Category: முதன்மை 3

நாங்கள் பிழைவடிவங்கள் ( பாவோ ஹாவிக்கோ கவிதைகள் ) / ஃபின்னிஷ் கவிதைகள் – ஆங்கிலத்தில்: அன்செல்ம் ஹால்லோ – தமிழில்: சமயவேல்.

பாவோ ஹாவிக்கோ

நாங்கள் பிழைவடிவங்கள்:
கவிதைகள்

1
ஒருமலர்ப்பாடல்

ஃபிர்மரங்கள்ஆட்டத்தில்;
ஊசியிலைமரக் காய்கள் பெய்கின்றன கீழே
முடிவே யில்லாமல்;
ஓ நீ, மரம்வெட்டுபவனின் மகள்,
மலைகளைப் போன்ற செங்குத்து,
கரகரப்பாகவும் படோடோபமாகவும்
கேள்,
நீ ஒருபோதும் காதலித்திருக்கா விட்டால், நான்
ஒருபோதும் காதலிக்கவில்லை (உனது
கசப்பான வார்த்தைகள்
நாம் பிரிந்தபோது), ஓகேள்-
ஊசியிலைமரக் காய்கள், உன் மீது பெய்கின்றன
எக்கச்சக்கமாக, முடிவேயில்லாமல்,
இரக்கமே இல்லாமல்.

000

குழந்தைகள் என்னுடைய இந்த முகத்தைப் பெறுகிறார்கள்
நான் ஒரு புது வாழ்வைத் தொடங்கும் போது
மண், தாவரங்கள் போல,
கவிதைகளிடமிருந்து ஓய்வு பெறுதல்.
ஆனால் பிறகுஎங்கே போகும் என் சுவாசம் ?
மற்றும் நான் எவ்வாறு மகிழ்ச்சியோடு இருக்க முடியும்
பன்றிகள் குளம்புகள் முளைக்கிறதைப் பார்க்காமல்,
தோட்டத்தில் கீரை பழுத்தவாறு, பொன்னான…ஓ,
தாமதமாகி விட்டது,
என் தாத்தாவின் தலைவிதி,
ஒரு பயங்கரமான உதாரணம்,
மிக மந்தம் அவர், எல்லா நாற்பத்து-நான்கு
(மற்றும் அது
மிக மோசமான மந்தம்) அவர் ஓய்வுபெற்ற போது,
ஓ அது எடுத்துக் கொள்கிறது முழு மனிதனையும்
சும்மா காற்றின் ஓசையைக் கேட்பதற்காக
சூரிய உதயத்திலிருந்து அஸ்தமனம் வரை
மற்றும் நீண்ட இரவு முழுக்க,
ஓ அது உங்கள் பலம் முழுவதையும் எடுத்துக் கொள்கிறது
மெய்யாக ஓய்வில் இருக்க:
அங்கே நடைபாதை கிடையாது
கடவுள்களுக்கு.

000000

2
பிறந்த இடம்

இன்னும், மகிழ்ச்சியுடன் நாம் ஒரு வார்த்தை பேசியாக வேண்டும்,
சூரிய ஒளியைக் கைப்பற்ற ஒரு வீட்டைக் கட்டு,
பள்ளத்தாக்கின் மேல் இருக்கும் உன் ஜன்னல்களைத் திற;
ஆகையால் மரத்துக்குக் கீழே உட்கார் மற்றும் அது சொல்வதைக் கேள்,
நகைச்சுவைகளைப் பரிமாறு, அதனிடம் பேசு,

எல்லா வெறுப்பையும் விட்டுவிடு, ஃபிர் வளர்வதைப் பார், மற்றும் ரோஜா
அங்கே எவ்வாறு பூக்கிறது, வயலோரம்,

ஏரி உறைவதற்கு முன்பு நீ குதிரைக்காரனின் குளம்படியைக் கேட்கிறாய்
அவர்கள் காட்டுக்குச் செல்லும் வழியில், மலைகள் பொஹிமியாவை இருளடையச்
செய்வதற்கு முன்பு,
பொஹிமிய மலைகள், பொஹிமியக் காடுகள்,
பால்கன் காடுகளின் வெகு ஆழத்துக்குள்,
பால்கன் தூசிப்புயலின் வெகு ஆழத்துக்குள்
பைனும் வில்லோவும் மணலுக்கு மேலே எழும்பும் அங்கே. ஒருவெள்ளைப்
பறவை உட்கார்ந்திருக்கிறது தாழ் கிளையில்
தானுபி நதியின் அந்தக் கரையில், ஒரு பரிதாபகரமான அழுகை முழுமையடைகிறது.

000

ஆனால் என்ன, நல்ல நாட்கள் நம்மைத் தாக்கி ஊமைகளாக்கும் என்றால்,
எவ்வாறு நாம் பொறுத்துக் கொள்ளமுடியும் மௌனமாய் வீழ்ந்துவிடாமல்,
எவ்வாறு நாம் பொறுத்துக் கொள்ளமுடியும் மௌனமாய் வீழ்ந்துவிடாமல் கவிதைகள்
எதையும் அர்த்தப்படுத்தாமல் காண்பிக்கப்படும் போது,
இது, இக்காலத் தலைமுறையின் புகழ்ச்சிக்காக:
நாம் அதை எழுதினோம், அந்தக் கவிதை, பிறகு நாம் அமைதியாக வீழ்கிறோம், கேள்:
இது இப்பொழுது பறைகளின் காலம்.

இது பறைகளின் காலம்,
மற்றும் ஒரு சப்தத்தைப் பறையடிப்பது ஊமை இருட்டு அதை முந்திச் செல்லும்போது,
அடர்ந்த இருட்டு, அது ஒரு குரலைச் சுமக்கமுடியாது,
இருமுறை, இல்லை,
ஏழுமுறைகள் இங்கே குழுமியிருந்தது கரும்படைப் பிரிவு,
கருப்புக் கொடிகளின் கீழ்,
மற்றும் இது அது மாதிரி இல்லை, இங்கே அது குழுமியிருந்தது, ஆனால் இது
இப்பொழுது
மற்றும் இப்பொழுது மட்டுமே பறையொலி இதைக் கூறவிருக்கிறது:

இப்பொழுது தான் நேரம், மரணத்திற்கு முன்பு இப்பொழுது தான் நேரம்,
மரங்கள் மலர்களால் நிறைவதற்கு முன்பு,
மற்றும் இவ்வாறாக, இந்தத் தங்கப் பத்தாண்டுகள் தொடங்கிவிட்ட போதும்
ஒரு முடிவை நோக்கி ஈர்க்கப்படுகிறது,
அபூர்வ நட்பும் தீர்ந்து போகத் தொடங்குகிறது, தங்கம் மாற்றப்படுகிறது
இரும்புக்காக.

000

பைன்மரக் காடுகள், பெருங்கவனத்துடன் பயன்படுத்தப்படுகின்றன,
பால்கன் காடுகளிலிருந்து இந்த மரநிலங்கள் வரையிலும் வழிநெடுக,
இங்கு
கவனத்துடன், ஈரமானவைகள் அந்திக்கு முன்பே மூடப்படுகின்றன
அடுப்பு சூடாக இருப்பதற்காக
எவ்வளவு மாற்றவே முடியாதது இந்த உலகம், அச்சுறுத்துகிறது, அது இங்கே, எப்போதும்
இங்கு,
நாங்கள் மட்டுமே நகர்கிறோம்,
என்ன செய்வதென நான் என் மனதைத் தேற்றிக் கொள்ள, எதைத்
தொடங்குவது
வரப்போகாத கடிதத்திற்காகக் காத்துக் கொண்டு,

முனைகளில் தங்கம் பூசிய இறந்த மனிதனின் கடிதத்தைக் கொண்டு வாருங்கள்
காட்டு வழியாக
இது ஒரு பெருங்காடு, அதன் பெரும் பெருமை பால்கனிலிருந்து இந்தக் காட்டை
வந்தடைகிறது,
இது தலைமுறைகளின் பரம்பரைச் சொத்து, கவிஞர்களும் கூட ஓய்வெடுக்கிறார்கள்,
அங்கே,
ஓ, இறுதியாக நான் இதைக் கூறமுடியும், அவர்கள்அங்கே ஓய்வெடுக்கிறார்கள்,
கீழே தோண்டினால், பெரும் முயற்சியுடன் அழுத்தி நசுக்கப்பட்டு
புதைமேட்டுப் புல்லுக்கு அடியில்,
அது உண்மை: அவர்கள் ஓய்வெடுக்கிறார்கள்,
இந்த மாபெரும் காடு, நான்அவைகளிடம் பொறாமை கொள்கிறேன், காற்று என்னை
வளைக்கிறது முன்னோக்கி
மற்றும் எனது கைத்தடியைப் பறித்துக் கொண்டது முடிவற்ற புயலில்,
அவர்களது புதைகுழிக்குக் குறுக்கே காற்று வீசுகிறது,

ஆனால் விடியல், விடியல், அனைத்திலும் மிக முக்கியமானது: மெல்லிய
மின்னல் மரவுச்சிகளின் மேல்,
நாம், நாமாகவே உறைந்த ஏரியின் குறுக்கே நகர்கையில், போகிறோம்
எங்கே? ஒரு மலர்தலுக்காக.

000

கனமானது, ஈரவானம், ஆனால் இங்கே பூமி கனமானதில்லை,
லேசாக இருக்கிறது பூமி,
ஒளி இந்த மகனின் மேல் பொய் சொல்கிறது ஈர பூமியிடம்,
அவனது முடி மட்டும் ஃபிர் மரங்கள் கொண்ட ஒரு மொத்தக் காட்டின் மதிப்புடையது,
அவனது குரல் தரைக்கு வெளியே கேட்கிறது, ஒரு வேர் தருகிற
குரல்
பூமியிலிருந்து அது கிழிக்கப்படும் பொழுது.

கவிதை ஓ கவிதை, எனது ஒரே பிறந்த இடம், நான் பேசுகிறேன் அதை,
அது என் காதலுக்குரியது, பாடலுக்குள்ளே மலர்ந்து கொண்டிருக்கிறது,
ஆனால் நானும் கூட எனக்காக ஏங்குகிறேன், நான் இருக்கும் அந்த இடத்திற்காக, ஒரு
வெட்டவெளி,
ஒரு மலர்களின் வயலில் ஓர்ஆத்மா,

ஓ மாறுதலின் ஒரு முடிவுக்காக நான் ஏங்குகிறேன், நான் இருக்குமிடத்தில் நிற்பதற்காக,
ஆத்மா ஒரு வெட்டவெளி,
மிக அதிக உழவாலும் அறுவடையாலும் ஒருவயல் மலடாக மாறுகிறது;

எங்களில் பன்னிரண்டு பேர் இருக்கிறோம் இங்கே, அவர்களில் ஒருவர் ஓர் அரை
மனிதன் மட்டுமே
மற்றும் எங்களில் ஒருவர் ஒரு துப்பாக்கியுடன் கூடிய ஒரு ஜோடிக் கைகள் மட்டுமே;
நாங்கள், பிழைவடிவங்கள், யுத்தநடையைத் தொடங்கினோம் மற்றும் நடந்து வெளியேறினோம்
அந்திக்குள்
இப்பொழுது எங்கள் தொலைந்த நிழல்கள் இனிமேலும் அழப் போவதில்லை
பூமிக்குள்ளிருந்து,

இப்பொழுது சூரியகாந்திகளுக்கு நடுவில் நிற்கும் எங்களைப் பார், அந்திப்
பொழுதிற்குள்,
கறுத்த உடைந்த தண்டுகளுக்கு நடுவில்,
எங்களைப் பார், நாங்கள் நிற்கும் இடத்தில் பன்னிரண்டு வெட்டவெளிகள்
மலர்களின் வயலில்.

000

நீ நிலவை மணந்துகொள்
மற்றும் கடல் மற்றும் நிலவு மற்றும் பெண்: எல்லாம்,காதுகளற்றவை,
அவர்களது குரல்களை நீ கேட்பாய், நீ அவர்களிடம் பேசுவாய்
மற்றும் அவர்கள் சொல்கிறார்கள்
இது ஒரு விளையாட்டு.

000000

ஃபின்னிஷ் கவிதைகள் – ஆங்கிலத்தில்: அன்செல்ம் ஹால்லோ – தமிழில்: சமயவேல்.

கடவுளின் கையெழுத்து ( டாக்டர் கே.எஸ்.சுப்பிரமணியம் ) / லதா ராமகிருஷ்ணன்

கடவுளின் கையெழுத்து

Code Name: God: The Spiritual Odyssey of a Man of Science – லேஸர் சிகிச்சைமுறையைக் கண்டுபிடித்த இந்திய விஞ்ஞானி டாக்டர் மணி பௌமிக்கின் உலகப்புகழ் பெற்ற ஆங்கில நூலின் தமிழாக்கம். தமிழில் மொழிபெயர்த்தவர் டாக்டர் கே.எஸ்.சுப்பிரமணியன். கவிதா பதிப்பகம் 2016இல் வெளியிட்ட இந்நூல் பேசப்படவேண்டிய நூல். பேசப்பட்டதா(க), தெரியவில்லை. நூலின் இரண்டாம் அத்தியாயம் (தலைப்பு – மகத்தான எதிர்பார்ப்புகள்) இங்கே தரப்பட்டுள்ளது.

[1968 ஆம் ஆண்டில் கலிஃபோர்னியா பல்கலை கழகத்தின் நார்திராப் கார்பொரேஷன் ரிசர்ச் அண்ட் டெக்னாலஜி சென்டரில் மணி லால் பௌமிக்கும் அவருடன் ஒரு விஞ்ஞானிகள் குழுவும் ஒரு கார்பன்–டையாக்சைடு லேசரை உருவாக்குவதில் வேலை செய்துக்கொண்டிருந்தனர். அவர்களுடைய பணி பிற்பாடு எக்ஸைமர் லேசரென்று அழைக்கப்படும் கருவியாக உருவானது. இவ்வகை லேசரானது ஒளிமுறிவு கண் அறுவை சிகிச்சையின் மூலைக்கல்லாக மாறியது. டாக்டர். பௌமிக் அவருடைய குழுவின் சாதனையை மே மாதம் 1973 ஆம் ஆண்டு கோலராடோவில் உள்ள டென்வரில் நடந்த டென்வர் ஆப்டிக்கல் சொஸைட்டியின் ஒரு கூடுகையில் அறிவித்தார் – விக்கிபீடியா]

டாக்டர் கே.எஸ்.சுப்பிரமணியம்

முன்னாள் இயக்குநர்,ஆசிய வளர்ச்சி வங்கி

டாக்டர் கே.எஸ்.சுப்பிரமணியன் தமிழிலக்கியப் படைப்புகளைதமிழிலிருந்து ஆங்கிலத் திற்கு மொழியாக்கம் செய்யும் குறிப்பிடத்தக்க வெகு சில மொழிபெயர்ப்பாளர்களில் ஒருவர். சம கால தமிழ் இலக்கிய உலகிற்கு நன்கு அறிமுகமானவரே. எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தனின் ஆத்மார்த்தமான நண்பர் என்ற அளவில் அவருடைய பல நாவல்களை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்துள்ள திரு.கே.எஸ்.சுப்பிரமணியன் அசோகமித்திரன், திலகவதி, சிற்பி பாலசுப்ரமணியன், உமாமகேஸ்வரி போன்ற படைப்பாளிகளின் நாவல், கவிதை போன்ற எழுத்தாக்கங்களையும் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்துள்ளார்.

இவருடைய மொழிபெயர்ப்புப் பணியில் முக்கிய மைல்கற்கள் தமிழின் சமகாலக் கவிதையுலகைச் சேர்ந்த குறிப்பிடத்தக்க கவிஞர் களின் கவிதைகளை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தது. கதா வெளியீடாக ஒரு தொகுப்பும், உலகத் தமிழாராய்ச்சி மையத்தின் சார்பில் ஒன்றும்[ அல்லது இரண்டு?] வெளியாகியுள் ளன. பொதுவாக, ஒருவருடைய கவிதையை ஆங்கிலத்தில் மொழிபயர்ப்பதே அந்தக் கவிஞ ருக்குச் செய்யும் சலுகையாகக் கொள்ளப்படும் சூழலில் ஒவ்வொரு கவிஞரையும் தொலைபேசியில் அழைத்து அல்லது கடிதம் மூலம் தொடர்புகொண்டு, அவருடைய கவிதையை மொழிபெயர்ப்பதற்கான அனுமதி பெற்று, தன்னுடைய மொழிபெயர்ப்பை கவிஞருக்கு வாசித்துக்காட்டி திரு. கே.எஸ்.சுப்பிரமணியம் அந்த மொழிபெயர்ப்பு முயற்சிகளை மேற்கொண்ட பாங்கு முன்னுதாரணமான பண்பு.
ஏறத்தாழ நாற்பது நூல்கள் [அல்லது அதற்கும் அதிகமாய்] தமிழிலிருந்து ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்திருக்கும் இவர் இலக்கியம் சமூகம் சார்ந்து எழுதிய கட்டுரைகளும் நூல் வரிவில் வெளியாகியுள்ளன.

சமீபத்தில் வெளியாகியுள்ள இவருடைய சங்கப் பெண்கவிஞர்களுடைய கவிதைகளின் ஆங்கில மொழியாக்கம்(நியூ செஞ்சுரி புத்தக நிறுவன வெளியீடு, சாகித்ய அகாதெமி வெளியிட்டுள்ள பாரதியாருடைய மொத்தக் கவிதைகளின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்புத் தொகுப்பில் இவருடைய பங்கு மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கது. சிந்தனை ஒன்றுடையாள் என்ற தலைப்பில் தமிழ்-சமஸ்கிருதம் ஆகிய இரண்டு மொழிகளில் இடம்பெறும் ஒத்த வரிகள், பாடல்கள், பார்வைகளை ஒரு வாசகராக இரண்டு மொழிகளிலும் உள்ள பல்வேறு புனைவு, அ-புனைவு நூல்களிலிருந்து திரட்டித் தொகுத்திருக்கும் பணியும் குறிப்பிட்டுச் சொல்லவேண்டியது. கடவுளின் கையெழுத்து இவருடைய முதல் தமிழ் மொழியாக்க நூல். ஆனால், ஆற்றொழுக்காக அமைந்திருக்கிறது இவருடைய தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு

2.
மகத்தான எதிர்பார்ப்புகள்

தன்தாயகத்திலிருந்துபலஆண்டுகள்பிரிந்துவாழும்ஓர்அகதிதன்தாய்மொழியைமறக்கத்தொடங்குவதுபோலும், மற்ற மனிதர்களுடன் தொடர்பு மறுக்கப்பட்ட ஒரு கைதி தன் சமூக ஆற்றல்களை இழப்பது போலும், எனது முன்னிலை-இயற்பியல் ஞானத்தி லிருந்தும் என் ஆன்மிக வேர்களிலிருந்தும் அந்நியப்பட்டுப்போனேன். பல விதங்களில் என் லௌகிக வெற்றியின் பிணைக்கைதியாகவே மாறினேன்.

வங்காளத்திலிருந்து ‘பெல் ஏரு’க்கு என்னை இட்டுவந்த என் மனம், சாமர்த்தியமான பேச்சிலும், மேல்பூச்சுள்ள நட்பு பிம்பத்திலும் தன்னை இழந்தது; சுயதரிசனப் பாதையிலிருந்து தடம் புரண்டது. அது உரு இழந்தது, என் உள்ளார்ந்த சக்தியும் தான். அரூபமாக இருப்பினும், நமது மனமும் உள்ளார்ந்த சக்தியும் ஆரோக்கியமான இதயம் போலவே நமது பலத்துக்கு அத்தியாவசியமானவை என்பதை நாம் மறக்கத் தலைப்படுகிறோம். அவற்றுக்கும் அன்றாடப் பயிற்சி தேவை. ஒரு பருவத்தில் உள்ளுணர்வின் அடிப்படையில் நான் அறிந்திருந்ததை, முதிர்ச்சியான பருவத்தில் மறுபடியும் கற்கத் தொடங்கினேன், ஒரு விஞ்ஞானியின் நிரூபணச் சார்புடன்.

இந்த இலக்கை நிர்ணயிப்பது எளிது, ஆனால் அடைவது கடினம் என்பதை விரைவில் கண்டுபிடித்தேன். இரத்தக்குழாய்கள் போல, மனமும் கெட்டித்தட்டிப்போய்விடுகிறது. அதற்கு எவ்வாறு புத்துயிர் அளிப்பது? நாம் ஒரு தவறான இடத்தில் இருக்கும்போது, நாம் எப்படி இங்கு வந்து சேர்ந்தோம் என்று யோசித்து, ஓரளவு பின்னோக்கிச் சென்று நாம் வழியில் இழந்த சில அம்சங்களை மீட்டெடுக்க முயல்வது பயனுள்ளதாக அமையும். பின்னோக்கியும் முன்னோக்கியும் பார்வையைச் செலுத்துவது, கடந்த காலத்துடனும் எதிர்காலத்துடனும் தொடர்பை அறுத்துவிடாமல் நிகழ்காலத்தை முழுமையாக வாழ்வது, இவை நமது முழுமைக்கு வழிவகுக்கும்.

எனவே, தனிமையான என் மாளிகையை அடையும் வழியில் நான் பயணித்து வந்த பாதையையும், என்னை உருவாக்கிய ஆளுமைகளையும் சக்திகளையும் என் மீள்பார்வைக்கு உள்ளாக்கினேன்.

எனது வெற்றி ஒரே நாளில் நிகழ்ந்ததல்ல. 1973ஆம் ஆண்டு நார்த்ராப் கார்ப்பரேஷன் ஆய்வுக்கூடத்தில் நானும், என் சகாக்களும் ‘எக்ஸிமர் லேஸர் குறித்த வெற்றிகரமான முதல் செய்முறை விளக்கத்தை அரங்கேற்றினோம்; அது ஒரு ‘ஜாக்பாட்’ நிகழ்வுதான். ஆனால், நான் அமெரிக்காவில் பதினான்கு ஆண்டுகள் ஆய்வுத்துறையில் உழன்ற பிறகுதான் இந்த வெற்றி நிகழ்ந்தது. எதைக் கண்டும் ஆச்சரியப்படும் ஒரு குடியேறியாகத் தொடங்கி, ஒரு மத்தியதரத் தளத்திற்கு உயர்ந்து, இறுதியாக பொருளாதாரச் சுதந்திரத்தையும், உறுதியான தன்னம்பிக்கையும் பெற்றேன். தாழ்ந்த சுயமதிப்பு, பாதுகாப்பின்மை என்ற கருநிழலிலிருந்து வெளியேற இது எனக்கு உதவியது.ஸ்லோன் நிறுவனத்தின் படிப்புதவித் தொகையும், லாஸ் ஏஞ்சலிஸ் கலிஃபோர்னியா பல்கலைக்கழகத்தின் (UCLA) பேராசிரியர் வில்லியம் மாக்மில்லனின் ஆதரவும் அமெரிக்காவின் கதவையும், வளமைக்கான நம்பிக்கை வாயிலையும் எனக்குத் திறந்தன. அமெரிக்காவின் எம்.ஐ.டியின்(MIT) இந்திய இணையான ஐ.ஐ.டியில்(IIT) நான் சமர்ப்பித்திருந்த முனைவர் பட்ட ஆய்வேட்டின் மூலமாக யூ.ஸி.எல்.ஏ பல்கலைக்கழகத்தில் முன்னிலை இயற்பியல்துறையில் முது நிலை ஆய்வாளனாகப் பணிபுரியத் தொடங்கினேன். மின்னணுவியல் சக்தி மாற்றக் களத்தில்நான் மேற்கொண்டிருந்த ஆய்வின் அடிப்படையில், 1961ம் ஆண்டில் ஜெராக்ஸ் நிறுவனத்தின் மின் ஒளியியல் துறைஆய்வுக்குழுவில் சேர்ந்தேன். இங்கு நான் சிலேட் திரவ லேஸர் முயற்சியின் முன்னணி ஆதரவாளனாகச் செயல்பட்டேன்; பொருளாதார வெகுமதியின் முதல் ருசியை நுகர்ந்தேன். 1968இல் நார்த்ராப் நிறுவனத்தின் தலைமையக ஆய்வுக்கூடத்துக்கு மாற்றப்பட்டேன்; பிறகு லேஸர் தொழில்நுட்பத் துறை மேலாளராகப் பதவி உயர்வு பெற்றேன்.

லேஸர் ஒளியைப் பற்றியும், சில ஆன்மிக நிலைகளுடன் அதற்கு உள்ள ஒப்புமை பற்றியும் பிறகு பேசுவோம். என் கதையின் இந்தக் கட்டத்தில் ஒன்று தெரிந்தால் போதும். எக்ஸிமர் லேஸர் தொழில்நுட்பம்தான் எனக்குப் புகழைத் தேடித் தந்தது. இந்தத் தொழில்நுட்பம் விழிவெண்படலச் சீரமைப்பில்முக்கியப் பங்காற்றுகிறது. லாஸிக் (LASIK) மூலமாகப் பிரபலமடைந்த கண் திருத்த அறுவைச் சிகிச்சை முறைதான் இது.

இந்தச் சாதனைகள் என்னை அமெரிக்காவின் ‘செல்வந்தர், புகழ் பெற்றோரின்’ பட்டியலுக்கு உயர்த்தியது உண்மைதான். ஆனால் ஒன்றை மறந்துவிடக்கூடாது. சில பத்தாண்டுகள் உழன்று, திக்கித்திணறி, பல நேரங்களில் பற்றுக்கோடு எதுவுமின்றித்தான், என் இளமைப்பருவத்து இருள் சூழலிலிருந்து மீண்டெழுந்து வந்துள்ளேன்.

எனது கதை கிழக்கு இந்தியாவின் வளம் குன்றிய பகுதியில் தொடங்குகிறது. அங்குதான் நான் பிறந்தேன், வளர்ந்தேன். பிறப்பு வாய்க்கால் வழியாக என் குடிசைவீட்டு மண் தரையைத் தொட்டதிலிருந்தே, நான் அந்த நம்பிக்கையின்மைச் சுழலிலிருந்து எப்படியாவது விடுதலை பெறவேண்டும் என்ற உந்துதல் எனக்கு இருந்ததோ என்று மீள்பார்வையில் எனக்குத் தோன்றுவதுண்டு. குளுமையான பளிங்குத் தரையையும், நேர்த்தியாக நெய்யப்பட்ட கம்பளத்தையும் நான் விரும்பி இருப்பேன். எனினும், ஏழ்மை நெடியால் திணறும் அந்தக் குக்கிராமத்தில் பல அரிய பொக்கிஷங்கள் இருந்தன. இந்தியா முரண்பாடுகளின் உறைவிடம். பிச்சைக்காரர்களின் கந்தல் போர்வைகளில் ரத்தினங்கள் ஒளிந்துகொண்டு இருக்கலாம்.

என்னுடைய கிராமம் பண்டைய புத்தத் தலமான தாம்லுக் அருகில் இருந்தது; வங்காளப் புலிகள் அலையும் பகுதி தூரத்தில் இல்லை. என் தந்தையார் குணாதர் பௌமிக் ஒரு பள்ளி ஆசிரியர். அவருடைய பகல்நேரப் பணி அவரது உண்மையான பேரார்வத்தை மறைத்தது. பிரிட்டிஷாரின் காலனிய ஆதிக்க இரும்புப்பிடியிலிருந்து இந்தியா விடுதலை பெறவேண்டும் என்பதே அந்த ஆவல். அவர் கண்டிப்பான, நெருங்கிப் பழகும் இயல்பில்லாத மனிதர். ஆனால் அவருடைய கொள்கைப்பிடிப்பும், காந்தியின் அகிம்சைப் புரட்சியில் அவருக்கு இருந்த அர்ப்பணிப்பு உணர்வும், அவரை ஒரு மதிப்புள்ள போராளியாக்கி இருந்தது. துரதிருஷ்டவசமாக அடிக்கடி அவரை வீட்டில் இல்லாத தந்தையாகவும் ஆக்கியிருந்தது.

என் தாயார் லோலிதா ஓர் எளிமையான கிராமத்துப் பெண்மணி. தன் பதினொன்றாம் வயதில் என் தந்தையுடன் திருமணத்தால் பிணைக்கப்பட்டார். காலங்காலமாக நிலவிவந்த குடும்ப உறவுகள், திருமணத் தரகர்கள், சோதிடர்கள் என்ற அமைப்புகள் இதில் பங்கு பெற்றன. வெற்றிகரமான உறவுக்கு நட்சத்திரங்களின் ஆசீர்வாதம் உள்ளது என்று சோதிடர்கள் உத்தரவாதம் அளித்தனர். அவர் பருவம் எய்தும்வரை திருமணம் ‘நிறைவடைய’வில்லை. அன்றைய பழக்கத்தின்படி, தக்க நேரம் வாய்த்த பின், இரண்டாவது திருமணச் சடங்கு நடந்தது. அதன் பிறகே அவர்கள் உடலுறவுகொள்ள அனுமதிக்கப்பட்டனர். இவ்வாறு உலகில் என் உதயம் சில ஆண்டுகள் தள்ளிப்போடப் பட்டது.

எனது தந்தைவழிப்பாட்டி சாரதா தான் எங்கள் குடும்பத்தின் அச்சாணி. ஒல்லியான உடல், உறைபனி போன்ற வெண்முடி.அவருடைய அன்பு ததும்பும் குரலும், வங்காள மொழித் தாலாட்டுப் பாடல்களும், அவரது வெள்ளை லினன் புடவையின் சலசலவென்ற ஓசையும் என் செவிகளில் இன்னும் ஒலித்துக்கொண்டு இருக்கின்றன. இந்திய மரபிற்கு ஒத்தவாறு, என்னை வளர்க்கும் விஷயத்தில் என் வாலிபத் தாயார் பாட்டியின் சொல்லை மதித்து நடந்தார். எங்கள் வீட்டில் தங்கியிருக்கவேண்டுமென்றால், என் தாயாருக்கு வேறு வழியே இல்லை.

சாரதா பாட்டி என்னைச் செல்லம் கொடுத்துக் கெடுக்கத் தயங்கவே மாட்டாள். ஏழ்மைப் பிடியில், அரை வயிற்று உணவில் உழலும் குழந்தைக்கு பாட்டி செல்லம் கசக்குமா என்ன? அடிக்கடி தன்னுடைய உணவையும், இனிப்புப் பண்டங்களையும் என்னுடன் பகிர்ந்துகொள்வார். சில ஆண்டுகளுக்குப் பின், எங்கள் குடும்பம் மிகுந்த கஷ்ட நிலையில் தவித்துக்கொண்டிருந்தபோது, தன்னுடைய பரிவார்ந்த செயல்களால், பேரன்பு என்பது பெயர்ச்சொல் அல்ல, வினைச்சொல் என்பதைப் போதித்தார் பாட்டி.

ஆம், நாங்கள் ஏழ்மையில் அவதியுற்றோம். சில நேரங்களில் பட்டினியின் விளிம்பில். ஆனால், பெரும்பாலான அண்டைவீட்டாரின் நிலைமையும் அதுவே.

நான் வசித்த பகுதி எல்லா சக்தியையும் உறிஞ்சித் துப்பும் இடமாகவே இருந்தது. எனக்குத் தெரிந்தவர்கள் அனைவருடைய முகங்களிலும் வெறுமையும், ‘இதுதான் விதி’ என்ற சகிப்புத்தன்மையும் தான் உறைந்திருந்தது. இதுதான் இந்தியா. மனிதத்தை வடுப்படுத்தும் ஏழ்மைச் சூழலிலும், ஆன்மிகம் என்ற பூங்கொத்தின் நறுமணம் அதிகாலையின் ஆவி போல மண்ணிலிருந்து சுருள்சுருளாக எழுந்தது. அனைத்தையும் தழுவிய இறைவனின் பிரசன்னம் வாழ்வின் இணைபிரியாத அங்கமாக இருந்தது.

அன்றாடச் சடங்குகளும், பூஜைகளும், திருவிழாக்களும் ஓர் இனந்தெரியாத சமூக ஒத்திசைவை உருவாக்கி, அவலமான வாழ்க்கைக்கு சோபனத்தை அளித்தது. தன் சக மனிதர்களின் மரியாதையைப் பெறுவது முதன்மையான சமூக இலக்காக விளங்கியது. நாம் அனைவரும் கடவுளின் அங்கம் என்ற உணர்வு, உள்ள ஆழத்தில் பதிக்கப்பட்டிருந்தது; கடவுளுடன் ஒன்றுவது தலையாய ஆன்மிக இலக்காக இருந்தது. பெரும்பாலான மக்கள் கடவுளுடன் இரண்டறக் கலப்பது தங்கள் பிடிக்கு மீறியது என்று நம்பினர். எனவே இவை போன்ற ஆன்மிகப் பாய்ச்சல்களை ரிஷிகள் / ஞானிகள் போன்ற வல்லுநர்களிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, சடங்குகள் / பஜனைகள் ஊடாக இரவல் பரவசத்தை அனுபவித்தனர். தங்களுடைய அன்றாடத் தொழுகைகளில் ஈடுபாட்டுடன் இருந்த என் பெற்றோர்களும் இதுபோன்ற எளிமையான ஆன்மிகப் பாதையிலேயே பயணித்தனர்.

சில சமயங்களில், ஆச்சரியப்படுத்தும் வகையில், இந்தியா சாமானியர்கள் வாழ்விலும் தன் மந்திரசக்தியை செலுத்தும்; பத்து வயதுச் சிறுவனும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. அவனுடைய இனந்தெரியாத, திக்கு புலப்படாத தேடலுக்கும் கைகொடுத்தது. இதுபோன்ற ஒரு தருணம் 1941-ம் ஆண்டு இலையுதிர்காலத்தில் நிகழ்ந்தது.

சந்திர ஒளி அற்ற ஓர் இரவு. என் தந்தையும் நானும் உள்ளூர்ச் சந்தையிலிருந்து வீடு திரும்பிக்கொண்டிருந்தோம்; உள்ளூர் நெல்வயல்களுக்கு நீர் வழங்கும் ஒரு வாய்க்காலை ஒட்டிய ஈர மண் பாதை அது. கிராமங்களில் மின்வசதி கிடையாது; விளக்குக்கான எண்ணெய் வாங்கக் காசில்லை; எனவே, சூழலைப் போர்த்தியிருந்த இருள் கனமான போர்வையாகக் கவிந்திருந்தது. நல்மணமுள்ள தென்றல் சிற்றலைகளாக நெற்கதிர்களை வருடிச் சென்றுகொண்டிருந்தது; அவை எனக்கு நீர்பூதங்களாக உருவெடுத்தன. அந்த பூதங்களின் நிழலிலும் என் தந்தையின் உடனிருப்பால் நான் பத்திரமாக உணர்ந்தேன்.

சிறிய, மெல்லிய உடல் படைத்திருந்தாலும் என் தந்தையார் வியக்கத்தக்க உள்உறுதியையைப் பெற்றவர்; வங்காளப் புலிகளுக்கு இணையான அச்சுறுத்தும் திண்மைக்குச் சொந்தக்காரர். பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பே தன் உடலையும், ஆன்மாவையும் விடுதலை இயக்கத்திற்கு அர்ப்பணித்தவர். எனவே எப்பொழுதும் காலனீய அதிகாரிகளின் சந்தேகப் பார்வைக்கு இலக்கானவர். காவல்துறை தன் குடும்பத்தாரையும் அச்சுறுத்தத் தயங்கமாட்டார்கள் என்பதை உணர்ந்த அவர் வீட்டிற்கு வருவது அரிதாயிருந்தது. அவரது ஒவ்வொரு வருகையும் எனக்கு அளப்பரிய மதிப்புடையதாயிற்று.

அவரது இருப்பின் ஊடாக நான் பெற்ற பாதுகாப்புணர்வு எனக்கு உள்ளத்தெளிவை அளித்தது; நான் என்னைச் சூழ்ந்துள்ள உலகத்தைப் பற்றி ஆழமான பிரக்ஞையைப் பெற்றேன். தவளைகளும், வெட்டுக்கிளிகளும் இசைக்கும் இரவுப்பாடல்கள் ஒரு சேர்ந்திசையாகவே எழுந்து எங்கள் இடையே நிலவிய மௌனத்தை நிரப்பியது. என் தந்தையார் சொற்களிலும் அன்புவெளிப்பாட்டிலும் சிக்கனமானவர்.

தான் பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகளின் குண்டுக்கு பலியானால், தன் முனைப்பான அன்பு வெளிப்பாடுகள் தன் குடும்பத்தின் சோகத்தை ஆழப்படுத்திவிடுமோ என்ற அச்சமும் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம்; அல்லது, ஆபத்துகளால் சூழப்பட்ட அவரது வாழ்க்கை, பேசுவதைவிட கேட்பதே உயிர்பிழைப்புக்கு உகந்தது என்ற படிப்பினையை அவருக்குக் கொடுத்திருக்கலாம்.

விலகியிருக்கும் அவரது இயல்பு எனக்கு சோகத்தைத் தந்தபோதிலும், என்னிலிருந்து என்னை விடுவித்துக்கொள்ளவும் அது உதவியது. எங்கள் சலனத்தால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு அண்டங்காக்காய் நெல்வயலிலிருந்து எழுந்தது. மேல்நோக்கிப் பறந்த அப்பறவையின் சிறகடிப்பைக் கண்ணுற்ற நான், வானத்தைப் புதுக்கண்களுடன் பார்த்தேன். உடனே என் இதயம் தன்னைத் திறந்துகொண்டு அதனை உள்வாங்கியது.

நட்சத்திரங்கள் எப்போதும்தான் இருந்தன என்பதை நான் அறியாதவனல்ல. ஆனால், அந்த இரவில் அவற்றின் எண்ணற்ற தன்மை என்னைத் திக்குமுக்காடச் செய்தது; என்னுடைய பிரக்ஞையை விவரிக்கமுடியாத ஒற்றுமையுணர்வில் ஆழ்த்தியது. கருப்பு வெல்வெட் விண்ணில் அவை ஒரு முடிவற்ற விதானமாக வியாபித்திருந்தன; அவற்றின் விஸ்தாரமான வியாபகம் புரிதலுக்கு அப்பாற்பட்டதாகத் தோன்றியது; அதேநேரத்தில் ஒரு சிறிய பையனின் கைக்கெட்டிய தொலைவில் இருந்தது.

அந்த வயதில் இந்த அற்புதமான வண்ணக் களஞ்சியத்தை உருவாக்கிய பிரமிப்பூட்டும் சக்திகளைப் பற்றி ஒன்றும் அறியேன். போர்(Bohr), போம்(Bohm) போன்ற விஞ்ஞானி களைப் பற்றியோ, இந்தப் பிரபஞ்சத்தைக் கட்டமைத்த சக்தியாக இந்தியர்களால் கருதப்பட்ட பிரம்மனின் இயல்பு பற்றியோ எனக்கு ஒன்றும் தெரியாது. என்னைப் போன்ற, காலணி கூட அணியாத கிராமச் சிறுவன் தேவர்களைப் பற்றியும், கிராமப்புறக் கடவுளர்கள் பற்றியும் ஏதாவது பேசிக்கொண்டிருக்கலாம்.

ஆனால், அந்த மடைமாற்ற இரவுக்கு முன்பு, பெரிய சித்திரம் என் பிரக்ஞைக்கு அப்பாற்பட்ட எங்கேயோ இருந்தது. அருகில் இருந்த என் தந்தையாரும் பரவசத்துடன் நட்சத்திரங்களைப் பார்த்துக்கொண் டிருந்தார். அவருடைய மௌனம், எப்போதும்போல் இல்லாமல், ஆழமாகவும் அருகாமை யிலும் இருந்தது. அன்னியோன்னியமும், நம்பிக்கையும் நிறைந்த அந்தத் தருணத்தில் நான் ஒரு கேள்வியை எழுப்பினேன்: “அப்பா, இதுதான் கடவுளா?”

என்னுடைய சந்தேகத்தை அவர் உறுதிசெய்வார் என்று ஒரு கணம் எண்ணினேன். அவர் நெகிழ்ந்துவிட்டார் என்பதை என்னால் உணரமுடிந்தது. ஆனால், ஒரு பத்துவயதுச் சிறுவனிடமிருந்து எழுந்த இந்தக் கேள்வி அவரை பிரமிப்பில் ஆழ்த்தியது. தடுமாற்றம் அவருடைய முகத்தில் நிழலாடியது. இத்துணை பிரம்மாண்டமான கேள்வியைப் பற்றி யோசித்துக்கொண்டிருக்கும் சிறுவனுக்கு என்ன விடை அளிப்பது என்ற தடுமாற்றம்தான் அது. “இதைப் பற்றி உனக்கு ஏன் கவலை?” என்ற கேள்விதான் அவருடைய பதிலாக வெளிவந்தது. அவரால் பதிலளிக்க முடியாத இன்னும் பல கேள்விகளின் பெருக்கை அணை போட முயன்றாரோ?

அவருடைய பதில் எனக்குத் திருப்தியளிக்கவில்லை என்று சொல்லத் தேவை இல்லை. இப்போது எனக்குப் புரிகிறது: அப்பாவின் மனமும் இதயமும் பக்கத்தவர்களின் துயரங் களிலும், தன்னுடைய வாழ்வாதாரப் பிரச்சினைகளிலுமே ஆழ்ந்திருந்தன; அண்டத்தின் புதிர்களில் அல்ல. சிறிது நேர ஆலோசனைக்குப் பின் அவர் சொன்னார்: “இவற்றைப் பற்றி எல்லாம் யோசிக்க எனக்கு நேரம் இல்லை. நீ ஒரு சிறுவன். என்றோ ஒரு நாள் உலகத்தைப் பற்றியும் அதன் அதிசயங்களைப் பற்றியும் அறிந்துகொள்ளும் வாய்ப்பு கிடைக்கலாம். உன் வாழ்வின் இந்தக் கட்டத்தில் இவற்றில் ஆழ்ந்து ஆய முயலாதே. அவற்றின்பால் மரியாதை போதும்”

எல்லாத் தந்தைகள் போல என் தந்தையும் தவறு செய்துவிட்டார். தங்கள் குழந்தை களின் கடினமான கேள்விகளைத் தள்ளிப்போட்டுவிடுகிறார்கள். விண்ணை மண்ணிலி ருந்தும் மனதைப் பொருண்மையிலிருந்தும் பிரிக்கும் எல்லா யதார்த்தவாதிகளும் தவறுதான் செய்கின்றனர். எகிப்தியத் தொன்மத்தில் இடம்பெறும் ஹெர்மஸ் ட்ரிஸ்மெகிஸ்டஸ் என்ற குரு கூறுவாராம்: “மேல் எப்படியோ, அப்படியே கீழ்; நவீன விஞ்ஞானத்தின் ஊடாக நாம் கற்றுக்கொண்டது இதுதான்: எந்த ஈர்ப்புசக்தி ஆப்பிள் பழத்தை நியூட்டனின் தலையில் விழச்செய்ததோ, அதே சக்திதான் அனைத்து அண்டத்தையும் நிலைநிறுத்தி ஒன்றாக இணைத்து இருக்கிறது; பூமியில் நாம் கண்டுபிடிக்கும் எல்லா இயற்கை விதிகளும் அண்டம் முழுவதுக்கும் பொதுவானவை.

எகிப்திய குருவைப் பொலவே நாமும் கூறலாம்: ‘எப்படி சிறிதோ, அப்படியே பெரிதும்;’ கற்பனைக்கு அப்பாற்பட்ட விரிந்த பிரபஞ்சம், நுண்ணியதினும் நுண்ணீய துணை அணுத்துகள் பரிமாணத்திலிருந்துதான் உதித்தது. விஞ்ஞானம் விண்ணை மண்ணிலிருந்தும் உள்ளத்தைப் பொருண்மையிலிருந்தும் துண்டிக்க அனுமதிப்பது இல்லை.

அப்பாவைக் கேட்ட கேள்வி முதல் கேள்விதான்; அந்த கணத்திலிருந்து பல கேள்விகள் சரம் சரமாக என்னுள் எழுந்துகொண்டேயிருந்தன. ஒவ்வொரு இயற்கை நிகழ்வையும் எதிர்கொள்ளும்போது, நான் சிந்தித்தேன், வியப்புற்றேன், அவற்றுள் ஆழ்ந்து, பகுதிகளாகப் பிரித்து ஆய முற்பட்டேன். அதே கேள்வியை ஆயிரம் மாறுபட்ட வழிகளில் எழுப்பிக்கொண்டேன். புகைமூட்டமாகவே அந்த இரவில் நான் எதிர்கொண்ட அனுப்வம் விஞ்ஞான, ஆன்மிக, தரிசனத்தின் முதல் கிறக்கமூட்டும் ருசிதான்; ஆனால் அது இறுதியான அனுபவம் அல்ல.

என் பாட்டி சாரதா, உணர்ச்சிக்களத்தில் என் தந்தையின் எதிர்த்துருவம். என் தந்தை சமூக அரசியல் யதார்த்தங்களில் காலூன்றி அவற்றை மாற்றவேண்டும் என்ற புரட்சியாளனின் உத்வேகம் கொண்டவர்; என் பாட்டியோ மிகவும் இருண்ட சூழல்களுக்குப் பின்னால் ஒளிரும் தங்கமயமான ஒளியை என் கண்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தினார்.

ஒருநாள் எங்கள் கிராமத்திலிருந்து மூன்று மைல் தொலைவிலுள்ள புனித கங்கையாற்றின் ஒரு உபநதிக்கு அழைத்துச் சென்றார். கரைமேல் ஏறினோம். மூச்சிறைக்க நான் குனிந்தபோது எங்களுக்கு முன் தகதகத்துக்கொண்டிருந்த நீர்ப்பரப்பைக் காணலுற்றேன். அகண்டு இருந்த அந்த நதி மழைநீரால் பொங்கிவழிந்துகொண்டிருந்தது. அந்த நீரின் மறுகரை தொடுவானத்தையும் தாண்டி வியாபித்திருந்தது. அந்த நதி எல்லையற்று விரிந்ததுபோல் எனக்குத் தோற்றமளித்தது.

மறுபடியும் என் கண் எதிரே காட்சியளித்த அகண்ட பரப்பு எனது பிரக்ஞையை இன்னொரு தளத்திற்கு இட்டுச்சென்றது. என் வாழ்க்கையில் பின்பு அறிந்த உயிர்ப்புள்ள மெய்யுணர்வு அனுபவக் களன் தானோ அது? இயற்கையின் மகாபிரக்ஞை என்னுடைய பிரக்ஞையுள் ஊடுருவி சுகமாகக் கலந்ததோ என்று தோன்றியது.

விஞ்ஞான ரீதியாகப் பார்த்தால், இந்த அனுபவங்களின் இயல்புதான் என்ன? என்னுள் இத்தகைய உணர்வுக் கொதிநிலையை அவை எவ்வாறு ஊக்குவித்தன? பல ஆண்டுகளாக நான் ஒன்றைக் கற்றுக்கொண்டேன்; பிரக்ஞையின் சாரம் அண்டம் முழுவதிலும் விரவிக் கிடக்கிறது; நமது மூளைப் புலம் அதனுடன் இயைந்து இயன்றவரை அதை உள்வாங்கும் பாங்கில் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. இதற்கு ஒரு தேவை நாம் நமது வெளியை அர்ப்பணிக்கும் பக்குவம் பெற்றிருக்கவேண்டும். நான் குறிப்பிடுவது தனிமைப்பட்ட தனிமனிதப் பிரக்ஞையை அல்ல், அண்டம் தழுவிய ஒரு பிரக்ஞையை. இதைத்தான் என் தாய்நாட்டில் வாழ்ந்த வேதமுனிவர்கள் பிரம்மன் என்று கூறினார்கள்.

இது எளிதில் பிடிபட மறுக்கும் மூலப் பொருளியல் போன்று ஒலித்தால், க்வாண்ட்டம் கருத்தியலின் தந்தையாகப் போற்றப்படும் ‘மாக்ஸ் ப்ளாங்க்’கின் சொற்களைச் செவிமடுப்பது பயனுள்ளதாக இருக்கும். ப்ளாங்க் கூறுவார்: “பிரக்ஞையை நான் முதன்மையாகக் கருதுகிறேன். பொருண்மையை பிரக்ஞையின் துணைக்கூறாகக் காண்கிறேன். (அடிக்கோடு எனது)” புகழ் பெற்ற இயற்பியல் அறிஞரும் வானியலாளருமான ஸர் ஆர்தர் எடிங்க்டன் கூறுவார்: “அனைத்து பௌதிக உலகின் ஊடாக பிரசன்னம் கொண்டிருக்கும் சாரம் நமது பிரக்னையிலிருந்து உருவாக்கப்பட்டதுதான்.”

இப்போது நான் கலிஃபோர்னியாவில் இருக்கிறேன். இங்கேயிருந்து நீல பஸிஃபிக் பெருங்கடலையும், ஆஸ்திரேலியாவையும், தென்கிழக்கு ஆசியாவையும் கடந்து என் பார்வை இந்தியத் துணைக்கண்டத்தின் மிகவும் பின்தங்கிய பகுதியிலுள்ள ஒரு குக்கிராமத்திற்குப் பயணிக்கிறது.

கொஞ்சும் நெல்வயல்களிடையேயும் சொதசொதப்பான கங்கைக் கரையிடையேயும் என் வாழ்வின் வரைபடம் மாற்றப்பட்டுவிட்டது என்பதை நான் உணர்ந்தேன். இளமைப் பருவத்தில் நான் அனுபவித்த இந்தப் புலன் காட்சி மாற்றங்கள் எனது எதிர்கால வெற்றிகளுக்கு அடிகோலின என்று என்னால் உறுதியாகக் கூற முடியாது. ஆனால், ஒன்று நிச்சயம்: நமது வெற்றிகளும் வீழ்ச்சிகளும் என்ன செய்கிறோம் என்பதன் அளவுக்கு எப்படி உணர்கிறோம் / பார்க்கிறோம் என்பதாலும் நிர்ணயிக்கப்படுகின்றன. இந்தப் படிப்பினையை மீண்டும் கற்றுக்கொள்ள முயற்சி செய்கிறேன்.

எனது எளிய, புராதன பிறப்பிடத்திலிருந்து, பெருஞ்செல்வர்கள் வசிக்கும் அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்ட ‘பெல் ஏர்’ குன்றுகள் தொலைதூரம்தான். மேலெழுந்தவாரியாகப் பார்க்கும்போது, இந்த அளவு வேறுபட்ட இரண்டு சூழல்கள் இருக்க முடியாது. எனினும் இவற்றிடையே ஒரு பொது அம்சத்தை நான் கண்டேன் – எனது பிரக்ஞை. என் பாட்டி சாரதா எங்கள் வீட்டு மண்தரையை எப்படிப் பேணிப் பாதுகாத்தாரோ, அதைவிட அதிகக் கவனத்தை என் லாஸ் ஏஞ்ஜலிஸ் இல்லத்தின் நேர்த்தியான தரைகளின்பால் நான் செலுத்தவில்லை. ஒவ்வொரு நாள் காலையிலும், அது அரிய பளிங்கு என்ற உணர்வுடன், பாட்டி மண்தரையை ஈரத்துணியால் சிரத்தையுடன் துடைப்பார்கள். அதில்தான் அவருக்கு எத்தகைய பெருமிதம்! அந்த மண்தரையில்தான் நான் பிறந்தேன். அந்தக் கதையைச் சொல்லிவிட்டு இந்த அத்தியாயத்தை முடிக்க விரும்புகிறேன்.

சூரிய அஸ்தமன நேரத்தில் நான் பிறந்தேன். காற்றுச் சலனமே இல்லை. காலங்காலமாக வந்த பழக்கத்தை ஒட்டி, கிராமத்துப் பெண்கள் என் தாயைச் சுற்றிக் குழுமி இருந்தனர். அவருடைய பிரசவ முயற்சியில் உதவி புரிவதற்காக. அதிக சிரமமின்றி விரைவாக நான் வெளியேறியதாகச் சொல்வார்கள். ஆனால், ஒரு பிரச்னை; இந்தியாவில் நிலவிய சாதி அமைப்பு.

தொப்புள்கொடியை அறுப்பது மிகவும் அருவருப்பாகக் கருதப்பட்டது; எனவே ‘தீண்டத்தகாத’ குலத்தைச் சேர்ந்தோரே இந்தக் கீழான பணியைச் செய்யத்தக்கவர்களாகக் கருதப்பட்டனர். பிரச்னை என்னவென்றால், அந்தத் தருணத்தில் சுற்றுவட்டாரத்தில் ‘தீண்டத்தகாதவர்’ ஒருவரும் இல்லை. எனவே, அந்த இரவு முழுவதும் கைகால்களை உதைத்துக்கொண்டு குளிர்ச்சியன மண்ணில் கிடந்தேன். என் இளம்வயது தாயுடன் இணைந்து. அடுத்த நாள் காலையில் என் தந்தையார் ஒரு மூதாட்டியைக்
கண்டுபிடித்தார். அந்தப் பெண்மணி கூர்மையான மூங்கில் செதிலால் தொப்புள்கொடியை அறுத்துவிட்டார். அந்தக் கால வழக்கத்தின்படி, அந்த இரவு முழுவதும் என் அம்மா நேராக நிமிர்ந்து உட்கார்ந்து இருக்கவேண்டியிருந்தது. இதனால் அவரது கர்ப்பப்பை சேதமடைந்தது. அதற்குப் பிறகு பத்தாண்டுகள் அவரால் கருத்தரிக்க முடியவில்லை.

கதை மாறி இருக்கலாம். நானும் என் தாயாரும் அதே இடத்தில், அடுக்களைத் தரையில், அந்த இரவே இறந்திருக்கலாம். எனினும் குழுமியிருந்த ஒருவருக்கும் தொப்புள்கொடியை அறுக்கும் துணிவிருந்திருக்காது. இவ்வளவுக்கும் எங்கள் குடும்பம், எனக்கு விடுதலை அளித்த ‘தீண்டத்தகாத’ மூதாட்டியின் குலத்தை விட இந்து சமூக ஏணியில் ஒரு சிறு படிதான் உயரத்தில் உள்ளது. நம்மிடையே நாமே எழுப்பிக்கொள்ளும் சமூக, சமய வேலிகளின் முட்டாள்தனத்தைச் சித்தரிக்க இது ஒரு பொருத்தமான சான்று.

இந்தச் சிறுகதைதான் எனது இந்திய அனுபவங்களின் சாரம் என்று எடுத்துக்கொண்டால், இந்தக் கதையை மேலும் விவரிக்கத் தேவையில்லை.. ஆனால், இந்திய மக்களை இணைக்கும் அம்சம், அவர்களைப் பிரிக்கும் கூறுகளை வெகுவாக மீறி நிற்கின்றது. இந்த ஒருமையைப் பற்றித்தான் நான் பேச விரும்புகிறேன். ஏனெனில், இதுதான் ஆன்மிக தரிசனத்துக்கும், நவீன இயற்பியலின் வியத்தகு முன்னேற்றத்துக்கும் அடித்தளமாக விரும்புகிறது. க்வாண்ட்டம் இயற்பியல் துறையின் முன்னோடிகளான எர்வின் ஷ்ரோடிங்கரும் வெர்னர் ஹெய்ஸன்பர்கும் தங்கள் முதிர்ச்சியான பருவத்தில் ஆன்மிக தரிசனப் பாதையில் பயணித்தனர் என்பதைச் சுட்டிக் காட்ட விரும்புகிறேன். உண்மையான விஞ்ஞானம் பொருண்மையை ஆன்மாவுக்கு மேலாகக் கருதுவதில்லை, ஒன்றில் மற்றொன்றை இனங்காணுகிறது.

•••

ரிஷி(லதா ராமகிருஷ்ணன்)யின் கவிதைகள்

பிச்சை

பிச்சைக்காரரின் பூர்வீகம் அறிதல் இயலாத காரியம்.
பரிவோடு கேட்டால் தெரியவரும் கதையும் பாதி உண்மையும்
பாதி பொய்யுமாய்….
அவருடைய மனபாரம் நமக்குள் கூடுபாய்ந்துவிட்டால்
பின் அங்கிருந்து நகரவே முடியாது.
பிச்சைக்காரத் தோற்றத்திலிருப்பார்களெல்லாம் அதுவாக இல்லாமலிருக்கலாம்.
ஒரு உளவாளியாய், தலைமறைவுப் போராளியாய்
உலவப் பிடிக்கும் ஊர்சுற்றியாய்
ஸ்டேட் பாங்க்கில் சேமிப்புடையவராய்
எனக்கு ஆசுவாசமளிக்கக்கூடிய பலராகிறார் அவர்.
இருகால்களும் அற்று அழுக்குத்தரையில் கிடத்தப்பட்டிருக்கும் பிச்சைக்காரரை
என் பார்வை ஒரூ நொடியில் எழுப்பி நடக்கவைத்துவிடுகிறது.
எழும்பூர் சுரங்கப்பாதையில் எதிர்ப்படும் பிச்சைக்காரரின் நசுங்கிய அலுமினியக் குவளையின்
ஒற்றைநாணயக் குலுக்கல் லப்-டப் இதயத்துடிப்பாகிய காதுகளைக் கொண்ட கோபிகிருஷ்ணன்
நான் பார்க்க நேரிடும் ஒவ்வொரு பிச்சைக்காரருடைய நிழலாக நின்றபடி
அவர்களுடைய குவளைகளில் சேரும் காசுகளை
அவ்வப்போது அவர்களுடைய கிழிந்த ஆடைகளுக்குள் பத்திரப்படுத்துகிறார்.
ரயில்நிலைய நடைமேடையில் ஆங்கிலத்தில் பிச்சை கேட்டுக்கொண்டிருந்த பெரியவரிடம் இல்லம் எதிலாவது சேரக்கூடாதா என்று கேட்டதற்கு
’முடிந்தால் காசு போடு இல்லை ஆளைவிடு’ என்று சொல்லி
ரயிலை ரசிக்கத்தொடங்கினார்.
அருவமா உருவமா? வெறும் பருவங்களாலானதா காலம்?
என்னிடம் கையேந்துபவர்களிடமெல்லாம் எப்போதும் நானும் கையேந்தியவாறே.
தருவதும் பெறுவதும் பரஸ்பர தர்மமென்றுணர்த்திக்கொண்டிருக்கும்
புரியாக்கவிதை யொரு பிச்சைக்காரராய்…..

அறம்

தெரிந்தே தலையும் காலும் வெட்டப்பட்டு
முண்டமாக்கப்பட்ட காணொளிக்காட்சி
கவனமாய் நிலைத்தகவலில் பதிவேற்றப்படுகிறது.
கயமையென்றால் குறிபார்த்துக் கல்லெறிய
கைவசமுண்டு சில கச்சடா வார்த்தைகள்.
’சொற்களைக் கொச்சையெனத் தரம்பிரிப்பது உன்
எச்சக்கல புத்தியைத்தான் காட்டுகிறது’
என்று நச்செனச் சொல்லி
தன் ஆய்வின் நபும்சகத்தனங்களை
அலட்டிக்கொள்ளாமல் கடந்துவிட முடிகிறது.
அங்கங்கே கண்ணிவெடிகளை கவனமாய்ப் புதைத்தபடி
ஊரெங்கும் கலவரக்காடாகிக்கொண்டிருப்பதாய்
பதைபதைக்கிறார்கள்
தப்பாமல் தமிழை தொடர்ந்த இடைவெளிகளில் நுழைத்து
இயம், துவம், வெறி, நெறி, இன்ன பிற செர்த்துக் குழைத்து
அன்றாடம் மூன்று மேடை ஆறு சேனல்களில்
கண் சிவக்க தோள் தினவெடுக்க
’பத்திக்கிச்சு பத்திக்கிச்சு’ என்று வத்திக்குச்சியோடு
வழிபார்த்தபடி முழங்கும்
கடிவாளப்பார்வைக் கருத்துரைஞர்களுக்குக்
கிடையாதா அறமெதுவும்?
அட, இது என்ன அக்கப்போர்
அறமென்பதே அடுத்தவர்க்கானதெனக் கொண்டால்
எல்லாம் தன்னால் புரியும் பார்!

••••

பேப்பே ( சிறுகதை ) / ஹரி சங்கர்

விளையாட ஆரம்பித்த கொஞ்ச நேரத்திலேயே தெரிந்துவிட்டது, அவர்கள் என்னைக் கட்டம் கட்டியிருக்கிறார்கள் என்று. நான் இதை முன்பே யோசித்திருக்க வேண்டும். எப்போதும் இதுபோல் தான் நடக்கும் எனத் தெரிந்திருந்தே முட்டாள் தனமாக வந்து சிக்கிவிட்டேன். என்னைப் பந்தால் அடிக்க கிட்ட்தட்ட முப்பது பேர் என்னை வட்டமடிக்கிறார்கள். அடுத்த நாற்பது நிமிடம் இவர்களிடமிருந்து நான் தப்பிக்க வேண்டும். முதல் அடியை வாங்கிவிட்டால் அந்த வலியே நம்மைச் சோர்வடைய செய்திவிடும். வேகமாக ஓட முடியாது. பிறகு அடுத்தடுத்த அடிகள் விழுந்துக் கொண்டேயிருக்கும்.

தப்பிக்க வேண்டும்… தப்பிக்க வேண்டும்… தப்பிக்க வேண்டும்…
தப்பிக்க வேண்டும்… தப்பிக்க வேண்டும்… தப்பிக்க வேண்டும்…
தப்பிக்க வேண்டும்… தப்பிக்க வேண்டும்… தப்பிக்க வேண்டும்…
மனது முழுக்க இதுதான் இப்பொது ஓடுகிறது, நானும்தான் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறேன்.

ஆமாம் உங்களிடம் கேக்க மறந்துவிட்டேன். பேப்பே விளையாட்டை உங்களுக்கு தெரியுமா? சரி சொல்கிறேன். அதுவரை கொஞ்ச நேரம் காலத்தை நிறுத்தி வைக்கிறேன். இல்லையேன்றால் உங்களிடம் பேச முடியாது. முதுகு பழுத்துவிடும்…

இரண்டு அணிகயாகப் பிரிந்து, எதிர் அணியில் இருப்பவர்களைப் பந்தால் அடிப்போம். பந்து என்றால் சாதரண பிளாஸ்டிக் பந்தோ அல்லது டென்னிஸ் பந்தோ அல்ல. ஸ்டெம்பர் (ரப்பர்) பந்து. ஒரு அடி வாங்கினால் முதுகு தண்டில் ஐஸ் வைத்தது போல் இருக்கும். சூடான காய்ச்சியக் கம்பியை காலில் இழுத்ததுப் போல் எரியும். இதில் தப்பிக்க ஒரு வழியுண்டு நம் அருகில் இருப்பவனிடம் பந்து இருந்தால் உடனே அவன் தலையை நாம் தொட வேண்டும். தொட்டுவிட்டால் அவன் அடிக்க மாட்டான்.

இதில் சில விதிமுறைகளும் உண்டு. பள்ளிக் கட்டிட்த்திற்க்குள் நுழையக் கூடாது. மரத்தில் ஏறக் கூடாது. எங்காவதுப் போய் ஓளிந்துக் கொள்ளக் கூடாது. பந்தை வைத்துக்கொண்டு ஓடக்கூடாது. ஒரு தடவைப் பிடிப்பட்டால் மூன்று அடிக்குமேல் அடிக்கக் கூடாது. நாங்கள் எத்தனைப் பேர் இருந்தாலும் அப்படியே இரண்டாகப் பிரிந்துவிடுவோம். எங்கள் வகுப்பில் விடுவோம். எங்கள் வகுப்பில் இரண்டு கோஷ்டி ஓன்று விஜி மற்றொன்று இருதயராஜ்
.
நான் எட்டாம் வகுப்பிலிருந்து ஓன்பதாவது போகும் போது இரண்டு பேருமே பெயிலாகி அங்கேயே அமர்ந்திருந்தார்கள். புதிதாக நாங்கள் போனது சிலர் விருப்பானவரிடம் சென்று இணைந்தனர். சிலர் எப்போதும் விஜியுடனே இருப்பார்கள். சிலர் இருதயராஜுடன். சிலர் எவர் பக்கமும் போகாதவர்கள். நான் முன்றாவது குழு. எங்களுக்கு வாரத்தில் இரண்டு நாள் விளையாட்டு வகுப்பு. செவ்வாய் மற்றும் வெள்ளி மாலைக் கடைசி வகுப்பு. அன்று வெள்ளீக்கிழமை கடைசி வகுப்பு. எல்லோரும் மைதானத்தை நோக்கி வேகமாக வந்தோம்.

வழக்கமாகப் பிரிவதுப் போல் அன்று பிரியவில்லை. தனித்தனியாக ஆடலாம் என்று இருதயராஜ்க் கூறினான். யார் யாரை வேண்டுமானாலும் அடிக்கலாம்.

யாரையாவதுக் கட்டம் கட்டினால் இப்படிதான் செய்வார்கள். அது நான் தான் என எனக்கு அப்போதுத் தோன்றவில்லை. இருதயராஜ் பந்தை எரிந்ததும் விஜி அதைப் பிடித்துப் பக்கத்தில் இருந்தவர்களை எல்லாம் விட்டுவிட்டு நேராக என்னை நோக்கி எறிந்தான். குறித் தவறியது. பின்னால் இருந்த இருசப்பன் பந்தைப் பிடித்து அவனும் என்னையேக் குறி வைத்தான். அப்போதுதான் எனக்குத் தெரிந்தது, இன்று குறி நான் என்று ஓட்டு மொத்த வகுப்பும் என்மேல் ஏன் கோபப்பட வேண்டும் என்று உங்களுக்குக் கேள்வி எழுகிறதா எனக்கும்தான்.

பிறகு நானே அதை ஊகித்து கண்டறிந்தேன், நேற்று அதாவது வியாழக்கிழமை எழுதிமுடித்தக் கணக்கு கிராப் நோட்டை ஆசிரியரின் மேஜையில் வைக்க வேண்டும். ஆனால் இருதயராஜும், விஜியும் யாரும் வைக்கக் கூடாது என்று கூறியிருந்தார்கள் கேட்டால் யாரும் எழுதவில்லை எனக் கூறச் சொல்லியிருந்தார்கள் ஓட்டு மொத்த வகுப்பும் வரையவில்லை என்றால் ஆசிரியர் மறுநாள் வரை அவகாசம் அளிப்பார். ஆனால் நானும், இன்னும் சிலரும் வைத்துவிட்டோம். என்மேல் மட்டும் ஏன் கோபம் என்றால் நான்தான் முதலில் வைத்தேன். என்னைப் பார்த்துதான் மற்றவர்கள் வைத்தார்கள். அதனால் நாந்தான் இப்போது குறி.

இந்த மாதிரி சூழ்நிலையில் நாம் எப்போதும் மைதானத்தில் நடுவில் தான் இருக்க வேண்டும். ஓரமாக எதாவது மரத்தின் அருகில் சென்றுவிட்டால் கண்டிப்பாக மாட்டிவிடுவோம். நேரம் கடந்து கொண்டேயிருந்தது. இன்று நான் அடி வாங்கிவிட்டால் கூடப் பரவாயில்லை. ஒரு வேலை அடியே வாங்காமல் தப்பித்தேன் என்றால் அந்த்த பகை மீண்டும் வளர்ந்துகொண்டேயிருக்கும். இதை இன்றொடு முடிக்க வேண்டும். வேறு யரிடமாவது அடிவாங்கினால் கூடப் பரவாயில்லை. ஆனால் இருதயராஜீடமும், விஜியிடமும் வாங்கக்கூடாது என முடிவெடுத்தேன்.

நழுவிவந்த டவுசரை நன்றாக அரைஞான் கயிற்றில் இருக்கிக் கொண்டேன், பந்து எடுக்க யாரும் என்னை அடிப்பதை விட பந்தை விஜியிடமோ அல்லது இருதயரஜீடமோ ஏறிவதிலேயேக் கூறியாக இருந்தார்கள். வேலுமணிப் பந்தை எடுத்து நேராக விஜியிடம் எறிந்தான். விஜி எனக்குக் கொஞ்ச தூரத்தில்தான் இருந்தான். அந்த தூரத்தில் பலம்கொண்டு அடித்தால் இரண்டு நாட்களுக்கு வலிப் போகாது.

ஓட ஆரம்பித்தேன். சரியாக அவன் அடிக்கும் நேரத்தை கணக்கிட்டுக்கொண்டே ஓடினேன். தீடிரென்று மைதானத்தில் தேய்த்துக் கொண்டே விழுந்தேன். பந்து எனக்கு நேர்மேலே சென்றது. எதிரில் யாரும் இல்லாததால் அது மைதானத்தின் அடுத்த கோடிக்கு ஓடியது. நான் சட்டேண எழுந்து எதிர் திசையில் ஓட ஆரம்பித்தேன், கீழே விழுந்ததில் கால் முட்டியில் தேயித்துக் கொண்டு இரத்தம் வந்தது. இருந்தாலும் அடியில் இருந்து தப்பித்த மகிழ்ச்சி, இன்னும் எத்தனை நேரம். பள்ளிக் கட்டிடத்திற்குள் சென்றால் தப்பித்து விடலாம். ஆனால் அது அவமானம் புறமுதுகிட்டு ஓடுவதிற்கு சமம். மூச்சு இறைத்தது, எப்போது மணி அடிப்பார்கள் என்று தெரியவில்லை.

எதிர்பாராத விதமாக பந்து என்னை நோக்கி ஓடி வந்தது. சதிஷும், குமாரும் ஓடி வந்தார்கள், நானும் பந்தை எடுக்க ஓட ஆரப்பித்தேன். முதலில் பந்தை எடுத்தது குமார்தான், நான் ஓடிவந்த வேகத்தில் குமாரை இடித்ததும் அவன் பந்தை நழுவவிட்டான். எடுக்க வந்த சதிஷை இடறிவிட்டு பந்தை நான் எடுத்தேன். பந்தை நான் எடுத்ததும் குமார் என் தலையைத் தொட்டுவிட்டான். அதனால் அவனை அடிக்க முடியாது. சதிஷை அடிக்க எனக்கு விருப்பமில்லை. யார் எனக்கு இருக்கிறார்கள் என்று கூட எனக்குத் தெரியாவில்லை.

குத்துமதிப்பாக முழுபலத்தைப் பிரயோகித்துப் பந்தை எறிந்தேன். யார் மீதுபட்டாலும் பரவாயில்லை என்று வேகமாகச் சென்றப் பந்து இருதயராஜீன் முகத்திலேயே அடித்தது. முகத்தை பிடித்துக் கொண்டு அப்படியே உட்கார்ந்து விட்டான். மற்றவர்கள் அனைவரும் அவனை சூழ்ந்துக் கொண்டார்கள். பாட்டிலில் தண்ணிர் வந்த்து, அங்கேயே அவன் கண்ணில் அடித்து முகத்தை கழிவினான். அவன் இடது கண் நன்றாக சிவந்து லேசாக வீங்கியிருந்தது. அவன் என்னை முறைத்துப் பார்த்தான். சரியாக அப்போது பள்ளியின் மணியடித்தது. நான் அவனைப் பார்த்துக் கொண்டே என் பையை எடுக்க ஓடினேன்.

பேப்பே முடிந்தது, போர்த் தொடங்கியது…

ஜமாலன் கவிதைகள்

ஜமாலன்

(வெவ்வேறு பாணியில் எழுதிப் பார்த்த கவிதைகள்)

1. கண்ணாடி

கண்ணாடியைக் காணவில்லை
புதிதில்லை என்றாலும்
நேற்றும் இன்றும் நாளையுமாயிருந்த
கண்ணாடியைக் காணவில்லை

கைமறதி கண்மறதியாகி
காட்சிகள் மறைந்தாடும் மாயைக்குள்
வைத்தென்னை ஆட்டும்
கண்கட்டு வித்தையாக
கண்ணாடியைக் காணவில்லை

கண் ஆடும் ஆடியில்
கண் இருக்கிறது ஆடியபடி
களவுபோக கண்ணாடி ஒன்றும்
கைப்பேசியில்லை
கண்ணாடியைக் காணவில்லை

கண்ணாடியில்லாமல்
காணும் உலகில்
கண்ணே ஓர் உலகாய்
காட்சியாடிச் செல்கிறது
கண்ணாடியைக் காணவில்லை

கனவில் அணிந்திருந்த கண்ணாடி
விழிப்பில் காணாமல் போனதெப்படி?
கனவிற்கும் விழிப்பிற்கும்
இடையில் உள்ள தூரம்
கண்ணாடி கண்மறைந்த கணநேரமே
கண்ணாடியைக் காணவில்லை

தூரத்தை காலத்தால் அளக்க
தூக்கத்தை விழிப்பால் அளக்க
கண்ணாடி தேவையில்லை
என்றாலும்
நேற்றும் இன்றும் நாளையுமாயிருந்த
கண்ணாடியைக் காணவில்லை

கண்ணே கண்ணாடியாகிவிட்ட
காலத்தில்
கண்ணில்லாமல் வாழலாம்
கண்ணாடியில்லாமல் வாழமுடியுமா?
கண்ணாடியைக் காணவில்லை

2. ஏதுமற்றது

ஏதுமற்றது
ஏதும் அற்றதுலகிலோ
ஏதும்முள்ளது உலகாய்
ஏதுமில்லாதிருப்பதே
ஏதுமாக
ஏதுமாகி
ஏதாகிவிடுகிறது
எல்லாம்
இவ்வுலகில்.

3. மொழி

நீரை
கவிதையாக்குவதற்குள்
தழும்பி
தழும்பி
தப்பிக் கரைந்துவிடுகிறது
காற்றில்

4. இயற்கை

எட்டாம்நாள்
கடவுளை படைத்தவன்
ஒன்பதாம் நாளில்
என்னைப் படைத்தான்.
என்னிலிருந்து கிளைத்த பல
நான்களின் நாண்கள் பாய
என்னை தன் கீழ்அடக்க
தன்னைப்பிரித்து
எனக்கிட்ட பெயரே
இயற்கை.

5. மொழிபெயர்ப்பு

நிறமற்ற ஒன்று
முற்றத்தில் புதிதாய்…
அகராதிகளின் கிடங்கிலிருந்து
நிறங்களைப் பொறுத்தி
பறக்கவிட்டேன் முற்றத்தில்…
சிலவேளை
குயிலாகலாம்
காக்கையகாலாம்
மயிலாகலாம்
ஏன்
மான்கூட ஆகலாம்
நிறமற்ற முந்தைய ஒன்றை
நிறங்களில் பொருத்த முடியுமா?

கவிதா மண்டலம்: கவிதை-1

கவிதை செய்ய கண்ணாடி வேண்டும்
கண்ணாடி செய்ய களிமண் வேண்டும்
களிமண் செய்ய……
கவிதைதான் வேண்டும்
என்மனார் புலவர்

கவிதா மண்டலம்: கவிதை-2

உள்ளது உள்ளபடி
இல்லது இல்லாதபடி
அல்லது அல்லாதபடி
அப்படி இப்படி எப்படி
கவிதை படி
சங்கத் தமிழ் கவிதைபடி
இல்லாவிட்டால் என்ன
எங்கத் தமிழ் கவிதைபடி
இருந்துவிட்டால்தான் என்ன
மங்காத் தமிழ் கவிதைபடி
உச்சம் தொட
ஒருபடி இரண்டுபடி
உருப்படியாக இருக்கப்படி
உள்ளது உள்ளபடி….
கற்றது கைம்மண் அளவு
கல்லாதது களிமண் அளவு
என்மனார் புலவர்.

கவிதா மண்டலம்: கவிதை-3

ஒற்றை ஒழித்து வைத்தபின்…
கவிதை கணணீர் உகுதது
கால இடறியதால்
கெபுரா உசசியிலிருநது
தலைகுபபுற வீழநதது
தமாரைத தாடகததில
கதவிடுககில ஒழிததுவைககபபடட ஒற்றை
கொண்டுவந்து கவிதைக்குள் இட்டவுடன்
கண்திறந்து பார்த்து
கண்ணீர் உகுத்தது…
…..
ஒற்றை ஒற்றாகவும்
இடறிய காலை இடறாதும்
உணர்ந்து கற்றால்
கவிதையும் கைவசமாகும்
என்மனார் புலவர்

கவிதா மண்டலம்: கவிதை-4

பச்சை வயலின்
இச்சைக் கேட்டு
கச்சைக் கட்டினார்
மிச்சமுள்ள விவசாயிகள்
சொச்ச பணத்தைக்கொண்ட
மொச்ச பயிர்வளர்த்து
பிச்சை எடுக்க
பரிந்துறைத்தார்கள்
கார்பரேட்டுகளும்
கட்சிகளும்.

கவிதா மண்டலம்: கவிதை-5

தூரிகை கொண்டு
காரிகை வரைந்தேன்
காரிருள் படர
கருமையுள் கரைய
கருப்பு மைவிரலுடன்
செருப்பிடுக்கில் நுழைந்தது
செல்லமாய் வளர்ந்த
கள்ளப் பூனை
கருமையை ஊடுறுவி
காரிகையை அடைய
கள்ளப் பூனைகளை
கொல்வதே நலம்
என்மானர் புலவர்.

கவிதா மண்டலம்: கவிதை-6

மயிர் ஒட்டிக்கிடக்கும்
நீர்க்குவளைகளில்
நீரைவிட்டு மயிரையோ
மயிரைவிட்டு நீரையோ
அருந்தமுடிவதில்லை.

கவிதா மண்டலம்: கவிதை-7

அறையில் கிடக்கிறது ஆப்பிள்
அழகிப்போனது தெரியாத
வேக்ஸ் பளபளப்புடன்

ஏ.ஆர். ரஹ்மான் – புதிய இசையின் மெசையா / பாலசுப்ரமணியன் பொன்ராஜ்

ஏ.ஆர். ரஹ்மான்

ஒரு மாதம் முன்பு முடிந்த வருடம் ஏ.ஆர். ரஹ்மான் திரைப்படங்களுக்கு இசையமைக்க வந்து கால் நூற்றாண்டு. வருடங்களை நூற்றாண்டுகளாகச் சொல்வது அவற்றை ஒரு காலகட்டமாகத் தொகுக்கிறது. ரஹ்மானை இந்திய சினிமா இசையில் ஒரு காலகட்டமாகத் தொகுத்து, தனித்து உள்வாங்கிக் கொள்ளவும், புரிந்துகொள்ளவுமான கால அளவை அவரது இசைப்பயணம் எட்டிவிட்டிருக்கிறது. ஆனால் பாப்புலர் இசையை தீவிரமாக அணுகுவதில் தொடர்ந்து தவறுகின்றவர்களான நாம் இக்கால் நூற்றாண்டு முடிவை குறைந்தபட்சம் கொண்டாடவும், பரிசீலனை செய்யவும், அவருடைய ஆக்கங்களின் அழகியல் நுட்பங்களை, பன்மையை, ஈர்ப்பை, விலகலை ஒரு தலைமுறையின் இசை நுகர்வின் மீது அவர் செலுத்திய செல்வாக்கை இசைத் துறையிலும் அறிவுத் துறையிலும் உள்ளவர்கள் தயாராகவில்லை என்பது துயரகரமானது.

ஜூலியன் பா(ர்)ன்ஸின் The Sense of an Ending நாவலில் காலகட்டங்களை உள்வாங்குவதைக் குறித்து ஒரு சித்திரம் இவ்வாறாக அளிக்கப்பட்டிருக்கும்: “people did not experience the “Sixties” until the Seventies. Which meant, logically, that most people in the Sixties were still experiencing the Fifties or in my case, bits of both decades side by side. Which made things rather confusing.

கடந்த காலத்திற்குத் திரும்பும் ஏக்கத்தின் காய்ச்சல் குறையவே குறையாதவர்களான நமக்கு இக்குழப்பம் மிக அதிகம். கால் நூற்றாண்டுகளின் பாதி வருடங்கள் வரை அதாவது 2000ங்களின் துவக்க வருடங்கள் வரை நாம் இளையராஜாவோடு ஐய்க்கியப்பட்டிருந்தோம். அதே சமயத்தில் ரஹ்மானின் இசை நமது உறைநிலையில் பெரிய உடைவுகளை உருவாக்கியது. இளையராஜா எனும் பனிமூட்டத்தை விலக்கிக் கொண்டிருந்தது. 2010களின் இறுதிப் பகுதிகளில் ரஹ்மான் அவருக்குப் பின்னெழுந்த இசையமைப்பாளர்களின் புகை மூட்டத்தால் சூழப்பட்டவராகிவிட்டிருக்கிறார்.

அறிவுப்புலத்தில் நாம் ரஹ்மானின் இசையை விவாதிக்கவே இல்லை. நமக்கு ஆராதனைக்கு மேலாக ஒன்றுமே தெரியாதென்பதோடு, இசையை தத்துவார்த்தமாக, விமர்சனப் பூர்வமாக அணுகும் விற்பன்னர்கள் பற்றாக்குறையும் உடையவர்களாக இருக்கிறோம். இசையின் நோக்கங்களில் ஒன்று நமது உணர்வுகளைக் கையாளுதல். இசையை அணுகுவது என்பதே இசைக்கும் நுகர்கின்றவர்களின் உணர்வுகளுக்கும் இடையே நிகழும் உறவை சிந்தனைக்கு உட்படுத்துதல். கட்டுப்பாடுகளை உடைத்து உணர்வுகளில் எதிர்பாராத சலனங்களை தோற்றுவிப்பதே இசை எனும் பட்சத்தில் ஏ.ஆர். ரஹ்மானின் இசை மில்லினியல் தலைமுறையின் உணர்வுகளில் ஏற்படுத்திய சலனங்களை நமது சிந்தனையால் அளவிடுவது அவருடைய கால் நூற்றாண்டுப் படைப்புகளுக்கு அளிக்கும் மரியாதையாகவும், அறிவார்ந்த பணியாகவும் இருக்கும்.

இசையை நுகர்பவர்களுக்கும், அறிந்தவர்களுக்கும் இடையே உள்ள வேறுபாடே வெறுமனே கடந்து போவதற்கும், தீவிரமாக அணுகுவதற்கும் உள்ள வேறுபாடு. தமிழ்நாட்டில் இசையை அதிலும் குறிப்பாக சினிமா இசையைத் தீவிரமாக அணுகும் இசை அறிந்தவர்கள் மிகக் குறைவு. பாப்புலர் ஊடகங்களில் அப்படியொரு விமர்சனக் கண்ணோட்டமே வளர்த்தெடுக்கப்படவில்லை. நாமறிந்த இசை விமர்சகர்களென இருக்கும் ஒன்றிரண்டு பேர் சாஸ்திரிய இசையோடு நிறுத்திக் கொள்கிறார்கள். “பார்த்தாலே பரவசம்” ஆல்பத்திற்கு ஆங்கில இந்து நாளேட்டில் வந்த விமர்சனமே அந்த ஆல்பத்தில் ஏ.ஆர். ரஹ்மான் ஜாஸ் இசையமைப்பை பயன்படுத்தியிருக்கிறார் என எனக்கு அறிமுகம் செய்தது இன்னும் நினைவில் உள்ளது. அறிவுப்புலத்தில் பிரேம்:ரமேஷ் எழுதிய “இளையராஜா: இசையும் தத்துவமும்” என்கிற ஒரு நூலைத் தவிர என்னால் எதனையும் சுட்ட முடியவில்லை. ரஹ்மானின் இசைக்கு அப்படியொரு தலைப்பைக் கூட நம்மால் இந்த கால் நூற்றாண்டின் இறுதியில் கூட அளிக்க முடியவில்லை என்பது நமது இயலாமை. இரண்டாயிரங்களில் இருப்பவர்கள் தொண்ணூறுகளில் இருக்க, தொண்ணூறுகளின் மீது எண்பதுகளின் ஆதிக்கம் இன்னுமே நீங்காமல் இருக்கிறது.

ரஹ்மானின் கால் நூற்றாண்டை ஒட்டி இரண்டு மாதங்களுக்கும் மேலாக அவருடைய படைப்புகளைத் தொடர்ந்து கேட்க அந்த அனுபவம் ஒன்று மட்டுமே சொல்கிறது. அவர் தொண்ணூறுகளின் இடையில் இரண்டாயிரங்களில் நின்றவர். இரண்டாயிரத்துப் பத்துகளின் பின்பகுதியில் தனது கால்கள் பாவிய நிலத்தில் எழும் அதிர்வுகளோடு போட்டியிடுகிறார். மாடர்னிடி என்பது ஒரு தொடர்ச்சியிலிருந்து முழுதுமாக விலகி புதிய ஒன்றைப் படைத்தல் என்றால் தமிழ் சினிமா இசையின் மாடர்னிடி ரஹ்மானிலிருந்தே துவங்குகிறது. அவருடைய “தீ தீ தித்திக்கும் தீ”, “வீரபாண்டி கோட்டையிலே” பாடல்களைக் கேட்கையில் Kraftwerk குழுவினரின் இசையில் உணரக் கூடிய எதிர்காலத் தன்மையை என்னால் உணர முடிகிறது. இது ஓர் அவசர உதாரணம் மட்டுமே. அந்தப் பாடல்களில் மட்டுமல்ல அவருடைய இசையின் துவக்க வருடங்களில் இந்த எதிர்காலத்தன்மையே முக்கியமான ஒன்றாகத் தெரிகிறது. ஏ.ஆர். ரஹ்மான் இசையமைக்க வந்த ஆண்டுகளில் நம்மில் பொரும்பாலோனிரடத்தில் நல்ல இசைக்கேட்புச் சாதனங்கள் கூட இல்லை. ஆனால் அவரிடம் சிறந்த இசையமைப்புத் தொழில்நுட்பச் சாதனங்கள் இருந்ததாக இசையமைப்பாளர் தாஜ் நூர் “தமிழ் இந்து” தொடரில் குறிப்பிடுகிறார். அவருடைய இசையின் துவக்க காலத்தில் நாம் உணர்ந்த அந்நியத்தன்மைக்கும், கட்டுக்கடங்காத மனவெழுச்சிக்கும் தொழில்நுட்ப இடைவெளியும் ஒரு காரணம். Bass என்ற ஒன்றையே நாம் அப்போதுதான் எட்ட முடிந்தது. Intel நிறுவனத்தின் Curie தொழில்நுட்பத்தை ஒரு நேரடி இசைநிகழ்ச்சியில் பயன்படுத்துகிறார்.

இணையம் நம்முடைய அழகியல் நுகர்வில் ஏற்படுத்திய மாற்றங்களின் தாக்கத்தோடு நாம் ரஹ்மானின் இசையை அணுகினால் அவருடைய இசையை ஆங்கிலப் பாப் இசையோடு ஒப்பிடலாம். ஆனால் பாப் இசையின் நுட்பக்குறைவான மேலோட்டமான உணர்வுத்தளத்தை நாம் தீவிரமாக எடுத்துக் கொள்ளாதவர்களாக இருந்தால் ரஹ்மானின் இசையில் ஆழமில்லை என்று அவசரப்பட்டு சொல்லி விடலாம். நுட்பக்குறைவான மேலோட்டமான உணர்வுத்தளமென்பது ஒரு குறையல்ல. செவ்வியல் இசையின் அழகியல் வேறுவகை. பாப் இசையின் அழகியலை அதற்கு இணைவைத்து வாதிப்பதெல்லாம் தவிர்க்கப்பட வேண்டிய ஒன்று. பூமி ஒரு பாதையில் சுற்றினால் வியாழன் வேறொரு பாதையில்தான் சுற்றும்.

ரஹ்மானின் இசையின் உள்ளார்ந்த தன்மையென்பது அமைதிதான் என்று நினைக்கிறேன். பீறிட்டுத் தெறிக்கும் இசையின் பின்னே அமைதியை எட்ட முனையும் ஓர் உள்ளார்ந்த தொடர்ச்சி அவருடைய படைப்புகளில் நிறைந்திருக்கிறதென்றும் நம்புகிறேன். பீறிட்டுத் தெறித்தலுக்கும் உள்ளார்ந்த அமைதியை எழுப்ப முனைவதற்குமான முயற்சிகளே அவருடைய படைப்புகள். மனதையும் உடலையும் ஒருங்கே அணுகுவதாகத் தோன்றினாலும் மனதை மட்டுமே எழுச்சியுறவும், அமைதி பெறவும் முயலுகின்ற ஒன்று அவருடைய இசை. EDM இசையின் கூறுகளை அவர் பயன்படுத்தியிருந்தாலுமே கூட அவருடைய படைப்புகள் நிச்சயமாக ஹவுஸ்பார்ட்டிகளில் ஆடுவதற்கானவையல்ல. மாறாக மார்த்தா கிரஹாமின் நடனக் காட்சிக்கு ஒப்பிடலாம் (ஸ்ட்ராவின்ஸ்கியின் Rite of Spring இசைக்கோர்வைக்கு மார்ஹ்த்தா கிரஹாம் அமைத்த நடனத்தை அல்லது Take me to Church பாடலுக்கான Sergei Polunin நடனத்தையும், புகழ்பெற்ற மின்னணு நடன இசையின் ஆரம்பகால அணுக்களில் ஒன்றான Hot Butter குழுவினரின் Popcorn பாடலுக்கான நடனத்தையும் ஒப்பிட்டால் நான் ஓரளவாவது நெருக்கமான ஒன்றைச் சொல்கிறேன் என்று எடுத்துக் கொள்ளலாம்). தாளத்தின் பின்னணியிலும், இணையாகவும் தந்தி வாத்திய, பியனோ, குழல் ஒலிகளை ரஹ்மான் அதிகமாகப் பயன்படுத்துவதும் இதன் காரணமாக இருக்கலாம். ஒருவேளை இசையின் நோக்கமே அமைதியை எழுப்பக்கூடியதாக இருக்கும். ஆங்கிலப் பாப் பாடல்களில் அடையாளம் காணப்பட முடியாத ஆழத்தில் இருப்பதாகப் படும் அமைதி ரஹ்மானின் இசையின் மெலடியில் சட்டென காண முடிவது முக்கிய வேறுபாடு (இத்தருணத்தில் சாம் ஸ்மித்தின் I am Not the only one பாடலும் Passengerன் Let Her Go பாடலும் நினைவுக்கு வருகின்றன). கூடுதலாக மென் ராக் இசையோடு பாப் இசைக் கலைப்பையும் ஒத்திருப்பது என்றும் சொல்லலாம்.

இசையைப் பொறுத்தவரை தன்னிலைப்பட்ட அணுகுமுறை மட்டுமே நம்மில் பெரும்பாலானோருக்கு சாத்தியம் என்றாலும் அதனையும் கடந்து ஒரு சமூகத்தின் பொதுத்தளத்தில் இசை விமர்சனம் முக்கியமான ஒன்றாக வளர்த்தெடுக்கப்பட வேண்டும். ஏனெனில் சுந்தர ராமசாமி சொன்னதைப் போல தமிழர்களால் ஏதேனும் சாதனை செய்ய முடிந்தால் அது இசையில் மட்டுமே சாத்தியம். அச்சாதனையை ரஹ்மான் செய்ததற்கான ஓர் ஒப்புதலே ஆஸ்கர் விருது. நம்மால் அச்சாதனையை முறையாக உள்வாங்கவும், அதனால் பெருமைப்பட்டுக் கொள்ள முடியாமலும் போய்விட்டது.

ரஹ்மானின் இசையமைப்புப் பாணியென்பது ஓர் இசை ஒலித்தொடரை உருவாக்கி அது முதிர்ந்து மறையும் நிலையை எழுப்ப முனைவதே. ஆர்க்கெஸ்ட்ரா பாணியில் பல்வேறு இசை ஒலித்தொடர்களின் கலவைக்குப் பதிலாக முன்னணியில் நகரும் ஓர் இசை ஒலித்தொடருக்கு துணை செய்வதாகவே கலப்பிசையைப் பின்னணியில் பயன்படுத்துவார். அதுவே அவரது படைப்புகளில் மெலோடியை எழுப்பும் நுட்பம். மெட்டுக்களைக் குறித்துப் பேசுகிற அளவிற்கு நான் துணியப்போவதில்லை (இவ்வளவு துணிந்ததே என்னுடைய இசையறிவிற்கு அதிகம்). இந்திய சினிமா இசையில் ரஹ்மான் ஏற்படுத்திய மாற்றம் அதற்கு முன்பு அறியப்படாதது. “ரங்கீலா” திரைப்படத்தின் இசைக்குப் பிறகு, “ரங் தே பசந்தி”யின் இசைக்குப் பிறகு முழு இந்தியாவிலும் ஆதிக்கம் செலுத்தும் இந்தி சினிமா இசை அடைந்த மாற்றத்தைப் பாருங்கள். பெரும் திரையிசைக் கலைஞர்கள் பென்சனோ, பத்ம விருதுகளோ வாங்கும் நிலையை அடைந்தனர்.

என்னுடைய தனிப்பட்ட அனுபவத்தையும் இங்கே அளிக்க விரும்புகிறேன். என்னுடைய தங்கையிடம் ரஹ்மானின் இசை, ராஜாவின் இசையைக் குறித்து சொல்லச் சொன்னால் அவள் இப்படி பதில் அளித்தாள்: “முழு நிலவின் அழகிற்கும், பிறையின் அழகிற்கும் அளவைத் தவிர அழகில் ஒன்றும் வேறுபாடில்லை”. ஆனால் என்னுடைய அம்மாவிடம் இதே கேள்வியைக் கேட்க அவரோ ராஜாவின் இசை பிடிக்கவேயில்லை என்கிறார். எனக்கு அது ஆச்சரியம்தான். நானோ ரஹ்மானின் ஆதிக்கத்தாலும், அவருடைய மாயாஜாலத்திற்கான ஏக்கத்தோடு பொறுமையில்லாமலும் இருப்பவன். ரஹ்மானும் நாஸ்டால்ஜியாவாக மாறிக் கொண்டிருக்கிறார். ஒவ்வொரு மனதும் ஒவ்வொரு விதத்தில் இசையை உள்வாங்க ஒரு சமூகமோ வேறொரு வகையில் உள்வாங்கிக் கொள்கிறது. இந்த இடைவெளியை அவ்வளவு எளிதாக நம்மால் அறியவோ அளக்கவோ முடியாதென்பதே இசையின் மாயம்.

•••••••••••••••••

சாண்பிள்ளை ( சிறுகதை ) – ஆலிஸ் மன்ரோ (கனடா) – தமிழில் – எஸ். சங்கரநாராயணன்

ஆலிஸ் மன்ரோ

ஆலிஸ் மன்ரோ

ஆலிஸ் மன்ரோ விமரிசகர்களால் கனடா நாட்டு ஆன்டன் செகாவ் என அன்புடன் கொண்டாடப்படுகிறார். தனது கிராமத்தின் எளிய மனிதர்களை, அதன் பழமை வாசனையோடு அவர் கொண்டாடுகிறார். 2013ம் ஆண்டின் இலக்கியத்திற்கான நோபல் பரிசு அவரது ‘டியர் லைஃப்’ (அட கடவுளே!) சிறுகதைத் தொகுதிக்கு வழங்கப்பட்டது.

***
அப்பா நரிப் பண்ணை வைத்திருந்தார். அதாவது, ‘வெள்ளி’ நரிகள். வெண்திட்டுகள் கொண்ட செந்தாய்கள். நீள் முற்ற வெளியில் வரிசையாய் நரிக் கூண்டுகள். இலையுதிர் காலத்திலும், குளிர்காலத் துவக்கத்திலும் அவற்றின் தோல் திரட்சியடைந்திருக்கும். அப்பா அவற்றைக் கொன்று, தோலுரித்து, தொலிகளை ஹட்சன்ஸ் பே கம்பெனிக்கோ, மான்ட்ரியல் தோல் வியாபாரிகளுக்கோ தருவார். வருடம் பிறந்தால் இந்தக் கம்பெனிகளில் இருந்து எங்களுக்கு சாகசப்படங்களுடன் காலண்டர்கள் வந்தன. சமையல் அறைக் கதவில் தொங்கவிட்டு அவைகளை நாங்கள் அழகு பார்ப்போம். குளுமையான நீல மேகப் பின்னணியில் கருப்பான பைன்மரக் காடு. வடபுலத்தின் ஆபத்தான காட்டாறுகள். அத்தனை உயரமேறி நாட்டிய ஆங்கில, அல்லது பிரெஞ்சுக் கொடிகள். மலையேறிகள் முதுகு பாரத்தில் ஙப்போல் வளைந்திருப்பார்கள்.

கிறிஸ்துமஸ்சுக்கு பல வாரங்கள் முன்னிருந்தே அப்பாவுக்கு ராத்திரிஉணவு கொண்டபின் கூட, நிலவறையில் வேலையிருக்கும். நிலவறை வெள்ளையடித்த கீழறை. மேஜைக்கு வாகாக வயரில் தாழத் தொங்கும் நூறு வாட் பல்பு. தம்பி லெயர்துவுடன் நான் நிலவறையின் மேற்படியில் அமர்ந்து வேடிக்கை பார்ப்பேன்.

அப்பா நரியின் தொலியை உரித்து அதன் உட்புறத்தைப் பிதுக்கி வெளித் திருப்பும்போது அது ஆச்சர்யப் படும்படி இத்துனூண்டாய்க் காணும். நரியா இது, பாவம், குட்டி எலி என்பதாய்க் காணும். இந்தத் தோல்தான் அதன் எடை, உள்ளே மத்ததெல்லாம் ஜுஜுபி, என்று தோன்றும். வழுவழுப்பான அவற்றின் வெற்றுடல்களை ஒரு சாக்குப்பையில் கொட்டி புதைத்து விடுவோம். எடுபிடி வேலை செய்கிற ஹென்ரி பெய்லி ஒருமுறை இந்தச் சாக்கை எடுத்துப்போகையில் என்னை அதால் ஒரு உரசு உரசிச் சென்றான். கிறிஸ்துமஸ் பரிசாக்கும் உனக்கு, என்கிற நக்கல் வேறு. அம்மாவுக்கு அவன் செய்தது வேடிக்கையாயில்லை.

வாஸ்தவத்தில் அவளுக்கு இந்த மொத்தக் கச்சடாவுமே, சாவடிப்பது, தோலை உரிப்பது, சீர்ப்படுத்துவது… அதுவும் வீட்டில் வைத்து இதையெல்லாம் செய்வது பிடிக்கவேயில்லை. என்ன ஒரு வாடை! தொலியை உரித்துத் திருப்பி பலகையில் போட்டு அப்பா அதை நறுவிசாகச் சுரண்டி தொலியின் உட்பக்கமாய் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் இரத்த நாள திரட்சிகளை, சிறு சதைக் கதுப்புகளை நீக்குவார். இரத்தமும் மிருக ஊனுமாய் ஒரு வாடை. அத்தோடு நரிகளுக்கே இருக்கிற அந்த வாடையும் கிளம்பும். மொத்த வீட்டையுமே ஆக்கிரமித்து நெடிதுயர்ந்த நெடி. தோலுரிக்கிறதுக்கும் ஒரு பருவம் இருந்ததால், பைன் குச்சிகளின் தாவரநெடியைப் போல, ஆரஞ்சுப் பழ வாசனை போல, அந்த நெடியும் ஒரு பருவகாலத்தை நினைவூட்டும்.

பெய்லிக்கு மூச்சிழுப்பு இருந்தது. முடிவே இல்லாமல் முகத்தில் சிவப்பு கொப்பளிக்க இருமி, வெறுப்பைச்சொல்கிற வெளிர்நீலக் கண்களில் ஜலம் ததும்பும். சற்று எட்ட நின்று கணப்பில் ஒரு கொத்து சளியைக் காறி உமிழ்வான். நினைத்த மாத்திரத்தில் இப்படி அடிவயிற்றில் இருந்து புரட்டி அவன் உமிழ்வதே ஆச்சர்யம். அவன் சிரிப்பே விநோதமானது. நெஞ்சுக்கூட்டின் உள்ளே சளிச் சதங்கை. லொடலொடத்த மிஷின் சத்தங்கள். அவன்பாட்டுக்குச் சிரிப்பான் அடிக்கடி. என்ன காரணம் தெரியாது. ஒருவேளை எங்களை நக்கலடிக்கிற எதும் யோசனையோ என்னவோ!

நாங்கள் படுக்க அனுப்பப் பட்ட பிறகும் அந்த வாடையும், அவனது சிரிப்பும் எங்கள் கூடவே இருக்கும். என்றாலும் மேலே இங்கே இருக்கும் கூதல்காற்றைக் காட்டிலும் கீழே நிலவறையின் கதகதப்பும் வெளிச்சமும் பாதுகாப்புணர்வும் தேவலாம்.

குளிர்கால இரவுகளில் எங்களுக்கு பயமாய் இருக்கும். பனிப்பொழிவான காற்று எங்கள் வீட்டை உறங்கும் சுறாபோல சுற்றிப் படரும். ராப்பூராவும் வீட்டுக்குவெளியே இடுகாட்டில் இருந்தும், சதுப்பு நிலங்களில் இருந்தும் காற்று சீழ்க்கையடித்துச் சுற்றி வரும். போதாக்குறைக்கு துயரமும் மிரட்டலுமாய் பூச்சியிரைச்சல்கள்… ஆனால் இப்படி வெளி உபத்திரவங்களால் அல்ல, வீட்டுக்கு ‘உள்ளே’ இரவு கலவரப்படுத்தியது எங்களை. நாங்கள் அப்போது மேலே மாடி கட்டிக்கொண்டிருந்தோம். வேலைகள் இன்னும் முடிந்தபாடில்லை. ஒரு சுவர் உயரம் செங்கல் புகைபோக்கி. தரையின் நடுப்புறத்தில் பெரும் துவாரம். மரப்பிடியுடன் அங்கே மாடிப்படிகள். இந்தக் குழியோடு ஒரு பக்கமாய், யாரும் பயன்படுத்தாத தட்டுமுட்டுச் சாமான்கள் கிடந்தன. லினோலியத் தகடுபோர்த்திய குதிர். சுள்ளி அள்ளிவரும் பல்லக்கு, பாசி சேகரிக்கும் கூடை. கீறல் விட்ட பீங்கான் பாத்திரங்களும் ஜாடிகளும். பலாக்லவா யுத்தக்காட்சியுடன் சித்திரம் ஒன்று, அதைப் பார்க்கவே துக்கமாய் இருக்கும்.

லெயர்து கொஞ்சம் விவரப்பட்ட நாளில் நான் சொன்னேன் அவனிடம். மேலே வௌவால்களும் எலும்புக்கூடுகளும் வசிக்கின்றன அப்பா. கிராமத்து சிறைச்சாலையில் இருந்து யாராவது கைதி தப்பித்ததாகத் தெரிந்தால், எப்படியோ அவன் எங்கள்வீட்டு ஜன்னல்வழியே உள்ளே புகுந்து அந்தக் குதிருக்குள் பதுங்கிக்கொண்டிருப்பதாக எனக்கு பிரமை.

ஆனால் எப்படி எங்களைக் காபந்து பண்ணிக்கொள்வது என்கிற தீர்மானங்கள் எங்களிடம் இருந்தன. வெளிச்சம் இருந்தால் அதுவே எங்களுக்குப் பாதுகாப்பு. படுக்கையறையை அடையாளப்படுத்தும் இந்த கிழிந்த தரைக்கம்பளம், அதைத்தாண்டி நாங்கள் போகக்கூடாது. விளக்கு மட்டும் அணைஞ்சதோ, இந்தப் படுக்கை, இதைத் தவிர வேறு எந்த இடமும் பத்திரம் கிடையாது. படுக்கையில் தவழ்ந்தபடி கையை நீளவிட்டு வயர்வரை அலைந்து விளக்கை அணைப்பது என் வேலை. அவன் தம்பியாச்சே.

இருட்டு. நாங்கள் எங்கள் படுக்கையில் படுத்துக் கிடக்கிறோம். இரவைக் கடக்கும் லைஃப் போட்டுகள் அவை, எங்கள் படுக்கைகள். மேல்கூரையின் மாடிப்படி துவாரத்தில் இருந்து கிணற்றுக்குள் போல வரும் மிதமான வெளிச்சம். எங்கள் கண் அங்கே. மெல்ல வாயில் பாடல்கள் கிளம்பின. லெயர்து, ஜிங்கிள் பெல்ஸ், எனப் பாடினான். கிளிஸ்துமஸ் என்றில்லை எப்ப வேணாலும் நாங்கள் அந்தப் பாடலைப் பாடுகிறது உண்டு. டேனி பாய், என்று நான் பாடினேன்.
என் குரல் எனக்கே பிடித்திருந்தது. கரகரப்பான பணிந்த குரல் இருட்டில் எழும்பி வளையவந்தது. உயரமான பனிப்படலமான வெண்மைநிற ஜன்னல்கள். அந்தப் பாடலின் ஒரு வரி, நான் இறந்துவிட்டால்… என் சப்தம் அடங்கி, சப்தநாடியும் ஒடுங்கிவிட்டால்… உடம்பில் சிறு நடுக்கம். போர்வைக்குள் குளிரால் வந்த நடுக்கம் இல்லை. வார்த்தைகளின் உணர்ச்சித் தீவிரம் என் வாயை அடைத்துவிட்டது. பாடலின் அடுத்த வரி… நீ மண்டியிட்டு, என்மேல் ஒரு ‘ஏவ்’ பிரார்த்தனை வைப்பாய் – என்ன பிரார்த்தனை அது? ஒவ்வொருநாளும் யோசிக்கிறேன். தெரியவே இல்லை.

லெய்ர்து பாடி முடிச்ச ஜோரில் தூங்கிவிடுவான். உறிஞ்சி இழுத்த திருப்தியான அவனது ஈர மூச்சுகளைக் கேட்டபடி நான் படுத்திருப்பேன். அந்த கணங்கள். இப்போது நினைத்துப் பார்க்கிறேன். எனக்கு மிக நெருக்கமான கணங்கள் அவை. அந்த முழு நாளின் அற்புதமான கணம் அதுவே. இறுக்கமாய்ப் போர்த்திக்கொண்டு இப்படிக் கிடக்கிறேன். ராத்திரிக்கு ராத்திரி இக்கணங்களில் நான் எனக்குள் எத்தனையோ கதைகள் பின்னிக்கொண்டிருப்பேன். என்னைப் பற்றியதான கதைகள். ஆனால் அந்தக் கதைகளில் நான் இன்னும் பெரிய பெண்! அது எனக்கேயான, எனக்குப் பிடித்த உலகம். அதில் நான் தைரியமாய் காரியங்கள் செய்ய முடிந்தது. சாகசங்கள். வீரதீர பராக்கிரமங்கள். தியாகம் நிரம்பியவளாய் நான் இருந்தேன்.

வெடி விபத்தான கட்டடத்தில் இருந்து சனங்களை நான் மீட்டேன். (அப்போது எங்கள் பகுதி அமைதிப்பட்டு யுத்தம் வேறொங்கோ நடந்து கொண்டிருந்தது. எனக்கு வருத்தம் தந்தது அது. இங்கே இல்லையே!) வெறிபிடித்துத் திரிந்த இரு நரிகளை என் பள்ளி வளாகத்தில் நான் சுட்டுக் கொன்றேன். என் முதுகுக்குப் பின் பம்மிய, பயந்த வாத்திமார்!) ஜுபிளியின் பிரதான சாலையில் நான் குதிரையேறி ஓட்டிவந்தேன். ஜனங்கள் என்னை வாயைப் பிளந்து பார்க்கிறாப் போலாச்சு. (யாரும் பெருவீதியில் அப்படி குதிரை ஓட்டி பார்க்க முடியாது. ஆரஞ்சுமனித திருநாள்ப் பேரணியில் மாத்திரம், அரசர் பில்லி மாத்திரம் அப்படி குதிரையில் வருவாராக்கும். அதற்கு அடுத்த நபர்… நானே!)

என் கதைகள் பூராவிலும் இப்படி நிறைய குதிரைப் பாய்ச்சலும், டுமீல்களும் இருந்தன. வாஸ்தவத்தில் நான் குதிரையில் ஏறியதே ரெண்டே முறை தான். எங்கள் வீட்டில் குதிரைமேல் போட்டு அமர சேணம் எதுவும் இல்லை. அதிலும் ரெண்டாம் தடவை நான் குதிரை மேலிருந்து வழுக்கி நேரே குதிரையின் காலடியிலேயே தொபீரென்று விழுந்தேன். என் மேல் குதிரையின் கால் பட்டது. நல்லவேளை அது மிதித்துவிடவில்லை. அப்போது நான் சுடவும் பழகிக்கொண்டிருந்தேன். வேலிக்குச்சிகளில் காலி டின்களை தொப்பிபோல் தொங்கவிட்டு, குறிபார்த்து, ஒண்ணைக்கூட சரியாய்ச் சுடவில்லை!

சரி. விஷயத்துக்கு வருவோம். அப்பா அமைத்துக்கொடுத்த கூண்டுகளில் அந்த நரிகள் ஒரு ஒழுங்கில் வாழ்ந்தன. கடுமையான காவல் போடப்பட்ட சுற்று வேலி. ராத்திரி அரண்களைப் பூட்டிவிடுகிற கோட்டைகளைப் போன்ற களம். உள்ளே பாத்திகளாகப் பிரிக்கப்பட்டு இரு மருங்கும் வலிமையான நரிக் கூண்டுகள். அந்தக் கூண்டு கதவுவழியே பெரியாள் ஒருத்தன் குனியாமல் நுழையலாம். நரிகள் ஓடித் திரிய உள்ளே ஓரமாய் மரத்தில் சாய்தளம். தவிர தனி சிற்றறையும். சிறு காற்று துவாரங்களுடன், துணிமணி வைக்கிற அளவிலான சிற்றறைகள் அவை.

அவற்றில்தான் நரிகள் குடித்தனம் பண்ணி குழந்தைகள் பெற்றன. வெளியில் இருந்து தண்ணீரோ உணவோ வைக்க, திரும்ப தட்டை எடுக்க, சுத்தம் செய்ய என கூண்டில் சிறு கதவுத்திறப்பு. பழைய தகர டின்னில் செய்த தட்டுகள். பழைய மர மிச்சத்திலும் ஓட்டை உடைசலை வைத்தும் அமைத்த சாய்தள மேடை. எல்லாமே சுத்தமாகவும் சமத்காரமாகவும் அப்பாவால் கையாளப்பட்டன. அப்பா அடிக்கடி எதாவது பயனுள்ள மாற்றங்களைச் செய்கிறவராக, ஓய்வில்லாமல் அதையே சிந்திக்கிறவராக இருந்தார். அவருக்குப் பிடித்த புத்தகம் ராபின்சன் குரூசோ.

தகர டிரம் ஒன்றில் சக்கரப்பலகை மாட்டி கூண்டுகளுக்கு தண்ணீர் எடுத்து வருவார். கோடையில் தண்ணீர் எடுத்துவரும் வேலை என்னுடையது. கோடையில் நரிகள் நாளைக்கு ரெண்டுமுறை நீர் அருந்தும். காலை ஒன்பது, பத்து மணி வாக்கில் ஒருதரம். ராத்திரி உணவுக்குப் பின் இன்னொரு தரம். குழாயடியில் இருந்து தண்ணீர் சுமந்து கூண்டுகளுக்கு எடுத்து வருவேன். அந்தப் பக்கம்தான் தண்ணீர் வண்டியை விட்டிருந்தேன்.

பெரிய தகரப் பாத்திரத்தை நான் எடுத்துவந்தால், கூட லெயர்து, சின்ன டப்பாவில் அவனும் தண்ணீர் மொண்டுவருவான். டப்பா வழிய வழிய நீரை நிரைத்து சிந்தச் சிந்த ஷுவை நனைத்துக்கொண்டு வருவான். என் தண்ணீர் கேன் பெரியது. அப்பா அதில்தான் தண்ணீர் சேந்தி வருவார். என்னால் அதன் முக்கால் பங்குதான் தூக்க முடிந்தது.

நரிகள் ஒவ்வொண்ணுத்துக்கும் பேர் தனித்தனியே உண்டு. தகரத்தில் பேர் எழுதி கூண்டு உள்ளே தொங்கவிட்டிருந்தது. பிறந்தபோது அவைகளுக்குப் பெயர் வைக்கிறது இல்லை. முதல் வருடத்தில் நரிகள் தோலுரிபடும் போது அவை தப்பித்த பின், உடல் தேறித் திரள, அவைகளுக்குப் பெயர் அமையும். அப்பா வைக்கும் பெயர்கள், பிரின்ஸ், பாப், வாலி, பெட்டி… இப்படி. செல்லமாய் அழைக்கிற பெயர்கள். நான் வைத்த பெயர்கள், ஸ்டார், தர்க், மௌரீன், டயானா… இப்படி. கொஞ்சம் படிப்பு வாசனை தட்டின.

எங்கள் லெயர்து, அவனும் பெயர் வைத்தான். மாத். அவன் குழந்தையாக இருந்தபோது எங்களிடம் வேலைக்கு இருந்த சிறுமியின் பெயர் அது. ஹெரால்ட். அது அவனது பள்ளிக்கூட சிநேகிதன். மெக்சிகோ என்று கூட ஒரு பெயர். அதை எப்படி வைத்தான் அவனுக்கே தெரியவில்லை.

பெயர் வைப்பதால் அந்த மிருகங்களோடு பிரியங் கொண்டாடுவது, அது மாதிரியெல்லாங் கிடையாது. சொல்லப்போனால் அப்பா மாத்திரமே அந்தக் கூண்டுகளுக்குள் போவார். நரி கடித்து ரெண்டுமுறை அவர் ரத்தத்தில் விஷமேறி அவஸ்தைப்பட்டார். கூண்டுகள் பக்கமாய் நான் தண்ணீர் கொண்டுபோகும் போது அவை உள்ளே சாய்தளத்தில் இங்குமங்குமாய் ஓடியபடி என்னையே பார்த்தன. கூம்பெடுத்த முகத்தில் அந்தக் கண்கள் சொக்கத் தங்கமாய் ஒளிர்ந்தன.

உருமல் கிருமல் இல்லை. (ராத்திரிகளில் தான் அவை ஒட்டுமொத்தமாய் ஒரு ஊளை எடுத்தன.) மெலிந்த அழகான கால்கள். அடர் குஞ்சம் வைத்த வால். வெண்புள்ளி தெரித்த பளிச்சென்ற முதுகுத் தோல். அதனால் தான் அவற்றுக்கு வெள்ளி நரி என்று பெயர். குறிப்பாக அந்த செதுக்கினாப் போன்ற கூரிய முரட்டுத்தனமான முகமே அழகு. ஆ அந்தப் பொன்னிறக் கண்கள்.

தண்ணீர் எடுத்து வருவது மாத்திரம் அல்ல. அப்பாவுக்கு புல் வெட்டவும் நான் உதவி செய்வேன். கூண்டுகளின் இடைப்பகுதிகளில் அழகான பூச்செடிகள். அவற்றுக்கும் தண்ணீர் ஊற்றுவது என் வேலை. அப்பா புல்வெட்டியால் புல்லை சர்ரக் சர்ரக் என்று வெட்ட நான் அவற்றை கோபுரமாய்க் குவிப்பேன். அப்பா ஒரு புல்வாரியால் அந்தப் புற்களை அள்ளி கூண்டுகளின் கூரைமேல் பரசிப் போடுவார். உள்ளே குளிர்ச்சியாய் இருக்கும். அதேசமயம் நரிகளின் மேல்தோலுக்கும் சூடுதட்டாது நிழல் கிடைக்கும். இல்லையோ அதிகப்படியான வெயிலில் அவை ஒருமாதிரி பழுப்பாய் ஆகிவிடும்.

வேலை தவிர வேறு பேச்சு அப்பா என்னிடம் பேச மாட்டார். அம்மா அப்படியில்லை. அம்மாவுக்கு உற்சாகம் வந்துவிட்டால், வாய் ஓயவே மாட்டாள். எல்லா விஷயமும் அவள் பேச்சில் கலந்துகட்டும். அவளது சிறுவயதில் அவளோடு இருந்த நாய். கொஞ்சம் பெரியாளாய் ஆனதும் அவளோடு பழகிய பையன்கள். அவளிடம் இருந்த அழகான உடைகள்.

அவையெல்லாம் எங்கே எப்படிப் போச்சு என்றே தெரியலைடி, என்பாள் அம்மா. அப்பாவின் எண்ணங்களோ, அவர்பற்றிய கதைகளோ என்னிடம் பகிர முடியாத அளவு அவருடைமையாக இருந்தன. அவரிடம் கதைபேச எனக்குக் கூச்சம். அவரைப்பற்றி நான் அவரிடம் பேச்சு கொடுத்ததே இல்லை. ஆனால் அவர்பார்வையில் வேலைசெய்ய எனக்கு ரொம்பப் பெருமிதம் உண்டு.

ஒருசமயம் தீவனக்காரன் ஒருவன் வந்தபோது அப்பா அவனிடம், பாரப்பா, எங்கவீட்டின் புதிய வேலைக்காரி. நீ பாத்ததில்லை இல்லையா? சட்டென முகம் திருப்பிக் கொண்டேன். முகத்தில் ஜிவுஜிவுத்த கோபம். ஆனால் நான் வேலை செய்கிறவளாக, என்னை அவர் சொன்னதில் சந்தோஷமும் இருந்தது.

இவளா? பண்ணைவேலை தெரிஞ்சவளா? சின்னப்பொண்ணுன்னில்ல நினைச்சேன், என்றான் அவன்.

புல்லை வெட்டியதும் அந்தப் பிரதேசத்தின் முகமே மாறி வேறு பருவத்துக்கு வந்துவிட்டாப் போலிருந்தது. அந்தி மயங்குகிற வேளை. புல் கழித்த கூளத்தில் நடந்தேன். மேல வானம் சிவந்து கொண்டிருந்தது. சப்தங்கள் அடங்க ஆரம்பித்திருந்தன. இலையுதிர் காலம். தண்ணீர் வண்டியை படலுக்கு வெளியே ஓட்டியபடி, நாதங்கியைப் போட்டேன். இருட்டு நன்றாகக் கவிந்திருந்தது இப்போது. இப்படியொரு நாளில் முற்றத்தின் எதிர்வாடையில் சிறிய மண்மேட்டில் அப்பாவும் அம்மாவும் நின்று எதோ பேசிக்கொண்டிருந்ததைப் பார்த்தேன். அப்பா கசாப்புக்கூடத்தில் இருந்து அப்பதான் திரும்பியிருந்தார். இரத்தம் உறைந்து விரைத்த அழுக்கு மேல்துணி. கையில் வாளியில் மாமிசம்.

அம்மா முற்றம் வரை வருவதே அபூர்வம். அநேகமாய் அவள் வீட்டைவிட்டே வெளியே வருவது கிடையாது. தோய்த்த துணிகளைக் காயப்பபோட என்றோ, தோட்டத்தில் உருளைக்கிழங்கு தோண்ட என்றோ தான் வெளியே வருவாள். காலில் எப்பவும் செருப்பு வேண்டும் அவளுக்கு. சூரியன் படாத, மொத்தையான அவள் கால்கள் செருப்பு இல்லாமல் பார்க்க என்னவோ போலிருக்கும். அவளுக்கு அப்படித் தோணியது. வீட்டுவேலை யுடையைக் கழற்றாமல் இருந்தாள்.

வயிற்றுப் பக்கம் அவள் பற்றுப் பாத்திரங் கழுவிய ஈரம். தலைமுடியை கைக்குட்டை கட்டி மூடியிருந்தாள். என்றாலும் அந்த அந்தியில் அந்த முடிப் பிசிர்கள் தெரிந்தன. காலைகளில் கூந்தலை இம்மாதிரி அள்ளி முடிவது உண்டு. ஒழுங்கா வாரிக்க நேரம் எங்கே என்பாள். பகல் பூராவும் தலையை சீர் பண்ண அவளுக்கு ஒழியவே ஒழியாது. அந்தத் தலையின் முடி(ச்சு) அப்படியே தான் காணும்.

இந்நாட்களில் எங்கள் பின்கட்டில் பீச் பழங்கள், திராட்சை. பியர் பழங்கள் என்று கூடை கூடையாய் இருக்கும். நகரத்தில் இருந்து வாங்கி வந்தவை அவை. வெங்காயம், தக்காளி, வெள்ளரி எல்லாம் வீட்டில் விளைந்தவை. எல்லாத்தையும் குழைய அடித்து, ஜெல்லியாக, ஜாமாக ஆக்குவோம். கார சாஸ், ஊறுகாய் மற்றும் சிரப் செய்வோம். சமையல் கூடத்தில் எப்பவும் நெருப்பு அணையாது. கெட்டிலில் நீர் கொதித்தபடி யிருக்கும். திராட்சை வடிகட்டிய துணி சிலசமயம் நாற்காலி மேல் அப்படியே கிடக்கும்.

சமையல்கட்டில் எனக்கு வேலைகள் இருந்தன. வேக வைத்த பீச் பழங்களை நான் தோலுரித்துத் தருவேன். வெங்காயம் நறுக்கிக் கொடுப்பேன். கண்ணே அப்போது பெரிதாகி வீங்கி நீர்பொங்கும். வேலை முடிந்து நான் வீட்டை விட்டு வெளியே ஓடிவிடுவேன். இருந்தால் அம்மா அடுத்த வேலை வைப்பாள். ஐய கோடைகாலங்களில் அந்த சமையல்க்கூட இருட்டை நான் வெறுத்தேன். சன்னல் பச்சைவண்ணத் தட்டிகள். பூச்சி ஒட்டிக்கொள்கிற எண்ணெய்க் காகிதம். எண்ணெய்ப் பிசுக்கான மேசைத் துணி. ரசம் போன கண்ணாடி. அறையில் பதித்த லினோலியம் அநேக இடங்களில் ஆணி உருவி பொம்மித் தெரிந்தது.

அந்நாட்களில் அம்மா ரொம்ப அலுப்பாய் இருப்பாள். என்கூட பேசக்கூட தெம்பு இருக்காது அவளிடம். பள்ளி ஆண்டுவிழா நடன நிகழ்ச்சிகள் பற்றியோ, இன்ன பிறவோ பேசமாட்டாள். எப்பவும் அவள் முகம் வியர்த்து கசகசத்துக் கிடக்கும். மூச்சிரைக்கிற அளவு பரபரப்பாய், பழ எசன்ஸ், சிரப் செய்கிற மும்முரத்தில் இருப்பாள். வேலை ஆக ஆக, வேண்டிய சர்க்கரை, வேண்டிய ஜாடிகளை எண்ணிக்கொண்டிருப்பாள். ஐய இந்தவீட்டு வேலை, இதற்கு முடிவே இல்லையோ என்றிருக்கும். ஓய்வு ஒழிச்சல் இல்லாத கடுப்பான வேலைகள். வீட்டுக்கு வெளியேயான வேலைகள். ஆனால் அப்பாவைப் பொறுத்தவரை இதெல்லாம் அத்தனை ஒழுங்காக சடங்காகச் செய்ய வேண்டியிருந்தது.

தண்ணீர் வண்டியை முற்றத்தில் வழக்கமான இடத்தில் விட்டேன். அம்மா பேசுகிறது கேட்டது. லெயர்து கொஞ்சம் பெரியவனாகட்டும். அதுவரை பார்க்கலாம். அப்ப அவன் உமக்கு உதவிகரமா இருப்பான்…

அதற்கு அப்பா என்ன சொன்னார் எனக்குக் கேட்கவில்லை. அம்மாபேச்சை அவர் கேட்டபடி அப்படி நின்றதே எனக்குப் பிடித்திருந்தது. வியாபாரியிடமோ, புதிய நபரிடமோ அவர் அப்படித்தான் பவ்யம் பேணுவார். தலைபாட்டுக்கு ஆட, வேலை பாட்டுக்கு ஓடும். இங்க இப்ப அம்மாவுக்கு வேலை எதுவும் இருந்ததாகத் தெரியவில்லை. அப்பா அம்மாவை அனுப்பிவிடலாமாய் நான் நினைத்தேன். லெயர்து பத்தி என்ன சொல்ல வருகிறாள்? யாருக்கும் அவன் என்ன உதவியும் கிடையாது.

இப்ப எங்க என்ன பண்ணிட்டிருக்கானோ. தட்டாமாலை தாமரைப்பூ சுத்திச் சுத்தி சுண்ணாம்புன்னு ஆடிட்டிருப்பான். காடுகளில் புழுப் பூச்சிகளைப் பிடித்துக்கொண்டிருப்பான். உதவின்றாப்போல என்னுடன் வந்தாலும் கடைசிவரை இருக்க மாட்டான். அதற்குள்ளே கவனம் மாறி வேறெங்கோ ஓடிவிடுவான்.

அதுக்கப்புறம் இவளை நான் வீட்டு வேலைக்குன்னு அதிகமா கூட்டிக்குவேன், என்கிறாள் அம்மா. என்னைப் பற்றி எப்பவுமே அப்படித்தான் சிறிது தொண்டையடங்கிய தொனியில் அவள் பேசுகிறாள். என்னையிட்டு அவளுக்கு உற்சாகம் இல்லையோ என நினைக்க எனக்கு என்னவோ போலிருக்கும். அம்மா தொடர்கிறாள்… உள்வேலையில் நான் சித்த இப்பிடித் திரும்பக் கூடாது, அவ வெளிய ஓடிர்றா. நம்ம வீட்ல எந்தப் பொண்ணுமே இப்பிடி இருந்ததே கிடையாது…

மூலையில் கிடந்த தீவனச் சாக்கில் போய் அமர்ந்துகொண்டேன். அவர்கள் பேசும்போது எந்த நேரத்தில் நான் உள்ளேநுழைந்து கலந்துகொள்ளலாம் என்று காத்திருந்தேன். ஹ அம்மா என்னை நம்பவில்லை. அப்படித்தான் இருந்தது. அப்பாவை விட அம்மா என்னிடம் பிரியமானவள். அம்மாவை டபாய்த்துவிடலாம். என்றாலும் ஒரு அமயஞ் சமயத்துக்கு அவள் நம்மை அனுசரிப்பாள் என்று சொல்லேலாது. என்னைப்பத்தி இப்ப எதுக்கு அப்பாவாண்ட இந்த வத்தி, அதன் அவசியம் என்ன காரணம் என்ன தெரியவில்லை.

அம்மாவுக்கு என்னைப் பிடித்திருந்தது. நான் பிரியப்பட்ட மாதிரி எல்லாம் ராத்திரி தூக்கம் முழித்து எனக்கு உடைகள் தைக்கிறாள். அதைப் போட்டுக்கொண்டு பள்ளிக்குப் போகிறது அம்சமாய்த் தான் இருக்கிறது. இன்னாலும் அவளுக்கும் எனக்கும் ஆகவில்லை. என்னை எப்பவுமே அவள் அதிகாரம் செய்கிறவளாய் இருந்தாள். இப்பகூட என்னை வீட்டோடு இருத்திக்கொள்வதாக ஒரு திட்டம். எனக்கு வீட்டுள் முடங்க இஷ்டங் கிடையாது என்பது தெரியும் அவளுக்கு. நல்லாவே தெரியும். நான் அப்பாவோட வேலைசெய்யாமல் அவளோடு வைத்துக்கொள்ள நினைக்கிறாள்.

ஏன் அவள் அப்படிச் செய்கிறாள்? வக்ரம் தான். அதிகாரம் செய்ய அவளுக்குக் கீழே ஆள் வேண்டும். இதற்கு அவள் தனிமையோ, பொறாமை உணர்வோ காரணமாய் இருக்குமா? சேச்சே. பெரியவர்கள் அதிர்ஷ்டசாலிகள். இப்படி விஷயஙகள் அவர்களை அண்டுவது இல்லை, என்றே பட்டது. காலை உதைத்ததில் தீவனத் தவிடு புகையாய்ப் பொங்கியது. அம்மா போகும்வரை நான் எழுந்துபோகவே இல்லை.

அம்மா சொல்றதை இந்தக் காதில வாங்கி அந்தக் காதில அப்பா விட்டுறணுமாய் இருந்தது. என் வேலையை லெயர்து செய்வதை என்னால் நினைத்தே பார்க்க முடியவில்லை. வேலி நாதங்கியைப் போடவே அவனுக்கு எட்டாது. எதும் மரக்குச்சியை இலையோடு ஒடித்து எட்டிப்போட வேண்டும். தண்ணீர் ஊற்றவேண்டும். சிந்தாமல் அந்த வண்டியைத் தள்ளிவர அவனுக்கு எப்படி முடியும். இதெல்லாம் அத்தனை சுலபமான வேலைன்னு அம்மா நினைக்கிறாப் போலிருக்கிறது. அவளுக்குத் தெரிஞ்சது அவ்வளவுதான்.

நரிகளுக்கு என்ன தீவனம், அதைச் சொல்ல விட்டுவிட்டது. அப்பாவின் அந்த ரத்தம் தோய்ந்த வேலையுடை எனக்கு அதை ஞாபகப்படுத்தி விட்டது. அவைகளுக்கு குதிரை மாமிசம் தான் உணவு. இந்தக் காலங்களில் எல்லா பண்ணையாட்களிடமும் குதிரைகள் இருந்தன. அவற்றுக்கு மூப்பாகி வேலைசெய்யக் கொள்ளவில்லை என்றாலோ, காலை கீலை (கால் முட்டியின் கீலை) ஒடித்துக்கொண்டாலோ, விழுந்துவாரி எழுந்து நிற்கவே நொண்டினாலோ, சில சமயம் அப்படி ஆகிப்போகிறது அவைகளுக்கு… அவர்கள் அப்பாவைக் கூப்பிட்டனுப்புவார்கள். அப்பாவும் ஹென்ரியுமாய் வண்டி யெடுத்துக்கொண்டு போவார்கள். பொதுவாக அந்தக் குதிரையை அங்கேயே சுட்டு, கூறு போட்டு, ஒரு அஞ்சு முதல் பன்னெண்டு டாலருக்கு அவற்றை வாங்கி எடுத்து வருவார்கள். ஆனால் கைவசம் ஏற்கனவே மாமிசம் நிறைய இருந்தால், அந்தக் குதிரைகளை அப்படியே உயிரோடு ஏற்றிவருவதும் உண்டு. அவை சில நாட்களோ வாரங்களோ எங்கள் லாயத்தில் இருக்கும். அதன் மாமிசம் தேவைப்படும் வரை.

யுத்தத்திற்குப் பிறகே, சம்சாரிகள் டிராக்டர் வாங்க, குதிரைகளை ஏறக்கட்ட ஆரம்பித்திருந்த காலம் அது. அவைகளுக்கு வேலை இல்லை, அவைகள் தேவை இல்லை என்றான நிலை. குதிரைகள் குளிர்கால அளவில் இங்கே வந்தால் சில சமயம் வசந்த காலம் வரை கூட எங்கள் லாயத்தில் இருக்கும். வெளியே கடும் பனி. எங்களிடமும் காய்ந்த புல்லும் வைக்கோலும் தாராளமாய் இருந்தது. தெருக்களில் பனியைச் சுரண்ட தோண்ட அத்தனை சலபமாய் முடியாது. குதிரையை அப்படியே பட்டணத்துக்கோ, கறிபோடவோ அழைததுப் போக வேண்டியிருந்தது.

எனக்கு பதினோரு வயசாய் இருக்கையில், அப்ப எங்கள் லாயத்தில் ரெண்டு குதிரைகள் இருந்தன. இங்க வந்தடையு முன்னால் அவற்றுக்கு என்ன பெயர் தெரியாது. இப்ப அவற்றுக்கு மேக் என்றும் ஃப்ளோரா என்றும் பெயர் நாங்கள் வைத்திருந்தோம். வயசான கருத்த, சவாரிக் குதிரை மேக். கரிக்கருப்பு. முரடு. பழுப்பு நிற பெண் குதிரை ஃப்ளோரா துடிப்பு மிக்கது. மேக் சாவகாசமானது. அதைக் கையாள எளிது. ஃப்ளோரா தான் உள்பதட்டமாய் உடல் நடுங்கியது. கடக்கும் வண்டிகளை, பிற குதிரைகளைப் பார்த்து அலைபாய்ந்தது. என்றாலும் அதன் பாத வீச்சையும் வேகத்தையும் நாங்கள் ரசித்தோம். இயல்பான அதன் துள்ளல் துடுக்கும் கயிறுஉதறி ஓடுவதும் நன்றாய்த் தான் இருந்தது.

சனிக்கிழமை யானால் நாங்கள் லாயத்துக்குப் போவோம். புல்லும் மிருக நெடியுமான அறையைத் திறக்கையிலேயே ஃப்ளோரா துள்ளி மூக்கை நீட்டும். கண்ணால் பெரு முழி முழிக்கும். அதற்கேயான புர்ர் பெருமூச்சு ஓசை. அதன் மொத்த உடம்புமே பயந்து ஒரு சிலிர்ப்பு ஓடும். அப்படியே அவளது கொட்டடியில் நுழைந்துவிட முடியாது.
சவட்டி விடும்.

அந்தக் குளிர்காலத்தில், அப்பாவிடம் அம்மா பொழுதன்னிக்கும் வலியுறுத்தி வந்தாளே, அதே எண்ணத்தினை இன்னும் தீவிரமாகவே கேட்க நேர்ந்தது. இதற்கு விமோசனம் தான் என்ன தெரியவில்லை. இங்கே சனங்களுக்கு எப்பவுமே உள்ளூற யோசனை ஒரே மாதிரியே இருக்கிறது. அவர்களின் எதிர்பார்ப்பு அது. அதை யாரும் மீறி தாண்டி வெளியே நழுவ முடியாது. சிறுமி என்கிற வார்த்தை, எத்தனை மாசு மருவற்ற சுத்தமான வார்த்தை என நினைத்திருந்தேன். குழந்தை என்கிறாப் போல. சுமை அறியாத வார்த்தை. இப்ப, அப்டில்லாம் இல்லையாய்ப் படடது.

பெண் என்றால், நான் நினைத்து வைத்திருந்தேனே, அதுமாதிரியான விஷயம் அல்லவாக்கும் அது. அது முன்தீர்மானம் கொண்டது. அந்த முன் தீர்மானம் என் தீரமானம் அல்ல. பந்தம் செய்த நிர்ப்பந்தமாக அது இருந்தது. சமுதாயத்தில் பெண் என்பதற்கு ஒரு வகைமாதிரி, அச்சு இருக்கிறது. உன்னை அழுத்தக் கூடிய வருத்தக் கூடிய ஏமாற்றக் கூடிய பிம்பம் அது. அந்த பிம்பம் நிசமான உன்னை கேலிக் கூத்தாக்கி விடுகிறது. அவ்வாறன்றி, நீ அபத்தமாகிப் போகிறாய்.

லெயர்துவும் நானும் ஒருமுறை கைகலந்தோம். என் பலம் அனைத்தும் திரட்டி நான் அவனை எதிர்கொண்டேன். என்றாலும் என்னை அவன் மேலமுக்கி என் கையை ஒருவிநாடி தரையோடு அழுத்திவிட்டான். ச். என்னால் தாளவே முடியவில்லை அதை. ஹென்ரி இதைப் பார்த்துவிட்டான். சிரிச்சிகிகிட்டே அவன் சொன்னான். ஏய் போகப்போக உனக்குத் தெரியும். ஆம்பளைங்க எவ்வளவு முரடுன்னு நீயே தெரிஞ்சிக்குவே. லெயர்து உருத் திரண்டு பெரியாளாகி வந்தான். நானும் தான்.

சில வாரங்கள் எங்களோடு பாட்டி வந்து இருந்தாள். அவள் தொணதொணப்பு தனி மாதிரி. பொம்பளையாட்கள் அப்படி அறைந்து கதவைச் சாத்துவாங்களா? பொட்டைப்பிள்ளையா லெட்சணமா காலை ஒடுக்கி உட்காருடி. இதுல ரொம்ப மோசமான விஷயம், நான் எதாவது கேள்வி கேட்டுறக் கூடாது அவளிடம். பொட்டச்சிக்கு அதெல்லாம் தேவை இல்லை! எனக்கு ஆத்திரம். நான்பாட்டுக்கு கதவுகளை அப்படி அடித்துச் சாத்திவிட்டுத் தான் போவேன். கன்னாபின்னான்னு தான் உட்கார்வேன். என் இஷ்டம் அது. யார் கேட்கிறது?

வசந்த காலத்தில் குதிரைகளைக் களத்து வெளியில் விட்டுவிடுவோம். மேக் சற்றுச் சுவரில் கழுத்தை முதுகை தொடையை உரசி சொறிந்துகொள்ளும். ஃப்ளோரா தான் அங்குமிங்கும் வேலி வரை அலைந்து திரியும். வேலி பட்டைகளைக் குளம்புகளால் அசைக்கும்.

பனி விழுதல் அடங்கி தரை இளகி இப்போது மண் அதன் இறுக்கத்துடனும் பழுப்பு நிறத்துடனும் தெரிய ஆரம்பித்தது. குளிர்கால அழகுகள் விலகி இப்போது, அந்தப் பிரதேசமே மேடு பள்ளம் சமவெளி என்பதான இயல்புக்கு மீண்டன. கட்டுத்தளர்ந்த ஆசுவாசம் எங்கும். இப்போது ரப்பர் நடையன்கள். கால்கள் எத்தனை லேசாய் உணர்கின்றன!

சனிக்கிழமை லாயத்துக்குப் போனோம். எல்லா கதவுமே சன்னல்கள் உட்பட பப்பரக்கா! உள்ளே நல்ல காற்று. வெளிச்சம். ஹென்ரி இருந்தான். அவனிடம் இருந்த காலண்டர்களை எடுத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். லாயத்தின் பின்பக்கப் பொந்துகளில் அவற்றை அவன் அம்மாவுக்குத் தெரியாமல் பதுக்கி வைத்திருப்பான்,

”ஏய் உன் பழைய சிநேகிதன் மேக், அவனுக்கு குட்பை சொல்ல வந்தியா?” என்று கேட்டான் தம்பியிடம். ஒரு கொத்து ஓட்ஸ் அள்ளிக் கொடுத்தான். ”உன் கையால மேக்குக்குக் கொடு.” லெயர்து மேக்கிடம் போனான். மேக்கின் பற்கள் மகா மொண்ணை. சாவகாசமாய் மேக் அதைத் தின்றது. அதன் வாயில் இங்கும் அங்குமாக தானியங்கள் புரண்டன. அதை அரைக்க சிரமப்பட்டது மேக்.

”மேக் பாவம்” என்றான் ஹென்ரி. ”ஒரு குதிரைக்குப் பல்லு போனால் எல்லாமே போனாப் போலத்தான்.” ஹென்ரியிடம் நான் கேட்டேன். ”இவனை இன்னிக்குச் சுட்டுருவீங்களா?” ரொம்ப காலமாக ரெண்டுமே அங்கே இருந்ததில் அவைகளைச் சுடும் வேளையே எங்களுக்கு ஞபாகத்தில் தட்டவில்லை.

ஹென்ரி பதில் சொல்லவில்லை. அவன்பாட்டுக்கு நடுங்கும் குரலில் போலி துக்கத்துடன் பாட்டெடுத்தான். ஐயகோ நெத் மாமாவுக்கு இல்லே சோலி. பாரு இனி அவர் ஆளே காலி… மேக்குடைய கருத்த கெட்டியான நாக்கு லெயர்துவின் கைகளை நக்கித் துழாவியது. அவன் பாட்டு முடியுமுன்னால் நான் லாயத்துக்கு வெளியே வந்துவிட்டேன்.

குதிரை எப்படி சுடப்படுகிறது நான் பார்த்ததே இல்லை. ஆனால் குதிரைகள் சுடப்படும் இடம் தெரியும். போன கோடை. நானும் லெயர்துவும் குதிரையின் மிச்சங்களை புதைக்கு முன் பார்க்க வாய்த்தது. பெரிய கருத்த பாம்பு போல் வெயிலில் சுருண்டு. கிடந்தது. களத்துப் பின்பக்க வெளி அது. லாயத்தில் இருந்து எதுவும் குறுக்குப் பலகையில் கீறலோ துவாரமோ இருந்தால் அதுவழியே துப்பாக்கி சூட்டை எங்களால் ஒருவேளை பார்க்க முடியும். பார்க்க விரும்பும் காட்சி அல்ல அது. ஆனால் ஒண்ணு நடந்தால், அதை எப்படி நடக்கிறதுன்னு தெரிஞ்சிக்காம எப்படி?

வீட்டுக்குள்ளிருந்து வெளியே வரும் அப்பா. அவர் கையில்… துப்பாக்கி. ”இங்க என்ன பண்ணிட்டிருக்க?” என்று கேட்டார். ”சும்மா.” ”போ. வீட்டுப் பக்கமா போய் விளையாடு. போ.” லெயர்துவை லாயத்துக்கு வெளியே அனுப்பிவிட்டார். ஏய் மேக்கை எப்பிடி சுடறாங்க, நீ பாக்கணுமா?… என்று லெயர்துவை நான் கேட்டேன். கேட்டபடியே அவனை அப்படியே களத்தின் முன்வாசல் பக்கமாக இழுத்துப் போனேன். மெல்ல நாதங்கியை நீக்கினேன். ஷ். சத்தம் வரப்டாது. அவங்க காதுல விழுந்துரும், என்று எச்சரித்தேன். லாயத்தின் உள்ளே ஹென்ரியும் அப்பாவும். பேச்சுக்குரல். வெளியே மேக் இழுத்து வரப்படும் சத்தம்.

கொட்டகை மேல்பலகை. ஜில்லென்று இருட்டாய்க் கிடந்தது. குறுக்குப் பட்டைகள் வழியே வெளிச்சக் கீற்றுகள் குறுக்கு மறுக்காக விழுந்திருந்தன. சுற்றுச் சுவரைத் தடவியபடியே தவழ்ந்து போனோம். சுவரில் நிறைய பொத்தல்கள், எனக்கு வாகாய் ஒன்று. முற்ற ஓரம், கதவு அருகே. தளவாட மூலை. லெயர்து பார்க்கத் தோதாக துவாரம் கிடைக்கவில்லை. அவன் முரண்டு பிடிக்க ஆரம்பித்தான். ரெண்டு பலகைகளின் இடைவெளியை அவனுக்குக் காட்டினேன். ஷ். சத்தம் போடாமப் பொறுமையாப் பாரு. அவங்களுக்கு உன் சத்தம் கேட்டால் நாம ரெண்டு பேருமே மாட்டிக்குவோம்.

அப்பா. கையில் துப்பாக்கி. ஹென்ரி கயிறைப் பிடித்து மேக்கை இழுத்து வருகிறான். கயிறை விட்டுவிட்டு பெட்டியைத் திறந்து சிகெரெட் சுருள் காகிதத்தையும் புகையிலையையும் எடுத்தான். தனக்கும் அப்பாவுக்கும் சிகெரெட் அடைத்தான். இதுபாட்டுக்கு நடக்கிறது. மேக் காய்ந்த புல்லை குனிந்து முகர்ந்து கொண்டிருந்தது. திடல்பக்கக் கதவை அப்பா திறந்து மேக்கை வெளியே விட்டார். மேக் வெளியே போய் ஈரமான புதுப் புல்லை மேய ஹென்ரி வெளியே அனுப்பினான். அப்பாவும் அவனும் எதோ பேசிக்கொள்கிறார்கள். எங்களுக்கு என்ன பேசுகிறார்கள் கேட்கவில்லை. குனிந்தபடி ஈரப் புல்லைத் தேடியபடி மேக்.

ஒரு நேர்கோட்டில் போல அப்பா நடந்து வசம் பார்த்து நின்றுகொண்டார். ஹென்ரி மேக்கின் பக்கவாட்டில் நகர்ந்து தள்ளிப் போனான். கையில் இன்னும் குதிரைக் கயிறு. தளர்வாய்ப் பிடித்திருந்தான். அப்பா துப்பாக்கியை உயர்த்தினார். மேக் எதையோ கவனித்து தலையை உயர்த்தியது. அப்பா சுட்டார்.

அப்படியே மேக் அடங்கிவிடவில்லை. லேசான தள்ளாட்டம். ஒரு பக்கமாய்ச் சரிந்து பக்கவசத்தில் விழுந்து, அப்படியே உருண்டு, ஆகா, காற்றை அப்படியே உதைத்தது. பெரிய சர்க்கஸ் காட்சிபோல அதைப் ரசித்து ஹென்ரி சிரித்தான். துப்பாக்கியின் டுமீல் சத்தத்தைக் கேட்டதுமே லெயர்து ஹா என நீளமாய் மூச்செடுத்தான். அது சாகல்ல, என்று கத்திவிட்டான். எனக்கும் அது சரி என்றுதான் பட்டது. ஆனால் அந்தக் கால்கள் அப்படியே நின்றன. அப்படியே திரும்ப பக்கவசத்தில் சரிந்தது. உடம்பெங்கும் நடுக்கம் குதிரை துவண்டு அடங்கியது. அவர்கள் இரண்டு பேரும் அதன் கிட்டேபோய் நிலவரம் பார்த்தார்கள். வருத்தம் கிருத்தம் எதுவும் இல்லை அதில். குனிந்து அதன் நெற்றியைப் பார்த்தார்கள். குண்டு பாய்ந்தது அங்கே தான். இப்போது அதில் இருந்து காய்ந்த புல்லில் குபுக்கியது ரத்தம்.

இப்ப அதைத் தோலுரித்து மாமிசத்தைத் கூறுபோடப் போறாங்க, என்றேன். வா, நாம போலாம். என் கால்கள் வெடவெடத்துக் கொண்டிருந்தன. மெத்தென்ற வைக்கோல் புடைப்பில் குதித்தேன். இப்ப நீ குதிரையைச் சுடறதைப் பாத்தாச்சி இல்லியா? அவனை ஊக்கப்படுத்த இப்படிச் சொன்னேன். என்னவோ நான் இதைப் பலமுறை பார்த்திருக்கிறாப் போல. புல்வெளியில் பூனையோ அதோட குட்டிகளோ இருக்குதா தேடுவோம், என்றேன். அவனும் கூளத்தில் குதித்தான். திரும்பவும் சிறு பையனாக அடங்கி ஒடுங்கி என்னுடன் வந்தான்.

சின்ன வயசில் அவனைக் கூட்டிவந்து ஏணி வழியாக உத்திரம் வரை ஏறுவதை அவனுக்கு நான்தானே சொல்லிக் கொடுத்தேன் என்று சட்டென்று ஞாபகம் வந்தது. அதுவும் வசந்த காலம்தான். அப்பவும் புல் அடர்த்தியற்று தான் இருந்தது. அந்த வயசில் எதாவது சுவாரஸ்யமா வேண்டியிருந்தது எனக்கு. எதையாவது நான் செய்து நாலு பேரிடம் அதைச் சொல்லி சந்தோஷப்படும் துறுதுறுப்பு. பழுப்பும் வெளுப்புமான கட்டங்களுடன் புஸ்சென்ற கோட் அணிந்திருந்தான் அவன். என்னுடைய பழைய கோட்டை வெட்டி அவனுக்குப் பொருத்தமாக்கியது. நான¢ சொல்லித்தந்து ஊக்கப்படுத்தினேன். அவன் மேலே மேலே ஏறி மேல் கட்டையில் போய் உட்கார்ந்துகொண்டான். கீழே ஆழத்தில் புல்தரை. மத்த பக்கத்தில் வைக்கோல் போருக்கான களம், கூட தளவாட தோட்டவேலை சாமான்கள். அப்படியே திரும்பி உற்சாகமாய் அப்பாவிடம் ஓடினேன். அப்பா, நம்ம லெயர்து பாருங்க, மேல் பலகை வரை ஏறியாச்!

அப்பா வந்தார். அம்மாவும் ஓடிவந்தாள். அப்பா தணிந்த குரலில் பேச்சு கொடுத்தபடியே ஏணியில் ஏறி அப்படியே லெயர்துவைக் கையில் ஏந்தி கீழே கொண்டுவந்தார். அம்மா அப்படியே ஏணியில் சாய்ந்தபடி அலறினாள். ஏட்டி, அவன் என்ன காரியம் பண்ணீர்க்கான்? என்ன பாத்துக்கறே நீ?

அவர்கள் யாருக்குமே உண்மை தெரியாது. நான்தான் அவனை மேலே ஏற்றிவிட்டேன், என்பதே தெரியாது. லெயர்துவுக்கும் அத்தனை சுத்தமா தெளிவா எதையும் சொல்கிற வயது வந்திருக்கவில்லை. ஆனால் அன்னிலேர்ந்து இன்னிவரை அந்த பழுப்பு வெள்ளை கட்டம்போட்ட கோட், ஆணியில் தொங்கும்போதோ, பழந்துணி பெட்டியிலோ எப்ப அதைப் பார்த்தாலும், என அடிவயிறு கனக்கும். எனக்கு மட்டுமே தெரிந்த, நான் பண்ணிய ஏடாகூடம் அல்லவா அது! மனதைவிட்டு வெளியே துப்ப முடியாத தப்பு.

லெயர்து, என்னுடன் வந்துகொண்டிருந்தவனைப் பார்த்தேன். பழைய அந்த நிகழ்ச்சி அவன் மனதில் இல்லை. இந்தக்காட்சி, குதிரை சுடப்பட்டதை அவன் தாளவில்லை. அவன் முகம் சத்தற்று வெளிறியிருந்தது. கலவரமாகவோ, திகைத்தாப் போலவோ அது இல்லை. ஆனால் உள்ளே அவனில் அது வேலைசெய்து கொண்டிருந்தது. பார்றா, என்றேன் உற்சாகமும் சிநேகமும் த்வனிக்க. நாம பார்த்தோம்ன்றதை நீ யாராண்டையும் சொல்லாதே. சொல்லமாட்டே, இல்லே?

”மாட்டேன்” என்றான் சுரத்தில்லாமல். ”சத்தியமா?” ”சத்தியம்” என்றான். அவன் கையை அப்படியே முதுகோடு பிடித்துக்கொண்டேன். சட்டென கை விரல்களை மாத்தி மடித்து பொய் சத்தியம் பண்ணிவிடுவானோ, என்று பயம். ஆனாலும் ராத்திரி தூககத்தில் அலறி கிலறி குட்டை உடைத்துவிடக் கூடும்!

எப்படியாவது, அவன் என்ன பார்த்தானோ, அதை அவன் மனதில் இருந்து வெளிய தள்ளிவிட்டால் நல்லது. சட்டுனு அவன் கவனத்தை வேற எங்காவது மாத்திட்டால் இதை மறந்துருவான். சினன மனசு. நிறைய விஷயத்தை அது ஞாபகம் வெச்சிக்காது, என்றிருந்தது. கொஞ்சம் பணம் சேர்த்து வெச்சிருந்தேன் ஏற்கனவே. ஜுபிலிக்குப் போய் ஒரு நிகழ்ச்சி பார்த்தோம். ஜுடி கனோவாவோட அதில் ஒரே சிரிப்பு. அத்தோட இதெல்லாம் அவனுக்கு மறந்துரும்னு எனக்கு இருந்தது.

ரெண்டு வாரமாயிற்று. இப்ப அவர்கள் ஃப்ளோராவை சுடப்போகிறார்கள் என்று தெரியும் எனக்கு. போதிய அளவு புல் இருக்குதா, என்று அம்மா கேட்டதும், அதற்கு அப்பா, போதும். நாளைக்கு அப்புறம் பசு மட்டும் தான்… அடுத்த வாரம் அதை வெளிய மேய விடலாம், என்று பதில் சொன்னார். நான் புரிந்துகொண்டேன். அதாக்கும் சங்கதி. ஃப்ளோராவை காலையில் சுடப் போகிறார்கள்.

இப்ப நான் அதைப் பார்க்கலாம் என்று யோசிக்கவில்லை. திரும்ப வேடிக்கை பார்க்கிற சமாச்சாரம் இல்லை அது. நிசத்தில் அதை நான் அடிக்கடி நினைக்கிறது கிடையாது. ஆனால் சில சமயம் பள்ளியில் படித்துக் கொண்டிருக்கையில், அல்லது கண்ணாடி முன்னால் தலை வாரியபடி பெரிய பெண்ணாய் ஆனால் நான் எத்தனை அழகாய் இருப்பேன் என்கிற கனவில் மிதக்கும் போதும், சட்டென அந்தத் திகில் முன்வந்து குதிக்கும். அப்பா எத்தனை சகஜபாவனையோட அந்தத் துப்பாக்கியை உயர்த்துகிறார். மேக் காற்றில் காலை உதைக்கிறபோது ஹென்ரி இளிக்கிறான். இதில் எனக்கு திகிலோ, எதிர்ப்பு உணர்வோ கூட இல்லை.

பட்டணத்துப் பெண்ணைப் போலவே நான் இதனால் பெரியதாய் பாதிக்கப் படாமலேயே தான் இருந்தேன். மிருகங்களின் மரணத்தை வைத்து தான் எங்கள் வாழ்க்கைப் பாடே ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் இதுசார்ந்து எனக்கு லேசான குற்றவுணர்வு இருந்தது. அப்பாவும், அவர் பண்ணும் காரியங்களும் பற்றி ஒரு சங்கடம் இருந்தது.

அழகான நாள். கூதல் பெருங்காற்றில் ஒடிந்து விழுந்த சுள்ளிகளை பண்ணையில் பொறுக்கி சிறு விறகுக்கூம்புகளாக அங்கங்கே குவித்து வைக்கிறதும் எங்கள் வேலைதான். ஃப்ளோராவின் சிணுக்கம் கேட்டது. கூடவே அப்பாவின் குரல். ஹென்ரி சத்தம் போடுகிறதும் கேட்டது. என்ன நடக்கிறது என்று பார்க்க, தடதடவென்று ஓடினோம்.

லாயத்தின் கதவு திறந்து கிடந்தது. ஹென்ரி அப்போதுதான் ஃப்ளோராவை வெளியே நடத்தி வந்தான். குதிரை முற்றத்தில் அதுபாட்டுக்கு இங்குமங்குமாய்த் திரிந்து கொண்டிருந்தது. நாங்கள் வேலி ஏறினோம். குதிரை ஓடுவது பார்க்க ஜோராய் இருந்தது. அவ்வப்போது கனைப்பு. முன்காலைத் தூக்கி ஜிங்குஜக்கா அசைவுகள். மேற்கத்திய சினிமா போல. உடல் சேதாரம் எதுவும் இல்லாத பட்டிக் குதிரை. மேய்ந்து திரியும் வயசான பழுப்பு சவாரிக்குதிரை..

அப்பாவும் ஹென்ரியும் அதன்பின்னால் ஓடி அதன் கயிறைப் பிடித்து ஒருமாதிரி ஒரங்கட்ட முயற்சி செய்தார்கள். கிட்டத்தட்ட செய்தாகிவிட்ட நிலையில் திடுதிப்பென்று அது அவர்கள் நடுவே புகுந்து கண்தெரிக்க பண்ணையின் முடுக்கு எங்கோ மறைந்துவிட்டது. வேலிப்பக்கமாக அது வந்து மோதியபோது பட்டைகள் அதிர்ந்து கிறீச்சிட்டன. ஹென்ரி கத்தினான். அது கரடு பக்கமா போயிட்டது.

வீட்டைத் தாண்டி வெளியே ஒரு எல் வடிவ கட்டாந்தரை. அதன் நடுப்பகுதிக்கு அது வந்திட்டால், வாயில் திறந்துதான் இருக்கிறது. காலையில் சரக்குவண்டி உள்ளேவர திறந்ததை அடைக்கவில்லை. நான் வேலியின் வெளிப் பக்கமாய் இருந்தேன். அப்பா என்னைப் பார்த்துக் கத்தினார். ஏய் போ வாசல் கதவைச் சாத்து.

நான் சூப்பரா ஓடுவேன். தோட்டத்துள் ஓடி ஊஞ்சல் கட்டியிருந்த மரத்தைத் தாண்டி, சிறு பள்ளம். அதையும் ஒரே தாவு, பாதைக்கு வந்தாச். குதிரை இன்னுமாய் பாதையில் தட்டுப்படவில்லை. வேறு பக்கம் எங்கும் ஒடியிருக்குமா. (அந்தப்பக்கம் இதைவிட கனமான கிராதிக்கதவு.) கதவு தரையோடு அழுந்திக்கிடந்ததைத் தூக்கி தெருவுக்குத் தள்ளி நகர்த்தினேன். பாதி திறந்திருப்பேன். ஆ அதோ குதிரை. என்னைப் பார்த்து ஓடிவந்தது அது. கதவைச் சாத்தி சங்கிலி போட வேண்டியிருந்தது. அப்பதான் அந்தக் குழியைத் தாண்ட முடியாமல் தாண்டி தள்ளாடி லெயர்து வந்தான்.

கதவை அடைக்கவில்லை நான். விரியத் திறந்து விட்டேன். அதுபத்தி பெரிய யோசனை யெல்லாம் இல்லை. அட சட்டென அதைச் செய்தேன். ஃப்ளோரா ஓரே ஓட்டமாய் ஓடிவந்தது. என்னைத் தாண்டி.. லெயர்துவானால், கதவைச் சாத்து, சாத்து, என்று குதித்தான். அது அவன் கத்தி முடிக்குமுன் ஓடிவிட்டது. அப்பாவும் ஹென்ரியும் அதற்கு அப்புறமாகத் தான் பாதையில் தட்டுப்பட்டார்கள். ஃப்ளோரா நகரச் சாலையில் ஓடிக்கொண்டிருந்ததை அவர்கள் பார்த்தார்கள். நான் கதவருகே வருமுன் அது தப்பித்திருக்க வேண்டும், என்றுதான் அவர்களுக்குப் பட்டிருக்கும்.

விசாரிக்க நேரம் இல்லை. திரும்ப உள்ளேபோய் துப்பாக்கியும், கத்தி கபடாக்களும் எடுத்து வண்டியில் அள்ளிப்போட்டு, ஒரு உருமலான சுற்று அடித்து கிளம்பி கதவை நோக்கி வந்தார்கள். நானும் வரேன். நானும்… என லெயர்து கத்தினான். ஹென்ரி வண்டியை நிறுத்தி அவனையும் ஏற்றிக்கொண்டான். அவர்கள் போனதும் நான் கதவைச் சாத்தினேன்.

லெயர்து நடந்ததைச் சொல்லிருவான் என்றிருந்தது. என் கதி என்ன தெரியவில்லை. ஃப்ளோரா கதி என்ன, தெரியும். வண்டிக்கு அது எப்படி தப்பிக்க முடியும்? அட இவங்க கண்ணுக்கு அது தப்பினாலும், அதை வழியில் பார்க்கிற யாராவது மதியமோ காலையிலோ தொலைபேசியில் தகவல் சொல்லி விடுவார்கள். ஒளிந்து அது தப்பிக்க அடர் புதர்கள் இநதப் பக்கங்களில் இல்லை.

அதன் மாமிசம் எங்களுக்கு வேண்டும், நரிகளுக்குப் போட. நரிகள் வேண்டும், எங்கள் பிழைபபே அதை நம்பித்தான். நான் செய்தது என்ன? அப்பாவுக்கு அதிக சிரமம் வைத்துவிட்டேன். ஏற்கனவே அவர் கடுமையாய் உழைக்கிறார். நடந்ததை அவர் கேள்விப்பட்டால், இனி அவர் என்னை நம்புவாரா? மாட்டார். நான¢ அவர்கட்சி அல்ல. ஃப்ளோரா கட்சி, என அவர் உணர்வார். அதனால் யாருக்கும் எந்த பிரயோசனமும் இல்லை, அந்த ஃப்ளோரா உட்பட. எல்லாம் ஒண்ணுதான். ஆனால், எனக்கு நான் செய்த காரியத்தையிட்டு வருத்தம் இல்லை. அது என்னைப் பார்த்து ஓடிவந்தது. அபயம். நான், எனக்கு வேறு வழியில்லை, நான் கதவை திற்ந்து விட்டுவிட்டேன் அதை.

வீட்டுக்கு வந்தேன். அம்மா கேட்டாள். அங்க என்ன கலாட்டா? நான் சொன்னேன். அம்மா, ஃப்ளோரா வேலியை மிதிச்சி தாண்டிப் போயிட்டது. பாவண்டி உங்க அப்பா, எனற்£ள் அவள். பட்டி தொட்டியெல்லாம் இப்ப அவர் அதைத் தேடிப் போகணும். அவங்க ஒருமணிக்குள்ளாற வருவாங்களா சந்தேகம். சாப்பாட்டுக்கு இப்பவே மெனக்கெட வேண்டியது இல்லை.

ரொம்ப சமத்தாக நான் வீட்டுக்காரியங்களில் இறங்கினேன். கரையிட்ட பழைய திரைச்சீலைகளை படுக்கைமீது விரித்தேன். எனக்கான அலங்கார மேஜை தயார் செய்தேன். பாவாடை தைத்த மிச்ச ஜரிகையெல்லாம் வைத்து அதை அழகுபடுத்திக் கொண்டேன். என் படுக்கைக்கும், லெயர்துவின் படுக்கைக்கும் இடையே சிறு தடுப்பு மறைப்பு வைக்கலாமாய்ப் பட்டது.

வெளி வெளிச்சத்தில் அந்த திரைச்சீலை லேஸ்கள் லாலி பீலி என்று அசிங்கமாய்த் தெரிந்தன. இனி ராத்திரி ஒண்ணா அவனோடு நான் பாடமாட்டேன். ஒருநாள் நான் பாடும்போது லெயர்து சொன்னான். கண்றாவியா இருக்குடி. நான் பாட்டுக்கு அன்னிக்கு தொடர்ந்து பாடித்தான் முடிச்சேன். ஆனால் அடுத்தநாள் நான் பாடவே இல்லை.

ஆனால் பாட்டு கீட்டுல்லாம் இப்ப தேவையும் இல்லை. எங்களுக்கு பயம் போயாச்சி. மேல பழைய மர சாமான்கள் தான் இருக்கு. ஓட்ட உடசல் அடசல். ஒழுங்கா அதை அடுக்குவார் இல்லை. லெயர்து தூங்கட்டும் என நான் அதுவரை படுக்கைக்கு வரவேயில்லை. இப்ப எனக்கே எனக்காய் நான் கதைகள் சொல்லிக்கொண்டேன். ஆனால் இந்தக் கதைகளிலும் என்னென்னவோ நடந்தன.

திடுக் திருப்பங்கள். அது வழக்கம்போல ஆரம்பித்து, அதில் ஒரு ஆபத்து கணம், நெருப்பு, காட்டு விலங்கு… நான் சனங்களைக் காப்பாற்றி… அத்தோடு விஷயம் மாறிவிடுகிறது. ஐயோ இப்ப என்னை யாரோ காப்பாத்துகிறார்கள். என் வகுப்பில் அல்லது பள்ளியில் என்னோடு படிக்கும் பையன், பெண்பிள்ளைகளை முட்டிக்குக் கீழ் கிள்ளுவாரே அந்த காம்ப்பெல் சாராகக் கூட இருக்கலாம். அந்தக் கட்டத்தில் அந்தக் கதை, நிசத்தில் என்னைப் பத்தி எனக்கு உணர்த்தியதாகப் பட்டது. அதோ நான். என் கூந்தல் நீளத்தை கவனிக்கிறேன். என் உடைகளை கவனிக்கிறேன். இதெல்லாம் தெரிய ஆரம்பித்தபோது, அந்தக் கதையின் சுவாரஸ்யம் அடிபட்டே போனது.

வண்டி திரும்பிவர ஒருமணிக்கு மேலேயே ஆகிவிட்டது. பின்பகுதியை தார்ப்பாலின் ஏற்றி மறைப்பு. உள்ளே மாமிசம் இருக்கிறது என்பது புரிகிறது. அம்மா உணவை திரும்ப சுடவைக்க வேண்டும். ஹென்ரியும் அப்பாவும், ரத்த மேலாடைகளை மாற்றி, வேலைக்கான வேறு மேலாடைகளில் வந்தார்கள். கை கால் கழுத்து முகம் எங்குமான கறைகளை அவர்கள் கழுவிக் கொண்டார்கள். தலையில் தண்ணீரடித்து படிய வாரிக்கொண்டார்கள். லெயர்து தன் கையை உயர்த்தி ரத்தக்கறையைக் காட்டினான். கிழட்டுக்குதிரை ஃப்ளோராவை சுட்டாச், எனற்£ன் அவன். அதை அப்படியே 50 துண்டா போட்டோம்.

அதெல்£ம் எனக்குக் கேட்க வேண்டாம், என்றாள் அம்மா. அடேய், கையக் கழுவாமல் கொள்ளாமல் சாப்பிட வந்து உட்காராதே. அப்பா அவனை அழைத்துப்போய் அலம்பி விட்£ர்.

அப்பா சாப்பிட உட்கார்ந்து, கடவுளின் கருணை, என்றார். ஹென்ரி முள்கரண்டியில் தனது சூயிங்கம்மை அப்பினான். அதை அவன் உரித்தெடுக்கும்போது என்னமாச்சும் உருவம் போலத் தெரியும். நாங்கள் ஆச்சர்யப்படுவோம், என்கிற அவன் விளையாட்டு அது. கிண்ணங் கிண்ணமாய் குழைந்த காய்கறிக் கூட்டுகள், கொதியுடன் ஆவிபறந்தன அவற்றில் இருந்து, கைமாறின

லெயர்து என் கண்ணை நேராகப் பார்த்தான். பெருமிதமான அழுத்தமான குரலில் அவன் பேசினான். ச், அப்பா, இவளால ஃப்ளோரா ஓடிட்டது. ம்?… என்றார் அப்பா. ஆமாப்பா, அக்கா, கதவை மூடியிருக்கலாம். அவள் செய்யவில்லை. இவள் என்ன பண்ணினாள், கதவை பப்பரக்கான்னு திறந்து விட்டாள், ஃப்ளோரா ஓடிட்டது.

என்னடி? அப்பிடியா, என்று கேட்டார் அப்பா. மேஜையில் எல்லாருமே என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். நான் என்ன சொல்ல? மெல்ல தலையாட்டினேன். தொண்டைக்குள் சண்டித்தனம் செய்யும் உணவு. இறங்க மறுத்தது. அவமானமாய் இருந்தது. கண்ணில் கண்ணீர் பொங்கி வழிந்தது.

ஹ்ரும், என்கிற மாதிரி கனைத்தார் அப்பா. ஏண்டி அப்பிடிப் பண்ணினே? எனக்கு பதில்சொல்ல முடியவில்லை. கரண்டியை நழுவ விட்டேன். இதோ என்னை வெளிய அனுப்பி விடுவார்கள், என எதிர்பார்த்தேன். தலை தாழ்ந்தே யிருந்தது. ஆனால் அது நடக்கவில்லை. யாருமே கொஞ்சநேரம் எதுவும் பேசவில்லை. அப்பா, அவ அழறா, என்றான் லெயர்து. அதில் ஈவு பச்சாதாபம் எதுவும் இல்லை.

அழட்டும், என்றார் அப்பா. கசப்பான குரல். எகத்தாளமாய் அவர் என்னை எள்ளியதாய்க் கூட இருக்கலாம். பொட்டைப்பிள்ளை தானேடா அவள், என்றார் அப்பா.

நான் ஆட்சேபிக்கவில்லை. அது நிசந்தானோ என்னவோ.

***

நண்பர்கள் ( Friends ) – ஆங்கிலம் : லூசியா பெர்லின், ( அமெரிக்கா.) Lucia Berlin – தமிழில் : ச. ஆறுமுகம்.

லூசியா பெர்லின் (1936 – 2004)

1960, 70, 80களில் மிகவும் அறிவு பூர்வமாகப் புனைவுகளைப் படைத்த லூசியா பெர்லினுக்கு மிகச் சிறிய வாசகர் வட்டமே அமைந்திருந்தது. அவர் இறந்து பதிபொரு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவரது கதைகள் பிரபலமடைந்துள்ளன. லூசியாவின் படைப்புகள் கனடாவின் ஆலிஸ் மன்றோ, ருசியாவின் செகாவ் போன்றோரின் படைப்புகளுக்கு இணையான இடத்தில் வைத்துப் பார்க்கப்படவேண்டியவையெனத் தெரிவித்துள்ளார்.

தற்போது தமிழாக்கம் செய்யப்பட்டுள்ள `நண்பர்கள்` கதை, புதுமைப்பித்தனின் செல்லம்மாள், ஆலிஸ் மன்றோவின் `மலைமேல் வந்தது, கரடி` கதைகளோடு இணைத்துச் சிந்திக்கத் தூண்டுவதாக உள்ளது.

*****

சாமின் உயிரைக் காப்பாற்றிய நாளில்தான் அன்னாவையும் சாமையும் லொரேட்டா சந்தித்தாள்.

அன்னாவும் சாமும் முதியவர்கள். அவளுக்கு 80, அவரோ 89. பக்கத்து வீட்டு எலெயினின் நீச்சல் குளத்துக்கு லொரேட்டா நீச்சலுக்குச் செல்லும் நாட்களில் அவ்வப்போது அன்னாவைப் பார்த்திருக்கிறாள். ஒருநாள் இரண்டு பெண்கள் சேர்ந்து ஒரு வயதான முதியவரை நீச்சலுக்கு இணங்கவைக்க முயலும்போது அவள் நின்று கவனித்தாள். கடைசியில் அவர் ஒப்புக்கொண்டு, இறுக்கமான முகத்தோடு நாய் நீச்சலில் கைகளைத் தப்படித்தபோது கைகால்கள் இழுத்துக்கொண்டன. குளத்தின் ஆழமற்ற முடிவுப் பகுதியில் நின்ற அந்த இரண்டு பெண்களும் இதைக் கவனிக்கவில்லை.

லொரேட்டா, காலணிகளைக்கூடக் கழற்றாமல் அப்படியே குளத்தில் குதித்து அவரைப் படிக்கட்டுக்கு இழுத்து, குளத்துக்கு வெளியேயும் கொண்டுவந்தாள். அவருக்கு இதய மீளுயிர்ப்புச் சிகிச்சை எதுவும் தேவைப்படவில்லை; பயத்தில் கைகால்கள் ஓடவில்லை; அவ்வளவுதான். வலிப்பு நோய்க்கான சில மருந்துகளை அவர் உட்கொள்ளவேண்டியிருந்தது.

மூன்று பெண்களுமாக அவருக்கு உடல் துவர்த்தவும் ஆடைமாற்றவும் உதவிசெய்தனர். அவர் நல்லநிலைக்குத் திரும்பி, அந்தக் கட்டிடத் தொகுதியின் அருகாகவேயிருந்த அவர்களுடைய வீட்டுக்கு நடந்துசெல்லமுடிகிற வரையில் அவர்கள் எல்லோரும் அங்கேயே அமரவேண்டியிருந்தது. லொரேட்டா, அவரது உயிரைக் காப்பாற்றியதற்காக, அன்னாவும் சாமும் நன்றி கூறிக்கொண்டேயிருந்ததுடன் மறுநாள் மதிய உணவுக்கு அவர்கள் வீட்டுக்கு வந்தேயாகவேண்டுமென்றும் வற்புறுத்தினார்கள்.

அடுத்த சில நாட்களுக்கு அவள் வேலைக்குச் செல்லமுடியாதபடியாக இருந்தது. கண்டிப்பாகச் செய்தேயாகவேண்டிய சில விஷயங்கள் இருந்ததால், அவள் மூன்று நாட்கள் ஊதியமில்லாத விடுப்பு எடுத்தாள். அவர்களுடனான மதிய உணவு என்பது நகரத்திலிருந்து பெர்க்கிலி சென்று திரும்பும் தூரத்தை உள்ளடக்கியதென்பதோடு திட்டமிட்ட நாளில் எல்லாவற்றையும் செய்துமுடிக்கமுடியாமலுமாகும்

இது போன்ற நிலைமைகளில் அவள் கையற்றுப் போவதாக உணர்கிறாள். நீங்கள் ஐயோ என உங்களுக்குள்ளாகவே புலம்பிக்கொள்வீர்களே அதைத்தான் அவளும் செய்துகொள்ளமுடியும், அது அவ்வளவு நல்லது. நீங்கள் அதைச்செய்யவில்லையெனில் குற்றவுணர்வுகொள்வீர்கள்; அதைச் செய்தாலோ பலவீனமாக உணர்வீர்கள்.

அவர்களின் குடியிருப்புக்குள் நுழைந்த கணத்திலேயே அவள், அவநோக்கு மனநிலையை மாற்றிக்கொண்டாள். வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதியை அவர்கள் வாழ்ந்த பழங்கால மெக்சிகோ வீட்டைப் போலவே, அந்த வீடும் விரியத் திறந்ததாக நல்ல வெளிச்சத்துடனிருந்தது. அன்னா தொல்லியலாளராகவும் சாம் பொறியாளராகவும் இருந்தனர். டியோட்டிஹ்யாகன் மற்றும் பிற தொல்லியல் தளங்களில் அவர்கள் இணைந்தே பணியாற்றியிருந்தனர்.

அவர்களின் குடியிருப்பு, அருமையான ஒரு நூலகத்துடன் அழகிய மண்கலங்கள், புகைப்படங்கள் நிறைந்து விளங்கியது. படிக்கட்டில் இறங்கியதும் பின்புறப் பகுதியில் ஒரு பெரிய காய்கறித் தோட்டம், பலவகைப் பழ மரங்கள் மற்றும் பேரிவகைத் தாவரங்கள். லொரேட்டாவுக்கு ஒரே வியப்பு; பறவைகளைப்போல மென்மைகொண்ட அந்த இருவரும் அவர்களின் வேலைகளை அவர்களாகவே செய்துகொள்கின்றனர். இருவருமே கைத்தடி கொண்டு, மிகவும் சிரமத்துடனேயே நடந்தார்கள்.

மதிய உணவுக்கு வதக்கிய பாலாடைக்கட்டி பொதியப்பம், சௌசௌ சூப் மற்றும் அவர்களின் தோட்டத்துக் காய்களைக் கொண்டு ஒரு கலவை. அன்னாவும் சாமும் இருவருமாகவே சேர்ந்து உணவு தயாரித்து, மேசையை அழகுபடுத்தியிருந்ததோடு, அவர்களாகவே பரிமாறினர்.

ஐம்பது ஆண்டுகளாகவே, இருவரும் இணைந்தே எல்லாக் காரியங்களையும் செய்துவருகின்றனர். இரட்டைக் குழந்தைகளைப் போல, அவர்கள் ஒருவரையொருவர் எதிரொலித்தார்கள் அல்லது ஒருவர் தொடங்கும் வாக்கியத்தை மற்றவர் முடித்தனர். மதிய உணவு மகிழ்வாக நிகழ்ந்தது; அவர்கள் மெக்சிகோவிலுள்ள பிரமிடுவிலும் பிற அகழாய்வுத் தளங்களிலும் பணியாற்றிய அனுபவங்கள் சிலவற்றை ஒருசேர ஸ்டீரியோ ஒலிபெருக்கி போல அவளுக்குச் சொன்னார்கள். அந்த இரு முதியவர்களால், அவர்கள் பகிர்ந்துகொண்ட இசை மற்றும் தோட்டக்கலை ரசனையால், அவர்கள் ஒருவர் மீதொருவர் கண்டுகொண்ட இன்ப அனுபவத்தால், லொரேட்டா முழுவதுமாக அவர்கள்பால் ஈர்க்கப்பட்டாள்.

அவர்கள் இருவரும் உள்ளூர் மற்றும் தேசிய அரசியலில் முழுவதுமாகக் கலந்துகொண்டு, ஊர்வலங்கள் மற்றும் எதிர்ப்பு நிகழ்வுகளுக்குச் செல்வதும், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் மற்றும் ஊடகச் செய்தியாளர்களுக்கு அஞ்சல்கள் எழுதுவதும், தொலைபேசியில் பேசுவதுமாக இருப்பதைக் கண்டு அவள் வியப்புகொண்டாள். ஒவ்வொரு நாளும் மூன்று அல்லது நான்கு செய்தித்தாள்களை அவர்கள் வாசித்தனர்; இரவுகளில் ஒருவருக்கொருவர் நாவல்கள் அல்லது வரலாற்று நூல்களை வாசித்துக் காட்டினர்.

நடுங்கும் கைகளோடு சாம் மேசையைச் சுத்தம்செய்யும்போது, லொரேட்டா, அன்னாவிடம் இப்படியொரு நெருக்கமான வாழ்க்கைத் துணை அமைந்திருப்பது எத்துணை பொறாமைகொள்ளச்செய்கிறதென்றாள். ஆமாம், என்ற அன்னா, ஆனால், சீக்கிரமே எங்களில் ஒருவர் போய்விடுவோம் போலிருக்கிறதென்றாள்.

அந்த அறிக்கைச் சொற்றொடரை லொரேட்டா நிரம்ப நாட்களுக்கு நினைவுவைத்து, அவர்களில் ஒருவர் மரணிக்கும் காலத்துக்கு எதிராக ஒரு ஆயுள் காப்பீடு போல அன்னா அவளோடு ஒரு நட்பினை வளர்த்துக்கொள்ளத் தொடங்கினாளோவென வியந்தாள். ஆனால், அது அப்படியில்லையென்றும், அது இன்னும் மிக எளிய ஒன்று என்றும் அவள் நினைத்தாள். அவர்கள் இருவருமே போதிய தற்சார்பு மற்றும் தன்னிறைவு கொண்டவர்களாகவும் வாழ்க்கை முழுவதுமே ஒருவர் மற்றவருக்காகப் போதுமான அளவுக்கு ஈடுகொடுப்பவர்களாகவும் இருந்துவந்திருக்கின்றன்; ஆனால் சாம் இப்போதெல்லாம் அடிக்கடி கனவுவயப்படுவதுடன் தொடர்பற்றுப் பேசுபவராகவும் மாறிக்கொண்டிருக்கிறார்.

ஒரே கதையை மீண்டும் மீண்டுமாகச் சொல்கிறார்; அன்னா எப்போதுமே அவரிடம் பொறுமையோடுதானிருக்கிறாளென்றாலும் பேச்சுத் துணையாக இன்னுமொருவர் இருந்தால் அன்னா மகிழ்ச்சிகொள்வாளென லொரேட்டா உணர்ந்தாள்.
காரணம் எதுவாக இருந்தாலும், சாம் மற்றும் அன்னாவின் வாழ்க்கையில் மேலும் மேலுமான ஒரு ஈடுபாடு ஏற்பட்டிருப்பதை அவள் உணர்ந்தாள். அவர்களால் மேற்கொண்டு கார் ஓட்டமுடியவில்லை.

லொரேட்டா வேலையிலிருக்கும்போது, தொலைபேசியில் அன்னா, தோட்டத்திற்கான நார்க்கழிவு வாங்கிவருமாறோ, சாமை கண் மருத்துவரிடம் அழைத்துச் செல்லுமாறோ கூறுகிறாள். சிலநேரங்களில் அவர்கள் இருவருமே கடைக்குச் செல்ல முடியாதது போல் உணர்ந்ததால், அவர்களுக்காக லொரேட்டா பொருட்கள் வாங்கிவரவேண்டியிருந்தது. அவர்கள் இருவரையும் அவள் விரும்பியதோடு அவர்களை நினைத்து வியந்து பாராட்டவும் செய்தாள். அவர்கள் துணைக்கு ஏங்குவதாகத் தோன்றியதால், அவள் வாரம் ஒருமுறையோ மிகவும் அதிகபட்சம் இரண்டு வாரத்துக்கொருமுறையோ அவர்கள் வீட்டு இரவு உணவுக்குச் சென்றுவிடுவாள்.

சிலவேளைகளில் அவர்களைத் தன் வீட்டுக்கு இரவு உணவுக்கு வருமாறு அழைத்தாள்; ஆனால், அவள் வீட்டுக்கு அதிகம் படியேறவேண்டியிருந்ததோடு, மேலே வந்ததும் அவர்கள் முழுவதுமாகச் சோர்ந்துவிட்டதால் அவள் அதை நிறுத்திக்கொண்டாள். அதனால் அவள், அவர்கள் வீட்டுக்கு மீன், கோழி அல்லது பாஸ்தா உணவு எதையாவது கொண்டுசெல்வாள். இரவு உணவோடு சேர்த்து அருந்துவதற்காக, அவர்கள் காய்கறிக் கலவை தயாரித்து, தோட்டத்துப் பேரிவகைகளுடன் பரிமாறுவார்கள்.
இரவு உணவுக்குப் பின்னர், கோப்பை கோப்பைகளாக, புதினா அல்லது ஜமைக்கா தேநீருடன் மேசையில் சுற்றி அமர, சாம் கதைகள் சொல்வார்.

யுகேட்டான் காட்டுக்குள் அகழப்பட்ட தளம் ஒன்றிலிருக்கையில் அன்னாவை வாத நோய் தாக்கியபோது அவளை எப்படி மருத்துவமனைக்குக் கொண்டுசென்றார்கள், அங்கிருந்த மக்கள் எவ்வளவு அன்பும் இரக்கமும் நிறைந்தவர்களாயிருந்தார்கள் என்பது பற்றியது. க்சாலப்பாவில் அவர்கள் கட்டிய வீட்டைப் பற்றித்தான் அநேகக் கதைகள். மேயரின் மனைவி, பார்வையாளர் ஒருவரைத் தவிர்ப்பதற்காக சாளரம் ஒன்றிலேறிக் குதித்ததில் காலை உடைத்துக்கொண்டாராம். சாமின் கதைகள் எப்போதுமே “ அது எனக்கு அந்தக் காலத்தை நினைவுபடுத்துகிறது……” எனத் தொடங்கின.
சிறிது சிறிதாக, அவர்களின் வாழ்க்கைக் கதை முழுவதும் லொரேட்டாவுக்கு மனப்பாடமாயிற்று.

டாம் சிகரத்தில் அவர்களின் பிணைப்பு. அவர்கள் பொதுவுடைமைவாதிகளாக இருந்தபோது நியூயார்க்கில் ஏற்பட்ட காதல். பாவத்திலேயே வாழ்ந்தது. அவர்கள் திருமணம் செய்துகொள்ளவேயில்லை. அந்த மரபுமீறிய தன்மைக்காக அவர்கள் அப்போதும் பெருமிதமும் நிறைவும் கொண்டார்கள். அவர்களுக்கு இரண்டு குழந்தைகள். இருவரும் தூரத்து நகரங்களில் இருந்தனர். குழந்தைகள் சிறியவர்களாக இருந்தபோது கலிபோர்னியக் கடற்கரையான பெரிய சூர் அருகிருந்த கால்நடைப் பண்ணை பற்றியும் கதைகள் இருந்தன. ஒரு கதை முடியும் போது லொரேட்டா சொல்வாள், “ எனக்கு இங்குவிட்டுப் போவதற்கு வெறுப்பாகத் தானிருக்கிறது. ஆனால், நாளை காலை சீக்கிரமாகவே வேலைக்குப் போக வேண்டியிருக்கிறது.” அப்படியே புறப்பட்டுவிடுவாள்தான்.

இருந்தாலும் சாம் சொல்வார், “ கையால் சுற்றும் கிராமபோனுக்கு என்ன நிகழ்ந்ததென்று சொல்கிறேன், கேட்டுவிட்டுப் போயேன்.” நேரம் பிந்தி, ஓக்லாந்திலுள்ள அவள் வீட்டுக்கு காரோட்டிச் செல்லும்போது, இப்படியே போய்க்கொண்டிருக்க முடியாதென அவள் தனக்குள் சொல்லிக்கொள்வாள். அப்படியே அங்கு சென்றுவந்தாலும் அதற்கொரு குறிப்பிட்ட கால வரையறை நிர்ணயித்துக் கொள்ளவேண்டும்.

அவர்கள் ஒருபோதும் சலிப்புறவோ அல்லது ஆர்வமற்றுப்போகவோ இல்லை. மாறாக, அந்த இணையர்கள் இருவரும் ஆழ்ந்த ஈடுபாட்டுடனும் மனதறிந்த தெளிவுடனும் முழுமையான ஒரு வாழ்க்கையினை வளத்தோடு வாழ்ந்தனர். கடந்துசென்ற அவர்களது உலகத்தின் மீது அவர்கள் அதீத ஆர்வத்துடன் விளங்கினார்கள். ஒருவருக்கொருவர் கூடுதல் விளக்கங்கள் அளிப்பதும் நாள் மற்றும் விவரங்கள் பற்றி விவாதிப்பதுமாக அப்படியொரு நல்ல பொழுது அவர்களுக்கு அமைந்தநிலையில், அவர்களுக்கிடையில் புகுந்து தடைப்படுத்தவோ அல்லது அவர்களை அப்படியே விட்டுவிட்டுக் கிளம்பவோ லொரேட்டாவுக்கு மனமில்லை.

அதுவே அவள் அங்கு செல்வதை நல்லதென உணரவும் செய்தது. ஏனெனில் அவளைப் பார்ப்பதில் அந்த இருவரும் அவ்வளவு மகிழ்ச்சி கொண்டார்களே! ஆனாலும் சில வேளைகளில், மிகுதியாக க் களைப்புற்றிருக்கும்போதோ அல்லது வேறு ஏதேனும் செய்யவேண்டியதிருக்கும்போதோ அங்கு போகாமலிருக்கலாமேயென உணர்வாள். கடைசியில் அவள், மறுநாள் காலையில் மிகவும் கடினமாயிருப்பதால், அவ்வளவு பின்னேரத்துக்கு அவள் தங்கமுடியாதெனக் கூறுவாள். ஞாயிற்றுக்கிழமை காலைக்கும் மதியத்துக்கும் இடைப்பட்ட பிரஞ்சுக்கு வா என்றாள்.

காலநிலை நல்லதாயிருக்கும்போது, அவர்களின் முன்பக்கத் தாழ்வாரத்தில் செடிகளும் பூக்களுமாகச் சூழ்ந்திருக்க, மேசை அமைத்து அதில் உண்டனர். பறவை உண்கலங்களில் அவர்கள் உணவினை இடுவதால் நூற்றுக்கணக்கான பறவைகள் அங்கு நேராகவே வந்தமர்ந்தன.

குளிர் அதிகமாகும்போது அவர்கள் உள்ளுக்குள்ளேயே இரும்பு அடுப்பில் சமைத்து அங்கேயே உண்டனர். அடுப்புக்குத் தேவையான விறகினை சாம், அவராகவே கீறியெடுத்து நெருப்பினைக் கவனித்துக்கொண்டார். அவர்கள் சிறுவகை அப்பம் அல்லது சாமின் சிறப்பு ஆம்லெட் சாப்பிட்டார்கள்; சிலவேளைகளில் மாவைக் கொதிக்கவைத்துச் செய்யும் பேகல் ரொட்டியும் அதனுடன் சல்மான் மீனின் வயிற்றுப்பகுதி மென்தசையோடு சேர்த்துண்ணும் லாக்சும் கொண்டுவருவாள்.

சாம் கதைகள் சொல்லச் சொல்ல, அன்னா அவற்றுக்குத் திருத்தமும் விளக்கங்களும் அளிக்க, ஒவ்வொரு மணி நேரமும் செல்லச் செல்ல, நாளும் கடந்துபோகும். சிலநேரங்களில் முன்பக்கத் தாழ்வார வெயிலில் அல்லது அடுப்பின் இதமான வெம்மையில் விழித்திருப்பது மிகவும் கடினமாகிவிடும்.

அவர்களின் மெக்சிகோ வீடு கான்கிரீட் செங்கல்களால் கட்டப்பட்டது; ஆனால், உத்தரங்களும் முன்பக்கக் கொடுக்கல் வாங்கல் இடங்களும் நிலையடுக்குகளும் தேவதாரு வகை செடார் மரத்தாலானவை. முதலாவதாக பெரிய அறை – அடுக்களை மற்றும் வசிப்பறை – கட்டப்பட்டது. அவர்கள் கட்டிடம் கட்டும் முன்பாகவே செடிகள், மரங்கள் நடத்தொடங்கியிருந்தனர். வாழை, இலந்தை வகைப் பிளம், ஜகரண்டா மரங்கள். அடுத்த ஆண்டு படுக்கையறை ஒன்றினைக் கட்டிப் பின் பல ஆண்டுகள் கழித்து மற்றொரு படுக்கையறையும் அன்னாவுக்காக ஒரு ஓவிய அறையும் அமைத்தனர்.

படுக்கைக் கட்டில்கள், வேலைசெய்வதற்கான விசுப்பலகைகள் மற்றும் மேசைகள் அனைத்தும் செடார் மரங்கள். மெக்சிகோவின் மற்றொரு மாநிலத்தின் களங்களில் பணியாற்றிய பின்னர் அவர்கள் அந்தச் சிறிய வீட்டிற்கு வந்தனர். வீடு எப்போதும் தண்மையாகவும் செடார் வாசனையோடும் ஒரு பெரிய செடார் பெட்டியைப் போலிருந்தது.

அன்னாவுக்கு நிமோனியா காய்ச்சல் ஏற்பட்டதில் அவள் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்படவேண்டியதாயிற்று. நோய்வாய்ப்பட்டிருந்த நிலையில், அவள் இல்லாமல் சாம் எப்படிச் சமாளிப்பாரென்று, அவள் நினைவு முழுவதும் சாம் மீதுதானிருந்தது. வேலைக்குச் செல்லும் முன்பாகச் சென்று, சாம் மாத்திரை மற்றும் காலை உணவு சாப்பிடுவதைக் கவனித்துக்கொள்வதாகவும் வேலை முடிந்து வந்த பின்னர் இரவு உணவு சமைத்துக்கொடுப்பதாகவும், அவரை மருத்துவமனைக்கு அவளைப் பார்க்க அழைத்து வருவதாகவும் லொரேட்டா அன்னாவுக்கு உறுதிகூறினாள்.
இதில் அநியாயம் என்னவெனில், சாம் பேசவேயில்லை. லொரேட்டா அவருக்கு உடைமாற்ற உதவும்போது அவர் படுக்கையின் ஒரு ஓரமாக நடுங்கிக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தார்.

எந்திரத்தனமாக அவர், காலை உணவுக்குப் பின் மாத்திரையை விழுங்கி, அன்னாசிச் சாற்றினைக் குடித்துவிட்டு கவனமாக வாயைத் துடைத்துக்கொண்டார். மாலையில் அவள் வரும்போது முன்பக்கத் தாழ்வாரத்தில் நின்று அவளுக்காகக் காத்துக்கொண்டிருந்தார்; முதலில் மருத்துவமனைக்குப் போய் அன்னாவைப் பார்த்துவிட்டுப் பிறகு இரவு உணவினை உண்ணலாமென்றார்.

அவர்கள் மருத்துவமனைக்குச் சென்றபோது, அன்னா, அவளது நீண்ட வெள்ளைத் தலைமுடி ஒரு சிறுமியினுடையதைப் போல் இரட்டைச் சடையாகத் தொங்க, வெளிறிக் கிடந்தாள். நரம்பு வழியாகக் குளுகோசும் மருந்தும் ஏறிக்கொண்டிருக்க, உயிர்வளியும் செலுத்தப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது.

அவள் பேசவில்லை; ஆனால், புன்னகைத்தாள். சாம், ஒரு சுமை துணி துவைத்ததாகவும், தக்காளிக்குத் தண்ணீர் பாய்ச்சியதாகவும், பீன்ஸ் செடிகளுக்கு மண் அணைத்ததாகவும், சமையல் பாத்திரங்களைக் கழுவி வைத்ததாகவும் லெமனேடு தயாரித்ததாகவும் சொல்லிக்கொண்டிருந்தபோது, அவள் சாமின் கையைப் பற்றிக்கொண்டாள். அவர் மூச்சுவிடாமல் ஒவ்வொரு மணித்துளியும் என்ன செய்தாரென்று பேசிக்கொண்டிருந்தார். அவர்கள் கிளம்பும் போது, அவர் தடுக்கித் தள்ளாடவே, லொரேட்டா, அவரை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது.

காரில் வீட்டுக்குச் செல்லும்போது, அவர் மிகவும் கவலைப்பட்டு அழுதார். ஆனால், அன்னா வீட்டுக்கு நல்லபடியாகத் திரும்பி வந்தாள்; தோட்டத்தில்தான் வேலைகள் நிறைய இருந்தன. அடுத்த ஞாயிறு அன்று பிரஞ்ச் முடித்தபின்பு லொரேட்டா தோட்டத்தில் களையெடுத்து, கறுப்புப் பேரிக்கொடிகளை வெட்டினாள். உண்மையிலேயே அன்னா நோய்வாய்ப்பட்டுவிட்டால், என்னவாகுமென லொரேட்டா கவலைப்பட்டாள்.

இந்த நட்பில் அவளின் இடம் எது? அந்த இணையர் ஒருவரையொருவர் சார்ந்திருப்பதும், அவர்கள் பாதிப்புக்குள்ளாகும் பெரும் அபாயத்திலிருப்பதும் அவளை துயர்கொள்ளச் செய்ததுடன் அவள் நெஞ்சை உருக்கவும் செய்தது.

அவள் வேலைசெய்துகொண்டிருக்கும்போதே இந்தச் சிந்தனைகள் அவள் மண்டைக்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன; குளிர்ந்த கறுப்பு மண்ணும் அவள் முதுகில் பட்ட வெயிலும் அவளுக்கு இதமாக இருந்தன. பக்கத்துப் பாத்தியில் களையெடுத்துக்கொண்டிருந்த சாம் அவருடைய கதைகளைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.

அடுத்த ஞாயிற்றுக் கிழமை லொரேட்டா அவர்களுடைய வீட்டுக்குத் தாமதமாகச் சென்றாள். அவள் அதிகாலையிலேயே எழுந்துவிட்டிருந்தாள் தான், இருந்தாலும் அவள் முடிக்கவேண்டிய வேலைகள் நிறைய இருந்தன. அவள் உண்மையில் வீட்டிலேயே இருக்க விரும்பினாள்; ஆனால், அவர்களை அழைத்து அவர்களிடம் அங்குசெல்வதை ரத்துசெய்வதாகக் கூறுகின்ற இதயம் அவளுக்கில்லை.

வழக்கம்போல் முன் வாயிற் கதவு தாழிடப்பட்டிருக்கவே, அவள் பின்பக்கப் படிக்கட்டு வழியாகச் செல்ல தோட்டத்திற்குள் நுழைந்தாள். தோட்டத்தைச் சுற்றிப் பார்ப்பதற்காக உட்புறமாக நடந்துசென்றாள். தக்காளி, மஞ்சள் பூசணி, பனிக்காலப் பட்டாணியாகப் பசுமை நிறைந்து விளங்கியது. மயக்கத்தில் கிடந்த பட்டாணி.

அன்னாவும் சாமும் மேல்மாடி முன்மாடத்தில் வெளிப்புறமாக அமர்ந்திருந்தனர். லொரேட்டா அவர்களை அழைக்கலாமென எண்ணினாள்; ஆனால் அவர்கள் தீவிர உரையாடலிலிருந்ததாக அவளுக்குத் தோன்றியது.

”அவள் இதற்குமுன் இதுபோல் பிந்தியதே இல்லை. ஒருவேளை வரமாட்டாளோ.”

“ ஓஹ், வருவாள்,…இந்த காலை நேரங்கள் அவளுக்கு மிக முக்கியமானவை.”

“ ஐயோ பாவம். அவள் தனிமையில் தவிக்கிறாள். அவளுக்கு நாம் தேவைப்படுகிறோம். நாம்தான் அவளுடைய ஒரே குடும்பம்.”
”நிச்சயம் அவள் என் கதைகளை ரசிக்கிறாள். அன்பே, இன்றைக்குப் பார்த்து அவளுக்குச் சொல்வதற்கென எந்த ஒரு ஒற்றைக்கதைகூட நினைவிற்கு வரமாட்டேனென்கிறது.”

“எதாவது வரும்……”

“ஹல்லோ! வீட்டில் யாராவது இருக்கிறீர்களா?” என அழைத்தாள், லொரேட்டா.

***

அழகைப் போல, உண்மை உருவாக்கப்படுவதுமில்லை; தொலைந்து போவதுமில்லை – நிகானோர் பர்ரா ( நேர்காணல் ) / ஸ்பானிய மூலம் : லைலா குர்ரிரோ [ Leila Guerriero ] ஆங்கிலம் : பிரான்சிஸ் ரிடில் [ Frances Riddle ] / தமிழில் : தி.இரா.மீனா

நிகானோர் பர்ரா

நிகானோர் பர்ரா

“Singer Without a Name” என்ற படைப்புடன் அறிமுகமான நிகானோர் பர்ரா பிரளயம், கர்ஜனை,காற்று என்று இலக்கிய உலகில் பல சித்தரிப்புகளுக்கு ஆளான பெருமை கொண்டவர். கம்பளியால் சுற்றப்பட்ட ஒரு சாய்வு நாற்காலியில் உட்கார்ந்திருக்கிறார்.டெனிம் சட்டை, ஸ்வெட்டர் ,பாண்ட் அணிந்து. அவருக் குப் பின்னால் ஒரு நகரும் கதவுடைய பால்கனி .அதில் இரண்டு நாற்காலி கள். அப்பகுதி செடிகளாலும் ,புதர் போன்ற அமைப்பாலும் மூடப்பட்டிருக்கி றது. பிறகு பசிபிக்கடல் அலைகளுடன்.
மேலே , மேலே …

அவர் ஒரு மனிதன்.ஆனால் வேதாளமாக ,கதிகலக்கும் எரிமலையின் பேரொ லியாக ,.எரிமலை ஏற்படுவதற்கு முன்னதான இறுக்கமாக இருக்கலாம். பார்த்தவுடன் கையில் கம்பளிக் குல்லாயுடன் எழுந்து நின்று..
மேலே ..மேலே.. தொடர்ந்து
சான்டியாகோவிலிருந்து 200 கிமீ தொலைவிலுள்ள லாஸ்க்ரூஸ் லிங்கன் தெருவிலுள்ள நிகனார் பர்ராவின் வீட்டிற்குப் போவது அப்படியொன்றும் கஷ் டமாயில்லை.எது கடினமானது என்றால் அவரை அடைவதுதான்..

மேலே ..மேலே ..
அவருடைய முடி கந்தகத்தின் வெள்ளையாயிருந்தது.மீசையும் நீண்ட கிருதா வும். பூமியின் உருவாக்கமான பாறை, கிளைகள் போல எந்தச் சுருக்கமு மில்லாததாக அவர் முகத்தின் உருவாக்கம். தண்ணீரால் சுத்தம் செய்யப் பட்ட உறுதியான இரண்டு வேர்கள் போலக் கைகள்.

நிகானோர் பர்ரா:

இரண்டாம் உலகப் போர் தொடக்கதின் போது இருபத்தி ஐந்து வயது, அவர்கள் ஜான் லென்னனைக் கொன்றபோது அறுபத்தி ஆறு வயது,விமானங்கள் வர்த்தக மையத்தைத் தாக்கிய போது எண்பத்தியேழு வயது.

பசிபிக் கடல் துறைமுகம் அருகே உள்ளடங்கிய சில நகரங்களில் லாஸ் க்ரூஸஸ் ஒன்று.இரண்டு மாடிகளைக் கொண்ட நிகானோர் பர்ராவின் வீடு கடலை எதிர் கொண்ட அமைப்புடையது.யாரும் எளிதாய் தொட்டுவிட முடியாதபடி வீட்டின் முன்பகுதியில் ஏராளமான செடிகள் அடர்த்தியாய் வளர்ந்திருக்க, “Antipoetry ” என்பது சுவரடி ஓவிய ஒப்பனையாகப் பதிக்கப் பட்டிருக்கிறது..

“ஆமென்,ஆமென்” என்று சிலுவைக் குறியிட்டு சொல்கிறார்.மேஜையில் Complete Works இருக்கிறது. எண்பதுகளின் பிற்பட்ட காலகட்டத்தில் அவர் பேட்டிகள் கொடுப்பதை நிறுத்திவிட்டார்.சிறிதும் எதிர்பார்க்காத நகர்வை நோக்கி உரையாடல் போய் விடுமளவிற்கு மிக நேரான கேள்விகளை எதிர்நோக்குவார்.தலைப்புகள் மீண்டும் மீண்டும் விவாதிக்கப்படும் அல்லது எங்கிருந்தோ வந்து விழும்.பேச்சுப் பொருள் வியப்பூட்டும் வகையில் இணையும்; அவராகவே தொடங்கும் பேச்சு..

’தெற்குப் பகுதிமக்கள்.அவர்களை எப்படி அழைப்பீர்கள்? சைலியின் தெற்குப் பகுதி மக்களை எப்படி அழைப்பீர்கள்?”தலையை அசைத்துக் கொண்டு மீண்டும் ”சைலியின் தெற்குப் பகுதி மக்களை எப்படி அழைப்பீர்கள்?”என்று கேட்கிறார்.முன்பு ஓனஸ் அலாகால்ஸ் மற்றும் யகனேஸ் என்று அழைக்கப்பட்டனர்…”

செல்க்நம் ? [ Selk’nam? ]

“ஆமாம் அது செல்க்நம். ஒரு வரியிருக்கிறது.நிலத்தின் நெருப்பு வெளியேறிக் கொண்டிருக்கிறது.ஆசிரியர் Francisco Coloane.அவரைப் பற்றிக் கேள்விப் பட்டிருக்கிறீர்களா? யாரென்று தெரியுமா?”

சிலி எழுத்தாளர்?

மிகச்சிறந்த வரி.ஆனால் அவர் அன்பில்லாத வகை மனிதர். பொறுக்க முடி யாதவர். மோசமான எழுத்தாளரும் கூட”
Tierra del Fuego விற்கு எப்போதாவது போனதுண்டா?

“என்பேரன் கிறிஸ்டோபல் டோலோவுடன் அங்குபோயிருக்கிறேன்.அவனுக்குப் பதினெட்டு வயதிருக்கலாம்.வியப்பிற்குரிய சில வரிகளின் ஆசிரியர் அவன். ஒருமுறை அவன் பள்ளியின் முதல்வர் அவன் தாயை அவசரமாக அழைத் திருந்தார்.ஏன்?வருகைப் பதிவேட்டின் போது கிறிஸ்டோபல் பெயரை அழைத்தபோது அவன் பதில் சொல்லவில்லையாம்.”நான் அழைத்தபோது நீ ஏன் பதில் சொல்லவில்லை “?”என்று ஆசிரியை கேட்டாராம்.”நான் சொல்ல முடியாது.ஏனெனில் இனிமேல் என் பெயர் கிறிஸ்டோபல் இல்லை.இப்போது என் பெயர் ஹாம்லெட் “என்றானாம்.ஒரு நாள் அவன் இங்கு வந்தான்.” நான் ஹாம்லெட்”என்றேன். பதிலில்லை.” ஹாம்லெட் ,நான் உன்னை கூப்பிட்டுக் கொண்டேயிருக்கிறேன்.பதிலேயில்லையே”என்றேன். “என் பெயர் இனிமேல் ஹாம்லெட் இல்லை.என் பெயர் லேரட்ஸ் “என்றான்.அதற்குப் பிறகு நான் இலக்கியம் எழுதுவதை விட்டுவிட்டேன்.குழந்தைகள் சொல்லும் விஷயத்தை மட்டும் எழுதுகிறேன்”

இது நகைச்சுவை போலத் தெரியலாம். ஆனால் இல்லை.தனது பேரக் குழந் தைகள் அல்லது தன் வீட்டைப் பலகாலம் கவனித்து வந்த ரோசிட்டா அவந் தனோ சொல்வதைக் குறித்துக் கொண்டு எழுதுகிறார்;அல்லது தன்னைச் சந்திக்கிறவர்கள் சொல்வதை.அவைதான் எளிமையான கவிதைகளாக உருவா கின்றன.

“எனக்கு டோலோவின் வரிகள் பிடித்துள்ளது.நான் சொல்வது அடியூடு.. அடி யூடு. அது மீத்திறனான தன்முனைப்பல்ல. தன்முனைப்புமல்ல. மீத்திறனல்ல.. அடியூடு என்பதை எப்படிச் சொல்வீர்கள்?”

“அடையாளம்?

“ஆமாம்.அதுதான்.அடையாளம் என்று கூட சொல்லமுடியாது..ஆனால் கேளுங் கள்.ஊர்வன வகைக்கு நீங்கள் செல்ல வேண்டியதில்லை.பல நாடுகளில் ஊர் வன வகையேயில்லை.இந்தியாவிற்குப் போயிருக்கிறீர்களா? குழந்தைகள் கூட முதலைகள் போல இருப்பார்கள்.அங்கு மேற்கத்தியப் பார்வையில்லை. நான் பத்து தினங்கள் அங்கிருந்தேன்.எனக்கு மனுவின் சட்டங்கள் தெரியாது. எனக்கு மனுவின் விதிகள் தெரிந்திருந்தால் நான் அங்கு தங்கியிருப்பேன். ஏனெனில் மனுவின் விதிகளைத் தாண்டி எதுவுமில்லை.மனுவிதியின் கடைசி வரி இப்படி அமைகிறது ஏன் என்று ஒருவர் தன்னைக் கேட்டுக் கொள்ள வேண்டும்?இருப்பை விடத் தன்னைத் கீழ்ப்படுத்திக் கொள்வது எதுவுமில்லை”

அவர் அண்ணாந்து உத்தரத்தைப் பார்த்துவிட்டுத் தொடர்ந்தார்.” மனுவின் விதிகள் சொல்வது :மனிதனின் வாழ்வு இரண்டு மூன்று நிலைகளில்லை, நான்கு நிலைகளில்.பிரம்மசர்யம்,கிரகஸ்தம்,வானப்பிரஸ்தம்.வானப்பிரஸ்தம்.. அதன் பொருள் என்ன?முதல் பேரக்குழந்தை பிறந்தவுடன் மனிதன் உலக வாழ்விலிருந்து ஓய்வு பெறுகிறான்.உலகத்தைத் துறக்க வேண்டுமென்பது முதலில் பெண்ணைத் துறப்பது,பெண்ணில்லாத நிலை. குடும்பமில்லாத நிலை. பருப்பொருள் இல்லாத நிலை,புகழைத் தேடாத நிலை”

download

“நான்காவது பருவமென்பது?

ஓ.. நான்காவது பருவம்.சந்நியாசம்.இந்த பருவங்களைக் கடந்தவர்கள் இறக் கும் போது சன்மானம் பெறுவார்கள்.யார் கடக்கவில்லையோ அவர்கள் தண்ட னைக்குள்ளாவார்கள்.அவர்கள் கரப்பான் பூச்சியாகவோ எலியாகவோ மீண்டும் பிறப்பார்கள்.சன்னியாசிகள் மீண்டும் பிறக்க மாட்ட்டார்கள்.ஏனெனில் இருப்பை விட தன்னைக் கீழ்ப்படுத்திக் கொள்வது எதுவுமில்லை.மிகச் சிறந்த சன்மானமென்பது வரைபடத்திலிருந்து அகற்றப்படுவதுதான்.அதன் பிறகு இந்தியாவை விட்டு வெளியேறி லாக்ரூஸ்ஸ் வாருங்கள்”

“உங்கள் வீட்டின் தோற்றம் மிக அழகாக இருக்கிறது!”

“மோசமாயில்லை.இது இடையனின் [ huaso] பதில்.பொதுவாக வீட்டின் சொந்தக்காரரை அறிய வேண்டுமென்றால் நல்லதாக ஏதாவது சொல்ல வேண்டும். அவர் பதிலுக்கு வழக்கமாக என்ன சொல்வார்?”ஆமாம்.மிக அழகாக இருக்கிறது. ஆனால் மாடியிலிருந்து பார்த்தால் இன்னும் அழகாக இருக்கும் என்பார். “இது மோசமாயில்லை “என்று இடையன் சொல்வான். ஹைனாவின் கதையை உங்களுக்குச் சொல்லியிருக்கிறேனா?மலைகளில் இருக்கும் காட்டுப் பூனை”
நான் காட்டுகிறேன்” பர்ரா பால்கனியின் கதவைத் திறந்து காட்டுகிறார். பின்புறத் தோட்டம் தெரிகிறது.” என் தோட்டமுறை மிக எளிமையானது.

எதையும் தொடாத உள்ளடக்கம் அதனுடையது.எல்லாமும் கிளைகளாலும், செடிகளாலும் நிரம்பியிருக்கிறது.ஆங்கிலேயர்கள் இப்படித்தான் வைப்பார் கள்.இதற்கு மாறாக ஸ்பானியர்கள்”இங்கு ஒரு தோட்டத்தை உருவாக்கப் போகிறோம்”என்பார்கள்.இயற்கையின் அற்புதத்தை நீக்கிவிட்டு சிறுபாதை களை உருவாக்குவார்கள். அங்கு தெரியும் ஹைனாவைப் பாருங்கள்.மூர்க்கம், பகைமை,நம்பிக்கையின்மை என்று எல்லாம் உடையவளாக அவள் இருந்த தால் நெருக்கமாக வராமலிருந்தாள்.ஆனால் ஒருநாள் நான் அவளுடைய நண்பன் என்று முடிவு செய்து,எனக்கு மிக அருகில் வந்தாள் .நான் அவளைத் தொட முடிந்தது.அடுத்தநாள் அவள் இறந்து போனாள்.நான் தொட்டது அவ ளைத் தொந்தரவுக்குள்ளாகியது.தான் கற்பழிக்கப்பட்டதாக நினைத்தாள். நாங் கள் அவளுக்கு இறுதிக்கடன்கள் செய்தோம்.அவள் அங்கு புதைக்கப்பட்டிருக்கி றாள்.” அவர் நிலத்தின் ஒரு பகுதியைக் காட்டினார். நெருக்கமாக. நம்பிக்கை யாக உலகின் உள்பகுதிக்குப் போவதால் உண்டாகும் அபாயங்களை எச்சரிப்பது போல.

Buenos Aires சென்றிருக்கிறீர்களா?

“நான் Buenos Aires எத்தனை முறை சென்றிருக்கிறேன் என்று எனக்குத் தெரி யாது.ஆனால் எப்போதும் அதிர்ஷ்டமற்றவனாகவே இருந்திருக்கிறேன்.ஒரே ஒரு முறை அதிர்ஷ்டம் என் பக்கமிருந்தது.ஒரு புத்தகக் கடைக்குப் போயி ருந்தேன்.குவியல் போலப் புத்தகங்களை எடுத்தேன்.அவற்றிற்கு எவ்வளவு பணம் தரவேண்டுமென்று கேட்டபோது “எதுவும் தரவேண்டாம். நிக்கனோர் பர்ராவிடம் எப்படி பணம் கேட்கமுடியும்?”என்று பதில் தந்தார்கள்.ஒரு முறை Borges இடம் சிலியன் கவிதைகள் பற்றிய அவரது அபிபிராயத்தைக் கேட்ட னர். ”சிலியன் கவிதையா?அது என்ன?”என்று பதில் தந்தவர். நிகானோர் பர்ராவைப் பற்றிக் கேட்ட போது” மோசமான அந்தப் பெயரில் ஒரு கவிஞன் இருக்கமுடியாது “என்றார்.

“உங்களின் Complete Works திருப்தி தருவதாக உள்ளதா?”

“எனக்கு வியப்பாக இருக்கிறது.நான் அந்தக் கவிதைகளைப் படிக்கிறேன்.அதன் படைப்பாளியாக என்னை உணரவில்லை.நான் எதனுடைய ஆசிரியராகவும் என்னை நினைக்கவில்லை.ஏனெனில் நான்காற்றில் மீன் பிடிப்பவனாகவே இருந்திருக்கிறேன்.அவர்கள்ஆப்படித்தான் சொன்னார்கள;”காற்றில் கலந்த பொருட்கள்” மென்மையான வெளிச்சத்தில் பைனுக்கும்[ pines ]கடலுக்கும் இடையில் கருங்காரை மென்மையாக நழுவுகிறது. “அது மிக அழகு. இல்லையா?”

நீங்கள் வாழவேண்டும் என்ற விருப்பத்தை ஏற்படுத்துவது?”
அல்லது,” மாறாக சாகும் விருப்பத்தை ஏற்படுத்துவது.” தூங்கும் விலங்கின் அமைதியான சுவாசம் மாலை நேரத்தில். அவர்களால் எல்லாவற்ரையும் செய்ய முடிந்த்து.இந்தச் சிக்கலைத் தீர்க்கமுடியவில்லை”

“என்ன சிக்கல்?”

“இறப்பு என்னும் சிக்கல்.அவர்கள் மற்ற சிக்கல்களைத் தீர்த்து விட்டனர்.ஆனால் அவர்கள் ஏன் அதில் கவனம் காட்டக் கூடாது?”

எதிர்க்கவிதைகள் –பர்ராவின் பார்வை

கவிதைகளும் ,எதிர்க் கவிதைகளும் – நகைப்பிற்கிடமான நவீன வாழ்க்கை யின் காரணமற்ற போக்குகளை நகைச்சுவை பாணியில் மிகத் தெளிவான மொழியில் விளக்குவதாக அமைந்தன. எதிர்க்கவிதை என்பது- தன்னையும் ,மனிதத்தையும் வேடிக்கைக்குள்ளாக்கிக் கொண்டு கவிஞன் நகைச்சுவை, முரண்,கேலி ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்துவது,கவிஞன் அங்கு பாடுவதில்லை ஆனால் கதை சொல்கிறான்—அதுதான் எதிர்க் கவிதை எதிர்க்கவிதையின் உத்தி என்பது அவரைப் பொறுத்தவரை சிரிப்பும் கண்ணீரும்- தான்

“நான் கவிதையை எப்போதும் சொற்பொழிவு மேடையில் பேசும் பாதிரியின் குரலோடு தொடர்பு படுத்துகிறேன். மனிதர்கள் பேசுகிறபோது கவிஞர்கள் இசைக்கின்றனர் “”பறவைகள் பாடிக் கொண்டிருக்கட்டும்”என்று ஒருமுறை சொன்னார்.

வாசகனுடனான உறவைப் பற்றிச் சொல்லும் போது ”நகைச்சுவை தொடர்பை எளிமைப்படுத்துகிறது.நீங்கள் நகைச்சுவை உணர்வை இழக்கும்போது உங்கள் கைத்துப்பாக்கியை ஏந்தத் தொடங்குபவராகிறீர்கள் என்பது உங்களுக்கு நினைவிருக்கட்டும்” என்கிறார்.

சில கவிதைகள்;

சோதனை
எதிர்க்கவிஞன் என்பவன் யார்?
சவப்பெட்டியையும் அஸ்திப் பேழையையும் கையாள்பவனா?
தன்னைப் பற்றி நிச்சயமாக அறியாத ஒரு படைத்தளபதியா?
எதையும் நம்பாத ஒரு பூசாரியா?
எதையும் வேடிக்கையாக ,முதுமையையும் சாவையும் கூட
வினோதமாகப் பார்க்கும் நோக்குதையவனா?
உங்களால் நம்பமுடியாத ஒரு பேச்சாளனா?
பாறையின் முகட்டிலான ஒரு நாட்டியக் கலைஞனா?
எல்லோரையும் நேசிக்கும் ஒரு தற்பூசனைவாதியா?
நாற்காலியில் உறங்கும் ஒரு கவிஞனா?
ஒரு நவீனகால ரசவாதியா?
ஒரு வெளியறிவற்ற புரட்சியாளனா?
ஒரு சிறிய முதலாளித்துவனா?
ஒரு போலியானவன்?
ஒரு கடவுள்?
ஓர் அப்பாவி மனிதன்?
சைல் சான்டிக்கோவின் விவசாயி?
சரியான பதிலில் அடிக்கோடிடவும்
எதிர்க்கவிதை என்பதென்ன?
தேநீர் கோப்பையிலிருக்கும் கொந்தளிப்பா?
பாறையின் மேலிருக்கும் ஒரு பனித்துளியா?
தந்தை சால்வட்டிரா நம்புவது போல
தட்டில் குவிக்கப்படும் மனிதக் கழிவின் குவியலா?
பொய்க்காத ஒரு கண்ணாடியா?
எழுத்தாளர் சங்கத்தலைவரின் முகத்தில் விழும் ஓர் அறையா?
(கடவுள் அவரைக் காப்பாற்றட்டும்)
இளங்கவிஞர்களுக்கு ஓர் எச்சரிக்கையா?
உந்துதலில் இயங்கும் சவப்பெட்டியா?
வட்டத்தின் மையத்திலிருந்து தள்ளப்படும் ஒரு சவப்பெட்டியா?
மண்ணெண்ணையில் இயங்கும் சவப்பெட்டியா?
பிணமின்றி இருக்கும் இறுதிச்சடங்கு இடமா?
சரியான பதிலில் எக்ஸ் குறியிடுங்கள்.
கடவுளின் பிரார்த்தனை
சொர்க்கத்திலிருக்கும் எங்கள் பிதாவுக்கு
பலவிதமான பிரச்னைகள்.
தனது புருவ நெரிப்புகளுடன்
அவர் சாதாரண மனிதர்தான்.
எங்களைப் பற்றி அதிகம் கவலைப்பட வேண்டாம்.
உங்களிடத்தை சரியாக வைக்க முடியவில்லையென்று
நீங்கள் வருந்துவது எங்களுக்குத் தெரியும்.
நீங்கள் உருவாக்கும் ஒவ்வொன்றையும்
சாத்தான் அழித்து உங்கள் அமைதியைக் குலைக்கும் என்றறிவோம்
அது உங்களைப் பார்த்துச் சிரிக்கும்
ஆனால் நாங்கள் உங்களுடன் அழுகிறோம்.
பிதாவே கேடான தேவதைகளால்
சூழப்பட்டு உள்ளீர்கள்
உண்மையில்
எங்களுக்காக அதிகம் துன்புற வேண்டியதில்லை
கடவுளர்கள் பிழைசெய்யாதவர்களில்லை என்பதை
நாங்கள் அனைவரையும் மன்னிப்போம்

உண்மையில்
எங்களுக்காக அதிகம் துன்புற வேண்டியதில்லை
கடவுளர்கள் பிழைசெய்யாதவர்களில்லை என்பதைக் கருத்திலிறுத்துங்கள்
நாங்கள் அனைவரையும் மன்னிப்போம்.
ஆரவாரக் கூச்சல் [ Lullabaloo]
பூங்காவில் ஒருநாள்
நான் நடந்து கொண்டிருந்த போது
ஒரு தேவதையைச் சந்திக்க நேர்ந்த்து.
கைகுலுக்க முயன்றபோது
தேவதை தன் காலைக் கொடுத்தது.
நீ ஓர் அற்பமான அன்னம் போல
உணர்ச்சியற்ற கடப்பாரை போல
பருத்த ஒரு வாத்துபோல
அழகற்று உன்னைப் போல என்று சொல்ல
தேவதை வாளால் வெட்ட முயன்றது.
நீ உன் வழியில் செல்
உன் நாள் நன்றாக இருக்கட்டும்
கார் மோதி இறந்து போ
ரயில் அடித்து ஒழி
இதுதான் தேவதையின் கதை முடிவு

உதவி
“எப்படி நான் இங்கு வந்தேனென்று தெரியவில்லை;
என் தொப்பி என் வலதுகையிலிருந்தது
நீங்கள் விரும்பியதுபோல் நான் மகிழ்ச்சியாக ஓடிக்கொண்டிருந்தேன்
என்னை சந்தோஷப் பித்தனாக்கிக் கொண்டிருக்கும்
மின்னுகிற ஒரு பட்டாம்பூச்சியைப் பின்தொடர்ந்தபடி.

திடீரென்று வேகம்! நான் இடறினேன்
தோட்டத்திற்கு என்ன ஆனதென்று எனக்குத் தெரியவில்லை
முழுவதும் துண்டுகளாகிப் போனது.
என் மூக்கிலும் வாயிலும் இரத்தம் கசிந்தது.
என்ன நடக்கிறதென்று நிஜமாகவே எனக்குத் தெரியவில்லை
எனக்கு ஏதாவது உதவி செய்யுங்கள்
அல்லது என் தலையை குண்டால் கொய்யுங்கள்.
ரோசிட்டா அவென்தனோ [ Rosita Avendaño ]
“அவர்கள் என்னைப் பள்ளிக்கு அனுப்ப முயன்றனர்
அங்கு நோயாளிக் குழந்தைகள்
ஆனால் என்னால் அவர்களைப் பொறுக்க முடியாது
ஏனெனில் நான் நோயாளிச் சிறுமியில்லை
என்னால் தெளிவாகப் பேசமுடியாது
ஆனால் நான் நோயாளிப் பெண்ணில்லை”
எதிர்க் கவிதை
மிகத் தாமதமாவதற்கு முன்பே
உலகின்
முதலாளிகளும் சமதர்மவாதிகளும் இணைந்துவிடுகின்றனர்.

••

இந்த வகையான கவிதைகள் அரசியல் நடுவுநிலை தவறாத பாங்குடைய வையாக அமைவதால் அவரை கேட்டிற்கு ஆட்படுத்த முடியாத சுயாதீன மானவர் என்று பர்ராவை Chilean poet Raul Zurita, குறிப்பிடுகிறார்.

•••

நன்றி: Searching for Nicanor என்ற தலைப்பில் இப்பேட்டி Berfrois இணைய
இதழில் November 3, 2014 இடம் பெற்றுள்ளது.

•••••

ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளரின் வாக்குமூலம் – லதா ராமகிருஷ்ணன்

download (21)

வணக்கம். அமெரிக்க எழுத்தாளர் JACK LONDON எழுதிய A PIECE OF STEAK என்ற சிறுகதை (குறுநாவல் என்றும் சொல்லலாம்) என் மொழிபெயர்ப்பில் புதுப்புனல் வெளியீடாக விரைவில் பிரசுரமாக உள்ளது. பல வருடங்களுக்கு முன்பு இந்தக் கதையை கவிஞர் வைதீஸ்வரன் கொடுத்து என்னை மொழிபெயர்க்கச் சொன்னார். மொழிபெயர்த்து முடித்து ஒரு சிற்றிதழாளரிடம் அனுப்பிவைத்தேன். அது வெளியாகவேயில்லை. அதற்குப் பின், வீடு மாற்றும்போது தொலைந்துவிட்டது என்று அந்த இதழின் ஆசிரியர்─உரிமையாளரிடமிருந்து தகவல் தெரிவிக்கப்பட்டது. என் மொழிபெயர்ப்புப் பகுதியை நகலெடுத்துவைக்கவில்லை. இப்போது மீண்டும் மொழிபெயர்த்து முடித்தேன். ஒருவகையில் இதுவும் நன்மைக்கே என்று தோன்றுகிறது.

குத்துச்சண்டைக் களத்தில் சாம்பியனாக விளங்கிய ஒருவர், அந்த நாட்கள் போய்விட்ட நிலையில், அந்த இளமை போய்விட்ட நிலையில், இன்று பந்தயத்தில் தோற்போம் என்று நிச்சயமாகத் தெரிந்தும் தோற்பவனுக்குக் கிடைக்கும் சிறு தொகைக்காக குத்துச்சண்டைப் பந்தயத்தில் கலந்துகொள்வார். பந்தயத்தின் போதும், அதற்கு முன்பும் பின்பும் அந்த குத்துச்சண்டை வீரரின் மனவோட்டத்தை பிரதிபலிக்கும் கதை இது. இதைப் படித்தபோதும், மொழிபெயர்த்தபோதும் எனக்குப் பிடிபடாத பல வாழ்க்கைத்தத்துவங்களை கதையிலிருந்து கவிஞர் வைதீஸ்வரன் அடையாளங்காட்டியபோது பிரமிப்பாக இருந்தது.

வரவிருக்கும் இந்தச் சிறு மொழிபெயர்ப்பு நூலுக்கு நான் எழுதியுள்ள சிறு ‘என்னுரை’ இது. வழக்கமாக ‘சொல்லவேண்டிய சில’ என்று தலைப்பிடுவது வழக்கம். ஒரு மொழிபெயர்ப் பாளரின் வாக்குமூலம் என்றும் இதைச் சொல்லலாம் என்று தோன்றுகிறது.

1980களில் அநாமிகா என்ற பெயரில் சிறுகதைகளும், ரிஷி என்ற பெயரில் கவிதைகளும், ல.ரா என்ற பெயரில் கட்டுரைகளும் எழுத ஆரம்பித்தவள் தற்செயலாகத்தான் மொழிபெயர்ப்பாளராக மாறினேன். நான் ஆங்கில இலக்கிய படித்திருந்ததும் இலக்கிய ரசனை கொஞ்சம் இருப்பதாக அடையாளங்காணப்பட்டதும் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். நான் பணி செய்துவந்த அலுவலகத்தில் சமூகப் பிரக்ஞை மிக்க தொழிற்சங்கத்தினர் புதிதாகப் பணிக்கு சேருபவர்களில் சிந்திக்கத் தெரிந்தவர்களை, எழுத்தாற்றல் மிக்கவர்களை எல்லாம் எளிதில் அடையாளங்கண்டுவிடுவார்கள். அவர்களிடம் தாம் நம்பும் சித்தாந்தங்களி னூடாய் சமூகப் பிரக்ஞையை விதைக்கத் தொடங்குவார்கள். நட்பு பாராட்டுவார்கள். அதே சமயம், அவர்களுடைய சிந்தனைப்போக்கிலிருந்து சற்றே விலகி சிந்தித்தால் உடனே ‘அமெரிக்க அடிவருடி’ என்ற பட்டம் கிடைத்துவிடும்! அப்படி ஆத்மார்த்தமாகவே நம்புகிறார்களா, அல்லது ஆளை ஒடுக்கும் ஆயுதமாக அந்த அடைமொழியைப் பயன்படுத்து கிறார்களா என்பது இன்றுவரை தொடரும் கேள்வி. அதையெல்லாம் மீறி நட்பு பாராட்டு வதும் அக்கறை காட்டுவதும் இயல்பாக நடந்துகொண்டிருக்கும்.

1990களில் பாட்னாவில் பெண்களுக்காக நடத்தப்பட்ட மாநாட்டில் பார்வையாளராக பங்கேற்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. மொழிபெயர்ப்பின் தேவையை உணரச்செய்த தருணங்களில் அதுவும் ஒன்று. பெண் முன்னேற்றத்திற்காகக் களப்பணியாற்றிவரும் எழுத்தறிவற்ற பெண்கள் தங்கள் அனுபவங்களை இந்தியிலும் தமிழிலும் மலையாளத்திலும் கன்னடத்திலும் எடுத்துச்சொல்ல அவற்றை சம்பந்தப்பட்ட பிராந்திய மொழிகளும் இந்தியும் ஆங்கிலமும் தெரிந்தவர்கள் அமர்வுகளின் இடைவேளைகளின் போது மொழிபெயர்த்து (முக்கியமாக சாராம்சத்தை எளிய மொழிவழக்கில்) மற்றவர்களுக்கு எடுத்துரைக்கவேண்டும். அங்குதான் மொழிபெயர்ப்பின் சமூகரீதியான பயனைப் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. (அத்தகைய மொழிபெயர்ப்புப் பணியே அதிகாரத்தைக் கையிலெடுத்துக் கொள்வதாகச் சிலரிடம் செயல்படுவதையும் பின்னர் பலமுறை பார்க்க நேர்ந்திருக்கிறது.)

இலக்கியத்திலும் அப்படித்தான். நான் மதிக்கும் நட்பினர் தமிழில் அறிமுகப்படுத்தப்பட வேண்டிய எழுத்தாக்கங்களாக, புனைவு─–புனைவல்லாதது என இரண்டு பிரிவிலும் தருவதை அவர்கள் கேட்டுக்கொண்டதற்கிணங்க நான் தமிழில் மொழிபெயர்த்துத் தர ஆரம்பித்தேன். எழுத்தாளர்கள் கோபிகிருஷ்ணனும் ஸஃபியும் ANTI-PSYCHIATRYஐப் பற்றி என்னிடம் கொடுத்த மொழிபெயர்ப்புப் பிரதிகளை மொழிபெயர்த்துக் கொடுத்திருக்கிறேன். அவர்கள் மூலம்தான், அவர்கள் தந்த பிரதிகளின் மூலம்தான் உளவியல் சார்ந்த விஷயங்கள், அரசியலை நான் தெரிந்துகொண்டேன்.

அப்படித்தான், சில நண்பர்கள் மூலம் உலக இலக்கியப் படைப்புகள், போக்குகள் சிலவும் அறிமுகமாயின. அப்படி ஒருவர் மூலம் அறியக் கிடைத்த உலகத்தரமான படைப்பை இன்னொருவர் மொழிபெயர்க்கச் சொல்லும்போது அதை ஆர்வத்துடன் செய்திருக்கிறேன். ஆனால் அப்படிச் செய்தது முதலில் அந்தப் படைப்பாளியை எனக்கு அறிமுகப்படுத்திய நட்பினருக்கு உவப்பாக இருப்பதில்லை என்பதை (சம்பந்தப்பட்ட படைப்பை, படைப்பாளியைப் பற்றி அவர்களால் எழுதப்படும் கட்டுரைகளில் என் மொழிபெயர்ப்பைப் பற்றி எந்தக் குறிப்பும் இருக்காது!) போகப்போகப் புரிந்துகொள்ள நேர்ந்திருக்கிறது.

ஒரு படைப்பாளியின் படைப்புவெளியை முழுவதும் வாசித்து அறிந்திருந்தால் மட்டுமே அந்தப் படைப்பாளியின் எழுத்தாக்கங்களை செம்மையாகமொழிபெயர்க்க முடியும் என்ற கருத்து சிலரால் முன்வைக்கப்படும்போது, ‘அப்படியெனில் என்னிடம் ஏன் அந்த மொழிபெயர்ப்புப் பணியைத் தந்தார்கள், அந்த உலகத்தரமான படைப்பாளியை முழுவதுமாக நான் வாசித்திருப்பதான பாவனையை நான் கைக்கொள்ளவேண்டும், கைக்கொள்வேன் என்று எதிர்பார்த்தார்களா அல்லது என்னை sort of errand boy(or girl, to be more precise!) என்ற ரீதியில் மட்டுமே பணித்தார்களா என்ற கேள்வி எழுவதைத் தவிர்க்கமுடியவில்லை.

சிலர் தாங்கள் அறிமுகப்படுத்தும் உலகத்தரம் வாய்ந்த படைப்புகள், படைப்பாளிகள் மேல் அத்தனை உடைமையுணர்வோடு நடந்துகொள்வதையும் பார்த்திருக்கிறேன்.

வேறு சிலர் அந்நியமொழியிலிருந்து நேரடியாக தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்படும்போது மட்டுமே மூலமொழிப் படைப்புக்கு நியாயம் செய்ய முடியும் என்று மேடைக்கு மேடை முழங்கக் கேட்டிருக்கிறேன். ஒருவகையில் அது உண்மையே என்றாலும் இன்னொரு வகையில் அதுவோர் reductionist theory ஆகச் செயல்படுவதையும் காணமுடிகிறது.

என்னளவில், மொழிபெயர்ப்பின் மூலம் நான் கற்றுக்கொள்கிறேன் என்பதே உண்மை. நான் மதிக்கும் சிலர் தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்படவேண்டியதாக ஒரு பிரதியை என்னிடம் தரும்போது அப்படித் தருபவர்மேல் எனக்குள்ள நம்பிக்கை, அபிமானம் காரணமாக அந்தப் பணியை மேற்கொள்வது வழக்கம்.

சில பிரதிகளை மொழிபெயர்க்க மறுத்ததும் உண்டு. பாலியல் பலாத்காரத்திற்கு ஆளாகும் பெண் ஒருத்தி அதில் ஆழ்மனதில் பரவசமடைகிறாள் என்பதாய் விரியும் ஒரு பிரதியை மொழிபெயர்த்துத்தரும்படி என்னிடம் கேட்கப்பட்டபோது அதைப் படிக்காமலேயே மறுத்திருக்கிறேன். ஒரு பெண்ணின் ஒழுக்கத்தைக் கொச்சைப்படுத்துவதாய் அமையும் வசைச்சொல், மாற்றுத்திறனாளியை மதிப்பழிக்கும் வசைச்சொல்லை அப்படியே மூலமொழியிலிருந்து மொழிபெயர்ப்பதை கூடுமானவரை தவிர்த்திருக்கிறேன். அது சரியா, தவறா என்ற கேள்வி மனதில் எழுந்துகொண்டேயிருந்தாலும்.

மொழிபெயர்ப்பாளர் சங்கத்தில் அங்கம் வகித்தபோது மொழிபெயர்ப்பின் அரசியல் குறித்து நிறைய விவரங்களை அறிந்துகொள்ள முடிந்தது. போலவே, அத்தகைய ‘அரசியல்’ அங்கும் நிலவியதையும் பார்க்கமுடிந்தது.

ஒரூமுறை தமிழின் குறிப்பிடத்தக்க திரைப்பட இயக்குனர் ஒருவர் இளம் நடிகை ஒருவர் மேடையில் ஆங்கிலத்தில் பேசியதற்கு மிகக் கடுமையாக அந்தப் பெண்ணைக் கண்டித்தார். ஆனால், அந்த மனிதர் எல்லா மேடைகளிலும் தப்பும் தவறுமாக ஆங்கிலம் பேசாமல் இருக்கவேமாட்டார். ஆங்கிலம் என்பதுகூட அதிகாரத்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்ளும் தந்திரமாக மற்றவர்களுக்கு மறுக்கப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும் நிலையையும் அதிலுள்ள அரசியலையும் (both literal and symbolic) நாம் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டிய, கவனப்படுத்த வேண்டிய தேவையிருக்கிறது என்றே எண்ணுகிறேன்.

நம்முடைய கண்ணோட்டங்கள், கோட்பாடுகளை கணக்கிலெடுத்துக்கொள்ளாமல் ‘பீச்சாங்கை வீச்சாக’ப் புறக்கணித்து, கேலியாகப் பார்த்து, எள்ளிநகையாடி ‘ஆனால், இவர்களின் உழைப்பைப் பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம்’ என்ற உத்தியோடு எனக்கு மொழிபெயர்ப்புப் பணிகளைத் தருபவர்களையும், என் மொழிபெயர்ப்புகளை வெளியிடக் கேட்பவர்களையும் உரிய நேரத்திலோ, அல்லது காலதாமதமாகவோ அடையாளங்கண்டு அவர்களுக்கு என் மொழிபெயர்ப்புகளைத் தர மறுத்திருக்கிறேன்.

சிறுபத்திரிகை ஒன்றில் மொழிபெயர்ப்புக்கென தரப்பட்ட பிரதிகளையெல்லாம் செய்து கொடுப்பதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்த நிலையில் ஒருமுறை அதன் ஆசிரியர் முன்வைத்த கருத்து ஒன்றை மறுதலித்து நான் அனுப்பிய எதிர்வினை பிரசுரிக்கப் படவில்லை. (அதைப் பிரசுரித்து என் நிலைப்பாடு சரியில்லை என்று அம்பலப்படுத்தி யிருந்தால் அது வேறு விஷயம்.) மீண்டும் அதே கேள்வி எனக்குள் – Am I an errand boy?(or errand girl, to be more precise?) அதற்குப் பிறகு அதே சிற்றிதழ்க்காரர் சில பிரதிகளை மொழிபெயர்த்துத் தரும்படி கேட்டபோது “நான் உங்கள் எடுபிடியல்ல” என்று காட்டமாகக் கூறி காலத்திற்கும் அவருடைய விரோதியானேன். (அது குறித்து கவலை ஏதுமில்லை.)

கவிஞராக இருப்பதை விட, கதாசிரியராக இருப்பதை விட மொழிபெயர்ப்பாளராக இயங்குவதில் சீரான வருமானம் கிடைக்க வழியுண்டு என்று தெரிந்துகொள்ள நேர்ந்ததெல்லாம் சமீபகாலமாகத்தான். 2005இல் அரசுவேலையை விட்ட பிறகு, பணியிலிருந்தபோதே நிறைய விடுப்பு எடுத்திருந்ததால் முழு ஓய்வூதியம் கிடைக்காதுபோக, கிடைத்தது வீட்டுவாடகைக்கே போதாது என்ற உண்மையின் பின்னணியில் இலக்கியமல்லாத நிறைய பிரதிகளை தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் மொழிபெயர்த்து வருமானமீட்டுவது தொடங்கியது. இலக்கு வாசகர்களையும், கையிலுள்ள பிரதியில் இலக்குவாசகர்களிடம் எதை முதன்மையாகக் கொண்டுசெல்லவேண்டும் என்பதையும் கருத்தில் கொண்டே நம் மொழிநடை அமையவேண்டும் (குறிப்பாக, புனைவல்லாத பிரதிகளை மொழிபெயர்ப்பதில்) என்பது புரிந்தது.

1980களின் பிற்பகுதியில் எழுத்தாளர் க.நா.சுவின் குறிப்பொன்றை குமுதம் இதழில் பார்த்து அவருடைய கையெழுத்துப்பிரதிகளை எழுதித்தருவதிலும், அவர் சொல்லச் சொல்ல எழுதுவதிலும் என்னாலான உதவிகளைச் செய்துதரும் ஆர்வத்துடன் அவரைப் போய்ப் பார்த்தேன். அப்போது மயிலையில் தங்கியிருந்ததால் முடிந்தபோதெல்லாம் இரவுப்பணி முடித்த கையோடு காலையில் அவருடைய வீட்டிற்கும் செல்வேன். அவர் ஆங்கிலத்தில் எழுதியிருந்த புதினம் அவதூதரை தமிழில் மொழிபெயர்க்குமாறு என்னிடம் கொடுத்தபோது என் மொழித்திறனைப் பார்ப்பதற்காக அப்படிச் செய்கிறார் என்று நினைத்துக்கொண்டேன். என் மொழிபெயர்ப்பை செம்மை செய்து தன் பெயரில் வெளியிட்டுக்கொள்ளப்போகிறார் என்றே நினைத்தேன். சரியாக மொழிபெயர்க்க வராத வார்த்தைகளை முடிந்த அளவு தமிழில் மொழிபெயர்த்து மூல வார்த்தைகளை அவற்றின் அருகிலேயே அடைப்புக்குறி களுக்குள் தந்தேன். ஆனால் அந்த மொழிபெயர்ப்பை என் பெயரிலேயே நான் தந்த மாதிரியே பிரசுரித்துவிட்டார் க.நா.சு. அடைப்புக்குறிகளுக்குள் ஆங்கில வார்த்தைகள் தரப்பட்டிருந்தது அரிசியில் நெல் நெரடுவதுபோல் இருப்பதாக திரு.கோவை ஞானி அவர்கள் குறிப்பிட்டது சரியே என்று உணர்ந்தேன். மேலும், இப்படி சரிவரத் தெரியாத வார்த்தைகளையும் அடைப்புக்குறிகளுக்குள் தருவதன் மூலம் மொத்த புத்தகமுமே இப்படித்தான் தோராயமாக மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருக்கிறது போலும் என்ற எண்ணம் வாசக மனங்களில் ஏற்பட்டுவிடும். ’இனி நம் மொழிபெயர்ப்பை இறுதிவடிவமாகத்தான் எவரிடமும் தரவேண்டும் என்று எண்ணிக்கொண்டேன்.

சிறந்த படைப்பு என்று நண்பர்களால் பரிந்துரைக்கப்பட்டு மொழிபெயர்ப்புக்குத் தரப்பட்ட பிரதிகள் எனக்கு ஒரு வாசகராக ஏமாற்றமளித்த தருணங்களும் நிறையவே உண்டு. இருந்தும், முடித்துக்கொடுத்துவிடுவேன்.

ஒரு படைப்பின் மிகத் தரமான இரண்டு மொழிபெயர்ப்புகள் எதிரெதிர் அர்த்தங்களைத் தருவதாக அமையக்கூடுமென்பதை அன்னா அக்மதோவாவின் ஒரு கவிதைக்கான இரண்டு ஆங்கில மொழிபெயர்ப்புகள் உணர்த்தின. அது குறித்து என் அன்னா அக்மதோவா கவிதை மொழிபெயர்ப்பு நூலில் எழுதியிருக்கிறேன்.

சில சமயம் ஒருவருக்கு ஒரு விஷயம் குறித்த ஆழ்ந்த அறிவு இருக்கும். அதை மொழிபெயர்ப்பதற்கான போதிய மொழிப்புலமை இருக்காது. எனக்கு சம்பந்தப்பட்ட விஷயம் குறித்து எதுவுமே தெரியாது. அம்மாதிரி சமயங்களில் மொழிபெயர்த்தவர் நான் என்று குறிப்பிடாமல் அந்தப் பிரதிகளை தமிழ் அல்லது ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்துக் கொடுத்ததுண்டு. சிநேகத்திற்காகவும், சன்மானத்திற்காகவும்.

ஆனால், ஒரு சமயம் தன் பெயரைக் குறிப்பிட்டு ஒரு பதிப்பகம்(அந்தப் பெயரை மறந்துவிட்டேனே என்று பின்னர் பலமுறை வருந்தியிருக்கிறேன்) முனைவர் பட்ட ஆய்வேட்டை செய்துதரச் சொல்லி கேட்டபோது மேற்குறிப்பிட்ட மாதிரி மொழிபெயர்க்கச் சொல்வதாய் எண்ணினேன். அடுத்து, ஆய்வு சம்பந்தமான புத்தகங்களையெல்லா அனுப்பித்தருவதாக மறுமுனை கூறியபோதுதான் அந்த ஆய்வேட்டையே தயாரித்துத் தரச் சொல்கிறார்கள் என்பது புரிந்தது. அதிர்ந்துபோய், ’அது தவறல்லவா. இப்படி முனைவர் பட்டம் வாங்குகிறவர் மாணாக்கர்களுக்கு எப்படி சீரிய முறையில் பாடம் கற்பிக்க முடியும் என்று கேட்டதற்கு ‘இத்தகைய தார்மீக நியாயக் கேள்விகளையெல்லாம் கேட்கக்கூடாது” என்று எனக்கு அறிவுரை சொன்னார்கள்! அந்த வேலையை நான் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அதில் எனக்கும் நஷ்டமில்லை, அவர்களுக்கும் நஷ்டமிருந்திருக்காது!

தமிழ்க்கலாச்சாரத்தை உலக அரங்கில் பீடமேற்றப்போவதாக சொல்லிக்கொள்ளும் வெளிநாட்டுக்காரர் ஒருவர் அவ்வப்போது தரும் அ-புனைவுப் பிரதிகளை ஆங்கிலத்தில் செய்துதருவேன். ஆரம்பத்தில் நான் கேட்கும் நியாயமான ஊதியத்தைத் தந்தவர் ஷார்ட்ஸ் அணிந்த தமிழ்ப்பெண்ணை மணந்துகொண்ட பிறகு நான் அதிகமாக சன்மானம் கேட்கிறேன் என்று தொடர்ந்து சொல்ல ஆரம்பித்தார். தமிழ்ப்பெண் ஷார்ட்ஸ் அணிவது பற்றி எனக்கு ஒன்றுமில்லை. ஆனால், தனக்குத் தெரிந்த அரைகுறை தமிழில் அந்தப் பெண் என் மொழிபெயர்ப்பைக் குதறுவது தாளமுடியாமல் போயிற்று. அதைவிட மோசம், ஒரு நாள் முழுக்க அவர்கள் வீட்டில் மொழிபெயர்த்தபடி, மொழிபெயர்ப்பதை கணினியில் தட்டச்சு செய்தபடி இருந்த என்னிடம் ‘தமிழ்க்கலாச்சாரக் காவல’ரான அந்தப் பெண் ஒரு வாய் தண்ணீர் வேண்டுமாவெனக் கேட்கவில்லை. பிறகொரு சமயம் மொழிபெயர்ப்புக்கு நான் கேட்பது அதிகம் என்று சொன்னபோது, ’என் வேலைக்கான ஊதியத்தை நான் தான் நிர்ணயம் செய்யவேண்டும், நீங்களல்ல, அந்நியநாட்டு நன்கொடைகள், மான்யத்தொகை எல்லாம் வாங்குவது போதாதென்று உங்களிடம் பயில வருபவர்களிடம் இத்தனை அதிகக் கட்டணத்தொகை வாங்குவது நியாயமா என்று என்னாலும் கேட்கமுடியும்” என்று கூறி என்றைக்குமாய் அவர்களிடமிருந்து விலகிக்கொண்டேன்.

ஒருமுறை இறக்குமதி செய்யப்பட்ட பிரம்மாண்டமான காரில் வந்திறங்கிய அரசியல் பிரமுகர் எனக்குப் பரிச்சயமான எழுத்தாளர் பரிந்துரைத்ததாகச் சொல்லி அவர்களுடைய கட்சிசார் கையேடு ஒன்றை ஆங்கிலத்தில் செய்துதரச் சொன்னபோது மரியாதை நிமித்தம் முதலில் செய்துகொடுத்து பின் ‘நான் அரசியல் கட்சிசார்ந்த மொழிபெயர்ப்புவேலைகளை தொடர்ச்சியாக செய்ய இயலாது’ என்று தெரிவித்துவிட்டேன். கோடியில் புரள்பவர்களிட மிருந்து எனக்கான மீதித்தொகை ரூ.2000 இன்றுவரை வந்தபாடில்லை.

இலக்கிய நண்பரொருவரின் பெயரைச் சொல்லி (அந்த நண்பருக்கு இந்த ஆசாமியைத் தெரியவே தெரியாது என்று பின்னர் தெரியவந்தது) குழந்தைகளுக்காகத் தான் எழுதிய கதைகளடங்கிய நூலை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்துத் தரவேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டார் ஒருவர். மொத்தம் ஆறாயிரம் ரூபாய் கேட்டு ரூ.3000 முன்பணமாகப் பெற்று மொழிபெயர்க்கத் தொடங்கினேன். வெகு சாதாரணமான கதைகள். ‘நகைச்சுவை என்ற பெயரில் ‘குழந்தை மூத்திரம் குடித்தது, பீயைத் தின்றது’ என்றெல்லாம் எழுதியிருக்கிறீர் களே, இது Hygiene senseக்கு எதிரானதல்லவா என்று அவரிடம் கேட்காமலிருக்க முடியவில்லை. ”எப்படி மாத்தினா நல்லாயிருக்கும்னு நினைக்கிறீர்களோ அப்படியே செய்யுங்கள் அம்மா” என்று சொன்னார். அப்படி வெகு சில மாற்றங்களை மட்டுமே செய்தேன். மின்னஞ்சலில் மொத்தக் கதைகளையும் மொழிபெயர்த்து அனுப்பிவைத்த பின் மீதி மூவாயிரத்தைக் கேட்டால் ‘உங்கள் மொழிபெயர்ப்பை என் பப்ளிஷர் பிரசுரிக்க மாட்டேனென்கிறார்” என்றார். நீங்கள் கேட்டீர்கள், நான் மொழிபெயர்த்துக்கொடுத்தேன். இதில் பப்ளிஷர் எங்கிருந்து வந்தார்?” என்று கேட்டதற்கு “நீங்க என்னம்மா என் கதைகளை மொத்தமா மாத்திப்பிட்டீங்களே” என்று மீதிப் பணத்தை தர மனமில்லாத தன் கயமையை மறைக்க நீதிமானாய் என்னைக் குற்றஞ்சாட்டினார்!

சக எழுத்தாளர் ஒருவர் கேட்டுக்கொண்டதற்கிணங்க மருத்துவ நூல் ஒன்றை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்துக்கொடுத்தேன். நான் கேட்ட தொகை ரூ 8000. மருத்துவர் ரூ 5000 தந்தார் என்று அந்த சக எழுத்தாளர் கூறியபோது அவர் யார் என் வேலைக்கான ஊதியத்தை நிர்ணயிக்க, ரூ.8000ற்கு அவர் ஒப்புக்கொண்டதால்தானே செய்தேன் என்று சொன்னபோது “நான் வேறுமாதிரி மொழிபெயர்த்திருப்பேன்” என்றவிதமாய் அந்த சக எழுத்தாளர் கூறக்கேட்டு திகைப்பாயிருந்தது. அந்த மருத்துவரைத் தொலைபேசியில் தொடர்புகொண்டபோது நீங்கள் நேரில் வந்து என்னோடு அமர்ந்து மொழிபெயர்ப்பில் திருத்தம் மேற்கொள்ளவில்லையே என்றார். ”நான் உங்கள் செயலாளரல்ல, மொழிபெயர்ப் பாளர்” என்று சொல்லி அழைப்பைத் துண்டித்தேன்.

நூறு புத்தகங்களுக்கு மேல் எழுதியும், மொழிபெயர்த்தும் இருக்கும் திரு. பசுமைக்குமார் என்னை அழைத்துக்கொண்டுபோய் நியூ செஞ்சுரி புத்தக நிறுவனத்தில் சேர்த்துவிட்டார். கடந்த எட்டுவருடங்களுக்கும் மேலாக வீட்டிலிருந்தபடியே அந்த நிறுவனத்திற்கு மொழிபெயர்ப்பு, பிழைபார்ப்பு, சுயமாய் குழந்தைக்கதைகள் எழுதுதல் ஆகிய பணிகளில் ஈடுபட்டுவந்தேன். உரிய ஊதியமும் மரியாதையும் கொடுத்து என்னை நடத்திய அந்த நிறுவனத்திற்கு என் நன்றி என்றும் உரியது. இப்போது அதிலிருந்தும் விலகிவிட்டேன். வீட்டிலிருந்தபடியே மொழிபெயர்ப்புப் பணியில் ஈடுபட எண்ணம். பார்க்கலாம்.

தமிழிலிருந்து ஆங்கிலத்தில் எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தனின் 20க்கு மேற்பட்ட நூல்களை மொழிபெயர்த்துள்ள, நவீன தமிழ்க்கவிதைகளை மூன்று தொகுப்புகளாக ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்து வெளியிட்டுள்ள, சங்கப் பெண்கவிஞர்களின் கவிதைகளை, பாரதியாருடைய கவிதைகளின் பெரும்பகுதியை ஆங்கிலத்தில் வெளியிட்டுள்ள, சமூக-இலக்கியம் சார்ந்த கட்டுரைகள் ஏழெட்டுத் தொகுப்புகள் வெளியிட்டுள்ள, உலகப்புகழ் பெற்ற நூலான டாக்ரர் மணி பௌமிக்கின் THE CODE NAME GODஐ மிக நேர்த்தியாக தமிழில் மொழிபெயர்த்துள்ள டாக்டர் கே.எஸ்.சுப்பிரமணியனிடம். அவருடைய படைப்புகளை பிரதியெடுக்கும், கணினியில் தட்டச்சு செய்துதரும் பணியில் இயங்கிவருகிறேன். உரிய சன்மானமும் மரியாதையும் கிடைக்கிறது. ஒவ்வொரு சொல்லையும் பார்த்துப்பார்த்துச் செதுக்கி அயராது மொழிபெயர்ப்புப் பணியில் ஈடுபட்டிருக்கும், தன் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்புக்குக் கிடைக்கும் சன்மானத்தை மூல ஆசிரியருக்கே தந்துவிடும், வலது கை தருவது இடது கைக்குத் தெரியாத அளவில் பலபேருக்கு பலவிதங்களில் உதவிவரும் டாக்டர். கே.எஸ்-இன் சமூகம் சார், இலக்கியம் சார், மொழி சார் பங்களிப்பு மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கது.

வேறு சில நிறுவனங்களுக்கும் சிறுவர்களுக்கான புத்தகங்கள் எழுதிக்கொடுத்திருக்கிறேன்; மொழிபெயர்த்துக்கொடுத்திருக்கிறேன்,. குழந்தைகளுக்கு எழுதப்படும், மொழிபெயர்க்கப்படும் கதைகள், பிற எழுத்தாக்கங்களில் மொழிப்பிரயோகம் சார்ந்து, கருத்து சார்ந்து நிறைய மாற்றங்கள் தேவை என்பதை உணரமுடிந்தது. எடுத்துக்காட்டாக, எழுபது வயதான பணியாளரும் பெரும்பாலான சிறுவர் கதைகளில் ’அவன்’, ’நீ’ என்பதாக ஒருமையிலேயே குறிப்பிடப்படுகிறார். மாற்றுத்திறனாளிகள் நகைச்சுவைப்பொருளாக்கப்படுகிறார்கள், தலை யில் வலிக்க வலிக்கக் குட்டுதல், தடுக்கிவிழச் செய்தல் போன்ற வன்முறையார்ந்த செயல் களெல்லாம் வேடிக்கையான நிகழ்வுகளாக முன்வைக்கப்படுகின்றன.

எட்டு, பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு சென்னையிலுள்ள கல்லூரி ஒன்றில் ஆங்கில இலக்கிய மாணவிகளுக்கு மொழிபெயர்ப்புக்கான பட்டயப்படிப்பு வகுப்புகள் ஒரு வருடகாலம் எடுக்க நேர்ந்தது. சரளமாக ஆங்கிலத்தில் பேசவேண்டும், அதற்கு நான் உதவ வேண்டும் என்பதே அந்த மாணவிகளின் எதிர்பார்ப்பாக இருந்தது. ஆனால், துறை ஆசிரியர்கள் அப்படிச் செய்தால் அது தங்கள் பணியை விமர்சனத்துக்குள்ளாக்கும் என்று கூறினர். நான் வைத்த தேர்வில் ஒரு மாணவி இருபது பக்கங்கள் விடைகள் அளித்திருந்தாள். அந்த அளவுக்கு அவளுக்கு பாடங்கள் புரிந்திருந்தன. ஆனால் ஒரு வாக்கியம் கூட விளங்கிக்கொள்ளக்கூடிய சரியான ஆங்கிலத்தில் அமையவில்லை என்பதைக் கண்டு அதிர்ச்சியாக இருந்தது. நான் அப்பழுக்கற்ற ஆங்கிலப் புலியொன்றும் அல்ல. இருந்தும் மொழிபெயர்ப்போடு ஒவ்வொரு வகுப்பிலும் ஆரம்பத்தில் 20 நிமிடங்கள் போல் ஆங்கில மொழியைப் பேசுவதற்கும் அவர்களுக்கு என்னாலான அளவு கற்றுத்தந்தேன்.

அந்தக் கல்லூரியில் பணிபுரிந்த ஒரு வருடத்தில் மொழிபெயர்ப்பு தொடர்பான ஏராளமான நூல்கள் ஆங்கிலத்தில் படிக்கக் கிடைத்தன. வெளிநாட்டவர்களும், வட நாட்டவர்களும் எழுதியவை. அவற்றில் தரப்பட்டிருக்கும் எடுத்துக்காட்டுகள்கூட நமக்குப் பிடிபடாம லிருக்கும் வாய்ப்புகள் அதிகம். அந்த நூல்களில் விவாதிக்கப்பட்டிருந்த மொழிபெயர்ப்பு சார்ந்த பல கருத்தியல்கள், கோட்பாடுகள் மொழிபெயர்க்கும் சமயம் என் மனதிலும் ஏற்பட்டவையே. ஆனால், அவை மொழிபெயர்ப்புக் கோட்பாடுகளாக ஆவணப்படுத்தப் பட்டுள்ள விவரம் தெரிந்திருக்கவில்லை. மொழிபெயர்ப்பு வழிமுறைகள் ஒன்றிற்கு மேற்பட்டவைகள் இருப்பதையும் அறிந்துகொள்ள முடிந்தது.

தமிழைப் பொறுத்தவரை மொழிபெயர்ப்பு, மொழிபெயர்ப்பாளர்களின் அணுகுமுறைகள், இயங்குமுறைகள் போன்றவற்றைப் பேசும் நூல்கள் வெகு சிலவே உள்ளன. எழுத்தாளர்-மொழிபெயர்ப்பாளர் அமர்ந்த்தாவின் முயற்சியில் தமிழில் மொழிபெயர்ப்புப் பணியில் ஈடுபட்டுவரும் சிலர் அது குறித்த தங்கள் அனுபவங்களைப் பற்றி எடுத்துரைக்கும் கட்டுரைகளடங்கிய தொகுப்புகள் இரண்டு – மொழிபெயர்ப்புக் கலை – இன்று, மொழிபெயர்ப்பு – தற்காலப் பார்வைகள் – நியூ செஞ்சுரி புக் ஹவுஸ்) வெளியாகியுள்ளன. பூரணச்சந்திரன் அவர்களுடைய நூல் ஒன்று வெளியாகியுள்ளது. நானும் நான் சார்ந்துள்ள பார்வையற்றோர் நன்னல நிறுவனமான வெல்ஃபேர் ஃபவுண்டேஷன் ஆஃப் தி ப்ளைண்ட் அமைப்பின் நிறுவனத் தலைவர் அமரர் ஜெயராமன் (பார்வையிழப்பை மீறி கல்வி பயின்று பல வருடங்கள் தாம்பரம் கிறித்துவக் கல்லூரியில் ஆங்கிலப் பேராசிரியராகப் பணிபுரிந்தவர்) அவர்களும் இணைந்து மொழிபெயர்த்த இணைய இதழ் மியூஸ் இந்தியாவின் மொழிபெயர்ப்புச் சிறப்பிதழில் வெளிவந்த கட்டுரைகளின் தமிழாக்கம் (மொழிபெயர்ப்பின் சவால்கள் – சந்தியா பதிப்பகம்). இன்னும் சில வெளிவந்திருக்கக்கூடும். எனில், இதுபோன்ற கட்டுரைத் தொகுப்புகள் இன்னும் பல வரவேண்டும்.

கோட்பாடுகளின் அடிப்படையில் மொழிபெயர்க்கவியலாது என்பதும் போகப்போகத் தெரிந்தது. ஒவ்வொரு பிரதிக்கேற்பவும் நம் மொழிபெயர்ப்பு அணுகுமுறை மாறுவதும் உண்டு. ஒரு பிரதியை மொழிபெயர்த்து முடிக்க கைவசமுள்ள கால அவகாசத்தைப் பொறுத்தும், ஒரு பிரதியை மொழிபெயர்ப்பதன் நோக்கம், மற்றும் இலக்குவாசகர்களைப் பொறுத்துகூட மாறும்.

புனைவிலக்கியங்களைப் பொறுத்தவரை, மூலப்பிரதியில் மொழிநடைக்கு முக்கியத்துவம் தரப்பட்டிருந்தால், அல்லது மூலப்பிரதி ‘complex’ நடையில் எழுதப்பட்டிருந்தால் மொழிபெயர்ப்பில் அந்த நுட்பத்தைக் கொண்டுவர முயற்சி செய்வேன். பிரதியை ஒரேயடியாக எளிமைப்படுத்திவிடமாட்டேன். மேலும், சிலர் மூலப்பிரதி சாதாரணமான நடையில் எழுதப்பட்டிருக்க மொழிபெயர்ப்பில் அதை மேம்படுத்தவேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பார்ப்பதும், அது மொழிபெயர்ப்பாளரின் பொறுப்பு என்பதாய் கோருவதும் உண்டு. என்னளவில், வட்டார வழக்குகள் அதிகமாக உள்ள பிரதியை மொழிபெயர்ப்பது மிக மிகக் கடினமானது. அதேபோல், உரையாடல்களையும், அவற்றிற்குரியதாக தமிழிலிருந்து எந்தப் பேச்சுவழக்கை அது மொழிபெயர்ப்பாளரின் வேலையல்ல. அதேபோல், உரையாடல்க ளையும் அவற்றிற்குரியதாக தமிழிலிருந்து எந்தப் பேச்சுவழக்கை எடுத்தாள்வதுஎன்று பிடிபடாமல் செந்தமிழிலேயே (வழக்கமாகக் கையாளும் வரிவடிவத் தமிழில்) மொழிபெயர்க்க நேர்கிறது.

ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளராக மூல ஆசிரியரிடம் எனக்கு ஒருவித love-hate relationsip தான் நிலவும். மூலப்பிரதி மிக நன்றாக இருந்தால், அடப்பாவி மனுஷா (அல்லது மனுஷீ!) என்னமா எழுதியிருக்கிறார் – நம்மாலெல்லாம் இப்படி எழுத முடிவதேயில்லையே’ என்ற பொறாமை. அல்லது, சாதாரண எழுத்தாகப் புலப்பட்டால், ‘சே, வருமானத்திற்காக, அல்லது, நண்பர்கள் கேட்டுக் கொண்டார்களேயென்று இந்த ‘திராபை’ எழுத்தையெல்லாம் மொழிபெயர்க்க வேண்டியிருக்கிறதே’ என்ற எரிச்சல். அதேசமயம், மொழிபெயர்க்கும்போது மூலப்பிரதியிலிருந்து கொஞ்சம் விலகியே இயங்கவேண்டியிருக்கும். அதிலேயே அமிழ்ந்துவிட்டால் வேலை நடக்காது!

மூலப்பிரதியை மொழிபெயர்ப்பதில் மொழிபெயர்ப்பாளர் தன் விருப்பம்போல் liberty எடுத்துக்கொள்வது மிகவும் தவறு. அதேசமயம், சில இடங்களில் மொழிபெயர்ப்பாளர் தன் discretionஐ பயன்படுத்தவேண்டியதும் அவசியமாகிறது. மூலப்பிரதியில் ஒரு வரி தரும் உட்பொருளை அழுத்தமாக எடுத்துக்காட்ட மொழிபெயர்ப்பாளர் தனது மொழியாக்கத்தில் ஓரிரு வார்த்தைகளைக் கூடுதலாகச் சேர்க்கவேண்டிவரலாம். வாக்கிய அமைப்புகளை இலக்குமொழிக்கேற்ப மாற்றவேண்டிவரலாம். இதையெல்லாம் குற்றமாகப் பேசினால் எந்த மொழிபெயர்ப்பாளரும் இயங்கவே முடியாது. எடுத்துக்காட்டாக, இந்தக் கதையில் Youth will be served என்ற வரி முத்திரை வாசகமாக வரும். இதை ‘இளமைக்கே எல்லாம்’ என்று மொழிபெயர்த்திருக்கிறேன். இது சரியில்லை என்று இந்த வாசகத்திற்கான தங்கள் மொழிபெயர்ப்பை முன்வைப்பவர்கள் உண்டு. அத்தகையோரிடம் வாதாடிப் பயனில்லை. நான் ஏற்கெனவே குறிப்பிட்டதுபோல் வார்த்தைத் தேர்வும், அவற்றை வரிசைப்படுத்தலும் தான் ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளரின் தனி அடையாளம். அதில் அர்த்தப்பிழை இருந்தால் சுட்டிக்காட்டலாம்.. ஆனால் ‘நான் சொல்லும் வார்த்தைகளை, நான் சொல்லும் விதமாய் வரிசைப்படுத்தினால்தான் நீங்கள் நல்ல மொழிபெயர்ப்பாளர் என்று சிலர் கூறுவதைக் கேட்கநேரும்போது வேடிக்கையாகவுமிருக்கும்; வருத்தமாகவும் இருக்கும்.

பழமொழிகள், ஒரு மொழியில் புழங்கும் சொற்றொடர்கள் ஆகியவற்றை இன்னொரு மொழிக்குக் கொண்டுவரும்போது அவற்றின் உள்ளர்த்தம், குறிப்பைப் புரிந்துகொண்டு அவற்றையே சரியாக இலக்குமொழியில் தரவேண்டும் என்ற ஒரு பார்வையும், நம் மண்ணுக்குஏர்றதான பழமொழிகள், சொற்றொடர்களைப் பயன்படுத்தவேண்டும் என்றும் இருவேறு பார்வைகள் புழக்கத்திலிருக்கின்றன. உமர் கயாம் (ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பில்) A Book Of Verse என்று சொல்லியிருந்ததை ‘கையில் கம்பன் கவியுண்டு’ என்று கவிமணி தேசிக விநாயகம் பிள்ளையின் மொழிபெயர்ப்பில் படித்தபோது, கம்பன் மீது அன்பும் மரியாதையும் இருந்தாலும், ‘எனக்குப் பிடித்த கவிதைத்தொகுப்பைத் தீர்மானிக்க இவர் யார்?’ என்று கோபம் வந்தது.

பிறமொழிப் படைப்புகளைத் தமிழில் கொண்டுவரும்போது, ’அதைத் தமிழ்ச்சூழல் மயமாக்கவேண்டும்’ என்றவொரு கருத்தும், ’அப்படிச் செய்யலாகாது, அந்தப் படைப்புகளில் புனைகதையம்சங்களோடு அந்நிய மண் சார்ந்த வாழ்வியல் விவரங்களையும் நாம் தெரிந்துகொள்கிறோம் – மொழிபெயர்ப்பைத் தமிழ்ச்சுழல்மயமாக்கினால் அது முடியாமலாகி விடும், அதற்கு நாம் தமிழில் எழுதப்பட்ட புனைவிலக்கியங்களைப் படித்தால் போதுமே’ என்ற பார்வையும் உண்டு.என்னைப் பொறுத்தவரை இந்தப் பார்வைபொருள்பொதிந்ததே. அதே சமயம், புனைவிலக்கியம் என்பதே பிரதானமாக மானுட வாழ்க்கைக்கூறுகளை- Unity in Diversity and Diversity in Unityஐ அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுவன என்பதால், வெறும் அந்நிய மண் சார்ந்த விவரக்குறிப்புகள் நிரம்பியதாக மட்டும் ஒரு மொழியாக்கம் இலக்குமொழியில் அணுகப்படலாகாது; நின்றுவிடலாகாது. அதைத் தாண்டி, ‘வாழ்வோட்டம்’ இயல்பாக விரவியிருப்பதும் அவசியம்.

பிறமொழியிலான ஒரு புனைவிலக்கியத்தை அது முன்வைக்கும் வாழ்வீர்ப்பு காரணமாய் நான் (அல்லது என் நட்பினர்) தமிழில் மொழிபெயர்க்க விரும்பும்போது (மொழிபெயர்க்கும்படி என்னைக் கேட்டுக்கொள்ளும்போது) அந்தப் பிரதியில் சில பொருட்கள், தின்பண்டங்கள் அன்னபிற எனக்குத் தெரியாதவையாக இருந்தால், அவை பிரதியின் கதையோட்டத்திற்கு அத்தியாவசியமானதாய் அமைந்திருந்தால் அவற்றிற்கான சரியான தமிழ்வார்த்தையை பல்வேறு வழிகளில் கண்டுபிடிக்கப் பிரயத்தனப்பட்டு, அவ்வாறு கண்டுபிடிக்கப்பட்ட சரியான தமிழ்ப்பதத்தைப் பயன்படுத்துவேன். அப்படியில் லாமல் வெறுமே வந்துபோகிறதென்றால் அத்தனை மெனக்கெட மாட்டேன். எடுத்துக் காட்டாக, மூலப்பிரதியில் ஒரு இனிப்புப் பண்டம் குறித்த பெயர் அல்லது குறிப்பு இடம்பெறுகிறதெனில், அதைத் தின்று கதாநாயகன் இறந்துபோகிறான் என்பதுபோல் அது கதைநகர்வுக்கு முக்கியக்காரணியாக இருந்தால் அது என்ன மாவில், என்ன எண்ணெய்யில் செய்யப்பட்ட தின்பண்டம், வெல்லத்தில் செய்யப்பட்டதா, சர்க்கரையில் செய்யப்பட்டதா என்றெல்லாம் பார்த்துப் பார்த்து மொழிபெயர்ப்பேன். கதாநாயகனும் அவனுடைய காதலியும் ஒரு சிற்றுண்டிசாலையில் அதை சாப்பிட்டுவிட்டுப் போவதாக போகிறபோக்கில் சொல்லப்பட்டிருந்தால், வெறுமே ‘ஒருவகை இனிப்புப்பண்டத்தைச் சாப்பிட்டார்கள்’ என்று எழுதிவிடுவேன். இந்த discretion ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளருக்குத் தேவை என்று நினைக்கிறேன்.

என் மொழிபெயர்ப்பில் நம்பிக்கை வைத்து சிலர் தந்திருக்கும் ஐந்தாறு நூல்களை மொழிபெயர்த்து முடிக்கவேண்டும். பின், தமிழிலிருந்து ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்ப்பதை மட்டுமே மேற்கொள்ளவேண்டும் என்று எண்ணியிருக்கிறேன். இதில் வாழ்க்கைச்சூழல் சார், உரையாடல் சார் மொழிபெயர்ப்புச் சிக்கல்கள் குறைவு என்று தோன்றுகிறது.

ஒரு மொழிபெயர்ப்பில் தவறிருந்தால் சுட்டிக்காட்டுவதில் தவறில்லை. ஆனால், மூல ஆசிரியரை மதிப்பழிப்பதில் மொழிபெயர்ப்பாளருக்கு ஏதோ ஆதாயம் கிடைப்பதுபோல், மொழிபெயர்ப்பாளருக்கு உள்நோக்கம் கற்பித்துப் பேசுவது சரியில்லை. ஒருவருடைய மொழிபெயர்ப்பில் குறை காண்பதற்கு வாசகருக்கும் ஒரு தகுதி வேண்டும். அப்படியில்லாமல் சிலர் சகட்டுமேனிக்கு மொழிபெயர்ப்பாளர்களை மட்டந்தட்டுவதும், மதிப்பழிப்பதும் வருத்தமளிக்கிறது. இத்தகையோர், பெரும்பாலும், பெருந்தொகையை மான்யமாக, நன்கொடையாகப் பெற்று உலக இலக்கியங்களை மொழிபெயர்ப்பவர்கள், தங்களுடைய மொழிபெயர்ப்பே அப்பழுக்கற்றது என்று வலியுறுத்துபவர்கள், பெரிய பதவிகளில் இருக்கும் எழுத்தாளர்கள் – மொழிபெயர்ப்பாளர்கள், பிறர் கைகளால் மொழிபெயர்ப்பு செய்பவர்கள், போன்றவர்களிடம் ‘வேலை காட்டுவதில்லை. அவர்களுடைய மொழிபெயர்ப்பைத் தங்கள் திறனாய்வுக்குட்படுத்த முன்வருவதில்லை என்பதையும் பார்க்க முடிகிறது.

நான் மொழிபெயர்த்திருக்கும் படைப்புகளைப் பொறுத்தவரை, நானறிந்தவரையில் அவற்றின் தமிழ்வெளியீட்டுரிமையை இன்னும் யாரும் வாங்கவில்லை. எனவே, யார் வேண்டுமானாலும் அவற்றை மொழிபெயர்ப்பு செய்து வெளியிடலாம். அதேசமயம், அவர்கள் சரிபார்த்துக்கொள்ளவும், மேம்படுத்தவும் ஏற்கனவே ஒரு மொழிபெயர்ப்பு இருக்கிறது என்பதும் மறுக்கமுடியாத உண்மை. இவ்வாறு ஒருவரின் மொழிபெயர்ப்புப் பிரதியை ஓராண்டுகாலம் கையில் வைத்திருந்து பின் அதை அடிப்படையாகக்கொண்டு வேறொருவர் மொழிபெயர்த்த அதே கதைகளை வெளியிட்ட கதைகளும் தெரிந்ததே. தனிநபர் integrity இல்லையென்றால் என்னவேண்டுமானாலும் அக்கிரமம் செய்து மனசாட்சி உறுத்தலில்லாமல் வாழமுடியும்.

சில மாதங்களுக்கு முன் ஃபேஸ்புக்-இல் நான் மொழிபெயர்த்த THE ROYAL GAME என்ற குறுநாவலின் மொழிபெயர்ப்பு குறித்து ஒருவர் கிசுகிசு பாணியில் மதிப்பழித்துப் பேசியிருந்தார். சதுரங்க விளையாட்டு குறித்த தனது ஆய்வின்(?) ஒரு பகுதியாக இலக்கியத்தில் அது குறித்து எழுதப்பட்டிருப்பதைத் தேடியபோது என்’சொதப்பலான’ மொழிபெயர்ப்பைப் படிக்க நேர்ந்ததாகவும், சதுரங்க விளையாட்டின் அரிச்சுவடி கூட தெரியாதவர்கள் ஆங்கிலம் ஒரே காரணத்திற்காக இத்தகைய இலக்கியப் படைப்புகளை மொழிபெயர்க்க முற்படுவது அராஜகம் என்றவிதமாகவும் கருத்துரைத்திருந்தார். அவர் மேற்கோளாகக் காட்டியிருந்த பத்தி என் மொழிபெயர்ப்பே மோசமானது என்பதை உட்குறிப்பாகச் சுட்டுவதாக இருந்தது. ஆனால், அவர் மேற்கோள் காட்டியிருந்த ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பும் நான் மொழிபெயர்க்க எடுத்துக்கொண்ட ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பும் வேறுவேறு. அதை நான் சுட்டிக்காட்டியபோது தன் தவறுக்காக வருத்தம் தெரிவிக்க மனமில்லாமல் ‘இந்த ஒரு சொற்றொடரை நீங்கள் சரியாக மொழிபெயர்த்திருக்கிறீர்களா என்பதைச் சொல்லுங்கள், பிறகு மேற்கொண்டு பேசலாமே” என்று (ஏதோ நான் அவருடைய அங்கீகாரத்திற்காகக் காத்துக்கொண்டிருப்பதைப்போல்) அவர் எழுதியிருந்ததைக் கண்டு what an abject insolence என்று எண்ணிக்கொண்டேன். மொழிபெயர்த்து பத்து வருடங்களுக்கு மேலான நிலையில் என் கையெழுத்து பிரதி கைவசமில்லாத நிலை. தவிர, இத்தகையோரை ‘ஊக்குவிக்கும்’ பெருந்தலைகளும் இங்கே உண்டு என்பதை நான் அறிந்தேயிருக்கிறேன்.

என்னுடைய மொழிபெயர்ப்பு அப்பழுக்கற்றது என்று நான் ஒருபோதும் பறையறிவித்துக் கொண்டதில்லை. ஏனெனில் அதில் உண்மையிருக்க வழியில்லை. He என்ற எளிய வார்த்தை அவனா, அவரா என்று திக்குமுக்காடவைக்கும் தருணங்களே அதிகம். சில வார்த்தைகளின் குறிப்பர்த்தம் தெரியாதுபோய்விடும். விபூதி அல்லது திருநீறு என்றே எனக்குத் தெரிந்திருந்த நிலையில் ஒருவர் நீறு என்று எழுதியிருந்ததை, அது அச்சுப்பிழை போலும் என்று நானாக எண்ணிக்கொண்டு நீரு என்பதாய் Water என்று மொழிபெயர்த்துவிட்டேன்!

ஒரு உலகத்தரமான இலக்கியப்படைப்பை மொழிபெயர்க்கும் உரிமையை வாங்கும் நிறுவனங்கள் அதன் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட மொழிபெயர்ப்புகளையும் கொண்டுவர முன்வரலாம். அப்படிச் செய்தால் மொழிபெயர்ப்பு தொடர்பான தெளிவு, ஒப்புநோக்கல் வாசகருக்கு வாய்க்க வழியுண்டு.

உலகக்கவிதைகள் குறித்து உரையாற்ற நான் அழைக்கப்பட்டபோதெல்லாம் எனக்கு உலக இலக்கிய அறிவு கிடையாது என்று மறுத்தேயிருக்கிறேன். இல்லாததை இருப்பதாகச் சொல்வதும், அந்த ‘பாவ்லா’வையே சதாசர்வகாலமும் நடை உடை பாவனைகளில் தரித்துக்கொண்டிருப்பதும் மிகவும் கொடுமையான விஷயம்; அது எனக்கு அவசியமுமில்லை.

சிற்றிதழாளர் ஒருவரிடம் ஒருமுறை ‘உங்கள் பத்திரிகையில் நீங்கள் வெளியிடும் உலக இலக்கியங்களைத் தெரிவுசெய்வதில் யார் உங்களுக்கு உதவுகிறார்கள் என்று கேட்டபோது, ”எனக்கு ஆங்கிலம் தெரியாது என்று பழிக்கிறீர்களா” என்று கடுங்கோபத்துடன் கேட்டார். “எனக்கு ஆங்கிலம் தெரியும். ஆனால், உலக இலக்கியம் தெரியாதே” என்றேன். ஒரு பத்திரிகையை நல்ல முறையில் நடத்த உதவும் நண்பர்கள், சக இலக்கியவாதிகளை அடையாளங்காட்டுவதில் எதற்குத் தயக்கம் என்று இன்றளவும் எனக்கு விளங்கவில்லை.

மொழிபெயர்ப்பு ஒரு கூட்டுமுயற்சி என்று சிலர் சொல்லக் கேட்டதுண்டு. அதில் உண்மையும் இருக்கலாம். எனில், என்னளவில் மொழிபெயர்ப்பைத் தனியாகத்தான் செய்கிறேன். ஓரிரு வார்த்தைகளில் உதவிய ஒருவர் வேறொருவரிடம் ‘லதாவுக்கு நான் தான் முழுக்க முழுக்க மொழிபெயர்த்துக்கொடுத்தேன் என்று கூறியதாகவும் கேள்விப் பட்டிருக்கிறேன்!

மொழிபெயர்ப்புப் பிரதிகளுக்கு சீரிய முறையில் Editing தேவை என்று சிலர் சொல்வதிலும் உண்மை இருக்கலாம். அதேசமயம், அந்த ‘எடிட்டர்’ அதற்கான தகுதிவாய்ந்தவரா என்பதும் கணக்கிலெடுத்துக்கொள்ளப்படவேண்டியது. ஒருமுறை நான் மொழிபெயர்த்த பிரதியை (அந்த நூல் இன்னும் வெளிவரவில்லை) ‘எடிட்’ செய்தவர் ஒரு திருத்தமாய் ’ஓர்மை’ என்ற வார்த்தையை என் பிரதியில் இடம்பெறச் செய்திருந்தார். ஆனால், நான் அந்த சொல்லைப் பயன்படுத்தியதேயில்லை என் மொழிபெயர்ப்புகளில். அது என்னை என் மொழிபெயர்ப்பி லிருந்தே அந்நியமாக உணரச் செய்தது.

ஒவ்வொரு படைப்பையும் போதிய கால அவகாசம் எடுத்துக்கொண்டு (இரண்டு மூன்று வருடங்கள் அல்லது எட்டு பத்து வருடங்கள்) மொழிபெயர்க்கும்போது மட்டுமே மூலப்படைப்புக்கு நியாயம் செய்ய முடியும் என்ற பார்வையும் முன்வைக்கப்படுவதுண்டு. (நல்ல மொழிபெயர்ப்பு வரவேண்டும் என்ற அக்கறையோடும், ஒரு வித reductionist approach ஆகவும்). அத்தனை நேரமெடுத்துக்கொண்டு செய்யும் வசதிவாய்ப்புகள் எல்லா மொழிபெயர்ப்பாளர்களுக்கும் அமைவதில்லை. அந்த அளவு நேரமெடுத்துக்கொள்வதா லேயே ஒரு மொழிபெயர்ப்பு தரமானதாக அமைந்துவிடும் என்று உறுதியாகச் சொல்வதற்கு மில்லை. ஒவ்வொருவரின் வேலைசார் ஒழுங்குமுறையும், தேவைகளும் ஒவ்வொரு மாதிரி. சில சமயம் ஒரு வேகமும் உத்வேகமுமாய் ஒரேவீச்சில் செய்துமுடித்தால்தான் உண்டு என்ற நிலை ஏற்படும். ஏற்கனவே குறிப்பிட்டதுபோல் ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளரின் இருமொழிப் புலமையோடு அவருடைய தனிநபர் சார் integrityயும் சேர்ந்தே அவருடைய மொழிபெயர்ப்பின் தரத்தை உறுதிசெய்கிறது.

என்னுடைய தமிழ்மொழிபெயர்ப்புகளை மீள்பிரசுரம் செய்வதில்லை என்ற முடிவுக்கு வந்திருக்கிறேன். பத்து பதினைந்து வருட இடைவெளியில் அவற்றை மீண்டும் வாசிக்கும்போது மொழிபெயர்ப்பு இன்னும் மேம்பட்டிருக்கலாமே என்று தோன்றுகிறது. அதற்காக, அவற்றின் மொழிபெயர்ப்பையோ, மொழிபெயர்ப்பு மேம்படுத்தல் பணியையோ மீண்டும் மேற்கொள்ளும் மனநிலையுமில்லை. ஆங்கிலத்தில் தமிழ்ப் படைப்புகளை மொழியாக்கம் செய்வதில் முனைப்பாக ஈடுபட விருப்பம். அதில் சூழல் சார், உரையாடல் சார் மொழிபெயர்ப்புச் சிக்கல்கள் ஒப்பீட்டளவில் குறைவாக இருப்பதாகத் தோன்றுகிறது. சமீபகாலமாக ஃபேஸ்புக் நட்பினரின் கவிதைகளை ஒரு வாசகராகத் தெரிவுசெய்து அவற்றை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்து என் முகநூல் பக்கத்தில் பதிவேற்றிவருகிறேன். நிறைவாக இருக்கிறது. இங்கும் ‘மூலப் பிரதியின் உயிரை மொழிபெயர்ப்பு கொண்டுவரவில்லை’ என்று ஒற்றை வரியில் கருத்துரைத்து (அந்த வரியையும் ஆங்கிலத்தில் தப்பும்தவறுமாக எழுதுபவர்களும் உண்டு!) மொழிபெயர்ப்பாளரை விட தம்மை பெரிதாகக் காண்பிக்கப் பிரயத்தனப்படுகிறவர்கள் உண்டுதான். ஆனால், ஒப்பீட்டளவில் அத்தகையோர் குறைவு என்று தோன்றுகிறது.

மொழிபெயர்ப்பாளர் மேல் குறைந்தபட்ச மரியாதையும், மொழிபெயர்ப்பு நன்றாக அமையவேண்டும் என்ற அக்கறையும் கொண்டு ஒரு மொழிபெயர்ப்பிலுள்ள குறைகளை அடையாளங்காட்டுபவரின் தொனி வேறு; மொழிபெயர்ப்பாளரை மட்டந்தட்டுவதே குறியாக குறைகளைச் சுட்டிக்காட்டுபவரின் தொனி வேறு. எனவே, இந்த இரண்டிற்குமான மொழிபெயர்ப்பாளரின் எதிர்வினையும் வேறாக இருப்பதே இயல்பு.

நான் மொழிபெயர்த்து புதுப்புனல் வெளியிட்ட ராஜ விளையாட்டு குறுநாவலில் சதுரங்க விளையாட்டு கதைப்போக்கோடு இரண்டறக் கலந்த அம்சமல்ல. ஆனால், A PIECE OF STEAK என்ற இக்கதையில் குத்துச்சண்டை கதையோட்டத்தோடு இரண்டறக் கலந்த அம்சம்.எனக்கு குத்துச்சண்டை பற்றி எதுவுமே தெரியாது. தொலைக்காட்சிப்பெட்டி வழியே அதைக் காணநேரும்போதெல்லாம் கண்ணைத் திருப்பிக்கொண்டு விடுவேன். ஆனாலும் இந்தக் கதையை மொழிபெயர்க்க விரும்பினேன். மொழிபெயர்த்தேன். குத்துச்சண்டை தொடர்பான என்னை நிறையவே தடுமாறவைத்தன. அவற்றையெல்லாம் தாண்டி, அல்லது, அவற்றினூடாக இந்தக் கதை நம் முன் விரிக்கும் வாழ்க்கையின் தான் அதற்குக் காரணம். குத்துச்சண்டை வீரர்களை நகமும் சதையுமான சக மனிதர்களாய் நம் கண்முன் நிறுத்தும் கதை இது.

இந்தக் கதையின் கதாநாயகன் குத்துச்சண்டைவீரன். குத்துச்சண்டைக்களத்தில் அவன் எப்படி இயங்குகிறான் என்பது இதில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால், அதுவல்ல கதையின் அடிநாதம். குத்துச்சண்டை நகர்வுகளைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்வதற்காக இந்தக் கதையைப் படிக்கவேண்டிய தேவையில்லை. அதற்கு எத்தனையோ அ-புனைவு நூல்கள் உள்ளன. எனக்கு குத்துச்சண்டை பற்றி எதுவுமே தெரியாது. ஆனாலும் இந்தக் கதையை என்னால் ரசித்துப் படிக்க முடிந்தது. இந்தக் கதை எனக்குப் பிடித்தது. எனக்குத் தெரியாத, நான் முரடனாக மட்டுமே பார்த்திருந்த குத்துச்சண்டைவீரர்களின் வாழ்வை, அதன் சோகங்களை, சிரமங்களை என்னால் இந்தப் புனைவிலக்கியத்திலிருந்து அறியமுடிந்தது. பல வருடங்களுக்கு முன்பு கவிஞர் வைதீஸ்வரன் இந்தக் கதையைப் பற்றி எடுத்துக்கூறி மொழிபெயர்க்கும்படி கேட்டுக்கொண்டதற்கிணங்க இதை மொழிபெயர்த்தது எனக்கு மனநிறைவைத் தருகிறது. ஜாக் லண்டனின் பிற படைப்புகளை நான் படித்ததில்லை; குத்துச்சண்டை வீரர் யாரையேனும் சந்தித்து குத்துச்சண்டை குறித்த எல்லா விவரங்களையும் அறிந்துகொள்ளவேண்டும் என்று தோன்றவில்லை. அதைச் செய்ய முயலவில்லை.

‘A Piece of Steak கதை’ நேரடியாக ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட்டது. Googleஇல் படிக்கக் கிடைக்கிறது. ஆங்கிலம் அறிந்தவர்கள் ஆங்கிலத்திலேயே படித்துக்கொள்வதே மேல். மொழிபெயர்ப்பில் குறைகாணவேண்டும் என்ற ஒரே நோக்கத்துடன் ஆங்கில மூலத்தை அருகில் வைத்துக்கொண்டு என் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பை அலசியாராய முற்படும் அறிவுசாலிகளிடம் (பலநேரங்களில் இத்தகையோர் வேறு சில இலக்கியம்-மொழி சார் பெருந்தகைகளின் விசுவாசிகளாக இந்த ‘அகழ்வாராய்ச்சி’யனைய அலசல்பணியை மேற்கொள்வதும் நடக்கிறது.)

நான் வேண்டிக்கொள்வதெல்லாம் இதுதான்: இந்தக் கதையை நான் சரியாக மொழிபெயர்க்கவில்லை என்று தோன்றினால் யார் வேண்டுமானாலும் இதை இன்னும் திறம்பட மொழிபெயர்க்கலாம். இதுவரை யாரும் இந்தக் கதையி மொழிபெயர்பு உரிமையை வாங்கியதாகத் தெரியவில்லை. ஒரு பிரதிக்கு இரு மொழிபெயர்ப்புகள் இருப்பதில் தவறில்லை. அதன் மூலம் மொழிபெயர்ப்பு சார்ந்த ஒப்புநோக்கல், புதிய பார்வைகளைப் பெற வழிகிடைக்கும். அதே சமயம், ஏற்கெனவே மொழிபெயர்ப்பு பிரதி இருக்கும் மூலப்படைப்பின் இரண்டாம் மொழிபெயர்ப்பு முதல் மொழிபெயர்ப்பை அடிப்படையாகக்கொண்டு அதைவிட மேம்பட்டதாய் அமையும் வாய்ப்புகள் அதிகம் என்பதையும் நாம் மறக்கலாகாது.

Stefan Zweigஇன் Amok என்ற குறுநாவலுக்கு என் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பில் ஆட்கொள்ளப் பட்டவன் என்று தலைப்பிட்டேன். அதற்கான காரணங்களை நூலின் ‘சொல்லவேண்டிய சில’ பகுதியில் விளக்கியிருக்கிறேன். இதை தவறு என்றும் அத்துமீறல் என்றும் சொல்பவர்களிடம் என்ன சொல்வது? எதற்குச் சொல்வது என்ற ஆயாசமே மிஞ்சுகிறது.

A PIECE OF STEAK என்ற தலைப்பை ஒரேயொரு இறைச்சித்துண்டு என்று தமிழில் குறிப்பிட்டிருக்கிறேன். ஒரேயொரு என்பது தவறு என்று சிலர் வாதிடக்கூடும். குத்துச் சண்டைக்குப் போகுமுன் ஒரு இறைச்சித்துண்டு சாப்பிடக்கிடைத்தால் நன்றாயிருக்குமே என்று ஏங்கும் கதாநாயகனுக்கு அது கிடைக்காமல் போகும் மனவலியை அழுத்தமாக எடுத்துக்காட்ட ஒரேயொரு என்ற வார்த்தையே பொருத்தமானது என்று தோன்றியது. A PIECE OF STEAK என்பதில் மாட்டு இறைச்சியையும் குறிக்கும், வேறுவகை இறைச்சியையும் குறிக்கும்(எலும்புத்துண்டோடு இணைந்த தசை) என்று ஆங்கில அகராதியில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது. அதை அடிப்படையாகக் கொண்டு இறைச்சித்துண்டு என்று தமிழ்ப்படுத்தினேன். ஒருவேளை குத்துச்சண்டை வீரர்கள் மாட்டிறைச்சியை சாப்பிட்டுத் தங்கள் உடல்வலுவை உறுதிப்படுத்திக்கொள்வது வழக்கமாக இருக்கலாம். எனக்குத் தெரியாது. இந்தக் கதையின் நாயகன் டாம் கிங் முன்னாள் குத்துச்சண்டை சாம்பியன். முன்னாள் சாம்பியன் என்றால் என்னவென்று சொல்வது – அவரா, அவனா? முன்னாள் சாம்பியன்களுக்கு இப்போது என்ன வயதிருக்கும்? முப்பதுகளில் இருப்பார்களா? நாற்பதுகளில்? அல்லது ஐம்பதுகளில்? முன்னாள் சாம்பியன் என்பதால் ‘அவர்’ என்று குறிப்பிடுவது டாம் கிங்கை அதிக வயதானவராகக் காட்டிவிடுமோ? கதையின் நாயகனான அவர் மீது நாம் கொள்ளும் அன்பையும், அன்பின் வழியான உரிமையையும் மட்டுப்படுத்துவதாகிவிடுமோ? என்ற கேள்வி மொழிபெயர்ப்பை முடிக்கும் வரையில் தொடர்ந்துகொண்டேயிருந்தது.

இந்தச் சிறுகதை (பெரிய சிறுகதை!) மொழிபெயர்ப்பில் இன்னும் எத்தனையோ கேள்விகள், சந்தேகங்கள், சவால்களை எதிர்கொள்ளும்படியாயிற்று. என்னால் முடிந்தவரை – ஒரு வாசகர் நிலையில் என்னைப் பொருத்திப் பார்த்தும் –அவற்றை நேர்மையாய், நேர்த்தியாய் அணுகியிருக்கிறேன் என்று மட்டுமே சொல்லத் தோன்றுகிறது.

வார்த்தைத் தேர்வுகளில்தான் ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளரின் தனி அடையாளம் இருக்கிறது என்று தோன்றுகிறது. மொழிபெயர்ப்பை STANDARDIZE (ஒருபடித்தானதாக) ஆக்குவது அபத்தம், அசாத்தியம் என்று தோன்றுகிறது. அடுத்தடுத்து மொழிபெயர்க்க நேரும் ஒரே கவிதையின் இரண்டு மொழிபெயர்ப்புகள் ஒன்றாக இருப்பதில்லை. ஒரு சமயத்தில் ஒரு கவிதையை அல்லது சில வரிகளை ஒருவிதமாக மொழிபெயர்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே அவற்றின் வேறுவகையான மொழிபெயர்ப்புவடிவங்களும் மனதில் தோன்றியவண்ண மேயிருக்கும். மனசில்லா மனசோடு ஒரு மொழிபெயர்ப்பை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு மனதிலோடும் மற்ற மொழிபெயர்ப்புகளைப் புறக்கணித்து முன்னேறியாகவேண்டும்.

விருதுக்கு அனுப்பலாகாது என்ற என் வேண்டுகோளையும் ஏற்றுக்கொண்டு என் மொழிபெயர்ப்புகளை தொடர்ந்து வெளியிட்டுவரும் புதுப்புனல் பதிப்பக நிறுவனர்கள் ரவிச்சந்திரன் – சாந்திக்கு என் என்றுமான நன்றி உரித்தாகிறது.

மொழிபெயர்ப்புகளைப் படிக்க விரும்பும், முன்வரும் வாசகர்களுக்கு என் பணிவான வேண்டுகோள் இதுதான்: மூலமொழி தெரிந்தால் அதிலேயே படிப்பதே மேல். ஆங்கிலம் தெரிந்தால் ஆங்கிலத்திலேயே படிப்பதே மேல். அவ்வாறில்லாமல், தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட ஒரு படைப்பை வாசிப்பவர்கள், மொழிபெயர்ப்பாளர்களிடம் குறைகாண்பதையே நோக்கமாகக் கொண்டு அதை அணுகவேண்டாம், அப்படி அணுகுபவர்களின் அடியொற்றி அந்தப் படைப்பை வாசிக்க முற்படாதீர்கள். இதன் மறுமுனையாக, மொழிதெரியாத வாசகர்கள் தானே என்ற அலட்சியத்தோடு மூலப்படைப்பை தன் மனம்போன போக்கில் ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளர் கையாளக்கூடாது என்பதையும் குறிப்பிட வேண்டும். குறைந்தபட்ச நம்பிக்கையுடனாவது ஒரு மொழிபெயர்ப் பாளரை அணுகுங்கள். அதற்கு அவர் உரியவராக இருக்கவேண்டும் என்பதும் இங்கே உட்குறிப்பு.

ஒரு மொழிபெயர்ப்பாலருக்கு அவசியம் இருக்கவேண்டிய அடிப்படை integrityயோடு இந்த மொழிபெயர்ப்பைச் செய்திருக்கிறேன். என் மொழிபெயர்ப்பு வாசகர்களுக்கு நிறைவைத் தந்தால் அதற்கு மூலப்படைப்பின் தரமும் ஆழமுமே காரணம். நிறைவான வாசிப்பனுபவத்தைத் தரவில்லையென்றால் அதற்குக் காரணம் மொழிபெயர்ப்பாளராகிய எனது போதாமையே என்று தெரிவித்துக்கொள்கிறேன். இது தன்னடக்கமல்ல என்றும் தெளிவுபடுத்திவிடுகிறேன்.

நன்றி

தோழமையுடன்

லதா ராமகிருஷ்ணன்

11.1.2018