Category: முதன்மை 5

மரணத்தின் நிலைஎண் காதலுக்கும் மிகையானது. “Death
Constant
Beyond
Love” ஸ்பானியம் : காப்ரியேல் கார்சியா மார்க்வெஸ் – 
 ஆங்கிலம் : கிரிகோரி ரபாஸா மற்றும் ஜே.எஸ். பெர்ன்ஸ்டீய்ன் – தமிழில் ச.ஆறுமுகம்

Gabriel
García
Márquez,


செனேட்டர் ஒன்சிமோ சான்ச்செஸ், அவரது வாழ்க்கைக்கான பெண்ணைக் கண்ட போது, அவரது மரணத்திற்கு ஆறுமாதங்களும் பதினொரு நாட்களுமே எஞ்சியிருந்தன. ஒருவித மாயத் தோற்றமுள்ள ஆளுநரின் ரோஜா1 என்ற கிராமத்தில்தான், அவர் அவளைச் சந்தித்தார். இரவில் சரக்குக் கடத்தல் கப்பல்களின் சொர்க்க பூமியாகவும் பகலில் பாலைவனத்திற்குள் உள்வாங்கிய உபயோகமற்ற கடற்கால் போலக் கடலைப்பார்த்தவாறு தோற்றமளிப்பதும் ஒன்றுக்கும் உதவாத நிலமும் திசைகளற்றதுமான அது, அப்படியிருப்பதனாலேயே நல் மாற்றத்தைக் கொண்டுவரக்கூடிய எவராவது ஒருவர் அங்கே வாழ்வாரெனச் சிறிதளவுங்கூட யாருக்குமே, எந்தச் சந்தேகமும் துளிர்த்திருக்கவில்லை.

அதன் பெயர்கூட ஒரு வேடிக்கை தான்; எவ்வாறெனில் அந்தக் கிராமத்தில் அப்போதிருந்த ஒற்றை ரோஜாவுங்கூட, லாரா ஃபாரினாவைச் சந்தித்த அந்த மாலைப்பொழுதில் சான்ச்செஸ் அணிந்திருந்ததுதான்.

நான்கு ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை எப்போதும் அவர் மேற்கொள்கின்ற வாக்குச் சேகரிப்புப் படலத்தின்போது தவிர்க்க முடியாத நிகழ்வாக அங்கே நிறுத்தவேண்டியதானது. ஊர்வலக் கார்கள் காலையிலேயே அங்கு வந்து சேர்ந்திருந்தன. பின்னர், பொது நிகழ்ச்சியின்போது கூட்டம் திரட்டவும் கோஷங்கள் எழுப்பவுமான வாடகை இந்தியர்களை ஏற்றிக்கொண்டு லாரிகள் வந்தன. பதினோரு மணிக்குச் சிறிது முன்னதாக இசைக்குழு, தானாக உயரும் மேடையரங்கம் மற்றும் பரிவாரங்கள் ஏற்றிய ஜீப்புகள், நிர்வாகப் பணியாளர்கள் வசதிக்கான ஸ்ட்ராபெர்ரி சோடா நிற ஊர்தி அனைத்தும் வந்தன. செனேட்டர் ஒன்சிமோ சான்ச்செஸ் குளிர்வசதி மகிழுந்து ஒன்றினுள் தட்பவெப்பமற்றவராக.

வீறமைதியுடனிருந்தாலும், கதவைத்திறந்த உடனேயே `குப்பென` முகத்திலடித்த வெப்பக் காற்றில் அதிர்ந்துபோனதோடு அவரது உயர்வகைப் பட்டுச் சட்டை, நிறமற்ற ஒரு பிசுபிசுப்புத் திரவத்தில் ஊறியது போலாகி, அவருக்கு முன்னெப்போதுமில்லாதபடி வயதாகிவிட்டதான ஒரு உணர்வு ஏற்பட்டது. அவருக்கு உண்மையில் நாற்பத்திரண்டு வயது தான் ஆகியிருந்தது. கூட்டிங்ஙெனில்2 பெருமதிப்புடன் உலோகப் பொறியியல் பட்டம் பெற்றிருந்தார். அத்துடன் ஆர்வமுள்ள வாசிப்பாளராகவுமிருந்தார். அதற்காக விருது ஏதும் பெறவில்லையென்றாலும், லத்தீன் செவ்வியல் இலக்கியங்களை அவற்றின் மோசமான மொழிபெயர்ப்புகள் வழியாக, வாசித்தவராக இருந்தார். ஜெர்மானிய எழிலொளிப் பெண் ஒருவரை மணந்திருந்ததோடு, அவர் மூலம் ஐந்து குழந்தைகளையும் பெற்றிருந்தார். அவர்கள் எல்லோரும் வீட்டில் பெருமகிழ்ச்சியோடுள்ளனர். எப்படியானாலும் அடுத்த கிறித்துமசுக்கு முன் அவர் இறந்துவிடுவாரென ஒரு மூன்று மாதம் முன்பாக அவருக்குச் சொல்லப்படும் வரையில், அவரும் மகிழ்ச்சியாகவே இருந்தார்.

பொது ஊர்வலத்துக்கான முன்னேற்பாடுகள் நடந்துகொண்டிருக்கும்போது, அவருக்கென ஒதுக்கியிருந்த வீட்டில் ஒரு மணிநேரம் தனிமையில் ஓய்வுகொள்ள வசதியாக அமையுமாறு பார்த்துக்கொண்டார். உடலை ஏணையில்3 சாய்த்துக்கொள்ளும் முன், அந்தப் பாலைவனம் முழுவதிலும் உயிர்ப்புடன் வைத்திருந்த அந்த ரோஜாவைக் கண்ணாடித் தண்ணீர்த் தம்ளருக்குள் மிதக்கவிட்டு, அந்த நாளின் மீதிப்பகுதி முழுவதற்கும் அவருக்கு மீண்டும் மீண்டுமாகப் பரிமாறப்படவிருக்கும் வறுத்த ஆட்டிறைச்சியின் பாகங்களைத் தவிர்ப்பதற்காகவே, அவர் தன்னுடன் எடுத்து வந்திருந்த தானிய உணவினை மதிய உணவாக உண்டுமுடித்து, வலி ஏற்படும் முன்பாகவே நிவாரணம் தருமென மருத்துவர்கள் குறித்துக் கொடுத்த மாத்திரைகள் பலவற்றையும் அந்தந்த நேரத்துக்கு முன்பாகவே விழுங்கிவிட்டிருந்தார். பின்னர் மின்விசிறியை அவரது ஏணைக்கருகாக இழுத்துக்கொண்டு, தூங்கும்போது இறப்பு குறித்த நினைவினை ஏற்படுத்துகிற மனச்சிதறலைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கான பெருமுயற்சியாக, அந்த ரோஜாவின் நிழலில் ஒரு பதினைந்து நிமிடத்துக்கு நிர்வாணமாகக் கைகால்களை நீட்டிக் கண்களை மூடிக் கிடந்தார். அவரது மருத்துவர்களைத் தவிர வேறு எவருக்கும் அவரது நேரம் குறிக்கப்பட்டுவிட்டிருந்த விவரம் தெரியாது. அவர், மீதி வாழ்க்கையையும் எந்த மாறுதலுமின்றி அப்படிக்கப்படியே வாழ்ந்து விடுவதென்றும், அந்த ரகசியத்தைத் தனக்குள்ளாகவே புதைத்துக் கொள்வதென்றும் தீர்மானித்திருந்தார்; அது, அவர் வாழ்ந்த வாழ்க்கை பெருமைக்குரியதென்பதால் அல்ல, மிகவும் கேவலமான ஒன்று என்பதால் தான்.

அன்று பிற்பகல் மூன்று மணிக்குப் பொதுமக்கள் முன் தோன்றுகையில் தன் விருப்புறுதிச் செயலாற்றலின் மீது சுய ஆளுமை கொண்டவராக, நன்கு ஓய்வெடுத்துச் சுத்தமான `மொரமொர` லினென் முழுக்காற்சட்டையும் பூப்போட்ட மேற்சட்டையும் அணிந்து வலிநிவாரண மாத்திரைகளால் மீட்டுக்கொண்ட உயிர்ப்புடன் தோன்றினார். மரண நினைப்பின் பாதிப்புகள் ஏற்படுத்தும் மனச்சிதைவுகள் மற்றும் உருச்சிதைவுகள் அவர் நினைத்ததை விட அதிகமாக எதுவுமில்லை. அதனாலேயே, பொதுக்கூட்ட மேடை மீது ஏறுகையில், நல்விருப்பம் தெரிவித்துக் கைகுலுக்க முண்டியடித்தவர்கள் மீது அவருக்குள் அலட்சியமான ஒரு வினோத எண்ணம் உருவானது. தொற்றுநீக்கியச் சிறுசிறு சதுரங்களான சூடுமிக்க வெடியுப்புப் படிகங்களை மிக அரிதாகவே கைகளில் தாங்குகிறச் செருப்பில்லாத இந்தியர்களுக்காக, வேறுநேரங்களில் போல, அவர் எந்த வருத்த உணர்வும் கொள்ளவில்லை. சரமாரிக் கைதட்டல்களைக் கோபம்மிக்க ஒரு ஒற்றைக் கையசைப்பின் மூலம் அமைதிப்படுத்திய அவர், வெப்பத்தைப் பெருமூச்சாக வெளியிட்டுக் கொண்டிருந்த கடல்மீது அசையாது பதித்த பார்வையோடு உடலசைவுகள் ஏதுமின்றி, சொற்பொழிவாற்றத் தொடங்கினார். முன்தீர்மானித்த, அவரது ஆழமான குரலில் அமைதியான நீரோட்டத்தின் ஒழுகுதன்மை இருந்ததென்றாலும், பலமுறை உருப்போட்டுத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிப் பார்த்துப் பழகிய பேச்சுத்திறன் உண்மையைச் சொல்லுந்தன்மையால் கைவரப்பெற்றதல்ல; மாறாக, மார்க்கஸ் அவ்ரேலியஸின் தீக்கதரிசனங்களின் நான்காவது நூலில், விதிவசத் தத்துவமென அவர் உரைத்துள்ளவற்றுக்கு நேர் எதிர்த்தன்மை கொண்டதாகும்.

அவரது அசையாத நம்பிக்கைகளுக்கு மாறாக, “நாம் இங்கே இயற்கையோடு போரிட்டுத் தோற்கடிப்பதற்காகக் கூடியிருக்கிறோம்.” எனத் தொடங்கிய அவர் “நமது சொந்த நாட்டிலேயே இனிமேலும் நாம் எடுப்பார் கைப்பிள்ளைகளாக, தண்ணீருக்கும் வழியற்ற மோசமான நிலையில் கடவுளும் கைவிட்ட அனாதைகளாக, நம் சொந்த மண்ணிலேயே நாடு கடத்தப்பட்டவர்களாக, அகதிகளாக இருக்கப்போவதில்லை. நாம் வேறு மாதிரியானவர்கள், பெருமக்களே, நாம் மேன்மைக்குரியவர்கள்; மகிழ்ச்சியான மக்கள்.” எனச் சொல்லி இடைநிறுத்தினார்.

அவருடைய சர்க்கஸ் வேலைகள் எல்லாவற்றிலும் ஒரேவிதமான பாவனை உத்தி இருந்தது. அவர் பேசப்பேச, இடையிடையே அவருடைய சேவகர்கள் காகிதப் பறவைகளைக் கொத்தாக அள்ளி வானவெளியில் வீச, அந்தச் செயற்கைப் பொருட்கள் உயிர் பெற்று மேடைத் தூண்களிடையே பறந்து கடலுக்குச் சென்றன. அந்தச் சமயத்தில் வேறு சிலர் பார வண்டிகளிலிருந்து கம்பளக் கூரை விரிப்புகள் மற்றும் அவற்றைத் தாங்கும் முட்டுக்கழிகளை உருவி மைதானத்தின் பின்புறமாக, அந்த வெடியுப்பு மண்ணில் நட்டு, இப்படியாக கண்ணாடிச் சாளரங்களுடன் கூடிய உண்மையான சிவப்புச் செங்கற்கட்டு வீடுகளென நம்பும்படியாக அட்டை முகப்புகளை உருவாக்கி, அதன் மூலமாக உண்மையான துன்ப வாழ்க்கைக் குடிசைகள் கண்ணில் படாதவாறு மறைத்துவிட்டனர்.
செனேட்டர், அவரது ஏமாற்று நாடகத்தினை அதிக நேரம் நீட்டிப்பதற்காக இரண்டு இலத்தீன் மேற்கோள்களைக் கூறி அவரது நீண்ட சொற்பொழிவினை நிகழ்த்திக்கொண்டிருந்தார்.

மழைபெய்விக்க எந்திரம், மேசை விலங்கு4களைப் பிரசவிக்கும் நகர்கருவி, வெடியுப்பு மண்ணிலும் காய்கறித் தாவரங்கள் மற்றும் சாளரத் தொட்டிகளில் கொத்தாகப் பல்வண்ண பான்சிகளையும் வளர்க்க விதவிதமான மகிழ்ச்சித் தைலங்கள் அனைத்தும் வழங்குவதாக உறுதியளித்தார். அவரது கற்பனை உலகம் கட்டிமுடிக்கப்பட்டதைக் கண்டதும், அவர் அதைநோக்கிக் கைநீட்டிச் சுட்டிக்காட்டினார். “ இப்படித்தான் நமது எதிர் காலம் இப்படித்தானிருக்கும், பெருமக்களே” என அவர் உரத்துக் கூவினார். ”பாருங்கள்! இப்படித்தான்!”

மக்கள் திரும்பிப் பார்த்தனர். வீடுகளின் பின்னால் தெரிவதாக அமைக்கப்பட்டிருந்த வண்ணத்தாள் கடற்கரை, அந்தச் செயற்கை நகரத்தின் மிக உயரமான வீட்டிற்கும் உயரத்தில் தெரிந்தது. இடம் விட்டு இடமாகக் கொண்டுசெல்லப்பட்டு, பல்வேறு இடங்களில் கண்ணைக் கவர்வதாக அமைக்கப்பட்டிருந்த அந்த அட்டை நகரம் ஒவ்வாத காலநிலையால் அரிக்கப்பட்டிருந்ததையும், அது இப்போது ஆளுநரின் ரோஜா கிராமத்தைப் போலவே தூசியும் தும்புமாக அழுக்கடைந்து கெட்டிருந்ததை செனேட்டர் மட்டுமே கவனித்தார்.
கடந்த பன்னிரண்டு ஆண்டுகளில் இப்போதுதான் முதல் முறையாக நெல்சன் ஃபாரினா செனேட்டரை வரவேற்கப் போகாமலிருந்தான். முதல் மனைவியைப் பிடித்திழுத்து நான்காக வெட்டித்தள்ளிய அதே மருந்தாளுநக் கரங்களால் கட்டிக்கொண்ட இழைக்கப்படாத பலகை வீட்டின் தண்மைமிகுந்த வேனில் முகப்பு ஏணையில் நண்பகல் தூக்கத்தின் மிச்சமீதியாகப் புரண்டுகொண்டிருந்த அவன், செனேட்டரின் பேச்சினைக் கேட்டான்.

பேய்த்தீவிலிருந்து தப்பிவந்த அவன், ஏதுமறியாத மாக்கா5ப் பெருங்கிளிகள் ஏற்றப்பட்டிருந்த கப்பலில், பாரமாரிபோவில் கண்டுபிடித்து, அவள் மூலம் ஒரு மகளையும் பெற்றுக்கொண்ட, கடவுள் மற்றும் மதப் பழக்க வழக்கங்களில் அசட்டையான, அழகானக் கறுப்பினப் பெண்ணுடன், ஆளுநரின் ரோஜாவில் வந்திறங்கினான். பின்னர் சில காலத்திலேயே, அந்தப்பெண் இயற்கையான காரணங்களால் இறந்துவிட, அவள் முன்னவளைப் போல் துண்டு,துண்டுகளாகிக் காலிஃபிளவர் தோட்டத்துக்கு உரமாக்கப்படாமல், முழுமையாக, உள்ளூர்க் கல்லறைத் தோட்டத்தில் அவளது டச்சுப் பெயருடனேயே புதைக்கப்பட்டாள். அம்மாவின் நிறம் மற்றும் உருவ அழகோடு அப்பாவின் விரிந்த மஞ்சள் நிறக் கண்களையும் மகள் பெற்றிருக்க, உலகத்திலேயே மிகமிக அழகு மிக்க பெண் ஒருத்தியை வளர்த்துக்கொண்டிருப்பதாக, அவன் கற்பனையில் மிதக்க, அது வசதியான ஒரு நல்ல காரணமாக அமைந்தது.

செனேட்டர் சான்ச்செஸின் முதல் வாக்குச் சேகரிப்புப் பரப்புரையின் போது, அவரைச் சந்தித்ததிலிருந்தே, சட்டத்தின் பிடியிலிருந்து தப்பிக்க வசதியாகப் போலி அடையாள அட்டை ஒன்றினைப் பெற உதவுமாறு நெல்சன் ஃபாரினா, அவரைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். செனேட்டர் மிகுந்த நட்பும் நயமுமாக, ஆனால் உறுதியாக மறுத்துவிட்டார். ஆனாலும் நெல்சன் ஃபாரினா விட்டுவிடாமல் பல ஆண்டுகளாகவும் அவரைச் சந்திக்கிற ஒவ்வொரு முறையும் அவனது கோரிக்கையை வெவ்வேறு காரணங்களுடன் முன்வைத்துக்கொண்டேதானிருந்தான். ஆனால், இம்முறை அவன், கொதிக்கும் குடிசைக்குள் உயிரோடு அவியுமாறு சபிக்கப்பட்ட கடற்கொள்ளைக்கார ஏணையில் படுத்துக்கிடந்தான்.

அதிலும் கடைசிக் கைதட்டல்களை, அவன் கேட்டு, வேலிப்பலகைகளுக்கும் மேலாகத் தலையை உயர்த்திப் பார்க்கையில், ஏமாற்று நகரத்தின் பின்பக்கத்தை, கட்டடங்களுக்கான முட்டுக்கழிகள், மரச் சட்டங்கள், மறைவாக அமர்ந்து கடற்கரைத் தாளினை அசைத்து அசைத்து முன்தள்ளிக்கொண்டிருந்த வித்தைக்காரர்களைக் கண்டான். அவன் வெறுப்பேதுமில்லாமலேயே காறித் துப்பினான்.
“அடடா” ”இப்படித்தான் கறுப்பர்களின் அரசியல்” என பிரெஞ்சு மொழியில் கூறிக்கொண்டான்.

சொற்பொழிவுக்குப் பிறகு, வழக்கம்போல் செனேட்டர், இசைக்குழு மற்றும் மேடைப் பரிவாரங்களோடு கிராமத்துத் தெருக்கள் ஊடாக ஊர்வலமாக நடந்துவருகையில், அவரவர் பிரச்னைகளை அவரிடம் கூறுவதற்காக, மக்கள் அவரை. முற்றுகையிட்டனர். செனேட்டர் அவர்கள் கூறுவதைத் இன்முகத்துடன் நல்லபடியாகக் கேட்டதோடு, பெரிய அளவிலான எந்த உதவியும் செய்யாமலேயே அவர்கள் ஒவ்வொருவரையும் திருப்திப்படுத்த ஏதாவது ஒரு வழியை எப்போதுமே கண்டுகொண்டார். ஆறு குழந்தைகளுடன் குடிசையின் கூரை மேல் ஏறி நின்ற ஒரு பெண் அத்தனைக் கூச்சல் மற்றும் வாணவேடிக்கைகளுக்கு நடுவிலும் அவள் சொல்வதைக் கேட்குமாறு கவனம் ஈர்த்தாள்.

”நானொன்றும் பெரிதாகக் கேட்கவில்லை, செனேட்டர்!” எனத் தொடங்கிய அவள், “தூக்கில் தொங்கியவன் கிணற்றிலிருந்து தண்ணீர் இறைத்துக் கொண்டுவர, ஒரு கழுதை வேண்டும், அவ்வளவுதான்!” என முடித்தாள்.
ஒல்லிக்குச்சிகளான ஆறு குழந்தைகள் மீதும் கண்களை ஓடவிட்ட செனேட்டர், ‘உன் வீட்டுக்காரனுக்கு என்னாச்சு?” எனக் கேட்டார்.
”அரூபாத் தீவுக்கு அதிர்ஷ்டத்தைத் தேடிப் போனான், அவன்,” எனக் கேலியாகச் சொன்ன, அவள், “ அவன், அங்கே என்ன பார்த்தான் என்றால், வாயெல்லாம் வைரம் பதித்த பற்கள் கொண்ட ஒரு வெளிநாட்டுப் பெண்ணைத் தான்.”
அதைக் கேட்டதும் குபீரென ஒரு சிரிப்பு அலை எழுந்தது.

”சரி,” என அழுத்தமாகச் சொன்ன செனேட்டர், உடனடித் தீர்வாக, “நீ கேட்ட கழுதை உனக்குக் கிடைக்கும்.” என்றார்.

சிறிது நேரத்திலேயே அவரது உதவியாளர் ஒருவர் நல்ல உடற்கட்டுள்ள கழுதை ஒன்றை அந்தப் பெண்ணின் வீட்டுக்குக் கொண்டுவந்து நிறுத்தினார். அந்தக் கழுதை, செனேட்டரின் கொடை என்பதை எவரும் மறந்துவிட முடியாதபடி, அதன் பிட்டத்தில் அழியாத மையினால் பரப்புரை கோஷம் ஒன்று எழுதியிருந்தது. அந்தக் குறுகிய தெருவில் அவர் நடந்துசென்ற தூரம் முழுவதிலும் அவரது தாராளத்தைக் காட்டும் வேறு சில சிறுசிறு உதவிகளைச் செய்தார்; செனேட்டரின் நடைவலத்தைக் காண்பதற்கு ஏதுவாக, படுக்கையை இழுத்து வாசலுக்கருகே கிடத்தியிருந்த நோயாளி மனிதரின் வாயில் சிறிதளவு மருந்தினைக்கூட செனேட்டர் ஊற்றினார். கடைசி மூலையில், நெல்சன் ஃபாரினா அவரது ஏணைக்குள்ளிருந்து சாம்பல் படிந்தது போல் வெளுத்துச் சிடுசிடுத்த முகத்துடன் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை, வேலிப் பலகைகள் ஊடாகக் கண்டதும் செனேட்டர், அவராகவே அவனிடம் நலம் விசாரித்தார்; ஆனால், அவர் குரலில் நெருக்கம், நட்பு ஏதுமில்லை.

“ஹலோ, எப்படி இருக்கிறீர்கள்?”
நெல்சன் ஃபாரினா, ஏணையில் புரண்டு, அவனது சோகத் தோற்றத்தினை மேலுமாக வெளிப்படுத்தினான். ”உனக்குத் தெரியாததா என் கதை,” எனப் பிரெஞ்சில் கூறினான்.
நலம் விசாரிப்பினைக் கேட்ட அவனது மகள் வாசலுக்கு வந்தாள்; மலிவான, நிறம் மங்கி வெளிறிப்போன ஒரு குவாஜிரோ6 இந்திய ஆடை சுற்றியிருந்த அவள் தலையில் அழகுக்காக வண்ண வண்ண அம்புகள் செருகி, வெயில் பாதுகாப்பாக முகச்சாயம் பூசியிருந்தது; ஆனால், அப்படியான கோர நிலையிலும் இந்த உலகத்தில் அவளைப் போல் அழகாக வேறெந்தப் பெண்ணும் இருக்கமுடியாதென்ற எண்ணத்தைத் தோற்றுவிப்பதாகத் தானிருந்தாள்.

செனேட்டர் வாய்பிளந்தார். “அய்யோ, நான் செத்தேன்!” என, வியப்புப் பெருமூச்சிட்டார். “கடவுள் அற்புதத்திலும் அற்புதங்களை விளைவிக்கிறார்!”

அன்று இரவு நெல்சன் ஃபாரினா அவனது மகளை மிகமிக அழகான ஆடை அணிவித்து அவளை, செனேட்டரிடம் அனுப்பினான். செனேட்டர் தங்கியிருந்த வீட்டின் முன் தூக்க மயக்கத்திலும் வெக்கை தாங்காமல் தள்ளாடிக் கொண்டிருந்த துப்பாக்கி தாங்கிய இரு காவலர்களும் முன் கூடத்திலிருந்த ஒரே நாற்காலியில் அமர்ந்து காத்திருக்கச் சொன்னார்கள்.

செனேட்டர், அவரது சொற்பொழிவின் போது வெளியிட்ட விஷயங்களை மீண்டும் காய்ச்சி ஊற்றுவதற்காக ரோஜாவூரின் முக்கிய நபர்களை அழைத்து வந்து அவர்களோடு அடுத்த அறையில் பேசிக்கொண்டிருந்தார். அவர்கள் எல்லோரும் அந்தப் பாலைவனத்தின் மற்ற கிராமங்களில் அவர் சந்தித்த நபர்களைப் போலவே தோன்றியதில், செனேட்டரே அலுத்துச் சலித்து, சுற்றிச்சுற்றி முடிவற்று நீண்ட அந்த இரவு நாடகத்தில் சோர்ந்துபோனார். அவரது சட்டை வியர்வையில் ஊறி நனைந்துவிட, அதை அந்த அறையின் அதிகமான வெக்கையில் ஒரு மாட்டு ஈயைப் போல கிர்,கிர்ரென்று சத்தமிட்டுக்கொண்டிருந்த மின்விசிறியின் சூடான காற்று மூலம் அவர் உடம்போடேயே உலர்த்தும் முயற்சியில் ஈடுபட்டார்.

“நாம் என்னமோ, காகிதப்பறவைகளைச் சாப்பிடமுடியாதுதான்.” என்றார், அவர். ” உங்களுக்கும் தெரியும், எனக்கும் தெரியும் அந்த நாளில் இந்த வெள்ளாட்டுப் புழுக்கைக்குவியல் மீது மரங்களும் பூக்களும் இருக்கும். அந்த நாளில் நீர் ஊற்றுகள் முழுவதும் புழுபூச்சிகளுக்குப் பதிலாக வரால் மீன்கள் துள்ளும். அன்று நீங்களோ, நானோ இங்கே செய்வதற்கு எந்த வேலையுமே இருக்கப்போவதில்லை. இப்போது நான் தெளிவாக, விளக்கிவிட்டேனா?”

யாருமே பதில் பேசவில்லை. பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே, செனேட்டர் நாட்காட்டியிலிருந்து ஒரு தாளைக் கிழித்து, அதைத் தன் கைகளாலேயே காகிதப் பட்டாம் பூச்சியாக அழகுபடுத்தினார். எந்த இலக்கும் இல்லாமல் அதை மின்விசிறிக் காற்றில் எறிய, அந்தப் பட்டாம் பூச்சி அறை முழுவதுமாகச் சுற்றிப் பின்னர் பாதி திறந்த கதவின் இடைவெளி வழியாக வெளியே சென்றது. மரண நினைவின் காரணமான ஓரளவு கட்டுப்பாட்டுடன், செனேட்டர் பேசிக்கொண்டே போனார்.

“அதனால், நான் உங்களுக்கு மீண்டும் மீண்டுமாகச் சொல்ல வேண்டியதில்லை; ஏனென்றால் உங்களுக்கே நன்றாகத் தெரியும்; நான் மீண்டும் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவதென்பது என்னைவிடவும் உங்களுக்குத் தான் லாபம். ஏனென்றால், இந்தக் கெட்டுக்கிடைத் தண்ணீரும் இந்திய வியர்வையுமாக நான் சலித்துப் போனேன். ஆனால் நீங்களோ அதைக் கொண்டு சம்பாதிக்கிறீர்கள். அந்த சம்பாத்தியத்தில் தானே வாழ்க்கையே ஓட்டுகிறீர்கள்.”
காகிதப் பட்டாம் பூச்சி வெளியே வந்ததை லாரா ஃபாரினா பார்த்தாள். அவள் மட்டுமே பார்த்தாள்; அந்த முன்கூடத்திலிருந்த இரண்டு காவலர்களும் துப்பாக்கியை அணைத்தவாறே படிக்கட்டுகளில் அமர்ந்து தூங்கினர். ஒருசில பல்டிகளுக்குப் பின் அந்தப் பெரியக் கல்லச்சுப் பட்டாம்பூச்சி முழுவதுமாக விரியத் திறந்து சுவரில் தட்டையாக அமர்ந்ததோடு அங்கேயே ஒட்டிக்கொண்டது. லாரா ஃபாரினா அதை நகத்தால் கிளப்பி எடுக்க முயற்சித்தாள். அடுத்த அறையில் எழுந்த கைதட்டல் ஒலியால் விழித்த காவலரில் ஒருவர் அவளது வீண் முயற்சியைக் கவனித்தார்.

“அது வராது. அது சுவரில் தீட்டிய வண்ணம்.” என்றார்.
கூட்டம் முடிந்து ஆட்கள் அறையைவிட்டு வெளியே வரத் தொடங்கியதும் அவள் மீண்டும் நாற்காலியில் அமர்ந்தாள். அறையின் வாசலில் தாழ்ப்பாள் மீது கைவைத்தவாறு நின்ற செனேட்டர், கூடம் காலியான போது தான் லாரா நிற்பதைக் கவனித்தார்.

“இங்கே என்ன செய்கிறாய்?”
“அப்பா சொல்லச் சொன்னாங்க.” எனப் பிரெஞ்சில் கூறினாள்.
செனேட்டர் புரிந்துகொண்டார். தூங்கிக்கொண்டிருந்த காவலர்களைக் கூர்ந்து பார்த்தாதுவிட்டுப் பின்னர், லாராவைக் கூர்ந்து நோக்கினார். அவளது அசாதாரணமான அழகு அவரது வலியை விடவும் அதிகமாக நினைப்பிலேறித் துன்புறுத்தவே, மரணம் தான் அவருக்கான முடிவை எடுக்கிறதெனத் தீர்மானித்தார்.

அவளிடம், “உள்ளே வா,” என்றார்.
லாரா ஃபாரினா அறையின் வாயிற்படிக்கு வந்து நின்றதும் அப்படியே பேச்சிழந்து சிலையாகிப் போனாள் : ஆயிரக்கணக்கான ரூபாய் நோட்டுகள் காற்றில் மிதந்து பட்டாம் பூச்சிகளாகச் சிறகடித்தன. செனேட்டர் மின்விசிறியை நிறுத்தியதும், காற்றில்லாமல் அந்தத் தாள்கள் அப்படிக்கப்படியே அறைகலன்களின் மீது வீழ்ந்து படிந்தன.

“பார்த்தாயா” எனச் சிரித்துக்கொண்டே, “ மலம் கூடப் பறக்கும்.” என்றார்.

லாரா ஃபாரினா அங்கிருந்த பள்ளிப்பையன் ஸ்டூல் மீது உட்கார்ந்தாள். அவள் மேனி வழவழப்பாக, ஆனால் திடமாக, கச்சா எண்ணெய் போல அதன் அடர்த்தியோடு அதே நிறத்திலிருந்தது. அவள் தலைமுடி இளம் பெண் குதிரையின் பிடரி மயிர் போலவும் அவளது பெரிய கண்கள் ஒளியை மிஞ்சும் பளபளப்புடனுமிருந்தன. செனேட்டர் அவள் பார்வையின் வழியே பயணித்துக் கடைசியில் அது ரோஜாவின் மீது படிந்திருப்பதைக் கண்டார். அந்த ரோஜா வெடியுப்பினால் வதங்கிப்போயிருந்தது.

“அது ரோஜா” என்றார், அவர். .
“ஆம்.” என்றவள், ஒருவித மருட்சியுடன், “ரியோஹாச்சா7 வில் அவை எப்படியிருக்குமெனப் படித்திருக்கிறேன்.”

இராணுவக் கட்டில் ஒன்றில் அமர்ந்த செனேட்டர், ரோஜாக்களைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டே அவரது சட்டைப் பொத்தான்களைக் கழற்றினார். அவரது மார்புக்குள் இதயம் இருக்கும் இடத்தின் மேலாக கோர்செய்ர்8 இதயம் துளைக்கும் அன்பு ஒன்று பச்சைகுத்தியிருந்தது. வியர்வையில் நனைந்த சட்டையைத் தரையிலெறிந்த அவர் லாராவிடம் அவரது புதையரணக் காலணிகளைக் கழற்ற உதவுமாறு கேட்டுக்கொண்டார்.
அவள் கட்டிலைப் பார்த்தவாறு குனிந்தாள். சிந்தனையிலிருந்து மீளாமலேயே, அவளைக் கூர்ந்து நோக்கிக்கொண்டிருந்த அவர், அவள் காலணிக்கயிறுகளை அவிழ்க்கும்போது அவற்றில் எந்த ஒன்று அந்த மோதலில் அவக்கேட்டில் போய் முடியப் போகிறதோ என எண்ணினார்.

“நீ இப்போதும் ஒரு குழந்தைதான், “ என்றார், அவர்.
’’நீங்கள் நம்பவில்லையா?” என்ற அவள், ஏப்ரலில் எனக்கு பத்தொன்பது வந்துவிடும்.” என்றாள்.
செனேட்டர் ஆர்வமானார்.
”என்ன தேதி?”
“பதினொன்று.” என்றாள், அவள்.
செனேட்டர் சிறிது நல்லதாக உணர்ந்தார். `நம் இரண்டுபேருமே மேஷம்` என்றவர், சிரித்துக்கொண்டே, “அது தனிமையின் ராசி.” என்றார்.

லாரா அதில் கவனம் செலுத்தவில்லை; என்னவெனில் அவளுக்கு அந்தக் காலணிகளை என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. செனேட்டருக்கு, அவருடைய பிரச்னையாக, லாராவை வைத்துக்கொண்டு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. ஏனெனில் அவருக்கு இதுபோலத் திடீர் காதல் விவகாரங்களெல்லாம் பழக்கமில்லை. அதுவுமில்லாமல் தற்போது கையிலிருப்பதன் தொடக்கம் வெறுப்பில் தோன்றியதென்பது அவருக்குப் புரிந்தது. சிந்திப்பதற்குச் சிறிது நேரம் எடுத்துக்கொள்ளலாமென்றே, லாரா ஃபாரினாவைத் தன் கால் முட்டுகளுக்கிடையே இறுக்கமாகப் பிடித்து, அவளது இடுப்பினை அணைத்து, அப்படியே கட்டிலின் மீது மல்லாக்கச் சாய்ந்தார். அப்போதுதான் அவள் அவளது சட்டைக்குக் கீழே எதுவும் அணியாமல் நிர்வாணமாக இருந்தாளென்பதை உணர்ந்தார். அவளது உடல் காட்டு விலங்கின் முரட்டு வாசமொன்றை வெளிப்படுத்தியது; ஆனால், அவளது இதயம் பயத்தில் படபடக்க, அவளது மேனி கண்ணாடி வியர்வையால் நசநசத்தது.

“ என்னை யாருமே காதலிப்பதில்லை.” என அவர் பெருமூச்சிட்டார்.

லாரா ஃபாரினா ஏதோ சொல்ல முயன்றாள், ஆனால் வெறுமே மூச்சுவிட மட்டுமே அவளால் முடிந்தது. அவளுக்கு உதவுவதாக, அவர் அவளைத் தன் அருகாகச் சாய்த்துக்கிடத்திவிட்டு, விளக்கினை அணைக்க, அந்த அறை ரோஜாவின் நிழலுக்குள் மூழ்கியது. அவள் விதியின் கரங்களில் தன்னை ஒப்புக்கொடுத்தாள். செனேட்டர் அவளை, அவளது உடலுக்குள்ளாகவே தேட, அவரது கரங்களால் மெல்லத் தடவி, அதனை வெறுமே தொட்டார்; ஆனால், அவள் எந்த இடத்தில் கிடைப்பாளென அவர் எதிர்பார்த்தாரோ, அங்கே வழியை அடைத்துக்கொண்டு இரும்பு போல ஏதோ ஒன்று தட்டுப்பட்டது.

“அதற்குள்ளே போய், நீ என்ன வைத்திருக்கிறாய்?’ய எனக் கேட்டார், அவர்.
”பட்டைப் பூட்டு.” என்றாள், அவள்.
”என்ன எழவு!” எனக் கோபமாகக் கேட்டவர், அதற்கான பதிலை அவரே நன்கறிவாரென்றாலும், மீண்டும் கேட்டார், “ சாவி எங்கே?”
லாரா நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டாள்.

‘’அப்பா தான் வைத்திருக்கிறார்.” என அவள் பதில் சொன்னாள். “ அவரது நிலைமையைச் சரிசெய்வதாக எழுத்து மூலமான உறுதிமொழி ஒன்றை அவரது ஆட்களில் ஒருவரிடம் கொடுத்தனுப்பி, சாவியைப் பெற்றுக்கொள்ளுமாறு உங்களிடம் சொல்லச் சொன்னார்.”

செனேட்டர் அதிகப் பதட்டமானார். “தேவடியாத் தவளைப்பயல்,” என வெறுப்பின் உச்சத்தில் முணுமுணுத்தார். பின்னர் தன்னைச் சிறிது தளர்த்திக்கொள்வதற்காக கண்களை மூடிய அவர் இருளுக்குள்ளாகவே தனக்குள் மூழ்கினார். நினைவு வைத்துக்கொள், அவர் எண்ணிப்பார்த்தார், நீயோ அல்லது யாராக இருந்தாலும் மரணமடைவதற்கு நேரம் காலமில்லை, உன்பெயர் கூடத் தெரியாமல் போவதற்கும் நேரம், காலம் இல்லை.
நடுக்கம் குறையட்டுமெனக் காத்திருந்தார்.

பின்னர் அவர், “ எனக்கு, ஒரு விஷயம் சொல்லு. என்னைப்பற்றி என்ன கேள்விப்பட்டிருக்கிறாய்?” என்றார்.
”கடவுள் மேல் சத்தியமான உண்மையா, உங்களுக்கு வேண்டும்?”
”ஆம். கடவுள் மேல் சத்தியமான உண்மை.”
“நல்லது,” என நிறுத்திய லாரா ஃபாரினா, பின்னர், “ நீங்கள் மற்றவர்களை விட மிக மோசமானவர்; ஏனென்றால் நீங்கள் வேறுமாதிரி ஆள்.” எனக் கூறினாள்.

செனேட்டர் ஒன்றும் குழம்பிவிடவில்லை. நீண்ட நேரம் கண் மூடி அமைதியாக இருந்த அவர், கண்விழித்தபோது, அவரது பழைய இயல்புகள் அனைத்தும் மீளக் கைவரப்பெற்றவராகத் தோன்றினார்.

’ஆஹ், எப்படியான ஒரு இழவு,” அவர் ஒரு முடிவுக்கு வந்தார். அவளிடம், “ பொட்ட நாய்க்குப் பிறந்த உன் அப்பனிடம், அவன் நிலைமையை, நான் சரியாக்குவேனென்று போய்ச் சொல்.” என்றார்.

”வேண்டுமானால், நானே போய்ச் சாவியை வாங்கி வரட்டுமா?” என்றாள், லாரா ஃபாரினா.
செனேட்டர் அவளைக் கைகளில் பற்றினார்.
”சாவியை மறந்து, என்னுடன் சிறிது நேரம் தூங்கு. தனிமையிலிருக்கும்போது யாராவது ஒருவர் உடனிருந்தால் நல்லது.” என்றார், அவர்.

பின்னர், அவள் ரோஜாவை விட்டுக் கண்களை அகற்றாமலேயே அவரது தலையை அவளது தோளில் சார்த்திப் பிடித்தாள். செனேட்டர் அவளது இடுப்பைப் பிடித்துக்கொண்டு, அவளது காட்டு விலங்கு அக்குளில் முகம் புதைத்துத், திகிலுக்குள் மூழ்கினார். ஆறு மாதங்கள், பதினொரு நாட்களுக்குப் பின் அதே நிலையில் லாரா ஃபாரினாவுடனான தொடர்பு குறித்த பொதுவிவகார ஊழலினால் பெயர்கெட்டு, மதிப்பிழந்து, இறுதியில் சாகும்போது அவள் இல்லாமல் சாகிறோமே என்ற வெறியில் அவர் செத்துப் போனார்.

***

குறிப்புகள்

ஆளுநரின் ரோஜா – Rosal del Virrey – கிராமத்தின் பெயர்
கூட்டிங்ஙென் – Gootingen, ஜெர்மனியில் 1737 இல் தோற்றுவிக்கப்பட்ட புகழ்பெற்ற ஆய்வுப் பல்கலைக்கழகம்.
ஏணை – hammock, உறங்குவதற்காக அமைக்கும் தொட்டில் அமைப்பு.
மேசை விலங்குகள் – Table animals for playing. விளையாட்டுக்கான பொம்மை விலங்குகள்.
மாக்கா – Macaws கிளி வகையில் பல்நிறப் பெருங்கிளிகள்
குவாஜிரா – Guajira வெனிசுலா – கொலம்பிய எல்லையிலுள்ள தீபகற்பம் குவாஜிரா தீபகற்பம் எனவும் அப்பகுதியின் வாயூ பூர்வகுடிகள் குவாஜிரா இந்தியரென்றும் அழைக்கப்படுகின்றனர்.
ரியோஹாச்சா – Riohacha கொலம்பியாவில், ராஞ்சீரியா நதி கரீபியன் கடலில் கலக்கும் முகத்துவாரத்திலுள்ள நகரம்.
கோர்செய்ர் – Corsair கலிபோர்னியக் கணினி நிறுவனம்.

லோலாயம் ( சிறுகதை ) – சே. தண்டபாணி தென்றல்

“அந்த சாரு எது கேட்டாலும் தர மாட்டீங்கறாரு?”

இதைச் சொன்ன சிந்துவின் முகத்தில் வெறுப்பும் விரக்தியும் ஒரு சேரக் குடிகொண்டிருந்தது. சிந்து என்றில்லை யார் சென்றாலும் இது நடக்கும் என்பது தெரிந்ததுதான். எல்லாத்துக்கும் காரணம் அந்த தலையாய அயோக்கியன் குமரேசன். நான் பிறந்த வருடத்தில் இருந்து, லேப் அட்டெண்டராக குப்பை கொட்டி வருகிறான் என்பதில் இருந்தே ஏமாற்றுவதில் எவ்வளவு அனுபவமும், கெட்டிக்காரத் தனமும் வாய்ந்தவன் என்பதை ஒருவாறு ஊகிக்கலாம்.

எல்லாம் நான் முன்னால் படித்த கல்லூரிப் பேராசிரியர்களைச் சொல்ல வேண்டும்?யுனிவெர்சிட்டி நல்லா இருக்கும் அருண்குமார் . அதிலும் குறிப்பாக ஹச் ஓ டி .. நான் எண்டரன்ஸ் எழுதி கிடைக்கல எல்லா யுனிவெர்சிட்டிய விடவும் இது ரொம்ப நல்லா இருக்கும்.சொன்னவர்களை என்ன சொல்ல பாவம் அவர்கள் இங்கு படித்ததில்லை. நமது ஆசை அல்ல. ஆசிரியரின் கனவு என்று எழுதி முதல் இடம் கிடைத்தது அதிர்ஷ்டம்தான். அதுவே எவ்வளவு துரதிஷ்டம் என்பது மெல்ல மெல்லப் புரிந்தது.

இப்போது டி.என்.ஏ பிரித்து எடுத்தல் ப்ராக்டிக்கல். டிப்ஸ் இல்லாமல் ஒன்றும் செய்ய முடியாது. பீனால் வேறு, பாதாளத்தில் கிடந்தது. குறைந்தது ஐம்பது மில்லி லிட்டராவது வேண்டும் . அதைதான் வாங்கி வர சிந்துவிடம் சொல்லி இருந்தேன். இருப்பதை எடுத்து வைத்துக் கொண்டிருந்த நேரத்தில் டிப் வந்தால் அப்படியே விரைவில் முடித்து விடலாம் என்று நான் போட்ட மனக் கணக்கில் தேக்கம் அடைந்தது பின்புதான் தெரிந்தது.

“அருண் அப்படியே டிப் பாக்ஸும் வாங்கீட்டு வாடா? இது ஜீவிதா . அதில்லாம பிப்பெட்ல சரியா எடுக்க முடியல? ம்ம் சரி வேற யாருக்காச்சும் எதாவது தேவைப்படுதா?”
கிடைக்காது என்று தெரிந்தும் வகுப்புத் தலைவன் என்ற முறையில் முன்னின்று கேட்டுக் கொண்டேன். அது அவர்களுக்கும் தெரிந்திருக்கும் போலும் . யாரும் எதுவும் கேட்கவில்லை. வகுப்புத் தலைவன் என்பதைத் தாண்டி இப்படிக் கேட்கக் காரணம் அந்த கையாலாகாத குமரேசன் தான்.

“தம்பி எல்லாத்தையும் ஒரே வாட்டி டிஸ்கஸ் பண்ணி எழுதீட்டு வாங்க? என்ன பிரக்டிகல் என்ன எக்ஸ்பெரிமென்ட்? தனி தனியா ? கொடுக்க முடியாது.இல்லன மட்டும் இவன் அள்ளி கொடுத்துருவான் பாரு? கிள்ளிக் கொடுகரக்கே ஆயிரத்து எட்டு புலம்பு புலம்புவான்.”
இதற்கு முன்னால் படித்த கல்லூரி இதற்கு முற்றிலும் எதிர் மாறாக இருந்தது. சதீஸ் அண்ணா.தங்கமானவர் பல முறை நோட்டில் எழுதியதே கிடையாது. வேண்டுமென்பதை சொல்லிக்கொண்டு எடுத்துக் கொள்வோம்.

அப்படித்தான் செய்முறைத் தேர்வுக்கு முந்தைய நாள் எல்லா ஏற்பாடுகளையும் செய்து வைக்க இரவு எட்டு மணி ஆகிவிட்டது, எனக்கே பாவமாகப் போய்விட்டது. சொற்ப சம்பளம் வாங்கும் அவரே அதுவரைக்கும் காத்திருந்தார் . பக்கத்துக்கு லேபில் இருந்த சம்பத் சார்கூடக் காத்திருந்தார்.இங்கு ஐந்து மணியா. தம்பி அருண்
இந்தாங்க சாவி எல்லாத்தையும் பூட்டி சீக்கிரம் சாவியக் கொடுங்க?
ஆமா இங்க ஒரு வெங்காயமும் இல்ல. அப்பறம் எதுக்கு இந்த பாதுகாப்புன்னுதா எனக்கும் தெர்ல. மொதல்ல இந்த குமரேசன் நாயி கெமிக்கல் ரூம்க்கு வர்றதே இல்ல. சதீஸ் அண்ணா அங்க தா உட்காந்துட்டு இருப்பாரு. ஆனா இங்க டேபிள் மட்டும் இருக்கு. குமரேசன் ஆபீஸ்ல ஜம்முனு உட்காந்துக்கரன். ஒரு வேலை அங்கே ஏ.சி இல்லை என்பதால் கூட இருக்கலாம். அடுத்து அந்த நாய் காலைத் தூக்கி யூ டுப் பார்க்க கிடைத்தது ஈ லைப்ரரி. பருவக் கட்டணத்தை எங்களிடம் வாங்குவது இந்தமாதிரி சம்பந்தம் இல்லாதவர்களின் பொழுது போக்கத்தான் என்பதை உணர்கையில் கோபம் என் தலைக்கேறியது .

“நீ வேணாப் பாரு கார்த்தி .. எதுனா பெருசா பண்ணனும் டா ..
உன்னால என்ன பண்ண முடியும்
அடேய் உன் வயசு, அவன் அனுபவம்
எத்தன பசங்களப் பாத்துருப்பான் . எத்தன வில்லத்தனம் பன்னிருப்பான். ஒன்னும் பண்ண முடியாது டா? வேண்ணா”..! நீண்ட நேர யோசனைக்குப் பிறகு கார்த்திக் ராஜா
“இனிமேல் இந்தப்பக்கம் யாரும் வராம தடுக்கலாம்.. அதா என்னால முடிஞ்சது நான் அப்டித்தா வேற பக்கம் போகச் சொல்லிச் சொன்னேன்.இதைய கடைசி விருப்பமா வைக்க சொல்லி சொன்னேன்.நல்ல வேல யாரும் வரல.”

இதைச் சொன்ன கார்த்திக் ராஜா கொஞ்சம் நிம்மதிப் பெரு மூச்சு விட்டன. ஆமால இதுவும் நல்ல ஐடியாவாத்தான் இருக்கு . யோசித்துக் கொண்டே அலுவலகத்தை நோக்கி நடந்தேன்.மாடியில் ஒரு புறம் லேபும், அதற்கு எதிர் புறமாக கெமிக்கல் அறையும் இருப்பது தப்பித் தவறிக் கூட நல்லது என்று சொல்லிவிட முடியாது. கெமிக்கல் அறைக்கு நேர் வழி கிடையாது.துறை அலுவலகம் வழியாக சுற்றித்தான் வர இயலும்.

கிரீச்.. கிரீச் …
கதவைத் திறந்து கொண்டு நுழைந்தேன். வெள்ளாமைக் காட்டை மேய்ந்த எருமை மாதிரி குமரேசன் தின்றுவிட்டும், சக அலுவலக வாசிகளுடன் உரையாடிக் கொண்டும் இருந்தான்.
சார் டிப்ஸ் , அப்புறம் பாக்ஸ். கொஞ்சம் பீனால்.
கொஞ்சம் தயங்கிய பாவணையில் கேட்டேன்.. அவனுக்கே அவனிடம் மட்டும்தான் மரியாதை கொடுக்க பழகியிருந்தோம். முதுகலை சேர்ந்து முதல் தடவை அண்ணா என்று அழைத்ததில் எனக்கும் கார்த்திக்கும் ஒரு சேர ஒரே பதிலை அவன் சொல்லியிருந்ததில் வியப்பேதும் இல்லை..

“தம்பி என்ன அண்ணானு கூப்டற..சார்னு கூப்டு..கொஞ்சம் மிரட்டும் தொனி
ம்ம்..சரிங்க சார் “
இருவருமே ஒரே பதிலைத்தான் கூறியிருக்கிறோம் என்பது பிற்பாடுதான் தெரிய வந்தது.
“ம்ம் வாங்க அருண் எடுத்து தர்றேன்.. என்னடா எலி திடீர்னு அம்மணத்தோட போகுது” என்பது அப்போது எனக்குத் தெரியாமல் போயிற்று.

சில நிமிடங்களிலேயே இரண்டு டிப் பாக்ஸ்கள் என் கைகளை அடைந்தன. கடைசி ரேக்கில் இரண்டு பீனால் பாட்டில்கள் இருந்ததைப் பார்த்தேன். பீனால் மட்டும் இல்ல தம்பி . இரண்டு முழுப் பாட்டில்களை அலமாரிக்குள் மறைத்து விட்டான்.

“தேங்க்ஸ் சார் .
ம்ம் பரவல பா எல்லா உங்களுக்கு தான்..”
வேக வேக மாக நடந்த நான் லேப் நோக்கித் திரும்பும் முன்
“தம்பி ஒரு நிமிஷம்
ம்ம் சொல்லுங்க சார்
என்றி போட்ருங்க அருண் குமார்
ம்ம்ம். சரிங்க சார்..
இந்தாங்க என்ட்ரி நோட் ..”
கடமையில் இம்மியும் தவறாதவன் போன்று காட்டிக் கொண்டான்..யோக்கிய வேஷமிட்ட அயோக்கியன்.
பெறப்பட்டது என்று ஆங்கிலத்தில் எழுதி கையெழுத்தை தமிழில் இட்ட வேகத்தில் கிளம்ப எத்தனித்தபோது
தம்பி ஒரு நிமிஷம் அதே கூற்று அதே ஆசாமியிடம் இருந்து வந்தது.
கோபம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கொப்பளிக்க முகத்தைக் கடுப்பாக்கிக் கொண்டு சற்றே திரும்பினேன்.

சார் கிட்ட சைன் வாங்கி கொடுத்துட்டுப் போங்க
நோட்டை வாங்கியவாறே ஹச்.ஒ.டி அறையை நோக்கினேன்.. வழக்கம் போல மடிக்கணினியில் மூழ்கி இருந்தார்.. சிறிது நேரம் கழித்துக் கையசைத்தார்.. உள்ளே சென்றதும் சார் சைன் என்றேன்.
‘ம்ம்’ என்று வாங்கியதும் அறையில் இன்னொரு குரல் கேட்டது.
“சார் இவங்க காட்டன ரீ யூஸ் பண்றதே இல்லிங்க” சார். நான் நுழைகையில் ஏற்பட்ட சிறு சந்தில் இந்த நாய் எப்படி நுழைந்தது என்று தெரியவில்லை. தனக்கான கடியை ஹச்.ஓ.டி மூலம் கடிக்க ஆரம்பித்தது.

அதுவரை சாந்தசொரூபியாக இருந்த துறைத் தலைவர் தைய தக்க என்று குதிக்க ஆரம்பித்தார்.

“என்னப்பா சொல்ற
நான் அமரிக்கால இருந்தப்போ அவங்க காட்டன கருப்பாகுற வரைக்கும் மறுபடி மறுபடி யூஸ் பண்றாங்க தெர்யுமா?” என்றதும் என் மூஞ்சியை ஏறிட்டு நோக்கினார்.
அப்படியே தாங்க சார் டிப்ஸையும் .
அடுத்த கடி குரல் வலையாக இருந்ததில் ஆச்சர்யம் ஒன்றும் இருக்கவில்லை.

உடனே நான் சுதாரித்துக் கொண்டு
சார் இப்பதான் முதல் தடவை இந்த வருஷம் சேர்ந்ததுக்கு அப்பறம் வாங்குறோம். இனிமேல் தான் சார் மறுபடியும் பயன்படுத்த முடியும் என்று பெரிய பல்பாக கொடுத்தேன்..

அதை சமாளிக்கும் விதத்தில் நான் உங்கள சொல்லல அருண் குமார் .பொதுவா சொல்றேன். இது குமரேசன் சார்
அதற்குள் அவர் சைன் போட்டிருந்தார். அதனைத் தொடர்ந்து நோட் என்னிடம் வந்திருந்தது. நானும் கிளம்ப அயத்தமானபோது தற்பெருமையில் ஆய்வே இல்லாமல் பட்டம் வாங்கிய துறைத் தலைவர்,

நாங்கெல்லா படிக்குறப்ப டி.என்.ஏ இருக்கா இல்லையானு பாக்க அகார் தா யூஸ் பண்ணுவோம். அகார் என்பது பதினொன்றாம் வகுப்பில் வளர்தளம் என்று அழகுத் தமிழில் குறிப்பிடப் பட்டிருக்கும். நேராக பதினொன்றாம் வகுப்பிற்கு தாவுவதால் பெரும்பாலும் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. எசே என்றவரின் மனைவி முதன்முறையாக இதை ஐஸ் கிரீம் தயாரிக்கும் பொது பார்த்து தெரிந்து கொண்டார். மஞ்சள் வர்ண பவுடர். திரவத்தை கட்டியாக்கும் தன்மை கொண்டது.

நாங்கள் இதற்குப் பதிலாக வழக்கம் போல் அகரோஸ் பயன்படுத்திக் கொண்டிருந்தோம். இதனை மேலும் நிருபிக்கும் வகையில் ஆமாங்க சார் நான் சிங்கபூர்ல இருக்குறப்ப கூட தேய் யூஸ் எ டைனி சிலைட்
அவர்கள் பொதுவாகவே சிக்கனத்தில் கரை கண்டவர்கலாம். அதைதான் சக அறிவியல் விஞ்ஞானியும் நாசுக்காக சூளுரைத்தார். இந்த தெரு நாய் எப்போது நுழைந்தது என்று தெரியவில்லை. ஒரு வேளை ஓசி காபிக்கு நாக்கைத் தொங்கப் போட்டுக் கொண்டு வந்திருகக் கூடும்.

வேறு வழியில்லாமல் செயற்கையாக சிரிப்பை வரவழைத்துக் கொண்டு..

ஓகேங்க சார் என்றேன். இப்படி சிக்கனம் பேசுபவர்கள் ஏனோ பருவக் கட்டணத்தைக் கருத்தில் கொள்வதே இல்லை. தெரியாமல் தான் கேக்குறேன். பணத்திற்கு பதிலாக வர்ண நகலை ஏற்றுக் கொள்வார்களா? அது மட்டும் ஒனத்தியா? சொளையா பதினாறாயிரம் வெறும் ஆறு மாசத்துக்கு
நாங்க சிக்கனமா இருக்கணுமாம்.. யார் வீட்டு மொதல எந்த வீட்டு நாய் திங்கிறது.இதற்கும் மேல் அங்கு நின்றால் கெட்ட வார்த்தையோ? ஓங்கி அறையக் கை நீண்டு விடுமோ? என்ற அச்ச மேலீட்டினால் விடை பெற எண்ணி
தேங்க் யூ சார் என்றேன் .. பாத்து பத்ரமா யூஸ் பண்ணுங்க.. சிக்கனக் கடவுள் மாறியே சீன் போடவேண்டிது. மனதிற்குள் புலம்பியவரே படக் என்று கதவைத் திறந்து கொண்டு விறுவிறுவென்று கிளம்பினேன். பின்னால் வந்த குமரேசைனை ஒரு விநாடி கோபம் சூடிய முகத்தால் முறைத்துவிட்டு லேப் நோக்கிச் சென்றேன்.

அடுத்தநாள் காலை தலையெல்லாம் டிம் என்றிருந்தது. எல்லாரும் பேசுகிறார்கள் எனக்கு மட்டும் கேட்கவில்லை. விடுதியின் அறையில் இருந்து பக்கத்தில் இருக்கும் காட்டிற்குள் நடந்தேன். இன்னும் வகுப்பிற்கு செல்ல ஒரு மணி நேரம் இருக்கிறது. மீண்டும் ஹச் ஓடி.. முதல் ஆண்டின் கடைசி நாள் தனது ஆய்வகத்திற்கு மாணவர்கள் வந்து வேலை செய்யவேண்டும் என்பதற்காக பேசிய பெருமைகள் காதைக் குடைந்தன.

கார்த்திக் ராஜாவிடம் சொன்னால் ..
அப்புடி என்னத்த கிளுச்சுட்டன் ..ஒரு வேல வாங்கித் தர வக்கில்ல
அதுக்குள்ள வேர்ல்ட் பேமஸ் ஆம்..
அவன் சொல்வதும் சரிதான்.

சூரியன் கொஞ்சம் என்னருகில் இருந்தான். கதிர்க் கேசத்தை வருடியவரே ஏதேதோ வந்து போனது. சட்டென ஞாபகம் வர எப்படியும் கிளம்பி டி.என்.ஏ இன்று கிடைத்து விடும் என்கிற நினைப்பில் துறை நோக்கி நடக்கத் துவங்கினேன்.துறை ஒரே பரபரப்பாக இருந்தது. இப்போது தான் நியாபகம் வந்தது நேற்று சிந்து சொன்னதை மறந்து விட்டது. நேராக கெமிக்கல் ரூம் நோக்கி நடந்தேன். அதிசயமாகத் திறந்திருந்தது. பேரதிசயமாக உள்ளே யாரும் இருக்கவில்லை. அவசர அவசரமாக யாராவது வந்துவிடுவார்களோ எனும் நோக்கில் திறந்தேன். இரண்டு பீனால் பாட்டில்களும் காலியாக இருந்தன.

••

ஷூ திங் கவிதைகள்(“மூடுபனிக் கவிகள்” ) / ( சீனக் கவிதைகள் ) / ஆங்கிலம் வழியாக தமிழில் : சமயவேல்

ஷீ திங்

சீனத்தில் இருபதாம் நூற்றாண்டின் இரண்டாம் அரைப்பகுதியின் முன்னணிக் கவிஞர்களில் ஒருவரான ஹோங் பெய்யுவின் புனை பெயரே ஷூ திங். 1952ல் பிறந்த இவர், சீனத்தின் கலாச்சாரப் புரட்சியின் போது, இவரது அப்பாவின் சித்தாந்த இணக்கமின்மை காரணமாக, இவரது பதின்ம வயதில் பள்ளியிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டு கிராமப்புறத்துக்கு அனுப்பப்பட்டார். சிமெண்டுத் தொழிற்சாலையிலும் டெக்ஸ்டைல் மில்லிலும் பணி புரிய வைக்கப்பட்டார். இந்தச் சமயத்தில் அங்கீகாரமற்ற மேற்கத்தியக் கவிதைகளின் தாக்கத்தால், ஷூ திங், கவிதைகள் எழுத ஆரம்பித்தார். கவிதையில், அரசு நிர்ணயித்த “சமூக யதார்த்த”த்திற்குப் புறம்பாக மனித உணர்ச்சிகளையும் பிரக்ஞையையும் சோதனை செய்யும் விதமாக உருவான “மூடுபனிக் கவிகள்” என்று அழைக்கப்பட்ட இளம் கவிகளின், எழுத்தாளர்களின் குழுவில் ஷூ திங்கும் இணைந்தார். “மூடுபனி” இயக்கத்தின் தலைமறைவு இதழான ஜின்டியன் (இன்று) இதழில் 1979லிருந்து இவரது படைப்புகள் வெளிவரத் தொடங்கின. அதிகாரம் ஜின்டியன் இதழை மூடி, சித்தாந்த இணக்கமின்மை விசாரணையைத் தொடங்கியது. கொஞ்ச காலம் ஷூ திங் எழுதாமல் இருந்தார். ஆனால் அதிகாரம் அவரது படைப்புகளில் திருப்தியடைந்து, அவரைச் சீன எழுத்தாளர்கள் கூட்டமைப்பில் உறுப்பினராக்கியது. இவர் 1980களில் இருமுறை தேசியக் கவிதை விருதைப் பெற்றார். இவரது கவிதைகள் சில:


ஒருவேளை—
–ஒரு கவியின் தனிமைக்கான பதில்

ஒருவேளை நமது இதயங்களுக்கு
வாசகர்கள் எவரும் இல்லாமல் போகலாம்
ஒருவேளை நாம் தவறான சாலையில் பயணித்திருக்கலாம்
எனவே நாம் தொலைதலில் முடிகிறோம்.

ஒருவேளை நாம் விளக்குகளை ஒவ்வொன்றாக ஏற்றுகிறோம்
அவற்றைப் புயல்கள் ஒவ்வொன்றாக ஊதி அணைக்கின்றன
ஒருவேளை இருட்டுக்கு எதிராக நாம் நமது உயிர்-மெழுகுவர்த்தியை ஏற்றுகிறோம்
ஆனால் எந்த நெருப்பும் உடலுக்கு வெதுமையூட்டுவதில்லை.

ஒருவேளை நமது கண்ணீர்களை வெளியேற்றியவுடன்
நிலம் உரமிடப்பட்டுவிடும்
ஒருவேளை நாம் சூரியனைத் துதிக்கையில்
நாமும் சூரியனால் துதிக்கப்படுகிறோம்.
ஒருவேளை நமது தோள்களின் மேல் இருக்கும் குரங்கின் கனம் கூடக் கூட
நாம் மேலதிகமாக நம்புகிறோம்.
ஒருவேளை அடுத்தவர்களின் துயரங்களை மட்டுமே நாம் எதிர்க்க இயலும்
நமது சொந்த துரதிர்ஷ்டங்களுக்கு மௌனமாகவே இருக்கிறோம்.

ஒருவேளை
இந்த அழைப்பு மறுக்க முடியாததாக இருப்பதால்
நமக்கு வேறு எந்த வாய்ப்பும் இல்லை.
௦௦௦


ஒரு தீவின் கனவு

நான் எனது சொந்த அட்சரேகையில் இருக்கிறேன்
எனது புலம்பெயர் கனவுகளுடன்—

வெள்ளை மூடுபனி.
பனிச் சாலைகள்.
ஒரு கனத்துத் தொங்கும் மணி
ஒரு சிவப்பு அரண்மனைச் சுவரின் பின்னால்
அசைவற்ற அந்தியைக் கிழித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

ஓ, நான் ஒரு செர்ரி சிற்றோடையைக் காண்கிறேன்
அதன் நடனமிடும் உடையைத் திறந்து கொண்டு
ஒரு பெருமழைக்குப் பிறகு;
நான் இளம் பைன் மரங்களைக் காண்கிறேன்
தங்கள் தலைகளை ஒன்றோடொன்று முட்டிக்கொள்கின்றன
ஓர் உரையாடலை உருவாக்க;
மேலும் மணற்புயலிலும் பாடல்கள் கேட்கின்றன
ஒரு பீச்சியடிக்கும் நீரூற்று போல.

இவ்வாறாக, மிக உஷ்ணமான சூரியன்கள் மின்னுகின்றன
கண்ணிமைகளுக்கு அடியில் கனத்த உறைபனியுடன்;
மேலும் ரத்தம் வழி நடத்துகிறது
நம்பகமான வசந்தக் காற்றை
உறைந்த உள்ளங்கைகளுக்கு இடையில்.
ஒவ்வொரு சாலைச் சந்திப்புகளிலும்
தெருவிளக்குகளால் ஆசிர்வதிக்கப்பட்டு
காதல் மௌனமாக வாக்குறுதி அளித்திருந்ததை விடவும் கூடுதலாக
முத்தப் பிரியாவிடைகளில்.

கடல் அலைகளுக்கும் பசுமை நிழலுக்கும் நடுவில்
பனிப்புயல்களுக்கு எதிராக நான் ஒரு கனவு வைத்திருக்கிறேன்.

௦௦௦


கூடுகை வரிசை

இரவுக்குப் பின் இரவு
காலத்தின் கூடுகை வரிசை
தொழிற்சாலையின் ஒருங்கு கூட்டும் வரிசை வேலைக்குப் பிறகு
வீட்டுக்குச் செல்லும் வரிசைகளில் நாங்கள் இணைகிறோம்
உயரே விண்மீன்கள் வானைக் கடப்பதற்குக் குழுமியிருப்பதைப் போல.
அதற்கும் மேலே
தொலைந்த நாற்றுகளின் ஒரு வரிசை.

விண்மீன்கள் தீர்ந்துவிட்டிருக்க வேண்டும்
ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு
மேலும் பயணத் திட்டத்தில் மாற்றம் இல்லை
மேலும் சோகை பிடித்த நாற்றுகளில்
முழுமையும் நிறமும்
நிலக்கரிப்புகையில் மங்குகின்றன.
நமது பகிர்ந்து கொள்ளப்பட்ட வழக்க முறைகளால்
நான் இதை அறிவேன்.

விசித்திரமாக
என்னால் உணர முடியவில்லை
எனது சொந்த இருப்பை.
விசனம் அல்லது பழக்கம் காரணமாக நான் மாறிவிட்டிருக்கிறேன்
கிளைவிடும் மரங்கள் போல, விண்மீன் கூட்டங்கள் போல,
மிகப் பலவீனமாக இருக்கிறேன் கேள்வி எழுப்ப
இது தீர்மானிக்கிறது விதியை.
௦௦௦

விழுந்து கொண்டிருக்கும் இலைகள்

I

உருகிக் கொண்டிருக்கும் நிலா
ஒரு குளிர்ந்த கித்தானில் மிதக்கும்
ஒரு மெலிந்த பனிக்கட்டித் துண்டாக இருந்தது.
நீ என்னை வீட்டுக்கு நடக்க வைத்தாய்,
சிறிய பெருமூச்சுகளை வழி முழவதும்
விட்டுக் கொண்டு,
ஏமாற்றத்திலோ அல்லது துயரத்திலோ இல்லை.
நாம் ஒருபோதும் விவரிக்க முடிந்ததில்லை
இலைகள் நமக்குத் தரும் மனோநிலையை,
ஆனால் பிரிவுக்குப் பிறகு
வீழ்ந்து கொண்டிருக்கும் இலைகளில் உனது காலடியை நான் கேட்பேன்.

II

எல்லாத் திசைகளில் இருந்தும்
வசந்தம் எங்களிடம் குசுகுசுக்கிறது,
ஆனால் எங்கள் பாதங்களுக்குக் கீழே இலைகள்,
குளிர்காலக் குற்றத்தின் சாட்சியம்
ஒரு இருண்ட ஞாபகத்தைக் கிளறுகிறது.
ஆழ்ந்த அதிர்ச்சிகள்
நமது கண்களை ஒன்றையொன்று தவிர்க்கச் செய்கிறது,
ஆழ்ந்த பிரதிபலிப்புகள்
நமது எண்ணங்களை மீண்டும் சந்திக்க வற்புறுத்துகின்றன.

மரங்களில் ஆண்டு வட்டங்களைப் பதிக்கின்றன பருவங்கள்.
விழுந்து கொண்டும் தளிர்த்துக் கொண்டும் இருக்கும் இலைகள்
ஆயிரம் வரிகளை இயற்றுகின்றன.
ஆனால் ஒரு மரத்திடம் காலவரையறை அற்ற
ஒரே ஒரு பாட்டு மட்டுமே இருக்க வேண்டும்–
“வானத்திற்குள் சுதந்திரமாகப் பரவுவதற்காக
நான் ஒருபோதும் பூமியைவிட்டுப் போக மாட்டேன்.”

III

எனது ஜன்னலைத் தட்டி,
காற்று விவரிக்கிறது நீ எங்கிருக்கிறாய் என்பதை—
ஒரு கபொக் மரத்தின் அடியில் நீ நடந்து கொண்டிருக்கிறாய்
காற்று கீழே ஒரு பூக்களின் மழையை உதிர்க்கிறது:
வசந்த இரவுகள் பனியாலானவை,
நடுக்கங்கள் உனது இதயத்திற்கு வெளியே வைக்கப்பட்டுள்ளன.

திடீரென நான் உணர்கிறேன்: நான் ஒரு வீழ்ந்த இலை,
இருட்டிலும் சகதியிலும்—
காற்று ஒரு சாவுப் பாடலை இசைக்கும்போது
ஒரு பச்சை மென்கனவு அதன் முதல் சுவாசத்தை
என் உடலிலிருந்து எடுத்துக் கொள்ள நான் அமைதியாகக் காத்திருக்கிறேன்.

௦௦௦

உன்னைத் தேடுகிறேன்

எல்லைகள் அற்ற ஒரு தொங்கும் வண்ண ஓவியம்
விடையில்லாத ஒரு தூய அல்ஜிப்ரா கணக்கு.
ஓர் ஓரிழை யாழ், உணர்வு கிளறும் ஜெபமாலை
அது தாழ்வாரங்களில் சொட்டுகளாகத் தொங்குகிறது.
கடலின் அக்கரையை ஒருபோதும் அடைய முடியாத
ஒரு ஜோடித் துடுப்புகள்.

ஒரு மொட்டு போல அமைதியாய் காத்திருக்கிறேன்.
கொஞ்சம் தூரத்திலிருந்து உற்றுப் பார்க்கிறது அந்திச் சூரியன்.
ஒருவேளை ஒரு சமுத்திரம் எங்கேயோ ஒளிந்திருக்கலாம்,
ஆனால் அது வெளியே பாயும் போது—இரு கண்ணீர்த்துளிகள் மட்டுமே.

ஓ, ஓர் இதயத்தின் பின்னணியில்,
ஓர் ஆத்மாவின் ஆழ் கிணற்றில்.

ஒன்று அல்லது இரண்டு நிகழ்வுகளை நினைவுகூர்தல்

ஒரு கவிழ்க்கப்பட்ட வைன் கோப்பை.
நிலவொளியில் பயணிக்கும் ஒரு கல் பாதை.
நீலப் புல் நசுங்கிக் கிடக்கும் இடத்தில்
ஒரு புறக்கணிக்கப்பட்ட பல்வண்ண அஜலியா மலர்.

யூகலிப்டஸ் மரம் சுழல்கிறது.
உயரே விண்மீன்கள் ஒரு பல்வண்ணநோக்கியை நிறைக்கின்றன.
ஒரு துருப்பிடித்த நங்கூரத்தின் மேல்
கண்களில் பிரதிபலிக்கிறது மங்கிய வானம்.

ஒரு புத்தகத்தை உயர்த்திப் பிடித்து மெழுகுவர்த்தியைப் பொத்தினேன்
உதடுகளுக்கிடையில் ஒரு விரலுடன்
ஒரு முட்டையோட்டுக்குள் அமைதியாய் அமர்ந்திருக்கிறேன்,
பாதி ஒளி ஊடுருவும் ஒரு கனவை வைத்துக் கொண்டு.

ஒரு சிறிய ஜன்னலின் பாடல்

எழுது பொருட்களைக் கீழே வை,
திறந்த ஜன்னலுக்கு வா,
நான் ஒரு தீபத்தை உயர்த்திப் பிடித்திருக்கிறேன்
உனக்காக—
இந்த தூரத்திலிருந்து நீ என்னைப் பார்.

விடிந்து கொண்டிருக்கும் பூமியின் மேல் காற்று நடக்கிறது
வானத்தைத் துப்புரவாக கூட்டிப் பெருக்கி.
இரவு இன்னும் சேகரித்துக் கொண்டிருக்கிறது
அதன் உடைந்த துண்டுகளைத் தெருக்கள் நெடுக.
எல்லாப் பூக்களும் எல்லாப் பசுஞ்சிறு கிளைகளும்
சூரியனின் வேறொரு உறைபனியைச் சுவைக்கும்
கருஞ்சிவப்பு விடியல் தூரத்தில் இல்லை போல.

கடலின் வாசனை மலைகளுக்குப் பின்னால் சிக்குண்டு இருக்கிறது
அவை தொடர்ந்து
நமது இளமையைக் கொள்ளையடித்துக் கொண்டிருக்க முடியாது
மேலும் அவை நம்மை வெகுகாலம் தாமதிக்கச் செய்யவும் முடியாது.

எனக்கு வாக்குறுதியளி—கண்ணீர்கள் இல்லை
ஜன்னலுக்கு வா, என்னை சந்தி
நீ தனிமையில் இருப்பதாக உணர்ந்தால்.

ஒருவர் அடுத்தவரது துயரப் புன்னகையைப் பார்ப்போம்
போராட்ட ஆனந்தக் கவிதைகளைக் கைமாற்றிக் கொள்வோம்.


பரிசு

ஒரு குளத்தின் கனவை நான் கனவு காண்கிறேன்
அது வானத்தைப் பிரதிபலிக்க மட்டும் வாழவில்லை
ஆனால் கரை மேல் நிற்கும் வில்லோ மரங்களும் பால்வெட்சிச் செடிகளும்
என்னைக் குடிக்கட்டும்.
அவர்களது இலைச் சிரைகளுக்குள் நான் வேர்கள் வழியாகக் கிளைவிடுவேன்,
மேலும் அவை வாடுகையில் நான் வருந்தப் போவதில்லை
ஏனெனில் நான் என்னையே புகுத்தியிருக்கிறேன்
மேலும் வாழ்ந்துவிட்டிருப்பேன்.

சூரிய ஒளியின் ஆனந்தத்தோடு நான் மகிழ்ச்சியாய் இருக்கிறேன்
அதன் சுருக்கமான வாழ்க்கை, காலம் தாண்டும் ஒரு காவியத்தையே படைத்துவிடுகிறது
குழந்தைகளின் கண்மணிகளில்;
அது ஒரு சிறிய தீயாக, தங்கமயமாகத் தொடங்கும்,
மேலும் ஒரு மரகதப் பச்சைப் பாடலைப் பாடும்
முளைவிடும் விதைகளின் மத்தியில்.
நான் சாதாரணமாக இருக்கிறேன் ஆனால் ஏராளமாக
அது எனக்கு ஆழத்தைத் தருகிறது.

புலம்பெயரும் பறவைகளின் துயரத்தோடு மட்டுமே நான் புண்படுகிறேன்
எனது ஆழ்ந்த காதலை வசந்தம் மட்டுமே புரிந்துகொள்கிறது
அத்தகைய விரோதத்தையும் இழப்பையும் அது தாங்கிக் கொள்கிறது
ஒரு விட்டுவிட்டு மினுங்கும் வெதுமையான காலத்தை நோக்கிப் பறப்பதற்கு.
ஓ, இந்தக் கேடுகெட்ட சிறகுகள்
பாடலின் ஒரு தீவிரமான வரியைத் துடைத்தெறிந்துவிடும்
எல்லா ஆத்மாக்களையும் காலத்தையும் துளைத்தெடுக்க.

நான் உணரும் ஒவ்வொன்றும்
பூமியிலிருந்து கிடைத்த ஒரு பரிசே.

௦௦௦

ஷூ திங்

நெருப்பில் எரிந்த மலர் ( சில்வியா ப்ளாத் ) மணிக் குடுவை / தமிழில் விஜிய பத்மா

அமெரிக்க கவிஞர் மற்றும் நாவலாசிரியர் சில்வியா ப்ளாத் தனது சுய சரிதையான “மணி குடுவை (The Bel Jar) என்ற புதினத்தால் உலகளவில் அறியப்பட்டவர். பெண் விடுதலை சார்ந்த சிந்தனைகளை கொண்ட சில்வியாவிற்கு அவர் சார்ந்த சமூகமும், அவர் சந்தித்த காதலும் அத்தனை ஏற்புடையதாக இல்லை.சில்வியாப்ளாத்1950இல் ஸ்மித் கல்லூரியில் உதவித்தொகை பெற்று கல்வி பயின்ற காலக்கட்டத்தில் அமெரிக்க சமூகம் முற்போக்கு சிந்தனைகளில் மிகவும் பின்தங்கியதாக இருந்தது.இதனால் சில்வியாவிற்குசமூகம் கொடுத்த நெருக்கடிகள் தாங்க இயலாததாக இருந்தது. மேலும் அவரது காதல் வாழ்க்கை மிக கசப்பானதொரு அனுபவமாக மனதில் குழப்பங்களை விளைவிக்கஒருக்கட்டத்தில்மனநிலை பாதிக்கப்பட்டு சில்வியா பிளாத் தன் முகத்தை சமையல் எரிவாயுவில் காண்பித்து தற்கொலைக்கு முயன்றார்.அதன்பின் மனநல மருத்துவ சிகிச்சை பெற்று குணமடைந்து மீண்டும் தனது கல்வியை தொடர,1955இல் பட்டம் முடித்தார். பின்னர் பிரிட்டிஷ் கவிஞரான டெட் ஹுகஸைச் சந்தித்த சில்வியா அவரை காதலித்து திருமணம் செய்துகொண்டார். ஆனால் அவரது திருமண வாழ்வும் தோல்வியிலேயே முடிந்தது.நிறைவில்லாத திருமண வாழ்வுசில்வியாவை உச்சக்கட்ட மனச்சிதைவு நோய்க்கு ஆளாக்கியது.இப்படியானதனது உளவியல் சார்ந்த மனக்குழப்பங்களையும், உணர்வுகளையும்அப்படியே “மணிக்குடுவை“ என்ற நாவலாக எழுதிவிட்டு, ஆறுமாதம் கழித்து 1963ஆம் ஆண்டில் மன உளைச்சல் அதிகரித்து தற்கொலை செய்துகொண்டார்.சில்வியாவின் உண்மைகள் நிரம்பிய இந்நாவல் அமெரிக்காவில் வெளியிடப்படக்கூடாது என்ற சில்வியாவின்தாயின் வேண்டுகோளை ஏற்று அமெரிக்க அரசு இந்நாவலை 1971ஆம் ஆண்டு வரை தடை செய்திருந்தது.ஆனால் உலகம் முழுவதும் தி பெல் ஜார் (மணிக்குடுவை)நாவல்மிகப்பெரியபாராட்டைப்பெற்றதும் அமெரிக்காஅரசு அந்ததடையை நீக்கியது.

மணிக்குடுவை (தி பெல் ஜார்)நாவல் மற்றும் அவரது கவிதைத் தொகுதிகள் கொலோசஸ் மற்றும் ஏரியல் ஆகியவற்றிற்காக மரணத்திற்குப் பிறகு இலக்கியத்திற்காக வழங்கப்படும் உயரிய விருதான ப்ளாட் புலிட்சர் 1982ஆம் ஆண்டுவழங்கப்பட்டது.மிக உயர்ந்த ஆங்கில நடையில் நிறைய குறியீடுகளும், உண்மை உணர்வுகளின் பிரதிபலிப்பும், ஒரு இளம் பெண்ணின் மனக்குழப்பங்களையும் வெளிப்படையாக எழுதப்பட்ட தி பெல் ஜார் (மணிக்குடுவை) இதுவரை ஆறு உலக மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. இந்நாவலை உள்வாங்கி அதன் உயிர்ப்பின் சாரம் கெடாமல் தமிழில் மொழிபெயர்க்க வேண்டுமானால், நாமும் நாவலாசிரியரின் பித்து மனநிலைக்கு சென்று புரிந்து கொண்டுதான் மொழிபெயர்க்க இயலும். இதனை மிக அருமையாக ஜீவன் கெடாமல் உயரிய நடையில் மொழிபெயர்த்துள்ளார் மொழிபெயர்ப்பாளர் ஜி.விஜயபத்மா. காலதாமதமாக வந்தாலும் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு இலக்கியத்தில் சில்வியாபிளாத்தின் மணிக்குடுவை எனும் சுயசரிதம் மிக முக்கியமான நாவலாக கவனிக்கப்படும் என்பதில் எந்தவித ஐயமும் இல்லை. புதினத்தை வெளியிடுவதில் நாதன் பதிப்பகம் அகம் மிக மகிழ்கிறது.

அஜயன் பாலா
பதிப்பாசிரியர்.

பல்லக்குத் தூக்கிகளுக்கு வயது 30 / அ.ராமசாமி

1988, டிசம்பர் 31 இல் ஒருநாள் கலைவிழா ஒன்றை நடத்திடத் திட்டமிட்டது மதுரை நிஜநாடக இயக்கம். அதே ஆண்டில் மதுரையில் மூன்று நாள் நவீன நாடக விழா ஒன்றையும் நடத்திய அனுபவம் நிஜநாடக இயக்கத்திற்கு இருந்தது. நாடகவிழாவும் ஒருநாள் கலைவிழாவும் மதுரைக்குப் புதுசு. தமிழ்நாட்டிற்கே புதுசு என்று கூடச் சொல்லலாம். அக்கலைவிழாவிற்குப் பின்புதான் திருவண்ணாமலை தொடங்கித் திருப்பரங்குன்றம், சென்னை எனப் பல இடங்களில் தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் (கலைஞர்கள்) சங்கம் கலைவிழாக்களை நடத்தியது.

புரிசை, சுபமங்களா நாடக விழாக்களுக்கும் நிஜநாடக இயக்க நாடகவிழாக்களே முன்னோடி. மைய அரசின் சங்கீத நாடக அகாடெமி நடத்தும் மண்டல நாடக விழாக்களிலும் தேசிய நாடக விழாக்களிலும் கலந்துகொண்டு நாடக விழாக்களைப் பார்த்திருந்த அனுபவத்தோடு பெங்களூர், புதுடெல்லி போன்ற நகரங்களிலும் நடந்த கலைவிழாக்களையும் பார்த்த அனுபவத்தில் ஏற்பாடு செய்யப்பெற்ற விழாக்கள் அவை. அந்த விழாக்களை ஏற்பாடு செய்த காலகட்டத்தில் நான் நிஜநாடக இயக்கத்தின் செயலாளராக இருந்தேன்.

டிசம்பர் 31, ஒருநாள் கலைவிழாவில் மேடை நாடகம், கவிதா நிகழ்வு, நவீன ஓவியர்களின் கண்காட்சி, கிராமப்புற ஆட்டங்கள் எனப் பலவற்றைக் கலந்து தரலாம் என முடிவு செய்யப்பட்டதின் அடிப்படையில் நிகழ்ச்சிகள் முடிவுசெய்யப்பெற்றன. நிஜநாடக இயக்கத்தின் நாடகங்களோடு அதிகம் செலவில்லாமல் பக்கத்தில் இருக்கும் நாடகக் குழுவின் நாடகங்களைக் கூட இணைத்துக் கொள்ளலாம் என்று முடிவுசெய்யப்பட்து. நிஜநாடக இயக்கத்தில் உறுப்பினராக இல்லாத நண்பர்கள் நான் வாடகைக்கிருந்த வீட்டின் வாசலிலும் மாடியிலும் கூடிப் பேசுவோம். திறனாய்வுப்பார்வை, அரசியல், சினிமா, ஓவியம், எழுத்து எனப் பலவற்றை விவாதிக்கும் அந்த நண்பர்களைக் குழுவாக்கி ஒரு நாடகம் போடலாம்; அதற்காக ஒரு நாடகப் பிரதியைத் தேடலாம் என்ற நோக்கில் பல நாடகங்களைக் குறித்து விவாதித்தோம்.

நிஜநாடக இயக்கத்தில் செயல்பட்டுக்கொண்டே இன்னொரு நாடகக் குழுவைத் தொடங்கலாமா? என்றெல்லாம் யோசிக்காமல் அவ்விழாவில் ஒரு நாடகத்தை நிகழ்த்த வேண்டும் என்பதற்காகச் சுதேசிகள் என்றொரு நாடகக்குழுவைத் தொடங்கினோம். அக்குழு மேடையேற்றுவதற்காகப் பல நாடகப்பிரதிகள் பரிசீலிக்கப்பட்டன. பாதல் சர்க்கார், விஜய் டெண்டுல்கர் என இந்திய நாடகாசிரியர்களோடு பெர்ட்டோல்ட் ப்ரெக்ட், எட்வர்ட் ஆல்பி போன்ற இடதுசாரிகளின் நாடகப் பெயர்கள் எங்களால் உச்சரிக்கப்பெற்றது. விவாதிக்கப்பெற்றன. அந்தப் பரிசீலனையின்போது புதியதாகவே நாடகங்கள் எழுதுவது பற்றியும் பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.

நண்பர்களின் உரையாடல் வட்டத்தில். பல சிறுகதைகள் ‘நாடகீயத் தன்மைகள்’ கொண்டனவாக இருக்கின்றன என்று சொல்லிவிட்டு, உதாரணமாகப் பல்லக்குத்தூக்கிகள் கதையின் நாடகீயத்தன்மையை விளக்கிச் சொன்னேன். சொன்னவிதம் நண்பர்களுக்குச் சரியெனப்பட்டதால் என்னையே எழுதும்படி வற்புறுத்தினார்கள்; எழுதினேன். படித்தோம். சில திருத்தங்கள் செய்யப்பட்டன. அப்படித்தான் நான் நாடக ஆசிரியரானேன்.

அதிகமான நிகழ்வுகளை அடுக்கும் வடிவமல்ல. குறைவான நிகழ்வுகளை முன்பின்னாக அடுக்குவதன் மூலம் தன் வடிவத்தை உருவாக்கிக்கொள்வது சிறுகதை. சிறுகதை வடிவத்தில் கதைசொல்லியாக ஒரு பாத்திரம் கதைக்குள்ளோ, அல்லது வெளியிலோ இருக்கும். அதனைக் கண்டறிந்து தூக்கிவிட முடிந்தால் நாடகப்பிரதியுருவாக்கத்தின் பாதிவேலை முடிந்துவிடும். பல்லக்குத் தூக்கிகளில் அதைத்தான் செய்தேன்.

பல்லக்குத்தூக்கிகளைப் பற்றிய வருணனை, சித்திரிப்பு மூலம் அவர்களைப்பற்றியதொரு விலகல்நிலைக் கருத்துக்களை உருவாக்குவனாகக் கதைசொல்லியின் பாத்திரம் ஒன்றைச் சுந்தர ராமசாமியின் கதையில் பார்க்கலாம். அதன் மூலம் வாசகர்களின் வாசிப்புத்தளத்தை முடிவுசெய்யும் கதைசொல்லியின் அதிகாரத்துவத் தன்மை கதைக்குள் ஊடாடும் தன்மையை உணரலாம்.

அதனைக் கண்டறிந்து தூரப்படுத்தியபின், 1990 களின் நிகழ்வுகளைக் குறிக்கும் சில குறியீட்டுச் சொற்களை உரையாடலில் சேர்த்தபோது நாடகப்பிரதி முழுமையானது. அத்தோடு நாடகத்திற்குள்ளோ அல்லது வெளியிலோ ஒருவித முரணிலையை உருவாக்க வேண்டும். பாத்திரங்கள் சார்ந்த முரணென்றால், அது அகமுரணாக அமையும், வெளியிலிருக்கும் ஏதோவொன்றொன்றால் புறமுரணாகத் தோன்றும். நவீன நாடகங்கள் என்ற வகைப்பாட்டில் பெரும்பாலும் புறநிலை முரண்களே முக்கியத்துவம் பெறும். பல்லக்குத் தூக்கிகளின் உரையாடலின் வழி உருவாக்கப்பட்ட அந்த நபர் நாடகத்தில் தோன்றா முரணை உருவாக்குவதன் வழிப் புறநிலை முரணைக் குறியீடாக உருவாக்கிவிடுபவராக ஆக்கப்பட்டார்.

சிறுகதையை எழுதிய சுந்தரராமசாமிக்கு நாடகப் பிரதியை அனுப்பிவைத்து மேடையேற்றத்துக்கு வரும்படி அழைத்தோம். வருவார் என்பதுபோல முதலில் தகவல்கள் வந்தன. ஆனால் “பல்வலி. மேடையேற்றத்திற்கு வர இயலவில்லை” என்று கடிதம் ஒன்றை அனுப்பினார். பின்னர் ஒரு நேர்ப்பேச்சில், சிறுகதையை அப்படியே நாடகமாக்க வேண்டும் என்று அவசியமில்லை; நீங்கள் அப்படிச் செய்யவில்லை என்பதாகச் சொன்னார். அப்படி ஆக்கப்பட வேண்டும் என்று நினைத்த அவரது நண்பர்கள் நாடகத்தைப் பார்த்துவிட்டு அவரோடு பேசியிருந்தார்கள் என்பதை உணர முடிந்தது.

நிஜநாடக இயக்கத்தின் ஒருநாள் கலைவிழாவின்போது குப்தா அரங்கின் நிகழ்வில் பல்லக்குத் தூக்கிகளை மேடையில் நிகழ்த்தவில்லை.

செவ்வகச் சட்டகத்தில் நடித்துக் காட்டும் முறையில் தயாரிக்கவும் இல்லை. தரைத்தளத்தில் மூன்றுபக்கமும் பார்வையாளர்கள் அமர்ந்திருந்த வடிவத்தில் நிகழ்த்தப்பெற்றது. குறியீட்டு அர்த்தங்கள் கொண்ட ஆடைகள், நாடகப் பொருட்கள், பல்லக்கின் விதானக்கொடியின் வண்ணம் போன்றனவற்றை இந்திய/ உலக அரசியல் நிகழ்வுகளோடு தொடர்புபடுத்தி விமரிசனம் எழுதினார் இடதுசாரி விமரிசகர் ந.முத்துமோகன். சோவியத் யூனியனில் பெரிஸ்த்ரேய்காவின் அறிமுகம் நடந்த காலகட்டம் அது. மார்க்சீயக் கட்டமைப்புகள் மீதான விமர்சனம் உலகம் முழுவதும் எழுந்து கொண்டிருந்தது.

நாடகத்தில் நடிகர்களாகப் பங்கேற்றவர்களின் பின்னணி, சிறுகதையை எழுதிய சுந்தர ராமசாமியின் அரசியல் ஆகியவற்றோடு சேர்த்து ந.முத்துமோகன் பல்லக்குத் தூக்கிகளை மார்க்சிய எதிர்ப்பு நாடகமாக முன்வைத்தார். ஆனால் அந்தப் பிரதி பல இட துசாரி அமைப்புகளின் மேடையில் பார்வையாளர்களைச் சந்தித்தது என்பது நடைமுறை முரண்.முதல் மேடையேற்றத்தைத் தொடர்ந்து மதுரையின் கல்லூரிகள் சிலவற்றில் சுதேசிகளே நிகழ்த்தியது. சுதேசிகள் நாடகக் குழுவின் உறுப்பினர்களில் ஒருவரான சுந்தர் காளியைத் தனது தொலைக்காட்சித் தொடர் ஒன்றில் நடிகராக அறிமுகப்படுத்திய ஞாநி அந்த நாடகத்தை முக்கியமான திருப்பமாகப் பயன்படுத்தினார்.

அறந்தை நாராயணனின் கதையைத் தழுவி எடுக்கப்பெற்ற விண்ணிலிருந்து மண்ணுக்கு என்னும் அந்தத் தொடரின் உச்சநிலைக் காட்சியாகப் பல்லக்குத்தூக்கிகள் அமைந்தது. உளவியல் மருத்துவரும் நாடக இயக்குநருமான ருத்ரன் தனது மருத்துவச் செயல்பாட்டின் பகுதியாகப் பல்லக்குத்தூக்கிகளைத் தயாரித்தார். திருவண்ணாமலையில் இயங்கிய இடதுசாரி நாடக குழுவான தீட்சண்யா போன்றனவும் அந்நாடகத்தைத் தயாரித்தது.
நாடகப்பிரதியை அச்சிட்டுக் கொள்ளலாமா? என்று கேட்டபோது சுந்தராமசாமி மறுப்பெதுவும் சொல்லவில்லை. மூன்று நாடகங்களைக் கொண்ட நாடகங்கள் விவாதங்கள் நூலின் 25 பிரதிகளை வாங்கிக்கொண்டுபோய் சிங்கப்பூரில் நாடகங்கள் இயக்கும் அவரது நண்பர் இளங்கோவனிடம் வழங்கினார். அவரும் பல்லக்குத்தூக்கிகளை மேடையேற்றினார்.

பாண்டிச்சேரிக்குப் போன பின்பு அங்கு உருவான கூட்டுக்குரல் நாடகக்குழு வழியாகவும் கல்பாக்கம், பாண்டிச்சேரி, கடலூர், தஞ்சாவூர், பண்ருட்டி எனப் பல நகரங்களில் மேடையேற்றியிருக்கிறேன். புதுவை இளவேனில் எடுத்த சுந்தர ராமசாமியின் நிழற்படக் காட்சியை ஒட்டிச் சென்னை அல்லயன்ஸ் ப்ரான்சே அரங்கில் ஒருமுறை நிகழ்த்தப்பெற்றது. அந்த மேடையேற்றத்தைப் பார்க்கவாவது சு.ரா. வருவார் என எதிர்பார்த்தேன். அது நடக்கவில்லை. சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு (2015) இலங்கையின் விபுலானந்தா அழகியல் கற்கைநெறிப் பள்ளி மாணவர்கள் தங்களின் பாடத்திட்டப் பகுதியாகப் பல்லக்குத் தூக்கிகளை மேடையேற்றியிருக்கிறார்கள். தமிழில் உருவாக்கப்பெற்ற நவீன நாடக ப்பிரதிகளில் அதிகமாக குழுக்களாலும் அதிகமான இயக்குநர்களாலும் மேடையேற்றப் பட்ட நாடகப்பிரதி பல்லக்குத்தூக்கிகள் எனச் சொல்வது மிகையான கூற்றல்ல.

•••

செப்பனிடப்பட்ட களம் ( சேவல் களம் நாவல் ) / பாலகுமார் விஜயராமன்

சேவல் களம்

செப்பனிடப்படும் களம்

நகரத்தின் நெருக்கடி மிகுந்த பகுதியில் எங்கள் வீடு அமைந்திருந்தாலும், அங்கேயும் மொட்டைமாடியை சண்டை சேவல், கோழி வளர்ப்பதற்கெனவே அப்பா ஒதுக்கியிருக்கிறார். பிறந்ததில் இருந்தே, சேவல் கூவும் சத்தத்துடனேயே வளர்ந்திருக்கிறேன். ஆனாலும் என்னையோ தம்பிகளையோ சேவல் சண்டை பந்தயங்களுக்கு ஒருநாளும் அப்பா அழைத்துச் சென்றதில்லை. சேவல்கட்டிகள் குறித்த சமூகப்பார்வை காரணமாக, அப்பா மாதிரி நாங்களும் அந்தப்பக்கம் போய்விடுவோமோ என்று அச்சம் கொண்ட அம்மா, நாங்கள் சேவல் சண்டைகளுக்குச் செல்ல தடைவிதித்திருந்தார்.

பால்ய வயதில் வீட்டில் சேவல், கோழி, குஞ்சுகளைப் பராமரிப்பது என்று இருந்தாலும் சண்டையிடும் சேவல் களம் என்பது மட்டும் கனவாகவே இருந்தது. அது ஒழுக்கக்கேடான ஒரு விஷயம் குறித்த ரகசிய ஆசை போலவே மனதில் வளர்ந்துகொண்டே இருந்தது. இருபது வயதுகளின் மத்தியில், ஒரு பார்வையாளனாக தனியாகச் சென்று களத்தில் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருக்கும் சேவல்களின் ஆக்ரோஷத்தையும், வீரத்தையும் கண்டபின், அதற்குப் பின்புலத்தில் சேவல் வளர்ப்பு மற்றும் சேவல்சண்டைக்கு முன்பான பயிற்சி முறைகளையும் இணைத்துப் பார்த்தபோது, அந்தக்கலையின் சூட்சமும், ஒழுக்கவிதிகளும் பிரமிப்படையச் செய்தது.

பின்பு, ‘ஆடுகளம்’ திரைப்படம் மூலம் சேவல் சண்டைக்குக் கிடைத்த ஊடக வெளிச்சம், சேவல்கட்டிகள் குறித்து பொதுமக்களின் பார்வையில் ஏற்பட்ட மாற்றம், சேவல் சண்டை நடத்த உச்சநீதிமன்றம் விதித்த தடை, ஜல்லிக்கட்டு விளையாட்டு போராட்டத்தின் நேர்மறை விளைவாக சேவல் சண்டை போட்டிகளுக்கான தடைவிலக்கம் என்று கடந்த பத்து ஆண்டுகளில் தேடிச் சேகரித்த தரவுகளின் வழியாக ஒரு சேவல்கட்டியின் வாழ்வை பதிவுசெய்ய வேண்டுமென்று விரும்பினேன். நவீன தமிழ் புனைவு இலக்கியத்தில், ம.தவசி எழுதிய ‘சேவல்கட்டு’ நாவல் தான் சேவல்சண்டை குறித்த ஒரே ஆவணமாக இருக்கிறது. அதுவும் கூட சேவல்கள் காலில் கத்தி கட்டி போரிடும் விளையாட்டை மையமாக வைத்த மாய-யதார்த்தப் படைப்பு. சங்ககாலம் தொட்டு, தமிழரின் வீரவிளையாட்டுகளில் ஒன்றாகத் தொடர்ந்து வரும், வெற்றுக்கால் சேவல் சண்டையையும், தற்கால சேவல்கட்டிகளின் வாழ்வையும் மையமாக வைத்து இப்புனைவை எழுதியிருக்கிறேன். அதே போல, நாவலில் இணை அத்தியாயங்களாக வரும் சுயம்பு ஒருவனின் வாழ்வும் எழுச்சியும் சுவாரஸ்யமான புனைகதையாக இருக்குமென நம்புகிறேன்.

இந்நாவலின் கருத்துருவாக்கம் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்த காலங்களில், அர்ஷியா சாரிடமும், நேசமித்ரன் அண்ணனுடனும் தனித்தனியே நிறைய கலந்துரையாடி இருக்கின்றேன். இருவரின் எழுத்துமுறையும் உரையாடல் நுணுக்கங்களும் முற்றிலும் வெவ்வேறானவை. ஆனாலும் அவர்கள் இருவரின் உள்ளீடுகளும், தர்க்கரீதியாக நிறைவளிக்கும் படைப்பாக இந்நாவல் உருவாக்கக் காரணமாய் அமைந்தன. அதே போல, பரஸ்பரம் எந்தவித ஈகோவும் இன்றி, ஒருவர் இன்னொருவரின் எழுத்துக்களின் நிறைகுறைகளை வெளிப்படையாகப் பேசிக்கொள்ளும் தன்மையுடையது, நண்பர் கார்த்திகைப் பாண்டியனுக்கும் எனக்குமான நட்பு. இவர்களோடு, எழுத்துப்பணியிலும் இணையத்திலும் நட்பு பாராட்டும் நண்பர்கள் அனைவருக்கும் மிக்க அன்பும், நன்றியும்.

சென்ற ஆண்டு, திண்டுக்கல் மாவட்டம் அய்யம்பாளையத்தில், கவிஞர் லாவண்யா சுந்தரராஜன் முன்னெடுத்து நடத்திய ‘சிறுகதைப் பயிலரங்கு’ என்னுள் பல திறப்புகளை ஏற்படுத்தியது. பெருந்தகையாளர்கள் சுகுமாரன், பெருமாள் முருகன், பாவண்ணன், க.மோகன ரங்கன், மதிவாணன், களக்காடு பீர் முகமது, ஸ்ரீனிவாசன் நடராஜன் மற்றும் பயிலரங்கில் கலந்துகொண்ட நண்பர்களுடனான கலந்துரையாடல் புனைவெழுத்து குறித்து எனக்கிருந்த பல மனத்தடைகளை விலக்கியது. அவர்கள் அனைவருக்கும் எனது நன்றியை இங்கு பதிவு செய்யக் கடமைப்பட்டுள்ளேன்.

தனது பரபரப்பான பணி மற்றும் எழுத்துச்சூழல்களுக்கு இடையே, நான் கேட்ட மாத்திரத்தில் மறுப்பேதும் சொல்லாமல், இந்நாவலுக்கு சிறப்பான அணிந்துரையை வழங்கியிருக்கும் எழுத்தாளர் பெருமாள் முருகன் அவர்களுக்கு மிக்க நன்றி.

இந்நாவலைச் சிறப்பாக வெளியிடும் பதிப்பாளர் கண்ணன் அவர்களுக்கும், காலச்சுவடு நிறுவனத்தினருக்கும், கலா உள்ளிட்ட பணியாளர்கள் அனைவருக்கும், அட்டைப்படத்தை சிறப்பாக வடிவமைத்திருக்கும் மணிவண்ணன் அவர்களுக்கும், அட்டைப்பட வடிவமைப்பிற்காக, சேவல்சண்டை தொடர்பான புகைப்படங்களைத் தந்து உதவிய தம்பி அமரன் அஜய் அவர்களுக்கும் எனது நன்றியை உரித்தாக்குகிறேன்.

சேவல் வளர்ப்பு குறித்த நுணுக்கங்களையும், அது தொடர்பான தரவுகளையும் அளித்து உதவிய அப்பா விஜயராமன் அவர்களுக்கும், அவரது உற்ற நண்பரான ஆசிரியர் ஜோஷப் பிரிட்டோ மாமா அவர்களுக்கும் மற்றும் தங்கள் குழந்தைகளைவிட, சேவல்கள்மீது அதிகப் பிரியம் வைத்து வளர்க்கும் சேவல்கட்டிகள் அனைவருக்கும் மிக்க நன்றி.

வாசிப்பின் சுவையை அறிமுகப்படுத்திய அம்மா மதனவள்ளிக்கும், தங்கை இராஜேஸ்வரிக்கும், எனது எழுத்துக்களின் முதல் வாசகியும், விமர்சகருமான மனைவி சக்திதேவிக்கும், குழந்தைகள் மேகமித்ரா, முத்துமுகுந்தன் இருவருக்கும் தீராத அன்பும், பிரியங்களும்.
மிக முக்கியமாக, பெருந்தகையாளர்கள் பெருமாள் முருகன், நேசமித்ரன், கார்த்திகைப்பாண்டியன், ஜோசப் பிரிட்டோ, பாவண்ணன், சுகுமாரன், க.மோகனரங்கன், ’புத்தகத் தூதன்’ சடகோபன், எஸ்.சுப்பிரமணியன், ஆதவன் தீட்சண்யா, சமயவேல், ஸ்ரீதர் ரங்கராஜ், அருணாச்சலம், அமரன் அஜய், த.ராஜன், என்.ஸ்ரீராம், தமிழ்ப்பிரபா, தேனி விசாகன், லாவண்யா சுந்தரராஜன், “மலைகள்” சிபிச்செல்வன், ’எதிர் வெளியீடு’ அனுஷ், ’நூல்வனம்’ மணிகண்டன், ’பாதரசம்’ சரோலாமா, ’வாசிப்போர் களம்’ தோழர்கள், மற்றும் ‘சேவல்கட்டிகள்’ அனைவருக்கும் மிக்க நன்றி.

சேவல் களம் தயாராக இருக்கிறது. இதனை வாசிக்கவிருக்கும் அனைவருக்கும் எனது பணிவான வணக்கங்களும், வரவேற்பும். நாவல் குறித்த தங்களின் மேலான விமர்சனங்களுக்காகக் காத்திருக்கிறேன்.

பாலகுமார் விஜயராமன்
ஓசூர்
18-11-2018

காலனித்துவம் :இன்றும் அன்றும் – க.பஞ்சாங்கம்

* ஆரோவில் குறிப்பிட்ட எவருக்கும் சொந்தமானதல்ல ; ஆரோவில் மனித இனம் முழுவதற்கும் சொந்தமானது ஆகும் ; ஆனால் ஆரோவில்லில் வசிக்கவேண்டும் என ஒருவர் விரும்பினால் அவர் தெய்வீக உணர்விற்கு விருப்பத்துடன் தொண்டு செய்பவராக இருக்கவேண்டும்.

* ஆரோவில் முடிவுறாத கல்வி, இடையறாத முன்னேற்றம், மூப்புறாத இளமை ஆகியவற்றின் இருப்பிடமாக விளங்கும்.

* ஆரோவில் இறந்த காலத்திற்கும் வருங்காலத்திற்கும் இடையேஒரு பாலமாக இருக்க விழைகிறது ; புற உலக, அக உலகக் கண்டுபிடிப்புகள் அனைத்தையும் பயன்படுத்தியபடி இது துணிவுடன் எதிர்கால நன்முடிவுகளை நோக்கித் துடிப்புடன் முகிழ்த்து எழும்.

* ஆரோவில் மனித குல ஒருமைப்பாட்டிற்கு ஓர் உருவம் கொடுப்பதற்கான உலகியல் மற்றும் ஆன்மீக ஆராய்ச்சிகளுக்குரிய நிலையமாக விளங்கும்.

இதுதான் 1968, பிப்ரவரி, 28 ஆம் நாள் ஆரோவில் நகரக் கட்டுமானத்திற்கான அடிக்கல் நாட்டும்போது ஸ்ரீ அன்னையே (1878 – 1973) வாசித்தளித்த ஆரோவில் சாசனம். 121 நாடுகளில் இருந்தும் இந்தியாவின் ஒவ்வொரு மாநிலத்தில் இருந்தும் எடுத்துவரப்பட்ட பிடிமண்ணைச் சலவைக் கல்லால் தாமரை மொட்டுவடிவில் வடிவமைக்கபட்ட தாழியில் ஒன்றாகப்போட்டு, பிளாஞ்சி ராக்சேல் மிர்ரா என்ற இயற்பெயர் உடைய ஸ்ரீ அன்னையால் (ஐ நாவின் யுனெஸ்கோ மற்றும் இந்திய அரசின் நிதி உதவியுடன்) ‘ சர்வதேச ஆன்மீக நகரமாக வளரும் ‘ என்று பிரமாண்டமான நோக்கத்தோடு விழுப்புரம் மாவட்டத்தின் கடலோரப்பகுதியில் புதுச்சேரிக்கு அருகில் தொடங்கப்பட்டதுதான் இந்த ஆரோவில் ; இப்படித் தமிழ்நாட்டின் தொன்மையான நிலத்தைப் பெரிய பெரிய கனவுவார்த்தைகளாகக் கூறி ஏறத்தாழ 20 கிலோ மீட்டர் சுற்றளவிற்கு விலையில்லாமலும் அடிமாட்டு விலைக்கும் நிலம் கொடுப்போர்க்கு ஆரோவில்லில் வேலைதரப்படும் என்ற பொய்யான உறுதிமொழிகளாலும் ஆக்ரமிக்கபட்ட பூமிதான் ஆரோவில்.

இன்று தொடங்கப்பட்டு 50 ஆண்டுகள் ஓடிவிட்டன ; பொன்விழா கண்டுவிட்ட இந்த நகரம் என்னவாக இருக்கிறது என்பதைப் படைப்பாளிக்கே உரிய கூர்மையான பார்வையோடு புனைவு மொழியில் எடுத்துரைப்பதுதான் நாகரத்தினம் கிருஷ்ணாவின் ஆறாவது நாவலாகிய இந்த ‘ இறந்த காலம்‘. இந்தப் பிரதிக்குள் வாசிப்பு நிகழ்வதற்கு ஆரோவில் பற்றிய சில அறிமுகக் குறிப்புகள் தேவை என்று கருதியதால்தான் இங்கே அவைத்தரப்பட்டன.

பாரீஸ் பெருநகரில் பிறந்து வளர்ந்தவள் மீரா (27 வயது).தன் தாய் இஸாபெல்லை, அவள் குழந்தையோடு மணம்முடித்துக்கொண்ட வளர்ப்புத் தந்தை லூயிஸ்மேல் பெரிதும் பிரியம் கொண்டவள் மீரா. அத்தகையவரைப் பிரிந்து மற்றொரு ஆடவனோடு வாழப்போகிறேன் என்று முடிவெடுக்கும் அம்மாவின் செய்கையால் மனக்கலக்கத்திற்கு உள்ளாகிறாள் ; இத்தகையக் குடும்பச்சூழல் ஒருபக்கம் என்றால், மற்றொரு பக்கம், தனக்குள்ளேயே மற்றொரு குரல் அவளுக்குக் கேட்டவண்னம் இருக்கிறது. அது தன்னையும் மீரா என்றே சொல்லுகிறது ; « இறந்தகால நான்களின் தொகுப்பு‘ எனச்சத்தியம் செய்கிறது. சமூகம் கட்டமைத்த போலி ‘நான்’ஐச் சுமந்துகொண்டு உண்மையான நான்-ஐ ஒதுக்கி வாழ்வதாக » அவளுக்குள் மூச்சு விடாமல் தொணதொணக்கிறது.

இப்படியான மனநிலையில்தான் அவள் கையில் « ஆரோவில் » பற்றிய குறிப்புகள் அடங்கிய அட்டை கிடைக்கிறது. (ஆரோவில் பன்னாட்டு மையங்கள் மற்றும் தொடர்பு அலுவலகங்கள் 23 நாடுகளில் உள்ளன.) உடனே முடிவெடுக்கிறாள் ; 2017, நவம்பர் 18ல் புறப்பட்டுச் சென்னை வந்து ஆரோவில்லில் உள்ள ஆல்பர்ட்-தேவகி வீட்டின் மாடியில் ‘பேயிங் கெஸ்ட்டாகத்’ தங்குகிறாள் ; இத்தகையை மீராவின் பார்வையில் ஆரோவில்லில் நடக்கும் கதை சொல்லப்படுகிறது ; மீராவிற்கு இங்கே அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த ஜெஸிக்கா என்ற தோழி கிடைக்கிறாள் ; அவள் மூலம் புதுச்சேரி அரசு ஊழியனான மாதவனும் அவன் குடும்ப உறவுகளும் நட்பாகக் கிடைக்கின்றனர். இப்படியொரு பின்னனியை அமைத்துக்கொண்டு ஆரோவில்லின் நடப்புக்களை விவரிக்கிறார் கதைசொல்லி.

மீரா, ஆரோவில் « சாசனத்தை » வாசித்தபோது தனக்கு ஏற்பட்ட மன உணர்வை இவ்வாறு பதிவு செய்கிறாள் :

« முதன் முறை வாசிக்கிறபோது கடைவிளம்பரமொன்றை வாசிக்கிற மனநிலைதான். தேர்ந்தெடுத்த விரயம் இல்லாத சொற்கள், வாக்கிய அமைப்பு, அவற்றை அச்சடிக்கப் பயன்பட்ட எழுத்துவகை, அவற்றின் அளவீடு அனைத்திலும் விளம்பர உத்திக்குரிய சாதுர்யம் என்றுதான் நினைத்தேன் »

இப்படித் தொடங்குகிறது ஆரோவில் குறித்த மீராவின் விமர்சனம் ; இதேபோல் « மாத்ரி மந்திர் » எனப்படும் அன்னை ஆலயம் தங்கத் தகடுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருப்பதை ஆடம்பரமாக உணர்கிறாள் ; ஏகாதிபத்தியத்திற்கு எதிரான ஆன்மீக சோசலிஸம் என்று வர்ணிக்கப்படும் ஆரோவில்லில் இத்தகைய ஆடம்பரம் வேணுமா எனக் கேட்கிறாள்.

இன்னும் மாதவன் மூலமாக « ஆரோவில் ஒரு நவீனக் காலனித்துவக்குணம் கொண்டது ; தாங்கள் உயர்ந்த இனம் என்றும், அக்கம் பக்கத்திலுள்ள ஏழைத்தமிழர்களைக் காலனிக்காலக்கூலிகள் என்றும் கருதுகிறார்கள் ; அரவிந்தர் ஆஸ்ரமத்தை விரிவாக்கும் ஒரு திட்டம்தான் ஆரோவில் ; அதுவும் பெரிதும் இந்தியர்களால் நிரம்பிக்கிடக்கும் ஆசிரமத்திற்குள் ஐரோப்பியர்களையும் உள்ளே கொண்டுவரும் நோக்கத்தோடு உருவாக்கப்பட்டது ஆரோவில்.

உலகமெலாம் ஒரு குடும்பம் எனும் ஆன்மீக மார்க்ஸியத்தின் அடிப்படையில் சமயமில்லை ; எல்லையில்லை ; பணம் வேண்டியதில்லை என்றெல்லாம் சொல்லப்பட்டது ; ஆரோவில்லின் தற்போதைய நிலை என்ன ? பணமில்லாதவர் உள்ளே நுழைய முடியாது என்பதுதானே.

ஆரோவிலியன்கள் எல்லாருமே அரவிந்தருமல்ல, மீரா அல்ஃபஸ்ஸாவுமல்ல. « இங்கு வருகிறவர்கள் கர்மயோகிகள் அல்ல ; வாழ்க்கைப்போகிகள். சராசரி மனிதர்கள், தப்புகள் நடக்க வாய்ப்புகள் அதிகம் ; சில நல்லது நடந்திருக்கிறது என்பதை மறுக்க முடியாதென்றாலும், இந்த விடியல் நகரம்(ஆரோவில் என்றால் உதய நகரம் (அ) விடியல் நகரம் என்று பொருள்) இன்னும் வைகறையைக் கூடக்காணவில்லை » இப்படி நீளுகிறது மாதவனின் பார்வை.

இன்னும் ஆரோவிலியன் யாரும் தங்கள் பெயரில் நிலமோ, வீடோ வாங்கக்கூடாது என்பது விதியாக இருக்கிறது ; ஆனால் பல காட்சிகள் மூலம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகச் சேகரித்து வாங்கிய ஏழை முடிவெட்டும் தொழிலாளியின் நிலம், அவர்கள் புத்திப்பேதலித்து வாழ்வையே இழந்து போகும் முறையில் அபகரிக்கப்படுகிறது என்பதும் நாவலில் சித்தரிக்கப்படுகிறது ; மேலும் தனித்தொழிற்சாலைகள் அமைக்கப்பட்டு உற்பத்திசெய்து வாணிபம் செழிக்கிறது ; « ஆரோவில் ஒரு பணமற்ற சமூகமாக மலரும் » என்று சொல்லப்பட்ட மொழி என்ன ஆயிற்று ? உலோகத் தொழிற்கூடங்கள், விண்கலத்தில் செல்வோர் உண்ணும் உணவுப்பாசி உற்பத்திசெய்யும் தொழிற்சாலை என்று 140க்கும் மேற்பட்ட வணிக நிறுவனங்கள் உற்பத்தி செய்யும் ‘சரக்குகள்’ உலக நாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்யப்படுகின்றன.

இன்னும் கொடுமைகளின் உச்சமாக ஆன்மீக நகரத்தை அசிங்கப்படுத்தும் பாலியல் குற்றங்கள் பிரதியில் பதிவாகியுள்ளன. 70களில் ஹிப்பி நாகரீகம் பிரபலமாக இருந்தபோது அந்தக் கும்பலில் இருந்து கோவா-வில் வந்து தங்கி, பிறகு அங்கிருந்து ஆரோவில்லின் தொடக்கக் காலத்திலிருந்தே இங்கே தங்கியிருக்கும் பிரெஞ்சுக்காரர் ‘துய்மோனும்’, மீராவிற்குத்தங்குவதற்கு மாடியில் இடம் அளித்த ஆஸ்திரேலியரும் சேர்ந்து ஈடுபடும் பாலியல் லீலைகள் கதைசொல்லியின் மேன்மையான எடுத்துரைப்பு மொழியில் சொல்லப்படுகின்றன. மீராவின் அமெரிக்கத்தோழி ஜெஸிக்காவின் பிறந்த நாள் விழாவைப் பயன்படுத்தி இருவரும் அவளைப்பாலியல் வல்லுறவிற்கு உட்படுத்துகின்றனர்.

அதிலிருந்து அன்றைக்குத் தப்பித்த மீராவை, மறுநாள் அதேபோல் மதுவை ஊற்றிக்கொடுத்து ஆல்பர்ட் தனது வீட்டிலேயே பாலியல் வல்லுறவு புரிகிறான். யோகத்தை ஏற்பதற்கு விலக்க வேண்டியவைகளாகஸ்ரீ அன்னையால் முன்மொழியப்பட்ட அரசியல், காமம், புகைப்பிடித்தல், மதுக்குடித்தல் ஆகிய நான்கும் இங்கே முனைமழுங்காமல் மும்முரமாக நடந்துகொண்டுதான் இருக்கின்றன ; கதைசொல்லியின் வெறும் கற்பனை சார்ந்த புனைவு என்று இவற்றைஎளிதாகச் சொல்லிவிடமுடியாது. 2008, மே, 22இல் இலண்டன் பிபிசி நிகழ்ச்சி ஒன்றில், குழந்தைகள் மீது பாலியல் வன்முறையில் ஈடுபடும் ஆரோவிலியன் குறித்துக் குற்றம் சாட்டப்பட்டுள்ளது, இதற்குப் பிறகு இங்கேAuroville Child protection Service தொடங்கப்பட்டது என்பது வரலாற்று நிகழ்வு. எனவே இந்த நாவலில் வரும் மீரா ஓரிடத்தில் சொல்வதுபோல, « இது பாழ் கிணறில்லை என்றாலும் கரையேற இயலாத உறைகிணறு » என்று நினைக்கத் தோன்றுகிறது.

இவ்வாறெல்லாம் படைப்பாளி தனது அலசல் பார்வைவையை முன்வைப்பதின் நோக்கம், வெறுமனே ஒன்றின்மேல் சேற்றை அள்ளி வீசுவது என்று எளிமையாகப் புரிந்துகொள்ளும் விபத்து நடக்கவும் வாய்ப்பு இருக்கிறது ; ஆனால் இப்படியான குறிக்கோளுடனும் கனவுகளுடனும் எத்தனையோபேரின் உழைப்பின்மேல் எழுப்பப்பட்ட நகரம் இப்படி ஆனதே என்ற ஆதங்கத்தின் வெடிப்பு இந்த எழுத்து ; கதைசொல்லி ஆரோவில்லின் தொடக்கக் காலத்திலிருந்தே புதுச்சேரியில் வாழ்ந்தவர், பின்னர் புதுச்சேரி, ‘ மாவட்ட ஆட்சியர் ‘ அலுவலகத்தில் அரசு ஊழியராக வேலைபார்த்துக்கொண்டு, ஒவ்வொன்றையும் உன்னிப்பாகக் கவனித்துவந்தவர் ; எனவே இத்தகைய விமர்சனப்பார்வை அவரையும் மீறி அவருக்குள் இருக்கும் படைப்பு மனதிற்குள் இருந்து புறப்பட்டு வருவது.

மேலும் இது ஓர் ஆரோவில் பிரச்சனை மட்டுமல்ல. சமூகவாழ்வின் பிரச்சனையாகத் தீராத நோயாகத் தொடர்கிறது. அதாவது பெரிய பெரிய இலட்சியங்களோடு தொடங்கப்பட்ட மனிதர்களின் இயக்கங்கள், அமைப்புகள் அனைத்தும் இப்படித்தான் சீரழிந்து முடிந்துள்ளன ; பிறகேன், மீண்டும் மீண்டும் இப்படிப்பட்ட ஒளிமயமான வாழ்வு குறித்த இலட்சியங்கள் ? இந்தக் கேள்விதான் படைப்பாளியை ஆட்டிப்படைக்கிறது ; மேலும் இத்தகைய இலட்சியங்களை விதைப்பவர்கள், இந்த இலட்சியங்களை உண்மையிலேயே பின்பற்றுபவர்களாகக் கூட இருக்கவேண்டாம், குறைந்தது அவர்கள் போதிக்கும் இலட்சியங்கள்மேல் நூறு விழுக்காடு நம்பிக்கைக் கொண்டவர்கள்தானா ? அதனால்தான் வரலாறு முழுக்க இலட்சியங்கள் இப்படிப்படுதோல்வி அடைகின்றனவா ? இப்படித் தூங்க முடியாத முரண் இழுவைக்குள் அடைபட்ட படைப்பு மனம்தான் இந்த எழுத்தை இயக்குகிறதே ஒழிய, சாதாரணமாகச் சேற்றை அள்ளி அடிக்கும் வேலை இல்லை இது .வரலாறு தோறும் படைப்பாளிகள் இப்படித்தான் இயங்கியுள்ளார்கள்.

இந்த இழுபடும் முரண்விசையிலிருந்து தற்காலிகமாகத் தப்பிக்கத்தான் கதைசொல்லி ஒரு தந்திரத்தைக் கையாளுகிறார் ; அந்தக் காமுகர் இருவரும் அஸ்ஸாம் மாநிலத்திற்குச் சுற்றுலா சென்றபோது, « குழந்தையைக் கடத்துபவர்கள் » என்று 16 பேர் அடங்கிய கும்பலால் கொல்லப்படுகிறார்கள் . இது, « தான் உயர்ந்த நோக்கோடு தொடங்கிய ஒன்று, இப்படியானதே » என்று கருதிய ஸ்ரீ அன்னையின் அமானுஷ்ய சக்தியால் நிகழ்ந்தது என்பதுபோல வாசகர்கர்கள் கருதும்படி, நாவலை முடிக்கிறார்.

நவீனகால ஆரோவில்லின்கதை சொல்லுவதன் ஊடே, இந்த நாவலில் பிரஞ்சுக் காலக்கட்டத்தில், புதுச்சேரியின் எளிய மக்களை வேரோடு அள்ளிக்கொண்டுபோய் தங்களின் பிறகாலனிய நாடுகளில் ஒன்றான « இந்தோசீனாவில் » கொட்டிய பிரஞ்சுக் காலனியவாதிகளின் ஈவிரக்கமற்ற சுரண்டல் வரலாற்றையும் ஊடுபிரதியாகக் கதைசொல்லிப் பதிவு செய்துள்ளார் ; இது தமிழ் வாசகர்களுக்குப் புதிது.

‘ரெனோன்சியாசியோன்’ (la renonciation) எனப்படும் பிரெஞ்சுக் குடியுரிமை தருகிறோம் என்ற பேரில் கொண்டு சென்று இராணுவத்தில் சிப்பாய்களாக்கிப் பன்றிக்கறியும் நூடூலும் கொடுத்துப் பழக்கி அவர்களின் போரக் களத்தில் அவர்களுக்காகச் சாகடித்து ‘இரத்த வரி’ (l’impôt de sang) வாங்கிய காலனியக் காலஅதிகார மூளையின் தந்திரங்களையெல்லாம் உடைத்துக் காட்டுகிறார் ; தம்பி சதாசிவத்திற்குத்தமக்கை வேதவல்லி எழுதும் மடலில் இந்தோ சீனாவில் புலம்பெயர்ந்து வாழும் வாழ்க்கையை « உறியடி வாழ்க்கை» என்கிறார் ; கைகளில் கம்பும், கண்களில் மறைப்பும், கால்களில் தடுமாற்றமுமாக இலக்கின்றி வீசும் கம்பு காற்றில் அலைகிறது » என்கிறார்.

மேலும் « சொந்த மண்ணைப்பிரிந்து வாழும் வாழ்க்கையும் தற்கொலையும் ஒன்றுதான் ; நினைவுகளும் ஏக்கமும் நெஞ்சை இறுக்க , அவற்றின் கைகளை விலக்க விருப்பமின்றி, காலவிரயத்துடன் கூடிய ஒரு புதியவகைத் தற்கொலையை நடைமுறைப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறேன் » என்கிறார். கதை சொல்லியும் ஒரு புலம்பெயர்ந்த வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுத்து வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவர் என்பதால், அதன் வலியையும் வேதனையையும் உறவுகளின் மடல்வழியாக வாசிக்கத் தரும்போது வரலாறு புனைவாகவும் புனைவு வரலாறாகவும் உணர்வுகளில் படர்ந்து தங்குகிறது.

அவரது முதல் நாவலான நீலக்கடல் தொடங்கி இந்த ஆறாவது நாவல்வரை அனைத்திலும் பிரஞ்சுக் காலனித்துவத்தின் கொடூர முகத்தையும் , ஐரோப்பிய வாழ்க்கையின் போதாமையையும் புலப்படுத்துகிற ஒரு முறைமையிலேயே கதையாடுகிறார் ; அதுவும் காலனிக்கால எளிய மக்கள் மேல் அவர் கொண்டிருக்கும் பரிவும் கருணையும், அதற்காக எழுத்தில் செலுத்துகிற இந்தத்தொடர் உழைப்பும், கீழைத்தேய மரபிற்கு ஏற்பத் தானொரு அறநெறிப்பட்ட கதைசொல்லி என்பதைச் சொல்லிய வண்ணம் இருக்கின்றன. இத்தகைய நாவல்களை இன்றைய பின்காலனித்துவக் கோட்பாட்டு நோக்கில் அணுகி ஆராய்ந்து ஒரு இணைப்பிரதியை உருவாக்க க் கூடிய சாத்தியங்கள் நிறைய இருக்கின்றன. அதற்கேற்ப இவர் நாவல்களை இணைக்கும் ஹரிணி இந்த நாவலிலும் வருகிறார்.

இந்தோசீனாவில் சிக்கிச் சிதறுண்ட புதுச்சேரி மக்கள் குறித்து ஒரு தனி நாவலே எழுத எண்ணியிருப்பதாக அறிவித்துள்ளார் ; அதை அவர் கட்டாயம் செய்து முடிக்கக் காலம் துணை செய்யவேண்டும். ஏனென்றால் கதை சொல்லலின் உடற்கூறை, அதன் இரத்த நாளங்களின் வெப்பத்தை எல்லாம் அறிந்துகொண்டு மொழிமேல் வினைபுரியும் அற்புதமான கதைசொல்லியாக விளங்குகிறார் ; நன்றாக முழுமையாக விளைவதற்கு முன்பே அறுவடை செய்துகொண்டு வந்து, செயற்கையாகப் பாடம் செய்து ஒன்றுகூட வீணாகாமல் விற்று, நல்ல காசு சம்பாதித்துவிட முடியுமென்கிற சந்தைச் சூழல், தமிழ் க்கலை இலக்கியத்துறையிலும் பரவி அனைத்தையும் நாசம் செய்துகொண்டிருக்கிற ஒரு நிலையில், இத்தகைய கதை சொல்லிகள் பெரிதும் கொண்டாடப்பட வேண்டுமென விழைகிறேன்.

கதைகட்டுவதற்கு இவர் தேர்ந்தெடுக்கும் நிகழ்ச்சிகளும், நிகழ்ச்சிகளை வளர்த்தெடுக்கும் கதைமாந்தர் தேர்வும், இவர்களை இணைக்கும் மொழியாடலும் ஒரு சிறிதும் பிசிறு இன்றிக் கச்சிதமாக வந்து விழுகின்றன.எனவே வாசிப்பு அனுபவம் எளிதாகக் கூடி வருகிறது; ஓர் எழுத்தின் வெற்றி என்பது இறுதியில் இதுதானே ! இந்த வெற்றித் தொடரட்டும்.

•••

( சந்தியா பதிப்பக வெளியீடு நாகரத்தினம் கிருஷ்ணாவின் புதிய நாவல்« இறந்த காலம் » குறித்த பேராசிரியர் க. பஞ்சாங்கத்தின் அணிந்துரை )

அலையும் அலைநிமித்தமும் ( கவிதைகள் ) / தமிழ் உதயா ( லண்டன் )

அலையும் அலைநிமித்தமும்

உள்ளிருந்து
என் துடிப்புக் கேள்
நினைவில் படரும்
மலைக்கணத்தின் ஊற்று
கண்மூடித்தனமாக
எங்கே தேடுகிறாய்
அலை நிமித்தமும் கடல்
அழகுறுவதே அதன் வலி
வியாபித்திருக்கிற
நெருப்பின் அடுப்பிலிருந்து
அணைத்துடைத்துப் பாய்ந்து
உள்ளார்ந்து கனிகிறது உயிரின்களிம்பு
என்ன அபத்தம் இது

0

நீல முட்டைகளோடு வானம்
இரு சிறகெடுத்துப் பறக்கிறது
சில மகிழம்பூக்களை
முகர்ந்து குடித்த
காற்று மலர்ந்திருக்கிறது
குடை விரிந்த காளானின்
கடலடிச் சலனத்தின் நொடியில்
பூமி கருவுறுகிறது
நதி விட்டேகிய துயரக் கணத்தில்
கடல் உபாதையில்
பெரு வீச்செடுத்து அழுகிறது
கனவுகளின் அந்திமத்தில்படுத்துறங்கும்
மாயச்சுழலின்வாசல்
எப்போதும் திறந்திருக்கிறது
நிலவுதிர்ந்துநீரில் மூழ்க
சில நட்சத்திரங்களோடு
இவ்விரவு நடுங்குகிறது
நெருஞ்சிக்காட்டில் துளிர்விடும்
பனித்துளியை உடைத்து
உயிரில் கட்டித் தொங்க விடு
அணைத்திருப்பது
சூரியனின் பெருங்கை என்பது
தவறில்லைத்தானே

0

எனதருகே
கதிர்கள் உருக்கொள்கின்றன
மெழுகைப் போல் உருகும்
ஒத்திசைவோடு
கேட்காத ஒலிகள் உங்களிடம்
அகப்படவேயில்லை
சங்கீர்த்தனமான வக்கிரம்
சற்றே சாதூரியமாக
விலகிப் போகிறது
பற்றி எரியும் வயல்வெளியில்
வெறுமைப்பட்டதை
பரவசப்பட்ட எவரேனும்
ஆரத்தழுவிவியப்பதற்கேதுமில்லை
உயிர்த்தெழும் வான்வெளியில்
களிப்பெய்துகின்றன
ஆளண்டாவின் சிறகுச் சாரல்கள்
குளிர்ச்சியிலும்
மூர்ச்சையடைகிறேன்
அதற்கு முன் கணத்தில்
உதடுகளை பொருத்தினேன்
கனிவின் பெருங்கடலின்
இரண்டு காதுகளில்
அது உலகைத் திறந்திருக்கிறது
மலர்ந்து சிரித்தவாறே
உதிர்ந்திருந்தன
மூலம் அறிந்த நித்தியப் பூக்கள்
உதிர்தல் ஒரு பொருட்டல்லபூக்களுக்கு

0

பாறையினின்று கனியும் கடல்
தன்னகத்தே
ஆகர்ஷித்துக்கொள்ள
அது பொதிந்து வைத்திருக்கின்ற
ரகசிய சாகசங்களின்
வெதுவெதுப்பில்
ஆழ்ந்தமிழ்கிறேன்
அகமுணரும் தளிர்த்தியசெம்மையில்
காரிருளைப் பிளந்தெறியும்
மனதின் மையத்தில்
முகமுணராத
நாடோடியின் வேட்கையுடன்
வாயருகே நுழைந்துசெவிமடுத்தன
நகர மறுத்த பூஞ்சொற்கள்
மனிதர்கள் பயணிக்கும் இவ்வுலகு
எப்போதும் தம்முள் இசைக்கிறது
திறந்து தம்மையே வாசிக்கத்தவறுகிறது
நாட்கள் அன்பின் கேலியோடு
கண் விழிக்கிறது
நெருப்பின் விரல்களில்
சிறகடிக்கும்ஆற்றல் மிக்க
தீண்டப்படாத முத்தமொன்றும்
உணர்ச்சி நுரை ததும்பும்
ஆறு கிழித்த இரு நிலங்களும்

0

கண்களைச் சாத்தி
இருளை மூடுகிறாய்
வகிர்ந்த ஒளிக்கற்றையில்
நான் வைரமெனஉயிர்த்திருப்பேன்
சட்டென்று விரியும்தனிப்பாதையில்
ஜீவிதத்தின் புறக்கணிப்புகள்
தேவையாயிருக்கிறது
அவை மழைப்பாதையின்
இரு தனித்த தண்டவாளங்களென
பிரிந்தே பயணிக்கின்றன
பனி உருகும்
சிகரங்களைப் போல
உன் மனதுள் ஒதுங்கி
சலனத்துள் உறைகிறது
மலையிரவின் காலம்

0
கூடிப் பிரியும் வேளை
உயிரடங்கிய கைகளுக்குள்
அழகேறிக் குளிர்த்திக் கொள்ளும்
இருள் முறுகி
விடிகாலையின் ஸ்பரிசத்தில்
இழையோடும் நின் அரூபம்
கொத்திக் கொத்தி உறையும்
கணங்களில்
நகரத் துவங்கும் வீதிகளில்
கடல்களை இடம்பெயர்த்த
சாத்தான்களின்வனம்
உதிர்ந்த சிறகுகளில்
உதிர்த்த பூக்களில்
கைதாகிய காற்றின்விடுதலையில்
வன்மம் தெறிக்கவில்லை
மரத்துப் போன இருளின்தீராப்பசிக்கு
மடிநுகரப் பரசளிக்கிறது
முதல் தோட்டத்தில்
என்னை விட்டுச் செல்கிறேன்
உவர்க்கும் கனிகளிலிருந்து
வெண்ணிற ஒளி வழிகிறது
இப்பிரபஞ்சத்தைத் துளைகளிட்ட
நதியின் பாடலாய்

••

தங்கபாலு கவிதைகள்

பருவத்துள் நுழைவது
சிக்னலை கடப்பது போல
நிகழ்ந்து விடுகிறது

சிகப்பு எரியவும்
மேலே எண்திரையில்
அறுபதிலிருந்து ஒவ்வொன்றாக
எண்ணிக்கை குறைகிறது

பச்சை எரியவும்
அடுத்த பருவம்

ஆயுளும் பருவமும்
ஒன்றேதான்

அணிவகுத்து நிற்கும்
வாகனங்களில் எங்கு நிற்கிறோம்
நாம்

சிகப்புக்கும்
பச்சைக்கும் நடுவில்
கொஞ்சம் உள்ளது வாழ்வு

***

மலைப்பிரதேசத்தில்
மிதக்கும் நீர்குமிழ்கள்
தன்னுள்ளும்
வனம் கொண்டுள்ளது

இருப்பை கேலிசெய்யும்
மெலிசான
அதன் உயிர்கண்ணி
அவ்வளவு அர்த்தத்துடன்
அவ்வளவு அழகுடன்

குமிழ் வனத்தில்
பழங்கொத்தி ஏமாறும் பறவை

திரும்பத்திரும்ப
அலைகிறது மற்றொரு
வனம் பின்னும்

ரோஷான் ஏ.ஜிப்ரி-கவிதைகள் (இலங்கை)

கதவுகளற்ற சிறை.

யாரோ தயார் செய்த வீட்டை
உரிமம் ஆக்கிவிட்டான் ஒருவன்
இப்போது இரவு,பகலென
அவனது பூட்டு தொங்குகிறது
வீட்டின் கழுத்தில்
சாவி அவனாலேயே கையாளப்படுகிறது
சத்தப் படாமல் சாத்தவும்
சத்தத்துடன் திறக்கவும்
அவனுக்கே முடியுமாகிறது

அவனது நிறம்,அவனது கூரை,
அவனது தரை என வீடு
அவனுக்குள்ளேயே அடங்கி விடுகிறது

வெளியில் இருப்பவர்களுக்கு
அழகான வீட்டுள்ளிருந்து புகையும் எதையும் பார்க்க முடிவதில்லை.
தீ பரவாமல் இருக்கட்டும் என்ற
தீர்மானத்தோடு

ஒவ்வொரு கல்லையும் செதுக்கி
வீட்டை கட்டியவன்
தெருவுக்கு வெளியேறுகிறான்
கதவுகளற்ற சிறையில் தள்ளப்பட்ட கைதியாய்!

நீ கேட்க மறந்த கதைகளும்,
வலிகளும்.

என் வாழ்நிலத்தின்
அதி பயங்கரங்களை
நீ அறிந்திருக்கிறாய்
ஆனால்:என்றைக்கும் அவைபற்றி
கேட்க விளைந்ததில்லை…,
அதைச் சொல்வதென்றால்
உன் பங்களிப்பின்
உச்ச நிலை துரோகங்களிலொன்று

மேற் பூச்சுகளிலான படாடோபங்களின்
கதவுகளுக்குப் பின்னால்
மதி மயங்கியாகிற்று உன் இருப்பு

உனது பிடிமானங்களை தக்க வைப்பதில்
பெரும் சிரத்தை எடுக்கிறாய்
ஆதலால்
நெரிபட்ட என் குரலின் தொனி
உன் மனசின் சுவர்களை வந்தடைய
சிக்கல்கள் ஏற்பட்டிருக்கலாம் என்பது

நீ முன்பெல்லாம் சொல்லித்திரிந்த
அநியாய பொய்களோடு இதுவும் ஒன்றாய்

சமீபித்த நெருக்குதல்களை
விபரிப்பதென்றால்
மிக மோசமான வலிகள் அவை…
கொந்தளித்து,நுரைத்துத் ததும்பி
அலையெனப் பீறி கடலாய்
விரிந்து கிடக்கின்றன மனவெளியெங்கும்.

எல்லைகளை மீறியபடி தினமும்
இடியை இறக்கி விடுபவர்களுக்கு தெரியாது
மலையாய் இருக்கும் என் ஆளுமை

அவர்களிடம் எத்திவை
நெருப்பை காய்ச்சியவாறு
பூகம்பங்களை சமைத்துக் கொண்டிருக்கும்
பூமியால் தீராப் பசிக்கு
விருந்தளிப்பது பெரும்
விடயம் இல்லையென்று!

அது சரி……,
ஒரு பேச்சுக்கு கேட்கிறேன்:
அருகிலிருந்தும் மௌனித்தவாறு
எதையுமே அறிந்திராதவனாய்
கண்கள் குருடாகவும்,
செவிகள் மலடாகவும்,
மனசை பாறையாகவும் வைத்திருக்க
எப்படி முடிந்ததுன்னால் பிறப்பே?!

அலையும் நிழல்.

நிழல் என்னுடன் அலைகிறது
முகமூடிகளை மறைத்து வைத்து வாழும் என்னால்
நிழலை ஒழித்துவைக்க முடியவில்லை.

எனது நிழலை
வேறொருவன் பின் தொடர்கிறான்
நான் இப்போது என்ன செய்யலாம்?
வழியை அவனிடம் விட்டுவிட்டு விடைபெறுவதை தவிர
வேறு மார்க்கம் எனக்கில்லை.

இப்படித்தான் முன்பொருநாள் அப்பா என்னிடம் நான் நிழலுடன் பயணிக்கும் இந்த பாதையை விட்டுச்சென்றார்
இந்த நிழல் இப்படித்தான்
ஒருவரை உட்கார வைத்தபின் ஒழிந்து கொள்கிறது
நடமாடும் வரைதான் நிழல் நிஜம் எல்லாம்
இப்போது இறுதியாக என்னிடம் ஒரு முகம் உள்ளது அதற்கொரு முகமூடி இல்லை!

•••