மரணமடைவதற்கு நேரம் காலமில்லை, உன்பெயர் கூடத் தெரியாமல் போவதற்கும் நேரம், காலம் இல்லை.
நடுக்கம் குறையட்டுமெனக் காத்திருந்தார்.

பின்னர் அவர், “ எனக்கு, ஒரு விஷயம் சொல்லு. என்னைப்பற்றி என்ன கேள்விப்பட்டிருக்கிறாய்?” என்றார்.
”கடவுள் மேல் சத்தியமான உண்மையா, உங்களுக்கு வேண்டும்?”
”ஆம். கடவுள் மேல் சத்தியமான உண்மை.”
“நல்லது,” என நிறுத்திய லாரா ஃபாரினா, பின்னர், “ நீங்கள் மற்றவர்களை விட மிக மோசமானவர்; ஏனென்றால் நீங்கள் வேறுமாதிரி ஆள்.” எனக் கூறினாள்.

செனேட்டர் ஒன்றும் குழம்பிவிடவில்லை. நீண்ட நேரம் கண் மூடி அமைதியாக இருந்த அவர், கண்விழித்தபோது, அவரது பழைய இயல்புகள் அனைத்தும் மீளக் கைவரப்பெற்றவராகத் தோன்றினார்.

’ஆஹ், எப்படியான ஒரு இழவு,” அவர் ஒரு முடிவுக்கு வந்தார். அவளிடம், “ பொட்ட நாய்க்குப் பிறந்த உன் அப்பனிடம், அவன் நிலைமையை, நான் சரியாக்குவேனென்று போய்ச் சொல்.” என்றார்.

”வேண்டுமானால், நானே போய்ச் சாவியை வாங்கி வரட்டுமா?” என்றாள், லாரா ஃபாரினா.
செனேட்டர் அவளைக் கைகளில் பற்றினார்.
”சாவியை மறந்து, என்னுடன் சிறிது நேரம் தூங்கு. தனிமையிலிருக்கும்போது யாராவது ஒருவர் உடனிருந்தால் நல்லது.” என்றார், அவர்.

பின்னர், அவள் ரோஜாவை விட்டுக் கண்களை அகற்றாமலேயே அவரது தலையை அவளது தோளில் சார்த்திப் பிடித்தாள். செனேட்டர் அவளது இடுப்பைப் பிடித்துக்கொண்டு, அவளது காட்டு விலங்கு அக்குளில் முகம் புதைத்துத், திகிலுக்குள் மூழ்கினார். ஆறு மாதங்கள், பதினொரு நாட்களுக்குப் பின் அதே நிலையில் லாரா ஃபாரினாவுடனான தொடர்பு குறித்த பொதுவிவகார ஊழலினால் பெயர்கெட்டு, மதிப்பிழந்து, இறுதியில் சாகும்போது அவள் இல்லாமல் சாகிறோமே என்ற வெறியில் அவர் செத்துப் போனார்.

***

குறிப்புகள்

ஆளுநரின் ரோஜா – Rosal del Virrey – கிராமத்தின் பெயர்
கூட்டிங்ஙென் – Gootingen, ஜெர்மனியில் 1737 இல் தோற்றுவிக்கப்பட்ட புகழ்பெற்ற ஆய்வுப் பல்கலைக்கழகம்.
ஏணை – hammock, உறங்குவதற்காக அமைக்கும் தொட்டில் அமைப்பு.
மேசை விலங்குகள் – Table animals for playing. விளையாட்டுக்கான பொம்மை விலங்குகள்.
மாக்கா – Macaws கிளி வகையில் பல்நிறப் பெருங்கிளிகள்
குவாஜிரா – Guajira வெனிசுலா – கொலம்பிய எல்லையிலுள்ள தீபகற்பம் குவாஜிரா தீபகற்பம் எனவும் அப்பகுதியின் வாயூ பூர்வகுடிகள் குவாஜிரா இந்தியரென்றும் அழைக்கப்படுகின்றனர்.
ரியோஹாச்சா – Riohacha கொலம்பியாவில், ராஞ்சீரியா நதி கரீபியன் கடலில் கலக்கும் முகத்துவாரத்திலுள்ள நகரம்.
கோர்செய்ர் – Corsair கலிபோர்னியக் கணினி நிறுவனம்.

ஷூ திங் கவிதைகள்(“மூடுபனிக் கவிகள்” ) / ( சீனக் கவிதைகள் ) / ஆங்கிலம் வழியாக தமிழில் : சமயவேல்

ஷீ திங்

சீனத்தில் இருபதாம் நூற்றாண்டின் இரண்டாம் அரைப்பகுதியின் முன்னணிக் கவிஞர்களில் ஒருவரான ஹோங் பெய்யுவின் புனை பெயரே ஷூ திங். 1952ல் பிறந்த இவர், சீனத்தின் கலாச்சாரப் புரட்சியின் போது, இவரது அப்பாவின் சித்தாந்த இணக்கமின்மை காரணமாக, இவரது பதின்ம வயதில் பள்ளியிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டு கிராமப்புறத்துக்கு அனுப்பப்பட்டார். சிமெண்டுத் தொழிற்சாலையிலும் டெக்ஸ்டைல் மில்லிலும் பணி புரிய வைக்கப்பட்டார். இந்தச் சமயத்தில் அங்கீகாரமற்ற மேற்கத்தியக் கவிதைகளின் தாக்கத்தால், ஷூ திங், கவிதைகள் எழுத ஆரம்பித்தார். கவிதையில், அரசு நிர்ணயித்த “சமூக யதார்த்த”த்திற்குப் புறம்பாக மனித உணர்ச்சிகளையும் பிரக்ஞையையும் சோதனை செய்யும் விதமாக உருவான “மூடுபனிக் கவிகள்” என்று அழைக்கப்பட்ட இளம் கவிகளின், எழுத்தாளர்களின் குழுவில் ஷூ திங்கும் இணைந்தார். “மூடுபனி” இயக்கத்தின் தலைமறைவு இதழான ஜின்டியன் (இன்று) இதழில் 1979லிருந்து இவரது படைப்புகள் வெளிவரத் தொடங்கின. அதிகாரம் ஜின்டியன் இதழை மூடி, சித்தாந்த இணக்கமின்மை விசாரணையைத் தொடங்கியது. கொஞ்ச காலம் ஷூ திங் எழுதாமல் இருந்தார். ஆனால் அதிகாரம் அவரது படைப்புகளில் திருப்தியடைந்து, அவரைச் சீன எழுத்தாளர்கள் கூட்டமைப்பில் உறுப்பினராக்கியது. இவர் 1980களில் இருமுறை தேசியக் கவிதை விருதைப் பெற்றார். இவரது கவிதைகள் சில:


ஒருவேளை—
–ஒரு கவியின் தனிமைக்கான பதில்

ஒருவேளை நமது இதயங்களுக்கு
வாசகர்கள் எவரும் இல்லாமல் போகலாம்
ஒருவேளை நாம் தவறான சாலையில் பயணித்திருக்கலாம்
எனவே நாம் தொலைதலில் முடிகிறோம்.

ஒருவேளை நாம் விளக்குகளை ஒவ்வொன்றாக ஏற்றுகிறோம்
அவற்றைப் புயல்கள் ஒவ்வொன்றாக ஊதி அணைக்கின்றன
ஒருவேளை இருட்டுக்கு எதிராக நாம் நமது உயிர்-மெழுகுவர்த்தியை ஏற்றுகிறோம்
ஆனால் எந்த நெருப்பும் உடலுக்கு வெதுமையூட்டுவதில்லை.

ஒருவேளை நமது கண்ணீர்களை வெளியேற்றியவுடன்
நிலம் உரமிடப்பட்டுவிடும்
ஒருவேளை நாம் சூரியனைத் துதிக்கையில்
நாமும் சூரியனால் துதிக்கப்படுகிறோம்.
ஒருவேளை நமது தோள்களின் மேல் இருக்கும் குரங்கின் கனம் கூடக் கூட
நாம் மேலதிகமாக நம்புகிறோம்.
ஒருவேளை அடுத்தவர்களின் துயரங்களை மட்டுமே நாம் எதிர்க்க இயலும்
நமது சொந்த துரதிர்ஷ்டங்களுக்கு மௌனமாகவே இருக்கிறோம்.

ஒருவேளை
இந்த அழைப்பு மறுக்க முடியாததாக இருப்பதால்
நமக்கு வேறு எந்த வாய்ப்பும் இல்லை.
௦௦௦


ஒரு தீவின் கனவு

நான் எனது சொந்த அட்சரேகையில் இருக்கிறேன்
எனது புலம்பெயர் கனவுகளுடன்—

வெள்ளை மூடுபனி.
பனிச் சாலைகள்.
ஒரு கனத்துத் தொங்கும் மணி
ஒரு சிவப்பு அரண்மனைச் சுவரின் பின்னால்
அசைவற்ற அந்தியைக் கிழித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

ஓ, நான் ஒரு செர்ரி சிற்றோடையைக் காண்கிறேன்
அதன் நடனமிடும் உடையைத் திறந்து கொண்டு
ஒரு பெருமழைக்குப் பிறகு;
நான் இளம் பைன் மரங்களைக் காண்கிறேன்
தங்கள் தலைகளை ஒன்றோடொன்று முட்டிக்கொள்கின்றன
ஓர் உரையாடலை உருவாக்க;
மேலும் மணற்புயலிலும் பாடல்கள் கேட்கின்றன
ஒரு பீச்சியடிக்கும் நீரூற்று போல.

இவ்வாறாக, மிக உஷ்ணமான சூரியன்கள் மின்னுகின்றன
கண்ணிமைகளுக்கு அடியில் கனத்த உறைபனியுடன்;
மேலும் ரத்தம் வழி நடத்துகிறது
நம்பகமான வசந்தக் காற்றை
உறைந்த உள்ளங்கைகளுக்கு இடையில்.
ஒவ்வொரு சாலைச் சந்திப்புகளிலும்
தெருவிளக்குகளால் ஆசிர்வதிக்கப்பட்டு
காதல் மௌனமாக வாக்குறுதி அளித்திருந்ததை விடவும் கூடுதலாக
முத்தப் பிரியாவிடைகளில்.

கடல் அலைகளுக்கும் பசுமை நிழலுக்கும் நடுவில்
பனிப்புயல்களுக்கு எதிராக நான் ஒரு கனவு வைத்திருக்கிறேன்.

௦௦௦


கூடுகை வரிசை

இரவுக்குப் பின் இரவு
காலத்தின் கூடுகை வரிசை
தொழிற்சாலையின் ஒருங்கு கூட்டும் வரிசை வேலைக்குப் பிறகு
வீட்டுக்குச் செல்லும் வரிசைகளில் நாங்கள் இணைகிறோம்
உயரே விண்மீன்கள் வானைக் கடப்பதற்குக் குழுமியிருப்பதைப் போல.
அதற்கும் மேலே
தொலைந்த நாற்றுகளின் ஒரு வரிசை.

விண்மீன்கள் தீர்ந்துவிட்டிருக்க வேண்டும்
ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு
மேலும் பயணத் திட்டத்தில் மாற்றம் இல்லை
மேலும் சோகை பிடித்த நாற்றுகளில்
முழுமையும் நிறமும்
நிலக்கரிப்புகையில் மங்குகின்றன.
நமது பகிர்ந்து கொள்ளப்பட்ட வழக்க முறைகளால்
நான் இதை அறிவேன்.

விசித்திரமாக
என்னால் உணர முடியவில்லை
எனது சொந்த இருப்பை.
விசனம் அல்லது பழக்கம் காரணமாக நான் மாறிவிட்டிருக்கிறேன்
கிளைவிடும் மரங்கள் போல, விண்மீன் கூட்டங்கள் போல,
மிகப் பலவீனமாக இருக்கிறேன் கேள்வி எழுப்ப
இது தீர்மானிக்கிறது விதியை.
௦௦௦

விழுந்து கொண்டிருக்கும் இலைகள்

I

உருகிக் கொண்டிருக்கும் நிலா
ஒரு குளிர்ந்த கித்தானில் மிதக்கும்
ஒரு மெலிந்த பனிக்கட்டித் துண்டாக இருந்தது.
நீ என்னை வீட்டுக்கு நடக்க வைத்தாய்,
சிறிய பெருமூச்சுகளை வழி முழவதும்
விட்டுக் கொண்டு,
ஏமாற்றத்திலோ அல்லது துயரத்திலோ இல்லை.
நாம் ஒருபோதும் விவரிக்க முடிந்ததில்லை
இலைகள் நமக்குத் தரும் மனோநிலையை,
ஆனால் பிரிவுக்குப் பிறகு
வீழ்ந்து கொண்டிருக்கும் இலைகளில் உனது காலடியை நான் கேட்பேன்.

II

எல்லாத் திசைகளில் இருந்தும்
வசந்தம் எங்களிடம் குசுகுசுக்கிறது,
ஆனால் எங்கள் பாதங்களுக்குக் கீழே இலைகள்,
குளிர்காலக் குற்றத்தின் சாட்சியம்
ஒரு இருண்ட ஞாபகத்தைக் கிளறுகிறது.
ஆழ்ந்த அதிர்ச்சிகள்
நமது கண்களை ஒன்றையொன்று தவிர்க்கச் செய்கிறது,
ஆழ்ந்த பிரதிபலிப்புகள்
நமது எண்ணங்களை மீண்டும் சந்திக்க வற்புறுத்துகின்றன.

மரங்களில் ஆண்டு வட்டங்களைப் பதிக்கின்றன பருவங்கள்.
விழுந்து கொண்டும் தளிர்த்துக் கொண்டும் இருக்கும் இலைகள்
ஆயிரம் வரிகளை இயற்றுகின்றன.
ஆனால் ஒரு மரத்திடம் காலவரையறை அற்ற
ஒரே ஒரு பாட்டு மட்டுமே இருக்க வேண்டும்–
“வானத்திற்குள் சுதந்திரமாகப் பரவுவதற்காக
நான் ஒருபோதும் பூமியைவிட்டுப் போக மாட்டேன்.”

III

எனது ஜன்னலைத் தட்டி,
காற்று விவரிக்கிறது நீ எங்கிருக்கிறாய் என்பதை—
ஒரு கபொக் மரத்தின் அடியில் நீ நடந்து கொண்டிருக்கிறாய்
காற்று கீழே ஒரு பூக்களின் மழையை உதிர்க்கிறது:
வசந்த இரவுகள் பனியாலானவை,
நடுக்கங்கள் உனது இதயத்திற்கு வெளியே வைக்கப்பட்டுள்ளன.

திடீரென நான் உணர்கிறேன்: நான் ஒரு வீழ்ந்த இலை,
இருட்டிலும் சகதியிலும்—
காற்று ஒரு சாவுப் பாடலை இசைக்கும்போது
ஒரு பச்சை மென்கனவு அதன் முதல் சுவாசத்தை
என் உடலிலிருந்து எடுத்துக் கொள்ள நான் அமைதியாகக் காத்திருக்கிறேன்.

௦௦௦

உன்னைத் தேடுகிறேன்

எல்லைகள் அற்ற ஒரு தொங்கும் வண்ண ஓவியம்
விடையில்லாத ஒரு தூய அல்ஜிப்ரா கணக்கு.
ஓர் ஓரிழை யாழ், உணர்வு கிளறும் ஜெபமாலை
அது தாழ்வாரங்களில் சொட்டுகளாகத் தொங்குகிறது.
கடலின் அக்கரையை ஒருபோதும் அடைய முடியாத
ஒரு ஜோடித் துடுப்புகள்.

ஒரு மொட்டு போல அமைதியாய் காத்திருக்கிறேன்.
கொஞ்சம் தூரத்திலிருந்து உற்றுப் பார்க்கிறது அந்திச் சூரியன்.
ஒருவேளை ஒரு சமுத்திரம் எங்கேயோ ஒளிந்திருக்கலாம்,
ஆனால் அது வெளியே பாயும் போது—இரு கண்ணீர்த்துளிகள் மட்டுமே.

ஓ, ஓர் இதயத்தின் பின்னணியில்,
ஓர் ஆத்மாவின் ஆழ் கிணற்றில்.

ஒன்று அல்லது இரண்டு நிகழ்வுகளை நினைவுகூர்தல்

ஒரு கவிழ்க்கப்பட்ட வைன் கோப்பை.
நிலவொளியில் பயணிக்கும் ஒரு கல் பாதை.
நீலப் புல் நசுங்கிக் கிடக்கும் இடத்தில்
ஒரு புறக்கணிக்கப்பட்ட பல்வண்ண அஜலியா மலர்.

யூகலிப்டஸ் மரம் சுழல்கிறது.
உயரே விண்மீன்கள் ஒரு பல்வண்ணநோக்கியை நிறைக்கின்றன.
ஒரு துருப்பிடித்த நங்கூரத்தின் மேல்
கண்களில் பிரதிபலிக்கிறது மங்கிய வானம்.

ஒரு புத்தகத்தை உயர்த்திப் பிடித்து மெழுகுவர்த்தியைப் பொத்தினேன்
உதடுகளுக்கிடையில் ஒரு விரலுடன்
ஒரு முட்டையோட்டுக்குள் அமைதியாய் அமர்ந்திருக்கிறேன்,
பாதி ஒளி ஊடுருவும் ஒரு கனவை வைத்துக் கொண்டு.

ஒரு சிறிய ஜன்னலின் பாடல்

எழுது பொருட்களைக் கீழே வை,
திறந்த ஜன்னலுக்கு வா,
நான் ஒரு தீபத்தை உயர்த்திப் பிடித்திருக்கிறேன்
உனக்காக—
இந்த தூரத்திலிருந்து நீ என்னைப் பார்.

விடிந்து கொண்டிருக்கும் பூமியின் மேல் காற்று நடக்கிறது
வானத்தைத் துப்புரவாக கூட்டிப் பெருக்கி.
இரவு இன்னும் சேகரித்துக் கொண்டிருக்கிறது
அதன் உடைந்த துண்டுகளைத் தெருக்கள் நெடுக.
எல்லாப் பூக்களும் எல்லாப் பசுஞ்சிறு கிளைகளும்
சூரியனின் வேறொரு உறைபனியைச் சுவைக்கும்
கருஞ்சிவப்பு விடியல் தூரத்தில் இல்லை போல.

கடலின் வாசனை மலைகளுக்குப் பின்னால் சிக்குண்டு இருக்கிறது
அவை தொடர்ந்து
நமது இளமையைக் கொள்ளையடித்துக் கொண்டிருக்க முடியாது
மேலும் அவை நம்மை வெகுகாலம் தாமதிக்கச் செய்யவும் முடியாது.

எனக்கு வாக்குறுதியளி—கண்ணீர்கள் இல்லை
ஜன்னலுக்கு வா, என்னை சந்தி
நீ தனிமையில் இருப்பதாக உணர்ந்தால்.

ஒருவர் அடுத்தவரது துயரப் புன்னகையைப் பார்ப்போம்
போராட்ட ஆனந்தக் கவிதைகளைக் கைமாற்றிக் கொள்வோம்.


பரிசு

ஒரு குளத்தின் கனவை நான் கனவு காண்கிறேன்
அது வானத்தைப் பிரதிபலிக்க மட்டும் வாழவில்லை
ஆனால் கரை மேல் நிற்கும் வில்லோ மரங்களும் பால்வெட்சிச் செடிகளும்
என்னைக் குடிக்கட்டும்.
அவர்களது இலைச் சிரைகளுக்குள் நான் வேர்கள் வழியாகக் கிளைவிடுவேன்,
மேலும் அவை வாடுகையில் நான் வருந்தப் போவதில்லை
ஏனெனில் நான் என்னையே புகுத்தியிருக்கிறேன்
மேலும் வாழ்ந்துவிட்டிருப்பேன்.

சூரிய ஒளியின் ஆனந்தத்தோடு நான் மகிழ்ச்சியாய் இருக்கிறேன்
அதன் சுருக்கமான வாழ்க்கை, காலம் தாண்டும் ஒரு காவியத்தையே படைத்துவிடுகிறது
குழந்தைகளின் கண்மணிகளில்;
அது ஒரு சிறிய தீயாக, தங்கமயமாகத் தொடங்கும்,
மேலும் ஒரு மரகதப் பச்சைப் பாடலைப் பாடும்
முளைவிடும் விதைகளின் மத்தியில்.
நான் சாதாரணமாக இருக்கிறேன் ஆனால் ஏராளமாக
அது எனக்கு ஆழத்தைத் தருகிறது.

புலம்பெயரும் பறவைகளின் துயரத்தோடு மட்டுமே நான் புண்படுகிறேன்
எனது ஆழ்ந்த காதலை வசந்தம் மட்டுமே புரிந்துகொள்கிறது
அத்தகைய விரோதத்தையும் இழப்பையும் அது தாங்கிக் கொள்கிறது
ஒரு விட்டுவிட்டு மினுங்கும் வெதுமையான காலத்தை நோக்கிப் பறப்பதற்கு.
ஓ, இந்தக் கேடுகெட்ட சிறகுகள்
பாடலின் ஒரு தீவிரமான வரியைத் துடைத்தெறிந்துவிடும்
எல்லா ஆத்மாக்களையும் காலத்தையும் துளைத்தெடுக்க.

நான் உணரும் ஒவ்வொன்றும்
பூமியிலிருந்து கிடைத்த ஒரு பரிசே.

௦௦௦

ஷூ திங்

நெருப்பில் எரிந்த மலர் ( சில்வியா ப்ளாத் ) மணிக் குடுவை / தமிழில் விஜிய பத்மா

அமெரிக்க கவிஞர் மற்றும் நாவலாசிரியர் சில்வியா ப்ளாத் தனது சுய சரிதையான “மணி குடுவை (The Bel Jar) என்ற புதினத்தால் உலகளவில் அறியப்பட்டவர். பெண் விடுதலை சார்ந்த சிந்தனைகளை கொண்ட சில்வியாவிற்கு அவர் சார்ந்த சமூகமும், அவர் சந்தித்த காதலும் அத்தனை ஏற்புடையதாக இல்லை.சில்வியாப்ளாத்1950இல் ஸ்மித் கல்லூரியில் உதவித்தொகை பெற்று கல்வி பயின்ற காலக்கட்டத்தில் அமெரிக்க சமூகம் முற்போக்கு சிந்தனைகளில் மிகவும் பின்தங்கியதாக இருந்தது.இதனால் சில்வியாவிற்குசமூகம் கொடுத்த நெருக்கடிகள் தாங்க இயலாததாக இருந்தது. மேலும் அவரது காதல் வாழ்க்கை மிக கசப்பானதொரு அனுபவமாக மனதில் குழப்பங்களை விளைவிக்கஒருக்கட்டத்தில்மனநிலை பாதிக்கப்பட்டு சில்வியா பிளாத் தன் முகத்தை சமையல் எரிவாயுவில் காண்பித்து தற்கொலைக்கு முயன்றார்.அதன்பின் மனநல மருத்துவ சிகிச்சை பெற்று குணமடைந்து மீண்டும் தனது கல்வியை தொடர,1955இல் பட்டம் முடித்தார். பின்னர் பிரிட்டிஷ் கவிஞரான டெட் ஹுகஸைச் சந்தித்த சில்வியா அவரை காதலித்து திருமணம் செய்துகொண்டார். ஆனால் அவரது திருமண வாழ்வும் தோல்வியிலேயே முடிந்தது.நிறைவில்லாத திருமண வாழ்வுசில்வியாவை உச்சக்கட்ட மனச்சிதைவு நோய்க்கு ஆளாக்கியது.இப்படியானதனது உளவியல் சார்ந்த மனக்குழப்பங்களையும், உணர்வுகளையும்அப்படியே “மணிக்குடுவை“ என்ற நாவலாக எழுதிவிட்டு, ஆறுமாதம் கழித்து 1963ஆம் ஆண்டில் மன உளைச்சல் அதிகரித்து தற்கொலை செய்துகொண்டார்.சில்வியாவின் உண்மைகள் நிரம்பிய இந்நாவல் அமெரிக்காவில் வெளியிடப்படக்கூடாது என்ற சில்வியாவின்தாயின் வேண்டுகோளை ஏற்று அமெரிக்க அரசு இந்நாவலை 1971ஆம் ஆண்டு வரை தடை செய்திருந்தது.ஆனால் உலகம் முழுவதும் தி பெல் ஜார் (மணிக்குடுவை)நாவல்மிகப்பெரியபாராட்டைப்பெற்றதும் அமெரிக்காஅரசு அந்ததடையை நீக்கியது.

மணிக்குடுவை (தி பெல் ஜார்)நாவல் மற்றும் அவரது கவிதைத் தொகுதிகள் கொலோசஸ் மற்றும் ஏரியல் ஆகியவற்றிற்காக மரணத்திற்குப் பிறகு இலக்கியத்திற்காக வழங்கப்படும் உயரிய விருதான ப்ளாட் புலிட்சர் 1982ஆம் ஆண்டுவழங்கப்பட்டது.மிக உயர்ந்த ஆங்கில நடையில் நிறைய குறியீடுகளும், உண்மை உணர்வுகளின் பிரதிபலிப்பும், ஒரு இளம் பெண்ணின் மனக்குழப்பங்களையும் வெளிப்படையாக எழுதப்பட்ட தி பெல் ஜார் (மணிக்குடுவை) இதுவரை ஆறு உலக மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. இந்நாவலை உள்வாங்கி அதன் உயிர்ப்பின் சாரம் கெடாமல் தமிழில் மொழிபெயர்க்க வேண்டுமானால், நாமும் நாவலாசிரியரின் பித்து மனநிலைக்கு சென்று புரிந்து கொண்டுதான் மொழிபெயர்க்க இயலும். இதனை மிக அருமையாக ஜீவன் கெடாமல் உயரிய நடையில் மொழிபெயர்த்துள்ளார் மொழிபெயர்ப்பாளர் ஜி.விஜயபத்மா. காலதாமதமாக வந்தாலும் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு இலக்கியத்தில் சில்வியாபிளாத்தின் மணிக்குடுவை எனும் சுயசரிதம் மிக முக்கியமான நாவலாக கவனிக்கப்படும் என்பதில் எந்தவித ஐயமும் இல்லை. புதினத்தை வெளியிடுவதில் நாதன் பதிப்பகம் அகம் மிக மகிழ்கிறது.

அஜயன் பாலா
பதிப்பாசிரியர்.

பல்லக்குத் தூக்கிகளுக்கு வயது 30 / அ.ராமசாமி

1988, டிசம்பர் 31 இல் ஒருநாள் கலைவிழா ஒன்றை நடத்திடத் திட்டமிட்டது மதுரை நிஜநாடக இயக்கம். அதே ஆண்டில் மதுரையில் மூன்று நாள் நவீன நாடக விழா ஒன்றையும் நடத்திய அனுபவம் நிஜநாடக இயக்கத்திற்கு இருந்தது. நாடகவிழாவும் ஒருநாள் கலைவிழாவும் மதுரைக்குப் புதுசு. தமிழ்நாட்டிற்கே புதுசு என்று கூடச் சொல்லலாம். அக்கலைவிழாவிற்குப் பின்புதான் திருவண்ணாமலை தொடங்கித் திருப்பரங்குன்றம், சென்னை எனப் பல இடங்களில் தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் (கலைஞர்கள்) சங்கம் கலைவிழாக்களை நடத்தியது.

புரிசை, சுபமங்களா நாடக விழாக்களுக்கும் நிஜநாடக இயக்க நாடகவிழாக்களே முன்னோடி. மைய அரசின் சங்கீத நாடக அகாடெமி நடத்தும் மண்டல நாடக விழாக்களிலும் தேசிய நாடக விழாக்களிலும் கலந்துகொண்டு நாடக விழாக்களைப் பார்த்திருந்த அனுபவத்தோடு பெங்களூர், புதுடெல்லி போன்ற நகரங்களிலும் நடந்த கலைவிழாக்களையும் பார்த்த அனுபவத்தில் ஏற்பாடு செய்யப்பெற்ற விழாக்கள் அவை. அந்த விழாக்களை ஏற்பாடு செய்த காலகட்டத்தில் நான் நிஜநாடக இயக்கத்தின் செயலாளராக இருந்தேன்.

டிசம்பர் 31, ஒருநாள் கலைவிழாவில் மேடை நாடகம், கவிதா நிகழ்வு, நவீன ஓவியர்களின் கண்காட்சி, கிராமப்புற ஆட்டங்கள் எனப் பலவற்றைக் கலந்து தரலாம் என முடிவு செய்யப்பட்டதின் அடிப்படையில் நிகழ்ச்சிகள் முடிவுசெய்யப்பெற்றன. நிஜநாடக இயக்கத்தின் நாடகங்களோடு அதிகம் செலவில்லாமல் பக்கத்தில் இருக்கும் நாடகக் குழுவின் நாடகங்களைக் கூட இணைத்துக் கொள்ளலாம் என்று முடிவுசெய்யப்பட்து. நிஜநாடக இயக்கத்தில் உறுப்பினராக இல்லாத நண்பர்கள் நான் வாடகைக்கிருந்த வீட்டின் வாசலிலும் மாடியிலும் கூடிப் பேசுவோம். திறனாய்வுப்பார்வை, அரசியல், சினிமா, ஓவியம், எழுத்து எனப் பலவற்றை விவாதிக்கும் அந்த நண்பர்களைக் குழுவாக்கி ஒரு நாடகம் போடலாம்; அதற்காக ஒரு நாடகப் பிரதியைத் தேடலாம் என்ற நோக்கில் பல நாடகங்களைக் குறித்து விவாதித்தோம்.

நிஜநாடக இயக்கத்தில் செயல்பட்டுக்கொண்டே இன்னொரு நாடகக் குழுவைத் தொடங்கலாமா? என்றெல்லாம் யோசிக்காமல் அவ்விழாவில் ஒரு நாடகத்தை நிகழ்த்த வேண்டும் என்பதற்காகச் சுதேசிகள் என்றொரு நாடகக்குழுவைத் தொடங்கினோம். அக்குழு மேடையேற்றுவதற்காகப் பல நாடகப்பிரதிகள் பரிசீலிக்கப்பட்டன. பாதல் சர்க்கார், விஜய் டெண்டுல்கர் என இந்திய நாடகாசிரியர்களோடு பெர்ட்டோல்ட் ப்ரெக்ட், எட்வர்ட் ஆல்பி போன்ற இடதுசாரிகளின் நாடகப் பெயர்கள் எங்களால் உச்சரிக்கப்பெற்றது. விவாதிக்கப்பெற்றன. அந்தப் பரிசீலனையின்போது புதியதாகவே நாடகங்கள் எழுதுவது பற்றியும் பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.

நண்பர்களின் உரையாடல் வட்டத்தில். பல சிறுகதைகள் ‘நாடகீயத் தன்மைகள்’ கொண்டனவாக இருக்கின்றன என்று சொல்லிவிட்டு, உதாரணமாகப் பல்லக்குத்தூக்கிகள் கதையின் நாடகீயத்தன்மையை விளக்கிச் சொன்னேன். சொன்னவிதம் நண்பர்களுக்குச் சரியெனப்பட்டதால் என்னையே எழுதும்படி வற்புறுத்தினார்கள்; எழுதினேன். படித்தோம். சில திருத்தங்கள் செய்யப்பட்டன. அப்படித்தான் நான் நாடக ஆசிரியரானேன்.

அதிகமான நிகழ்வுகளை அடுக்கும் வடிவமல்ல. குறைவான நிகழ்வுகளை முன்பின்னாக அடுக்குவதன் மூலம் தன் வடிவத்தை உருவாக்கிக்கொள்வது சிறுகதை. சிறுகதை வடிவத்தில் கதைசொல்லியாக ஒரு பாத்திரம் கதைக்குள்ளோ, அல்லது வெளியிலோ இருக்கும். அதனைக் கண்டறிந்து தூக்கிவிட முடிந்தால் நாடகப்பிரதியுருவாக்கத்தின் பாதிவேலை முடிந்துவிடும். பல்லக்குத் தூக்கிகளில் அதைத்தான் செய்தேன்.

பல்லக்குத்தூக்கிகளைப் பற்றிய வருணனை, சித்திரிப்பு மூலம் அவர்களைப்பற்றியதொரு விலகல்நிலைக் கருத்துக்களை உருவாக்குவனாகக் கதைசொல்லியின் பாத்திரம் ஒன்றைச் சுந்தர ராமசாமியின் கதையில் பார்க்கலாம். அதன் மூலம் வாசகர்களின் வாசிப்புத்தளத்தை முடிவுசெய்யும் கதைசொல்லியின் அதிகாரத்துவத் தன்மை கதைக்குள் ஊடாடும் தன்மையை உணரலாம்.

அதனைக் கண்டறிந்து தூரப்படுத்தியபின், 1990 களின் நிகழ்வுகளைக் குறிக்கும் சில குறியீட்டுச் சொற்களை உரையாடலில் சேர்த்தபோது நாடகப்பிரதி முழுமையானது. அத்தோடு நாடகத்திற்குள்ளோ அல்லது வெளியிலோ ஒருவித முரணிலையை உருவாக்க வேண்டும். பாத்திரங்கள் சார்ந்த முரணென்றால், அது அகமுரணாக அமையும், வெளியிலிருக்கும் ஏதோவொன்றொன்றால் புறமுரணாகத் தோன்றும். நவீன நாடகங்கள் என்ற வகைப்பாட்டில் பெரும்பாலும் புறநிலை முரண்களே முக்கியத்துவம் பெறும். பல்லக்குத் தூக்கிகளின் உரையாடலின் வழி உருவாக்கப்பட்ட அந்த நபர் நாடகத்தில் தோன்றா முரணை உருவாக்குவதன் வழிப் புறநிலை முரணைக் குறியீடாக உருவாக்கிவிடுபவராக ஆக்கப்பட்டார்.

சிறுகதையை எழுதிய சுந்தரராமசாமிக்கு நாடகப் பிரதியை அனுப்பிவைத்து மேடையேற்றத்துக்கு வரும்படி அழைத்தோம். வருவார் என்பதுபோல முதலில் தகவல்கள் வந்தன. ஆனால் “பல்வலி. மேடையேற்றத்திற்கு வர இயலவில்லை” என்று கடிதம் ஒன்றை அனுப்பினார். பின்னர் ஒரு நேர்ப்பேச்சில், சிறுகதையை அப்படியே நாடகமாக்க வேண்டும் என்று அவசியமில்லை; நீங்கள் அப்படிச் செய்யவில்லை என்பதாகச் சொன்னார். அப்படி ஆக்கப்பட வேண்டும் என்று நினைத்த அவரது நண்பர்கள் நாடகத்தைப் பார்த்துவிட்டு அவரோடு பேசியிருந்தார்கள் என்பதை உணர முடிந்தது.

நிஜநாடக இயக்கத்தின் ஒருநாள் கலைவிழாவின்போது குப்தா அரங்கின் நிகழ்வில் பல்லக்குத் தூக்கிகளை மேடையில் நிகழ்த்தவில்லை.

செவ்வகச் சட்டகத்தில் நடித்துக் காட்டும் முறையில் தயாரிக்கவும் இல்லை. தரைத்தளத்தில் மூன்றுபக்கமும் பார்வையாளர்கள் அமர்ந்திருந்த வடிவத்தில் நிகழ்த்தப்பெற்றது. குறியீட்டு அர்த்தங்கள் கொண்ட ஆடைகள், நாடகப் பொருட்கள், பல்லக்கின் விதானக்கொடியின் வண்ணம் போன்றனவற்றை இந்திய/ உலக அரசியல் நிகழ்வுகளோடு தொடர்புபடுத்தி விமரிசனம் எழுதினார் இடதுசாரி விமரிசகர் ந.முத்துமோகன். சோவியத் யூனியனில் பெரிஸ்த்ரேய்காவின் அறிமுகம் நடந்த காலகட்டம் அது. மார்க்சீயக் கட்டமைப்புகள் மீதான விமர்சனம் உலகம் முழுவதும் எழுந்து கொண்டிருந்தது.

நாடகத்தில் நடிகர்களாகப் பங்கேற்றவர்களின் பின்னணி, சிறுகதையை எழுதிய சுந்தர ராமசாமியின் அரசியல் ஆகியவற்றோடு சேர்த்து ந.முத்துமோகன் பல்லக்குத் தூக்கிகளை மார்க்சிய எதிர்ப்பு நாடகமாக முன்வைத்தார். ஆனால் அந்தப் பிரதி பல இட துசாரி அமைப்புகளின் மேடையில் பார்வையாளர்களைச் சந்தித்தது என்பது நடைமுறை முரண்.முதல் மேடையேற்றத்தைத் தொடர்ந்து மதுரையின் கல்லூரிகள் சிலவற்றில் சுதேசிகளே நிகழ்த்தியது. சுதேசிகள் நாடகக் குழுவின் உறுப்பினர்களில் ஒருவரான சுந்தர் காளியைத் தனது தொலைக்காட்சித் தொடர் ஒன்றில் நடிகராக அறிமுகப்படுத்திய ஞாநி அந்த நாடகத்தை முக்கியமான திருப்பமாகப் பயன்படுத்தினார்.

அறந்தை நாராயணனின் கதையைத் தழுவி எடுக்கப்பெற்ற விண்ணிலிருந்து மண்ணுக்கு என்னும் அந்தத் தொடரின் உச்சநிலைக் காட்சியாகப் பல்லக்குத்தூக்கிகள் அமைந்தது. உளவியல் மருத்துவரும் நாடக இயக்குநருமான ருத்ரன் தனது மருத்துவச் செயல்பாட்டின் பகுதியாகப் பல்லக்குத்தூக்கிகளைத் தயாரித்தார். திருவண்ணாமலையில் இயங்கிய இடதுசாரி நாடக குழுவான தீட்சண்யா போன்றனவும் அந்நாடகத்தைத் தயாரித்தது.
நாடகப்பிரதியை அச்சிட்டுக் கொள்ளலாமா? என்று கேட்டபோது சுந்தராமசாமி மறுப்பெதுவும் சொல்லவில்லை. மூன்று நாடகங்களைக் கொண்ட நாடகங்கள் விவாதங்கள் நூலின் 25 பிரதிகளை வாங்கிக்கொண்டுபோய் சிங்கப்பூரில் நாடகங்கள் இயக்கும் அவரது நண்பர் இளங்கோவனிடம் வழங்கினார். அவரும் பல்லக்குத்தூக்கிகளை மேடையேற்றினார்.

பாண்டிச்சேரிக்குப் போன பின்பு அங்கு உருவான கூட்டுக்குரல் நாடகக்குழு வழியாகவும் கல்பாக்கம், பாண்டிச்சேரி, கடலூர், தஞ்சாவூர், பண்ருட்டி எனப் பல நகரங்களில் மேடையேற்றியிருக்கிறேன். புதுவை இளவேனில் எடுத்த சுந்தர ராமசாமியின் நிழற்படக் காட்சியை ஒட்டிச் சென்னை அல்லயன்ஸ் ப்ரான்சே அரங்கில் ஒருமுறை நிகழ்த்தப்பெற்றது. அந்த மேடையேற்றத்தைப் பார்க்கவாவது சு.ரா. வருவார் என எதிர்பார்த்தேன். அது நடக்கவில்லை. சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு (2015) இலங்கையின் விபுலானந்தா அழகியல் கற்கைநெறிப் பள்ளி மாணவர்கள் தங்களின் பாடத்திட்டப் பகுதியாகப் பல்லக்குத் தூக்கிகளை மேடையேற்றியிருக்கிறார்கள். தமிழில் உருவாக்கப்பெற்ற நவீன நாடக ப்பிரதிகளில் அதிகமாக குழுக்களாலும் அதிகமான இயக்குநர்களாலும் மேடையேற்றப் பட்ட நாடகப்பிரதி பல்லக்குத்தூக்கிகள் எனச் சொல்வது மிகையான கூற்றல்ல.

•••

செப்பனிடப்பட்ட களம் ( சேவல் களம் நாவல் ) / பாலகுமார் விஜயராமன்

சேவல் களம்

செப்பனிடப்படும் களம்

நகரத்தின் நெருக்கடி மிகுந்த பகுதியில் எங்கள் வீடு அமைந்திருந்தாலும், அங்கேயும் மொட்டைமாடியை சண்டை சேவல், கோழி வளர்ப்பதற்கெனவே அப்பா ஒதுக்கியிருக்கிறார். பிறந்ததில் இருந்தே, சேவல் கூவும் சத்தத்துடனேயே வளர்ந்திருக்கிறேன். ஆனாலும் என்னையோ தம்பிகளையோ சேவல் சண்டை பந்தயங்களுக்கு ஒருநாளும் அப்பா அழைத்துச் சென்றதில்லை. சேவல்கட்டிகள் குறித்த சமூகப்பார்வை காரணமாக, அப்பா மாதிரி நாங்களும் அந்தப்பக்கம் போய்விடுவோமோ என்று அச்சம் கொண்ட அம்மா, நாங்கள் சேவல் சண்டைகளுக்குச் செல்ல தடைவிதித்திருந்தார்.

பால்ய வயதில் வீட்டில் சேவல், கோழி, குஞ்சுகளைப் பராமரிப்பது என்று இருந்தாலும் சண்டையிடும் சேவல் களம் என்பது மட்டும் கனவாகவே இருந்தது. அது ஒழுக்கக்கேடான ஒரு விஷயம் குறித்த ரகசிய ஆசை போலவே மனதில் வளர்ந்துகொண்டே இருந்தது. இருபது வயதுகளின் மத்தியில், ஒரு பார்வையாளனாக தனியாகச் சென்று களத்தில் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருக்கும் சேவல்களின் ஆக்ரோஷத்தையும், வீரத்தையும் கண்டபின், அதற்குப் பின்புலத்தில் சேவல் வளர்ப்பு மற்றும் சேவல்சண்டைக்கு முன்பான பயிற்சி முறைகளையும் இணைத்துப் பார்த்தபோது, அந்தக்கலையின் சூட்சமும், ஒழுக்கவிதிகளும் பிரமிப்படையச் செய்தது.

பின்பு, ‘ஆடுகளம்’ திரைப்படம் மூலம் சேவல் சண்டைக்குக் கிடைத்த ஊடக வெளிச்சம், சேவல்கட்டிகள் குறித்து பொதுமக்களின் பார்வையில் ஏற்பட்ட மாற்றம், சேவல் சண்டை நடத்த உச்சநீதிமன்றம் விதித்த தடை, ஜல்லிக்கட்டு விளையாட்டு போராட்டத்தின் நேர்மறை விளைவாக சேவல் சண்டை போட்டிகளுக்கான தடைவிலக்கம் என்று கடந்த பத்து ஆண்டுகளில் தேடிச் சேகரித்த தரவுகளின் வழியாக ஒரு சேவல்கட்டியின் வாழ்வை பதிவுசெய்ய வேண்டுமென்று விரும்பினேன். நவீன தமிழ் புனைவு இலக்கியத்தில், ம.தவசி எழுதிய ‘சேவல்கட்டு’ நாவல் தான் சேவல்சண்டை குறித்த ஒரே ஆவணமாக இருக்கிறது. அதுவும் கூட சேவல்கள் காலில் கத்தி கட்டி போரிடும் விளையாட்டை மையமாக வைத்த மாய-யதார்த்தப் படைப்பு. சங்ககாலம் தொட்டு, தமிழரின் வீரவிளையாட்டுகளில் ஒன்றாகத் தொடர்ந்து வரும், வெற்றுக்கால் சேவல் சண்டையையும், தற்கால சேவல்கட்டிகளின் வாழ்வையும் மையமாக வைத்து இப்புனைவை எழுதியிருக்கிறேன். அதே போல, நாவலில் இணை அத்தியாயங்களாக வரும் சுயம்பு ஒருவனின் வாழ்வும் எழுச்சியும் சுவாரஸ்யமான புனைகதையாக இருக்குமென நம்புகிறேன்.

இந்நாவலின் கருத்துருவாக்கம் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்த காலங்களில், அர்ஷியா சாரிடமும், நேசமித்ரன் அண்ணனுடனும் தனித்தனியே நிறைய கலந்துரையாடி இருக்கின்றேன். இருவரின் எழுத்துமுறையும் உரையாடல் நுணுக்கங்களும் முற்றிலும் வெவ்வேறானவை. ஆனாலும் அவர்கள் இருவரின் உள்ளீடுகளும், தர்க்கரீதியாக நிறைவளிக்கும் படைப்பாக இந்நாவல் உருவாக்கக் காரணமாய் அமைந்தன. அதே போல, பரஸ்பரம் எந்தவித ஈகோவும் இன்றி, ஒருவர் இன்னொருவரின் எழுத்துக்களின் நிறைகுறைகளை வெளிப்படையாகப் பேசிக்கொள்ளும் தன்மையுடையது, நண்பர் கார்த்திகைப் பாண்டியனுக்கும் எனக்குமான நட்பு. இவர்களோடு, எழுத்துப்பணியிலும் இணையத்திலும் நட்பு பாராட்டும் நண்பர்கள் அனைவருக்கும் மிக்க அன்பும், நன்றியும்.

சென்ற ஆண்டு, திண்டுக்கல் மாவட்டம் அய்யம்பாளையத்தில், கவிஞர் லாவண்யா சுந்தரராஜன் முன்னெடுத்து நடத்திய ‘சிறுகதைப் பயிலரங்கு’ என்னுள் பல திறப்புகளை ஏற்படுத்தியது. பெருந்தகையாளர்கள் சுகுமாரன், பெருமாள் முருகன், பாவண்ணன், க.மோகன ரங்கன், மதிவாணன், களக்காடு பீர் முகமது, ஸ்ரீனிவாசன் நடராஜன் மற்றும் பயிலரங்கில் கலந்துகொண்ட நண்பர்களுடனான கலந்துரையாடல் புனைவெழுத்து குறித்து எனக்கிருந்த பல மனத்தடைகளை விலக்கியது. அவர்கள் அனைவருக்கும் எனது நன்றியை இங்கு பதிவு செய்யக் கடமைப்பட்டுள்ளேன்.

தனது பரபரப்பான பணி மற்றும் எழுத்துச்சூழல்களுக்கு இடையே, நான் கேட்ட மாத்திரத்தில் மறுப்பேதும் சொல்லாமல், இந்நாவலுக்கு சிறப்பான அணிந்துரையை வழங்கியிருக்கும் எழுத்தாளர் பெருமாள் முருகன் அவர்களுக்கு மிக்க நன்றி.

இந்நாவலைச் சிறப்பாக வெளியிடும் பதிப்பாளர் கண்ணன் அவர்களுக்கும், காலச்சுவடு நிறுவனத்தினருக்கும், கலா உள்ளிட்ட பணியாளர்கள் அனைவருக்கும், அட்டைப்படத்தை சிறப்பாக வடிவமைத்திருக்கும் மணிவண்ணன் அவர்களுக்கும், அட்டைப்பட வடிவமைப்பிற்காக, சேவல்சண்டை தொடர்பான புகைப்படங்களைத் தந்து உதவிய தம்பி அமரன் அஜய் அவர்களுக்கும் எனது நன்றியை உரித்தாக்குகிறேன்.

சேவல் வளர்ப்பு குறித்த நுணுக்கங்களையும், அது தொடர்பான தரவுகளையும் அளித்து உதவிய அப்பா விஜயராமன் அவர்களுக்கும், அவரது உற்ற நண்பரான ஆசிரியர் ஜோஷப் பிரிட்டோ மாமா அவர்களுக்கும் மற்றும் தங்கள் குழந்தைகளைவிட, சேவல்கள்மீது அதிகப் பிரியம் வைத்து வளர்க்கும் சேவல்கட்டிகள் அனைவருக்கும் மிக்க நன்றி.

வாசிப்பின் சுவையை அறிமுகப்படுத்திய அம்மா மதனவள்ளிக்கும், தங்கை இராஜேஸ்வரிக்கும், எனது எழுத்துக்களின் முதல் வாசகியும், விமர்சகருமான மனைவி சக்திதேவிக்கும், குழந்தைகள் மேகமித்ரா, முத்துமுகுந்தன் இருவருக்கும் தீராத அன்பும், பிரியங்களும்.
மிக முக்கியமாக, பெருந்தகையாளர்கள் பெருமாள் முருகன், நேசமித்ரன், கார்த்திகைப்பாண்டியன், ஜோசப் பிரிட்டோ, பாவண்ணன், சுகுமாரன், க.மோகனரங்கன், ’புத்தகத் தூதன்’ சடகோபன், எஸ்.சுப்பிரமணியன், ஆதவன் தீட்சண்யா, சமயவேல், ஸ்ரீதர் ரங்கராஜ், அருணாச்சலம், அமரன் அஜய், த.ராஜன், என்.ஸ்ரீராம், தமிழ்ப்பிரபா, தேனி விசாகன், லாவண்யா சுந்தரராஜன், “மலைகள்” சிபிச்செல்வன், ’எதிர் வெளியீடு’ அனுஷ், ’நூல்வனம்’ மணிகண்டன், ’பாதரசம்’ சரோலாமா, ’வாசிப்போர் களம்’ தோழர்கள், மற்றும் ‘சேவல்கட்டிகள்’ அனைவருக்கும் மிக்க நன்றி.

சேவல் களம் தயாராக இருக்கிறது. இதனை வாசிக்கவிருக்கும் அனைவருக்கும் எனது பணிவான வணக்கங்களும், வரவேற்பும். நாவல் குறித்த தங்களின் மேலான விமர்சனங்களுக்காகக் காத்திருக்கிறேன்.

பாலகுமார் விஜயராமன்
ஓசூர்
18-11-2018

முதல் தகவல் அறிக்கை ( சிறுகதை ) / ரமேஷ் கண்ணன்

அக்டோபர் மாதம் 10 ந் தேதி சண்முகத்திற்கு மறக்கவே முடியாத ஓர் நாளாகிப் போனது.அதிகாலையில் நல்ல தண்ணீர் வரும்.சண்முகம் குடியிருந்தது காம்பவுண்டு வீடு. ஆறு குடும்பமுமே வாடகைக்குத் தான் குடியிருக்கிறார்கள்.நகரத்தின் மையப்பகுதி என்பதால் பல மொழிகள் பேசும் குடும்பங்கள் வசிக்கிறார்கள்.அதனாலேயே வட்டாரத்தில் அதனைப் பாரத விலாஸ் வீடு என்றே சொல்லுவார்களாம்.

பெரிய சண்டை சத்தம் இல்லாதது போலவே ஒட்டுதலும் பெரிதாய் இருக்காது.ஒரு அரை செ.மீ சிரிப்பு அ சிலர் குனிந்தோ ,பராக்கு பார்த்தபடியோ தவிர்த்து விடுவார்கள்.

மரக்கதவைத் திறந்து கம்பிக்கிராதிக் கதவை இழுத்து சண்முகம் வெளியே வருகையில் அதிர்ந்து போனான்.படுக்கையறை சன்னலுக்கு அருகே நிறுத்தியிருந்த ஸ்பெலண்டர் பைக்கைக் காணவில்லை.கை கால்கள் உதற ஆரம்பித்து விட்டன.வார்த்தைகள்குழறின.மேலெழும்பவில்லை.
அய்யைய்யோ வண்டியைக் காணோம் என உரக்கக் கத்தி விட்டான்.அன்னலெட்சுமி உள்ளேயிருந்து என்னங்க மாமாவெனப் பதறியபடி வந்தவள் கையில் வைத்திருந்த சில்வர் பானையைக் கீழே போட்டாள்.அதுவொரு சத்தம் கொடுத்து சுழன்று நின்றது.இருவரும் சுதாரித்து உணர்வுகளைத் தேக்கி வைக்கத் துவங்கினர்.அடிபைப்பில் யாரோ கிஷ்ஷு கிஷ்ஷீ எனத் தண்ணீர் அடித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.ஒவ்வொரு வீட்டிலிருந்தும் என்ன என்னாச்சுவெனக் கேட்டபடி வந்தனர்.அவர்களுக்கு விஷயத்தை அன்னலட்சுமி சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள்.

இதுவரைக்கும் இப்படி நடந்ததேயில்லை என யாரோ ஒருத்தர் சொல்கையில் அவனுக்கு என்னவோ போலானது.

சண்முகம் பக்கத்து ஊரிலிருந்த குமார் அண்ணனுக்கு போன் அடித்தான்.அதற்கு முன்பு வாசற்பக்கமாக ஓடிச்சென்று பார்த்தான்.குமார் அண்ணன் எஸ்.பி ஆபீஸிலிருக்கும் சோமு அண்ணனின் நம்பரைக் கொடுத்து பேசச்சொன்னார்.சோமு அண்ணன் உடனே நூறுக்கு போன் அடித்துத் தகவலைச் சொல்லுங்கள்.உடனடியாக ஏரியா போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்குப் போய் ரிப்போர்ட் பண்ணுங்க.நான் ஸ்டேஷனுக்கு பதினோரு மணிக்கு நேரா வர்றேன் என்றார்.

ரயில்வே பணிபுரியும் சுரேஷ் சார் சட்டையை மாட்டியபடி வாங்க ஸ்டேஷனுக்கு போவோமெனக் கூப்பிட்டார்.அன்னம் ; மாமா வண்டி போனாப் போகுது விடுங்க ஸ்டேஷன்ல ஒரு கம்ப்ளெயின்ட் பண்ணிட்டு வந்திருங்க.நம்ம தலையெழுத்து எனும் போது அவளது கண்களில் நீர்முட்டிக்கொண்டு நின்றது கன்னங்கள் உப்பியபடி அழத் தயாரானாள்.பிள்ளை புரண்டு படுத்தான்.அவனிடம் இப்போதைக்கு ஏதும் சொல்லாத நா வந்ததும் மெதுவாப் பாத்துக்குவோம் என்றவாறே வெளியேறினான்.அவள் பர்ஸை ஓடிவந்து கொடுத்து விட்டுச்சென்றாள்.

சண்முகத்தை மணமுடித்த அன்னத்திற்கு அவன் டூ வீலரில் ஊரைச்சுற்றிக்காட்டியதைத் தவிர வேறு பெரிதாய் சந்தோஷமில்லை.திருமணமான சமயத்தில் டிவிஎஸ் சேம்ப் தான் வைத்திருந்தான்.அப்புறம் அவளின் வற்புறுத்தலால் அவளுடைய நகைகளை அடகு வைத்து இந்த வண்டியை வாங்கினான்.ஆர்.டி.ஓ ஆபிஸுக்கு அருகிலேயே உள்ள கருப்பணசாமி கோவிலில் சாவியை வைத்து சாமி கும்பிட்டு எலுமிச்சை ,மாலை பூசை செய்து எடுத்த வண்டி.ஒரு முறை கூட இடையில் மக்கர் செய்ததே இல்லை.ஐந்தாண்டுகள் ஆகிவிட்டன.சிங்கிள் ஹேண்ட் சார் வண்டியை நல்லா மெயிண்டைன் பண்றீங்க என்பான் மெக்கானிக் கடைப்பையன்.இந்த வண்டியை ஓட்டியே தான் கியருக்குப் பழகினான் சண்முகம்.

உக்காருங்க சார் என்றார் சுரேஷ்.உங்களுக்கு வேறு சிரமம் என்றான் சண்முகம். சார் இந்த மாதிரி நேரத்தில தான் ஒருத்தருக்கொருத்தர் உதவி என்றபடி வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்தார்.பின்னாலே உட்கார்ந்து கொண்டான் சண்முகம். இப்படி அமர்ந்து இருப்பதே அவனுக்கு அழுகையைக் கூட்டி வந்தது.

பல்லைக்கடித்துக்கொண்டு சமாளித்தான்.சுரேஷ் பேசியது எதுவுமே காதில் விழவில்லை.

அதே இடத்தில் நின்ற நான்கு டூ வீலரில் தன்னுடையது மட்டும் காணாமல் போனதை நினைத்து அழுகையாய் வந்தது. ஸ்டேஷன் வாசலில் எட்டத்தில் வண்டியை நிறுத்தி விட்டு இருவரும் நுழைந்தனர்.ஸ்டேஷன் முன்பு போடப்பட பந்தலில் குளுமையாய் இருந்தது.அதிகாலை நேரம் பரபரப்பு ஏதுமில்லை.வயர்லெஸ் கருவிகளில் தொடர்ச்சியாக குரல்கள் மாறி மாறி ஒலித்தபடி இருந்தன.

நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த ஒரு சீருடைக்காரரிடம் வணக்கம் சொன்னார்கள்.சொல்லுங்க என்ன விஷயம் என்றார்.சுரேஷ், டூவீலர் தொலைந்து போன விபரத்தைச் சொன்னவுடன் திரும்பி

சண்முகத்தைப் பார்த்து வண்டியைப் பூட்டாம வச்சிருப்பீங்க.

ஏதும் லோன் கட்டாம விட்டுட்டீங்களா

பைனான்ஸ்காரன் தூக்கியிருப்பான்

இல்ல சார்

வண்டியை லாக் பண்ணி தான் சார் நிறுத்தியிருந்தேன்.லோன் போட்டு வாங்கலை சார். ஃபுல் கேஷ் சார்ன்னு சொல்லியவன் உதட்டைக்கடித்துக் கொண்டான்

சரி பேப்பர்ஸ் இருக்கா ஆர்.சி.புக் இன்ஸ்யூரன்ஸ்லாம்

இருக்கு சார் என்றான் சண்முகம்

நாங்க சொல்றத, நீங்க கேக்குறதே இல்லையே.நிறைய பேர் வண்டியைப் பூட்டாம சாவியோடையே நிப்பாட்டியிருப்பாங்க.

சரி நீங்க எப்ப பாத்தீங்க வண்டி இல்லாதத?

காலையில அஞ்சு மணியிருக்கும் சார்.

உடனே நூறுக்கு போன் அடிச்சேன் சார்ன்னு சொன்னவுடன் நிமிர்ந்தவர் இதெல்லாம் யார் சொன்னா உனக்குன்னுற மாதிரி பார்த்தார்.

சார் எஸ்பி ஆபீஸ்ல அண்ணன் வேலை பாக்குறாரு சோமுன்னு .அவருதான் சொன்னாரு நூறுக்கு போன் அடிக்க. காலையில 11.00 மணிக்கு ஸ்டேஷனுக்கு வர்றேன்னு சொன்னாரு சார்.

அவரின் முகம் மாறியது. காம்பவுண்டு கேட் கிடையாது பூட்டு கிடையாது செயின் போட்டு லாக் பண்ண மாட்டீங்க.இப்ப வண்டியைக் காணோம் இவரத் தெரியும் அவரத் தெரியும்னு வந்திருவீங்க.

சரி சரி எப்படி வந்தீங்க ஸ்டேஷனுக்கு என்றார்.

சண்முகம் சுரேஷை காண்பித்து சார் வண்டிலன்னதும்

பக்கத்தில இருக்க எல்லா டூ வீலர் ஸ்டேண்டுலயும் போயி பாருங்க உங்களுக்கு அதிர்ஷடமிருந்தா கிடைக்கும். பாத்துட்டு இருந்தா உடனே தகவல் சொல்லுங்க ன்னார்.

அடுத்து வர்றப்ப பேப்பர்ஸும் கொண்டு வாங்க ன்னார்.

சண்முகம் போற வழியில் வர்ற எல்லா ஸ்பெளன்டரையும் பாத்துகிட்டே வந்தான்.தட்டுப்படலை.

நாலு டூவீலர் ஸ்டாண்டுகளிலும் பார்த்தாகி விட்டது. காலை வெயில் உரைக்கத்துவங்கி விட்டது. ஸ்டேஷன்ல தகவலைச் சொல்லிட்டு திரும்புறப்போ. வாங்க டீ சாப்பிடுவோமென வற்புறுத்தி சுரேஷ் வாங்கி கொடுத்தார்.

ஒரு பொருளைத் தொலைப்பது மாதிரியான கொடுமை என்னவென மெல்ல மெல்ல சண்முகத்திற்கு தெரிய ஆரம்பித்தது.

வீட்டிற்குத் திரும்பியவன் பையனைப் பள்ளியில் விடவேண்டும்.தெரிந்த ஆட்டோக்காரரை வரவைத்து போய்விட்டுவிட்டுத் திரும்பினான்.போக வர முந்நூறு ரூபாய்.

அலுவலகத்துக்கு லீவு சொல்லி விட்டு குளித்து கிளம்பினான்.சுரேஷ் நான் வரவா என்றதற்கு வேணாம் அண்ணன் வருவார் சார் என்றான்.

ஸ்டேஷனுக்கு எட்டத்தில் உள்ள டீக்கடையில் காத்திருந்தான் மணி பதினொன்றரையாகி விட்டது. சிறிது யோசித்தபடி சோமு அண்ணனுக்கு போன் செய்தான்.அவர் தம்பி இந்தா நானே கூப்பிடுறேன்னு போனைக் கட் செய்தார்.மணி ஒன்றாகி விட்டது. பொறுத்துப்பார்த்த சண்முகம் மீண்டும் போன் அடித்தான்.தம்பி இங்கே கொஞ்சம் முக்கியமான வேலை. கணேஷ்னு நுண்ணறிவு பிரிவு எஸ் ஐ இருப்பார்.அவர்ட்ட பேசிட்டேன்.உறுதியாய் எப்ஐஆர் போட்டு வாங்கிடலாம்.அவரைப்பாத்து நான் சொன்னேன்னு சொல்லுங்க.ஸ்டேஷன் இன்ஸ்பெக்டரும் ஃபிரண்டு தான்.நீங்க போய் இப்ப கணேஷ் சாரைப் பாருங்கன்னார்.

மெல்லத் தயங்கி உள்ளே நுழைகையில் காலை போல இல்லை ஸ்டேஷன்.ஆட்கள் வருவதும் போவதுமாய் விசாரணை அதட்டல் சத்தங்கள்.சின்னச் சின்ன தடுப்பறைகள். என்ன கேஸ்டூவீலர்

ஏரியா எது

வெயிட் பண்ணுங்க

இன்ஸ்பெக்டர் வர மூணு மணியாகுமென்றார் முன்னறையில் இருந்தவர்.வயர்லெஸ் ஒலியும் இடையே வரும் பிரத்யேக ஓசையையும் காதுகள் பழகி விட்டன.பசி வயிற்றைக் கிள்ளியது.

சார் இங்க கணேஷ்னு நுண்ணறிவு பிரிவு எஸ்ஐ இருக்காராமே அவர இப்ப பாக்காலாமா எனத் தயங்கியபடியே கேட்டான் சண்முகம். ஓ !அவரா வெளியில தான இருந்தார் நீங்க பாக்கலையா இல்ல சார் அவரை நான் பார்த்தது இல்லை சோமுன்னு.

இதோ, இவர் தான் கணேஷ் எனக் கைகாட்டிய திசையில் சிவில் டிரஸ்ஸில் இருந்தார்.நல்ல உயரம். சார் சோமு அண்ணன்.

ஓ நீங்க தானா ஆமா போன் பண்ணாரு என்ன சார் செயின் லாக் லாம் போடலையா.சரி இன்ஸ்பெக்டர் மூணு மணிக்கு வருவார் .வெயிட் பண்ணுங்க. நானும் இருக்கேன் பேசிருவோம்னார்.

வெளியே வந்து டீ ,வடையை சாப்பிட்ட பின்பு காதடைத்துக் கிடந்தது கொஞ்சம் ஆசுவாசமானது.

டீக்கடைக்காரர் என்ன மேட்டர் சார் ன்னார்.

எரிச்சலோடு சொன்னான் சண்முகம்.

மெல்ல அவன் வதங்கிக்கொண்டிருந்தான்.

அன்னத்திற்கு போன் செய்தான்.மாமா காலைலயும் சாப்பிடல எங்க இருக்கீங்க அவுக வந்தாங்களா எனக்கேள்விகளை அடுக்கிக்கொண்டே இருந்தாள்.

சரி நான் சாப்பிட்டேன்.அண்ணே வரல ஆனா பேசிட்டாக இன்ஸ்பெக்டருக்காக வெயிட் பண்றேன்.தம்பிய நீ போய் கூப்பிட்டு வந்துடு.ஆட்டோ வந்துடும்.ரூபாய் நான் அப்புறம் தர்றேன்னு சொல்லிடு.இப்ப நான் அதுக்குத்தான் போன் பண்ணேன்.அம்மா பேசுனாங்க ஏதும் மனசில போட்டு வருத்தப்படாதீக.தலைக்கு வந்தது தலப்பாயோடு போச்சின்னு நெனைச்சிக்குங்க என்றார்கள் என்றாள் அன்னம்.சரி நான் போனை வச்சிடுறேன் என்றான் சண்முகம்.

கணேஷ் சார் வண்டியை எடுத்து ஸ்டேஷனை விட்டு வெளியேறுகையில் கண்களில் படுமாறு போய் நின்றான்.அவர் இவனைப் பார்த்து கையசைத்துக் காத்திருங்கள் என்று சொன்னது அவனுக்கொரு நம்பிக்கை அளித்தது.

அவர் சென்ற சிறிது நேரத்தில் இன்ஸ்பெக்டர் ஜீப் வந்து நின்றது.சண்முகம், கணேஷ் சார் வரும்வரை காத்திருப்பதா என்று யோசித்தபடியே உள்ளே சென்று விட்டான்.

நம்ம தாலிய அறுக்குறாய்ங்க

நாளைக்கு செலவு ஃபுல்லா நம்மது தானாம்.

சொல்லும் போதே சண்முகத்தைப் பார்த்து என்ன விஷயம் ன்னார்

சார் ……. சோமு ………. எஸ் பி ஆபீஸ்

ஓ !அந்த டூ வீலரா !வெயிட் பண்ணுங்க

இப்ப நானும் சாப்பிட்டுட்டு எஸ் பி ஆபீஸ் போகனும் .ஒண்ணு பண்ணுங்க நீங்க போயிட்டு ஏழு மணிக்கு வந்துடுங்க என்றார்.

இதற்காகவே காத்திருந்தது போல கண்களில் படுபவருக்கெல்லாம் வணக்கம் சொல்லியபடி ஸ்டேஷனை விட்டு வெளியேறினான்.

அன்னத்தையும் இவனுக்கு உடனே பாக்கனும் போல இருந்தது.

சண்முகம் பொடிநடையாய் நடக்க ஆரம்பித்தான்.

வீடு திரும்பிய சண்முகம் வண்டி நிறுத்திய இடத்தில் அப்படியே திக்பிரமை பிடித்தவன் போல நின்றான்.

குடிவந்த புதிதில் பந்தல் கம்பி வாங்கி சுவரில் அறைந்து செயினால் கட்டி வண்டியைப் பூட்டியிருந்தால் தொலையாமல் இருந்திருக்குமோ என்று எண்ணினான்.இனி யோசித்து என்ன செய்ய போனது போனது தானென யோசிக்கையில் அன்னம் யதேச்சையாக வந்தவள்

என்ன மாமா வாசலிலே நின்னுக்கிட்டு

வாங்க திரும்பத்திரும்ப சொல்றேன் அதையே யோசனை பண்ணி வருத்தப்படாதீங்க.என்ன சொன்னார் இன்ஸ்பெக்டர்? ஏழு மணிக்கு வரச்சொல்லியிருக்கார்.

சரி சோமு மாமா போன் பண்ணுனாங்க பணம் எதுவும் கொடுக்க வேணாம்.தம்பி வந்தா சொல்லிருமான்னார்.

ஓஹோ சரி என்றவன் பிள்ளை அசந்து தூங்கிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தான்.பொறாமையாக இருந்தது. குழந்தையாக இருந்து விட்டால் எந்த இழப்பையும் பொருட்டின்றி நகர்த்தி விடலாமே என நினைத்துக்கொண்டான்.சாப்பிட்டீங்களா என்றான்.

சாப்பிட்டோம் நாங்க.புளிக்குழம்பு அப்பளம் பொரிச்சேன் எனத் தட்டையெடுத்து வைத்தாள் அன்னம்.

மணி ஆறாகி விட்டிருந்தது.

கணேஷ் சார் சொன்ன விஷயங்கள் நினைவுக்கு வந்தன.வண்டி இன்சூரென்ஸ் அமௌன்ட் 25,000 காட்டுது. இப்ப நீங்க எப் ஐ ஆர் போட்டு வாங்கிய பின்பு எங்களுக்கு கண்டுபிடிக்க குறிப்பிட்ட காலக்கெடு இருக்கும்.அப்புறம் கண்டுபிடிக்க முடியலைன்னு ஓர் சர்டிபிகேட் கொடுக்கனும்.அதக் கோர்ட்டில ப்ரொடியூஸ் பண்ணனும். இன்சூரென்ஸ் காரங்க விஷிட் பண்ணி செக் செய்வாங்க.அந்த ஃபைல் இன்சூரென்ஸ் அதிகாரி சரிபார்த்து அமௌன்ட் ஷேங்க்சன் பண்ணுவாங்க.

குறைஞ்சது ஆறு மாசமாகும்.இடையில இடையில நாங்க கூப்பிடுறப்ப ஸ்டேஷன் வரவேண்டியிருக்கும்.

அரை தூக்கத்தில் நினைவு எங்கெங்கோ ஓடியபடி இருந்தது. மணி ஆறே முக்கால் ஆனது.விருட்டென எழுந்திருத்த சண்முகம் மெக்கானிக் ஜாபருக்கு ஃபோன் செய்தான்.

பாய் பழைய டிவிஎஸ் சேம்ப் ஏதாவது செகண்ட் ஹேண்ட் வந்தா சொல்லுங்க ஆறாயிரம் ரூபாய்க்குள்ள வர்ற மாதிரி.

ஏன் சார் என்றதற்கு விஷயத்தை சொன்னான் சண்முகம்

வருத்தப்பட்ட ஜாபர் அவசியம் பாய் உங்களுக்கு முடிச்சி தர்றேன்.

இப்போதைக்கு நம்மகிட்ட ஸ்பேர் வண்டி ஒண்ணுயிருக்கு.

கடைப்பையன்ட்ட கொடுத்து விடுறேன்.ஒண்ணும் கவலைப்படாதீங்க சார் என்று சொல்லி போனை வைத்தான்.

சண்முகத்தின் கண்களில் நீர் தளும்பிக்கொண்டிருந்தது.

மணி ஏழைத் தாண்டி விட்டது. சண்முகம் ஸ்பேர் வண்டிக்காகக் காத்திருந்தான்.

மூன்று நாய்கள் The Three Dogs / இடாலோ கால்வினோ / ச.ஆறுமுகப் பிள்ளை

இடாலோ கால்வினோ

ஒருகாலத்தில், ஒரு மகனும் மகளும் மட்டுமேயிருந்த வயதான உழவர் ஒருவர் இருந்தார். மரணத்துக்கான நேரம் வந்தபோது, அவர் அவர்களைப் படுக்கைக்கு அருகில் அழைத்து, ” என் அன்பான குழந்தைகளே, நான் இறக்கப்போகிறேன். கொட்டகையில் உள்ள மூன்று சிறிய பெட்டைச் செம்மறி ஆடுகளைத் தவிர உங்களுக்கென விட்டுச் செல்வதற்கு என்னிடம் எதுவும் இல்லை. ஒன்றுசேர்ந்து இணக்கமாக வாழ முயற்சிசெய்யுங்கள், நீங்கள் ஒருபோதும் பசியோடு இருக்கவேண்டியிருக்காது.” என்றார்.

அவரது மரணத்துக்குப் பிறகு உடன்பிறப்புகள் இருவரும் ஒன்றாக வாழ்ந்தனர். சிறுவன் மந்தையைக் கவனித்தான்; சிறுமி வீட்டில் அமர்ந்து நூல்நூற்கவும் சமைக்கவுமாக இருந்தாள். ஒருநாள், சிறுவன் செம்மறிகளுடன் காட்டிலிருந்தபோது மூன்று நாய்களுடன் வந்த குள்ள மனிதன் ஒருவனைச் சந்தித்தான்.

”உனக்கு நன்னாள் வாழ்த்துக்கள், அன்புச் சிறுவனே!”
”உங்களுக்கு நன்னாள் வாழ்த்துக்கள்.”
‘’ஆஹா, உன் செம்மறிகள்தாம் எவ்வளவு அழகு!”
‘நீங்களுந்தாம் மூன்று அழகான நாய்கள் வைத்திருக்கிறீர்கள்!”

“ஒன்றினை வாங்க விருப்பமா?”
“எவ்வளவுக்கு?”
”சிறிய செம்மறிகளில் ஒன்றை எனக்குக் கொடு. என் நாய்களில் ஒன்றினை நான் உனக்குத் தருகிறேன்.”
“அதுசரி, என் அக்காள் என்ன சொல்வாளோ, தெரியவில்லையே?”

”அவள் என்ன சொல்லவிருக்கிறது? செம்மறிகளின் காவலுக்காக உண்மையிலேயே உனக்கு ஒரு நாய் தேவைப்படுகிறது!”

சிறுவன் அவனுக்குள்ளாகவே பேசிக்கொண்டபின், ஒரு செம்மறியை அந்த மனிதனிடம் கொடுத்துவிட்டு நாய் ஒன்றினைப் பெற்றுக்கொண்டான். நாயின் பெயரென்னவெனக் கேட்டபோது, அந்தக் குள்ள மனிதன், “இரும்புத் தகர்ப்பவன்” என்றான்.
வீட்டுக்குச் செல்லும் நேரம் நெருங்கியபோது, அவனது அக்காள் திட்டுவாளெனத் தெரிந்து பெரும் பதற்றத்துக்குள்ளானான். அவள் கொட்டகைக்குப் பால்கறக்கப்போய், இரண்டு பெட்டைச் செம்மறிகளும் ஒரு நாயும்தான் இருப்பதைக் கண்டு, பெருங்கூச்சலிட்டு, அவனை அடித்துத் துவைத்தாள்.
“ ஒரு நாயால் நமக்கு என்ன உபயோகமென்பதைத் தயவுசெய்து நீ எனக்குச் சொல்லேன் பார்ப்போம்! நீ மட்டும் நாளைக்கு மூன்று பெட்டை ஆடுகளையும் கொண்டுவரவில்லையென்று வை, நீ ரொம்பவும் வருத்தப்படவேண்டியிருக்கும்!”
ஆனால், அப்போதும் செம்மறிகளின் காவலுக்காக ஒரு நாய் தேவைதானென அவன் நினைத்தான்.
அடுத்த நாள் காலையில் அவன் அதே இடத்துக்குத் திரும்பிச்சென்றபோது இரண்டு நாய்களும் ஒரு ஆடும் வைத்திருந்த அந்தக் குள்ள மனிதனை மீண்டும் சந்தித்தான்.

”உனக்கு நன்னாள் வாழ்த்துக்கள், அன்புச் சிறுவனே!”
”உங்களுக்கு நன்னாள் வாழ்த்துக்கள்.”
”என்னுடைய பெட்டை ஆடு தனிமையில் மிகவும் வாடுகிறது.” என்றான், அந்த மனிதன்.
“அதேதான் என் நாய்க்கும்.” என்றான், சிறுவன்.
“அப்படியென்றால், இன்னொரு பெட்டை ஆட்டைக் கொடு, நான் உனக்கு இன்னொரு நாயைத் தருகிறேன்.”
“ஆஹா, நன்றாக இருக்கிறது! ஒரு செம்மறியைக் கொடுத்ததற்கே என் அக்காள் என்னைக் கொல்லத் தயாராக இருக்கிறாள்! இன்னொன்றையும் நான் விற்றால் அவள் என்ன செய்வாளெனக் கொஞ்சம் கற்பனை செய்து பாருங்களேன்.”

“இங்கே பார், ஒரு நாயை வைத்து எந்த உபயோகமும் இல்லை. இரண்டு ஓநாய்கள் வந்தால் நீ என்னசெய்ய முடியும்?”
எனவே சிறுவன் இரண்டாவது பரிமாற்றத்துக்குச் சம்மதித்தான்.

“இதன் பெயரென்னவாம்?”
“சங்கிலிமெல்லுபவன்.”
அவன் மாலையில் இரண்டு நாய்களையும் ஒரு செம்மறியையும் கொட்டகையில் கட்டிவிட்டு வீட்டுக்குள் வந்தபோது, அவனது அக்காள், “மூன்று பெட்டை ஆடுகளையும் கொண்டுவந்தாயா?” எனக் கேட்டாள். அவளுக்கு என்ன பதில் சொல்லுவதென்று அவனுக்கு எதுவும் தெரியவில்லை.
”ஆமாம், அதற்காக நீ ஒன்றும் கொட்டகைக்கு வரவேண்டாம். நானே பால் கறந்துவிடுகிறேன்,” என்றான்.

ஆனால், அவளோ, அவளது கண்ணாலேயே அதைப் பார்த்தாக வேண்டுமென்றதன் விளைவாக அவன் இரவுக்கு உணவில்லாமல் படுக்கையில் போய் விழவேண்டியதாயிற்று. “நாளை இரவுக்கு மூன்று செம்மறிகளும் இங்கு வந்துசேரவில்லையானால், நான் உன்னைக் கொன்றேவிடுவேன்.” என்றாள், அந்த உடன்பிறப்பு.

மறுநாள், அவன் காட்டில் மேய்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது அங்கு இரண்டு ஆடுகளுடனும் ஒரு நாயுடனும் அந்தக் குள்ள மனிதன் வந்தான்.

”உனக்கு நன்னாள் வாழ்த்துக்கள், அன்புச் சிறுவனே!”
”உங்களுக்கு நன்னாள் வாழ்த்துக்கள்.”
”இப்போது இந்த நாய் தனிமையில் சாகாமல் சாகிறது.”
“அப்படியேதான் என்னுடைய கடைசிச் செம்மறியும்.”
“செம்மறியை என்னிடம் தந்துவிட்டு நாயை எடுத்துக்கொள்.”

“இல்லை, உண்மையாகவே முடியாது. அப்படியொரு காரியத்தை வாயளவில்கூடச் சொல்லவே சொல்லாதீர்கள்.”
“உன்னிடம் இப்போது இரண்டு நாய்கள் இருக்கின்றன. மூன்றாவதாக ஒன்றை ஏன் வேண்டாமென்கிறாய்? அதையும் வாங்கிக்கொண்டால், இந்த உலகத்திலேயே அழகான மூன்று நாய்கள் உனக்குச் சொந்தமாகிவிடும்.”
“அதன் பெயரென்ன?”
”சுவர் பிளப்பவன்.”
”இரும்புத் தகர்ப்பவன், சங்கிலி மெல்லுபவன், சுவர் பிளப்பவன், என்னோடு வாருங்கள்.”
இரவு வந்ததும் வீட்டில் அவனது அக்காவைப் போய்ப் பார்க்க அவனுக்குத் தெம்பில்லை. “என் வழியை நானே சிறப்பாக அமைத்துக் கொள்ளமுடியும்.” என அவன் ஒரு முடிவுக்கு வந்தான்.

நாய்கள் பின்தொடர அவன் சிறிது தூரம் சென்றதும் மழை பெய்யத் தொடங்கியது. இரவோ வெகு நேரமாகிவிட்டது, எங்கே செல்வதென்று அவனுக்கு எந்தச் சிந்தனையும் இல்லை. நடுக்காட்டுக்குள் உயரமான சுற்றுச்சுவர்களுடன் முழுவதுமாக விளக்குகள் ஏற்றப்பட்டு ஒளிவீசிக்கொண்டிருந்த அழகிய அரண்மனை ஒன்றைக் கண்டு வேவு பார்த்தான். அதன் கதவை, அவன் தட்டியும்கூட யாரும் திறக்கவில்லை. அவன் மீண்டும் மீண்டுமாகக் கூப்பிட்டும் ஒருவர் கூடப் பதில்சொல்லவில்லை. பிறகுதான் அவன், சுவர் பிளப்பவனே, எனக்கு உதவிசெய்!” என அழைத்தான்.

அவன் வாயிலிருந்தும் வார்த்தைகள் வெளிவந்ததோ இல்லையோ, சுவர்பிளப்பவன் அதன் வலிமையான பாதங்களால் சுவரில் ஒரு பெரிய பொந்தினை ஏற்படுத்திவிட்டது.

சிறுவனும் நாய்களும் அதன் வழியாக உள்ளே சென்றுவிட்டனர்; ஆனால், அங்கே உறுதியான ஒரு பெரிய இரும்புக் கதவு இருந்தது. ‘இரும்புத் தகர்ப்பவனே, இப்போது உன் முறை!” என்று அவன் சொல்லவும் இரண்டே கடியில் இரும்புத் தகர்ப்பவன் இரும்புக் கதவினைத் தகர்த்தெறிந்தது.
அரண்மனைக் கதவு கனத்த ஒரு சங்கிலியால் கட்டப்பட்டிருந்தது. “சங்கிலி மெல்லுபவனே!” என அந்தச் சிறுவன் அழைக்கவும், அந்த நாயின் ஒரே கடியில் சங்கிலி தெறித்துக் கதவு திறந்தது.

நாய்கள் உள்ளே நுழைந்து படிகளில் ஏற, சிறுவனும் உடன் சென்றான். உள்ளே உயிருள்ள ஒரு ஜீவன் கூட கண்ணில் படவில்லை. கணப்பில் மிகுந்த ஒளியுடன் நெருப்பு எரிய, அருகிருந்த மேசை மீது அனைத்துச் சுவையான உணவுவகைகளும் இருந்தன. உண்பதற்காக அவன் மேசை முன்பாக அமர்ந்தபோதுதான் மேசையின் கீழ் மூன்று பெரிய கிண்ணங்களில் நாய்களுக்கான சூப் நிரப்பிவைக்கப்பட்டிருந்ததைக் கண்டான்.

அவன் உண்டுமுடித்ததும், மற்றொரு அறைக்குள் சென்றபோது, அது இரவுக்கான படுக்கை அறையாக மாற்றப்பட்டிருந்ததையும் அவன் படுக்கை அருகிலேயே நாய்களுக்கான மூன்று படுக்கைகள் இருந்ததையும் கண்டான். காலையில் அவன் எழுந்து பார்த்தால், அவன் வேட்டைக்குச் செல்வதற்காக, துப்பாக்கி, குதிரை அனைத்தும் தயாராக இருந்தன. அவன் காட்டுக்குச் சென்று வேட்டை முடித்து வீடு திரும்பியபோது விருந்துக்கான உணவு மேசையில் பரிமாறப்பட்டு படுக்கைகள் விரித்து, மொத்த வீடும் சுத்தமாகி அனைத்தும் ஒழுங்குபட்டிருந்தன.
அப்படியே பல நாட்கள் கழிந்தும், அவனது விருப்பங்கள் உடனுக்குடன்
நிறைவேற்றப்பட்டிருந்தாலும், அங்கே உயிருள்ள ஒரு ஜீவனைக்கூட அவன் ஒருபோதும் கண்டதில்லை. மொத்தத்தில் அவன் பெருமகிழ்வான ஒரு பிரபு வாழ்க்கையை அனுபவித்தான். பின்னர் அவன், அவனது உடன்பிறந்தவளைப்பற்றிச் சிந்தித்தான்; அவள் எவ்வளவு துன்பமும் துயரமும் மிக்க ஒரு காலத்தினைக் கடந்தாளென்பதைப்பற்றியெல்லாம் எந்தப் பேச்சுக்கும் இப்போது இடமிருக்காதென நினைத்த அவன், “அவளை என்னோடு இருக்கும்படியாக இங்கே அழைத்துவருவேன்.

இப்போதுதான் நான் பெரும் வசதிகளுடனிருக்கிறேனே அதனால் ஆடுகளைக் கொண்டுவராததற்காக அவள் என்னைத் திட்டும் பேச்சுக்கே இடமில்லை.”
அடுத்தநாள் காலையில் ஒரு பிரபுவைப் போல ஆடை அணிந்து, நாய்களுடன் உடன்பிறப்பின் வீட்டுக்குக் குதிரை மீதேறிச் சென்றான். வீட்டு வாயிற்படியில் அமர்ந்து நூல் நூற்றுக்கொண்டிருந்த அவன் உடன்பிறப்பு, தூரத்தில் அவனைப் பார்த்ததும், “ நம் வீடு நோக்கிக் குதிரையில் வருகிற இவ்வளவு அழகான ஒரு பிரபுவம்சத்து இளைஞன் யாராக இருக்கும்?” என வியந்தாள். ஆனால், அது அவளது தம்பிதானென்றும் அப்போதும் ஆடுகள் இல்லாமல் நாய்களை அழைத்துக்கொண்டு வருகிறானென்றும் தெரிந்ததும், அவளது வழக்கப்படியான வசைபாடும் ஆட்டத்தைத் தொடங்கினாள்.

“ஒரு நிமிஷம் பொறு!” என்ற அவளது உடன்பிறப்பு. “எதற்கு இப்படிக் கத்துகிறாய்? இப்போது நான் பெரும் வசதியுடன் வாழும் ஒரு பெருங்குடி மனிதன். உன்னை என்னோடு அழைத்துச் செல்லவே வந்திருக்கிறேன். இப்போது போய் அந்த மூன்று பெட்டைச் செம்மறிகள் நமக்கு எதற்கு? அவற்றால் நமக்கு என்ன உபயோகம் இருக்கப் போகிறது?” என்றான்.

அவன், அவளைக் குதிரை மீது ஏற்றி அரண்மனைக்கு அழைத்து வந்தான். அங்கே அவள் பெரும் வசதியுள்ள ஒரு சீமாட்டி ஆனாள். அவளுடைய எந்தவொரு சிறு விருப்பமானாலும் உடனடியாக நிறைவேற்றப்பட்டது. ஆனாலும், அந்த நாய்களின் மீதான வெறுப்பு அவளிடம் குறையவேவில்லை.

அவளது தம்பி வீட்டுக்கு வரும்போதெல்லாம் அந்தக் கடுகடுக்கும் பழைய முனகல்களை மீண்டும் தொடங்குவாள்.
அந்த மூன்று நாய்களுடனும் அவளது உடன்பிறப்பு வேட்டைக்குச் சென்றிருந்த ஒரு நாளில் அவள் தோட்டத்தில் வெறுமனே நடைபயின்ற போது தோட்டத்தின் முடிவிலிருந்த ஒரு மரத்தில் அழகிய ஆரஞ்சுக் கனி ஒன்றைக் கண்டாள். அதைப்பறிக்கும் நேரத்தில் அவளை அப்படியே விழுங்கத் தயாராக வாயைப் பிளந்துகொண்டு இராக்கதப் பாம்பு (டிராகன்) ஒன்று பாய்ந்து வந்தது.

அவள் வாய்விட்டுக் கதறி அழுதாள். உண்மையில் தோட்டத்துக்குள் அத்து மீறி நுழைந்தது அவளது தம்பிதானென்றும், அந்த இராக்கதப் பாம்பு யாரையாவது விழுங்கியே தீரவேண்டுமென்றால் அவளது தம்பியைத் தான் விழுங்கவேண்டுமென்றும் மன்றாடினாள். எப்போதும் அந்த மூன்று நாய்களுடன் இருக்கும் அவளது உடன்பிறப்பினை விழுங்க அதனால் இயலாதென்றது, அந்த இராக்கதப் பாம்பு. உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்வதற்காக, அவள் என்ன செய்யவேண்டுமென்று சொன்னால் அதன்படி செய்து அவளது உடன்பிறப்பினை அந்த இராக்கதப் பாம்பு விழுங்குவதற்கு ஏற்பாடு செய்வதாக அவள் சொன்னாள். அந்த மூன்று நாய்களையும் தோட்டத்தின் சுவருக்கு அப்பால் சங்கிலியால் கட்டிவைக்குமாறு அந்த இராக்கதப் பாம்பு கூறியது. அப்படியே செய்வதாக அவள் உறுதியளிக்கவும், அது அவளை விட்டுவிட்டது.

இளைஞன் வீட்டுக்கு வந்தபோது, அவனது உடன்பிறப்பு, நாய்களைப் பற்றிய பிலாக்கணத்தை மீண்டும் தொடங்கி, இனிமேலும் உணவுவேளையில் அந்த நாட்டு நாய்களின் நாற்றத்தைப் பொறுத்துக் கொள்ளப் போவதில்லையென்றாள். அதனாலேயே, அவளை எப்போதுமே எதிர்த்துப் பேசாமல் பணிந்துபோகும் அவளது உடன்பிறப்பு அவள் சொல்லியபடியே நாய்களை வெளியே அழைத்துச்சென்று சங்கிலியால் கட்டிவைத்தான். பின்னர் அவள், தோட்டத்தின் முடிவு எல்லையில் நிற்கும் மரத்திலிருந்து ஆரஞ்சுக்கனியைப் பறித்துவருமாறு சொல்லவும் அவனும் மறுபேச்சுப் பேசாமல் தோட்டத்துக்குப் போனான். அவன் ஆரஞ்சுக்கனியைப் பறிக்கும் நேரத்தில் அந்த இராக்கதப் பாம்பு பாய்ந்துவந்தது.

தன் உடன்பிறப்பால் வஞ்சிக்கப்பட்டிருப்பதை உணர்ந்த அவன், “இரும்புத் தகர்ப்பவனே! சங்கிலி மெல்லுபவனே! சுவர் பிளப்பவனே!” எனக் கூவியழைத்தான். அவ்வளவுதான், சங்கிலி மெல்லுபவன் சங்கிலியை அறுத்தெறிய, இரும்புத் தகர்ப்பவன் பெருவாயிற்கதவின்
இரும்புக்கம்பிகளைத் தகர்த்தெறிய, சுவர் பிளப்பவன் அதன் பாதங்களால் சுவரை இடித்துத் தள்ள, மூன்றுமாக அந்த இராக்கதப் பாம்பின் மீது பாய்ந்து துண்டு துண்டுகளாக்கித் துணுக்குகளாக்கின.
அந்த இளைஞன் அவனது உடன்பிறந்த அக்காளிடம் திரும்பிவந்து, “என்னைப்பற்றி நீ நினைப்பது அவ்வளவுதானா? அந்த இராக்கதப் பாம்புக்கு நான் இரையாக வேண்டுமென்றா நினைத்தாய்! உன்னோடு இனிமேல் ஒரு நிமிடம் கூட இருக்கமாட்டேன்.” என்றான்.

அவன் குதிரை மீதேறி, மூன்று நாய்களும் பின்தொடரச் சென்றான். இராக்கதப் பாம்பு ஒன்றால் விழுங்கப்படவுள்ள ஒரே மகளைக் கொண்ட ஒரு அரசனின் நாட்டுக்குள் அந்த இளைஞன் வந்து சேர்ந்தான். அவன் நேராக அரசனிடம் சென்று, அவனது மகளைத் திருமணம் செய்துதருமாறு கேட்டான். அரசனோ, “என் மகளை உனக்குத் தரமாட்டேன். “ என்றான். ”என் மகளை ஒரு பயங்கரப் பிராணி விழுங்கவிருக்கிறது. அதனிடமிருந்து நீ என் மகளை விடுவித்துவிட்டால், நிச்சயமாக அவள் உனக்குத் தான்.” என்றும் சொன்னான்.

”மிகவும் நல்லது, பெருந்தன்மைச் சமூகமே, எல்லாவற்றையும் என்னிடம் விட்டுவிடுங்கள்.” என்ற அந்த இளைஞன் அந்த இராக்கதப் பாம்பினைத் தேடிக்கண்டுபிடிக்க, அவனது நாய்கள் அதனைத் துண்டுதுண்டாக்கி எறிந்தன. வெற்றிவீரனாக அவன் திரும்பிவந்தபோது, அரசன் அவனது மகளை அவனுக்கு உரித்தாக்க மணநாள் உறுதிவிழா நிகழ்த்தினான்.

மணநாளும் வந்தது; முன் நடந்தவற்றையெல்லாம் மறந்து, மணமகன் ஆளனுப்பி, அவனது உடன்பிறந்தவளை அழைத்துவந்தான். அவளது பகை உணர்வோ முன்னிலும் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது. திருமணம் முடிந்ததும் அவள், ‘’ இன்றிரவுக்கு என் உடன்பிறப்பின் திருமணப் படுக்கையை நான்தான் தயாரிப்பேன்.” என அறிவித்தாள்.

எல்லோரும் அதனை உடன்பிறப்புப் பாசத்தின் அறிகுறியாக ஏற்று அவள்தான் படுக்கை தயாரிக்கவேண்டுமென்பதை ஒத்துக்கொண்டனர். அதன்பிறகு அவள் செய்ததோ, மணமகன் படுக்கும் பக்கமாகப் படுக்கை விரிப்பின் அடியில் மரம் அறுக்கும் கூரிய வாள் ஒன்றினை மறைத்து வைத்ததுதான். அன்று இரவில் அந்த உடன்பிறந்தவன் படுக்கையில் படுத்ததும் இரண்டு துண்டுகளாக வெட்டுண்டான். பெரும் துக்கத்துடன் அழுகை அரற்றல்கள் மத்தியில் மூன்று நாய்களும் பின்தொடர, சவப்பெட்டி தேவாலயத்துக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டது.

பின்னர் அவர்கள் ஒரு நாய் வலப்பக்கமும் மற்றொன்று இடப்பக்கமுமாக மற்றொன்று தலைப்பக்கமாகவும் சவப்பெட்டிக்குக் காவலிருக்குமாறு மூன்று நாய்களையும் உள்ளே வைத்து தேவாலயக் கதவைப் பூட்டினர்.
எல்லோரும் போய்விட்டார்களென்று உறுதியாகத் தெரிந்ததும், அவற்றில் ஒன்று, ‘’நான் போய் அதை எடுக்கிறேன்.” என்றது.

“நான்தான் அதைச் சுமந்து வருவேன்.” என்றது மற்றொன்று.

‘’நான்தான் பூசிவிடுவேன்.“ என்றது மூன்றாவது நாய்.
ஆகவே நாய்களில் இரண்டு புறப்பட்டுச் சென்று, ஒரு களிம்பு ஜாடியை எடுத்துவந்தன. காவலுக்காக அங்கேயே தங்கிவிட்ட மூன்றாவது நாய் களிம்பினை எடுத்து வெட்டுப்பட்ட பகுதி முழுவதிலும் களிம்பினைத் தடவியது. இப்படியாக அந்த இளைஞன் உயிரோடிருக்கும்போது எப்படியிருந்தானோ, அப்படியே திரும்பவும் உயிர்பெற்று எழுந்தான்.
படுக்கையில் மரமறுக்கும் வாளினை மறைத்துவைத்தது யாரெனக் கண்டுபிடிக்கும்படி அரசன் ஆணையிட்டான். அந்தக் குற்றத்தைச் செய்தது, அந்த உடன்பிறந்தவள் தானெனத் தெரியவந்தபோது அவளுக்கு மரணதண்டனை விதிக்கப்பட்டது.

மணமக்கள் இருவரும் மகிழ்வோடிருந்தனர்; எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, அந்த வயதான அரசன் முதுமையில் சோர்ந்துவிட்டதால் அரசாட்சியை மருமகனிடமே ஒப்படைத்துவிட்டிருந்தான். ஆனாலும் ஒரு விஷயம் மட்டும் அந்த இளைஞனின் மகிழ்ச்சியில் உறுத்தும் கல்லாகவே இருந்தது. அந்த மூன்று நாய்களும் எந்தவொரு சிறிய தடயத்தையும் விட்டுவைக்காமல் அவனது நாட்டிலிருந்தும் மறைந்துவிட்டிருந்தன. அவன் கண்ணீராய்ப் பெருக்கினான்; ஆனாலும், முடிவில் இழப்பினைத் தலைவணங்கி ஏற்று, அவன் அமைதிகொள்ள வேண்டியதாயிற்று.

ஒரு நாள் காலையில், பழைய நட்பினைப் புதுப்பிக்கும் கோரிக்கை மற்றும் ஆவலுடன் மூன்று மதிப்புக்குரிய பெருந்தகை நபர்களை ஏற்றிக்கொண்டு மூன்று கப்பல்கள் நங்கூரமிட்டிருப்பதான நற்செய்தியைத் தூதுவர் ஒருவர் கொண்டுவந்தார். அந்த இளம் அரசனோ புன்னகைத்தான்; ஒரு எளிய நாட்டுப்புறச் சிறுவனாகவே வளர்ந்துவிட்ட அவனுக்கு முக்கியம் வாய்ந்த எவரொருவரையும் ஒருபோதும் தெரிந்திருந்ததில்லை. அதனாலேயே அவன் கணநேரமும் தாமதிக்காமல் அவனது நண்பர்களென உரிமை கோரும் நபர்களைப் பார்க்கவேண்டுமேயென அந்தத் தூதுவரோடேயே சென்றான்.

அவனைப் பேராரவாரத்துடன் வரவேற்ற அரசர்கள் இருவரையும் பேரரசர் ஒருவரையும் அவன் கண்டான். அவர்கள், “எங்களை நீங்கள் இன்னுமா தெரிந்துகொள்ளவில்லை?” என்றனர்.

“இல்லை, நீங்கள் என்னை வேறு ஆளாகத் தவறாகத்தான் நினைக்கிறீர்கள்,” என அவன் பதில் சொன்னான்.
”என்றென்றைக்கும் விசுவாசமான உங்கள் நாய்களை நீங்கள் மறக்கக்கூடுமென நாங்கள் நினைத்தேயிருக்கவில்லை!”

”என்ன?” அவன் வியந்துபோனான்.

“இரும்புத் தகர்ப்பவன், சங்கிலி வெல்லுபவன், சுவர் பிளப்பவன்? இப்படி மாறிவிட்டார்களா?”
”எங்களை ஒரு மந்திரவாதி நாய்களாக மாற்றிவிட்டான்; கிராமத்துப் பையன் ஒருவன் ஆட்சிக்கட்டிலேறும் வரையில் நாங்கள் எங்கள் உண்மை நிலைக்கு மாறமுடியாததாக இருந்தது. நாங்கள் உங்களுக்கு உதவியதைப்போலவே நீயும் எங்களுக்கு உதவியிருக்கிறாய்.

இப்போதிலிருந்து நாம் பிரிக்கமுடியாத நண்பர்களாகிவிட்டோம். என்ன நடந்தாலும் சரி, எப்போதும் உங்களுக்கு உதவிசெய்ய ஒரு பேரரசரும் இரு அரசர்களும் இருக்கிறார்களென்பதை எப்போதும் நினைவில்கொள்ளுங்கள்.”

பெரும் கொண்டாட்டங்களின் நடுவே அவர்கள் நகரில் சில நாட்கள் தங்கியிருந்தனர். பிரிவதற்கான நாள் வந்தபோது, ஒருவருக்கொருவர் நல்வாழ்த்துக்களையும் நல்விருப்பங்களையும் பரிமாறிக்கொண்டு அவர்கள் பிரிந்தனர். ஆக, அதன்பிறகு அவர்கள் எப்போதுமே மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்ந்தனர். 
(ரொமாக்னா) (Romagna)

ஒரு வேரைப் பிடித்தபடி ( சிறுகதை ) / வண்ணதாசன்.

வண்ணதாசன்.

பொதுவாகப் பத்திரிக்கை வைக்கிறவர்கள் காலையில் தான் வருவார்கள். அதுவும் ஆழ்வாரப்பன் வீட்டில் இருக்கிறாரா, அவரது புல்லட், அல்லது பெரிய வண்டி , ஜீப் நிற்கிறதா என்று பார்த்துவிட்டுத்தான் வருவார்கள். இப்படி விளக்கு வைத்த பிறகு மேல வீட்டுப் பெரிய பிச்சம்மாவும் சின்னப் பிச்சம்மாவும் ஒன்றாக நடந்து வருவது காசியம்மாவுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.

அதுவும் இன்றைக்குக் கார்த்திகை மாதப் பிறப்பு. காசியம்மா வீட்டுத் தலை வாசலில் இரண்டு விளக்குகளை ஏற்றியிருந்தாள். இரண்டும் யானை விளக்குகள். பர்மாவில் இருந்தோ ரங்கூனில் இருந்தோ அவளுடைய அம்மா வழி மூதாதை யாரோ கொண்டு வந்தது. சதைப்பற்று இல்லாமல் யானைகள் உயரமாக இருக்கும். அதன் மேல் ஒரு அம்பாரி. அம்பாரியின் உச்சிப் பகுதியில் விளக்குக் குழிவு. திரியை நன்றாக நுனியில் கனியவிட்டு, கோபிப் பொட்டு வைத்தது போல சுடர் ஒளிர ஆரம்பித்த சமயம் இரண்டு பேரும் தூரத்தில் வருவது தெரிந்தது.

மேல வீட்டில் எல்லோருடைய பெயரும் பிச்சை என்றே ஆரம்பிக்கும். பெரிய பிச்சம்மா பெயர் பிச்சை பார்வதி. சின்னப் பிச்சம்மா பெயர் பிச்சை லச்சுமி. ஆனால் ஊரில் எல்லோரும் கூப்பிடுவது பெரிய பிச்சம்மா, சின்னப் பிச்சம்மா தான். அனேகமாக காசியம்மா ஒருத்தி மட்டுமே அவர்களைப் பார்வதி அக்கா, லட்சுமி அக்கா என்று கூப்பிட்டிருப்பாள். காசியம்மா வெளியூர்க்காரி. என்பது முக்கியமான காரணம்.

ஆழ்வாரப்பன் இவ்வளவு தூரம் அசலில் பெண் எடுப்பான் என்று யாரும் எதிர்பார்க்கவில்லை. ஏற்கனவே படித்து முன்னிலைக்கு வந்து வடக்கே காலேஜில் வேலை பார்க்கும் மூத்தவனுக்கு போலீஸ் கமிஷனர் வீட்டில் படித்த பெண்ணாகப் பார்த்துவிட்டார்கள்.. அப்பாவோடு ஊரோடு இருந்து தென்னந்தோப்பையும் விவசாயத்தையும் பார்த்துவந்த, கர்லா சுற்றி, கசரத் எடுத்து ஆள் பீமன் போல இருக்கிற, தோப்புக்காரரின் இளைய மகன் இப்படி மரப்பாச்சி பொம்மை போல ஒருத்தியைக் கட்டிக்கொள்வான் என்று எப்படித் தெரியும்? சொல்லப் போனால், மேல வீட்டுக்காரருக்கும் தோப்புக்காரர் வீட்டுக்கும் அந்தக் கல்யாணத்திற்கு அப்புறம் போக்குவரத்து சுமூகமாக இல்லாமல் போய்விட்டது. நல்லது கெட்டதில் பெயருக்குத் தலையைக் காட்டுவதோடு சரி.

மேல வீட்டுக்காரர் தன் மூத்த மகளை கம்மாய்ப்பட்டியில் ஒரு பெருங்கொண்ட விவசாயக் குடும்பத்தில் கட்டிக்கொடுத்தார். எட்டாம் கிளாசுக்கு மேல் படிப்பு வராத சின்னவள் பிச்சை லச்சுமியை வீம்புக்குப் பக்கத்து கல்லாங்கல் டவுண் முன்னாள் எம்.எல்.ஏ மகனுக்குக் கட்டிக் கொடுத்தார். அந்தப் பையன் வக்கீலுக்குப் படித்திருப்பதாகச் சொன்னார்கள். ஆனால் ரோடு காண்ட்ராக்டில் நல்ல சம்பாத்தியம். என்றாலும் சின்னப் பிச்சம்மா மழைக்கும் வெயிலுக்கும் மேலவீட்டில் தான் இருக்கிறாள். காசியம்மா கல்யாணம் ஆழ்வாரப்பனுக்கு வாழ்க்கைப்பட்டு இந்த ஊருக்கு வந்ததும் முதலில் பார்க்கவந்த சிலரில் பிச்சை லச்சுமியும் ஒருத்தி.

காசியம்மாவுக்கு நன்றாக ஞாபகம் இருக்கிறது. அன்றைக்குப் பொசுபொசு என்று தூரல் விழுந்தபடி இருந்தது. இந்த வீட்டில் இருந்த அம்பாசிடர் கார் போக, காசியம்மா வீட்டில் இருந்து தனிக்குடித்தனச் சாமான்கள் ஏற்றிவந்த ஒரு வேனும் அரை பாடி வண்டியும் தெருவில் நின்றன. பழுத்த வாழைத் தார்க் குலைகள் சாத்திவைக்கப்பட்டிருந்தன. ஜன்னல் கதவில் கழற்றிப் போட்ட வதகல் பூமாலைகள். ஒரு பச்சைப்பசேல் என்ற புல் வெளியை சதா மாடுகள் குனிந்து குனிந்து மேய்ந்தபடியே இருப்பது போல உண்டான வாசனையைக் காசியம்மாவுக்குப் பிடித்திருந்தது.

ஜமுக்காளம் விரித்து உட்கார்ந்திருந்த காசியம்மாவின் பக்கத்தில் சின்னப் பிச்சம்மா வந்து உட்கார்ந்தாள். ரொம்பப் பக்கத்தில் அவ்வளவு நெருக்கி உட்கார அவசியமில்லை. நிறைய இடமிருந்தாலும் சின்னப் பிச்சம்மா அப்படித்தான் அமர்ந்தாள். புதுச் சேலையாக இருக்கவேண்டும். கரும்புத் தோகை விளிம்பு போல அது காசியம்மாவின் தோலை உரசியது.

காசியம்மா கையை அவள் தன்னுடைய கையில் எடுத்து பூப் போல மடியில் வைத்துக்கொண்டாள். அவளுடைய அடிவயிற்றுக்கும் கீழே என்று சொல்ல வேண்டும். வெது வெதுப்பு இன்னும் இருக்கிறது. அப்படி ஒரு சம்பிரதாயம் எல்லாம் கிடையாது. அவள் எழுந்து போனாள். யாரோ கூட, ‘என்ன வேணும்?’ என்று அவளிடம் கேட்டார்கள். ஒன்றும் சொல்லாமல், விளக்குக்கு முன்னால் இருக்கும் தாம்பாளத்தில் இருந்து சந்தனக் கும்பாவை எடுத்துவந்து காசியம்மாவின் இரண்டு கன்னங்களிலும் சந்தனம் வைத்தாள், முழங்கையில் இருந்து மணிக்கட்டு வரை இழுவினாள். அடிக்கழுத்தில் பூசினாள். மார்பில் கைபட்ட மாதிரித்தான் இருந்தது. காசியம்மாவுக்குக் கூசியது. சின்னப் பிச்சம்மா சிரித்தாள். அவளுடைய பருத்த உதடுகள் நடுங்கின. கண்கள் நிரம்பியிருந்தன.

‘ஆழ்வார் செஞ்சா சரியாத்தான் இருக்கும்ணு நினைச்சேன். சரியாத்தான் இருக்கு’ என்று காசியம்மாளிடம் சொன்னாள். விரல்களைக் குவித்து முத்திக்கொண்டாள். காசியம்மாவுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. யார் இவள்? ஆழ்வாரப்பன் என்கிற தன்னுடைய கணவனை ரொம்ப இயல்பாக ‘ஆழ்வார்’ என்று சொல்கிறாள்.

காசியம்மா அவளையே பார்த்தாள். கையும் காலும் உறுதியாக இருந்தன. முடி அவ்வளவு அடர்த்தி. நடுவகிடு எடுத்து, ஒரு மாதிரிக் காது ஓரம் வளைத்து மூடியிருந்தாள். இரண்டு முழங்கைகளிலும் ஃபேன் காற்றில் நலுங்கும் அளவுக்குப் பூனை முடி. காசியம்மாவுக்குக் கொஞ்சம் பொடிக் கண்கள். அவளுக்குப் பருமனாக இருந்தன. கன்ன எலும்பு துருத்தி, சிரிக்கும் போது திரளாமல் சதையைத் தோலோடு இழுத்துக் கட்டின. உயரமும் ஜாஸ்திதான். நிலைப்படியில் குனிந்து தான் வீட்டுக்குள் அவள் வர, போக வேண்டியதிருக்கலாம்.

‘என்ன பார்க்கே? நானும் ஆழ்வாரும் பால்வாடியில இருந்து ஒண்ணாப் படிச்சோம்’ அவள் சிரித்தாள். அவள் சிரிக்கும் போது மீண்டும் கன்ன எலும்பு துருத்தியது. அவளுக்குச் சட்டென்று அந்த முகத்தின் அடையாளம் பிடிபட்டது. வாய்விட்டுச் சொல்லியே விட்டாள். ‘உங்களைப் பார்த்தால் அச்சு அசல் என்.டி.ராமாராவ் செகண்ட் ஒய்ஃப் சிவபார்வதி மாதிரி இருக்கு’ என்றாள். சின்னப் பிச்சம்மாளுக்கு என்.டி. ராமாராவ் யார் என்று தெரியவில்லை. அப்புறம் சிவபார்வதி எப்படித் தெரிந்திருக்கும்? மேலும் காசியம்மாவுக்கு அது சிவபார்வதியா, லட்சுமி பார்வதியா என்று சந்தேகம் வேறு வந்துவிட்டது.

அதற்குப் பின், இதோ இப்படிக் கார்த்திகை மாதப் பிறப்பு அன்றைக்கு விளக்கேற்றும் நேரத்தில் பெரிய பிச்சம்மாவுடன் அவள் வருகிறது வரை, காசியம்மா எத்தனையோ தடவை பார்த்திருக்கிறாள். ஒவ்வொரு தடவையும் அவளுக்கு அந்த சிவ பார்வதி சாயல் ஞாபகம் வராது இருந்ததே இல்லை. அக்காள், தங்கை இரண்டு பேரும் ஒன்று போலச் சேலை எடுத்துக் கட்டியிருக்கிறார்கள். அகல அகலக் கட்டம் போட்ட, பல வர்ணங்கள் நேர்த்தியாகக் கலந்திருந்த சேலை. காசியம்மாவுக்கு இப்போது நாற்பத்தைந்து நாற்பத்தாறு இருக்கும் எனில் பிச்சை லச்சுமிக்கு ஒன்றிரண்டு கூடுதலாக இருக்கலாம். அவளுடைய அக்காவுக்கு ஐம்பது இருக்கக் கூடும். இரண்டு பேரும் பின் கொசுவம் வைத்துக் கட்டியிருந்தார்கள்.

முன்பு உடையார் கோவில் கொடைக்குப் பொங்கல் இடும்போதும் அப்படித்தான் கட்டியிருந்தார்கள். தெரு முழுவதும் கோலம் போட்டு வாசல் முன் பொங்கல் பானை வைத்து பிச்சை லட்சுமி பனை ஓலையை அடுப்புக்கட்டிக்குள் தள்ளிவிட்டுக்கொண்டு இருந்தாள். இரண்டு வெங்கலப் பானைகள். ஒன்றில் கழுத்து தாண்டி விளிம்பு வரை தளதள என்று வட்ட நுரை அலம்பியது. எரிந்த ஓலையின் சாம்பல் அவ்வப்போது படிந்து அதன் கொதிநிலை தீர்மானித்த ஒரு நுண் கணத்தில் அது தேர்ந்துகொண்ட ஒரு திறப்பில் பொங்கி வழிந்தது.

பிச்சை லச்சுமி குலவையிட்டபடியே நடந்துபோய்க்கொண்டு இருந்த காசியம்மாவைப் பார்த்தாள். குலவையை நிறுத்தாமல், ஒரு வெங்கலக் கரண்டியால் பானையைத் துளாவியபடியே, பக்கத்தில் இருந்த சருவச் சட்டியில் கோதி ஊற்றும் போதும் சிரித்தாள்.

ஒரு காகமும் அதன் பின் இன்னொரு காகமும் பறந்து போனதன் நிழல் கடக்கக் காத்திருந்து, சின்னவள் நகர்ந்துவந்து காசியம்மா கையைப் பிடித்துக் கொண்டு, ‘ நீ வாரது தெரிஞ்சதும் பால் எப்படிப் பொங்குச்சு பாரு’ என்று சிரித்தாள்.

ஒவ்வொரு முறை இப்படிக் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு சொல்லும் போதும் அவள் சிரித்துக்கொண்டா, அழுதுகொண்டா சொல்கிறாள் என்பதை யாராலும் தீர்மானிக்க முடிவதில்லை. கண்கள் ஈரம் பூசிப் பளபளப்பதை வைத்து என்ன முடிவுக்கு வந்துவிட முடிகிறது?
எப்போதும் ஊரின் கடைசியில் அடிவாரத்தில் இருக்கும் கருணா அணை தண்ணீர் பெருகித்தான் கிடக்கும். தூரத்தில் இருந்து பார்த்தால் வெவ்வேறு கூர்முனைகளுடன் மலைத் தொடர்ச்சி தண்ணீருக்குள் அமிழ, அணை மட்டம் மலை ஏறுவது போல, நீலமாகவும் கருநீலமாகவும் அருவம் கொள்ளும்.அந்த வருடம் மழை கொஞ்சம் அதிகம். மலைக்கு அந்தப் பக்கம் பெய்தது அனைத்தும் கால் காலாக இறங்கி வழிந்து அணையின் கொள்ளளவு தாண்டிவிட்டது. எச்சரிக்கைக் கொடி நாட்டிவிட்டார்கள். மதகுகள் திறக்கப் பட்டு புகைப்படலமாக நீர் சீறிக்கொண்டு போனது.

ஊரே திரண்டு போய்ப் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தார்கள். எல்லோர்க்கும் நாள் குறித்துச் சொல்கிற புளியமரத்து விட்டு வள்ளுவர் அன்று நிறையக் குடித்திருந்தார். பச்சைத் தலைப்பாகை கட்டிக்கொண்டு, ஒன்று மாற்றி ஒன்று ஏதோ நிறுத்தாமல் பாடிக்கொண்டே இருந்தார். கிழியவே கிழியாத குருத்து வாழையிலை பற்றிய ஒரு பகுதியை அவர் பாடும் சமயம் விவசாயம் செய்கிறவர்கள் எல்லோரும் செண்ட்ராயன் கோவில் இருக்கும் திக்கைப் பார்த்து, தலைக்குமேல் கை உயர்த்திக் கும்பிட்டார்கள். காசியம்மாவை பைக்கில் கொண்டுவந்து விட்டுவிட்டு ஆழ்வாரப்பன் தென்னந்தோப்புக்குப் போயிருந்தான்.

காசியம்மாவுக்கு மலையின் கருநீலமும் கருணா அணைத் தண்ணீரின் ஊதாத் தகடும் என்னவோ செய்தன. அவள் யாருடனும் அல்லாமல் தனியாகப் போய் நின்று பார்த்தாள். ஏழு எட்டு எண்ணம் உள்ள ஒரு யானைக் குடும்பம் அடிவாரத்தில் ஒரு முடிச்சுப் போல நகர்ந்துக்கொண்டு இருந்தது. சேலைத் தலைப்பைத் தோளின் வழியாக வலக்கழுத்துக்குச் சுற்றி முன்னால் கொண்டுபோய் நுனியைப் பல்லால் கடித்தபடி அப்படியே நின்றாள். அசையாது கிடந்த நீர் ஒரு ஊதா நிலம் போல அவளுக்குத்தெரிந்தது. தன்னால் அதன் மேல் நடந்து விட முடியும் என்று தோன்றியது.

அப்போது அவளைப் பின்னால் இருந்து யாரோ கட்டிப் பிடித்தார்கள். காசியம்மாவின் வயிற்றின் மேல் கைகளை இறுக்கினார்கள். உச்சித் தலையில் முகவாய் நாடியால் அழுத்தினார்கள்.

அடுக்கடுக்கடுக்காகச் சிரித்தார்கள். ‘ஆழ்வார் உன்னைத் தனியா விட்டுட்டு எங்கே போனான்?’ என்று கேட்டபடியே காசியம்மாவின் முதுகோடு அப்பியிருந்த தன்னை உரித்து எடுத்துக்கொண்டு பிச்சை லச்சுமி முன்னால் வந்து, மறுபடியும் காசியம்மாவின் கைகளை எடுத்துத் தன்னிடம் வைத்துக்கொண்டாள். சின்னப் பிச்சம்மாவின் கைகள் ஏன் அவ்வளவு சூடாக இருந்தன? தண்ணீர் இல்லாமல் வெகு நேரம் அடுப்பில் இருந்த செப்புப் பானையின் வாசம் போல, இந்த இடத்தில் எப்படி அந்த வாசனை உண்டாயிற்று?

இன்னொரு தடவை இப்படித்தான் வினோதமாக ஒன்றைச் சொன்னாள். காசியம்மாவுக்கு அதைக் கேட்கும் போது பிச்சை லச்சுமிக்கு ஏதாவது கிறுக்குப் பிடித்திருக்கிறதா என்று தோன்றியது. அவர்கள் இருக்கும் மேலவீட்டின் முன்னால் ஒரு நூறு வயது அரசமரம் நிற்கிறது.

அது மேல வீட்டின் தபசில் சொத்தின் எந்த எல்கைகளுக்கும் வராது என்றாலும், மேல வீட்டுக்காரர்கள் அது அவர்களுக்கு மட்டும் பாத்தியமான மரம் என்றே சொல்லிக்கொண்டு வருகிறார்கள்.

அதிலும் பிச்சை லச்சுமியின் அப்பா சுத்த மோசம். ‘இந்த மரம் நிற்கிற இடம் மட்டும் இல்லை. அது வேர் போகிற இடம் வரைக்கும், தெற்குத் தெரு கடைசி முடிய எங்க குடும்ப குலசாமி சொத்தாக்கும்’ என்று சண்டைக்கு நிற்பார்.

சின்னப் பிச்சம்மாள் சண்டைக்கு எல்லாம் வரவில்லை. ஒரு சொப்பனம் போல ஒன்றைச் சொன்னாள். பகல் முழுவதும் யாரோ அரசமர உச்சியில் இருந்து விடாமல் புல்லாங்குழல் வாசித்துக்கொண்டே இருந்தார்களாம். ஊர் முழுவதுக்கும் அது யார் என்று தெரியவில்லை. அவளுக்குத் தெரியும். அது ஆழ்வார் தானாம்.
வெளியே சொல்லாமல் இருந்துவிட்டாள்.

அன்றைக்கு இரவே பூமிக்கு அடியில் இருக்கிற ஒரு வேர் வழியாக அவள் காசியம்மா வீட்டுக்குப் பாதாள மார்க்கமாகவே வந்து சேர்ந்துவிட்டாள். பார்த்தால் ஆழ்வார் நன்கு அசந்து தூங்குகிறானாம். எத்தனை மயிர்க்கால் உண்டோ அத்தனையிலும் வியர்வை பூத்திருக்கிறது. பிச்சம்மாவுக்கு வெட்கமாகப் போய்விட்டது. அந்த நேரம் பார்த்துக் காசியம்மா குளித்த தலையை விரித்துப் போட்டுக் கொண்டு ஒரு துண்டை மட்டும் கட்டியபடி வருகிறாளாம்.

இவள் யாருக்கும் தெரியாமல் வந்தது போலவே, சத்தம் காட்டாமல், பூமிக்கு அடியில் வேர்கள் வழியாக மேல வீட்டில் போய்ப் படுத்துக்கொண்டாளாம். இவ்வளவையும் சொல்லிவிட்டு, ‘இதையெல்லாம் போய் ஆழ்வார் கிட்டே சொல்லிக்கிட்டு இருக்காதே ‘ என்று முடிக்கும் அவளைப் பார்க்க காசியம்மாவுக்குப் பாவமாக இருந்தது.

இப்படிப் பார்க்கிற நேரம் எல்லாம் எதையாவது சொல்கிற அவள் இன்றைக்கு என்ன சொல்லப் போகிறாளோ என்று அசையாமல் நடுங்காமல் நின்று நிலைத்து நிதானமாக எரிந்துகொண்டு இருந்த யானை விளக்குகளையே காசியம்மா பார்த்துக்கொண்டு இருந்தாள். இரண்டு யானைகளும் அப்படியே பெரிய உருவமாக வளர்ந்து , தன்னுடைய வீட்டை நோக்கி வந்துகொண்டு இருக்கும் பெரிய பிச்சம்மா, சின்னப் பிச்சம்மா இருவரையும் அம்பாரியில் ஏற்றிக்கொண்டு வரட்டும் என்று விரும்பினாள். அந்த வெண்கல யானைகளின் மஞ்சள் நிறமும் சுடரின் ஒளிர் நிறமும் அந்த இரு பெண்களின் பாத மட்டத்தில் தரையோடு தரையாய்ப் பெருகிக் கிடந்தன. அவர்கள் அவர்களை அறியாது அந்தத் தடத்தில் நடந்துவந்தபடி இருந்தார்கள்.

சின்னப் பிச்சம்மாவுடைய மருதாணி இட்ட கையில் ஒரு தாம்பாளம் இருந்தது. பழங்கள், குங்குமச் செப்பு எல்லாம் இருந்தன. செதுக்குவதற்கு முந்திய பாறையை கல்தச்சன் புரட்டி வருவது போல ஒரு உறைந்த புன்னகை முகத்தில் இருந்தது. அவளின் மூத்த சகோதரி பிச்சைப் பார்வதி சிரித்தாள். அவள் போட்டிருந்த வெற்றிலை அப்படிச் சிவந்திருந்தது. கீற்றுப் போன்ற உதடுகள், ஒரு பாடகியுடையதைப் போல் பிரிந்தன. சின்னப் பிச்சம்மா வலது பக்க மூக்குத்தி எனில், இவள் இடது பக்க மூக்குத்தி இட்டிருந்தாள். அகன்ற நாசித் துவாரத்தில் திருக்கும் சுரையும் தெரிந்தன.

‘உங்க வீட்டுக்குத்தான் தாயி’ என்று பெரிய பிச்சம்மாள் கும்பிட்டாள். ஒரு கனத்த புஜங்கள் உள்ள சிலை ஆகம சாஸ்திரப்படி வணங்குவது போல அந்தத் தோற்றம் இருட்டின் வசந்த மண்டப வரிசையில் இருந்து முன்னால் நகர்ந்துவந்து காசியம்மா முன்னால் நின்றது. அவளுடைய கையில் உச்ச வேனல் காலத்தில் மொட்டுவைத்த மல்லிகைப் பூ பந்து ஒன்று எப்படி வந்தது என்று தெரியவில்லை. காசியம்மாவிடம் அதை நீட்டினாள். கீழ்க் குரலில் ‘மகராசியா இரு’ என்றும் சொன்னாள்.

பிச்சை லச்சுமி ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசாமல் தாம்பாளத்துடன் வந்தபடி இருந்தாள். இப்போதுதான் முதல் முறையாக இந்த வீட்டுக்குள் வருகிறாள் என்பதாக அவளுடைய பார்வை சுவர்களின் உயரத்தின் மீதும், மர வேலைப்பாடுகளின் நெளிவுச் செதுக்கல்கள் மேலும் ஏறி ஏறிச் சருகின.
‘பொண்ணு கொடுக்கல, எடுக்கலைங்கிற கோவத்தில எங்க அய்யா ஆழ்வாரப்பன் புதுசா கட்டின இந்த வீட்டுப் பால் காய்ச்சுக்கு எங்க யாரையும் வர விடலை. இப்போ தான் வாரோம்’ என்று சொன்ன பெரிய பிச்சம்மா, கண்ணைக் காட்ட, சின்னவள் ஆளுயரமாக நின்ற அன்னவிளக்குகளின் பக்கம் இருந்த சாமிபடங்களின் முன்னால் தாம்பாளத்தை வைத்தாள்.

நடுவில் வயிறு எக்கி ஒட்டின கோலத்தில் சம்மணம் போட்டு, உடல் முழுவதும் திருநீறு பூசி, தாடி மீசையுடன் ஒல்லியாக உட்கார்ந்திருந்த பனையடிச் சித்தரின் வரைபடம் இருந்தது. அதற்கு இடமும் வலமும் ஆழ்வாரப்பனின் தந்தையாரான, தோப்புக்காரர் என்றும் பிரசிடெண்ட் பண்ணையார் என்றும் அழைக்கப்பட்ட பெரியவரின் படமும் அவரின் சம்சாரத்தின் படமும் இருந்தது. அவர் தலைப்பாகை கட்டி இருந்தார். அந்த அம்மாள் காது வளர்த்திருந்தாள். இரண்டு படங்களிலும் கதர்மாலை முறுக்கில்லாமல் கிடந்தது.

அடுக்களைக்குள் இருந்து வந்த சோலையம்மாள் வந்திருந்த இருவரையும் வணங்கினாள், செம்பில் இருந்து வெங்கல டம்ளர்களில் தண்ணீர் ஊற்றிக் கொடுத்தாள். அன்ன விளக்குகளில் திரியிட்டுக் குளிரக் குளிர எண்ணெய் வார்த்தாள். ஒரு பத்திக்கட்டு, தீப்பெட்டியைக் குலுக்கிப் பார்த்து வைத்துவிட்டு ஓரமாக நின்றாள். காசியம்மா போய் விளக்கேற்றி, பத்தி கொளுத்திச் சாமி கும்பிட்டாள். பெரிய பிச்சம்மாவும் சின்னவளும் பக்கத்தில் நின்று கன்னத்தில் போட்டுக்கொண்டார்கள். காசியம்மா கொடுத்த உலர் முந்திரிப் பழங்களை வாயில் ஒதுக்கிக்கொள்ள அவர்களுக்கு விருப்பமாக இருந்தது..

‘கொழுந்தன் இருக்கும் போது வந்திருக்கணும். என்னமோ ஒரு கூச்சம். யார் காலத்திலோ ஈரத்தரையில வேப்பஞ்சுள்ளியை வச்சுக் கீச்சின கோடுதான். ஒரு எட்டு எடுத்து வச்சிருந்தா எப்பவோ தாண்டி இருக்கலாம். எல்லாம் பரம்பரை பரம்பரையா ஆம்பள ராச்சியம். துணிஞ்சு எங்களால தாண்ட முடியலை. அதுக்கு இப்பதான் வாய்ச்சிருக்கு’ என்று பெரிய பிச்சம்மா சொல்லிக்கொண்டே போய் நிறுத்த, முதல் உளி விழுந்து முதல் சில்லுப் பெயர்ந்தது போல சின்னப் பிச்சம்மா ஆரம்பித்தாள்.

‘கல்லாங்கல் பக்கம் மூனா விலக்குக்குக் கிழக்கே வீடு கட்டிப் பால் காய்ச்சு வச்சிருக்கு. ஆழ்வார், நீ எல்லாரும் வந்திரணும்’ என்று பத்திரிக்கையை மேலே வைத்துத் தாம்ம்பாளத்தை அவள் காசியம்மாவிடம் நீட்டினாள். ‘கணவதி ஓமத்துக்கே வந்திரணும்’ என்று எப்போதும் போல காசியம்மாவின் கையைத் தூக்கித் தன் கைகளில் வைத்துக்கொண்டாள்.

‘கண்டிப்பா வந்திருதோம். நல்லா இருங்க லச்சுமி அக்கா’ என்று காசியம்மா சொன்னதும் அவளைத் தன்னோடு சேர்த்து அணைத்துக் கொண்டாள். மேலும் மேலும் இறுகிக்கொண்டே போனது அணைப்பு. காசியம்மாவின் முதுகைத் தடவி விட்டாள். இடுப்பை, பின் சதையை எல்லாம் உள்ளங்கை நீவிக்கொண்டே போனது. அவளைவிட உயரமான பிச்சை லச்சுமியின் நெஞ்சுப் பகுதி சேலை மொடமொடப்போடு முகத்தில் அமுங்கியது. பிச்சை லச்சுமி மூசு மூசு என்று அழ ஆரம்பித்து இருந்தாள்.

எதற்கு அழுகிறாள் என்று காசியம்மாவுக்குத் தெரியவில்லை. ‘உனக்கும் எனக்கும் பெரிய வயசு வித்தியாசம் இருக்காது. ரெண்டு பிள்ளை பெத்த நீ எப்படி இருக்கே. நான் எப்படி இருக்கேன் பாரு? சமைஞ்ச பிள்ள மாதிரி அப்படியே இருக்கே. என்னைப் பாரு . எல்லாம் தொங்கிப் போச்சு. நரைச்சுப் போச்சு’ என்று சொல்லிக்கொண்டே மேலும் அழ, அழ காசியம்மா, ‘ஒண்ணும் இல்ல. ஒண்ணும் இல்ல’ என்று எட்டின இடத்தில் அவளைத் தட்டிக்கொடுக்க ஆரம்பித்தாள்.

சின்னப் பிச்சம்மா மெதுவாகக் கூடப் பேசவில்லை. தன்னுடைய அக்கா இருப்பதையோ, அல்லது தண்ணீர் கொடுத்த செம்பும் கையுமாக அடுக்களைப் பக்கம் சோலையம்மா நிற்பதையோ பொருட்படுத்தாமல். அல்லது அவளும் காசியம்மாவும் மட்டுமே இந்த உலகத்தில் இருப்பது போலப் பேச்சைத் தொடர்ந்தாள். ஒன்றும் புரியாமல் அல்லது அவரவர்களுக்குப் புரிந்த வகையில் உணர்ந்து, பெரிய பிச்சம்மாவும் சோலையும் விலகி நின்று காசியம்மா முகத்தையே பார்த்தார்கள்.

‘நீ நல்லா இருக்கிறியா காசி? சந்தோஷமா இருக்கியா? ஆழ்வார் உன்னை நல்லா வச்சுக்கிடுதானா?’ என்று கேட்கக் கேட்க, காசியம்மா முன்னிலும் நிதானமாக அவளைத் தட்டிக்கொடுத்தபடி,’நல்லா இருக்கேன். சந்தோஷமா இருக்கேன்’ என்றாள். கேட்கக் கூடாதைக் கேட்டுவிட்டது போல, பெரிய பிச்சம்மா காசியம்மாவிடம் மன்னிப்புக் கேட்பது போன்ற பாவனையில் கும்பிட்டுக்கொண்டே நின்றாள். அதைவிடவும், காசியம்மா அணைப்பில் இருந்து பெயர்த்து எடுப்பது போல பிச்சை லட்சுமியின் தோளைப் பற்றி அப்புறப்படுத்தவும் முயன்றாள்.
அப்படிக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விலகி இருவரும் சிறிய இடைவெளியுடன் தனித்தனியாக நிற்கையில், காசியம்மாவுக்கு மிகுந்த ஆசுவாசமாக இருந்தது. அவளுக்கு சின்னப் பிச்சம்மாவைக் கூட்டிக் கொண்டு போய் அவர்களுடைய படுக்கை அறையைக் காட்டலாமா என்று தோன்றிற்று.

தரைவழியாக, ஒரு வேரைப் பிடித்தபடி பாதாள மார்க்கமாகச் சென்று மேல வீட்டு அரச மரத்தின் உச்சியில் இருந்து ஒருவன் வாசிக்கும் புல்லாங் குழல் இசையால் அந்த அறை நிரம்பியிருப்பதை அவள் கேட்க ஆரம்பித்திருந்தாள்.
%

நேற்றையதினம் / ஹாருகி முரகாமி / தமிழில் / நர்மதாகுப்புசாமி

முரகாமி

முரகாமி

YESTERDAY

எனக்குத் தெரிந்தவரை பீட்டில்ஸின் ‘YESTERDAY ‘ பாடலை ஜப்பானிய வரிகளில் ( அதுவும் குறைந்தபட்சம் கான்ஸே பேச்சு வழக்கில் ) பாடிய ஒரே ஆள் கித்தாருதான். வழக்கமாக குளிக்கும்போது அவன் தனக்கேயுரிய பாணியில் பாடுவான்.

நேற்றையதினம்
என்பது நாளைக்கு இரண்டு நாள் முன்னர்,
இரண்டு நாட்களுக்கு பின்னர் உள்ள நாள்.
எனக்கு ஞபாகத்தில் உள்ளவரை இப்படித்தான் துவங்கும்.

ஆனால் நான் அதிகம் கேட்டதில்லை எனவே அது எவ்வாறு தொடரும் என்று உறுதியாக சொல்லமுடியவில்லை. ஏறக்குறைய துவக்கத்திலிருந்து முடிவு வரை கித்தாருவின் வரிகள் அர்த்தமற்று முட்டாள்தனமாக மூலத்திற்கு சற்றும் தொடர்பில்லாது இருக்கும்.

பரிச்சயமான அந்த அழகிய துயரார்ந்த மெல்லிசையும் துள்ளலான கான்ஸே பேச்சு வழக்கும் ஒன்றாக இணைந்திருப்பதை அவலச்சுவைக்கு நேரெதிராகச் சொல்லலாம். விநோதமான இணை , ஆக்கப்பூர்வமான அனைத்தையும் உறுதியாக மறுத்தல். குறைந்தபட்சம் எனக்கு அப்படித்தான் தோன்றியது. அப்படி தோன்றும் போது நான் தலையை உதறிக்கொள்வேன். சிரித்துக் கொள்வேன் ஆனால் அதேநேரம் அதில் ஒரு வகையான இறக்குமதி ஒளிந்திருக்கிறது என்று உணர்ந்திருக்கிறேன்.

டோக்கியோவின் ஒதாக்குவில் உள்ள டென்னென் சோஃபு வில் பிறந்து , வளர்ந்வனாயிருந்தாலும் நான் அறிந்தவரை கித்தாருவுக்கு ஏறக்குறைய த்வணி சுத்தமான கான்ஸே உச்சரிப்பு இருந்தது. நானோ கான்ஸேவில் பிறந்து வளர்ந்திருந்தாலும், பரிபூரணமான சுத்த ஜப்பானிய ( டோக்கியோ பாணி ) மொழியைப் பேசினேன். நாங்கள் இருவரும் நிச்சயமாக வினோதமான இணை.

நான் கித்தாருவை வஸேதா பல்கலை கழகத்தினருகே இருந்த காஃபி கடையில் பகுதிநேர வேலை செய்து கொண்டிருந்தபோதுதான் முதன்முதலாகச் சந்தித்தேன். நான் சமையலறையில் , கித்தாரு பரிசாகரனாக.. கடையின் ஓய்வு நேரத்தில் நாங்கள் இருவரும் நிறைய பேசுவோம். நாங்கள் இருவரும் இருபதுகளில் இருந்தோம். எங்கள் இருவரின் பிறந்தநாளும் ஒரு வார இடைவெளியில் இருந்தன.

‘ கித்தாரு என்பது ஒரு அரிதான கடைசிபெயர். ‘ என்றேன் ஒரு நாள்.

‘ ஆம். சரியாகத்தான் சொல்கிறாய்.‘ கித்தாரு தன்னுடைய தீவிர கான்ஸே உச்சரிப்பில் கூறினான்.

‘ Lotte பேஸ்பால் அணியின் பந்து எறிபவருக்கு இதேபெயர்தான். ‘

‘ எங்கள் இருவருக்கும் எவ்விதத்திலும் தொடர்பில்லை பெயரைத்தவிர, யார் கண்டார்கள் ? எங்காவது ஒரு பிணைப்பு இருக்கிறதோ என்னவோ ? ‘
நான் அப்போது வஸேதாவில் இலக்கியத் துறையில் இரண்டாமாண்டு மாணவனாக இருந்தேன். கித்தாரு நுழைவுத் தேர்வில் தோற்றுபோய் , பயிற்சி வகுப்பில் சேர்ந்து மீண்டும் கல்லூரியில் சேர திணறிக் கொண்டிருந்தான். உண்மையில் அவன் இருமுறை தேர்வில் தோல்வியடைந்திருந்தான். ஆனால் அவனது தோரணையிலிருந்து யாரும் அதை ஊகிக்கவே முடியாது. படிப்பில் அதிகம் கவனம் செலுத்துபவனைப் போல தோன்றவில்லை.

ஓய்வாக இருக்கும் போது அவன் நிறைய புத்தகங்கள் படித்தான் ஆனால் அவை தேர்வுக்கு சம்பந்தம் இல்லாத புத்தகங்கள் – ஜிமி ஹென்ட்ரிக்ஸின் வாழ்க்கை வரலாறு, Where Did The Universe Come From ? போன்றவை. பயிற்சி வகுப்புக்கு அவன் தினந்தோறும் டோக்கியோவில் இருக்கும் ஒட்டாவார்டிலிருந்து பயணித்து வருவதாக ஒரு நாள் கூறினான்.

‘ ஒட்டாவார்ட்‘ ? என்றேன் ஆச்சரியத்துடன். ‘ ‘ ஆனால் நீ கான்ஸேயிலிருந்து வருகிறாய் என்று நினைத்தேன் ‘

‘ இல்லவே இல்லை. டெனென்சோஃபுவில்தான் பிறந்து வளர்ந்தேன். ‘

இது நிஜமாகவே என்னை அதிர்ச்சியடைய வைத்தது.
‘ பின் எப்படி நீ கான்ஸே வட்டாரவழக்கில் பேசுகிறாய் ? “ என்று கேட்டேன்.

‘ அதை நான் வரவழைத்துக் கொண்டேன். அதைக் கற்றுகொள்வதற்காக என்னை தயார் செய்து கொண்டேன் ‘

‘ வரவழைத்துக் கொண்டாயா ? ‘
‘ ஆம். கடுமையாக படித்து வினைச்சொல், பெயர்சொல், உச்சரிப்பு – என முழு ஒன்பது கூறுகளையும், ஆங்கிலம் , பிரஞ்சு படிப்பதுபோலவே. கான்ஸேவுக்கு போய் பயிற்சியும் எடுத்துக் கொண்டேன். ‘

நான் மிகவும் கிளிர்ச்சியடைந்தேன். ஆக அந்நிய மொழிகளைப்போலவே கான்ஸே உச்சரிப்பையும் படிக்கும் மக்கள் இருக்கிறார்களா ? இது எனக்கு புதிதாக இருந்தது. டோக்கியோ எத்தனை பெரியது , அதில் எனக்குத் தெரியாத விஷயங்கள் எத்தனை உள்ளன என்று உணர்த்தியது.இது எனக்கு Sansbiro நாவலை நினைவூட்டியது, ஒரு உதாரண நாட்டுப்புற சிறுவன் ஒருவன் பெரிய நகரத்தைச் சுற்றி திரியும் கதை..

‘ குழந்தையாக இருக்கும் போதே நான் ஹான்ஷீன் டைகர்ஸின் தீவிர விசிறி.‘ கித்தாரு விளக்கமாக கூறினான். ‘ டோக்கியோவில் அவர்கள் எங்கு விளையாடினாலும் தவறாமல் போய்விடுவேன்.ஆனால் மைதானத்தில் ஹன்ஷீன் அணியின் இருக்கைகளில் அவர்களது ஜெர்ஸியை அணிந்து கொண்டு டோக்கியோ வட்டாரவழக்கில் பேசினால் என்னோடு அவர்கள் யாரும் சேரமாட்டார்கள், அந்தக் குழுவின் அங்கத்தினனாக இருக்கமுடியாதல்லவா ? புரிகிறதா ? எனவே நான் கான்ஸே வட்டார வழக்கை கற்க ஆரம்பித்தேன். அதற்காக நாயாக உழைத்தேன்.

‘ அதுவா உன் இலட்சியம் ? ‘ என்னால் அதை நம்பவே முடியவில்லை.

‘ ஆம். டைகர்கள் எனக்கு அவ்வளவு முக்கியம்.‘ என்றான் கித்தாரு. நான் பேசுவதெல்லாம் இப்போது கான்ஸே பேச்சு வழக்கைத்தான் பள்ளியில், வீட்டில், தூக்கத்தில் கூட. . என்னுடைய உச்சரிப்பு கிட்டதட்ட முழுமையானதுதான் இல்லையா ?

‘ நிச்சயமாக. நீ கான்ஸேயிலிருந்து வருகிறாய் என்றுதான் நான் நினைத்தேன். ஆனால் உனது பேசுமுறை ஹன்ஷிகன் வகை இல்லை – கோப் வட்டாரம். அது நடுமையத்தில் பேசுவது போல் ஒலிக்கிறது – ஒசாகாவின் உள் நகரங்களில் உள்ளது போல், “

‘‘ நீ அங்குதான் வளர்ந்தாய் , இல்லையா ? உயர்நிலை பள்ளியில் கோடைவிடுமுறைகளில் ஒசாக்காவில் தெனோஜிக்குவில் நான் அங்கே ஒரு வீட்டில் தங்கியிருந்தேன். சிறந்த இடம். உயிரியல் பூங்கா உட்பட எல்லா இடத்திற்கும் நடந்தே செல்லலாம். “

‘‘ஒரு வீட்டில் தங்கியா ?‘‘ எனக்கு அது கிளர்ச்சியூட்டுவதாக இருந்தது.

‘ கான்ஸே பேச்சுவழக்கை கற்றுகொள்வதற்கு நான் படித்ததைப் போல் நுழைவுத்தேர்வுக்குப் படித்திருந்தால் இப்போது தோல்வியடைந்ததைப் போல் நான் தோல்வியடைந்திருக்கவே மாட்டேன்.‘
அவன் சொல்வதில் விஷயமிருக்கிறது, அவனது தன்னைத்தானே விமரிசித்துக் கொள்ளும் பாணியில் கூட ஒரு கான்ஸேத்தனம் இருந்தது.

‘ நீ எங்கிருந்து வருகிறாய் ? ‘ என்றான்.
‘ கான்ஸே. கோப்க்கு அருகில் ‘ என்றேன்.
‘ கோப்க்கு அருகிலா ? எங்கே ? ‘
‘ அஷியா ‘ என்றேன்.
‘ வாவ். அழகான இடம். துவக்கத்திலேயே ஏன் சொல்லவில்லை ? ‘

நான் விளக்கினேன். “ மக்கள் என்னை எங்கிருந்து வருகிறாய் என்று கேட்கும்போது நான் அஷியா என்பேன். அவர்கள் எப்போதும் என் குடும்பம் மிக வசதிபடைத்தது என்றே நினைக்கின்றனர். ஆனால் அஷியாவில் எல்லாவிதமான மக்களும் இருக்கின்றனர். என் குடும்பமும் அதில் ஒன்று. குறிப்பாக வசதியற்ற வகையில் சேர்ந்தது. என் தந்தை மருந்து கம்பெனியில் வேலைபார்த்தார் , அம்மா நூலக கண்காணிப்பாளர்.

எங்கள் வீடு சிறியது. பழுப்பு வண்ண கரோலா கார் ஒன்று உள்ளது. அதனால் யாராவது நான் எங்கிருந்து வருகிறேன் என்று கேட்டால் நான் எப்போதுமே ‘ கோப்க்கு அருகில் ‘ என்று விடுவேன். எனவே அவர்கள் என்னைப் பற்றிய முன்தீர்மானமான கருத்துக்களை ஏற்படுத்திக்கொள்ள மாட்டார்கள். ‘
‘ நண்பா நீயும் நானும் ஒரே மாதிரியாகத் தோன்றுகிறது.‘ என்றான் கித்தாரு. மேலும், ‘ என் முகவரி டென்னென் சோஃபு – உயர்மட்ட குடியிருப்பு – ஆனால் என் வீடு நகரத்தின் குப்பையான இடத்தில் இருக்கும். வீடும் குப்பையாகத்தான் இருக்கும். அதையெல்லாம் நாம் பெரிதுபடுத்தக் கூடாது- நீ பார்த்தால் என்ன இதுவா டேனென் சோஃபு ? . சகிக்கவில்லை.‘ என்று சொல்வாய். ஆனால் அதைப்பற்றி கவலைப் படுவதில் ஒரு பொருளுமில்லை.

அது வெறும் ஒரு முகவரி மட்டுமே. அதை நான் வேறுவிதமாக எதிர்கொள்வேன். கேட்பவர்களை நேராக முகத்தில் அடிப்பதுபோல் ‘ நான் டென் – னென் – சோஃபு விலிருந்து வருகிறேன். ‘ என்பேன். உங்களுக்கு அது மிகவும் பிடிக்குமா ? என்பது போல.
அவன் சொன்னது எனக்குப் பிடித்திருந்தது. அதன் பிறகு நாங்கள் நண்பர்களானோம்.

டோக்கியோவுக்கு வந்தவுடன் நான் ஏன் கான்ஸே பேச்சு வழக்கை சுத்தமாக விட்டேன் என்பற்கு இரண்டு காரணங்கள் இருந்தன. மேல்நிலை பள்ளியிலிருந்து தேர்ச்சியடையும் வரை உண்மையாகவே நான் ஒரு முறை கூட தரமான டோக்கியோ வழக்கில் பேசியதில்லை. ஆனால் டோக்கியோவில் முழுமையான ஜப்பானிய மொழியை சரளமாக பேச எனக்கு சரியாக ஒரு மாதமே போதுமானதாக இருந்தது.

இத்தனை விரைவாக என்னால் தகவமைத்துக் கொள்ள முடிந்தது எனக்கே ஆச்சரியமாகத்தான் இருந்தது. நான் ஒரு பச்சோந்தி என்பதை நானே உணர்ந்திருக்கவில்லை அல்லது எனது மொழித்தேர்ச்சி மற்றவர்களைக் காட்டிலும் மேம்பட்டதாக இருந்திருக்க வேண்டும். எப்படியிருப்பினும் நான் உண்மையில் ஒரு கான்ஸேகாரன் என்பதை யாரும் நம்பமாட்டார்கள்.
கான்ஸே பேச்சு வழக்கை நான் மாற்றிக் கொண்டதற்கு மற்றொரு காரணம் , நான் முற்றிலும் வேறொரு ஆளுமையாக மாற விரும்பியதுதான்.

கான்ஸேயிலிருந்து டோக்கியோவுக்கு கல்லூரி படிப்பிற்காக வந்த பிறகு புல்லட் ரயில் பயணம் முழுவதும் என்னுடைய பதினெட்டு வருட வாழ்க்கையையும் மீள்பார்வை செய்வதில் கழித்தேன். எனக்கு நிகழ்ந்தவையெல்லாவற்றையும் மிகுந்த மனஉளைச்சலாக உணர்ந்தேன். நான் அதிகப்படுத்திக் கூறவில்லை. அவற்றிலிருந்து எதையும் நினைவுகூர விரும்பவில்லை. அவை பரிதாபத்துக்குரியவை.

என் வாழ்க்கையைப் பற்றி நினைக்க நினைக்க எனக்கு என் மீதே வெறுப்பு வந்தது. அதனால் எனக்கு நல்ல நினைவுகளே இல்லை என்றில்லை, மிகச்சொற்பமாக இனிமையான அனுபவங்களும் இருக்கத்தான் செய்தன. ஆனால் அவற்றை சேர்த்துக் கொண்டாலும்கூட அவமானமும் வேதனையுமான சம்பவங்களே மிகுதியாக இருக்கும். நான் எப்படி வாழ்ந்து கொண்டிருந்தேன் எப்படி வாழ்க்கையை அணுகினேன் என்பதையெல்லாம் மிகவும் பாமரத்தனமாகவும், வருந்ததக்க வகையில் பொருளற்றதாகவும் இருந்தன. கற்பனை செய்யமுடியாத அளவுக்கு நடுத்தரவர்க்க குப்பை.. அவற்றை ஒன்றாகத் திரட்டி ஏதாவது ஒரு மேசை இழுப்பறையில் போட்டு மூடிவிட விரும்பினேன் அல்லது நெருப்பில் போட்டு கொளுத்தி , அவை எரிவதைக் காணவிரும்பினேன். ( அப்போது என்ன மாதிரியான புகை வெளிவரும் என்று தெரியவில்லை ) எது எப்படியிருந்தாலும் நான் எல்லாவற்றையும் விட்டொழித்து டோக்கியோவில் ஒரு புது வாழ்க்கையை , மாசுமருவற்று புது மனிதனாகத் தொடங்க விரும்பினேன்.

புதிய வாழ்க்கை புதிய சாத்தியங்களை முயன்று பார்க்க விரும்பினேன். கான்.ஸே பேச்சு வழக்கைத் ( அடையாளத்தையும் கூட ) நடைமுறையில் துறந்ததும் கூட அதை நிறைவேற்றிக்கொள்ளும் வழிமுறையே. ஏனெனில் இறுதி தேர்ந்தாய்வில் நாம் பேசும் மொழிதான் நாம் எவ்வகை மனிதர்கள் என்பதைக் கட்டமைக்கிறது. குறைந்தபட்சம் பதினெட்டு வயதில் எனக்கு அப்படித்தான் தோன்றியது.

‘ மனஉளைச்சலா ? எது மிகவும் மனஉளைச்சலைக் கொடுத்தது ? ‘
‘ நீயே எதையாவது கேள் ‘
‘ உன் இன மக்களுடன் நீ மகிழ்ச்சியாக இல்லையா ? ‘
‘ மகிழ்ச்சியாகத்தான் இருப்பேன். ஆனாலும் அது சங்கடமாகத்தான் இருக்கும். அவர்களோடு இருப்பதே மனஉளைவைக் கொடுக்கும்.‘

‘ நீ விசித்திரமானவன். இல்லையா ? ‘ என்றான் கித்தாரு. உனது இனமக்களுடன் இருப்பதில் உனக்கு என்ன சங்கடம்.? நான் எங்கள் இனத்தவர்களுடன் மகிழ்ச்சியாக நேரத்தை செலவழித்திருக்கிறேன்.‘
என்னால் உண்மையாகவே விளக்க முடியவில்லை. பழுப்புநிற கரோலா கார் இருப்பதால் என்ன குறைந்து விட்டது ?. எனக்கு புரியவில்லை. எங்கள் பகுதியில் சாலை குறுகலாக இருந்தது அதனால் என் பெற்றோர் வெறும் தோற்ற அழகிற்காக பணத்தை வீணடிப்பதை விரும்பவில்லை. அவ்வளவுதான்.

‘ என் பெற்றோர் நான் நன்றாகப் படிக்கவில்லை என்று நச்சரித்தனர். அது எனக்குப் பிடிக்காது. ஆனால் என்ன செய்யமுடியும் ? அது அவர்கள் கடமை. நாம் அதைப் பொறுத்துக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்‘ என்றான் கித்தாரு.

‘ நீ ரொம்ப ஜாலியான பேர்வழியில்லையா ? ‘
‘ உனக்கு தோழிகள் உண்டா ? ‘
‘ இப்போதைக்கு இல்லை ‘
‘ முன்னால் இருந்ததா ? ‘
‘ கொஞ்சநாள் முன்வரை ‘
‘ பிரிந்து விட்டீர்களா ? ’
‘ ஆம் ‘ என்றே.ன்.
‘ ஏன் பிரிந்தீர்கள் ? ‘
‘ அது பெரியகதை. இப்போது அதை ஞாபகப்படுத்த வேண்டாம் ‘
‘ அஷியாவைச் சேர்ந்த பெண்ணா ? ‘ என்றான் கித்தாரு.
‘ இல்லை அவள் அஷியாவைச் சேர்ந்தவளல்ல. ஷூக்குகாவா. அது அருகில்தான் இருக்கிறது ‘
‘ அவள் உன்னை எல்லாவற்றுக்கும் அனுமதித்தாளா ? ‘
நான் தலையை உதறிக் கொண்டேன். ‘ இல்லை. எல்லாவற்றுக்கும் அல்ல ‘

‘ அதனால்தான் பிரிந்துவிட்டாயா ? ‘
நான் யோசித்தேன். ‘ அதுவும் ஒரு காரணம்தான் ‘
‘ ஆனால் வாய்வழியாவது அனுமதித்தாளா ? ‘
‘ ஓரளவிற்கு ‘
‘ எது வரை ?“‘
‘அதைப்பற்றி பேச விரும்பவில்லை ‘ என்றேன்.
‘ இவைதான் நீ குறிப்பிட்ட ‘ மனஉளைச்சல் ‘ விஷயங்களா ?‘

‘ ம். ‘ என்றேன். நான் நினைவுப்படுத்த விரும்பாத வேறொரு விஷயம் கூட இருந்தது.
‘ நண்பா, சிக்கலான வாழ்க்கைதான் உன்னுடையது ‘ என்றான் கித்தாரு.

முதல்முறையாக கித்தாரு ‘ YESTERDAY ‘ பாடலை கேனத்தனமான வரிகளுடன் பாடியதை நான் கேட்டபோது அவன் டென் னென்சோஃபு வில் உள்ள அவனது வீட்டின்( ( அவனது விவரணை போல அத்தனை அசுத்தமான சுற்றுபுறமாகவோ , அசுத்தமான வீடாகவோ இல்லாமல், சாதாரண சுற்றுபுறத்தில் சாதாரண வீடாகவும் , பழையாயிருந்தாலும் , அஷியாவிலிருக்கும் எங்கள் வீட்டைவிட பெரியதாகவே எந்தவிதத்திலும் குறைசொல்லும்படியாக இல்லாமல் இருந்தது. கார்நிறுத்துமிடத்தில் நின்றிருந்த அடர்நீல கோல்ஃப் கார் கூட சமீபத்திய மாடல் என்பது தற்செயலாக தெரிந்தது. ) கித்தாரு எப்பொழுது வீட்டிற்கு வந்தாலும் எல்லாவற்றையும் உடனடியாக விசிறியெறிந்துவிட்டு குளிக்கச் சென்று விடுவான்.

குளியல் தொட்டிக்குள் இறங்கிவிட்டால் அங்கேயே இருப்பான். நான் ஒரு குட்டி ஸ்டூலை இழுத்துப் போட்டுக்கொண்டு பக்கத்திலிருக்கும் உடைமாற்றும் அறையில் உட்கார்ந்து கொண்டு இடையில் ஒரு அங்குலம் திறந்திருக்கும் கதவு வழியாக பேசிக்கொண்டிருப்பேன். அவனுடைய அம்மாவின் நச்சரிப்பிலிருந்து தப்பிக்க ஒரேவழி. அவளுடைய விசித்திர மகனைப் பற்றியும், படிப்பில் எந்தளவு அவன் கவனம் செலுத்தவேண்டும என்பது போன்ற புகார்கள்தான் அவற்றில் அதிகம் இருக்கும். அந்த சமயத்தில்தான் அவன் முட்டாள்தனமான வரிகளை எனக்காக ( அது எனக்காகத்தானா என்று உறுதியாக சொல்லமுடியாது ) பாடிக்காட்டுவான்.

‘ அந்த வரிகளில் அர்த்தமேயில்லை. அந்த YESTERDAY பாடலை நீ நக்கல் செய்வது போலத் தோன்றுகிறது. ‘“ என்பேன் அவனிடம்.
‘ ரொம்ப அறிவுக்கொழுந்து மாதிரி பேசாதே. நான் நக்கல் செய்யவில்லை., அப்படியே செய்தாலும் ஜான் முட்டாள்தனத்தையும் , வார்த்தை விளையாட்டையும் இரசிக்கக்கூடியவர் என்பது தெரியாதா ?
‘ ஆனால் YESTERDAY பாடலை எழுதி, இசை கோர்த்தது பால் அல்லவா ? ‘

‘ உனக்கு நிச்சயமாகத் தெரியுமா ? ‘
‘ நிச்சயமாக. ‘ என்று பிரகடனம் செய்தேன். பால்தான் அதை எழுதி கிட்டார் இசையுடன் ஒலிப்பதிவும் செய்தவர். அத்தோடு தந்திவாத்திய இசை இணைப்பாக பின்னாளில் சேர்க்கக்கப்பட்டது. ஆனால் மற்ற பீட்டில்ஸில் அது இல்லை. பீட்டில்ஸ் பாடலை அது மிகவும் மலினப்படுத்துவதாக கருதினர்.

‘ உண்மையாகவா ? எனக்கு அப்படிப்பட்ட விசேஷமான தகவல்கள் எல்லாம் தெரியாது ‘
‘ அதொன்றும் விசேஷமான தகவல் அல்ல.
எல்லோருக்கும் தெரிந்த உண்மைதான் ‘ என்றேன்.
‘ அதனாலென்ன. அவை வெறும் விவரங்கள்தான். ‘ கித்தாருவின் குரல் நீராவி பொதியலிலிருந்து அமைதியாக கூறியது- ‘ நான் என் வீட்டின் குளியலறையில் பாடுகிறேன். பாடல் பதிவு ஒன்றும் செய்யவில்லை. நான் எந்த காப்புரிமையையும் மீறவில்லை. அல்லது யாரையும் துன்புறுத்தவும் இல்லை. என் மீது புகார் கூற உனக்கு எந்த உரிமையுமில்லை. ‘

பிறகு அவன் குழுகுரல் வரிகளைப் பாட ஆரம்பித்துவிட்டான். பொதுவாக குளியலறையில் இருக்கும்போது ஒலிப்பது போல அவனது குரல் தெளிவாகவும் சப்தமாகவும் ஒலித்தது. குறிப்பாக உச்சஸ்தாயியில் சரியாகவே பாடினான். “ அவள் இருந்தாள் இங்கே / நேற்று வரை……………..‘ அல்லது அதுபோன்ற சிலவரிகள்.

அவன் மெதுவாக தண்ணீரை ஒரு பக்கவாத்தியம் போல் சிதறடித்தான். நான் அவனை குறுக்கீடு செய்திருக்கலாம் , அவனோடு பாடி அவனை உற்சாகப்படுத்தியிருக்கலாம். ஆனால் என்னால் அப்படி எதையும் செய்யமுடிந்ததில்லை. அங்கே உட்கார்ந்து கொண்டு , அவன் குளியல் தொட்டியில் மூழ்கியபடி இருக்கையில் ,பொழுதுபோக கண்ணாடி கதவுவழியாக பேசியபடி இருப்பது அத்தனை கேளிக்கையாக இருக்கவில்லை.

‘ எப்படி நீ இவ்வளவு நேரம் குளியல் தொட்டியில் இருக்கிறாய் ? நான் அப்படி அசையாமல் உட்கார முயன்று சோர்வடைந்திருக்கிறேன். உன் உடம்பு ஊறிப் போகவில்லையா ? என்று கேட்டேன்.
என்னால் குளியலில் இவ்வளவு நேரம் செலவழிக்க முடிந்ததில்லை. அசையாமல் உட்கார்ந்து ஊறிக்கொண்டிருக்க சலிப்பாக இருக்கும். ஒரு புத்தகத்தைப் படிக்கவோ , இசையை இரசிக்கவோ முடியாது , வெட்டியாகக் கிடப்பதைப் போல இருக்கும் ‘‘

‘ நான் குளியல்தொட்டியில் நீண்டநேரம் மூழ்கி கிடக்கையில் சகலவிதமான நல்ல யோசனைகளும் சரளமாக வரும் ‘ என்றான் கித்தாரு.

‘ அதாவது YESTERDAY ‘ பாடல்வரிகளைப் போலவா ? ‘
‘ ஆம். அதுவும் அவற்றில் ஒன்று ‘
‘ குளியல் தொட்டியில் நீண்ட நேரத்தை செலவழிப்பதற்கு பதில் நீ நுழைவுத் தேர்வுக்கு படிக்கலாமல்லவா ? ‘ என்று கேட்டேன்.

‘ ஜீஸஸ் , இப்படி காலை வாருகிறாயே ? என் அம்மாவும் இதே விஷயத்தைதான் சொல்வாள். இப்படியெல்லாம் சொல்லுமளவுக்கு உனக்கு வயதாகவில்லை அல்லவா ? அல்லது நீ தத்துவவாதியா ?‘

‘ ஆனால் நீ இரண்டு வருடங்களாக திணறிக்கொண்டிருக்கிறாய். உனக்கே அலுப்பாக இல்லையா ? ‘
‘ நிச்சயமாக. எவ்வளவு சீக்கிரம் முடியுமோ அவ்வளவு சீக்கிரம் கல்லூரியில் சேர்ந்து கலாட்டா செய்ய விரும்புகிறேன். அப்புறம் என் சிநேகிதியோடு சேர்ந்து உண்மையான டேட்டிங் போகவேண்டும் ‘
‘ அப்புறம் ஏன் கஷ்டப்பட்டு படிக்காமல் இருக்கிறாய். ? ‘

‘ ஆம். சரிதான். ‘ என்றான். மெல்லசொன்னான். ‘ அப்படி படிக்கமுடிந்தால் ஏற்கனவே செய்திருப்பேனே ‘

‘ கல்லூரி ஒரு அறுவை. உள்ளே நுழைந்தவுடன் நான் மிகவும் ஏமாந்துவிட்டேன். ஆனால் நுழையாவிட்டால் இன்னும் அறுவை ‘ என்றேன்.
‘ உண்மைதான். எனக்கு வேறுவழியில்லை ‘
‘ பின் நீ ஏன் படிக்க மாட்டேனென்கிறாய் ? ‘
‘ ஆர்வமின்மைதான் ‘ என்றான்.

‘ ஆர்வமா ? உன் சிநேகிதியோடு வெளியே போக வேண்டும் என்றெல்லாம் ஆர்வமில்லையா ? ‘
‘ அப்படித்தான் நினைக்கிறேன். பார் , அதைப் பற்றி சொன்னால் ரொம்ப நேரமாகும். விஷயம் என்னவென்றால் நான் எனக்குள்ளேயே இரண்டாக பிரிந்து இருக்கிறேன். புரியுதா ?

ஆரம்பப்பள்ளி காலத்திலிருந்தே கித்தாருவுடன் ஒன்றாக படித்த தோழி ஒருத்தி கித்தாருவுக்கு இருந்தாள். குழந்தைப்பருவ தோழி என்று சொல்லலாம். பள்ளியில் அவர்கள் ஒன்றாக ஒரே வகுப்பில் இருந்திருக்கின்றனர். ஆனால் மேல்நிலை படிப்பை முடித்தவுடன் கித்தாரு போல் இல்லாமல் அவள் ஸோஃபியா பல்கலை கழகத்தில் சேர்ந்துவிட்டாள். இப்போது அவள் பிரெஞ்சு இலக்கிய பாடத்தை முதன்மையாக எடுத்து படித்துக் கொண்டிருக்கிறாள் மேலும் டென்னிஸ் கிளப்பிலும் சேர்ந்திருக்கிறாள். அவளது புகைப்படத்தை காண்பித்திருக்கிறான், அசத்தலாக இருந்தாள். மிக அழகான உடல்வாகு , மிக உயிர்ப்பான முகம். ஆனால் அவர்கள் இருவரும் இப்பொழுதெல்லாம் அதிகம் சந்தித்துக் கொள்வதில்லை. அவர்கள் இருவரும் சந்தித்துக் கொள்ள வேண்டாம் என்று பேசி முடிவெடுத்திருந்தனர் . அப்போதுதான் கித்தாரு படிப்பில் முழுக்கவனம் செலுத்த முடியும். நுழைவுத்தேர்விலும் தேர்ச்சியடைய முடியும். அதை பரிந்துரைத்ததே கித்தாருதான். அவளும் சம்மதித்திருக்கிறாள்.

அதுதான் உன் விருப்பமென்றால் சரி என்றிருக்கிறாள். அவர்கள் தொலைபேசியில் அடிக்கடி பேசினர் ஆனால் வாரத்தில் ஒருமுறைதான் சந்தித்தனர் அவை கூட வழக்கமான ஊர்சுற்றல் இல்லாமல் ஒரு நேர்காணலைப் போல இருக்கும். ஒரு தேநீர் அருந்திவிட்டு இருவரும் என்ன செய்து கொண்டிருந்தார்கள் என்று பகிர்ந்து கொள்வார்கள். கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு ஒரு அவசர முத்தத்தைப் பரிமாறிக் கொள்வார்கள். இப்படித்தான் போய் கொண்டிருந்தது .

பழங்கால ஆசாமிகள்.
கித்தாருவை அழகன் என்று சொல்லமுடியாது ஆனால் இனிமையான தோற்றம் கெண்டவன். அவன் உயரமானவன் இல்லை ஆனால் கச்சிதமாக இருந்தான். அவனது சிகையும் உடையும் எளிமையாகவும் நவநாகரீகமாகவும் இருந்தன. அவன் வாயை திறக்காதவரை அவனை மிகவும் புத்திசாலியாகவும் நன்றாக வளர்க்கப்பட்ட நகரத்து இளைஞன் என்றும் நினைக்கத் தோன்றும். அவனும் அவன சிநேகிதியும் நல்ல இணையராக தோன்றினர். அவனது ஒரே குறைபாடு அவனது முகம், அது மிகவும் மென்மையானவன், நாசூக்கானவன், ஆளுமை குறைவானவன் அல்லது செறிவற்றவன் என்ற அபிப்பிராயத்தைத் தரும். ஆனால் அவன் வாயைத் திறந்தவுடன் இந்த ஒட்டுமொத்த நேர்மைறை விளைவுகள் எல்லாம் லேப்ரடார் ரிட்ரீவர் நாய் மணல் வீட்டைக் கிளறும்போது சிதறும் துகளைப்போல கலைந்துவிடும். கான்ஸே வட்டாரவழக்கில் சரளமாக , காதைத் துளைக்கும் கீச்சுக் குரலில் அவன் உச்சஸ்தாயியில் பேசுவதைக் கேட்பவர்கள் ஸ்தம்பித்து விடுவார்கள். அவனது தோற்றத்தின் பொருந்தாதத்தன்மை திணற வைக்கும். முதலில் எனக்கும் கூட அதுதான் சமாளிக்க சற்று கடினமானதாக இருந்தது.

“ ஹே, தனிமுரா சிநேகிதியில்லாமல் இருப்பது மிகவும் தனிமையாக இல்லையா ? கித்தாரு அடுத்தநாள் கேட்டான்.

‘ இல்லை என்று சொல்ல மாட்டேன் ‘ என்றேன்.
‘ அப்போ என் சிநேகிதியோடு வெளியே செல்வதைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறாய் ? ‘
அவன் என்ன சொல்கிறான் என்று எனக்கு புரியவில்லை. “ என்ன சொல்கிறாய் ? அவளோடு வெளியே செல்வதா ? “

“ அவள் மிகச் சிறந்த பெண். அழகி, நேர்மையானவள், எல்லோரையும் போல் புத்திசாலி. நீ அவளோடு வெளியே செல். நீ வருத்தப்பட வேண்டியிருக்காது. அதற்கு நான் உத்திரவாதம் ‘
“ எனக்கு தெரியும் “ என்றேன். “ ஆனால் நான் ஏன் உன் சிநேகிதியோடு வெளியே போகவேண்டும். அது சரியாக இருக்காதே “

“ ஏன் என்றால் நீ நல்லவன். இல்லாவிட்டால் நான் பரிந்துரைக்கமாட்டேன் ““ என்றான் கித்தாரு. “
ஒன்றும் புரியவில்லை. (அவன் நம்புகிறார்போல ) நான் நல்லவனாக இருப்பதற்கும் அவனுடைய சிநேகிதியோடு வெளியே செல்வதற்கும் என்ன தொடர்பு என்று புரியவில்லை.

“ எரிக்காவும் நானும் இதுவரை எங்கள் மொத்தவாழ்க்கையையும் ஏறக்குறைய ஒன்றாக கழித்திருக்கிறோம். துவக்கத்திலிருந்தே பள்ளியில் ஒன்றாக இருந்திருக்கிறோம். நாங்கள் இயல்பாகவே இணையர்களாக இருந்திருக்கிறோம்
சுற்றியிருந்தவர்களும் , எங்கள் நண்பர்கள், எங்கள் பெற்றோர், எங்கள் ஆசிரியர்கள்,. அதை அங்கீகரித்திருந்தனர்.

கித்தாரு அதை நிரூபிப்பவன் போல கைகளை இறுக்கிக் கொண்டான்.
“ நாங்கள் இருவரும் ஒன்றாக கல்லூரிக்கு சென்றிருந்தால் மனமார்ந்த, மென்மையான வாழ்க்கையாக இருந்திருக்கும். ஆனால் நான் நுழைவு தேர்வில் இடறிப்போய் இப்போது இங்கிருக்கிறேன். ஏன் எதுக்கு என்றெல்லாம் தெரியவில்லை எல்லாமே மோசமாகிக்கொண்டே போகிறது. அதற்காக நான் யாரையும் குறைகூறவில்லை. எல்லாம் என் தவறு.


நான் மௌனமாக அவனை கவனித்துக்கொண்டிருந்தேன்.
‘ எனவே நான் ஒருவிதத்தில் இரண்டு கூறாகிவிட்டே.ன். “ என்றான் கித்தாரு. அவன் தன் கைகளை விடுவித்துக் கொண்டான்.
அவனையே இரண்டாக பிளந்து கொண்டானோ ? ‘ எப்படி ? “ என்று கேட்டேன்

‘அவன் தனது உள்ளங்கைகளைச் சிறிது நேரம் வெறித்தான். பிறகு சொன்னான். “ நான் என்ன சொல்கிறேன் என்றால் என்னுடைய ஒரு பகுதி துயரத்தில் இருக்கிறது புரிகிறதா ? அதாவது நான் எரிச்சலூட்டும் பயிற்சி வகுப்புக்குச் சென்று தலைவலிப்பிடித்த நுழைவுத் தேர்வுக்குப் படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன் எரிக்காவோ கல்லூரியில் பந்து விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறாள்.

டென்னிஸ் விளையாடிக்கொண்டே , எல்லாவற்றையும் செய்து கொண்டிருக்கிறாள். அவளுக்கு புது நண்பர்கள் கிடைத்திருக்கலாம், எனக்குத் தெரிந்தவரை அவர்களோடு அநேகமாக டேட்டிங் போய் கொண்டிருக்கலாம் எனக்குத் தெரியும். அதையெல்லாம் நினைக்கையில் நான் பின்தங்கிவிட்டது போல் உணர்கிறேன். என் மனம் பனிமூட்டத்தில் உள்ளது நான் என்ன சொல்/கிறேன் என்று உனக்குப் புரிகிறதா ?

“ அப்படித்தான் எண்ணுகிறேன். “ என்றேன்.
“ ஆனால் என்னுடைய இன்னொரு பகுதி எப்படி இருக்கிறது தெரியுமா ?,,,,,,,,,,,,,,,,,,,நிம்மதியாக ? இதுபோலவே தொடர்ந்து இருந்தால் எந்த கஷ்டமும் இல்லாமல் நாங்கள் ஒரு அற்புதமான ஜோடியாக வாழ்க்கையில் பயணிக்கலாம். என்ன ஆகிவிடும் அதனால் ? அதுதான எங்களுக்கு இருக்கும் வாய்ப்பு .அப்படித்தான் நான் நினைக்கிறேன். உனக்குப் புரிகிறதா ? “

“ ஆம் ஆனால் இல்லை “ என்றேன்.
“அதாவது நாங்கள் கல்லூரியில் படித்துமுடித்து கல்யாணம் செய்து கொண்டு, அற்புதமான ஜோடிகளாக எல்லோரும் மகிழும்படி இரண்டு பிள்ளைகள் பெற்றுகொண்டு அவர்களை டெனென்சோஃபுவில் உள்ள நல்ல துவக்கப் பள்ளியில் சேர்த்து, ஞாயிறு கிழமைகளில் தமா ஆற்றங்கரைக்குச் சென்று ஓ ப்ளா டா ஓ ப்ளா……… டி …அந்த மாதிரி வாழ்க்கை அலுப்பூட்டும் என்று நான் சொல்லவில்லை. ஆனால் வாழ்க்கை அத்தனை எளிதாக , அத்தனை சந்தோஷமானதாக இருக்குமா என ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. அதைவிட நாங்கள் இருவரும் பிரிந்து அவரவர் வழியில் கொஞ்சம் நேரம் போகலாமே…..பிறகு உண்மையிலேயே இருவரும் பிரிந்து இருக்கவே முடியாது என்று நினைத்தால் மீண்டும் சேரலாம்“

“ ஆக விஷயங்கள் எளிதாகவும், சுமுகமாகவும் இருப்பதே ஒரு பிரச்சனை என்கிறாய் அப்படித்தானே ? “
“ ஆம். அதைப் பொறுத்துதான் பிரச்சனையே “
விஷயங்கள் எளிதாகவும் சுமுகமாகவும் இருப்பதில் என்ன தவறு என்று எனக்குப் புரியவில்லை. ஆனால் அதைப்பற்றி யோசிப்பது மிகவும் குழப்பமாக இருந்ததால் அதை கைவிட்டேன். “ ஆனால் உன் சிநேகிதியோடு நான் ஏன் வெளியே செல்லவேண்டும் ? “ என்று கேட்டேன்

“ அவள் வேறு ஆண்களோடு செல்வதைக் காட்டிலும் உன்னோடு செல்வது நல்லது என்று நினைத்தேன். ஏனெனில் உன்னை நான் அறிவேன். மேலும் நீ என்ன நடந்தது என்ற தகவலை எனக்கு அவ்வப்போது சொல்லமுடியும் “

எரிக்காவை சந்திக்க விரும்பியதால் அதற்கு நான் ஒப்புக் கொண்டாலும் இந்த யோசனை சரிபட்டுவரும் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை. மேலும் அவளைப்போன்ற அழகான பெண் எதற்கு கித்தாருபோன்ற வினோதமானவனுடன் பழக விரும்புகிறாள் என்று அறிய விரும்பினேன். புதிய நண்பர்களிடையே இருப்பது எனக்கு எப்போதுமே சங்கோஜமாக இருந்தாலும் ஆர்வத்துக்கு குறைச்சலில்லை.

“ அவளோடு எந்தளவுக்குப் பழகியிருக்கிறாய் ? “
“ நீ உடலுறவைச் சொல்கிறாயா ? “
“ ம். எல்லாவற்றையும் முயன்றுவிட்டாயா ? “
கித்தாரு தலையை ஆட்டினான். “ என்னால் அது முடியவில்லை. அவளை குழந்தையிலிருந்தே தெரியும், புதிதாக தெரிந்து கொள்வதைப் போல் ஆடைகளைக் கழற்றி, அவளை தழுவி, கொஞ்சி, இதெல்லாம் ஒருவிதமான சங்கடம், இல்லையா ? “ அதுவே வேறு ஒரு பெண்ணாக இருந்தால் எனக்கு இந்தப் பிரச்சனை இருந்திருக்காது. ஆனால் அவளுடைய உள்ளைடையைத் தொடுவதை நினைப்பதே – ஏனென்று தெரியவில்லை – “

தவறாகத் “ தோன்றுகிறது. “புரிகிறதா ? “
எனக்குப் புரியவில்லை.
“ சொல்லப்போனால் நான் அவளது கையைப் பிடித்துக்கொண்டு முத்தம் கொடுத்திருக்கிறேன். ஆடைகளினூடே அவளது மார்பைத் தொட்டிருக்கிறேன். ஆனால் அதெல்லாம் எங்களை நாங்களே ஏமாற்றிக் கொள்வதைப் போல , விளையாடுவதைப் போல இருக்கும் , புரிகிறதா? ஏதோ சிறிது நாங்கள் முயற்ச்சித்தால்கூட அதற்கு மேல் முன்னேறுவதற்கான எந்த அறிகுறியும் இருக்காது. “

“ அறிகுறிகளுக்காக காத்திருப்பதைவிட எதையாவது செய்து நீதான் அடுத்த கட்டத்துக்கு நகர்ந்திருக்கவேண்டும். இல்லையா ? “ பாலுணர்வு வேட்கை என்று அதைத்தானே சொல்கிறார்கள் ?
“ இல்லை, எங்கள் விஷயத்தில் அப்படி நடக்கவில்லை. அதை என்னால் விளக்கிச் சொல்லமுடியவில்லை.“ என்றான் கித்தாரு. “ உனக்கு எழுச்சி வரும்போது நீ நிஜமான ஒரு பெண்ணை கற்பனை செய்து கொள்கிறாய் இல்லையா ? “

“ அப்படித்தான் செய்வேன் “ என்றேன்.
“ ஆனால் என்னால் எரிக்காவை கற்பனை செய்யமுடியாது . அப்படி செய்வது ஏதோ தவறு போல் தோன்றும் , புரிகிறதா ? எனவே நான் வேறு யாராவது ஒரு பெண்ணை நினைத்துக் கொள்வேன். நிஜத்தில் அந்தளவுக்குப் பிடிக்காத வேறு யாரையாவது. இதற்கு என்ன சொல்கிறாய் ? “
நான் இதைப் பற்றி யோசித்தேன் ஆனால் எந்தத் தீர்மானத்திற்கும் வர இயலவில்லை. அடுத்தவர்களின் சுயமைதுன பழக்கம் எனக்கு அப்பாற்பட்டது.

என்னைப் பற்றியே என்னால் புரிந்து கொள்ளமுடியாத ஆழமான விஷயங்கள் உள்ளன.
“ எப்படியாவது நாம் முதலில் ஒன்றாக சந்திப்போம். நாம் மூவரும். “ என்றான் கித்தாரு. “ பிறகு இதைப் பற்றி யோசிப்போம். “

நாங்கள் மூவரும் , நான், கித்தாரு, அவனுடைய சிநேகிதி , அவளுடைய முழுப்பெயர் எரிக்கா குரித்தாணி. டெனென்ச்சொஃபுவின் ரயில்நிலையத்தின் அருகில் உள்ள ஒரு காபி ஷாப்பில் ஞாயிறு மதியம் சந்தித்தோம். அவள் ஏறக்குறைய கித்தாரு அளவிற்கு உயரமாக இருந்தாள். அழகான பழுப்பு நிறத்தில் இருந்தாள். சிறிய கைவைத்த இஸ்த்திரி போட்ட வெள்ளை மேல்சட்டையும், அடர்நீல குட்டைப்பாவாடையும் அணிந்திருந்தாள்.

மதிக்கத்தகுந்த உயர்குடி கல்லூரி பெண்ணின் பரிபூரண உதாரணமாக இருந்தாள். புகைப்படத்தில் இருந்ததைப்போலவே கவர்ச்சிகரமாக இருந்தாள். ஆனால் அவளை நேரில் பார்க்கும்போது அவளது அழகைவிடவும் எவ்வித பிரயாசையுமின்றி அவளிடமிருந்து ஒளிவீசிய உயிராற்றல்தான் என்னை மிகவும் கவர்ந்தது. அவள் கித்தாருவுக்கு நேரெதிராக இருந்தாள். அவளோடு ஒப்பிடுகையில் அவன் கொஞ்சம் ஒளி குன்றியவனாகத் தோன்றினான்.
கித்தாரு எங்களை அறிமுகப் படுத்தினான். எரிக்கா என்னை நோக்கி , “ அக்கி – குன்னுக்கு ஒரு நண்பன் இருப்பது பற்றி மகிழ்ச்சி. “ என்றாள் எரிக்கா குர்த்தாணி என்னிடம். கித்தாருவின் முதல்பெயர் அகியோஷி. இந்த உலகத்திலேயே அவள் ஒருத்திதான் அவனை அக்கி – குன் என்று அழைப்பவள்.

“ ரொம்ப மிகைப்படுத்தாதே. எனக்கு ஒரு டன் நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள். “ என்றான் கித்தாரு.
“ இல்லை. உனக்கு கிடையாது. “ என்றாள் எரிக்கா. உன்னை மாதிரி ஆட்களுக்கு நண்பர்கள் இருக்கவே முடியாது. நீ டோக்கியோவில் பிறந்தவன் , இருந்தும் கான்ஸே பேச்சுவழக்கில் பேசுகிறாய். ஒவ்வொரு முறை நீ வாயைத் திறக்கும்போதும் ஹான்ஷின் டைகர்களேயோ ஷோகி படங்களை நினைத்தோ எரிச்சல் வரும். உன்னை மாதிரி ஒரு விசித்திரமான ஆளுக்கு எப்படி சாதாரணமானவர்களுடன் கலந்து பழகமுடியும் ? “

“ சரி அப்படி நீ சொன்னால் , இவன் கூட ஒரு விசித்திர மனிதன்தான். “ என்று கித்தாரு என்னைக் காண்பித்து சொன்னான். “ இவன் அஷியாவிலிருந்து வருகிறான். ஆனால் டோக்கியோ வழக்கில்தான் பேசுவான். “

“ அது ரொம்ப சாதாரணம் “ என்றாள் எரிக்கா. ‘ டோக்கியோவில் இருப்பவன் கான்ஸே வழக்கில் பேசுவதைக் காட்டிலும் இது சாதாரணம்தான் . “
“ நிறுத்து. இப்போது அது பண்பாட்டு வேறுபாடு.“ என்றான் கித்தாரு. “ பண்பாடுங்கள் எல்லாம் சமமானது. தெரியுமா. டோக்கியோ பேச்சுவழக்கு கான்ஸேயை விட எந்தவிதத்திலும் சிறந்தது இல்லை “

“ ஒருவேளை சமமாக இருக்கலாம், ஆனால் மேஜி உரிமை மீட்புக்குப் பிறகு டோக்கியோ மக்கள் பேசுவதுதான் நிலையான ஜப்பானிய மொழியாக உள்ளது. ப்ரான்னி மற்றும் சூயி யை யாராவது கான்ஸே வழக்கில் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்களா என்று கேட்கிறேன். “ என்று அழுத்திச் சொன்னாள் எரிக்கா.

“ அப்படி செய்தால் நான் அதை நிச்சயமாக வாங்குவேன் “ என்றான் கித்தாரு.
நான் கூட வாங்குவேன் என்றுதான் தோன்றியது ஆனால் அமைதி காத்தேன். என் வேலையைக் கவனிப்பதுதான் எனக்கு நல்லது.
“ எப்படியிருந்தாலும் அது பொதுவான அறிவுதான். “ என்றாள். “ நீ குறுகிய புத்தியுடையவன் அகி – குன் மேலும் பாரபட்சமானவன். “
“ குறுகிய புத்தி, பாரபட்சம் என்று எதைச் சொல்கிறாய் நீ ? என்னைப் பொறுத்தவரை பண்பாட்டு வேறுபாடுதான் மிக பயங்கரமான பாரபட்சம் “

அந்த விவாதத்தில் மேலும் ஆழமாகச் செல்லாமல் புத்திசாலித்தனமாக பேச்சை மாற்றினாள் எரிக்கா குரித்தாணி.
“ எங்கள் டென்னிஸ் குழுவில் அஷியாவிலிருந்து வந்த பெண் இருக்கிறாள். “ என்றாள் என்னை நோக்கி. “ எய்கோ சகுராய். உனக்கு அவளை தெரிந்திருக்க வாய்ப்பிருக்கா ? “

“ தெரியும். “ என்றேன். எய்கோ சகுராய் ஒல்லியான உயரமான, பெண். அவளுடைய பெற்றோர் பெரிய கோல்ஃப் பயிற்சி பள்ளியை நடத்திக் கொண்டிருந்தனர். விரைப்பான, தட்டையான மார்பும் கேலியாகத் தோன்றும் மூக்கும் கொண்டவள், அப்படியொன்றும் பெரிய அழகியுமல்ல. டென்னிஸ்ஸில் மட்டும்தான் அவள் சிறப்பாக இருந்தாள். அவளை மறுபடி பார்க்கவே மாட்டேன் என்று எண்ணியிருந்தால், அது விரைவில் நடந்துவிடும் போலிருக்கிறது .
“ இவன் மிகவும் நல்லவன், இதுவரை ஒரு தோழிகூட இல்லையாம். “ கித்தாரு எரிக்காவிடம் சொன்னான். அவன் என்னைப்பற்றிதான் கூறினான். “ பார்ப்பதற்கு நன்றாகத்தான் இருக்கின்றான்.

நல்ல பழக்கவழக்கங்கள் கொண்டவன். எல்லா விஷயங்களும் தெரிந்து வைத்திருக்கிறான். கடினமான புத்தகங்களை வாசிக்கிறான். பார்த்தாலே தெரியும் மிகவும் ஒழுக்கமானவன், எந்த பயங்கர வியாதியும் கிடையாது. மிகத் தகுதியான இளைஞன் என்று சொல்வேன். “

“ அப்படியா “ என்றாள் எரிக்கா. “ எங்கள் கிளப்பில் அருமையான சில புதிய உறுப்பினர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்களிடம் இவனை அறிமுகம் செய்து வைப்பதில் மகிழ்ச்சியடைவேன்.“
“ வேண்டாம். நான் அதைச் சொல்லவில்லை. நீ இவனோடு வெளியே செல்வாயா ? நான் இன்னும் கல்லூரி சேரவில்லை எனவே முன்பு போல் உன்னோடு வெளியே வரமுடியாது. எனக்கு பதிலாக இவனோடு நீ வெளியே போகலாம் . அதனால் நான் கவலைபடாமல் இருக்கலாம் “

“ நீ கவலைபடாமல் இருக்கலாமா ? என்ன சொல்கிறாய் ? “ என்றாள் எரிக்கா.
“ நான் என்ன சொல்கிறேன் என்றால் நான் பார்க்கவே பார்ககாத வேறு பையன்களோடு நீ போவதை விட நான் நன்றாக அறிந்த இவனோடு நீ வெளியே சென்றால் எனக்கு பிரச்சனையில்லை.
எரிக்கா தான் காண்பதை நம்பமுடியாதவாறு கித்தாருவை வெறித்தாள். இறுதியாக அவள் பேசினாள், “ தனிமூரா – குன்னுடன் நான் வெளியே சென்றால் உனக்குப் பரவாயில்லை என்கிறாய். ஏனெனில் அவன் உண்மையிலேயே நல்ல பையன். நீ நிஜமாகவே அக்கறையுடன்தான் இந்த யோசனையைச் சொல்கிறாயா ? “

“ ஹே இது ஒன்றும் மோசமான யோசனையில்லை. அல்லவா ? அல்லது ஏற்கனவே நீ வேறு ஆளுடன் வெளியே போக ஆரம்பித்து விட்டாயா ? “
“ இல்லை. யாருடனும் போகவில்லை. “ எரிக்கா அமைதியான குரலில் சொன்னாள்.
“ பின் ஏன் நீ இவனோடு போக மறுக்கிறாய் ? அது ஒரு விதமான பண்பாட்டு பரிமாற்றமாக இருக்கலாம். “
“ பண்பாட்டு பரிமாற்றம் “ எரிக்கா திரும்பக் கூறினாள். என்னைப் பார்த்தாள்.
நான் சொல்லவேண்டியது எதுவும் இருப்பதுபோல தெரியவில்லை எனவே அமைதியாக இருந்தேன். காபி கரண்டியை கையில் எடுத்து அதன் அமைப்பை ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தேன். எகிப்திய கோபுரத்தின் கலைப்பொருளை ஆராயும் அருங்காட்சியக காப்பாளர் போல.

“ பண்பாட்டு பரிமாற்றம் ? “ அப்படி என்றால் என்ன அர்த்தம் ? “ என்று எரிக்கா கித்தாருவைப் பார்த்துக் கேட்டாள் .
“ அதாவது ஒரு விஷயத்தை வேறு கண்ணோட்டத்தில் பார்க்கும்போது அது நமக்கு மோசமாக இருக்காது. “
“ ஒ இதுதான் பண்பாட்டு பரிமாற்றம் பற்றிய உனது கருத்தா ? “
“ ஆம், நான் சொல்லவருவது ,,,,,,,,,,,,,,,“
“ சரி , அக்கி குன் நீ விரும்பினால் செய்கிறேன். பண்பாட்டு பரிமாற்றமல்லவா . செய்கிறேன். “ என்று எரிக்கா குர்த்தாணி உறுதியான குரலில் சொன்னாள். அருகில் ஏதாவது பென்சில் இருந்தால்கூட அதை எடுத்து இரண்டாக உடைத்துப் போட்டிருப்பேன். நான்.

அவள் தேநீரை ஒரு மிடறு விழுங்கிவிட்டு கோப்பையை மீண்டும் தட்டில் வைத்துவிட்டு புன்னகை புரிந்தாள்.
“ அக்கி குன் சொல்லிவிட்டதால் நாம் டேட் போகலாம். வேடிக்கையாகத்தான் இருக்கிறது.

உனக்கு எப்போது ஓய்வு கிடைக்கும் ?
என்னால் பேசமுடியவில்லை. கடினமான நேரங்களில் சரியான சொற்களை உபயோகிக்க முடியாமல் போவது என்னுடைய பல பிரச்சனைகளுள் ஒன்று. இடத்தையும் மொழியையும் மாற்றுவதாலேயே அடிப்படை பிரச்சனைகள் தீர்ந்து விடுவதில்லை.
எரிக்கா அவளது கைப்பையிலிருந்து சிவப்பு நிற லெதர் நோட்டை திறந்து அவளது அட்டவனையை சோதித்தாள் “ இந்த சனிக்கிழமை சரிப்படுமா ?. “ என்று கேட்டாள்.

“ எனக்கு எந்தத் திட்டமும் இல்லை “ என்றேன்.
“ சனிக்கிழமை சரி. எங்கே போகலாம் ? “
“ அவனுக்கு திரைப்படங்கள் பிடிக்கும் “ என்றான் கித்தாரு. “ என்றாவது ஒரு நாள் திரைக்கதை எழுதுவதுதான் அவனுடைய கனவு , ஒரு திரைக்கதை பயிலரங்கில் சேர்ந்திருக்கிறான். “
“ அப்படி என்றால் திரைப்படத்திற்கே போகலாம். என்ன படம் என்று உன் முடிவுக்கே விடுகிறேன் தனிமூரா குன். எனக்கு பேய்படங்கள் பிடிக்காது. அதைத்தவிர எதுவாயிருந்தாலும் நல்லது.“

“ இவள் உண்மையிலேயே ஒரு பயந்தாங்கொள்ளி, என்றான் கித்தாரு என்னிடம். “ குழந்தைகளாக இருந்தபோது நாங்கள் கோராசென்னில் இருக்கும் பேய் வீட்டிற்கு சென்றிருக்கிறோம். அவள் என்னுடைய கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு,,,,,,“ என்ற போது
அவனை இடைமறித்து எரிக்கா “ படம் முடிந்தவுடன் நல்ல சாப்பாடு சாப்பிடலாம் ஒன்றாக “ என்றாள் . அவளது குறிப்பேட்டிலிருந்து ஒரு தாளைக் கிழித்து அதில் அவளது எண்ணை எழுதி என்னிடம் கொடுத்தாள்.

‘‘ இடத்தையும் நேரத்தையும் முடிவு செய்துவிட்டு என்னை கூப்பிடுகிறாயா ? “
என்னிடம் தொலைபேசி கிடையாது- ( அது செல்போன்கள் என்னவென்றே தெரியாத காலம் ) எனவே கித்தாருவும் நானும் வேலைசெய்யும் காபி ஷாப்பின் எண்ணை அவளிடம் தந்தேன். எனது கைகடிகாரத்தைப் பார்வையிட்டேன்.
“ மன்னிக்கவும் நான் கிளம்பவேண்டும் “ என்று என்னால் முடிந்தவரை இயல்பாக கூற முயன்றேன். “ நாளைக்குள் ஒரு அறிக்கையை சமர்ப்பிக்க வேண்டியிருக்கிறது.“

“ அதை ஒத்திப் போடமுடியாதா? “ என்றான் கித்தாரு.
“ இப்போதுதானே வந்தோம். இன்னும் கொஞ்சநேரம் சில விஷயங்கள் பேசலாமே. இங்கே வலது கோடியில் ஒரு பெரிய நூடுல்ஸ் கடை உள்ளது. “
‘எரிக்கா எந்த அபிப்பிராயமும் சொல்லவில்லை. நான் எனது காபிக்கான தொகையை மேசைமேல் வைத்துவிட்டு எழுந்தேன். “ முக்கியமான அறிக்கை “ அதை என்னால் தவிர்க்கமுடியாது “ என்றேன். உண்மையில் அதொன்றும் அவ்வளவு முக்கியமில்லைதான்.

“ நான் நாளை அல்லது நாளை மறுநாள் உன்னை அழைக்கிறேன். “ என்றேன் எரிக்காவிடம்.
மிக அழகான புன்னகை ஒன்று இதழ்களில் அரும்ப. “ நான் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருப்பேன். “ என்றாள். அந்தப் புன்னகை நம்பமுடியாத அளவிற்கு இனிமையாக இருந்தது .

காபி ஷாப்பை விட்டு வெளியேறி இரயில் நிலையத்தை நோக்கி நடந்து போது என்ன காரியம் செய்து கொண்டிருக்கிறேன் என்று வியப்பாக இருந்தது. எல்லாவற்றையும் முடிவு செய்துவிட்ட பிறகு இப்படியெல்லாம் ஆகிவிட்டதே என்று வருந்துவது என்னுடைய தீர்க்கமுடியாத பிரச்சனைகளில் ஒன்று.
அந்தச் சனிக்கிழமை எரிக்காவும் நானும் ஷிபுயாவில் சந்தித்து ‘ நியூயார்க்கில் படமாக்கப்பட்டிருந்த வுடி ஆலன் படத்திற்கு சென்றோம்.

அவளுக்கு வுடிஆலன் பிடிக்கும் என்று எப்படியோ ஊகித்திருந்தேன்.

கித்தாரு நிச்சயமாக வுடிஆலன் படத்திற்கு கூட்டிபோயிருக்க மாட்டான் , அதிர்ஷ்டவசமாக அது ஒரு நல்லபடம். தியேட்டரை விட்டு வெளியே வரும்போது நாங்கள் நல்ல மனநிலையில் இருந்தோம்.
நாங்கள் சிறிது நேரம் அரையிருளான தெருக்களில் சுற்றி திரிந்தோம். பிறகு சகுராகாகோவில் ஒரு சிறிய இத்தாலியன் கடைக்குச் சென்று பிஸ்ஸாவும் சியாந்தியும் சாப்பிட்டோம். அது எளிய, நியாய விலை உணவகம். சன்னமான விளக்குகள் . மேசை மீது மெழுகுவர்த்திகள் , ( அந்நாட்களில் அநேக இத்தாலிய உணவகங்களிலும் மேசை மீது மெழுகுவர்த்திகளும், கட்டம்போட்ட மென்சனல் மேசைவிரிப்பும் இருந்தன. ) நாங்கள் எல்லா விஷயங்களையும் பேசினோம்.

இரண்டு கல்லூரி இரண்டாமாண்டு மாணவர்கள் முதல் டேட்டில் என்ன மாதிரி பேசுவார்கள் என்று நினைப்பீர்களோ அந்த மாதிரியான உரையாடல். அப்போது நாங்கள் பார்த்துவிட்டு வந்த படம், எங்கள் கல்லூரி வாழ்க்கை, பழக்கவழக்கங்கள். நான் எதிர்பார்த்ததைவிட எங்கள் பேச்சு இரசிக்கத்தக்கதாக இருந்தது.அவள் இரண்டு முறை சத்தமாக சிரிக்கக் கூட செய்தாள். நானே தம்பட்டம் அடித்துக் கொள்ள விரும்பவில்லை ஆனால் பெண்களை சிரிக்க வைப்பதில் எனக்குத் தனித்திறமை இருப்பதாகத்தான் தோன்றியது.

“ அகி குன் சொன்னான் நீ உனது பள்ளி தோழியிடமிருந்து சமீபத்தில்தான் பிரிந்து விட்டாயாமே ? “ என்று கேட்டாள் எரிக்கா
“ ம். நாங்கள் மூன்று வருடம் ஒன்றாக சுற்றினோம். ஆனால் துரதிர்ஷடவசமாக ஒத்து வரவில்லை.“
“ செக்ஸ் விஷயத்தில்தான உங்களுக்குள் ஒத்துவரவில்லை என்று அகிகுன் சொன்னான். அவள்……….. நீ………… எப்படி சொல்வது ? அதாவது நீ விரும்பிய படி நடந்துகொள்ளவில்லை என்று ? “
“ அதுவும் ஒரு காரணம் ஆனால் அது மட்டுமே இல்லை. நான் உண்மையிலேயே காதலித்திருந்தால் பொறுமையாக இருந்திருக்க வேண்டும். ஆனால் நான் உண்மையிலேயே அவளை காதலிக்கவில்லை.“
எரிக்கா குரித்தாணி தலையை ஆட்டினாள்.

“ எல்லா விஷயமும் நடந்திருந்தாலுங்கூட நாங்கள் பிரிந்துதான் இருப்போம். “ என்றேன். அது டோக்கியோவிற்கு நான் இடம்பெயர்ந்த பிறகு வெளிப்படையாகவே அதிகமாகத் துவங்கியது. எங்களுக்குள் இடைவெளி ஏற்பட்டது. எதுவும் வேலைக்காகவில்லை. எல்லாமே தவிர்க்கமுடியாதவை. என்று நினைக்கிறேன்.
“ அது உனக்கு கஷ்டமாக இருந்ததா ? “ என்று கேட்டாள்.
“ என்ன கஷ்டம் ? “

“ நட்பாக இருந்துவிட்டு திடீரென்று அவரவர் வழியில் போனது “

“ சில நேரங்களில்.“ என்று உண்மையான பதிலைச் சொன்னேன்.

“ ஆனால் இது போன்ற கடினமான, தனிமை நிரம்பிய அனுபவங்கள் எல்லாமே நம்முடைய இளவயதில் அவசியமானதுதான். இவையெல்லாம் நாம் வளர்வதற்கான வழிமுறைகளின் ஒரு பகுதி இல்லையா ? “

“ அப்படியா நினைக்கிறாய் ? “
“ கடுமையான குளிர்காலத்தை தாங்கும் மரங்கள் வலிமையடையும் போது உள்ளே இருக்கும் வளர்ச்சி வளையம் கெட்டியாகிறது “
எனக்குள்ளே இருக்கும் வளர்ச்சி வளையத்தை கற்பனை செய்ய முயன்றேன். ஆனால் மரத்தின் வளையம் போல் இருக்கும் பௌம்குஹன் கேக் துண்டைத்தான் என்னால் கற்பனை செய்ய முடிந்தது.
“ இதுபோன்ற அனுபவங்கள் வாழ்க்கையில் தேவையானதுதான் என்பதை ஒப்புக் கொள்கிறேன். “ என்றேன். “ “ என்றாவது ஒருநாள் இவையெல்லாம் முடிவுக்கு வரும் என்று தெரிந்திருப்பதும் அதைவிட சிறந்தது “
அவள் புன்னகைத்தாள். “ கவலைப்படாதே . நீ விரைவில் நல்ல தோழியை சந்திப்பாய்.“
“ அப்படித்தான் நம்புகிறேன். “ என்றேன்.
எரிக்கா குரித்தாணி சிறிது நேரம் ஏதோ குழப்பத்தில் இருந்தாள். அந்த நேரத்தில் நான் பிஸாவை சாப்பிட்டு முடித்தேன்.

“ தனிமூரா குன், சில விஷயங்கள் குறித்து உன்னிடம் ஆலோசனைகள் கேட்கவேண்டும் , கேட்கலாமா ? “
“ நிச்சயம்.“ என்றேன். ஹா …. என்னிடம் என்ன இருக்கிறது ? சற்று முன்பு என்னை சந்தித்தவர்கள் கூட என்னிடம் முக்கியமான விஷயங்களைப் பற்றி அறிவுரை கேட்கிறார்கள். நான் அடிக்கடி சமாளிக்க வேண்டிய பிரச்சனைகளுள் இதுவும் ஒன்று. மேலும் எரிக்கா குரித்தாணி கேட்கபோகும் அறிவுரை மகிழ்ச்சியான விஷயமாயிருக்காது என்று வெகுநிச்சயமாகத் தெரியும்.

“ எனக்கு குழப்பமாயிருக்கிறது. “ என்று துவங்கினாள். தேடலில் இருக்கும் பூனையின் கண்களைப்போல் அவளது கண்கள் முன்னும் பின்னும் நகர்ந்தன.

“ நிச்சயம். உனக்கு இதைப்பற்றி ஏற்கனவே தெரிந்திருக்கும், அகி – குன் இரண்டு வருடங்களாக நுழைவு தேர்வுக்கு தயார் செய்து கொண்டிருந்தாலும் குறைவாகத்தான் படிக்கிறான். தேர்வுக்கான பயிற்சி வகுப்பையும் பலசமயம் அவன் புறக்கணிக்கிறான். எனவே அடுத்த வருடமும் அவன் நிச்சயம் தோல்வியடைந்துவிடுவான் என்று எனக்குத் தெரியும். தரம் குறைந்த பள்ளிகளில் இடம் தேடினால் அவனுக்கு ஏதாவது ஒன்றில் கிடைக்கலாம். ஆனால் அவன் மனதில் வஸீதாவைக் குறிவைத்திருக்கிறான். வஸீதா இல்லாவிட்டால் எதுவுமில்லை என்று முடிவு செய்திருக்கிறான். இப்படி யோசிப்பதே அர்த்தமில்லாதது என்று தோன்றுகிறது.

ஆனால் அவன் நான் சொல்வதையோ , அவன் பெற்றோர் சொல்வதையோ கேட்க மாட்டான். அது ஒரு விதமான வெறி போல் ஆகிவிட்டது. ஆனால் உண்மையிலேயே அதை அடையவேண்டுமென்றால் கடுமையாக உழைத்து படிக்கவேண்டும். அப்போதுதான் வஸீதா நுழைவுத் தேர்வில் தேர்ச்சி அடையமுடியும். இல்லாவிட்டால் முடியாது,
“ அவன் ஏன் கஷ்டப்பட்டு படிப்பதில்லை ? “
“ அவன் அதிர்ஷ்டம் இருந்தால் தேர்ச்சி பெற்றுவிடலாம் என்று திடமாக நம்புகிறான். படிப்பதெல்லாம் ஒரு நேரவிரயம், அவனுடைய வாழ்க்கையின் விரயம் என்று நினைக்கிறான். இப்படி யோசிப்பதையே என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.“ என்றாள் எரிக்கா.

அது ஒருவிதமான புரிதல் என்று நினைத்தேன். ஆனால் என்னுடைய கருத்து எதையும் அவளிடம் பகிர்ந்து கொள்ளவில்லை.
எரிக்கா குரித்தாணி பெருமூச்சு விட்டு தொடர்ந்தாள். “ தொடக்கப் பள்ளியில் அவன் நிஜமாகவே நன்றாகப் படித்தான். எப்போதும் வகுப்பில் முதல் இடத்தில் இருப்பான். ஆனால் இடைநிலை வகுப்புக்கு வந்தவுடன் அவனது தரவரிசை சரியத்துவங்ககியது. அவன் ஒருவிதத்தில் குழந்தை மேதை. தினமும் விழுந்து விழுந்து படிப்பது அவனது ஆளுமைக்கு ஒத்துவராத விஷயம் . அதற்கு பதில் அவன் வெளியே போய் , பைத்தியக்காரத்தனமான செயல்களை செய்தான். நான் அதற்கு நேரேதிர். நான் எப்போதும் முதல் மாணவியல்ல. ஆனால் முட்டிமோதி வேலையை செய்து முடித்துவிட்டேன்.

நான் அதிகக் கஷ்டப்பட்டு படிக்காமலேயே முதல் முயற்சியிலேயே கல்லூரிக்குள் நுழைந்துவிட்டேன். ஒருவேளை எனக்கு அதிர்ஷ்டம் கைகொடுத்திருக்கலாம்.
அவள் மேலும் தொடர்நது, “ அகி – குன்னை எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். அவனிடம் பல அற்புதமான குணங்கள் இருக்கின்றன. ஆனால் சிலசமயம் அவனுடைய எண்ணங்களோடு என்னால் ஒத்துபோக முடிவதில்லை. இந்த கான்ஸே பேச்சு வழக்கையே எடுத்து கொள்ளேன் .

எதற்காக டோக்கியோவில் பிறந்து வளர்ந்த ஒருவன் கஷ்டப்பட்டு கான்ஸே பேச்சை கற்றுகொண்டு அதை பேசவேண்டும் ? எனக்கு புரிபடவேயில்லை. நிஜமாகவே புரியவில்லை. முதலில் அதை நகைச்சுவையாகத்தான் நினைத்தேன். ஆனால் அவன் அப்படி இல்லை. மிக தீவிரமாகத்தான் இருந்தான்.
“அவன் வித்தியாசமானவனாக , இதுவரை அவன் இருந்ததிலிருந்து முற்றாக வேறொரு ஆளாக இருக்க விரும்புகிறான் என்று நினைக்கிறேன். ‘ என்றேன்.
“ அதனால்தான் கான்ஸே பேச்சு வழக்கை மட்டும் பேசுகிறானா ? “

“ அடிப்படையிலேயே சமாளிக்க வேண்டிய விஷயம்தான் இது ஒப்புக் கொள்கிறேன் .“
எரிக்கா பிஸாவிலிருந்து ஒரு பெரிய அஞ்சல்தலையளவு துண்டை எடுத்துக் கடித்தாள். பேசுவதற்கு முன்பு யோசனையில் ஆழ்ந்தபடி அதை மென்றாள்.
“ தனிமூரா குன் கேட்பதற்கு யாருமில்லாததால் இதை உன்னிடம் கேட்கிறேன். நீ தவறாக நினைக்க மாட்டாயே “‘

“ நிச்சயம் இல்லை.“ என்றேன். வேறு என்ன சொல்லமுடியும் ? “
“ஒரு பையனும், பெண்ணும் நன்றாக ஒருவருக்கொருவர் தெரிநிதவர்கள் நீண்டநேரம் வெளியே சுற்றும்போது அந்தப் பையனுக்கு அந்தப் பெண் மீது உடல்ரீதியான ஈர்ப்பு ஏற்படுவது பொதுவான ஒரு விதி இல்லையா ? “ என்றாள்.
‘ பொதுவாகச் சொல்வதென்றால் ஆம் என்று சொல்வேன் “

“ அவன் முத்தத்திற்கும் மேல் முன்னேற விரும்புவான் இல்லையா ? “
“ பொதுவாக அப்படித்தான் “
“ நீயும் அப்படித்தானே நினைப்பாய் “
“ ஆம் “ என்றேன்.
“ ஆனால் அகி – குன் அப்படி இல்லை. நாங்கள் தனியாக இருந்தால்கூட அவன் அதற்கு மேல் முன்னேற மாட்டான். “

சரியான சொற்களை தேர்ந்தெடுக்க எனக்கு சிறிது நேரம் பிடித்தது. “ அது தனிப்பட்ட விஷயம் “ என்றேன் கடைசியில். “ தனக்குப் பிடித்ததைச் செய்வது ஒவ்வொருக்கும் வெவ்வேறு வழிகள் இருக்கலாம் . அது அந்த நபரைப் பொறுத்தது- கித்தாருவுக்கு உன்னை மிகவும் பிடிக்கும். அது தெரிந்ததே. ஆனால் உங்களது உறவு மிகவும் நெருக்கமும் சுமூகமுமாய் இருப்பதால் மற்றவர்களைப் போல் அவனால் விஷயத்தை அடுத்த கட்டத்திற்கு எடுதது செல்ல முடியாமல் இருக்கலாம். “
“ உண்மையாகவே நீ அப்படி நினைக்கிறாயா ? “
நான் தலையாட்டினேன். “ உண்மையைச் சொல்ல வேண்டுமென்றால் எனக்கு எதுவும் புரியவில்லை. இதுபோன்ற விஷயத்தை நான் எதிர் கொண்டதில்லை. இப்படி சாத்தியங்கள் இருக்கலாம் என்று சும்மா சொன்னேன்.


“ அவனுக்கு என் மீது சுத்தமாக பாலுணர்வு ஆசையே இல்லை என்று சிலநேரம் தோன்றுகிறது “
“ அவனுக்கு இருக்கிறது ஆனால் அதை ஒப்புக்கொள்வதில் சிறிது தயக்கம் இருக்கலாம். “
“ ஆனால் நமக்கு இருபது வயதாகிவிட்டது. ஏற்கனவே வளர்ந்தவர்கள். தயங்க வேண்டிய அவசியமில்லாத அளவிற்கு வளர்ந்துவிட்டோம் “
“ வயதுக்கேற்ற வளர்ச்சி விகிதம் என்பது நபருக்கு நபர் வேறுபடலாம் “ என்றேன்.

எரிக்கா அதைப்பற்றி யோசனை செய்தாள். அவளைப் பார்க்கையில் பிரச்சனைகளை எப்போதும் சமாளிப்பவள் போலத் தோன்றியது.
நான் தொடர்ந்தேன், “ கித்தாரு ஆத்மார்த்தமாக எதையோத் தேடுகிறான் என்று நினைக்கிறேன். அவனுக்கேயுரிய பாணியில், அவனுக்கேயுரிய வேகத்தில் , மிக நேர்மையாகவும், நேர்முகமாகவும். விஷயம் என்னவென்றால் , அது என்னவென்று அவன் இதுவரை கண்டறிந்துவிட்டதாக நான் நினைக்கவில்லை. அதனால்தான் அவனால் முன்னேறிச் செல்ல முடியவில்லை. இது எல்லா விஷயங்களுக்கும் பொருந்தும். நீ எதைத் தேடுகிறாய் என்பதைப் புரிந்து கொள்ளாதவரை அதை அடைவது எளிதல்ல “

எரிக்கா தலையை உயர்த்தி நேராக என் கண்களுக்குள் வெறித்தாள். மெழுகுவர்த்தியின் சுடர் அவளது கரிய கண்களில் பிரதிபலித்தது. சிறிய துல்லியமான ஒளி. அது பேரெழிலாக இருந்தது. நான் பார்வையை திருப்பிக் கொள்ள வேண்டியிருந்தது.
“ உண்மையில் என்னைவிட உனக்குத்தான் அவனை நன்றாகத் தெரியும் “ நான் அழுத்திச் சொன்னேன்.
அவள் பெருமூச்செறிந்தாள்.
“ உண்மையில் நான் அகி – குன் தவிர வேறொரு பையனோடும் பழகிக்கொண்டு இருக்கிறேன். டென்னிஸ் கிளப்பில் எனக்கு ஒரு வருடம் முந்தையவன்.

இப்போது நான் மௌனமாக இருக்க வேண்டிய முறை .
“ நான் உண்மையிலேயே அகி – குன்னை விரும்புகிறேன். வேறு யாரையும் அதுபோல எப்போதும் நேசிக்க முடியும் என்று தோன்றவில்லை. அவனை விட்டு விலகி இருக்கும் போதெல்லாம் நெஞ்சில் ஒரு பயங்கர வலியை உணர்கிறே.ன். எப்போதும் ஒரே இடத்தில். அவனுக்காக மட்டும்தான் என் இதயத்தில் ஒர் இடம் ஒதுக்கப்பட்டிருக்கிறது- ஆனால் அதே சமயம் மற்ற விஷயத்தையும் முயன்று பார்க்கும் விருப்பமும், அனைத்துவிதமான மனிதர்களுடனும் பழக வேண்டும் என்ற உத்வேகமும் இருக்கிறது- இதை ஆர்வம் என்றோ, அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற தாகம் என்றோ எப்படி வேண்டுமானாலும் பெயரிட்டு கொள். நிறைய சாத்தியங்கள் உள்ளன . இது இயற்கையான உணர்ச்சி. ஆனால் இதை அடக்கிவைக்க முடியாது. நான் எப்படி முயற்சிக்கிறேன் என்பது பொருட்டல்ல.
வேலியைத் தாண்டி வளரும் செடி என்று எண்ணிக்கொண்டேன் .

“ குழப்பமாக இருக்கிறது என்று நான் சொன்னது இந்த விஷயத்தைதான். “ என்றாள் எரிக்கா குரித்தாணி.

“ இதுதான் விஷயமென்றால் நீ கித்தாருவிடம் இதை சொல்லிவிடவேண்டியதுதானே . நீ வேறொருவருடன் பழகும் விஷயத்தை மறைத்தால் பின்பு அவனே அதைக் கண்டுபிடித்து விட்டால் அவன் கஷ்டப்படுவான் . நீ அதை விரும்புவாயா ? “ என்று கூறினேன்.

“ ஆனால் அவனால் அதை , நான் வேறொருவருடன் பழகுகிறேன் என்ற உண்மையை ஏற்று கொள்ளமுடியுமா ? “
“ உனது உணர்வை அவன் புரிந்து கொள்வான் என்றுதான் நினைக்கிறேன். “
“ அப்படியா ? “
“ ஆம் “ என்றேன்.

அவளுடைய தடுமாற்றத்தை கித்தாரு புரிந்து கொள்வான் என்றுதான் தோன்றியது ஏனெனில் அவனும் அதேபோலத்தான் உணர்ந்தான். அவர்கள் இருவரும் ஒரே அலைவரிசையில் இருந்தனர். இருந்தாலும் உண்மையில் அவள் செய்வதை ( அல்லது செய்யப்போவதை ) அவன் அமைதியாக ஏற்றுகொள்வான் என்று முழுநம்பிக்கை இல்லை. அவன் அத்தனை உறுதியானவனாக எனக்கு தோன்றவில்லை. ஆனால் அவள் இரகசியமாக நடந்து கொண்டு அவனிடம் பொய் சொன்னால் இன்னும் சிக்கலாகிவிடும் என்று தோன்றியது.

எரிக்கா குரித்தாணி குளிர்சாதனத்தின் மென்காற்றில் துடிக்கும் மெழுகுவர்த்தியின் சுடரை மௌனமாக வெறித்தபடி இருந்தாள். ‘ எனக்கு அடிக்கடி ஒரே கனவு வருகிறது. நானும் அகி – குன்னும் கப்பலில் இருக்கிறோம். பெரிய கப்பல், நீண்ட பயணம். நாங்கள் இருவரும் ஒரு சிறிய கப்பலறையில் இருக்கிறோம். அது ஒரு பின்னிரவு. கப்பற் சாளரத்தின் வழியாக நாங்கள் முழு நிலாவைக் காண்கிறோம். ஆனால் அந்த நிலா தூய்மையான , ஸ்படிகம் போன்ற பனியால் ஆனது.

அதன் அடிப்பகுதி கடலில் மூழ்கியிருக்கிறது- அகி – குன் என்னிடம், “ அது நிலாவைப்போல இருக்கிறது, ஆனால் உண்மையில் அது எட்டு அங்குல தடிமனான பனிக்கட்டியால் ஆனது- எனவே காலையில் சூரியன் வரும்போது அது முழுதும் உருகிவிடலாம். எனவே வாய்ப்பு உள்ளபோதே அதை நன்றாகப் பார்த்துக் கொள். “ என்கிறான்.

இந்தக் கனவு பலமுறை வந்திருக்கிறது. அழகான கனவு. எப்போதும் அதே நிலா. எப்போதும் எட்டு அங்குல தடிமன். அடிப்பகுதி கடலில் மூழ்கி இருக்கும். நான் அகி – குன் மீது சாய்ந்து நிற்கிறேன். அந்த நிலா அழகாக மிளிர்கிறது. நாங்கள் இருவர் மட்டுமே இருக்கிறோம். வெளியே மென்மையான அலைகள் தவழ்கின்றன. ஆனால் ஒவ்வொரு முறை விழித்தெழும் போதும் தாங்கமுடியாத துக்கத்தை நான் உணர்வேன். பனியால் ஆன அந்த நிலவை எங்கேயும் கண்டதில்லை.“ என்றாள்.

எரிக்கா குரித்தாணி சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்தாள். பிறகு மீண்டும் தொடர்ந்தாள், “ நானும் அகி – குன்னும் அந்தப் பயணத்தை என்றென்றைக்கும் தொடர்ந்தால் எத்தனை அற்புதமாக இருக்கும் என்று தோன்றும். ஒவ்வொரு இரவும் நாங்கள் கதகதப்பாக இணைந்து கப்பற் சாளரம் வழியே அந்தப் பனி நிலாவை வெறித்துக் கொண்டிருக்கலாம். அடுத்தநாள் காலை நிலா உருகி பிறகு மீண்டும் இரவில் உதயமாகும். ஆனால் அதுவல்ல விஷயம். ஒருவேளை ஓர் இரவில் நிலா அங்கு இல்லாமல் போகலாம், அப்படி நினைக்கவே எனக்கு திகிலாக இருக்கிறது. அடுத்த நாள் எப்படிப்பட்ட கனவு வரும் என்று வியந்தேன்.. என் உடல் சுருங்குவதை நானே கேட்பதைப் போல் பயமாக இருந்தது. “

அடுத்தநாள் கித்தாருவை காபி அருந்தகத்தில் நான் சந்தித்தபோது எப்படி டேட் இருந்தது என்றான்.
“ நீ அவளுக்கு முத்தம் கொடுத்தாயா ? “
“ இல்லவே இல்லை “ என்றேன்.
“ கவலைப் படாதே , அப்படி செய்திருந்தால் நான் ஒன்றும் கோபப்பட மாட்டேன். “ என்றேன்.
“ அப்படியெல்லாம் நான் எதையும் செய்யவில்லை “
“ அவளது கையைக் கூட பிடிக்கவில்லையா ? “
“ இல்லை. பிடிக்கவில்லை “
“ பிறகு என்னதான் செய்தாய் ? “
“ நாங்கள் படம் பார்க்கப் போனோம். கொஞ்சம் சுற்றினோம். இரவு உணவு சாப்பிட்டோம். பிறகு பேசிக் கொண்டிருந்தோம். “ என்றேன்.
“ அவ்வளவுதானா ? “

“ முதல் டேட்டிங்கில் பொதுவாக அவசரப்பட மாட்டோமில்லையா ? “
“ அப்படியா ? நான் ஒழுங்கான டேட்டிங் சென்றதேயில்லை. எனவே எனக்குத் தெரியாது, “
“ ஆனால் அவளோடு இருப்பதை மிகவும் இரசித்தேன். அவள் மட்டும் என்னுடைய சிநேகிதியாக இருந்திருந்தால் அவளை என் கண்பார்வையை விட்டு அகல விடமாட்டே.ன். “
கித்தாரு அதை ஒப்புக் கொண்டான். அதைப் பற்றி ஏதோ சொல்ல நினைத்து அதைவிட நல்லதாக கேட்க யோசித்தான். “ பிறகு என்ன சாப்பிட்டீர்கள் ? “ எனக் கேட்டான்.

நான் பீஸாவைப் பற்றியும் சியாந்தி பற்றியும் சொன்னேன்.
“ பீஸாவும் , சியாந்தியுமா ? “ அவன் ஆச்சரியமான தொனியில் கேட்டான். “ அவளுக்கு பீஸா பிடிக்கும் என்றே எனக்கு தெரியாது. நாங்கள் நூடுல்ஸ் கடைக்கும், மலிவான உணவகங்களுக்கும்தான் செல்வோம். ஒயினா ? அவள் குடிப்பாள் என்று எனக்குத் தெரியவே தெரியாதே. “
கித்தாரு மதுவைத் தொட்டதேயில்லை.

“ அவளைப் பற்றி நீ அறியாத பல விஷயங்கள் இருக்கலாமோ என்னவோ ? “ என்றேன்.
டேட் பற்றிய அவனது எல்லா கேள்விகளுக்கும் பதிலளித்தேன். வுடி ஆலன் படம் பற்றி ( அவனது வற்புறுத்தலால் முழுக் கதையையும் சொன்னேன் ) உணவைப் பற்றி ( எவ்வளவு கட்டணம் வந்தது ? பகிர்ந்து கொண்டோமா இல்லையா ? ) அவள் என்ன ஆடை அணிந்திருந்தாள் ? (வெள்ளை நிற பருத்தி ஆடை, கூந்தலை சேர்த்து கட்டியிருந்தாள் ) என்னவிதமான உள்ளாடை அணிந்திருந்தாள் ( அது எனக்கு எப்படி தெரியும் !!! ) நாங்கள் என்ன பேசினோம் ? ( அவள் வேறு ஒரு பையனுடன் பழகுவதைப் பற்றி எதுவும் சொல்லவில்லை. போலவே பனி நிலா கனவு பற்றியும்.
“ நீங்கள் இருவரும் அடுத்த டேட் பற்றி எப்போது தீர்மானித்தீர்கள் ? “
“ இல்லை. செய்யவில்லை, “ என்றேன்.

“ ஏன் இல்லை ? உனக்கு அவளைப் பிடித்திருக்கிறது அல்லவா ? “
“ அவள் அற்புதமானவள். ஆனால் இது போல் எங்களால் தொடரமுடியாது. அவள் உன்னுடைய தோழி. சரியா ? அவளை முத்தமிட்டால் பரவாயில்லை என்று சொல்கிறாய். ஆனால் என்னால் அப்படி செய்யமுடியாது “

கித்தாரு ஆழமாக யோசித்தான். “ உனக்கு ஒரு விஷயம் தெரியுமா ? நான் உயர்நிலை பள்ளியை முடிக்கும் வரை மனநல மருத்துவரிடன் சிகிச்சை பெற்று வந்தேன். என் பெற்றோர், ஆசிரியர்கள் எல்லோரும் அறிவுறுத்தினார்கள். ஏனென்றால் நான் அவ்வப்போது சில காரியங்களை செய்து கொண்டிருந்தேன். அவை சராசரியான விஷயங்களல்ல தெரியுமா ? ஆனால் என்னைப் பொருத்தவரை மருத்துவரைப் பார்ப்பது பிரயோஜனமற்றது.

மருத்துவர்கள் எந்த கன்றாவியையும் செய்வதில்லை. தனக்கு எல்லாம் தெரியும் என்பது போல நம்மைப் பார்ப்பார்கள். பிறகு நம்மையே பேசவைத்து கேட்டு கொண்டிருப்பார்கள். அதை நானே செய்வேனப்பா. “ என்று முடித்தேன்.

“ நீ இன்னமும் சிகிச்சை எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறாயா ? “
“ ஆம். மாதத்திற்கு இருமுறை. என்னைக் கேட்டால் வீண் செலவு என்பேன். எரிக்கா உன்னிடம் இதைப் பற்றி சொல்லவில்லையா ? “
நான் இல்லை என்று தலையாட்டினேன்.
“ உன்னிடம் உண்மையைச் சொல்கிறேன். என்னுடைய எண்ணங்களில் என்ன பிரச்சனை என்று தெரியவில்லை. என்னைப் பொறுத்தவரை நான் சாதாரணமான விஷயங்களை சாதாரணமாகத்தான் செய்கிறேன். ஆனால் மற்றவர்கள் நான் விசித்திரமாகச் செய்வதாகச் சொல்கிறார்கள்.“
“ ஆம் சில விஷயங்கள் நீ செய்வது சாதாரணம் இல்லை. “என்றேன்.
“ எது போல ? “

“ உன்னுடைய கான்ஸே பேச்சு போல. டோக்கியோவிலிருந்து வந்த ஒருத்தனுக்கு படித்து கற்றுக் கொள்வது, அதுவும் இத்தனை கச்சிதமாக. “
“ நீ சொல்வது சரிதான். அது கொஞ்சம் அசாதாரணம்தான். “ என்று கித்தாரு ஒப்புக் கொண்டான்
“ அது மற்றவர்களுக்கு கொஞ்சம் பயத்தை ஏற்படுத்தும்.“
“ ம் இருக்கலாம் “

“ சாதாரண மக்கள் இத்தனை மெனக்கெட மாட்டார்கள். “
“ ஆம். நீ சொல்வது சரிதான்.“
“ ஆனால் என்னைப் பொருத்தவரை நீ செய்வது அசாதாரணமாக இருந்தாலும் அது யாரையும் துன்புறுத்தவில்லை என்றுதான் சொல்வேன். “
“ இதுவரை இல்லை “

“ அப்புறம் என்ன தவறு அதில் ? “ அந்தச் சமயத்தில் நான் கொஞ்சம் நிதானம் இழந்துவிட்டேன். ( எதற்காக , யார் மீது என்று தெரியவில்லை ) என் குரல் தொனி சற்று கரகரப்பாக பிசிறடித்ததை என்னால் உணர முடிந்தது. “ இதில் தவறிருப்பதாக யார் சொன்னது ? நீ யாரைப்பற்றியும் இப்போது கவலை படவில்லையென்றால் பிறகென்ன ? இதற்கு பிறகு நடக்கப்போவதை யார் அறிவார் ?நீ கான்ஸே பேச்சு வழக்கை பேச விரும்பினால் பேசு.

நுழைவுத் தேர்வுக்கு படிக்க விருப்பமில்லை. படிக்காதே. எரிக்கா குரித்தாணியின் உள்ளாடைக்குள் கையை நுழைக்க விரும்பவில்லையா ? யார் உன்னை செய்யச் சொல்கிறார்கள் ? இது உன் வாழ்க்கை. உனக்கு என்ன பிடிக்கிறதோ அதை நீ செய். மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள் என்பதை மற. “
கித்தாரு வாயைப் பிளந்து வியப்பில் என்னை வெறித்துப் பார்த்தான். “ தனிமூரா உனக்கு ஒன்று தெரியுமா ? நீ நல்லவன்.

சில நேரங்களில் கொஞ்சம் மிகையாகவே சாதாரணமானவன் என்றாலும் கூட. “
“ என்ன செய்யப்போகிறாய் நீ ? நம் ஆளுமையை சும்மா நாம் மாற்றிக் கொள்ளமுடியாது “ என்றேன்.
“ சரியாகச் சொன்னாய். நமது ஆளுமையை நாம் மாற்றிக் கொள்ள முடியாது. அதைத்தான் நான் சொல்ல விரும்புகிறேன். “

“ ஆனால் எரிக்கா அருமையான பெண். உன் மீது உண்மையாகவே அக்கறை கொண்டவள். நீ என்ன செய்தாலும் அவளை மட்டும் விட்டு விடாதே…. அவளைப் போன்ற அற்புதமான பெண்ணை மீண்டும் நீ காணமுடியாது “ என்றேன்.
“ எனக்குத் தெரியும். நீ சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை. ஆனால் வெறும் தெரிந்து வைத்திருப்பதால் மட்டும் எனக்கு பயனில்லை “ என்றான் கித்தாரு.
“ ஹே. அதைச் சொல்லிக்காட்ட மட்டும் மற்றவருக்கு வாய்ப்பு தரலாமா ? “

இரண்டு வாரங்கள் கழித்து , கித்தாரு காபி ஷாப் வேலையை விட்டு நின்றுவிட்டான். வேலையை விட்டான் என்பதைவிட சட்டென்று மறைந்துவிட்டான் . தொடர்பு கொள்ளவும் இல்லை , விடுப்பு எடுத்துக்கொள்வதாகக் கூட எதுவும் தெரிவிக்க இல்லை. மேலும் இது நடந்தது பரபரப்பான வேளை. எனவே கடை முதலாளி எரிச்சலுற்றார். கித்தாரு “ மிகவும் பொறுப்பற்று “ நடந்து கொண்டான் என்று அவர் எண்ணினார். அவனுக்கு ஒருவாரச் சம்பள பாக்கி இருந்தது ஆனால் அதைப்பெற்றுக் கொள்ள கூட அவன் வரவேயில்லை. கடை முதலாளி அவனது முகவரி எனக்குத் தெரியுமா என்று கேட்டார். நான் தெரியாது என்று சொல்லிவிட்டேன். அவனது தொலைபேசி எண்ணோ , வீட்டு முகவரியோ எனக்குத் தெரியாது. எனக்கு தெரிந்ததெல்லாம் பொதுவாக டெனென்சோஃபுவில் அவனது வீடு எங்கே இருக்குமிடமும் எரிக்கா குரித்தாணியின் தொலைபேசி எண்ணும்தான்.

கித்தாரு வேலையை விடுவதைப் பற்றி என்னிடம் ஒரு வார்த்தைகூட சொல்லவில்லை, அதன் பிறகு என்னைத் தொடர்பும் கொள்ளவில்லை. அவன் அப்படியே மறைந்து போனான். அது என்னைக் காயப்படுத்தியது என்று சொல்லலாம். நாங்கள் நல்ல நண்பர்கள் என்றுதான் நினைத்திருந்தேன். அப்படியெனில் இதுபோல் முற்றிலும் முறித்துக் கொண்டு சென்றது கஷ்டமாயிருந்தது. டோக்கியோவில் எனக்கு வேறு நண்பர்களும் கிடையாது.

ஒருவிஷயம்தான் எனக்கு உறுத்தலாகவே இருந்தது. மறைந்து போவதற்கு இரண்டுநாள் முன்னர் கித்தாரு அவனது வழக்கத்திற்கு மாறாக அமைதியாக இருந்தான் என்பதே. நான் அவனிம் பேசியபோது அவன் அதிகம் எதுவும் சொல்லிக் கொள்ளவில்லை. அதன் பிறகு அவன் மறைந்து போனான். எரிக்கா குரித்தாணிக்கு போன் செய்து அவனது இருப்பிடத்தைக் கண்டுபிடித்திருக்கலாம். ஆனால் ஏனோ தலையிட விரும்பவில்லை. அவர்கள் இருவருக்கிடையே நடந்தது எதுவாயினும் அது அவர்களுடைய சொந்த விஷயம் என்று கருதினேன். நான் அதுவரை செய்ததற்கும் மேலாக இன்னமும் தலையை நுழைப்பது எனக்கு நல்லதல்ல. ஏனோ எனக்கான குறுகிய சின்ன உலகத்துக்கு மீண்டும் திரும்ப வேண்டியிருந்தது-

இவையெல்லாம் நடந்தபிறகு எனக்கு ஏனோ சில காரணங்களினால் என் பழைய சிநேகிதியைப் பற்றி நினைக்கத் துவங்கினேன். கித்தாருவையும் எரிக்காவையும் பார்த்தபோது எனக்கு என்னவோ போல் இருந்தது. என் நடத்தைக்கு மன்னிப்பு கோரி நீண்ட கடிதம் ஒன்றை எழுதினேன். நான் அவளிடம் இன்னும் இதமானவனாக நடந்து கொண்டிருக்கலாம். ஆனால் அவளிடமிருந்து பதில் ஏதும் வரவேயில்லை.
நான் எரிக்கா குரித்தாணியை உடனடியாக அடையாளம் கண்டு கொண்டேன்.

இரண்டேமுறைதான் அவளைப் பார்த்திருக்கிறேன். இப்போது பதினாறு வருடங்கள் கழிந்துவிட்டன. ஆனால் அவள்தான் அதில் சந்தேகமேயில்லை. அவள் இப்போதும் அழகாக அதே உயிர்ப்புடன், துடிப்பான பாவத்துடன் இருந்தாள். கருப்பு லேஸ் உடையும் , கருப்பு குதியுயர்ந்த காலணிகளும், மெல்லிய கழுத்தைச்சுற்றி இரட்டைவட முத்துமாலையும் அணிந்திருந்தாள். அவளும் என்னை ஞாபகம் வைத்திருந்தாள். நாங்கள் அகாஸிவில் உள்ள ஒரு உணவகத்தில் ஒயின் விருந்திற்கு வந்திருந்தோம். அது கருப்பு டை விழா. நான் அந்த விழாவிற்கு கருப்பு உடையும் , கருப்பு டையும் அணிந்து சென்றிருந்தேன். அந்த விழாவை நடத்தும் நிறுவனத்தின் பிரதிநிதி அவள். அந்த வேலையை தெளிவாகச் செய்து சிறப்பாக செயலாற்றிக் கொண்டிருந்தாள்.

நான் அங்கே ஏன் சென்றிருந்தேன் என்ற காரணங்களைச் சொல்லத் தொடங்கினால் ரொம்ப நேரம் பிடிக்கும்.
“ தனிமூரா குன் நாம் டேட்டிங் சென்றுவந்த அந்த இரவுக்குப் பின் ஏன் நீ என்னைத் தொடர்பு கொள்ளவே இல்லை. ? நாம் இன்னும் நிறையப் பேசவேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். “ என்றாள்.
“ நீ என் தகுதிக்கு மீறி அழகாய் இருந்ததனால் “ என்றேன்.

அவள் புன்னகைத்தாள். “ கேட்க மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. அது முகப்புகழ்ச்சியாக இருந்தாலும் கூட “
“ என் வாழ்வில் யாரையும் நான் முகப்புகழ்ச்சி செய்ததேயில்லை. “ என்றேன்.
அவள் ஆழமாக புன்னகைத்தாள். ஆனால் நான் சொன்னது பொய்யோ முகப்புகழ்ச்சியோ இல்லை. நான் முழுஈடுபாட்டுடன் ஆர்வம் காட்டமுடியாத அளவுக்கு அவள் பேரழகாக இருந்தாள் , அப்போதும் இப்போதும். அவளது புன்னகை நிஜமேயல்ல எனுமளவுக்கு அற்புதமாக இருந்தது.

“ நீ வேலை செய்துகொண்டிருந்த காபிஷாப்பை தொடர்புகொண்டு கேட்டேன். ஆனால் நீ அங்கே வேலை செய்யவில்லை என்று சொல்லிவிட்டார்கள்.“ என்றாள்.
“ கித்தாரு போனபிறகு அந்த வேலை முற்றிலும் சலிப்பாகி போனது- எனவே இரண்டு வாரங்கள் கழித்து நானும் வேலையை விட்டுவிட்டேன்.
எரிக்காவும் நானும் கடந்த பதினாறு வருடங்களாக நாங்கள் வாழ்ந்து வந்த எங்களது வாழ்க்கையை சுருக்கமாக மீள்பார்வை செய்து கொண்டோம். கல்லூரிக்குப் பிறகு என்னை ஒரு பதிப்பகத்தார் குத்தகைக்கு எடுத்திருந்தார். ஆனால் மூன்று வருடங்களில் அதிலிருந்து வெளியேறி அதன்பிறகு எழுத்தாளனாகவே இருந்து கொண்டிருக்கிறேன்.

இருபத்தேழு வயதில் நான் திருமணம் செய்து கொண்டேன். ஆனால் இதுவரை குழந்தைகளில்லை. எரிக்கா திருமணமே செய்துகொள்ளவில்லை. “ என்னைக் கடுமையாக வேலை வாங்குகிறார்கள். அதனால் திருமணம் செய்துகொள்ளக் கூட நேரமில்லை.“ என்றாள் வேடிக்கையாக. இத்தனை வருடங்களில் அவளுக்கு கணக்கற்ற காதல் விவகாரங்கள் இருந்திருக்கலாம் என்று ஊகித்தேன். அவளைப் பற்றிய ஏதோ ஒன்று , அவளிடம் இருந்து பிரகாசிக்கும் ஒளிவட்டம் அதை எனக்கு உறுதிசெய்தது. கித்தாருவைப் பற்றி முதலில் பேச்சை எடுத்தது அவள்தான்.

‘ அகி – குன் இப்போது டென்வரில் சுஷி சமையல் கலைஞகனாக வேலை செய்து கொண்டிருக்கிறான். “ என்றாள்.
“ டென்வர் “
“ டென்வர் , கொலராடோ. அவன் இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்னர் எனக்கு அனுப்பியிருந்த கடிதத்தின் படி. “
“ ஏன் டென்வர் ? “

“ எனக்கு தெரியாது. அதற்கு முன் வந்த கடிதம் சீட்டலில் இருந்து வந்தது. அங்கேயும் சுஷி சமையல் கலைஞனாகத்தான் இருந்தான். அது ஒரு வருடத்திற்கு முன். அவன் திடீர் திடீர் என்று கடிதங்கள் அனுப்புவான். எப்போதும் இரண்டு வரிகள் கிறுககப்பட்ட கடிதங்கள். சில நேரங்களில் அவனது விலாசத்தைக் கூட குறிப்பிட்டிருக்க மாட்டான்.
“ சுஷி சமையல் கலைஞனா ? அப்படியென்றால் அவன் கல்லூரிக்கே போகவில்லையா ? என்று நான் முனுமுனுத்தேன்.

அவள் தலையாட்டினாள். “ கோடை விடுமுறையின் முடிவில் என்றுதான் நினைக்கிறேன், நுழைவுத்தேர்வுக்கு படிப்பதை நிறுத்திக் கொள்ளப்போவதாக அவன் திடீரென்று அறிவித்தான். தொடர்ந்து அதையே முயன்று கொண்டிருப்பதால் நேரம் விரயமாவதாக சொன்னான். அதன் பிறகு அவன் ஒசாகாவில் ஒரு சமையல் வகுப்பில் சேர்ந்தான். உண்மையில் அவன் கான்ஸே சமையலைக் கற்று கொண்டு கோஷின் விளையாட்டு அரங்கத்தில் நடக்கும் விளையாட்டுக்கு செல்ல விரும்புவதாகக் கூறினான். அது ஹன்ஷின் டைகர் அரங்கம். நான் அவனிடம் , “ இது மாதிரியான ஒரு முக்கிய விஷயத்தை முடிவு செய்யும்போது என்னைக் கேட்காமல் எப்படி செய்கிறாய் ? என் கதி என்ன ? என்று கேட்டேன்.

“ அதற்கு அவன் என்ன சொன்னான் ? “ என்றேன்.
அவள் எதுவும் சொல்லவில்லை. உதட்டைக் கடித்துக் கொண்டாள். ஏதோ சொல்ல வருவதைப் போலிருந்தாள். ஆனால் பேசினால் அழுது விடுவாள் என்று தோன்றியது- தனது நுட்பமான கண் ஒப்பனையை கலைக்க விரும்பாதவளாய் கண்ணீரை அடக்க பிரயத்தனப் பட்டாள். நான் சட்டென பேச்சை மாற்றினேன்.

ஷிபுயாவில் இத்தாலியன் உணவகத்திற்கு நாம் சென்றிருந்தபோது மலிவான சியாந்தியை அருந்தியது நினைவிலிருக்கிறது. இப்போது நம்மை கவனி. முதல்தரமான நாபா ஒயினைச் சுவைக்கிறோம். விதியின் வினோத திருப்பம் “
“ நினைவிருக்கிறது. “ என்றாள் தன்னைக் கட்டுப்படுத்தியவாறு. “ நாம் வுடி ஆலன் படம் பார்த்தோம். என்ன படம் அது ? “ என்றாள்.
நான் சொன்னேன்.

“ அற்புதமான படம் அது “
நானும் ஒப்புக்கொண்டேன். நிச்சயமாக வுடி ஆலனின் ஆகச்சிறந்த படைப்புகளில் ஒன்று “
“ டென்னிஸ் கிளப்பில் உன்னோடு சுற்றிக் கொண்டிருந்த இளைஞனோடு எல்லாம் சுமுகமாக போனதா ? “ என்று கேட்டேன்.
அவள் தலையாட்டினாள். “ இல்லை, நான் நினைத்திருந்தபடி அவனோடு இணக்கமாக இருக்கமுடியவில்லை. ஆறுமாதம் சுற்றியபின் நாங்கள் பிரிந்து விட்டோம். “
“ நான் ஒரு கேள்வி கேட்கலாமா ? மிகவும் தனிப்பட்ட விஷயம் “ என்றேன்.

“ நிச்சயம். என்னால் பதில் சொல்லமுடியும் என்றுதான் தோன்றுகிறது “
“ உன்னை கஷ்டப்படுத்தும் நோக்கத்தில் கேட்கவில்லை.“
“ முடிந்தவரை சொல்கிறேன்.“
“ அவனோடு நீ உறவு வைத்துக் கொணடாய் இல்லையா “
எரிக்கா ஆச்சரியத்துடன் என்னைப் பார்த்தாள். அவளது கண்ணம் சிவந்தது.

“ இப்போது ஏன் அதைக் கிளறுகிறாய் ?“
“ நல்ல கேள்வி. நீண்ட நாட்களாக என் மனதில் இருந்தது. ஆனால் கேட்க சங்கோஜமாக இருந்தது , மன்னித்துவிடு. “

எரிக்கா தலையை மெல்ல ஆட்டிக்கொண்டாள். “ இல்லை. எனக்கு ஒன்றும் கஷ்டமில்லை. ஆனால் இதை எதிர்பார்க்கவில்லை. அதெல்லாம் நீண்ட வருடங்களுக்கு முன்பு. “

நான் அறையைச் சுற்றிலும் பார்த்தேன். சம்பிரதாய உடைகளில் மக்கள் அங்காங்கே காணப்பட்டனர் விலையுயர்ந்த ஒயின் புட்டிகளிலிருந்து கார்க்குகள் தெறித்தன. ஒரு பியானோகாரி “ Like Someone In Love “ யை வாசித்துக்கொண்டிருந்தாள்.
“ ஆம் என்பதுதான் என் பதில், நான் பலமுறை அவனோடு உறவு வைத்துக் கொண்டேன் ‘ என்றாள் .
. “ ஆர்வம், இன்னும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற ஆவல் . “ என்றேன்.

அவள் சாடையாகச் சிரித்தாள், “ நீ சொல்வது சரி. ஆர்வம், இன்னும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற ஆவல் “ என்றாள்.

“ அப்படித்தான் நாம் நமது வளர்ச்சி வளையங்களைப் பெருக்கிக் கொள்கிறோம். “
“ அதை அப்படியும் சொல்லலாம். “ என்றாள்.
“முதல் டேட்டிங்கிற்கு நாம் ஷிபியாவுக்கு சென்று வந்த உடன்தான் நீ அவனுடன் முதல்முறையாக படுக்கையை பகிர்ந்து கொண்டிருப்பாய் என்று நினைக்கிறேன். “

அவள் தனது மனதின் நினைவடுக்குகளைப் புரட்டினாள். “ அப்படித்தான் நினைக்கிறேன். அதற்கு ஒரு வாரத்திற்கு பிறகு. அந்த நிமிடங்களை நான் நன்றாக நினைவு வைத்திருக்கிறேன். “ அந்த மாதிரி “ அனுபவம் அதுதான் முதல் முறை. “
“ கித்தாரு வெகு விரைவிலேயே அதைமோப்பம் பிடித்திருப்பானே “ என்றேன் அவளது கண்களுக்குள் வெறித்தபடி.

அவள் கீழே குனிந்து அவளது கழுத்திலிருந்த முத்தாரத்திலிருந்து ஒவ்வொரு முத்தாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். எதையோ நினைத்துப் பெருமூச்சு விட்டாள். “ ஆம் நீ சொல்வது சரி. அகி குன்னுக்கு மிக உறுதியான உள்ளுணர்வு உண்டு “

“ ஆனால் உனக்கு அப்படி இல்லை போலிருக்கிறது “
அவள் தலையாட்டினாள். “ துரதிர்ஷ்டவசமாக நான் அந்த அளவிற்கு புத்திசாலியில்லை. நான் புரிந்து கொள்ள நிறைய நாட்கள் வேண்டியிருந்தது. எப்போதும் நான் சுற்றுவழியில்தான் செல்கிறேன்.“
அதைத்தான் நாம் எல்லோருமே செய்கிறோம்.

முடிவற்ற சுற்றுவழியைத் தெர்ந்தெடுக்கிறோம். என்று அவளிடம் சொல்லவிரும்பினேன். ஆனால் மௌனமாக இருந்தேன். பழமொழிகளை உளறுவது என் பிரச்சனைகளில் ஒன்று-

“ கித்தாருவுக்கு திருமணமாகிவிட்டதா ? “
“ எனக்குத் தெரிந்து இல்லை. அல்லது என்னிடம் தனக்கு திருமணம் ஆனதை சொல்லாமல் விட்டிருக்கலாம். ஒருவேளை நாங்கள் இருவரும் எப்போதுமே திருமணம் செய்து கொள்ளும் இரகமே இல்லை போல. “ என்றாள் எரிக்கா.
“ அல்லது இரண்டுபேரும் சுற்றிவளைத்து செய்துகொள்வீர்களோ என்னவோ ? “

“ இருக்கலாம் “
“ நீங்கள் இருவரும் சந்தித்து மீண்டும் ஒன்றிணைவது நடைமுறை சாத்தியத்திற்கு அப்பாற் பட்டதா ? “
அவள் முறுவலித்தாள். கீழே குனிந்தாள். தலையை உதறிக்கொண்டாள். அந்த செய்கைக்கு என்ன பொருள் என்று சொல்ல முடியவில்லை ஒரு வேளை சாத்தியமில்லை என்பதாக இருக்கலாம். அல்லது அதைப் பற்றி யோசிப்பதே பொருளற்றது என்பதாக இருக்கலாம்.

“ நீ இப்போதும் அந்த பனி நிலா பற்றி கனவு காண்கிறாயா ?“ என்று கேட்டேன்.
அவள் தலையை உயர்த்தி என்னை உற்று பார்த்தாள். மிக அமைதியாக , மெதுவாக ஒரு புன்முறுவல் அவளது முகத்தில் படர்ந்தது. முற்றிலும் இயல்பான கபடமற்ற புன்னகை.
“ என் கனவை ஞாபகம் வைத்திருக்கிறாயா ? “ என்று கேட்டாள்.

“ சில காரணங்களுக்காக ஞாபகம் இருக்கிறது “
“ இருந்தாலும் அது இன்னொருவரின் கனவு இல்லையா? “
“ கனவுகள் தேவையிருந்தால் கடனாக கொடுக்கவோ வாங்கவோ கூடிய விஷயம் “ என்றேன். உண்மையில் சிலநேரங்களில் இதுபோல பழமொழிகளை மிகைப்படுத்தி விடுகிறேன். “
“ அருமைமான கருத்து “ என்றாள். அவனது புன்னகை அவள் முகத்தை மேலும் அழகாக்கியது.
யாரோ அவள் பெயரைச் சொல்லி என் பின்னாலிருந்து அழைத்தார்கள். அவள் தனது வேலையை கவனிப்பதற்காக திரும்பவேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது .

விடைபெற்று கொள்ளும் முன் கூறினாள் “ அந்தக் கனவு அதற்கப்புறம் வருவதேயில்லை.“ . “ ஆனால் எல்லா குறிப்புகளும் இன்னும் நினைவிருக்கிறது. “
அவள் சட்டென திரும்பி நடந்தாள். பெண்கள் அறைக்குச் சென்று மஸ்காராவை சரிசெய்யக் கூடும் என்று நான் கற்பனை செய்து கொண்டேன்.
நான் காரில் திரும்புகையில் ரேடியோவில் பீட்டில்ஸின் “ Yesterday “ பாடல் ஒலித்தது. கித்தாரு குளியலறையில் , முனுமுனுத்த பைத்தியக்காரத் தனமான வரிகளை நினைக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. வினோதமான அந்த வரிகளை சில காலம் வரை நினைவில்வைத்திருந்தேன், ஆனால் எனது ஞபாகம் மெல்ல தேய்ந்து இறுதியில் அவற்றை முழுவதும் மறந்துபோனேன்.

இப்போது நினைவிலிருப்பதெல்லாம் சிதறல்கள்தான். அது கித்தாரு பாடிய வரிகள் என்று என்னால் உறுதியாக சொல்லமுடியாது. காலம் செல்லச்செல்ல நினைவு தவிர்க்கமுடியாதபடி தானே மறுகட்டமைப்பு செய்து கொள்கிறது-

நான் இருபது வயதாக இருக்கும்போது டைரி எழுதவேண்டும் என்று முயன்றிருக்கிறேன். ஆனால் என்னால் முடிந்தததில்லை. அந்நாட்களில் என்னைச் சுற்றி நடந்த பல விஷயங்களை அரிதாகவே என்னல் நினைவு வைத்துக் கொள்ள முடிந்தது. அப்பொழுதே அவற்றை ஒரு குறிப்பேட்டில் தனியாக எழுதிவைத்தால்தான் உண்டு. அவற்றில் பல ஹா! இதை எழுதவேண்டும் என்று நினைக்கும் படி இருந்ததில்லை. பலமான எதிர்காற்றில் கண்களை விரியத் திறந்துகொண்டு மூச்சு திணறியபடி கடந்து சென்றதுதான் நான் செய்ய முடிந்தவை.

ஆனால் ஆச்சிரியப்படும் வகையில் , எனக்கு கித்தாருவை நன்றாக நினைவிருக்கிறது. நாங்கள் சிலமாதங்களுக்குத்தான் நண்பர்களாக இருந்தோம். இருந்தாலும் ஒவ்வொரு முறை Yesterday பாடலை கேட்கும் போதெல்லாம் அவனுடன் சம்பந்தப்பட்ட காட்சிகளும், உரையாடல்களும் என் மனதில் துல்லியமாக நினைவுக்கு வருகிறது. அவனுடைய டெனென்சோஃபு வீட்டு குளியலறையில் தொட்டியில் ஊறிக்கொண்டே நாங்கள், ஹன்ஷின் டைகர்கள் மட்டையடிக்கும் வரிசை, பாலுணர்வின் கூறுகளில் உள்ள சில சிக்கல்கள், நுழைவுத் தேர்வுக்கு படித்து மூளை எப்படி மரத்து சலிப்படைகிறது, டெனென்சோஃபு தொடக்கப் பள்ளியின் வரலாறு, கான்ஸே பேச்சுவழக்கின் உணர்ச்சிவளம் பற்றியெல்லாம் பேசுவோம். எரிக்காவுடன் சென்ற அந்த விசித்திரமான டேட் எனக்கு நினைவிருக்கிறது.

இத்தாலிய உணவகத்தில் மெழுகுவர்த்தி ஏற்றப்பட்ட மேசையில் எரிக்கா எதை வெளிப்படையாகக் கூறினாளோ அது கூட நினைவிருக்கிறது. இதெல்லாம் நேற்றுதான் நடந்தது போலு தோன்றுகிறது. ஞாபகங்களை மீட்டெடுக்கும் சக்தி இசைக்கு இருக்கிறது. சிலநேரங்களில் மிக உக்கிரமாக வலிக்குமளவிற்கு.

ஆனால் என் இருபது வயதை நானே திரும்பிப்பார்க்கையில் எனக்கு நினைவிலிருப்பதெல்லாம் பெரும்பாலும் நான் தனியாகவும், தனிமையாகவும் இருந்ததுதான். என் உடலையும் ஆன்மாவையும் கதகதப்பாக்கும் காதலி யாரும் இருந்ததில்லை , மனம்விட்டு பேச நண்பர்களும் இருந்ததில்லை. தினசரி என்ன செய்யவேண்டும் என்ற திட்டம் எதுவும் இருந்ததில்லை. எதிர்காலத்தைப் பற்றிய பார்வையும் இருந்ததில்லை.

பெரும்பான்மையான நேரங்களில் நான் எனக்குள்ளேயே ஆழ்ந்து , ஒடுங்கி இருந்தேன். சிலநேரங்களில் ஒருவாரம் வரை கூட யாரிடமும் பேசாமல் கடந்திருக்கிறேன். அப்படிப்பட்ட வாழ்க்கை ஒரு வருடம்வரை தொடர்ந்தது- நீண்ட நெடும் வருடம். குளிர்ந்த உறைந்த அந்த மகிழ்ச்சியற்ற காலக்கட்டம் என்னுள் விலைமதிப்பு மிக்க வளர்ச்சி வளையங்களை ஏற்படுத்தியிருக்குமா என்பதை என்னால் உறுதிபட சொல்லமுடியவில்லை.

அந்நாட்களில் ஒவ்வொரு நாளும் கப்பலறை சாளரம் வழியே பனியாலான நிலாவை வெறித்துக் கொண்டிருப்பதைப் போல உணர்ந்திருக்கிறேன். படிகம் போன்ற எட்டு அங்குல தடிமனில் உறைந்த நிலா. ஆனால் என்னருகில் எவருமில்லை. நான் நிலாவை , அதன் சில்லென்ற எழிலை பகிர்ந்து கொள்ள யாருமற்று தனியாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

Yesterday
என்பது நாளைக்கு இரண்டு நாள் முன்னர்,
இரண்டு நாட்களுக்கு பின்னர் உள்ள நாள்.
டென்வரில் ( அல்லது ஏதோ ஒரு தொலைதூரத்து ஊரில் ) கித்தாரு மகிழ்ச்சியாக இருப்பான் என நான் நம்புகிறேன். அவன் மகிழ்ச்சியாகத்தான் இருக்கிறானா என்று கேட்பது கொஞ்சம் அதிக பட்சம்தான். குறைந்தபட்சம் ஆரோக்கியமாகவும் , அவனது அனைத்து தேவைகளும் பூர்த்தியடைந்திருக்கும் என்று நம்புகிறேன். என்ன மாதிரியான கனவுகளை நாளைய தினம் கொண்டுவருமென்பதை யாரும் அறிந்திருப்பதில்லை என்பதால்

முரகாமி

மணல் நடிகை ( சிறுகதை ) அகமது ஃபைசல் ( இலங்கை )

ஐயா இன்டைய பேப்பர் பாத்திங்களா..?”
“இல்ல தம்பி”
அம்மா..இன்டைய பேப்பர் பாத்திங்களா..”
“இல்லப்பா”
“சார் இன்டைய பேப்பர் பாத்திங்களா..?”
“இல்லடா..ஏன் கேக்கிற?”
“என்ற தங்கச்ச காணோம் என்னு பேப்பர்ல வந்திருக்காம”
“போய்த் தேடிப்பாபாரு”
என்று அய்மனிடம் சொல்லிவிட்டுச் சென்றவர் எதிரே வந்த சிறு பாதையோரமாக நின்றிருந்த வயது முதிர்ந்து தோலும் சுருங்கிப்போன மரத்தில் சாய்ந்துகொண்டு சட்டைப் பைக்குள்ளிருந்து எடு்த்த சிகரெட்டை பற்றவைக்க தீப்பெட்டியைத் தேடினார்.
அவர் அணிந்திருந்த சட்டையில் இடது பக்கம் மாத்திரமே ஒரு பை இருக்கிறது. அதில் இருந்தது அந்த ஒரு சிகரெட்டு மட்டும்தான்.

காற்சட்டைப் பைக்குள் ஒன்றுமில்லை. அடிக்கடி இரு கைகளையும் இடுவதற்காகவே வைத்திருக்கிறார்.
சிகரெட்டை பற்றவைக்க தீப்பெட்டி கிடைக்காவிட்டாலும் அவர் அதை பெரிசுபடுத்தாமல் சிகரெட்டை ஒரு முறைக்கு பல முறை முகர்ந்து பார்த்துவிட்டு மீண்டும் சட்டைப் பைக்குள் வைத்துவிடுவார்.
அவர் அன்றாடம் அந்த தெருவை வலம் வரும் மனநோயாளி காத்திம்.
“டே..காத்திம்” என்று பெயரைச் சொல்லியே சிறுவர்கள் சேட்டை செய்வர்.

“மாமா இன்டைய பேப்பர் எடுத்திட்டீங்களா?”
“இல்ல மருமகன்”
கதறி அழு- என்று சொல்லும் மனதுடன் அடுத்தாற்போல் உள்ள கடைக்குத் தாவுகிறான் அய்மன்.

“தீப் பெட்டிய கொஞ்சம் கொடுங்களன்”
“ஆ..பொது எடத்தில சிகரெட்டு பிடிச்சா போலீசு பிடிக்கும் தெரியாதா நோக்கு. உனக்கும் சேத்துத்தான் இந்த சட்டம் போ..அங்கிட்டு”
என்றார் அரிசிக் கடைக்காரர்.

காத்திம் மீண்டும் சிகரெட்டை முகர்ந்து பார்த்துவிட்டு சட்டைப் பைக்குள் வைத்துக்கொண்டு நடந்தான்.

“முதலாளி..இன்டைய பேப்பர கொஞ்சம் பாத்துட்டு தாரேன் தாங்களன்…”என்று கேட்டான் அய்மன்.
“நேரமில்லப்பா. பேப்பர் வாங்கி வரயும் ஆளில்ல” என்றார் வாழைப்பழக் கடை முதலாளி.
“காசத் தாங்க முதலாளி நான் போய் வாங்கி வாரன்” என்றான் அய்மன்.
அதொன்னும் தேவல நீ போ..” என்றார் முதலாளி.

பக்கத்து தார் வீதியில் அடிக்கடி போலீசு ஜீப்பும் போய்க்கொண்டுதானிருக்கிறது. தங்கச்சி காணமல்போனது பற்றி போலீஸிடம் வாப்பா கொடுத்த புகாரை விசாரிக்கச் செல்கிறதோ ஜீப்பு.
தன் பேச்சை யாரும் கேட்கமாட்டார்கள் என்பதால், தன் பேச்சை தானே கேட்டுக்கொண்டு நடக்கிறான் அய்மன்.
வியர்வையால் முதுகு நனைந்திருப்பது சட்டைக்கு மேலால் தெரிகிறது.

“நெருப்பு இருக்கா?”
“நான் சிகரெட்டு பத்திரல்ல அந்த ஹோட்டலுக்குப் போ..” என்றார் காத்திமிடம் மற்றொருவர்.

பகலிலே இத்தனை மின் விளக்குகள் எரியவிட்டிருக்கும் ஹோட்டல் அது.
சாப்பாடு என்ன விலை இருக்கும்?. மின் விளக்கின் சாப்பாட்டுக் காசையும் சேர்த்துத்தான் எடுப்பான் போல கடைக்காரன். எனும் தோரணையில் பசியோடும் முகத்தை வைத்துக்கொண்டு நின்ற அவரிடம் போய்
“கொஞ்சம் தீப்பெட்டி இருந்தா கொடுங்க” என்றான் காத்திம்.
“அங்க போடாப்பா ரொட்டிக் கல்லுக்கு நெருப்பு வச்சிருக்கி கண்ணுக்குத் தெரியலியா..போ..” என்றார் அவர் பசியின் கோபத்தில்.
ரொட்டிக்கல் பக்கமாகச் சென்ற காத்திம்
எதிரில், கொஞ்சம் கசங்கிக் கிடந்த பேப்பரை கூன் விழுந்தவன் போல் இடுப்பை வளைத்துக் குனிந்து எடுத்து முதலில் அதன் சுருக்கங்களை நிமிர்த்திவிட்டு வாசிக்கத் தொடங்கினான்.

காணவில்லை : ஒரு முழு தெளிவான கலர் புகைப்படத்துடன். படத்தில் உள்ள பெண்ணை கடந்த இருபதாம் திகதி முதல் காணவில்லை. வயது பதினேழு. பெயர் சுமைரா. இந்த பெண் பற்றிய தகவல் அறிந்தவர்கள் கீழ் காணும் தொலை பேசி இலக்கங்களுடன் தொடர்பு கொண்டு அறியத் தரவும்.
என்று மட்டும் வாசித்தார்.
அவர் தொலை பேசி இலக்கங்களை வாசிக்கவில்லை.

பேப்பரை நீளவாக்கில் மடித்து ரொட்டிக் கல் அடுப்பில் எரியும் நெருப்பில் நனைத்தார். நெருப்பில் நனைந்த பேப்பர் தீப்பற்றிக்கொண்டது. சிகரெட்டின் தலையை தீயிடம் காட்டி பற்றவைக்கும் அதே கணம் ஹோட்டலில் இருந்து வெளியே வந்த ஒருவர் மற்றெரு சிகரெட்டை அவனிடம் நீட்டினார். உடனே தன் கையில் இருந்த சிகரெட்டை சட்டைப் பைக்குள் இறக்கிவிட்டு அதை வாங்கி பற்றவைத்ததோடு பேப்பரும் தன் கடைசி உயிரை கையில் பிடித்தபடி தரையில் விழுந்து கருகி மாய்ந்தது.

தீயினால் சிவந்த ஒற்றைக் கண்ணுடனிருக்கும் சிகரெட்டை லாவகமாக வாயில் வைத்து புகையை உள்ளிழுத்து வெளியே விடுகிறான். போரில் வெற்றி கண்டவன் நினைப்பு காத்திமின் முகத்தில் தென்பட்டது. திடீரென பேப்பரில் பார்த்த முகம் நினைவில் வர எரிந்து கிடக்கும் சாம்பலை தனது ஆட்காட்டி விரலினால் கிளறுகிறான். அங்கும்
“அவளைக் காணவில்லை”.

மிகுந்த கவலையுடன் அவளைத் தேடுபவன் போல் எதிரில் வரும் இளம் பெண்களைக் கொஞ்சம் உற்றுப் பார்க்கத் தொடங்கிவிட்டான் காத்திம்.
அது பொதுச் சந்தை என்பதால் எண்ணிலடங்காத ஆண்களும், பெண்கள் சற்றுக்குறைவாகவும் அவனின் கண்களில் அகப்படுவதும், தப்பிச் செல்வதுமாக இருந்தனர்.
சந்தை பன்னிரெண்டு மணி வெய்யிலை அவனுடன் கூட்டிக்கொண்டு திரிகிறது.

“பேப்பர்….பேப்பர்…”
“தம்பி…தம்பி….நில்லு இன்டைய பேப்பர் ஒன்னு குடு..” என்று ஆவலுடன் காசை நீட்டினான் அய்மன்.
“இது பழைய பேப்பர்..நான் பழைய பேப்பர் வாங்குறன்..” என்றான் பேப்பர்க்காரன்.

யாரை நோவது என்று தெரியாமல்;
அது பஸ் தரிப்பிடம் என்பதால் பயணிகள் காத்திருக்கும் படிக்கட்டில் போய் சற்று அமர்ந்தவன் புறப்படத் தயார் நிலையில் நின்று ஹாரன் அடிக்கும் பஸ்ஸைப் பார்த்ததும் எழுந்து அவசரமாக ஓடிச் சென்று பஸ்ஸினுள் ஏறிக் கொண்டான். அவன் தங்கச்சியின் வயதில் உள்ள குமர் பெண்களை உற்று உற்று பார்த்துவிட்டு வெளியே இறங்கியவன் கண்களிரண்டிலிருந்தும் நீர் வடிந்து கொண்டிருந்தது.

வாப்பா சந்தையில் மூட்டை தூக்கும் கூலி நாட்டாமி. சந்தையில் எல்லோரும் கேவலமாகப் பேசுவதால் வேலைக்குப் போகாமல் இருப்பதை வைத்து தின்றுகொண்டு வீட்டில் இருக்கிறார்.

மூன்று நாட்களாகிவிட்டன.
உம்மா மறு பக்கம்.
போனவள் போனவளாகவே இருக்கட்டும் அவள் இனித் தேவையில்லை என்ற உள் அன்போடு பிடிவாதமாய் இருக்கிறாள். ஆனால் தனியே அழுது அழுது மூக்கினால் வடியும் சளியை எடுத்து வாசலில் நிற்கும் பூச் செடிகளின் இலைகளின் மேல் வீசியடிக்கிறாள்.

பஸ் நிலையத்தைச் சுற்றிக்கொண்டிருக்கும் சுவர்களில் கோதுமை மாவுப் பசை பூசி ஒட்டப்பட்டிருக்கும் விளம்பர நோட்டீசுகளை வாயினால் உரித்து தின்றுகொண்டிருக்கும் ஆடுகளுக்குப் பக்கத்தில் போய் நின்று விரலிடுக்கில் இருந்த கடைசிச் சொட்டு சிகரெட்டையும் உறுஞ்சி இழுத்துவிட்டு சில வினாடிகள் வாய்க்குள் புகையை பிடித்து வைத்து வெளியே ஊதிவிட்டு ஆடுகளை ரசித்தபடி ஆடுகள் கிழிக்கும் நோட்டீசுகளில் கீழே விழுகின்ற துண்டுகளை எடுத்து நேர்த்தியாக மடித்து சுவரின் மேல் வைத்துக்கொண்டிருக்கிறான் காத்திம்.

“கண்ணு இருட்டுறாப்போல இருக்கி ஒரு ரொட்டியும் டீயும் குடுங்க” என்றான் அய்மன் அங்குள்ள சிறிய தேனீர்க் கடைக்குள் புகுந்து.
“தம்பிக்கொரு ஸ்ரோங் டீ..ஈ…போடு” என்றார் கடை நடத்துணர்.
“ஏன்டாம்பி உன்ட தங்கச்ச காணல்லியாம மூனு நாளா? யாருடா கடத்தின?.. இப்பெல்லாம் பொம்புள புள்ளயள வீட்டுல வச்சிக்கிறதென்டா.. என்ற உம்மோ..எங்க இருந்தெரியா வாரானுகள் புதுசு புதுசா ஆட்களெல்லாம். வந்து ஊருக்குள்ள திரிகிறானுகள். நம்ம புள்ளயள நாமதான்டா பாதுகாக்கனும். அந்தக் காலம் போல இல்லடா இப்ப. அதானாக்கும் எனக்கு பொறந்தது மூனும் ஆம்புளப் புள்ளயளா தந்துட்டான் அந்த இறைவன்.
என்று பேசிப் பேசியே தன் வியாபாரத்தில் கண்ணாய் இருக்கும் கடை நடத்துனரிடம் எதுவும் பதில் பேசாமல் ரொட்டியை சாப்பிட்டுவிட்டு டீயையும் குடித்துக் கொண்டு கேஸ் கவுண்டரில் பணத்தைக் கொடுத்துவிட்டு வெளியே வந்த அய்மன் மற்றுமொரு பஸ்ஸினுள் ஓடிப் போய் ஏறி அங்கிருக்கும் இளம் குமர் பெண்களின் முகத்தில் தன் தங்கையைத் தேடுகிறான்.

தங்கை மீது மிகுதியான பாசம் வைத்திருப்பவன். அவளின் இழப்பை அய்மனால் தாங்கக் கூடிய சக்தி கொஞ்சம் இல்லாதிருந்தது.

அந்த பஸ் நிலையத்தில் கொதிக்கும் சொற்கள், நசுங்கும் ஓவியங்கள் என்று; குழந்தை ஒரு கையில், பிச்சைத் தட்டு ஒரு கையில், அழுக்குத் துணி அணிந்த ஊனமுற்றவர்கள் அவதி, பார்வை அற்ற சிலரின் இரவு, திருடர்களின் தந்திரம், உடல் சூம்பிய நாயின் வேதனை வெளிப்பட்ட முகம், பஸ் ரைவர்கள் அடிக்கடி போடும் ஹார்ன் ஒலி, இடையில் சில அழகிய குமர் பெண்களின் லிப்டிக் உதடுகள், மிட்டாய்க் கடையின் நிறங்கள், ஆஸ்பத்திரியில் பல நாட்கள் தங்கியிருந்து பாய் படுக்கையுடன் ஊர் செல்ல வரும் சிலரிடமிருந்து வரும் ஆஸ்பத்திரி வாசம். எல்லாம் அய்மனின் மூளையைச் சலவை செய்துகொண்டிருந்தது.
சட்டென ஒரு திசையிலிருந்து காற்று உறுட்டி வந்து விட்ட நீரில்லாத வெறும் பிளாஸ்டிக் போத்தல் அய்மனின் கண்களையும் சில வினாடிகள் கூடவே உறுட்டிக்கொண்டு சென்றது.

ஒன்றுக்குப் பின்னால் மற்றொன்று என ஒழிந்து கொள்வதுபோன்ற வரிசையில் நின்றிருந்த பஸ்ஸிற்குப் பின்னால் அய்மனின் தங்கை மறைந்து செல்கிறாள். மூச்சுப் பிடித்து அவ்விடத்திற்கு ஓடிச் சென்று பார்த்தான் அவளை. அது வேறு ஒரு குமர். அவன் தங்கையிடம் இருக்கும் அதே சல்வார் காமிஸை அணிந்திருக்கிறாள்.

அழுக்குத் துணி முடிச்சொன்றை வலது தோளில் இட்டபடி அவர் வயதைக் காட்டிக் கொடுக்கும் உடல் தோல் சுருக்கம் அவர் வைத்திருந்த பித்தளைப் பீங்கானிலும் இருந்தது. தன் பாட்டிற்கு பீங்கானில் தட்டித் தட்டி பாடிக்கொண்டிருக்கும் அவர் முன்னால் சென்ற காத்திம் அவரின் பாடலுக்கு ஆடத் தொடங்கினான். இவன் எந்த சினிமா நடிகனின் ஆட்டத்தை பிரதிபலிக்கிறான் என்பதை சரியாக சொல்ல முடியாதிருக்கிறது. ஆங்கிலப் படத்தில் வரும் பிறந்த நாள் பார்ட்டிகளின் மெல்லிய போதை நடனம்போலும் இருந்தது.

சாப்பாட்டு ஹோட்டல்களில் இருந்து வரும் சமையல் வாசனை மட்டும்தான் இவர்களின் பாடலையும், ஆடலையும் கேட்டு ரசிக்க வந்து நிற்கிறது. சனக் கூட்டம் இல்லை.
நல்ல பசி கிளம்பும் நேரம் பகல் ஒன்று முப்பது. இவர்களின் பகல் உணவு செத்துவிட்டது அதன் ஆவி மட்டும் சுற்றித் திரிகிறது.
தார் வீதிகளில் இருந்து தெறிக்கும் வெய்யில் வெளிச்சம். சிறுநீர் கழிக்க இடம் தேடி அலையும் சிலரின் அணை உடையத் துடிக்கும் சிறுநீர்க் கதவு, அதனால் அடி வயிற்றில் ஏறிய பாரம். தன் தங்கையைக் காணவில்லை என்ற செய்திப் பேப்பருக்காக அலையும் அய்மன்.
அந்த சந்தைத் தொகுதியையும், பஸ் நிலையத்தையும் என்னவென்று சொல்வதற்காக மேலே ஆகாயத்தில் வட்டமிடுகிறது ஒரு பருந்து.

லொத்தர் சீட்டுக்காரன் வேற “அதிஸ்டம் இருக்கு அதிஸ்டம் இருக்கு” என்று கூவுகிறான். அந்த அதிஸ்டம் இந்த பிச்சைக்கார பாடகனுக்கும் இருக்கலாம். அதையும் ஒரு பணக்காரன்தான் தட்டிச் செல்வான்.
அடி அறுந்த மரம் போன்று ஆடி அலுத்த காத்திம் சுவரில் போய் மெதுவாக சாய்கிறான். சுவர் ஓரமாக வரும் மூத்திர வாசம் ஏதோ போதையை ஏற்றிவிட்டாற்போல் இருந்ததால் எழுத்து ஒரு திசை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினான்.

சமையல் வாசனை வந்த ஹோட்டலாகத்தான் இருக்கும் இது என்று ஒரு முடிவை எடுத்துக்கொண்டு ஹோட்டல் முன்னால் நிற்கத்தொடங்கிய காத்திம்; கால் வலித்தால் தாங்கும். வயிறு வலித்தால் தாங்குமா? வயிறுக்குத்தான் கால்களை வைத்து படைக்கவில்லையே ஆண்டவன். என்ற கேள்விகளையும் பதில்களையும் தனக்குள் கேட்டவன்போல் இன்னும் நிற்கிறான். ஹோட்டல் முதலாளியின் முகத்தையும் கேஸ் கவுண்டர் மேசையில் வரிசையாக வைத்திருக்கும் டொபி நிறைத்த பிளாஸ்டிக் போத்தல்களுக்கு மேலாக கண்களை உயர்த்திப் பார்க்கிறான்.

இதை அறிந்த முதலாளி ஒரு கையை உயர்த்தி பின்னால் சமையல் அறைப்பக்கம் நோக்கி சைகை காண்பித்தார். சில நிமிடங்களின் பின்னர் ஒரு சோற்றுப் பார்சல் வெளியே காத்திமுக்காக வந்து சேர்ந்தது. கையில் கிடைத்த சோற்றுப் பார்சலை வாங்கிக்கொண்டு முதலாளியை கருணையாக ஒரு பார்வை மீண்டும் பார்த்துவிட்டு பிச்சைக்கார பாடகன் இருக்கும் அந்த இடத்தை நோக்கி நடக்கிறான் காத்திம்.
அவரின் வயது முதிர்ந்த தட்டில் ஒரு பங்கை கொடுத்துவிட்டு தன் பங்கை எடுத்துக்கொண்டு அந்த இடத்திற்குச் செல்கிறான். அவ்வளவு கேவலமான பைத்தியகாரனல்ல அவன் படித்தவன் போல்தான் இருக்கிறான் பார்ப்பதற்கு. என்ற மன உறுதியுடன் சோற்றைப் பிசைந்து சாப்பிடுகிறான் பாடகன்.

தன் இடம் வருவதை அண்மித்ததும் காத்திமுக்கு வந்தது ஒரு பைத்தியகாரச் சிரிப்பு. “ஹி…ஹி…உ…ஊ…”
அந்த இடம்தான் கடற்கரை.
மீன்வாடி நிழல். வெய்யிலில் வறுபட்ட மணலில் அவன் கால்கள் புதைகின்றன. ஹி….ஹி….” மீண்டும் சிரிப்பு.
மீன்வாடி நிழலில் அமர்ந்து சாப்பிடத் தொடங்கினான்.
அவ்வப்போது கை நீட்டும் கடலுக்கும் சில பருக்கையை வீசிக்கொண்டு, எதிரில் வந்து நிற்கும் நாய், காகங்களையும் கவனித்து சாப்பிட்டு முடித்தான்.

அவனை ஒரு முதலாளியாகவும் நாய், காகங்கள், மற்றும் கடல் இவைகளை ஒரு மனநோயாளியாகவும் அவன் நினைத்ததேயில்லை.

சட்டைப் பைக்குள் இருந்த சிகரெட்டை எடுத்து முதலில் முகர்ந்துகொண்டு இடது பக்கம் திரும்பினான்.
ஒரு தீப்பெட்டி. அது வெற்றுப் பெட்டி.
வலது பக்கம் எரிந்துபோன குச்சிகள். சற்றுத் தொலைவில் கிடந்த அந்த ஒரு பெட்டிதான் நம்பிக்கை ஊட்டியது. எழுந்துபோய் எடுத்தான்,
திறந்தான்.
கதவை அடைத்துக்கொண்டு கட்டிலில் உறங்கும் ஒரு காதல் சோடி போல் இரு குச்சிகள்.
ஒன்றை வெளியே எடுத்து பற்றவைத்தான்.
“சீச” என்ற சத்தமுடன் எரிந்தது குச்சி.
ஒரு குச்சி தனியறையில்.

அதில் சிகரெட்டை பற்றவைத்துக் கொண்டு ஈரமான மணல் பகுதில் போய் அமர்ந்து தொடங்குகிறான் மனதில் பதிந்துவிட்ட அவளை சிற்பமாக செதுக்க.

நெஞ்சு முட்டிய கவலையுடன் திரிந்த அய்மன் கால் போன போக்கில் போனதும் வந்து முட்டியது அந்த கடற்கரையே.

வெய்யில் இளகிய மாலை.

காத்திம் எதிர் பாராத அடி முதுகில் விழ முதுகை நெழித்துக்கொண்டு திரும்பினான்.

“என்ற தங்கச்ச நீதானாடா கடத்தி வச்சிருக்க? எங்கடா என்ற தங்கச்சி..சொல்லு சொல்லுடா நாயே.. சொல்லாம உன்ன விடமாட்டன். உன்ன பைத்தியமென்டு நெனச்சா இத்தனக்கும் நீதானாடா காரணம் நாயின்ட மவனே..”

என்று சத்தமிட்டு காத்திமின் சட்டைக் காலரைப் பிடித்து இழுத்து குலுக்கினான் அய்மன்.
தன் தங்கையை அச்சுப் பிசகாமல் அப்படியே மணலால் செதுக்கி வைத்திருப்பதைக் கண்ட பேராத்திரம்.
கொதித்தெழுந்தான். காத்திமை திரும்பவும் அடித்துக் கேட்டான். அழுதுகொண்டு பல்லைப் பல்லைக் காட்டி இழித்தான் காத்திம். தங்கை மணல் சிற்பமாக ஒருக்களித்து படுத்திருப்பதை முட்டுக் காலில் நின்று பார்த்து அழுகிறான். அவனால் அந்த சிற்பத் தங்கையை உடைக்க மனது வரவில்லை.
காத்திம் அடியை வாங்கி வாங்கி பல் இளித்துக் கொண்டே இருந்தான் பைத்தியகாரன்.

அந்த இரவு கடற்கரை மணலிலே கழிந்தது.
நிலை குலைந்த படுக்கை.

பொழுது விடிந்தாச்சு.

மீன்வாடிக்குள் இரண்டு பைத்தியகாரர்கள்.

வந்த மீனவர்களில் ஒருவன் இருவரையும் முதுகில் தட்டியெழுப்பிவிட்டான்.

“என்னடா இது கோலம்? நீ அந்த மூட தூக்கிற நாட்டாம மகன்தான..”ஏன் இங்க படுத்துக்கிற?
இன்டைய பேப்பர் செய்தி பாத்தியா?..உன்ட தங்கச்சி புத்திசாலிடா..நீதான் பைத்தியமா இருக்க…”என்றான்.

காத்திம் எழுந்து மீன்வாடியைவிட்டு வெளியேறி அவளின் மணல் சிற்பத்தைப் பார்க்கச் செல்கிறான்.

“என்ன செய்தி” இது அய்மன்.
“உன்ட தங்கச்சி சினிமாவுல நடிக்கிறாளாம்..ஹிரோயினியாம்டா போட்டோவோட செய்தி வந்திருக்கு” என்றான்.
“அந்த பேப்பர் எங்க” என்றதும் கழுவாத வாய் கொஞ்சம் நாற்றமடித்தது.
“போடா போய் வாயக் கழுவிட்டு முன்னுக்குள்ள தேயிலக் கடையில பேப்பர் இருக்கி போய்ப் பாரு..” என்றார் அவர் பொறுமையாக.

*******