Category: மொழிபெயர்ப்பு

ஃபெய் யெ – ( மூடுபனிக் கவிகள்-6 ) – ஆங்கிலம் வழியாகத் தமிழில்: சமயவேல்

கவிஞர் ஃபெய் யெ சீனத்தின் வட கடைசிப் பிராந்தியமான ஹீலாங்ஜியாங்கில் ஹர்பின் என்னும் இடத்தில் 1962ல் பிறந்தார். இது கருப்பு டிராகன் நதிப் பிரதேசத்தில் உள்ளது.

சீன ஜனநாயக இயக்கத்தில் பங்கு பெற்றவர். இவர் அடிக்கடி மூடுபனிக் கவிகளோடு தொடர்பு கொண்டிருந்த போதும் தன்னை ஒரு இளம் தலைமுறைக் கவிஞர் என்றும் மூடுபனிக் கவி என்று அழைக்கப்படுவதில் விருப்பமில்லை என்றும் கூறுகிறார். ஃபெய் யெ தலைமறைவாக இருந்த போது நான்கு கவிதைத் தொகுப்புகளை வெளியிட்டிருக்கிறார். ருஷ்யக் கவிதைகளின் தொகை நூல் ஒன்றையும் ஓசிஃப் மண்டல்ஷ்டாமின் கவிதைத் தொகுப்பு ஒன்றையும் சீனத்தில் மொழிபெயர்த்து வெளியிட்டுள்ளார்.

ஃபெய் யெ, ‘தனிப் படை’ என்னும் தலைமறைவு இலக்கிய இதழின் ஆசிரியராக இருந்திருக்கிறார். 1983ல் இவர் ‘தனிப் படை’ இதழை ஒரு பள்ளியில் அச்சுத் திருத்தும் போது கண்டுபிடிக்கப்பட்டு கைது செய்யப்படுகிறார். ஆனால் ஃபெய் யெ, கட்சி சித்தாந்தத்தைப் புகழ்ந்து ஒரு மன்னிப்புக் கடிதம் எழுதிக் கொடுத்ததால் இரண்டு வாரங்களில் விடுதலை செய்யப்படுகிறார்.

பிறகு பீகிங்கில் டோர்லீ ஃபாங் என்னும் ஒரு சீன-அமெரிக்க ஆங்கில ஆசிரியை ஒருவரைச் சந்தித்து காதலித்து திருமணமும் செய்து கொள்கிறார். சீனாவை விட்டுச் செல்வதற்காக பாஸ்போர்ட்டுக்கு விண்ணப்பம் செய்த போது காவல்துறை மீண்டும் அவரைச் சிறையில் போடுவோம் என்று மிரட்டியது. அமெரிக்க தூதரகத்தின் உதவியோடு 1986ல் இவரும் இவரது மனைவியும் கலிஃபோர்னியாவுக்கு அகதிகளாகச் சென்றார்கள். இப்போது பெர்க்லியில் வசித்து வருகிறார். 1989ல் பெர்க்லியில் “நாடு கடத்தப்பட்ட சீன எழுத்தாளர்கள்” என்னும் அமைப்பை நிறுவினார். இவரது ‘சாபம்’ ‘அமெரிக்காவில் கவி’ ஆகிய புகழ் பெற்ற கவிதைகள் அமெரிக்கா சென்ற பிறகு எழுதியவை. பெர்க்லியில் ஒரு அடிதடி வழக்கில் சிறை சென்றுவிட்டதால் இப்போதைய அவரது நிலை பற்றித் தெரியவில்லை. இவரது கவிதைத் தொகுப்புகள் எதுவும் ஆங்கிலத்தில் இருப்பதாகவும் தெரியவில்லை.

ஃபெய் யே கவிதைகள்

சாபம்

நான் எழுந்து கொண்ட கணத்தில், நான் ஒரு கனவின் உட்புறம் இருக்கிறேன்:
படுக்கை அடியாட்களால் சூழப்பட்டிருக்கிறது.
கண்ணாடியில் இருந்து பற்கள் என்னைப் பிடுங்குகிறது
ஒவ்வொரு பகலும் இரவும் நரகத்தில் ஒரு பருவம்,
எனது திறந்த கண்கள் சுவர் வழியாக துளைத்துச் சென்று பார்க்கிகிறது
நோய்ப்படுக்கைகளால் விரிக்கப்பட்ட பூமியை.
ஒரு புதிதாய்ப் பிறந்த முகத்தில் உங்களால் நூற்றாண்டின் அபத்தத்தைக் காண முடியும்—
அடியாட்களும் பலியானவர்களும் ஒருவரையொருவர் சார்ந்திருக்கிறார்கள்
கடந்த காலத்திற்குச் செல்ல அங்கு எந்த சாலையும் இல்லை, எப்போதும் இருந்ததில்லை.
நான் எழுந்து கொண்ட அந்தக் கணத்திலேயே நான் நினைவுகூரத் தொடங்கினேன்,
மனதின் நதியில் படகு நிலை தடுமாறி அலைகிறது,
இந்தப் பரிசுத்தமான தண்ணீர் எங்கே செல்கிறது?
அதில் உனது பிம்பத்தைக் கூட உன்னால் பிடிக்க முடியாது.
பகலின் இறுதியில் முடிவு தெளிவாகிவிடும்.
அமைதி, மாபெரும் ஆயுதம், தாங்கிக் கொள்வதற்காகக் கொண்டு வரப்படுகிறது:
சொற்கள் இல்லை, பாடல்கள் இல்லை, அழுகை இல்லை.
மினுக்கிடும் விளக்கு தூங்கும் நேரத்தில் அணையும் வேகத்தில்
பூமி ஆதிகால அமைதிக்குத் திரும்பட்டும்
நட்சத்திரங்கள் தங்களது புராதன விளையாட்டுக்களை ஆடுகையில்
மீன்களைப் போல வாய் பிளந்து, மக்கள் மரணத்திற்காகக் காத்திருப்பார்கள்.

அமெரிக்காவில் கவிஞர்

ஓ கவியே, ஏன் துயரமுறுகிறாய்?
ஓ பாடகனே ஏன் உனது குரல் உடைகிறது?

அமெரிக்கா, நான் உன்னைப் பார்க்க முடியாது.
உனது சேரிகளில் இருந்து ஒருபோதும் நான் வெளியே வரமாட்டேன்;
அந்த வான்முட்டும் கட்டிடங்களுக்கு அப்பாலுள்ள உனது முகத்தை நான் பார்க்கமாட்டேன்
அமெரிக்கா உனக்குத் தெரியுமா
ஃபெய் யெவின் தலைக்கு மேலே சரியாக காஃப்கா இருக்கிறான்
இன்றைய அரண்மனைக் கோட்டையைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான் என்பது?
முன்னேறுவதற்கான நம்பிக்கையை எனக்கு அவன் தருகிறான்,
மேலும் இளம் உதவாக்கரைகளை எனது சகோதர சகோதரிகள் ஆக்குகிறான்.

அமெரிக்காவில் வாழ்க்கை என்பது அறிவியல் புனைவு போன்றது,
கவசமணிந்த வண்டுகள் போல கார்கள் ஊர்ந்து செல்லும் அமெரிக்கா,
அங்கு நிலையில்லாத தட்டான்கள் போலச் சுற்றும் விமானங்கள்,
மேலும் மக்களின் முகங்கள் நாய்களுடையதைப் போல தொங்கிக் கொண்டிருக்கும்.

விட்மன், பழைய சதிகாரன் நீ,
டிவி ஆண்டனாக்கள் உனது மாபெரும் தாடியைக் கத்தரித்துவிட்டன.
உனது பிள்ளைகளிடமும் பேரப்பிள்ளைகளிடமும்
வறுமையின் வலி மட்டுமே இருக்கிறது.
கொலை, தற்கொலை, எதுவுமே புதிதில்லை
நீ பாடும் அமெரிக்காவில்.
ஓ கவியே, விரைவாக, எனக்கு உதவுங்கள் இந்த ஏவுகணையைக் குறிபார்க்க—
ஒரு கடைசி முறையாக, நான் விலைகளைப் பரிசீலிக்கத்தான் வேண்டுமா
இந்த மனித மாமிசச் சந்தைகளில்?

ஒரு சிறிய கிரகத்தின் சிறிய உயிர்ப்பிராணிகள் நாங்கள்

ஒரு சிறிய கிரகத்தின் சிறிய உயிர்ப்பிராணிகள் நாங்கள்
பகலைத் தாண்டி எங்களுக்காகத் தூக்கம் காத்திருக்கிறது.
சூரியன் எங்களிடம் விடைபெறாமலே போய்விடுவதால்,
இரவுச் சாப்பாடு வயிற்றுக்குள் புளித்துப் போகிறது
அறைக்குள் வெளிச்சம் மங்கலாகவும் உறுத்தலாகவும் இருக்கிறது,
நிழல்கள் வாத்துகளாலும் ஆடுகளாலும் நிரம்பிக் காணப்படுகிறது.
நாங்கள் சின்னஞ்சிறிய பிராணிகள், எங்களது புலன்கள் மரத்துவிட்டன,
கீழ்வானம் எவ்வாறு பற்றி எரிகிறது என்று எங்களால் பார்க்க முடியாது
நாங்கள் படுக்கையின் ஒரு மூலையில் வெறுமனே குவிந்து கிடக்கிறோம்,
நாங்கள் இனி ஒருபோதும் சந்திக்க முடியாத எங்களது குழந்தைப்பருவ நண்பர்கள் பற்றிய
கனவுகள் வழியாக எங்களது பயம் எங்களைத் தாக்குகிறது.
தூரத்தில் இருண்ட இடிமேகங்கள் கர்ஜிக்கின்றன,
ஒரு தூரத்து நட்சத்திரத்தில் வசிக்கும் ஒரு கடவுளால்
ஒரு சின்னஞ் சிறிய கிரகத்திற்கு தற்செயலாக அனுப்பப்பட்ட செய்தி.
அடர்கருப்பு மேகங்களின் இந்தக் கூடாரத்துக்குக் கீழே
நாங்கள் நடுங்குகிறோம் மற்றும் குலுங்குகிறோம்.

ஒரு சிவப்பு நூற்றாண்டில் பாடகர்

ஒரு இமை வேகத்தில்
கடவுளின் விந்து பூமியெங்கும் சிதறுகிறது
பூக்கள் மலர்கின்றன, பழம் பழுக்கிறது, மனிதம் நிலைக்கிறது:
கொடூரமான கருஞ்சிவப்புப் பேரரசர் கட்டளைகளைப் பிறப்பிக்கிறார்
நாள் முழுவதும் வீடு முழுக்க மொஸார்ட் எதிரொலிக்கிறார்,
மேலும் நீ அந்தியில் பாடுபவன்
உனது கரகரப்பான சோர்வடைந்த குரல் முடிவற்று அழைத்துக்கொண்டே இருக்கிறது
உரத்து, உரத்து மற்றும் கூடுதல் கரகரப்புடன்.

வெற்று அறையில் நீ பஞ்ச் வகை மதுவருந்தி நிற்கிறாய்;
அங்கு பாடுவதைத் தவிர செய்வதற்கு ஒன்றுமில்லை.
காட்டு ஸ்ட்ராபெர்ரிகள் மௌனத்தின் பரவசத்தை ஒப்பிக்கின்றன
மேலும் விஸ்வாசத்தின் வடிவங்களில் இருந்து விடுவிக்கப்பட்டதால்
கடைசியாக நாக்கு விடுதலை அடைந்தது,
எனினும் காப்பாற்றப்பட்ட நாக்கு எதையும் சொல்வதே இல்லை
போய்க் கொண்டே இரு, தெருக்களை முட்டு, அங்கு நீ இறக்கும் போதிலும்
ஒரு சிவந்த நூற்றாண்டின் பாடகனே, அக்கிரமத்தின் சாட்சியே,
பயங்கர அமைதி நிலவும் நள்ளிரவில் உனது மௌனம் வெடிக்கும்
அமைதி என்றால் என்ன என்று உலகிற்கு ஒருபோதும் தெரியாமலே போகும்.

சம்பிரதாயமான போற்றுதல்

ஒரு பச்சை பீர் பாட்டிலின் அடியில் உள்ள சூரியன்
அதன் வீட்டைக் கண்டுபிடித்தது

நோக்கமற்றுப் பாயும் ரத்தம்
விரல்களையும் இலைகளையும் சேர்ந்து நடுங்க வைக்கிறது

ஒரு காலைக் கனவில் இருந்த ஆள்
வாசல் தெளிப்பதற்கு முன்பே கிளம்பிப் போனான்

நான்கு ஒளிவீசும் கண்களின் பறவைமனிதன்
ஆழ்ந்த துக்கத்துடன் இனி எப்போதும் பாடுவதில்லை

ஒரு பெரிய தங்கக் கடிகாரம்
உனது இதயத்தில் என்றென்றும் தொங்குகிறது
மெண்டல்ஷ்டாமின் கண்ணீர்

மெண்டல்ஷ்டாமின் கண்ணீர் எனது முகத்தின் மேல் சொட்டுகிறது,
ஃபெய் யெவின் கண்கள் இறந்தவனின் கண்கள் போல இருக்கின்றன
கோபமுற்ற காற்று எழும்புகிறது, பீத்தோவனின் புயல் கூரையின் தோலை உரிக்கிறது,
எனது இறந்த தலைக்குள் ருஷ்ய சித்ரவதை முகாம்களின் தீவுகள் மிதக்கின்றன.

மெண்டல்ஷ்டாமின் கண்ணீர் எனது முகத்தின் மேல் சொட்டுகிறது,
ஷுமனின் நரம்புகள் கூரையிலிருந்து தரைக்குப் பரவுகிறது,
மெண்டல்ஷ்டாம், நாடு கடத்தப்படுதலின் குளிரை எனது உடலுக்குள் செலுத்துகிறான்,
எனது இறந்த தலைக்குள் அமெரிக்க சித்ரவதை முகாம்களின் தீவுகள் நொண்டுகின்றன.

மெண்டல்ஷ்டாமின் கண்ணீர் எனது முகத்தின் மேல் சொட்டுகிறது,
ஆகாயத்தில் நட்சத்திரங்கள் ஓநாய்களின் கண்களைப் போலப் பிரகாசிக்கின்றன,
புராதனக் குகைகளில் இருந்து மானுடக் கொடூரத்தின் காற்று வீசுகிறது,
செங்குத்துப்பாறைகள் நிறைந்த சித்ரவதை முகாம்களின் தீவுகள் மிதமாகக் குலுங்குகின்றன.

***

மூடுபனிக் கவிகள்-4: கூ செங் – தமிழில் சமயவேல்

கூ செங்

கூ செங்
(1956-1993)

மூடுபனிக் கவிகளில் மிக முக்கியமான கவி கூ செங். அவரது
வாழ்க்கை ஒரு அதிபுனைவைப் போல இருக்கிறது. குழந்தைத்தனமாக
பூச்சிகளின் உலகில் வாழ்ந்த இவரது வாழ்க்கை ஒரு கொடூரமான
புனைவாக இருக்கிறது. பைத்தியம், கவிஞன் என்ற போர்வையில்
வாழ்ந்த கூ செங் ஒரு ஆணாதிக்கக் கொலையாளி என்றும் எழுதினார்கள்.
பல எதிரும் புதிருமான பதிவுகளே காணக் கிடைப்பதால், கூ செங்கையும்
அவரது மனைவி ஸீ யேவையும் நேரடியாக அறிந்த எலியட் வெய்ன்பெர்ஹர்
எழுதிய “அடுத்த நிறுத்தம், விலக்கப்பட்ட நகரம்” என்னும் கட்டுரையின் சில
பகுதிகளின் தமிழாக்கத்தை இங்கு வாசிப்போம்.

அடுத்த நிறுத்தம், விலக்கப்பட்ட நகரம்
எலியட் வெய்ன்பெர்ஹர்

1956ல் பீகிங் நகரில் நன்கு அறியப்பட்ட கவிஞரும் ராணுவ அதிகாரியுமான கூ ஹாங்கின் மகன் கூ செங், அவரது 12ம் வயதில் ஒரு இரண்டு வரிக் கவிதை எழுதிப் பிரபலம் ஆனார். அந்தக் கவிதை:

“கருத்த இரவின் ஒரு கொடை, இந்த இருண்ட கண்களைக் கொண்டு கூட
நான் பிரகாசிக்கும் ஒளியைத் தேடிப் போகிறேன்.”

1969ல், கலாச்சாரப் புரட்சி கூ செங்கையும் அவரது குடும்பத்தையும் ஷான்டோங் மாகாணத்தின் உப்புப் பாலைவனத்திற்குப் பன்றிகள் மேய்க்க அனுப்பியது. அந்தப் பகுதி மக்கள், கூ செங் புரிந்து கொள்ள முடியாத வட்டார மொழியில் பேசினார்கள். தனிமை காரணமாக அவர் இயற்கையின் உலகில் லயிக்க ஆரம்பித்தார்: “இயற்கையின் குரல் எனது இதயத்தின் மொழி ஆகியது. அதுவே ஆனந்தம்” என்றார்.

அவருக்கு மிக விருப்பமான புத்தகம் 19ம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ழான் ஹென்றி ஃபேப்ரெயின் “பூச்சியியல் குறிப்புகளும் வரைபடங்களு”மே. பூச்சிகளைச் சேகரிக்க ஆரம்பித்தார். பறவைகளைக் கூர்ந்து கவனித்தார். மணலில் மரக்குச்சிகளைக் கொண்டு “பெயர் இல்லாத சிறு மலர்கள்” “வெள்ளை மேகத்தின் கனவு” போன்ற கவிதைகளை எழுதினார். ஜான் க்ளேர் போல அவரது கவிதைகளை வயல்களில் கண்டெடுத்து எழுதிக் கொண்டார். “இயற்கையிடம் நான் ஒரு மாய ஒலியைக் கேட்டேன். அந்த ஒலியே எனது வாழ்வின் கவிதை ஆகியது.” என்கிறார். அவரது முதற் பருவக் கவிதையின் இயல்பு ஒரு மழைத்துளியாக இருந்தது. அவரது குழந்தைப் பருவம் சொர்க்கத்தின் ஒரு காட்சியைப் போல இருந்தது. அதிலிருந்து அவர் ஒருபோதும் மீளவே இல்லை.

1974ல் அவர் பீகிங்குக்குத் திரும்பினார். ஒரு தொழிற்சாலையில் வேலை பார்த்தார். பேய்த்தனமாக எழுத ஆரம்பித்தார். அவரது அறையின் சுவர்களில் எல்லாம் எழுதி வைத்தார். அவரை “ஒரு பலகையில் குத்தப்பட்டு கால்களை உதைத்துக் கொண்டிருக்கும் ஒரு பூச்சியைப் போல” அவர் உணர்ந்தார். ஆனால் அவரை விட ஏழு முதல் பத்து வயது வரை மூத்த கவிகளான பெய் தவோ, துவோ துவோ, யாங் லியான், மாங் கே, ஷூ திங் முதலிய கவிகளின் குழுவுடன் இணைந்து கொண்டார். இந்தக் குழு சோஷலிச யதார்த்தவாதத்தையும் அதன் புரட்சிகரமான கதாநாயகர்களையும் நிராகரித்தது. தன்னையே விசாரிக்கும் உள்நோக்கிய படிமவகைப் பாடல்களையும் கவிதைகளையும் எழுதியது.

“சாம்பல் வானம்
சாம்பல் சாலை
சாம்பல் கட்டிடங்கள்
சாம்பல் மழையில்
இந்த இறந்து பரந்த சாம்பற்மை வழியாக
இரண்டு குழந்தைகள் நடக்கிறார்கள்
ஒருவர் பிரகாசமான சிவப்பு
ஒருவர் வெளுத்த பச்சை”

இது கூ செங்கின் முதற் பருவக் கவிதைகளில் ஒன்று. இதை அரசுத் தரப்பில் ஒருவர் ‘மெங்க்லாங்’ கவிதை என்றார். ‘மெங்க்லாங்’ என்னும் சீனச் சொல்லின் பொருள் “இருண்மை” அல்லது “மூடுபனி” என்பதாகும். பெய் தவோ, அவர்களது தலைமறைவு இதழின் பெயரைக் கொண்டு “இன்று (ஜிண்டியாங்) குழு”வினர் என அழைத்தால் போதும் என்றார். ஆனால் மூடுபனிக் கவிகள் என்ற பிரயோகமே பரவிவிட்டது. கூ செங், “மூடுபனியே இல்லை. உண்மையில் இவை எதையோ தெளிவு படுத்தும் கவிதைகள்” என்றார்.

கூ செங்கின் படைப்புகள் 1981ல் ஒரு பித்தவெறித் தாவலில் “பலினின் கோப்பு” என்ற தலைப்பிலான கீதக் (லிரிகல்) கவிதைகளாக இருந்தன. இதுவே அவரது முதல் கவிதைத் தொடர். “மேற்கை நோக்கிய பயணம்” என்னும் சீன செவ்வியல் நாவலில் வரும் குரங்கு ராஜாவை ஒத்த ஏமாற்றுப் பேர்வழியே பலினும்–கூ செங்கும் குரங்கு ஆண்டில் பிறந்தவர் தான்–தெரியாத்தனமாக உன்மத்தக் காளான்களை சாப்பிட்டுவிட்ட குழந்தையால் எழுதப்பட்ட சிதறிய வடிவம் கொண்ட நர்சரிப் பாடல்களைப் போன்றும் முட்டாள்தனமான தேவதைக் கதைகள் போன்றும் இருக்கும் ஒரு அடுக்குக் கவிதைகளே “பலினின் கோப்பு.” சீனத்தில் இதற்கு முன்பு ஒரு போதும் எழுதப்படாத ஒரு புதிய வகைக் கவிதைகளே இந்த பலின் கவிதைத் தொடர்.

1983ல் ஒரு ரயிலில் சந்தித்த ஸீ யே என்னும் ஒரு அழகிய மாணவக் கவியைக் காதலித்துத் திருமணம் செய்து கொண்டார். திருமண நாளிலேயே “நாம் இருவரும் இணைந்து தற்கொலை செய்து கொள்வோம்” என்று கூறினார். ஸீ யே உற்சாகமானவராகவும் நடைமுறை அறிந்தவராகவும் இருந்தார். ஆனால் கூ செங்கோ ஒரு கனவுக்காரர். அடிக்கடி மனச்சோர்வு அடைபவர்.

1985ல் அவருக்கு ஒரு தரிசனம் கிடைத்தது. முன்பு அவர் ‘ஒரு மனித உயிரியாக இருக்க முயற்சி செய்தேன்’, ஆனால் இப்போது உலகம் ஒரு மாயை என்று அறிந்து கொண்டேன். தனது சுயத்தைப் பின்னால் விட்டுவிட்டு ஒரு நிழல் இருப்பை இருப்பிடமாக்கிக் கொள்ள அவர் கற்றுக் கொண்டார். முன்பு, அவர் எழுதியவை ‘முக்கியமாக லிரிகல் வகைக் கவிதை’. இப்பொழுது அவர் ‘ஒரு வினோதமான ஒப்பற்ற அதிசயத்தைக் கண்டுபிடித்தார்: திரவப் பாதரசம் தெறித்தோடி, எந்தத் திசையிலும் நகர்வதைப் போல சொற்கள், தாமாகவே செயல்பட்டன’. அவரது நீண்ட தொடர் கவிதை ஒன்றை ‘திரவப் பாதரசம்’ என்றே அழைத்தார். ‘எந்த சொல்லும் அடக்குமுறைகள் அற்று சுதந்திரமாக இருக்கும் வரை தண்ணீரைப் போன்றே அழகாக இருக்கலாம்,’ என்று அவர் எழுதினார்.

1988ல் கூ செங்கும் ஸீ யேவும் நியூசிலாந்துக்குப் புலம் பெயர்ந்தார்கள். முதலில் அவருக்கு ஆக்லேண்ட் பல்கலைக் கழகத்தில் சீனமொழி கற்பிக்கும் வேலை கிடைத்தது. வகுப்பில் மாணவர்கள் ஏதாவது பேசட்டும் என கூ செங் உட்கார்ந்து கொண்டிருப்பாராம். மாணவர்களோ ஆசிரியர் ஏதாவது சொல்லட்டும் என மௌனமாக இருப்பார்களாம். விரைவில் மாணவர்கள் வகுப்புக்கு வருவதை நிறுத்திக் கொண்டார்கள். இது நிர்வாகத்துக்குத் தெரிய வந்து அவர் வேலையிலிருந்து நீக்கப்பட்டார்.

தம்பதியர் ஆக்லேண்ட் வளைகுடாவில் உள்ள ஒரு தீவில் வைஹேக்கே என்னும் இடத்தில் உள்ள, மின்சாரமும் தண்ணீரும் இல்லாத ஒரு பாழடைந்த பங்களாவில் குடியேறினார்கள். அங்கு கூ செங் அவரது குழந்தைப் பருவ சொர்க்கத்தை மீட்டெடுக்க முயற்சி செய்தார்.

அவர்கள் சிப்பிமீன்களையும் கிழங்குகளையும் இலந்தைப் பழங்களையும் சேகரித்தார்கள். கூ செங் மனைவியை சமையல் செய்ய அனுமதிப்பதில்லை. தவறான உணவுகளால் நோய்மை அடைந்தார்கள். அவர்கள் ஸ்பிரிங் ரோல்களையும் மட்பாண்டங்களையும் செய்து உள்ளூர் சந்தையில் விற்க எண்ணினார்கள். அவர்களுக்கு ‘மூயர்’ ( மரக் காது-இது ஒரு பூஞ்சைக் காளான் பெயர் ) என்று ஒரு மகன் இருந்தான். கூ செங்கின் எல்லாக் கையெழுத்துப் பிரதிகளையும் ஸீ யே தட்டச்சு செய்தார். அதற்குக் கட்டணமாக அவரே வரைந்த வெள்ளி மற்றும் தங்க விளையாட்டுப் பணங்களை கூ செங் கொடுத்தார். ஆங்கிலத்தையோ அல்லது வேறு எந்த மொழியையும் கற்க அவர் மறுத்துவிட்டார்.

ஒரு சீனன் வேற்று மொழிகளைக் கற்க ஆரம்பித்தால் அவனது தானின், இருத்தலின் சுயவுணர்வைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இழந்துவிடுவான் என்றார். நீல ஜீன்ஸின் கால்களை வெட்டிச் செய்த ஒரு உயரமான உருளைத் தொப்பியை அவர் எப்போதும் அணிந்திருப்பார். இந்தத் தொப்பி எதற்காக எனக் கேட்ட போது அவரது சிந்தனைகளில் எதுவும் தலையை விட்டுத் தப்பிவிடாதவாறு தொப்பி காக்கிறது என்றாராம்.

அனேகமாக இந்த சமயத்தில் தான் நான் அவர்களை சந்தித்தேன்.அப்போது பெர்லினில் அவர் இருந்தார். நான், கூ செங், ஸீ யே மூவரும் ஒரு சீன உணவகத்துக்குச் சாப்பிடப் போனோம். எனது முதல் கேள்வியே அவரது தொப்பியைப் பற்றியதாக இருந்தது. கூ செங் தூங்கும்போது கூட அதை அணிவதாகவும் அவரது கனவுகள் எதையும் அவர் இழக்க விரும்பாததே காரணம் என்றும் ஸீ யே கூறினார்.

நாங்கள் மணிக்கணக்கில் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். ஆனால் எனக்கு மிகக் கொஞ்சமே புரிந்தது. ஒவ்வொரு விஷயமும் ஒரு விரிவான விவாதத்திற்கும் பிரபஞ்ச சக்திகளுக்கும் இட்டுச் சென்றது: சீனப் புராணங்களில் வரும் படைப்புக்கு முந்தைய, பொருட்கள் யின்–யாங் என இரண்டாகப் பிரிவதற்கு முந்தைய குழப்ப நிலை போன்றதே கலாச்சாரப் புரட்சி, மேலும் அதன் தொடர்ச்சியான பதட்ட நிலையே தியானமன் சதுக்கம்; செயல்-அற்ற-அற்ற தாவோயிசம். கூ செங் பேசிக் கொண்டிருந்த நேரம் முழுவதும் அவரை ஸீ யே ஆராதிப்பது போலப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தார். இருவரிடமிருந்தும் ஒரு களங்கமற்ற இனிமையான ஒளி பரவிக் கொண்டிருந்தது. நான் சீன மரபில் வரும் அந்தப் பித்துப்பிடித்த மலைத் துறவிகளில் ஒருவர் முன் உட்கார்ந்திருப்பதைப் போல உணர்ந்தேன்.

மாலைப் பொழுது நெருங்கும் போது கூ செங் குளியலறைப் பக்கம் சென்றார். அவரது உருவம் மறைந்தவுடனே ஸீ யே எனது பக்கம் திரும்பிப் புன்னகைத்து விட்டுக் கூறினார்: ‘இவர் இறந்து கொண்டிருக்கிறார் என நம்புகிறேன்’ அவர் அதை விவரித்தார். நியுசிலாந்தில் இருந்தபோது அவரது மகனை ஒரு மவோரி தம்பதியர்க்கு தத்துக் கொடுத்துவிடலாம் என்றாராம். மகன் இருப்பதால் அவரைக் கவனிப்பது குறைகிறது என்றும் வீட்டில் ஒரு ஆண் தான் இருக்க வேண்டும் என்றும் கூறினாராம். ‘நான் எனது மகனை, அவர் இறந்தால் ஒழியத் திரும்பப் பெற முடியாது’ என்று அவர் கூறினார்.

அவர்களது தனிப்பட்ட வாழ்க்கையின் கஷ்டங்கள் பின்னர் பொதுவெளிக்குத் தெரிய வந்தது. நியுசிலாந்துக்குச் செல்வதற்கு முன்பு கூ செங், இன்னொரு மாணவி, யிங்கர் என்னும் லி யிங்கின் மேல் காதல் வயப்பட்டார்—ஆனால் உறவு தொடங்கவில்லை. ஸீ யே ஒரு திட்டம் வகுத்தார். யிங்கரை வைஹேகே தீவுக்கு வரவழைப்பது, ஸீ யேவுக்குப் பதிலாக அவரை கூ செங்கின் மனைவி ஆக்குவது, பிறகு அவர் நியூசிலாந்தில் உள்ள மகனுடன் இணைவது–இதுவே அவரது திட்டம்.

யிங்கரின் பயணச்சீட்டுக்கான கட்டணத்தை ஸீ யேவே ஏற்றுக் கொண்டார். ஆனால் கூ செங் காதலிகள் புடை சூழ ஒரு ஆனந்தத் தோட்டத்தில் கவிதை எழுதிக் கொண்டிருக்கவே விரும்பினார். (பெண்கள் எதுவும் செய்யாமல் இருக்கும் போது தான் அழகாக இருக்கிறார்கள் என்று ஒருமுறை அவர் கூறியிருந்தார்). யிங்கர், கூ செங்கின் காதலியாக மாறாத போதிலும் இவர்களது வாழ்நிலையைக் கண்டு பயந்துவிட்டார். கூ செங்கும் ஸீ யேவும் வீட்டைப் பழுது பார்ப்பதற்கான பணத்தைத் திரட்ட பெர்லின் சென்றிருந்த சமயத்தில் யிங்கர், ஒரு வயது முதிர்ந்த யுத்தக்கலைப் பயிற்சியாளருடன் காணாமல் போனார்.

அதே சமயம், கூ செங் அவரது மிகச்சிறந்த கவிதைகளை எழுதிக்கொண்டு இருந்தார், அவரது கடைசித் தொடர் கவிதையான ‘நகரம்’, அவர் வெறுத்த ஆனால் இழந்த பீகிங் நகரம் பற்றிய ஒரே சமயத்தில் கொட்டும் பல்வர்ண உணர்வெழுச்சிகளாக இருந்தது. (அந்தக் கோடையின் ஒரு பூங்காவில் செஸ்ட்நட் மரங்களுக்கடியில், கூ செங் அவருக்குள்ளேயே மீண்டும் மீண்டும் ‘நான் ஆச்சர்யம் கொள்கிறேன், சீனா இப்பொழுது எப்படி இருக்கும்’ என்று முணுமுணுத்துக் கொண்டே இருந்தார்.)’.

இந்தக் கவிதை முழுவதும் வெளிப்படைத் தன்மையுடன் இல்லாத போதும் சுயசரிதைத் தன்மை கொண்டிருந்தது. கவிதைத் தொடரின் தலைப்பாகிய ‘செங்’ அவரது பெயராகவும் ‘நகரம்’ என்னும் பொருள் தரக்கூடியதாகவும் இருந்தது. ஒரு பொதுவிடக் கவிதை வாசிப்பின் போது அவரது “பீகிங்கின் குறுக்காக அவர் செய்த பேருந்துப் பயணங்களின் கொடூரம், நடத்துனர் சத்தம் போட்டுக் கத்துவார், ‘அடுத்த நிறுத்தம், விலக்கப்பட்ட நகரம் (கூகாங்).’ அது அவரது அப்பாவின் பெயர் கூ காங் போலவே ஒலிக்கும். (அவர் ஒருமுறை எழுதினார், அழிவு தொடங்கும் இடம், குடும்பம், என்று. மேலும் கூ செங் எழுதினார், “எனது கவிதையில் நகரம் மறைகிறது, பதிலாக அந்த இடத்தில் ஒரு துண்டு மேய்ச்சல் நிலம் தோன்றுகிறது.”

எல்லா வகையிலும், மேலும் மேலும் கூ செங்கின் பேராசையும் வெறியும் மூர்க்கமும் வளர்ந்து கொண்டே இருந்தன. சுவாங் சூவின் அதிகதைகளில் வருவதை அப்படியே எடுத்துக் கொண்டு, ‘அதிமனிதனுக்கு எல்லாமும் அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளது’ என்னும் நீட்சேயிசமாக மாற்றிக் கொண்டார். ஃபிராங்ஃபார்ட்டில் ஒரு கூட்டத்தில் “தாவோயிசந்தைப் பின்பற்றுபவர்கள் கொல்வதற்கு, தன்னைக் கொள்வதற்கு உரிமையுள்ளவர்கள், உண்மையில் எதையும் செய்யக் கூடியவர்கள், ஏனெனில் எதையுமே செய்யாதிருப்பதில் அவன் ஈடுபட்டிருக்கிறான்” என்றார்.

புத்த மதம் பற்றிய நேர்காணலில், “எதுவும் தெரியாதவர்களுக்குத் தான் புத்த மதம் தேவை, ஏற்கனவே நீங்கள் அறிந்தவர் என்றால் உங்களுக்கு இந்த மதமே தேவையில்லை. ஆனால் எல்லாமே உங்களுடையது” என்றார். எழுதுவதை நிறுத்திவிட்டதாகவும் அவரது நேரத்தில் பெரும்பகுதியைத் தூங்கிக் கழிப்பதாகவும், அது தான் உண்மையான வேலை என்றும் கூறினார். ‘தூங்கி எழும்போது மட்டுமே மனித இதயம் எவ்வளவு குளிர்ந்து இருக்கிறது என்று எனக்குத் தெரிகிறது.’ என்று எழுதினார்.

இந்த சமயத்தில் அவருக்குப் பிடித்த புத்தகமாக ஒத்தல்லோவைக் குறிப்பிட்டார். ஒரு துப்பாக்கி வாங்குவது பற்றி பேசிக் கொண்டு இருந்தார். ஒருமுறை ஸீ யேவை கழுத்தை நெரிக்க முயற்சி செய்து மனநலக் காப்பகத்தில் சேர்க்கப்பட்டார். ஆனால் அவரது மனைவியோ குற்றம் பதிவு செய்ய மறுத்து அவரைக் கவனிக்கும் பொறுப்பை ஏற்றுக் கொண்டு, அவரை காப்பகத்திலிருந்து வீட்டுக்குக் கூட்டி வந்தார்.

ஸீ யே அவரைக் கொல்வது அவருக்கு மாபெரும் மகிழ்ச்சி அளிக்கும் என்று கூ செங் குறிப்பிட்டார்.
அவர்கள் டஹிடி வழியாக நியுசிலாந்து வந்து சேர்ந்தார்கள். அங்கு அவர்கள் ஓவியர் பால் காகினின் புதைகுழியைப் பார்வையிட்டார்கள். கூ செங்கின் 37வது பிறந்த நாளான, 1993 செப்டம்பர் 24ல் அவர்கள் வைஹேக்கே தீவுக்குத் திரும்பினார்கள். அக்டோபர் எட்டாம் நாள் அவர் ஸீ யேவை ஒரு கோடரியால் கொலை செய்து விட்டுத் தானும் தூக்கிட்டுக் கொண்டு இறந்தார்.
இது ஒரு தாவோயிச தோற்றமுரண் மெய்.

கூ செங்கைப் பற்றி மறந்தால் மட்டுமே நாம் அவரது கவிதைகளை வாசிக்க இயலும். ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பில் அவரது ஐந்து நூல்கள் கிடைக்கின்றன. பெயரற்ற பூக்கள் (Nameless Flowers), கனவுகளின் கடல் (Sea of Dreams) ஆகியவை அண்மையில் வெளியாகிய தொகுப்புகள்.

அவரது கடைசிக் கடிதங்கள் ஒன்றில் எழுதினார், ‘என்னுடைய புத்தகங்களைப் படித்தால் நான் ஒரு முழுப் பைத்தியம் என்பதை நீங்கள் அறிந்து கொள்வீர்கள். எனது கைகள் மட்டுமே இயல்பாக இருக்கின்றன’.

மேலும் அவர் எழுதினார், “சொர்க்கத்துக்கும் பூமிக்கும் நடுவில் நான் கற்பனையில் நடந்து கொண்டிருந்த போது அங்கே நானும் ஒரு வகை மென்பச்சைப் புற்கள் மட்டுமே இருந்தோம்.”
—-

கூ செங் கவிதைகள்:

1
பனி மனிதன்

நான் ஒரு பனிமனிதனைச் செய்தேன்
உன் வீட்டுக் கதவு முன்பு
எனக்குப் பதிலாக நிற்பதற்கு, அங்கு காத்துக் கொண்டு
அதன் அனைத்து மடத்தனங்களில்.

பிறகு நீ உனது லாளிபாப்பைப் புதைத்தாய்
அதன் உறைபனி இதயத்தின் ஆழத்தில்,
இந்தச் சிறிய இனிமை அதை
உயிர்ப்பித்து எழுப்பிவிடும் என்று கூறுகிறாய்.

பனிமனிதன் புன்னகைக்கவில்லை
ஒரு சப்தமும் எழுப்பவில்லை,
பிறகு வந்தது பிரகாசமான வசந்த சூரியன்
அவனை உருக்கி வெளியேற்ற…

இப்பொழுது அவன் எங்கிருக்கிறான்?
அந்தக் கபடமற்ற இதயம் எங்கே?
ஒரு தேனீ ரீங்கரிக்கிறது
அருகில் ஒரு சிறிய கண்ணீர்க் குட்டை.

2

எல்லாம் தவிர்த்தல்

பூக்களைப் பயிரிட நீ விரும்புவதில்லை
ஏனெனில் நீ கூறுகிறாய், “அவை வாடி உதிர்ந்து மறைவதைப்
பார்க்க நான் விரும்பவில்லை.”

ஆக
பொருட்களின் முடிவுகளைத் தவிர்ப்பதற்காக
எல்லாத் தொடக்கங்களையும் நீ தவிர்க்கிறாய்.

3

ஒரு விளையாட்டு

அது நேற்றா? அல்லது முந்தா நாளா?
நல்லது, அது கடந்த காலத்தில், அது நிச்சயம்
நாம் ஒரு கல்லைக் கைக்குட்டைக்குள் சுற்றிப் பொதிந்தோம்
உயரே நீல வானத்துக்குள் அவை இரண்டையும் எறிந்தோம்–

என்ன ஒரு பயங்கரமான கிறுகிறுப்பூட்டும் உணர்வு
வானமும் பூமியும் சுற்றிச் சுழல்கிறது
எங்களது நடுங்கும் கைகளால் அவற்றைப் போக விடுகிறோம்
மேலும் கடவுளின் கடுமையான தீர்ப்புக்காகக் காத்திருந்தோம்

அங்கே இடியும் இல்லை, மின்னலும் இல்லை
கல் மட்டும் அமைதியாகத் திரும்பி பூமியில் விழுந்து கொண்டிருந்தது
மேலும் துணைக்குச் சென்ற கைக்குட்டை என்ன ஆனது?
அங்கே, உயரே மரங்களின் உச்சியில் சிக்கி இருந்தது

அதற்குப் பிறகு, நாங்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொள்ளவே இல்லை
பயணத்தில் இருந்து கொண்டிருப்பதாக, மேலும் மேலும் தொடர்ந்து
அந்தத் தனித்த, நம்பிக்கைக்குரிய கல் மட்டும் தொடர்ந்து பின்னால் இருக்கிறது
அமைதியாக, அதன் தோழமைக்காக ஏங்கிக் கொண்டு.

4

அந்தியின் ஒளிர்வில்
மாலைப் பொழுது ஒளிர்கையில்,
உனது உதடுகள் இறுக மூடிக்கொண்டன,
நீ கூறுகிறாய், “இங்கு பதினைந்து நிமிடங்கள் மட்டுமே மீந்திருக்கின்றன,”
அதன் பொருள், துயரம் ஏற்கனவே தொடங்கிவிட்டது.

“நாம் பத்து அல்லது ஒரு நூறு ஆண்டுகள் பிரிந்திருக்க நேரலாம்;
நாம் ஆயிரம், பத்தாயிரம் மைல்கள் பிரித்திருக்க வேண்டும்”
ஆனால் பிறகு நீ விளையாட்டாகச் சிரிக்கிறாய்
உனது நிஜமான வயதைக் காட்டிக் கொண்டு.

நீ கூறுகிறாய், “ஒரு வாக்கியத்தைச் சொல்லக்கூட நான் மறந்துவிட்டேன்”
நான் சொல்கிறேன், “ஆமாம், அந்த ஒரு வாக்கியத்தையும் நீ மறந்துவிட்டாய்”
மாலைப்பொழுது முழுவதும் அந்த ஒரு வாக்கியத்தை நாம் நெருங்கினோமில்லை
ஆனால் நாம் பார்ப்பதற்கு முன்பே, எவ்வகையிலோ சூரியன் மௌனமாய் மறைந்தான்.

5

வான்வழித் தாக்குதல் முடிந்த பிறகு

வான்வழித் தாக்குதல் முடிந்த பிறகு
நாம் மீண்டும் கவிதையைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினோம்
தரை நனைந்து ஊறிக் கொண்டிருக்கிறது
எல்லா இடங்களிலும் பானைகள் சிதறிக் கிடக்கின்றன

பிறகு நீ உள்ளே நுழைந்தாய்
ஒரு கனமான கூடையைத் தூக்கிக்கொண்டு
எனக்காக நீ கொண்டு வந்த சாப்பாடு
ரொட்டியும் தங்கத் தேனும்

நீ இறந்து இரண்டு வாரங்களுக்குப் பிறகு
நானும் கூட போரில் இறந்தேன்
பசும் பச்சைப் புற்கள்
இப்பொழுது இந்தப் பதுங்கு குழியை மூடியிருக்கிறது.

௦௦௦

.

தூங்கும் அரசி ( The Sleeping Queen ) இத்தாலிய மொழி : இடாலோ கால்வினோ ( Italo Calvino ) / ஆங்கிலம் வழி தமிழில் ச.ஆறுமுகம்.

ஸ்பெயின் நாட்டினை ஒரு காலத்தில் நல்லவரும் நீதிமானுமாகிய மேக்சிமிலியன் ஆண்டுவந்தார். அவருக்கு வில்லியம், ஜான், குட்டி அந்தோணி என மூன்று மகன்கள் இருந்தனர். கடைக்குட்டியாகிய குட்டி அந்தோணிதான் அரசனின் அன்புக்குப் பாத்திரமான அப்பா பிள்ளையாக இருந்தான். நோய் ஒன்றின் தொடர்ச்சியாக அரசர் கண்பார்வையினை இழந்தார். நாட்டின் அனைத்து மருத்துவர்களும் வரவழைக்கப்பட்டுவிட்டனர்; ஆனாலும் எவருக்கும் நோய் தீர்க்கும் வழி தெரியவில்லை. மிகவும் வயதான முதிர்ந்த மருத்துவர் ஒருவர், “இந்த நோய் தொடர்பாக மருத்துவ அறிவு வளர்ச்சி குறைவாகவே உள்ளதால், குறிசொல்பவருக்குச் சொல்லியனுப்புங்கள்” என்றார். அதனால் நாட்டிலுள்ள குறிசொல்பவர் ஒருவர்விடாமல் அனைவரும் அழைக்கப்பட்டனர். அவர்கள் அவரவர் ஏடுகளைக் குடைந்தனர்; ஆனாலும் அவர்களில் யாரும் மருத்துவர்களைவிட விஷயஞானம் தெரிந்தவர்களாக இல்லை என்பதுதான் நிரூபணமானது. குறி சொல்பவர்களுடன் எல்லோருக்கும் அந்நியமான ஒரு மந்திரவாதியும் நுழைந்திருந்தான்.

எல்லோரும் அவரவர் கணிப்பினைக் கூறி முடித்தபின் மந்திரவாதி, “அரசர் மேக்சிமிலியன் அவர்களே, உங்களுக்கு நேர்ந்துள்ளது போன்ற பார்வை இழப்புகள் பலவற்றை நான் அறிவேன். இதற்குத் தீர்வு என்பது தூங்கும் அரசியின் நாட்டில் தவிர வேறு எங்கும் கிடைக்காது; அது அவளுடைய கிணற்றிலுள்ள தண்ணீர் மட்டும் தான்.” என்றான். அவன் வார்த்தைகளைக் கேட்டவர்களின் முகத்தில் வியப்பு மறையுமுன்பாகவே, அவன் மறைந்துவிட்டதுடன், அதன்பிறகு அவனைப்பற்றி வேறெந்தத் தகவலும் கிடைக்கவில்லை.
அந்த மனிதன் யாரென்று அறிய அரசர் மிகுந்த ஆவல்கொண்டார்; ஆனால் அவனை அதற்கு முன்பு பார்த்தவர்கள் ஒருவர் கூட இல்லை. குறிசொல்பவர்களில் ஒருவர் மட்டும் அவன் ஆர்மீனியா பக்கமுள்ள மந்திரவாதியாக இருக்கலாமென்றும் அவன் ஸ்பெயின் நாட்டுக்குள் மாயமந்திரம் மூலமாகத்தான் வந்திருக்கவேண்டுமென்றும் கூறினான்.

“அப்படியென்றால் தூங்கும் அரசியின் நகரமும் அந்தப்பக்கமாகத்தான் இருக்கலாமோ?” என வினவினார், அரசர். அவையோர்களில் முதியவர் ஒருவர், “தேடிப்பார்க்காதவரையில் அது எங்கிருக்கிறதென்று நாம் தெரிந்துகொள்ள இயலாது. நான் மட்டும் இளைஞனாக இருந்தால், சிறிதுகூடத் தாமதிக்காமல் இந்நேரம் தேடப்போயிருப்பேன்.” என்றார்.

மூத்த மகன் வில்லியம் உடனேயே ஒரு அடி முன்நகர்ந்து, ”அந்த நகரத்தைத் தேட யாரையாவது அனுப்பவேண்டுமென்றால், என்னை அனுப்புங்கள். முதல் மகனாகப் பிறந்தவன் வேறெல்லாவற்றையும் விடத் தந்தையின் உடல்நலத்துக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பதுதான் மிகமிகப் பொருத்தமானது.” என்றான்.

“அன்பு மகனே,” என்றழைத்த அரசர், “ உனக்கு எனது நல்வாழ்த்துக்கள், பணம், குதிரைகள், இன்னும் உனக்கு என்னென்ன தேவையோ எல்லாவற்றையும் எடுத்துக்கொள். ஒரு மூன்று மாதங்களுக்குள் நீ வெற்றிவீரனாகத் திரும்பி வந்துவிட வேண்டுமென்றுதான் நான் எதிர்பார்க்கிறேன்.” என்றார்.
வில்லியம் அந்த நாட்டின் துறைமுகத்துக்குச் சென்று, பூதத்தீவில் மூன்று மணிநேரம் மட்டும் நங்கூரமிட்டு நின்றுவிட்டுப் பின்னர் ஆர்மீனியாவுக்குப் பயணத்தைத் தொடரும் கப்பல் ஒன்றில் ஏறினான்.

பூதத்தீவினைப் பார்த்துவிட்டு வரலாமேயென அவன் கரையிறங்கிச் சென்றான்; தீவுக்குள் வெறுமனே வேடிக்கை பார்த்துலவும்போது கவர்ச்சிகரமான ஒரு பெண்ணைச் சந்தித்ததோடு, மூன்று மணிநேரம் கடந்துபோனதை அறியாமலேயே அவள் பேச்சில் மயங்கியிருந்தான். கப்பல், குறித்த நேரத்தில் பாய்மரங்களை விரித்து, வில்லியம் இல்லாமலேயே துறைமுகத்தை விட்டுக் கிளம்பிச் சென்றது. அதற்காக முதலில் அவன் வருந்தினாலும் அந்தப் பெண்ணின் நட்பில் அப்பாவின் நோய் மற்றும் அவனது பயணத்தின் நோக்கம் எல்லாவற்றையும் மறந்தான்.

மூன்று மாதங்கள் கடந்த பின்பும் வில்லியம் வருவதான எந்த அறிகுறியும் தென்படவில்லை. அவன் இறந்திருப்பானோவென அரசர் அஞ்சத் தொடங்கினார். ஏற்கெனவே பார்வையின்றித் தவித்த அவரது வேதனையுடன் மகனை இழக்கும் துயரமும் சேர்ந்துகொண்டது. அவரை ஆறுதல்படுத்த நடு மகனான ஜான், அவனது மூத்த உடன் பிறப்பைத் தேடுவதோடு தண்ணீரையும் தேடிக்கொண்டுவருவதாகக் கூறினான். அரசர் அதற்குச் சம்மதித்தார்; ஆனாலும் முதல் மகனுக்கு நேர்ந்த கதியே இவனுக்கும் நேர்ந்துவிடக்கூடாதேயென பயப்படத்தான் செய்தார்.
பூதத்தீவின் அழகினை, ஜான் கப்பல் தளத்திலிருந்தவாறே கண்டான்.

இம்முறை கப்பல் பூதத்தீவில் முழுநாளும் நங்கூரமிட்டு நிற்பதாக இருந்தது. ஜான் கரையிறங்கிச் சென்று தீவினுள் சுற்றிப்பார்த்தான். வானவில்லைப் பழிக்கும் அனைத்து வண்ணங்களிலும் மீன்களைக் கொண்ட பளிங்கு நீர்க்குட்டைகளின் கரைகளில் ஊதாக் காய்களுடன் பச்சைப்பசேலெனத் துளிர்த்து நின்ற மிர்ட்டில், பசுமை மாறா சைப்ரஸ் மற்றும் லாரெல் மரங்களின் பூங்காவினுள் நுழைந்து அத்தனை அழகினையும் அவன் கண்களால் அள்ளினான். அங்கிருந்து நகரத்தின் அழகிய சாலைகள் மற்றும் தெருக்கள் வழியாக, மையத்தில் சலவைக்கல் நீரூற்று அமைந்த ஒரு சதுக்கத்திற்கு வந்து சேர்ந்தான். அந்தச் சதுக்கத்தைச் சுற்றியிருந்த நினைவுச்சின்னங்கள் மற்றும் கட்டிடங்கள் நடுவே தங்கம் மற்றும் வெள்ளித் தூண்களாலும் பளிங்குச் சுவர்களாலும் அமைந்து கதிரொளியில் தகதகத்துக்கொண்டிருந்த ஒரு மாபெரும் அரண்மனை உயர்ந்து நின்றது.

பளிங்குச் சுவர்களின் அந்தப்பக்கமாக அவனது உடன்பிறப்பு நடமாடியதை ஜான் கண்டுவிட்டான்.
”வில்லியம்,” எனக் கதறியவன். “இங்கே என்ன செய்கிறாய்? ஏன் வீட்டுக்கு வரவில்லை? நீ இறந்துவிட்டதாகவே நாங்கள் நினைத்தோம்!” எனக் கேள்விகளாய்ப் பொழிந்தான். அவர்கள் தழுவிக்கொண்டார்கள்.

அந்தத் தீவுக்குள் காலடி வைத்த மறுகணமே அங்கிருந்து வெளியேற அவனுக்கு எப்படி மனமில்லாமல் போனதென்றும் அங்கே கண்ணில் தெரிகின்ற அனைத்துக்கும் சொந்தக்காரியாகிய, அந்த அழகிய பெண் அவனை எப்படிக் கொண்டாடுகிறாளென்றும் வில்லியம் விவரித்தான். அந்தப் பெண்ணின் பெயர் லூகிஸ்டெல்லா என்றும் அவளுக்கு இசபெல் என்ற அழகான ஒரு தங்கை இருப்பதாகவும் கூறிய அவன், “உனக்கு அவளைப் பிடித்துவிட்டால், அவள் உனக்குத்தான்.” என்றான்.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், பன்னிரண்டு மணி நேரம் கடந்தது; ஜான் இல்லாமலேயே கப்பல் புறப்பட்டுச் சென்றது. சிறிது வருந்திய அவன், பின்னர் அப்பா, அவருக்குத் தேவைப்பட்ட அதிசயத் தண்ணீர் என அனைத்தையும் மறந்து, அவனது அண்ணனைப் போலவே அந்தப் பளிங்கு மாளிகையின் நிரந்தர விருந்தினனாகிவிட்டான்.

மூன்று மாதங்கள் கடந்துவிட்டபின்னரும், இரண்டாவது மகன் குறித்து தகவல் ஏதும் தெரியாமற்போகவே, மொத்த அரசவையும் மோசமான நிகழ்வுகளை நினைத்துப் பயந்தது. அப்போதுதான் குட்டி அந்தோணி அவனது அண்ணன்களையும் தூங்கும் அரசியின் மந்திர நீரையும் தேடிப்புறப்படுவதாகத் துணிச்சலுடன் அறிவித்தான். “அப்படியானால் நீயும் என்னைவிட்டுப் பிரிந்துபோக நினைத்துவிட்டாயா?” என்ற அரசர். “கண்பார்வை இழந்து இடிந்துபோயுள்ள நான் என்னுடைய கடைசி மகனையும் இழக்கவேண்டுமா?” என விம்மினார். ஆனால், அரசர் தன் மூன்று மகன்களையும் நல்லபடியாக ஒருசேர மீண்டும் பார்ப்பதான நம்பிக்கையை அந்தோணி ஏற்படுத்தியதுடன் அந்த அதிசய நீரையும் கொண்டுவந்துவிடுவதாகக் கூறவும், முடிவில் ஒருவழியாக அவனது தந்தை, அவன் புறப்பட்டுச் செல்வதற்கு இசைந்தார்.

கப்பல் பூதத்தீவில் நங்கூரமிட்டது; இம்முறை கப்பல், அங்கு இரண்டு நாட்கள் தங்குவதாக இருந்தது. “ நீங்கள் கரையிறங்கிச் செல்லலாம்,” என அனுமதித்த கப்பல் தலைவன் அந்தோணியிடம்,” ஆனால், உரிய நேரத்துக்குள் திரும்பிவிடுங்கள்; ஏற்கெனவே தீவுக்குள் சென்று காணாமல் போய், எந்தத் தகவலும் தெரியாமலுள்ள அந்த இரண்டு இளைஞர்களைப் போல் நீங்களும் இங்கேயே தங்கிவிட விரும்ப மாட்டீர்களென்று நினைக்கிறேன்.” என்றான். அவனது அண்ணன்களைப் பற்றித்தான் கப்பல் தலைவன் குறிப்பிடுவதாக அந்தோணி புரிந்துகொண்டான்; அவர்கள் அந்தத் தீவுக்குள் தான் எங்கேயாவது இருக்கவேண்டுமென நினைத்துக்கொண்டான். அதனால் அவன் சுற்றிலும் பார்த்துத் தேடி, அவர்களைப் பளிங்கு மாளிகையில் கண்டுவிட்டான். அவர்கள் அவனைக் கட்டித் தழுவி, பூதத்தீவில் அவர்கள் தங்க நேர்ந்த விவரத்தை விவரித்தனர்.

”நாங்கள் இங்கே உண்மையிலேயே ஒரு சொர்க்கத்தில்தான் இருக்கிறோம்.” என்றனர், அந்த இருவரும். “ எங்கள் இருவருக்கும் அழகான பெண்கள் கிடைத்து விட்டனர். இந்தத்தீவின் எஜமானி எனக்கு; அவளுடைய தங்கை ஜானுக்கு. நீயும் எங்களோடு சேர்ந்துவிட்டால், எங்கள் பெண்களுக்கு தங்கை உறவில் இன்னொரு பெண் இருக்கிறாளென்றுதான் நினைக்கிறேன்……………..” என இழுத்தனர்.

ஆனால், அந்தோணி அவர்களின் பேச்சை வெட்டி மடக்கினான். “அப்பாவுக்கான உங்கள் கடமையை மறந்து, நீங்கள் சிந்திக்கும் திறனையே இழந்துவிட்டீர்களென்பது நன்றாகவே தெரிகிறது! தூங்கும் அரசியின் மந்திர நீரைக் கண்டுபிடிப்பது மட்டுமேதான் எனது குறிக்கோள். அந்த முடிவிலிருந்து வேறெதுவும் என்னைத் திசை திருப்பிவிட முடியாது.” “பணம், சொத்து, செல்வம், கேளிக்கை அல்லது அழகுப் பெண்கள் எதுவாக இருந்தாலும், அதுவேதான், என் முடிவு!” என்றான்.

அந்தோணியின் பேச்சினால் மறுபேச்சற்று அமைதியாகிப்போன அவனது உடன்பிறப்புகள் இருவரும் `ஹூம்` என வெறுப்புடன் விலகிச் சென்றனர். உடனேயே அந்தோணி, கணநேரமும் தாமதிக்காமல் கப்பலுக்குத் திரும்பினான். பாய்மரங்களில் பாய்களை ஏற்றி விரிக்கவும், துணைவழிக் காற்று, கப்பலை நேரடியாக ஆர்மீனியாவுக்குக் கொண்டுசேர்த்தது.

ஆர்மீனியன் மண்ணில் கால்வைத்ததுமே, அந்தோணி வழியில் கண்ட ஒவ்வொருவரிடமும் தூங்கும் அரசியின் நகரம் எங்கிருக்கிறதெனக் கேட்காத நபரே இல்லையென்றாலும், அதுபற்றி ஒருவர் கூடக் கேள்விப்பட்டிருக்கவில்லை என்பதுதான் உண்மைபோலத் தெரிந்தது. பல மாதங்கள் வீணாகக் கழிந்தன; பின்னர், மலை உச்சியில் வாழ்ந்த முதியவர் ஒருவரைப் போய்ப் பார்க்குமாறு வழிகாட்டினர். ”இந்தப் பூமியின் வயதளவுக்கு முதியவரான அவரது பெயர் ஃபார்பனல்லோ. அவருக்கும் அந்த நகரம் எங்கிருக்கிறதெனத் தெரியவில்லையெனில், வேறெவருக்கும் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பேயில்லை.”

அந்தோணி மலை உச்சிக்கு ஏறினான். நீண்ட தாடியுடன் மிகவும் தளர்ந்து போயிருந்த அந்த முதியவரை அவரது குடிசையில் கண்ட அந்தோணி அவரிடம் அவன் தேடும் விவரத்தைக் கூறினான். “அன்புள்ள இளைஞனே” என அழைத்த ஃபார்பனல்லோ, ‘’அந்த இடத்தைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்; ஆனால் அது மிகமிகத் தூரத்தில் இருக்கிறது. முதலில் ஒரு பெருங்கடலைத் தாண்ட வேண்டும்; அதற்கே ஒரு மாதம் ஆகிவிடும்; அந்தக் கடலில் பயணம் செய்வதன் அபாயங்களைப் பற்றிக் கூறிமுடியாது. அப்படியே அந்தக் கடலைப் பாதுகாப்பாகக் கடந்து முடித்துவிட்டாலும் அதைவிடப் பயங்கரமான அபாயங்கள் தூங்கும் அரசியின் தீவில் காத்திருக்கின்றன. அதன் பெயரே கூட பெரும் அவலத்தைக் குறிப்பதாக இருப்பதால் தான் அதைக் கண்ணீர்த்தீவு என்கிறார்கள்.” என்றார்.

ஒருவழியாகக் கடைசியில் திட்டவட்டமான தகவல் கிடைத்ததே என்ற மகிழ்ச்சியில் அந்தோணி பிரின்டிஸ்செ துறைமுகத்திலிருந்து கடல் பயணத்தைத் தொடங்கினான். பெருங்கடலைக் கடப்பது மிகவும் கடினமாக இருந்தது; பெரிய கப்பல்களையே கவிழ்த்துவிடுகின்ற பெரிய பெரிய துருவக் கரடிகள் அக்கடலில் நீந்திக்கொண்டிருந்தன. ஆனாலும் துணிச்சல் மிக்க வேட்டைக்காரனாகிய அந்தோணி அச்சமின்றி துருவக்கரடிகளின் கால் நகங்களில் சிக்காமல் கலத்தைச் செலுத்தி கண்ணீர்த்தீவுக்குச் சென்றடைந்தான். கைவிடப்பட்ட பாழிடம் போலத் தோற்றமளித்த துறைமுகத்தில் ஆள் இருப்பதான அரவம் எதுவுமே கேட்கவில்லை.

அந்தோணி அங்கிருந்து கிளம்பும்போது துப்பாக்கி ஏந்திய காவலர் ஒருவரைக் கண்டான்; ஆனால் அந்த மனிதர் முற்றிலும் அசைவற்று நின்றிருந்தார். அந்தோணி அவரிடம் வழி கேட்டபோதும் அவர் ஒரு சிலையைப் போல அசைவு ஏதுமின்றி அமைதியாக நின்றார். அடுத்து, அந்தோணி சுமைதூக்குவோர்களிடம் அவனது பெட்டி, படுக்கைகளை எடுத்துவருமாறு கூறினான்; ஆனால், அவர்களோ சுட்டுவிரலைக்கூட அசைக்கவில்லை; அவர்களில் சிலர் பெரிய டிரங்குப் பெட்டிகளை முதுகில் சுமந்து ஒரு காலை முன்தூக்கிய நிலையில் அப்படிக்கப்படியே நின்றனர்.

அந்தோணி நகருக்குள் நுழைந்தான். தெருவின் ஒரு பக்கத்தில் அவன் பார்த்த செருப்பு தைப்பவர் புதையரணக் காலணிக்குள்ளிருந்து நூலினை இழுத்த நிலையில் அப்படியே அமைதியாக எவ்வித அசைவுமின்றி நின்றார். அந்தத் தெருவின் இன்னொரு பக்கத்தில் ஒரு காப்பிக்கடைக்காரர், பெண் ஒருவருக்கு காபிக் கிண்ணத்தைக் கொடுக்கும் நிலையில் நிற்க, இருவரும் எவ்வித அசைவோ பேச்சோ இன்றி இருந்தனர். தெருக்கள், சாளரங்கள் மற்றும் கடைகளில் மக்கள் நிறைந்து தோன்றினர்; ஆனால் வெவ்வேறு நிலைகளில் செய்த மெழுகுச் சிலைகள் போன்று நின்றனர். , பூனை, நாய், குதிரை மற்றும் அனைத்து உயிரினங்களும் அவ்வவற்றின் பாதைகளில் அப்படிக்கப்படியே அசைவின்றி நின்றன.

உறைந்து போயிருந்த மவுனத்தின் நடுவே நகர்ந்த அந்தோணி அந்தத் தீவின் முந்தைய அரசர்களைப் போற்றி, அவர்கள் நினைவாக நிறுவப்பட்ட சிலைகள் மற்றும் கல்வெட்டுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்த ஒரு மிகப்பெரிய அரண்மனைக்கு வந்து சேர்ந்தான். அரண்மனை முகப்பில் ஏகப்பட்ட புள்ளிவிவரங்களுடன் மிகப்பெரிய தகவல் பலகை ஒன்று இருந்தது. அதில் தகதகக்கும் பொன்னெழுத்துக்களால் பொறிக்கப்பட்டிருந்த தலைப்பு வாசகம் : இந்த பாரிமஸ் தீவினை ஆளுகின்ற, ஒளிமிக்க ஆன்மாக்களின் அரசியின் சமூகத்துக்கு.

”இந்த அரசி எங்கேதான் இருப்பாளோ?” என வியந்தான், அந்தோணி. “இந்த அரசியும் தூங்கும் அரசியும் ஒருவராகவே இருக்கலாமோ?” என்றும் நினைத்தான். அவன் பளிங்கினாலான படிக்கட்டில் ஏறி பல்வேறு தோற்றங்களில் அலங்கரிக்கப்பட்ட எண்ணற்ற கூடங்களையும் அவற்றின் வாயில்களில் சிலையாகக் கடவதென்ற சாபம் பெற்றது போலக் காத்து நின்ற படைத்துறையின் பாரம்பரிய ஆடையணிந்து ஆயுதம் தாங்கிய காவலர்களையும் கடந்து சென்றான். அரங்கம் போன்று விரிந்து பரந்த பெரிய அறை ஒன்றினுள் படிக்கட்டுகள் அமைக்கப்பட்ட மேடை ஒன்றின் மீது சுற்றிலும் விதானம் அமைந்த அரியணை வைரக்கற்கள் பதிக்கப்பட்ட தேசிய சின்னங்களைச் சுமந்து நின்றது.

தங்கத் தொட்டி ஒன்றில் வளர்ந்திருந்த திராட்சைக்கொடி ஒன்று அறையினுள் ஓடி விதானம் மற்றும் அரியணையையும் சுற்றிப் படர்ந்து திராட்சை இலைகளாலும் முற்றிய திராட்சைக்குலைகளாலும் அலங்கரித்தது. அது மட்டுமில்லை, தோட்டத்தில் வளர்ந்திருந்த அத்தனை வகைக் கனிமரங்களும் அளவு மீறிச் செழித்திருந்ததுடன் அந்த அறையின் சாளரங்களுக்குள் தங்கள் தங்கள் கிளைகளைத் திணித்து அறையினுள் நுழைந்திருந்தன. பொழுதெல்லாம் நடந்தே களைத்துப் பசியோடிருந்த அந்தோணி அந்தக்கிளைகளில் ஒன்றிலிருந்து ஆப்பிள் ஒன்றைப் பறித்துக் கடித்தான். அவ்வளவுதான், அவனது கண் பார்வை குறையத் தொடங்கிப் பின் முற்றிலுமாக மறைந்து போனது. “அய்யோ!” எனக் கதறிய அவன், “இனிமேல், மனிதர்களேயில்லாமல் சிலைகள் மட்டுமே நிறைந்துள்ள இந்த வினோத நாட்டுக்குள் எப்படி நடமாடுவேன்?” என அதிர்ந்துபோனான். தட்டுத் தடுமாறி நகர்ந்து நகர்ந்து அரண்மனையை விட்டு வெளியேறி நடந்த அவன் திடீரென்று ஒரு பள்ளத்துக்குள் கால் வைத்ததில் தடுமாற, அப்படியே கீழிறங்கிய அவனது உடல் தரையைத் தட்டியபோது அவன் தண்ணீருக்குள் முழுவதுமாக மூழ்கியிருந்தான். இரண்டு மூன்று உந்தல்களிலேயே தண்ணீருக்கும் மேலாக தலையை நீட்டிய அவன், உடனேயே பார்வை மீண்டுவிட்டதை உணர்ந்தான்.

அவன் ஒரு ஆழமான கிணற்றுக்குள் விழுந்திருந்தான். அவன் தலைக்கு மேலே ஆகாயம் தெரிந்தது. “ஓஹோ, அந்தக்கிணறு இதுதான்,” எனத் தனக்குத் தானே கூறிக்கொண்ட அவன், “மந்திரவாதி இதைத்தான் கூறியிருப்பான். அப்பாவின் கண்களைக் குணப்படுத்தும் தண்ணீர் இதுதான்; எப்படியாவது இதிலிருந்து வெளியேறி, கொஞ்சம் தண்ணீரையும் அப்பாவிடம் கொண்டுபோய்ச் சேர்த்துவிட வேண்டுமே.” என நினைத்தான். கிணற்றுச் சுவரில் கயிறு ஒன்று தொங்குவதைக் கண்டு, அதனைப் பிடித்து, ஏறி, வெளியே வந்தான்.

அது இரவு நேரமாக இருந்தது; அந்தோணி படுத்துத் தூங்குவதற்கு வசதியான இடம் ஏதும் கிடைக்குமாவெனச் சுற்றுமுற்றும் பார்த்தான். அரச பரம்பரைக்கென அழகுபடுத்தப்பட்ட ஒரு படுக்கை அறையினுள் அகன்ற ஒரு மெத்தைப் படுக்கையில் அழகுத் தேவதை போன்ற ஒரு பெண் படுத்துத் தூங்கிக்கொண்டிருந்ததைக் கண்டான். அந்தப் பெண்ணின் கண்கள் மூடியிருந்தன; அவளது முகத்தில் ஒளிர்ந்த அமைதியைக் கண்டதும், அவள் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் போதே சாபத்திற்காளாகி இருக்கவேண்டுமென்பதை அவன் புரிந்துகொண்டான்.

பளிச்செனத் தோன்றிய ஒரு சிந்தனையில், அவன் ஆடைகளைக் களைந்துவிட்டு, படுக்கையில் அவள் அருகிலேறிப் படுத்து, அவள் அறிந்துகொள்ள எந்தவொரு சிறு வாய்ப்பினையும் அளித்துவிடாமல் அந்த இரவினை மகிழ்ச்சியானதாக்கிக்கொண்டான். விடிந்ததும் படுக்கையிலிருந்து இறங்கிய அவன், அருகிலிருந்த மேசை மீது அவளுக்காக விட்டுச் சென்ற குறிப்பில் இப்படி எழுதியிருந்தான்: ”ஸ்பெயின் அரசர் மேக்ஸிமிலியனின் செல்வ மகன் அந்தோணி, என்றென்றும் நினைத்துப் பெருமகிழ்வு கொள்ளுமாறு இப்படுக்கையில் 203 ஆம் ஆண்டு, மார்ச் 23 இல் உறங்கினான்.” அவனது கண்பார்வையை மீட்டளித்த தண்ணீரைப் புட்டி ஒன்றில் நிறைத்து எடுத்துக்கொண்ட அந்தோணி, கண்பார்வையைக் குருடாக்கும் ஆப்பிள்களில் ஒன்றையும் பறித்துக்கொண்டு, வீட்டுக்குப் புறப்பட்டான்.

கப்பல் மீண்டும் பூதத்தீவில் நின்றபோது, அந்தோணி கரையிறங்கி, அவனது இரு அண்ணன்களையும் சென்று பார்த்தான். கண்ணீர்த் தீவின் அதிசயங்களையும் அழகிய ஒரு பெண்ணுடன் அங்கு ஒருநாள் இரவு முழுதும் படுத்துறங்கி மகிழ்ந்ததையும் அவன் அவர்களுக்குக் கூறினான். பின்னர், அவன் கண்பார்வையை அழிக்கும் ஆப்பிளையும் பார்வையை மீட்டெடுக்கும் தண்ணீரையும் அவர்களுக்குக் காட்டினான். சட்டெனப் பொறாமையில் விழுந்த அந்த இரண்டு அண்ணன்களும், அந்தோணிக்கெதிரான சதி ஒன்றினைத் தீட்டினர்; மந்திரத் தண்ணீர்ப் புட்டிக்குப் பதிலாக அதைப்போன்ற வேறு ஒரு புட்டியை வைத்துவிட்டு மந்திரத் தண்ணீரைத் திருடிக்கொண்டார்கள். பின்னர், அவர்களின் மனைவிகளை அரசரிடம் காட்டுவதற்காக அவனுடன் அவர்களும் வருவதாகக் கூறினர்.

மூன்று மகன்களும் நாட்டுக்குப் பத்திரமாகத் திரும்பிவந்ததில் அரசர் மேக்சிமிலியனின் மகிழ்ச்சியை எந்த வார்த்தைகளாலும் விவரித்துச் சொல்லிவிடமுடியாது. இதயம் மகிழ்ந்த பல்வேறு தழுவல்களுக்குப் பின், அரசர், “உங்களில் பெருவாய்ப்பு பெற்றவர் யார்?” எனக் கேட்டார். வில்லியமும் ஜானும் பேச்சிழந்தது போல் அமைதிகாத்தனர்; ஆனால், அந்தோணி பேசத் தொடங்கினான், “அப்பா, நான் தைரியமாகச் சொல்வேன், காணாமற்போன எனது அண்ணன்களைத் தேடிக் கண்டுபிடித்துத் திரும்ப அழைத்து வந்திருக்கிறேன். தூங்கும் அரசியின் நகருக்குள் சென்று உங்கள் கண்பார்வையை மீட்கும் தண்ணீரையும் கொண்டுவந்திருக்கிறேன். ஆச்சரியப்படத்தக்க இன்னொன்றினையும் நான் கொண்டுவந்திருக்கிறேன். அது எப்படி வேலைசெய்கிறதென்பதை இந்தக் கணத்திலேயே நான் உங்களுக்குக் காட்டப்போகிறேன்.” என்றான்.

ஆப்பிளை எடுத்து அம்மாவிடம் சாப்பிடுமாறு கொடுத்தான். அரசி அதனைக் கடித்ததுமே, பார்வை இழந்து, அலறினாள். `பயப்படாதீர்கள், அம்மா` என்ற அந்தோணி, தண்ணீர்ப்புட்டியை எடுத்து, ”இதில் ஒரு சொட்டுத் தண்ணீர் போதும், உங்கள் பார்வையோடு, வெகு நீண்ட காலமாகப் பார்வையற்றிருக்கும் அப்பாவின் பார்வையையும் மீட்டுவிடுவேன்” என்றான்.

ஆனால், புட்டியிலிருந்த தண்ணீர் அவனது அண்ணன்களால் மாற்றி, ஊற்றிய தண்ணீரென்பதால் அவளுக்குப் பார்வை கிடைக்கவில்லை. அரசி அழுதாள்; அரசர் வெறிகொண்டு உறுமினார்; அந்தோணியின் உடம்பு முழுதும் நடுங்கியது. அப்போது அந்த இரண்டு அண்ணன்களும் ஓரடி முன்வந்து, “அது ஏன் இப்படி நடந்ததென்றால், தூங்கும் அரசியின் மந்திர நீரை அவன் கண்டுபிடிக்கவில்லை. நாங்கள் தாம் கண்டுபிடித்தோம்; இங்கிருக்கிறது, பாருங்கள்.” என்றனர். அவர்களின் கண்களில் அந்தத் திருட்டுத் தண்ணீர் பட்டதும், முதியவர்களான அவ்விருவருக்கும் முன்னெப்போதும்போல் எல்லாவற்றையும் பார்க்க முடிந்தது.

அதைத் தொடர்ந்து, அங்கு ஒரு பெருங்கூத்தே நிகழ்ந்தது. அந்தோணி, அவனது உடன்பிறந்தவர்கள் இருவரையும் துரோகிகளென்றும் திருடர்களென்றும் திட்ட, அவர்களோ, அவனை மிக மோசமான பொய்யன் எனப் பதிலுக்குத் திட்டினர். அரசருக்கு அந்தத் தகராறில் தலையும் தெரியவில்லை, வாலும் புரியவில்லை; ஆனாலும், கடைசியில் அவர், வில்லியம், ஜான் மற்றும் அவர்களது மனைவிகள் பக்கம் சாய்ந்து, அந்தோணியிடம், “ பேசாதே, மானங்கெட்ட பிறவியே! உனக்கு என்னைக் குணப்படுத்தும் எண்ணம் இருந்ததில்லை என்பது மட்டுமல்ல, உன் அம்மாவின் கண்களையும் குருடாக்கத் துணிந்தாய்! காவலர்களே, இந்த நன்றிகெட்ட ஜென்மத்தை இப்போதே இழுத்துப் போய்விடுங்கள்! காட்டுக்குக் கொண்டுபோய் அவன் தலையை வெட்டியெறியுங்கள்! அவன் இதயத்தை மட்டும் என்னிடம் கொண்டுவந்து காட்டுங்கள்! இல்லை, இங்கேயே பத்துத் தலை உருளும்!” என்றார்.

அந்தோணி, திமிறி, அலற அலற, வீரர்கள் அவனை நகரத்திற்கு வெளியிலிருந்த ஒரு அடர்ந்த காட்டுப்பகுதிக்கு இழுத்துச்சென்றனர். ஆனாலும், அந்தோணி, எப்படியோ, அவனது கதையை அவர்களுக்குச் சொல்லி அவர்களின் இரக்கத்தைப் பெற்றுவிட்டான். அதனால் ஒரு அப்பாவியின் இரத்தத்தால் தங்கள் கரங்களைக் கறைப்படுத்திக் கொள்ளவேண்டாமென்று, நகரத்திற்கு எப்போதுமே திரும்பி வருவதில்லையென்று அவனிடம் சத்தியம் வாங்கிக்கொண்டு, அவனை விடுவித்தனர். விவசாயி ஒருவரிடம் பன்றி ஒன்றை வாங்கி, அங்கேயே கொன்று அதன் இதயத்தைக் கொண்டுவந்து அரசனிடம் காண்பித்தனர்.

அப்படியே ஒன்பது மாதங்கள் கழிந்தன; கண்ணீர்த்தீவில் தூங்கும் அரசி அழகான ஆண் குழந்தை ஒன்றைப் பெற்றெடுத்தாள். அந்தப் பிரசவ வலியில் அரசி விழித்துவிடவே, பொறாமையால் மார்கன் லி ஃபே அவள் மீதிட்ட சாபம் அதோடு முறிந்து, முழு நகரமும் விழித்து மீண்டும் உயிர்பெற்றது. நிமிர்ந்த நிலையில் உறைந்து நின்ற படைவீரர்கள் தளர்வான நிலைக்கும், தளர்வான நிலையில் உறைந்தவர்கள் நிமிர்ந்த நிலைக்குமாக மாற, அரணக்காலணியில் நுழைத்த ஊசிநூலை இழுத்தவாறிருந்த செருப்புத்தைப்பவர் அந்த நூலை இழுத்து முடிக்க, காப்பிக்கடைக்காரர் அந்தப் பெண்ணின் காபிக்கிண்ணத்தில் காபியை நிரப்ப, சுமைதூக்கிய தொழிலளிகளுக்குத் தோள் வலிக்கவே, அவர்கள் தோள் மாற்றினர்.
அரசி கண்களைக் கசக்கிக்கொண்டே, “இந்தத் தீவுக்கு வழி கண்டுபிடித்து இவ்வளவு துணிச்சலோடு வந்து, இந்த அறையில் என்னோடு தூங்கி, அதன் மூலம் என்னையும் என் குடிமக்களையும் சாபத்திலிருந்து விடுவித்த அந்த வீரமகன் யாரென்றுதான் ஆச்சரியப்படுகிறேன்.’’ என்றாள்.

அப்போதுதான், அவளது பெருமைக்குரிய பணித்தோழிகளில் ஒருவள் இரவு மேசை மீதிருந்த குறிப்பினை அவளிடம் பணிந்து கொடுக்க, அங்கு வந்திருந்தவன், மேக்சிமிலியான் அரசரின் மகன் அந்தோணி என்பதைத் தெரிந்துகொண்டாள். உடனடியாகவே, அவள் அரசருக்கு அந்தோணியை எந்தத் தாமதமுமின்றிக் கண்ணீர்த்தீவுக்கு அனுப்பிவைக்குமாறும் இல்லையெனில் ஸ்பெயின் மீது அவள் போர் தொடுக்கப்போவதாகவும் எழுதியனுப்பினாள்.

கடிதம் வரப்பெற்றதுமே, அவர் வில்லியத்தையும் ஜானையும் அழைத்துக் கடிதத்தை வாசித்து அவர்களின் கருத்தினைத் தெரிவிக்குமாறு கூறினார். அவர்களில் யாருக்கும் என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை. வெகுநேர அமைதிக்குப் பின், ஒரு பெருமூச்சினை வெளியிட்டுவிட்டு, வில்லியம் பேசத்தொடங்கி, “யாராவது ஒருவர் அரசியிடம் சென்று கேட்டு வராமல், இதுவெல்லாம் என்னவென்று நமக்குத் தெரியப்போவதில்லை. நானே நேரில் சென்று என்னவென்று கண்டுபிடிக்கிறேன்.” என்றான்.
மார்கன் லி ஃபேயின் சாபம் நீங்கப்பெற்றுவிட்டதால், துருவக்கரடிகளும் மறைந்துவிட, வில்லியத்தின் பயணம் எளிதாகவே இருந்தது. அவன் நேராகக் கண்ணீர்த்தீவு அரசியின் முன்பு போய், நான்தான் இளவரசன் அந்தோணி என்றான்.

இயல்பிலேயே சந்தேகப்பிராணியான அரசி, அவனைக் கேள்வி கேட்கத் தொடங்கினாள். “ நீங்கள் முதன்முறையாக இங்கு வந்திருந்த நாள் எது? இந்த நகரத்தை எப்படிக் கண்டுபிடித்தீர்கள்? அப்போது நான் எங்கு, என்னசெய்துகொண்டிருந்தேன்? அரண்மனைக்குள் உங்களுக்கு என்ன நேர்ந்தது? இப்போது நீங்கள் பார்ப்பவற்றில், முன்பு பார்க்காதவை என்னென்ன? ” அரசி கேள்விகளை அடுக்கிக்கொண்டே போனாள். வில்லியம் குழம்பி, திக்கித் தடுமாறவே, அரசிக்கு, அவன் பொய் சொல்கிறானெனத் தெரிந்துவிட்டது. அவள் அவனது தலையை வெட்டி, நகர வாயிலின் பெருவாயிற் கதவின் கம்பி ஒன்றில் குத்திக் காட்சிக்கு வைத்தாள். அதன் கீழே இப்படிப் பொறித்திருந்தது : நீங்கள் பொய் சொல்வீர்களானால், இப்படித்தான் சாவீர்கள்.

சிலகாலம் தூங்கிய அரசியிடமிருந்து, அரசர் மாக்சிமிலியான் அந்தோணியை உடனடியாக அனுப்பிவைக்கவில்லையெனில் அவரது நாடு, மக்கள், ஆட்சி அனைத்தோடும் சேர்த்து அவரையும் சாம்பலாக்கிவிட போர்ப்படை புறப்படத் தயாராக நிற்கிறதென இரண்டாவது கடிதம் அரசரிடம் வந்துசேர்ந்தது. அந்தோணியைக் கொலைசெய்ய ஆணையிட்டுவிட்டோமேயென, ஏற்கெனவே, பெரும் உள்வருத்தத்திலிருந்த அரசர், ஜானிடம், “இப்போது நாம் என்ன செய்வது? அந்தோணி இறந்துவிட்டானென்பதை அவளிடம் எப்படிக் கூறுவது? வில்லியத்துக்கு என்னவானது? அவன் ஏன் வீட்டுக்கு வரவில்லை?” எனக் கேள்வி மேல் கேள்வியாகக் கேட்டுப் புலம்பினார்.

ஜான், அவனாகவே முன்வந்து, சிலகாலம் தூங்கிய அரசியைச் சென்று பார்ப்பதாகக் கூறினான். அவன் தீவுக்குச் சென்றதுமே, நகர நுழைவாயிலின் பெருங்கதவில் குத்தியிருந்த அவனது அண்ணன் வில்லியத்தின் தலையே அவனுக்குச் சொல்ல வேண்டியதையெல்லாம் சொல்விவிட்டது; அவன் பின்னங்கால் பிடரியில் பட, இருமடங்கு வேகத்தில் வீட்டுக்குத் திரும்பினான். ‘’அப்பா!” என்று அழைத்தவன், நம் கதை முடிந்தது! வில்லியம் அண்ணன் இறந்துவிட்டான், அவன் தலை நகரப் பெருவாயில் கதவில் குத்திவைக்கப்பட்டுள்ளது. நான் உள்ளே சென்றிருந்தால், எனக்கும் அதே கதியாகி, என் தலையும் அடுத்த தலையாக அதில் குத்தியிருக்குமென்றான்.

அவன் அருகிலேயே இருந்த அரசர் பெருந்துக்கத்துடன், ‘’வில்லியம் இறந்துவிட்டானா? வில்லியமுமா இறந்துவிட்டான்! இப்போது எனக்கு எல்லாமே வெட்ட வெளிச்சமாகிவிட்டது, அந்தோணி தப்பு ஏதும் செய்யவில்லை, எனக்கான தண்டனையாகத்தான் இப்படியெல்லாம் நடக்கிறது. உண்மையைச் சொல், ஜான், நான் செத்துப்போகும் முன்பாவது, உன்னுடைய கீழறுப்புத் துரோகச்செயலைச் சொல்லித்தொலை.” என்றார்.

எல்லாம் எங்கள் மனைவிகளால் வந்த வினையென்ற ஜான், ”தூங்கும் அரசியை நாங்கள் சென்று பார்க்கவேயில்லை; அந்தோணி கொண்டுவந்த மந்திர நீரை எடுத்துக்கொண்டு அதற்குப்பதிலாக சாதாரணத் தண்ணீர்ப் புட்டியை நாங்கள் மாற்றிவைத்தோம்.” என்றான்.

திட்டோ திட்டென்று திட்டி, அழுது, தலைமுடியைப் பிய்த்துக்கொண்ட அரசர், வீரர்களை அழைத்து, அந்தோணி புதைக்கப்பட்ட இடத்துக்குத் தன்னை அழைத்துச்செல்லுமாறு கூறினார். அரசரின் ஆணை, வீரர்கள் மத்தியில் பெருங்கலக்கத்தை ஏற்படுத்தியதைக் கவனித்த அரசருக்குப் புதிய நம்பிக்கை தோன்றியது. “அது எப்படி வேண்டுமானாலும் போகட்டும்! எனக்கு உண்மை தெரிந்தாக வேண்டும். நான் உங்களுக்கு அரச கட்டளையாகச் சொல்கிறேன், உங்கள் குற்றம் எதுவாக இருந்தாலும் இப்போதே மன்னித்துவிட்டேன்.” என்றார்.

உடம்பெல்லாம் நடுங்கிப்போய் நின்றுகொண்டிருந்த வீரர்கள், அந்தோணியைக் கொல்லச் சொன்ன அரசனின் ஆணைக்கு அவர்கள் கீழ்ப்படியவில்லையென்றும் அந்த ஆணை முழுவதுமாக மீறப்பட்டதென்றும் ஒப்புக்கொண்டனர். அவர்கள் பெரும் வியப்படையும்படியாக, அரசர் அவர்கள் ஒவ்வொருவரையும் கட்டிப் பிடித்து முத்தமிட்டு வாழ்த்தினார். உடனடியாகவே நகரம் முழுவதும், ஒரு தெரு முனை கூட விட்டுவிடாமல், அந்தோணியைக் கண்டுபிடிப்பவர்கள் யாராக இருந்தாலும், அவர்கள் வாழ்நாள் முழுவதற்கும் தேவையான அளவுக்கு வெகுமதி அளிக்கப்படுமென அறிவிக்கப்பட்டது.

வயதான அப்பாவும் அவரது அவையும் மகிழும்படியாக அந்தோணி வீட்டுக்கு வந்து, பின்னர், கண்ணீர்த்தீவுக்கான அவனது பயணத்தைத் தொடங்கினான். அங்கே அவனுக்கு மாபெரும் வீரனுக்கான வரவேற்பு அளிக்கப்பட்டது.

‘’அந்தோணி! என்னையும் என் நாட்டு மக்களையும் சாபத்திலிருந்து விடுவித்த அந்தோணி!” என்று உணச்சிவயப்பட்ட, அந்தச் சிலகாலம் தூங்கிய அரசி, “நீங்கள் தான் எனக்கு கணவர், இனிமேல் எனக்கு என்றென்றைக்கும் நீங்களேதாம் நிரந்த அரசர்!” என்றாள். அதற்குப் பின்னர் பல மாதங்களாகவே அந்தத் தீவில் கேட்டதெல்லாம் மகிழ்ச்சியின் பாடல்களாகவேயிருக்க, எல்லோரும் அதனை ”மகிழ்ச்சித் தீவு” என அழைத்தனர்.

•••

யாங் லியான் Yang Lian கவிதைகள். ( மூடுபனிக் கவிகள்- 3 ) – தமிழில் சமயவேல்

மூடுபனிக் கவிகள்- 3

பீகிங்கில் வளர்ந்த யாங் லியான் கலாச்சாரப் புரட்சியின் போது மறுகல்விச் சீரமைப்புத் திட்டத்தின் கீழ் உடல் உழைப்பு செய்ய கிராமப்புறத்திற்கு அனுப்பப்பட்டார். யாங் லியானுக்கு புதைகுழி தோண்டும் வேலை கிடைத்தது. அந்த சமயத்தில் கவிதை எழுதத் தொடங்கிய இவர் பீகிங் எழுச்சியோடு தொடர்புடைய தலைமறைவு இதழான ஜின்டியனின் ஆசிரியராக மாங் கேயுடன் இணைந்து கொண்டார். 1983ல் சீன அரசு இவரது ‘நூரிலாங்’ தொடர் கவிதையைத் தடை செய்தது. 1989ல் இருந்து இவரது இரண்டு நூல்கள் தடை செய்யப்பட்டன. நியூஸிலாந்து குடிமகனாக மாறிய இவர் ஆஸ்திரேலியா, ஜெர்மனி மற்றும் அமெரிக்காவிலும் அகதியாக இருந்தார். ஆக்லேண்டு பல்கலைகழகத்தில் பணியாற்றினார். சிட்னி பல்கலைக் கழகத்திலும் யட்டோ பவுண்டேஷனிலும் வீட்டில் தங்கியிருந்து பணியாற்றும் எழுத்தாளராக இருந்தார். தற்சமயம் லண்டனில் வசிக்கும் இவர் ஓவியரும் நாவலாசிரியையுமான யோ யோ வை திருமணம் செய்து கொண்டார்.
யி, மரணத்துடன் சமச்சீராகுதல், முகமூடிகளும் முதலைகளும், கடல் அசையாமல் நிற்கும் அங்கே, ஒரு பேரின்பப் பேயின் குறிப்புகள், புலம்பெயர்ந்திருக்கும் இறந்தவர்கள் ஆகியவை இவரது கவிதைத் தொகுப்புகள். பல முறை நோபல் பரிசுக்குப் பரிந்துரை செய்யப்பட முக்கியமான கவி யாங் லியான்.

கவிதைக்கு ஒரு இரங்கற்பா

முதிர்ந்து தளர்ந்த நூற்றாண்டின் எலும்புப் புருவம் பிதுங்குகிறது
மேலும் அதன் காயமுற்ற தோள்பட்டைகள் நடுங்குகின்றன.
அழிமானங்களைப் புதைக்கிறது உறைபனி—இந்த வெண்மையின் அடியில் சஞ்சலத்தின்
ஒரு அடிநீரோட்டம், மரங்களின் அடர்ந்த நிழல்கள் வழியாக அது மிதக்கிறது,
மேலும் ஒரு தொலைந்து போன குரல் காலத்தின் ஊடாக ஒலிபரப்பப்படுகிறது.
அங்கு வேறு வழி இல்லை
இந்த நிலத்தின் வழியாக மரணம் ஒரு புதிரை உண்டாக்குகிறது.

முதிர்ந்து தளர்ந்த நூற்றாண்டு அதன் குழந்தைகளை ஏமாற்றுகிறது
அலங்கார அழுகலை அதிகரிப்பதற்காக எங்கெங்கும் பாறைகளின் மேல்
வாசிக்க இயலாத அழகெழுத்துக்களையும் உறைபனியையும் விட்டுச் செல்கிறது.
எனது கைகள் எனது கவிதைகளின் ஒரு கதிர்க்கட்டைப் பற்றியிருக்கின்றன.
எனது பெயரிடப்படாத தருணம் வருகையில், என்னை அழை!
ஆனால் காற்றின் சின்னஞ்சிறு படகு வரலாற்றைச் சுமந்தவாறு விரைந்தோடி மறைகிறது
மேலும் எனது குதிங்கால்களின் மேல் ஒரு நிழலைப் போல
ஒரு முடிவு பின்தொடர்கிறது.

இப்பொழுது நான் இதை முழுமையாகப் புரிந்து கொள்கிறேன்.
இளம் பெண்களின் விரல்களும் வெட்கப்படும் மேர்ட்டில் மலர்களும் ஊதா முட்புதரில் மூழ்கிக் கொண்டிருக்கும் போது சப்தம் போட்டு அழுவதற்கு ஏதுமில்லை.
கண்களில் இருந்து எரிநட்சத்திரங்கள் முடிவற்ற கடலுக்குள் மின்னுகின்றன.
ஆனால் நான் அறிவேன் எல்லா ஆத்மாக்களும் மீண்டும் உயிர்த்தெழும்
கடலின் புத்தம்புதிய சுவாசத்தில் நனைந்து கொண்டு
நித்தியப் புன்னகைகளுடன், அவமானத்தை மறுக்கும் குரல்களோடும்,
நீல சொர்க்கத்துக்குள் ஏறிச் செல்லும்.
அங்கே நான் எனது கவிதைகளை வாசிக்க முடியும்
ஒவ்வொரு பனித்திவலையும் ஒரு சூரியனே என்று நம்புவேன்.
என் நிமித்தமாக ஒரு விநோத ஒளி இந்த அழிமானங்களை ஊடுருவும்
பாறைகளின் இந்தப் பாழ் நிலத்திலிருந்து நான் இசையைக் கேட்பேன்.
பருத்த அரும்புகலிருந்து, முலைகளைப் போல நான் உறிஞ்சிக் குடிப்பேன்
மேலும் ஒரு புனிதக் காதலும் கௌரவமும் புதுப்பித்துக் கொள்வேன்.
இந்தத் தூய வெள்ளை உறைபனி வயல்களில் எனது இதயத்தை நிர்வாணமாக்குவேன்
தூய வெள்ளை ஆகாயத்தில் நான் செய்வதைப் போல
மேலும் ஒரு கவியாக
முதிர்ந்து தளர்ந்த இந்த நூற்றாண்டிடம் அறைகூவல் விடுவேன்.

ஒரு கவிஞனாக
ரோஜா மலர நான் விரும்பும் போது ரோஜா மலர்ந்துவிடும்;
ஒரு சிறிய கிளிஞ்சலை ஏந்திக் கொண்டு விடுதலை திரும்ப வந்துவிடும்
அங்கே ஒரு சீறும் புயலின் எதிரொலிகளை நீங்கள் கேட்க முடியும்.
மீண்டும் விடிந்துவிடும், விடியலின் திறவுகோல் ஓலமிடும் காடுகளைத் திறக்கும்,
மேலும் பழுத்த கனிகள் தீயைச் சுடும்
நானும் கூடத் திரும்பிவிடுவேன், மீண்டும் எனது துயரங்களைத் தோண்டி எடுப்பேன்
உறைபனியில் அலையும் இந்த நிலத்தை மீண்டும் உழுவேன்.

௦௦௦௦௦௦


தனிப்பட்ட புவியியல்

அடுத்தவர்களால் பார்க்க முடியாது
குன்றை விடவும் உயரமான காக்கைகளின் வெற்றுக் காற்றுவெளியை
தனது பசுமைக் கொந்தளிப்பால் கொந்தளிக்கிறது பூங்கா
கருப்பைச் சுவர்த்தசை பிரசவிக்கிறது
தங்களது விரிதலால் வசந்தத்திடம் கதறுகின்றன இதழ்கள்
   எல்லாக் கதைகளையும் உனது உள்ளங்கையின் வரைபடம் பிடித்து வைத்திருக்கிறது
இந்தத் தெருவுக்குள் சாய்ந்தவசம் நெய்வது கூறுகிறது ஒன்றுமில்லை.
ஆனால் மரங்களின் கூட்டுத் தடுப்பை மாற்றிவிட்டது
ஒரு கடந்த ஆண்டை மீண்டும் சுழற்றுகிறது மேலும் மீண்டும் சுழற்றுகிறது
மேலும் நசுக்கிக் கொல்லப்பட்ட எல்லாப் பறவைப் பாடல்களும் கிளைகளுக்குள்
சிறகடித்துத் திரும்புகின்றன
தண்ணீர் தனது சொந்தக் கற்பனா வினோதங்களில் திளைக்கிறது
எல்லாவற்றின் தனிமையும் மனித வடிவில் உள்ள ஒரு கொக்கியில் அறையப்படுகிறது
சுத்தியலால் அடிக்கும் சூரியனுக்குக் கீழே அடுத்தவர்கள் பார்க்க முடியாது
இந்த மதியத்திற்குள் நீ தெரியாமல் நடந்து வந்திருக்கிறாய்
இருட்டின் ஒரு கையேட்டைப் பின்தொடர்ந்து

OOOOOO

அம்மாவின் கையெழுத்து

அவளது கை மென்மையாக வருடுகிறது இறந்த பிறகு அது இன்னும் வருடுகிறது
ஒவ்வொரு வெள்ளை ஆழ்-கடல் பவளப் பாளங்களும்
கலங்கிய நீலத்தின் அடுக்கு மேல் அடுக்கு வழி ஒளி முறிக்கின்றன

கவனமாகத் தேர்ந்த சொற்கள் போலக் குளிராக முதல் கடிதம் அவளது மகனுக்கு
எழுதியது
அவளது சொந்தக் கையெழுத்தில் கடல்நீர் அதன் முணுமுணுப்புடன் கழுவிச் செல்லும்
ஒரு குட்டி முகத்தின் படிமங்கள் ஊடாக தொட்டும் தொடாமலும் செல்லும் நீரோட்டங்கள்

பக்கத்துக்குப் பக்கம் வளர்கிறது அவளது கிறுக்கல்களுடன்
காதல் எனப்படும் ஒருதுளி ரத்தம் தொடக்கத்தில் இருந்தே
ஒரு ஒட்டிக்கொள்ளக் கூடிய இலக்கணத்துள் ஒவ்வொரு நாளையும் பழுக்கச் செய்யும்

மகனின் பதில் காலத்தின் அலைக்கு எதிராக மட்டுமே அனுப்ப முடியும்
மகனின் உற்றுநோக்கல் வாசிப்பின் திசையை மாற்றுகிறது
ஒரு சொல்லைத் தூக்கிச் செல்ல முடியாத ஒரு நடுங்கும் நோய்மை வரைக்கும்

அவளது துண்டிக்கப்பட்ட கைகள் அவளது சமுத்திரம் பக்கத்தின் மேல் தொங்குகிறது
ஒரு ஒற்றை இஞ்சுக்கு வெளியே நீல மை இன்னும் அதிகமாகப் பிரகாசிக்கிறது
காற்று வீச முடியாத ஒரு இடத்துக்குள் உடல் வெப்பம் சுருள்கிறது.

பவள விளக்கு ரத்தத்தில் நெய்த அந்திக் கருக்கலை அஸ்தமிக்க வைக்கிறது
ஒரு கவிதை பிரசவிக்கும் க்ஷணம் மங்கலாக மின்னுகிறது
இதயத்தில் தடுக்கப்பட்ட கடைசிச் சொல்லுக்கு எல்லா மொழிகளும் பதிலளிப்பது போல.

இறந்த கவிகளின் நகரம்

எந்த வழியிலேனும் உயிர்த்திருந்தவர்கள் மட்டுமே இறக்கத் தகுதியானவர்கள்
மௌனத்தின் அடியில் வாழ்நாள் முழுமைக்கும் புதைக்கப்பட்டுவிட்டது வீட்டுப் பெயர்கள்
மௌனத்துடன் கையொப்பம் இட்டுவிட்டன உனது சொந்தக் கை கொண்டு நீ
பிளந்திருக்கும் இந்த நகரம்
ஒரு கைவிடப்பட்ட வீதி ஒரு இறுதி ஊர்வலமாகப் பாவனை கொள்கிறது
மேலும் இரும்பு போல இறுகிய நிலவொளி
மின்முலாம் பூசப்பட்ட உள்ளங்கைகளில் கணீரென ஒலிக்கும் எலும்புகள்
வெளியே நெடுங்காலம் மறக்கப்பட்ட ஜன்னல்கள் கண்ணிப் பறைகள் கலகலவென
ஆர்ப்பரிக்கின்றன
நீ நீக்கிய ஒவ்வொரு சொல்லும் உனது வாழ்க்கைக்குள் திரும்ப வருகிறது உன்னை நீக்க
எல்லையற்று நீக்குகிறது ஓநாய்த்தனமாக நீக்குகிறது உலகம் நீக்கியதை மாதிரிகளின் மத்தியில் உள்ள முகம் நெருக்கமாகவும் தெளிவாகவும் இருக்கிறது
கண்களை நீக்குகிறது பார்வை, கண்ணாடியை வழி நெடுகக் கூர்மைப்படுத்துகிறது
நுண்ணிய வரிகளைக் கொண்டு ஒரு பறவையைச் செதுக்குகிறது
நீ கவனித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே நொறுங்கிப்போன ஒன்றைப் போல
கசங்கியது கைவிடப்பட்டது ஒரு மூலையில் அழுகிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு கையெழுத்துப்
பிரதியின் மேல்
உனது இறுதி மரணம் நெருக்கமாக பழக்கப்பட்டது
ஒரு பழைய அறையுடன், அதிலிருந்து நீக்கப்படக் காத்திருக்கிறது சாவின் உடைசல்கள்.
௦௦௦

மாங் கே கவிதைகள் ( மூடுபனிக் கவிகள்-2 ) – தமிழில் சமயவேல்

நண்பர்களாகிய கவிஞர்கள் பெய் தாவோ மற்றும் மாங் கே இருவரும் சீனக் கலாச்சாரப் புரட்சிக்கு எதிராக, ஜின்டியன் (இன்று) என்னும் தலைமறைவு இதழை 1978 முதல் 1980 வரை கொண்டு வந்தார்கள். “மூடுபனி” இயக்கத்தின் படைப்பாளிகள் பலரும் இந்த இதழில் தொடர்ந்து எழுதினார்கள். சீன அரசால் ஜின்டியன் இதழ் தடை செய்யப்பட்டது. மாங் கேயும் பிற மூடுபனிக் கவிஞர்களைப் போலவே கிராமப்புறங்களுக்கு உடலுழைப்புக்கு அனுப்பப்பட்டார்.

1950ல் ஷென்யாங்கில் பிறந்த இவரது இயற்பெயர் ஜியாங் ஷிவீ. இவரது பல கவிதைத் தொகுப்புகளும் கட்டுரைத் தொகுப்புகளும் ஒரு நாவலும் சீன மொழியில் வெளியாகியுள்ளது. தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கவிதைகள் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு “அக்டோபர் சமர்ப்பணங்கள்” என்னும் தலைப்பில் 2018ல் ஜெஃபைர் பதிப்பகத்தால் வெளியிடப்பட்டுள்ளது. மாங் கே சீனத்தில் வெற்றிபெற்ற அருவ ஓவியரும் ஆவார். தற்சமயம் பீகிங் புற நகரில் இருக்கும் சாங்சூவாங் என்னும் ஓவிய சிற்பக் கலைஞர்களின் குடியிருப்பில் வசித்து வருகிறார்.

வசந்த காலம்

இறந்து கொண்டிருக்கும் பூமிக்கு
சூரியன் தனது ரத்தத்தைத் தருகிறது.
பூமியின் உடலுக்கு உள்ளேயே
சூரியவொளி பாயுமாறு அது செய்கிறது
மேலும் இறந்தோரின் எலும்புகளில் இருந்து
பசிய இலைகளையும் கிளைகளையும் வளரச் செய்கிறது
நீங்கள் அதைக் கேட்க முடிகிறதா ?
இறந்த எலும்புகளின் கிளைகளே
பூக்களின் கிளிங் என சப்தமிடும் வைன் கோப்பைகள்.

௦௦௦

சூரியனில் இருக்கும் சூரியகாந்திப் பூக்கள்

நீங்கள் பார்க்கிறீர்களா?
சூரியனில் இருக்கும் அந்த சூரியகாந்திப்பூவை
அதைப் பாருங்கள்—அதன் தலை தாழ்ந்திருக்கவில்லை
மேலும் பின்புறமாக வளைகிறது.
அது அதன் தலையைச் சுற்றிலும் திருப்பிக் கொண்டிருக்கிறது
அதன் கழுத்தைச் சுற்றியிருக்கும் கயிற்றைக்
கடித்துத் துப்பப் போவது போல,
சூரியன் கைகளில் பிடித்திருக்கும் கயிறு அது.

நீங்கள் அதைப் பார்க்கிறீர்களா ?
சூரியகாந்தியின் உயர்த்திய தலையைப் பாருங்கள்
அதன் கண்கள் சூரியன் மேல் கோபத்தில் கனல்கின்றன
அதன் தலை பிரகாசிக்கிறது
சூரியன் மூடப்பட்டு இருக்கும் போது கூட.

நீங்கள் அந்த சூரியகாந்தியைப் பார்க்கிறீர்களா ?
நீங்கள் பக்கத்தில் சென்று அதை நன்கு பார்க்க வேண்டும்
நீங்கள் கண்டுபிடிப்பீர்கள்
அதன் உயிர் பூமியுடன் பிணைக்கப்பட்டிருப்பதை.
நீங்கள் உணர்வீர்கள்
அதன் காலுக்கு அடியில் இருக்கும் பூமியை
நீங்கள் உணர முடியும்.
ஒரு கை நிறைய அள்ளுங்கள்
நீங்கள் ரத்தத்தைப் பிழிந்து எடுக்க முடியும்.

௦௦௦

இறந்த பிறகு கூட ஒருவர் வளர்ந்து முதிர்கிறார்

இறந்தவரின் நரைத்த முடி பூமியிலிருந்து வளர்கிறது
அது இறந்த பிறகு கூட ஒருவர் வளர்ந்து முதிர்கிறார் என்று என்னை நம்பச் செய்கிறது.

இறந்த பிறகு கூட, கொடுங்கனவுகள் உன்மேல் சீறிப் பாய்கின்றன;
இன்னும் நீ பயத்துடன் எழுகிறாய், பார்ப்பதற்காக உன் கண்களைத் திறக்கிறாய்.

முட்டையோட்டில் இருந்து வெளிப்படுகிறது இன்னும் ஒரு நாள்,
தரை மீது கிடக்கும் உணவை வேகமாகக் கொத்தத் தொடங்குகிறது

நீயே உனது சொந்தக் காலடி ஓசையையும் கேட்க முடியும்
மேலும் உனது கால்களின் சிரிப்பு; நீ விசனமடைகிறாய்.

மேலும் ஞாபகம் கொள், உனது தலை காலியாக இருக்கும் போதிலும்,
உனது நினைவில் இருக்கும் மக்கள் அழுகிப்போய்விட்ட போதிலும்.

நீ அவர்களைப் பாராட்ட முடியும், அதே போல உனது காதலியையும்
மேலும் இரு திடமான கரங்களால் அவளது முகத்தை ஏந்திக் கொள்,

ஒரு வைக்கோல்போர் மேல் அவளைப் படுக்க வை,
மேலும் அவளது அதிமதுர உடலை அவலட்சணமாக நீட்டும் அவளைக் கவனி.

எவ்வாறு காத்திருப்பது என நீ அறிவாய், சூரியவொளிக்காக எவ்வாறு காத்திருப்பது
என்றும் கூட
ஒரு கந்தல் வைக்கோல் பாய் போல காற்றால் ஊதி வெளியே எறியப்படுகிறாய்;

சூரிய அஸ்தமனத்துக்காக நீ காத்திருக்கிறாய், அது உன்னைத் தவிர்க்கிறது
ஒரு கொடூரமான மிருகத்தை நீ தவிர்க்கும் வகையில்,

உனது கரங்களில் அவளை அணைத்திருக்க உன்னை அவள் அனுமதித்திருக்கும் போது
நீ இரவுக்காகக் காத்திருக்கிறாய்
அவளை வருடிக் கொஞ்சவும் பரவசப்படுத்தவும் உன்னை அவள் சுலபமாக
அனுமதித்திருக்கிறாள்.

ஒருவேளை சோர்வு காரணமாக நீ படுத்துக் கொண்டு உனது கண்களை மூடிக்
கொள்ளலாம்
வானில் மிருகங்கள் குரைப்பதையும் சண்டையிடுவதையும் நீ கேட்பதற்காக.

மேலும் நீ கவலைப்பட முடியும்—ஒருவேளை ஓர் இரவு
வானத்தின் ரத்தம் பூமிக்குப் பீச்சியடிக்கும்;

ஒரு இறந்த முகத்திற்குத் துக்கம் அனுஷ்டிக்க இன்னும் நீ நிற்கக் கூடும்
அவனது கண்கள் உன்னை வெறித்துப் பார்க்கின்றன;

நீ இன்னும் நம்பிக் கொண்டிருக்கலாம் ஒருவர் என்றென்றும் வாழ்கிறார் என,
நீ ஒரு இரை இல்லை என

வறுக்கப்படுவதற்கும் விழுங்கப்படுவதற்கும்,
தாங்க முடியாத வலியை உணர்வதற்கும்.

நரைத்த முடி பூமியிலிருந்து வளர்கிறது,
இறந்த பிறகு கூட ஒருவர் வளர்ந்து மூப்படைகிறார் என என்னை நம்பச் செய்கிறது.

௦௦௦

திராட்சைத் தோட்டம்

ஒரு சிறிய திராட்சைத் தோட்டம்
எனது இனிய இல்லம்.

திடீரென இலையுதிர்காலக் காற்று உள் நுழைந்தது, கதவை கலகலவென ஆட்டியது
கண்ணீர்களின் திராட்சைகளால் எனது தோட்டத்தை நிரப்பியது.

வெகுகாலமாக முற்றத்தை இருளச் செய்திருந்த சுவர்களின் மேல்
ஒரு சில புறாக்கள் பயத்தில் சிறகடித்தன.

பயந்து போன குழந்தைகள், வீட்டுக்குப் பின்புறம் ஒரு மூலையில்
தங்களது அழுக்கு முகங்களை மறைத்துக் கொண்டன.

சுற்றிலும் சோம்பித் திரியும் நாய்கள் மறைந்து போயின
எங்கே என்று யாருக்குத் தெரியும்.

ஒரு கொத்து சிவப்புக் கோழிகள் ஒரு தூசிக் குளியலை வாரியடித்தன
எல்லா நேரமும் விடாமல் சதா கத்திக் கொண்டே இருந்தன.

திராட்சைப்பழங்கள் பூமியின் மேல் விழுவதை நான் கவனித்தேன்
வீழ்ந்த இலைகளின் மத்தியில் ரத்தம் ஓடிக் கொண்டிருந்தது.

பிறகு நாம் தேடிய அமைதி நமக்கு மறுக்கப்பட்டது,
நமது தினசரி சூரிய ஒளியும்.

சாலை மேல் நிலவு

i)

நிலவு என்னை வீட்டுக்கு நடத்திச் செல்கிறது
நான் அவளை நாளைக்குள் எடுத்துச் செல்ல விரும்புகிறேன்.
வழி நெடுகிலும் இந்த மௌன அமைதியில்…

ii)

மியாவ்…மியாவ் … மியாவ்,
தயவுசெய்து தொந்தரவு செய்யாதீர்கள்.
நீங்கள் மனிதரா,
அல்லது ஒருவேளை அதற்கும் மேல் நம்பத்தகுந்த வேறு ஏதேனுமா?

iii)

நிச்சயமாக,
மனிதராய் இருப்பதை விட பெருமைப்பட சிறந்த ஏதுமில்லை.
ஆனால் நீ?
நீ ஒரு பூனை.
மேலும் ஒரு பூனையார் ஒரு மாவோவை ஏறிட்டுப் பார்க்கலாம்.

iv)

நான் அவளை ‘நாளை’க்குள் கொண்டு செல்ல விரும்புகிறேன்.
எனினும், எப்படியாகினும் —
எந்த எண்ணமும் இல்லாமல் இருப்பதை விட ஒரு சிறிய எண்ணம் சிறந்தது.

v)

உண்மையில் வாழ்க்கை இந்த அதியற்புதம் தான்.
தூங்குங்கள்!

vi)

மேலே தனியாக வீணே மிதக்கிறது நிலா.
சரியாக அவள் அலைந்து மறைந்த போது,
என்னிடம் கொஞ்சங்கூட இல்லை.

௦௦௦

அக்டோபர் சமர்ப்பணங்களில் இருந்து

சமர்ப்பணங்கள்: 1972–1973

வாழ்க்கைக்கு
சிலநேரங்களில் நான் பள்ளத்தாக்கில் கத்துகிறேன்
பள்ளத்தாக்கு எனது குரலைத் திருப்பி அனுப்பும் போது
எனது குரல்
என் இதயச்தை அதிர்ச்சியடையச் செய்கிறது.

பையாங்டியானுக்கு
ஓ மாபெரும் நிலமே
எனது ஆசைகளை நீ கிளரச் செய்கிறாய்

ஒரு கவிக்கு
மயானத்தை நோக்கிப் பறந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு கழுகு நீ

ஒரு பெண்ணுக்கு
காலம் மனித வர்க்கத்தைப் புரிந்துகொள்ள இயலாது
ஆனால் ஒரு அவசர சந்திப்பில்
வெதுமையைப் போன்ற ஏதோ ஒன்றை அவள் எனக்குக் கொடுத்தாள்

இரவுக்கு
எந்தப் பெண்ணும் ஒரு ஆணை மயக்கமுறச் செய்ய முடியாது
எந்த ஆணும் ஒரு பெண்ணைக் கர்ப்பமாக்க முடியாது

பிங்குக்கு, அவனது 18வது பிறந்த நாளில்
நோயுற்ற குழந்தையின் அகன்ற கண்களில்
போய் அழகைப் பற்றி கற்றுக் கொள்ளுங்கள்

கவிதைக்கு
குளிர்கிறது ஆனால் பெரும் கற்பனை
நீ மாற்றிக் கொண்டிருப்பது
எங்கள் வாழ்கைகளின் தனிமை

யாரோ ஒருவருக்கு
உலகம் மட்டும் போதுமானது

ஒரு நண்பனுக்கு
இந்த அதிகாரமற்ற கரங்கள்
சக்தி மிக்க முஷ்டிகளாகின்றன

குளிர்காலத்திற்கு
வாழ்க்கை
ஒரு தீக்குச்சியைப் போல பற்ற வைக்கிறது
வெதுவெதுப்பைத் தருவதற்கு
எரிப்பதற்கு
மேலும் எரிக்கப்படுவதற்கு

எனது 23வது பிறந்த நாளுக்கு
அழகு
ஆரோக்கியம்
நிறைய சிந்தனைகள்
௦௦௦
(1973)

மரணத்தின் நிலைஎண் காதலுக்கும் மிகையானது. “Death
Constant
Beyond
Love” ஸ்பானியம் : காப்ரியேல் கார்சியா மார்க்வெஸ் – 
 ஆங்கிலம் : கிரிகோரி ரபாஸா மற்றும் ஜே.எஸ். பெர்ன்ஸ்டீய்ன் – தமிழில் ச.ஆறுமுகம்

Gabriel
García
Márquez,


செனேட்டர் ஒன்சிமோ சான்ச்செஸ், அவரது வாழ்க்கைக்கான பெண்ணைக் கண்ட போது, அவரது மரணத்திற்கு ஆறுமாதங்களும் பதினொரு நாட்களுமே எஞ்சியிருந்தன. ஒருவித மாயத் தோற்றமுள்ள ஆளுநரின் ரோஜா1 என்ற கிராமத்தில்தான், அவர் அவளைச் சந்தித்தார். இரவில் சரக்குக் கடத்தல் கப்பல்களின் சொர்க்க பூமியாகவும் பகலில் பாலைவனத்திற்குள் உள்வாங்கிய உபயோகமற்ற கடற்கால் போலக் கடலைப்பார்த்தவாறு தோற்றமளிப்பதும் ஒன்றுக்கும் உதவாத நிலமும் திசைகளற்றதுமான அது, அப்படியிருப்பதனாலேயே நல் மாற்றத்தைக் கொண்டுவரக்கூடிய எவராவது ஒருவர் அங்கே வாழ்வாரெனச் சிறிதளவுங்கூட யாருக்குமே, எந்தச் சந்தேகமும் துளிர்த்திருக்கவில்லை.

அதன் பெயர்கூட ஒரு வேடிக்கை தான்; எவ்வாறெனில் அந்தக் கிராமத்தில் அப்போதிருந்த ஒற்றை ரோஜாவுங்கூட, லாரா ஃபாரினாவைச் சந்தித்த அந்த மாலைப்பொழுதில் சான்ச்செஸ் அணிந்திருந்ததுதான்.

நான்கு ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை எப்போதும் அவர் மேற்கொள்கின்ற வாக்குச் சேகரிப்புப் படலத்தின்போது தவிர்க்க முடியாத நிகழ்வாக அங்கே நிறுத்தவேண்டியதானது. ஊர்வலக் கார்கள் காலையிலேயே அங்கு வந்து சேர்ந்திருந்தன. பின்னர், பொது நிகழ்ச்சியின்போது கூட்டம் திரட்டவும் கோஷங்கள் எழுப்பவுமான வாடகை இந்தியர்களை ஏற்றிக்கொண்டு லாரிகள் வந்தன. பதினோரு மணிக்குச் சிறிது முன்னதாக இசைக்குழு, தானாக உயரும் மேடையரங்கம் மற்றும் பரிவாரங்கள் ஏற்றிய ஜீப்புகள், நிர்வாகப் பணியாளர்கள் வசதிக்கான ஸ்ட்ராபெர்ரி சோடா நிற ஊர்தி அனைத்தும் வந்தன. செனேட்டர் ஒன்சிமோ சான்ச்செஸ் குளிர்வசதி மகிழுந்து ஒன்றினுள் தட்பவெப்பமற்றவராக.

வீறமைதியுடனிருந்தாலும், கதவைத்திறந்த உடனேயே `குப்பென` முகத்திலடித்த வெப்பக் காற்றில் அதிர்ந்துபோனதோடு அவரது உயர்வகைப் பட்டுச் சட்டை, நிறமற்ற ஒரு பிசுபிசுப்புத் திரவத்தில் ஊறியது போலாகி, அவருக்கு முன்னெப்போதுமில்லாதபடி வயதாகிவிட்டதான ஒரு உணர்வு ஏற்பட்டது. அவருக்கு உண்மையில் நாற்பத்திரண்டு வயது தான் ஆகியிருந்தது. கூட்டிங்ஙெனில்2 பெருமதிப்புடன் உலோகப் பொறியியல் பட்டம் பெற்றிருந்தார். அத்துடன் ஆர்வமுள்ள வாசிப்பாளராகவுமிருந்தார். அதற்காக விருது ஏதும் பெறவில்லையென்றாலும், லத்தீன் செவ்வியல் இலக்கியங்களை அவற்றின் மோசமான மொழிபெயர்ப்புகள் வழியாக, வாசித்தவராக இருந்தார். ஜெர்மானிய எழிலொளிப் பெண் ஒருவரை மணந்திருந்ததோடு, அவர் மூலம் ஐந்து குழந்தைகளையும் பெற்றிருந்தார். அவர்கள் எல்லோரும் வீட்டில் பெருமகிழ்ச்சியோடுள்ளனர். எப்படியானாலும் அடுத்த கிறித்துமசுக்கு முன் அவர் இறந்துவிடுவாரென ஒரு மூன்று மாதம் முன்பாக அவருக்குச் சொல்லப்படும் வரையில், அவரும் மகிழ்ச்சியாகவே இருந்தார்.

பொது ஊர்வலத்துக்கான முன்னேற்பாடுகள் நடந்துகொண்டிருக்கும்போது, அவருக்கென ஒதுக்கியிருந்த வீட்டில் ஒரு மணிநேரம் தனிமையில் ஓய்வுகொள்ள வசதியாக அமையுமாறு பார்த்துக்கொண்டார். உடலை ஏணையில்3 சாய்த்துக்கொள்ளும் முன், அந்தப் பாலைவனம் முழுவதிலும் உயிர்ப்புடன் வைத்திருந்த அந்த ரோஜாவைக் கண்ணாடித் தண்ணீர்த் தம்ளருக்குள் மிதக்கவிட்டு, அந்த நாளின் மீதிப்பகுதி முழுவதற்கும் அவருக்கு மீண்டும் மீண்டுமாகப் பரிமாறப்படவிருக்கும் வறுத்த ஆட்டிறைச்சியின் பாகங்களைத் தவிர்ப்பதற்காகவே, அவர் தன்னுடன் எடுத்து வந்திருந்த தானிய உணவினை மதிய உணவாக உண்டுமுடித்து, வலி ஏற்படும் முன்பாகவே நிவாரணம் தருமென மருத்துவர்கள் குறித்துக் கொடுத்த மாத்திரைகள் பலவற்றையும் அந்தந்த நேரத்துக்கு முன்பாகவே விழுங்கிவிட்டிருந்தார். பின்னர் மின்விசிறியை அவரது ஏணைக்கருகாக இழுத்துக்கொண்டு, தூங்கும்போது இறப்பு குறித்த நினைவினை ஏற்படுத்துகிற மனச்சிதறலைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கான பெருமுயற்சியாக, அந்த ரோஜாவின் நிழலில் ஒரு பதினைந்து நிமிடத்துக்கு நிர்வாணமாகக் கைகால்களை நீட்டிக் கண்களை மூடிக் கிடந்தார். அவரது மருத்துவர்களைத் தவிர வேறு எவருக்கும் அவரது நேரம் குறிக்கப்பட்டுவிட்டிருந்த விவரம் தெரியாது. அவர், மீதி வாழ்க்கையையும் எந்த மாறுதலுமின்றி அப்படிக்கப்படியே வாழ்ந்து விடுவதென்றும், அந்த ரகசியத்தைத் தனக்குள்ளாகவே புதைத்துக் கொள்வதென்றும் தீர்மானித்திருந்தார்; அது, அவர் வாழ்ந்த வாழ்க்கை பெருமைக்குரியதென்பதால் அல்ல, மிகவும் கேவலமான ஒன்று என்பதால் தான்.

அன்று பிற்பகல் மூன்று மணிக்குப் பொதுமக்கள் முன் தோன்றுகையில் தன் விருப்புறுதிச் செயலாற்றலின் மீது சுய ஆளுமை கொண்டவராக, நன்கு ஓய்வெடுத்துச் சுத்தமான `மொரமொர` லினென் முழுக்காற்சட்டையும் பூப்போட்ட மேற்சட்டையும் அணிந்து வலிநிவாரண மாத்திரைகளால் மீட்டுக்கொண்ட உயிர்ப்புடன் தோன்றினார். மரண நினைப்பின் பாதிப்புகள் ஏற்படுத்தும் மனச்சிதைவுகள் மற்றும் உருச்சிதைவுகள் அவர் நினைத்ததை விட அதிகமாக எதுவுமில்லை. அதனாலேயே, பொதுக்கூட்ட மேடை மீது ஏறுகையில், நல்விருப்பம் தெரிவித்துக் கைகுலுக்க முண்டியடித்தவர்கள் மீது அவருக்குள் அலட்சியமான ஒரு வினோத எண்ணம் உருவானது. தொற்றுநீக்கியச் சிறுசிறு சதுரங்களான சூடுமிக்க வெடியுப்புப் படிகங்களை மிக அரிதாகவே கைகளில் தாங்குகிறச் செருப்பில்லாத இந்தியர்களுக்காக, வேறுநேரங்களில் போல, அவர் எந்த வருத்த உணர்வும் கொள்ளவில்லை. சரமாரிக் கைதட்டல்களைக் கோபம்மிக்க ஒரு ஒற்றைக் கையசைப்பின் மூலம் அமைதிப்படுத்திய அவர், வெப்பத்தைப் பெருமூச்சாக வெளியிட்டுக் கொண்டிருந்த கடல்மீது அசையாது பதித்த பார்வையோடு உடலசைவுகள் ஏதுமின்றி, சொற்பொழிவாற்றத் தொடங்கினார். முன்தீர்மானித்த, அவரது ஆழமான குரலில் அமைதியான நீரோட்டத்தின் ஒழுகுதன்மை இருந்ததென்றாலும், பலமுறை உருப்போட்டுத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிப் பார்த்துப் பழகிய பேச்சுத்திறன் உண்மையைச் சொல்லுந்தன்மையால் கைவரப்பெற்றதல்ல; மாறாக, மார்க்கஸ் அவ்ரேலியஸின் தீக்கதரிசனங்களின் நான்காவது நூலில், விதிவசத் தத்துவமென அவர் உரைத்துள்ளவற்றுக்கு நேர் எதிர்த்தன்மை கொண்டதாகும்.

அவரது அசையாத நம்பிக்கைகளுக்கு மாறாக, “நாம் இங்கே இயற்கையோடு போரிட்டுத் தோற்கடிப்பதற்காகக் கூடியிருக்கிறோம்.” எனத் தொடங்கிய அவர் “நமது சொந்த நாட்டிலேயே இனிமேலும் நாம் எடுப்பார் கைப்பிள்ளைகளாக, தண்ணீருக்கும் வழியற்ற மோசமான நிலையில் கடவுளும் கைவிட்ட அனாதைகளாக, நம் சொந்த மண்ணிலேயே நாடு கடத்தப்பட்டவர்களாக, அகதிகளாக இருக்கப்போவதில்லை. நாம் வேறு மாதிரியானவர்கள், பெருமக்களே, நாம் மேன்மைக்குரியவர்கள்; மகிழ்ச்சியான மக்கள்.” எனச் சொல்லி இடைநிறுத்தினார்.

அவருடைய சர்க்கஸ் வேலைகள் எல்லாவற்றிலும் ஒரேவிதமான பாவனை உத்தி இருந்தது. அவர் பேசப்பேச, இடையிடையே அவருடைய சேவகர்கள் காகிதப் பறவைகளைக் கொத்தாக அள்ளி வானவெளியில் வீச, அந்தச் செயற்கைப் பொருட்கள் உயிர் பெற்று மேடைத் தூண்களிடையே பறந்து கடலுக்குச் சென்றன. அந்தச் சமயத்தில் வேறு சிலர் பார வண்டிகளிலிருந்து கம்பளக் கூரை விரிப்புகள் மற்றும் அவற்றைத் தாங்கும் முட்டுக்கழிகளை உருவி மைதானத்தின் பின்புறமாக, அந்த வெடியுப்பு மண்ணில் நட்டு, இப்படியாக கண்ணாடிச் சாளரங்களுடன் கூடிய உண்மையான சிவப்புச் செங்கற்கட்டு வீடுகளென நம்பும்படியாக அட்டை முகப்புகளை உருவாக்கி, அதன் மூலமாக உண்மையான துன்ப வாழ்க்கைக் குடிசைகள் கண்ணில் படாதவாறு மறைத்துவிட்டனர்.
செனேட்டர், அவரது ஏமாற்று நாடகத்தினை அதிக நேரம் நீட்டிப்பதற்காக இரண்டு இலத்தீன் மேற்கோள்களைக் கூறி அவரது நீண்ட சொற்பொழிவினை நிகழ்த்திக்கொண்டிருந்தார்.

மழைபெய்விக்க எந்திரம், மேசை விலங்கு4களைப் பிரசவிக்கும் நகர்கருவி, வெடியுப்பு மண்ணிலும் காய்கறித் தாவரங்கள் மற்றும் சாளரத் தொட்டிகளில் கொத்தாகப் பல்வண்ண பான்சிகளையும் வளர்க்க விதவிதமான மகிழ்ச்சித் தைலங்கள் அனைத்தும் வழங்குவதாக உறுதியளித்தார். அவரது கற்பனை உலகம் கட்டிமுடிக்கப்பட்டதைக் கண்டதும், அவர் அதைநோக்கிக் கைநீட்டிச் சுட்டிக்காட்டினார். “ இப்படித்தான் நமது எதிர் காலம் இப்படித்தானிருக்கும், பெருமக்களே” என அவர் உரத்துக் கூவினார். ”பாருங்கள்! இப்படித்தான்!”

மக்கள் திரும்பிப் பார்த்தனர். வீடுகளின் பின்னால் தெரிவதாக அமைக்கப்பட்டிருந்த வண்ணத்தாள் கடற்கரை, அந்தச் செயற்கை நகரத்தின் மிக உயரமான வீட்டிற்கும் உயரத்தில் தெரிந்தது. இடம் விட்டு இடமாகக் கொண்டுசெல்லப்பட்டு, பல்வேறு இடங்களில் கண்ணைக் கவர்வதாக அமைக்கப்பட்டிருந்த அந்த அட்டை நகரம் ஒவ்வாத காலநிலையால் அரிக்கப்பட்டிருந்ததையும், அது இப்போது ஆளுநரின் ரோஜா கிராமத்தைப் போலவே தூசியும் தும்புமாக அழுக்கடைந்து கெட்டிருந்ததை செனேட்டர் மட்டுமே கவனித்தார்.
கடந்த பன்னிரண்டு ஆண்டுகளில் இப்போதுதான் முதல் முறையாக நெல்சன் ஃபாரினா செனேட்டரை வரவேற்கப் போகாமலிருந்தான். முதல் மனைவியைப் பிடித்திழுத்து நான்காக வெட்டித்தள்ளிய அதே மருந்தாளுநக் கரங்களால் கட்டிக்கொண்ட இழைக்கப்படாத பலகை வீட்டின் தண்மைமிகுந்த வேனில் முகப்பு ஏணையில் நண்பகல் தூக்கத்தின் மிச்சமீதியாகப் புரண்டுகொண்டிருந்த அவன், செனேட்டரின் பேச்சினைக் கேட்டான்.

பேய்த்தீவிலிருந்து தப்பிவந்த அவன், ஏதுமறியாத மாக்கா5ப் பெருங்கிளிகள் ஏற்றப்பட்டிருந்த கப்பலில், பாரமாரிபோவில் கண்டுபிடித்து, அவள் மூலம் ஒரு மகளையும் பெற்றுக்கொண்ட, கடவுள் மற்றும் மதப் பழக்க வழக்கங்களில் அசட்டையான, அழகானக் கறுப்பினப் பெண்ணுடன், ஆளுநரின் ரோஜாவில் வந்திறங்கினான். பின்னர் சில காலத்திலேயே, அந்தப்பெண் இயற்கையான காரணங்களால் இறந்துவிட, அவள் முன்னவளைப் போல் துண்டு,துண்டுகளாகிக் காலிஃபிளவர் தோட்டத்துக்கு உரமாக்கப்படாமல், முழுமையாக, உள்ளூர்க் கல்லறைத் தோட்டத்தில் அவளது டச்சுப் பெயருடனேயே புதைக்கப்பட்டாள். அம்மாவின் நிறம் மற்றும் உருவ அழகோடு அப்பாவின் விரிந்த மஞ்சள் நிறக் கண்களையும் மகள் பெற்றிருக்க, உலகத்திலேயே மிகமிக அழகு மிக்க பெண் ஒருத்தியை வளர்த்துக்கொண்டிருப்பதாக, அவன் கற்பனையில் மிதக்க, அது வசதியான ஒரு நல்ல காரணமாக அமைந்தது.

செனேட்டர் சான்ச்செஸின் முதல் வாக்குச் சேகரிப்புப் பரப்புரையின் போது, அவரைச் சந்தித்ததிலிருந்தே, சட்டத்தின் பிடியிலிருந்து தப்பிக்க வசதியாகப் போலி அடையாள அட்டை ஒன்றினைப் பெற உதவுமாறு நெல்சன் ஃபாரினா, அவரைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். செனேட்டர் மிகுந்த நட்பும் நயமுமாக, ஆனால் உறுதியாக மறுத்துவிட்டார். ஆனாலும் நெல்சன் ஃபாரினா விட்டுவிடாமல் பல ஆண்டுகளாகவும் அவரைச் சந்திக்கிற ஒவ்வொரு முறையும் அவனது கோரிக்கையை வெவ்வேறு காரணங்களுடன் முன்வைத்துக்கொண்டேதானிருந்தான். ஆனால், இம்முறை அவன், கொதிக்கும் குடிசைக்குள் உயிரோடு அவியுமாறு சபிக்கப்பட்ட கடற்கொள்ளைக்கார ஏணையில் படுத்துக்கிடந்தான்.

அதிலும் கடைசிக் கைதட்டல்களை, அவன் கேட்டு, வேலிப்பலகைகளுக்கும் மேலாகத் தலையை உயர்த்திப் பார்க்கையில், ஏமாற்று நகரத்தின் பின்பக்கத்தை, கட்டடங்களுக்கான முட்டுக்கழிகள், மரச் சட்டங்கள், மறைவாக அமர்ந்து கடற்கரைத் தாளினை அசைத்து அசைத்து முன்தள்ளிக்கொண்டிருந்த வித்தைக்காரர்களைக் கண்டான். அவன் வெறுப்பேதுமில்லாமலேயே காறித் துப்பினான்.
“அடடா” ”இப்படித்தான் கறுப்பர்களின் அரசியல்” என பிரெஞ்சு மொழியில் கூறிக்கொண்டான்.

சொற்பொழிவுக்குப் பிறகு, வழக்கம்போல் செனேட்டர், இசைக்குழு மற்றும் மேடைப் பரிவாரங்களோடு கிராமத்துத் தெருக்கள் ஊடாக ஊர்வலமாக நடந்துவருகையில், அவரவர் பிரச்னைகளை அவரிடம் கூறுவதற்காக, மக்கள் அவரை. முற்றுகையிட்டனர். செனேட்டர் அவர்கள் கூறுவதைத் இன்முகத்துடன் நல்லபடியாகக் கேட்டதோடு, பெரிய அளவிலான எந்த உதவியும் செய்யாமலேயே அவர்கள் ஒவ்வொருவரையும் திருப்திப்படுத்த ஏதாவது ஒரு வழியை எப்போதுமே கண்டுகொண்டார். ஆறு குழந்தைகளுடன் குடிசையின் கூரை மேல் ஏறி நின்ற ஒரு பெண் அத்தனைக் கூச்சல் மற்றும் வாணவேடிக்கைகளுக்கு நடுவிலும் அவள் சொல்வதைக் கேட்குமாறு கவனம் ஈர்த்தாள்.

”நானொன்றும் பெரிதாகக் கேட்கவில்லை, செனேட்டர்!” எனத் தொடங்கிய அவள், “தூக்கில் தொங்கியவன் கிணற்றிலிருந்து தண்ணீர் இறைத்துக் கொண்டுவர, ஒரு கழுதை வேண்டும், அவ்வளவுதான்!” என முடித்தாள்.
ஒல்லிக்குச்சிகளான ஆறு குழந்தைகள் மீதும் கண்களை ஓடவிட்ட செனேட்டர், ‘உன் வீட்டுக்காரனுக்கு என்னாச்சு?” எனக் கேட்டார்.
”அரூபாத் தீவுக்கு அதிர்ஷ்டத்தைத் தேடிப் போனான், அவன்,” எனக் கேலியாகச் சொன்ன, அவள், “ அவன், அங்கே என்ன பார்த்தான் என்றால், வாயெல்லாம் வைரம் பதித்த பற்கள் கொண்ட ஒரு வெளிநாட்டுப் பெண்ணைத் தான்.”
அதைக் கேட்டதும் குபீரென ஒரு சிரிப்பு அலை எழுந்தது.

”சரி,” என அழுத்தமாகச் சொன்ன செனேட்டர், உடனடித் தீர்வாக, “நீ கேட்ட கழுதை உனக்குக் கிடைக்கும்.” என்றார்.

சிறிது நேரத்திலேயே அவரது உதவியாளர் ஒருவர் நல்ல உடற்கட்டுள்ள கழுதை ஒன்றை அந்தப் பெண்ணின் வீட்டுக்குக் கொண்டுவந்து நிறுத்தினார். அந்தக் கழுதை, செனேட்டரின் கொடை என்பதை எவரும் மறந்துவிட முடியாதபடி, அதன் பிட்டத்தில் அழியாத மையினால் பரப்புரை கோஷம் ஒன்று எழுதியிருந்தது. அந்தக் குறுகிய தெருவில் அவர் நடந்துசென்ற தூரம் முழுவதிலும் அவரது தாராளத்தைக் காட்டும் வேறு சில சிறுசிறு உதவிகளைச் செய்தார்; செனேட்டரின் நடைவலத்தைக் காண்பதற்கு ஏதுவாக, படுக்கையை இழுத்து வாசலுக்கருகே கிடத்தியிருந்த நோயாளி மனிதரின் வாயில் சிறிதளவு மருந்தினைக்கூட செனேட்டர் ஊற்றினார். கடைசி மூலையில், நெல்சன் ஃபாரினா அவரது ஏணைக்குள்ளிருந்து சாம்பல் படிந்தது போல் வெளுத்துச் சிடுசிடுத்த முகத்துடன் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை, வேலிப் பலகைகள் ஊடாகக் கண்டதும் செனேட்டர், அவராகவே அவனிடம் நலம் விசாரித்தார்; ஆனால், அவர் குரலில் நெருக்கம், நட்பு ஏதுமில்லை.

“ஹலோ, எப்படி இருக்கிறீர்கள்?”
நெல்சன் ஃபாரினா, ஏணையில் புரண்டு, அவனது சோகத் தோற்றத்தினை மேலுமாக வெளிப்படுத்தினான். ”உனக்குத் தெரியாததா என் கதை,” எனப் பிரெஞ்சில் கூறினான்.
நலம் விசாரிப்பினைக் கேட்ட அவனது மகள் வாசலுக்கு வந்தாள்; மலிவான, நிறம் மங்கி வெளிறிப்போன ஒரு குவாஜிரோ6 இந்திய ஆடை சுற்றியிருந்த அவள் தலையில் அழகுக்காக வண்ண வண்ண அம்புகள் செருகி, வெயில் பாதுகாப்பாக முகச்சாயம் பூசியிருந்தது; ஆனால், அப்படியான கோர நிலையிலும் இந்த உலகத்தில் அவளைப் போல் அழகாக வேறெந்தப் பெண்ணும் இருக்கமுடியாதென்ற எண்ணத்தைத் தோற்றுவிப்பதாகத் தானிருந்தாள்.

செனேட்டர் வாய்பிளந்தார். “அய்யோ, நான் செத்தேன்!” என, வியப்புப் பெருமூச்சிட்டார். “கடவுள் அற்புதத்திலும் அற்புதங்களை விளைவிக்கிறார்!”

அன்று இரவு நெல்சன் ஃபாரினா அவனது மகளை மிகமிக அழகான ஆடை அணிவித்து அவளை, செனேட்டரிடம் அனுப்பினான். செனேட்டர் தங்கியிருந்த வீட்டின் முன் தூக்க மயக்கத்திலும் வெக்கை தாங்காமல் தள்ளாடிக் கொண்டிருந்த துப்பாக்கி தாங்கிய இரு காவலர்களும் முன் கூடத்திலிருந்த ஒரே நாற்காலியில் அமர்ந்து காத்திருக்கச் சொன்னார்கள்.

செனேட்டர், அவரது சொற்பொழிவின் போது வெளியிட்ட விஷயங்களை மீண்டும் காய்ச்சி ஊற்றுவதற்காக ரோஜாவூரின் முக்கிய நபர்களை அழைத்து வந்து அவர்களோடு அடுத்த அறையில் பேசிக்கொண்டிருந்தார். அவர்கள் எல்லோரும் அந்தப் பாலைவனத்தின் மற்ற கிராமங்களில் அவர் சந்தித்த நபர்களைப் போலவே தோன்றியதில், செனேட்டரே அலுத்துச் சலித்து, சுற்றிச்சுற்றி முடிவற்று நீண்ட அந்த இரவு நாடகத்தில் சோர்ந்துபோனார். அவரது சட்டை வியர்வையில் ஊறி நனைந்துவிட, அதை அந்த அறையின் அதிகமான வெக்கையில் ஒரு மாட்டு ஈயைப் போல கிர்,கிர்ரென்று சத்தமிட்டுக்கொண்டிருந்த மின்விசிறியின் சூடான காற்று மூலம் அவர் உடம்போடேயே உலர்த்தும் முயற்சியில் ஈடுபட்டார்.

“நாம் என்னமோ, காகிதப்பறவைகளைச் சாப்பிடமுடியாதுதான்.” என்றார், அவர். ” உங்களுக்கும் தெரியும், எனக்கும் தெரியும் அந்த நாளில் இந்த வெள்ளாட்டுப் புழுக்கைக்குவியல் மீது மரங்களும் பூக்களும் இருக்கும். அந்த நாளில் நீர் ஊற்றுகள் முழுவதும் புழுபூச்சிகளுக்குப் பதிலாக வரால் மீன்கள் துள்ளும். அன்று நீங்களோ, நானோ இங்கே செய்வதற்கு எந்த வேலையுமே இருக்கப்போவதில்லை. இப்போது நான் தெளிவாக, விளக்கிவிட்டேனா?”

யாருமே பதில் பேசவில்லை. பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே, செனேட்டர் நாட்காட்டியிலிருந்து ஒரு தாளைக் கிழித்து, அதைத் தன் கைகளாலேயே காகிதப் பட்டாம் பூச்சியாக அழகுபடுத்தினார். எந்த இலக்கும் இல்லாமல் அதை மின்விசிறிக் காற்றில் எறிய, அந்தப் பட்டாம் பூச்சி அறை முழுவதுமாகச் சுற்றிப் பின்னர் பாதி திறந்த கதவின் இடைவெளி வழியாக வெளியே சென்றது. மரண நினைவின் காரணமான ஓரளவு கட்டுப்பாட்டுடன், செனேட்டர் பேசிக்கொண்டே போனார்.

“அதனால், நான் உங்களுக்கு மீண்டும் மீண்டுமாகச் சொல்ல வேண்டியதில்லை; ஏனென்றால் உங்களுக்கே நன்றாகத் தெரியும்; நான் மீண்டும் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவதென்பது என்னைவிடவும் உங்களுக்குத் தான் லாபம். ஏனென்றால், இந்தக் கெட்டுக்கிடைத் தண்ணீரும் இந்திய வியர்வையுமாக நான் சலித்துப் போனேன். ஆனால் நீங்களோ அதைக் கொண்டு சம்பாதிக்கிறீர்கள். அந்த சம்பாத்தியத்தில் தானே வாழ்க்கையே ஓட்டுகிறீர்கள்.”
காகிதப் பட்டாம் பூச்சி வெளியே வந்ததை லாரா ஃபாரினா பார்த்தாள். அவள் மட்டுமே பார்த்தாள்; அந்த முன்கூடத்திலிருந்த இரண்டு காவலர்களும் துப்பாக்கியை அணைத்தவாறே படிக்கட்டுகளில் அமர்ந்து தூங்கினர். ஒருசில பல்டிகளுக்குப் பின் அந்தப் பெரியக் கல்லச்சுப் பட்டாம்பூச்சி முழுவதுமாக விரியத் திறந்து சுவரில் தட்டையாக அமர்ந்ததோடு அங்கேயே ஒட்டிக்கொண்டது. லாரா ஃபாரினா அதை நகத்தால் கிளப்பி எடுக்க முயற்சித்தாள். அடுத்த அறையில் எழுந்த கைதட்டல் ஒலியால் விழித்த காவலரில் ஒருவர் அவளது வீண் முயற்சியைக் கவனித்தார்.

“அது வராது. அது சுவரில் தீட்டிய வண்ணம்.” என்றார்.
கூட்டம் முடிந்து ஆட்கள் அறையைவிட்டு வெளியே வரத் தொடங்கியதும் அவள் மீண்டும் நாற்காலியில் அமர்ந்தாள். அறையின் வாசலில் தாழ்ப்பாள் மீது கைவைத்தவாறு நின்ற செனேட்டர், கூடம் காலியான போது தான் லாரா நிற்பதைக் கவனித்தார்.

“இங்கே என்ன செய்கிறாய்?”
“அப்பா சொல்லச் சொன்னாங்க.” எனப் பிரெஞ்சில் கூறினாள்.
செனேட்டர் புரிந்துகொண்டார். தூங்கிக்கொண்டிருந்த காவலர்களைக் கூர்ந்து பார்த்தாதுவிட்டுப் பின்னர், லாராவைக் கூர்ந்து நோக்கினார். அவளது அசாதாரணமான அழகு அவரது வலியை விடவும் அதிகமாக நினைப்பிலேறித் துன்புறுத்தவே, மரணம் தான் அவருக்கான முடிவை எடுக்கிறதெனத் தீர்மானித்தார்.

அவளிடம், “உள்ளே வா,” என்றார்.
லாரா ஃபாரினா அறையின் வாயிற்படிக்கு வந்து நின்றதும் அப்படியே பேச்சிழந்து சிலையாகிப் போனாள் : ஆயிரக்கணக்கான ரூபாய் நோட்டுகள் காற்றில் மிதந்து பட்டாம் பூச்சிகளாகச் சிறகடித்தன. செனேட்டர் மின்விசிறியை நிறுத்தியதும், காற்றில்லாமல் அந்தத் தாள்கள் அப்படிக்கப்படியே அறைகலன்களின் மீது வீழ்ந்து படிந்தன.

“பார்த்தாயா” எனச் சிரித்துக்கொண்டே, “ மலம் கூடப் பறக்கும்.” என்றார்.

லாரா ஃபாரினா அங்கிருந்த பள்ளிப்பையன் ஸ்டூல் மீது உட்கார்ந்தாள். அவள் மேனி வழவழப்பாக, ஆனால் திடமாக, கச்சா எண்ணெய் போல அதன் அடர்த்தியோடு அதே நிறத்திலிருந்தது. அவள் தலைமுடி இளம் பெண் குதிரையின் பிடரி மயிர் போலவும் அவளது பெரிய கண்கள் ஒளியை மிஞ்சும் பளபளப்புடனுமிருந்தன. செனேட்டர் அவள் பார்வையின் வழியே பயணித்துக் கடைசியில் அது ரோஜாவின் மீது படிந்திருப்பதைக் கண்டார். அந்த ரோஜா வெடியுப்பினால் வதங்கிப்போயிருந்தது.

“அது ரோஜா” என்றார், அவர். .
“ஆம்.” என்றவள், ஒருவித மருட்சியுடன், “ரியோஹாச்சா7 வில் அவை எப்படியிருக்குமெனப் படித்திருக்கிறேன்.”

இராணுவக் கட்டில் ஒன்றில் அமர்ந்த செனேட்டர், ரோஜாக்களைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டே அவரது சட்டைப் பொத்தான்களைக் கழற்றினார். அவரது மார்புக்குள் இதயம் இருக்கும் இடத்தின் மேலாக கோர்செய்ர்8 இதயம் துளைக்கும் அன்பு ஒன்று பச்சைகுத்தியிருந்தது. வியர்வையில் நனைந்த சட்டையைத் தரையிலெறிந்த அவர் லாராவிடம் அவரது புதையரணக் காலணிகளைக் கழற்ற உதவுமாறு கேட்டுக்கொண்டார்.
அவள் கட்டிலைப் பார்த்தவாறு குனிந்தாள். சிந்தனையிலிருந்து மீளாமலேயே, அவளைக் கூர்ந்து நோக்கிக்கொண்டிருந்த அவர், அவள் காலணிக்கயிறுகளை அவிழ்க்கும்போது அவற்றில் எந்த ஒன்று அந்த மோதலில் அவக்கேட்டில் போய் முடியப் போகிறதோ என எண்ணினார்.

“நீ இப்போதும் ஒரு குழந்தைதான், “ என்றார், அவர்.
’’நீங்கள் நம்பவில்லையா?” என்ற அவள், ஏப்ரலில் எனக்கு பத்தொன்பது வந்துவிடும்.” என்றாள்.
செனேட்டர் ஆர்வமானார்.
”என்ன தேதி?”
“பதினொன்று.” என்றாள், அவள்.
செனேட்டர் சிறிது நல்லதாக உணர்ந்தார். `நம் இரண்டுபேருமே மேஷம்` என்றவர், சிரித்துக்கொண்டே, “அது தனிமையின் ராசி.” என்றார்.

லாரா அதில் கவனம் செலுத்தவில்லை; என்னவெனில் அவளுக்கு அந்தக் காலணிகளை என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. செனேட்டருக்கு, அவருடைய பிரச்னையாக, லாராவை வைத்துக்கொண்டு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. ஏனெனில் அவருக்கு இதுபோலத் திடீர் காதல் விவகாரங்களெல்லாம் பழக்கமில்லை. அதுவுமில்லாமல் தற்போது கையிலிருப்பதன் தொடக்கம் வெறுப்பில் தோன்றியதென்பது அவருக்குப் புரிந்தது. சிந்திப்பதற்குச் சிறிது நேரம் எடுத்துக்கொள்ளலாமென்றே, லாரா ஃபாரினாவைத் தன் கால் முட்டுகளுக்கிடையே இறுக்கமாகப் பிடித்து, அவளது இடுப்பினை அணைத்து, அப்படியே கட்டிலின் மீது மல்லாக்கச் சாய்ந்தார். அப்போதுதான் அவள் அவளது சட்டைக்குக் கீழே எதுவும் அணியாமல் நிர்வாணமாக இருந்தாளென்பதை உணர்ந்தார். அவளது உடல் காட்டு விலங்கின் முரட்டு வாசமொன்றை வெளிப்படுத்தியது; ஆனால், அவளது இதயம் பயத்தில் படபடக்க, அவளது மேனி கண்ணாடி வியர்வையால் நசநசத்தது.

“ என்னை யாருமே காதலிப்பதில்லை.” என அவர் பெருமூச்சிட்டார்.

லாரா ஃபாரினா ஏதோ சொல்ல முயன்றாள், ஆனால் வெறுமே மூச்சுவிட மட்டுமே அவளால் முடிந்தது. அவளுக்கு உதவுவதாக, அவர் அவளைத் தன் அருகாகச் சாய்த்துக்கிடத்திவிட்டு, விளக்கினை அணைக்க, அந்த அறை ரோஜாவின் நிழலுக்குள் மூழ்கியது. அவள் விதியின் கரங்களில் தன்னை ஒப்புக்கொடுத்தாள். செனேட்டர் அவளை, அவளது உடலுக்குள்ளாகவே தேட, அவரது கரங்களால் மெல்லத் தடவி, அதனை வெறுமே தொட்டார்; ஆனால், அவள் எந்த இடத்தில் கிடைப்பாளென அவர் எதிர்பார்த்தாரோ, அங்கே வழியை அடைத்துக்கொண்டு இரும்பு போல ஏதோ ஒன்று தட்டுப்பட்டது.

“அதற்குள்ளே போய், நீ என்ன வைத்திருக்கிறாய்?’ய எனக் கேட்டார், அவர்.
”பட்டைப் பூட்டு.” என்றாள், அவள்.
”என்ன எழவு!” எனக் கோபமாகக் கேட்டவர், அதற்கான பதிலை அவரே நன்கறிவாரென்றாலும், மீண்டும் கேட்டார், “ சாவி எங்கே?”
லாரா நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டாள்.

‘’அப்பா தான் வைத்திருக்கிறார்.” என அவள் பதில் சொன்னாள். “ அவரது நிலைமையைச் சரிசெய்வதாக எழுத்து மூலமான உறுதிமொழி ஒன்றை அவரது ஆட்களில் ஒருவரிடம் கொடுத்தனுப்பி, சாவியைப் பெற்றுக்கொள்ளுமாறு உங்களிடம் சொல்லச் சொன்னார்.”

செனேட்டர் அதிகப் பதட்டமானார். “தேவடியாத் தவளைப்பயல்,” என வெறுப்பின் உச்சத்தில் முணுமுணுத்தார். பின்னர் தன்னைச் சிறிது தளர்த்திக்கொள்வதற்காக கண்களை மூடிய அவர் இருளுக்குள்ளாகவே தனக்குள் மூழ்கினார். நினைவு வைத்துக்கொள், அவர் எண்ணிப்பார்த்தார், நீயோ அல்லது யாராக இருந்தாலும் மரணமடைவதற்கு நேரம் காலமில்லை, உன்பெயர் கூடத் தெரியாமல் போவதற்கும் நேரம், காலம் இல்லை.
நடுக்கம் குறையட்டுமெனக் காத்திருந்தார்.

பின்னர் அவர், “ எனக்கு, ஒரு விஷயம் சொல்லு. என்னைப்பற்றி என்ன கேள்விப்பட்டிருக்கிறாய்?” என்றார்.
”கடவுள் மேல் சத்தியமான உண்மையா, உங்களுக்கு வேண்டும்?”
”ஆம். கடவுள் மேல் சத்தியமான உண்மை.”
“நல்லது,” என நிறுத்திய லாரா ஃபாரினா, பின்னர், “ நீங்கள் மற்றவர்களை விட மிக மோசமானவர்; ஏனென்றால் நீங்கள் வேறுமாதிரி ஆள்.” எனக் கூறினாள்.

செனேட்டர் ஒன்றும் குழம்பிவிடவில்லை. நீண்ட நேரம் கண் மூடி அமைதியாக இருந்த அவர், கண்விழித்தபோது, அவரது பழைய இயல்புகள் அனைத்தும் மீளக் கைவரப்பெற்றவராகத் தோன்றினார்.

’ஆஹ், எப்படியான ஒரு இழவு,” அவர் ஒரு முடிவுக்கு வந்தார். அவளிடம், “ பொட்ட நாய்க்குப் பிறந்த உன் அப்பனிடம், அவன் நிலைமையை, நான் சரியாக்குவேனென்று போய்ச் சொல்.” என்றார்.

”வேண்டுமானால், நானே போய்ச் சாவியை வாங்கி வரட்டுமா?” என்றாள், லாரா ஃபாரினா.
செனேட்டர் அவளைக் கைகளில் பற்றினார்.
”சாவியை மறந்து, என்னுடன் சிறிது நேரம் தூங்கு. தனிமையிலிருக்கும்போது யாராவது ஒருவர் உடனிருந்தால் நல்லது.” என்றார், அவர்.

பின்னர், அவள் ரோஜாவை விட்டுக் கண்களை அகற்றாமலேயே அவரது தலையை அவளது தோளில் சார்த்திப் பிடித்தாள். செனேட்டர் அவளது இடுப்பைப் பிடித்துக்கொண்டு, அவளது காட்டு விலங்கு அக்குளில் முகம் புதைத்துத், திகிலுக்குள் மூழ்கினார். ஆறு மாதங்கள், பதினொரு நாட்களுக்குப் பின் அதே நிலையில் லாரா ஃபாரினாவுடனான தொடர்பு குறித்த பொதுவிவகார ஊழலினால் பெயர்கெட்டு, மதிப்பிழந்து, இறுதியில் சாகும்போது அவள் இல்லாமல் சாகிறோமே என்ற வெறியில் அவர் செத்துப் போனார்.

***

குறிப்புகள்

ஆளுநரின் ரோஜா – Rosal del Virrey – கிராமத்தின் பெயர்
கூட்டிங்ஙென் – Gootingen, ஜெர்மனியில் 1737 இல் தோற்றுவிக்கப்பட்ட புகழ்பெற்ற ஆய்வுப் பல்கலைக்கழகம்.
ஏணை – hammock, உறங்குவதற்காக அமைக்கும் தொட்டில் அமைப்பு.
மேசை விலங்குகள் – Table animals for playing. விளையாட்டுக்கான பொம்மை விலங்குகள்.
மாக்கா – Macaws கிளி வகையில் பல்நிறப் பெருங்கிளிகள்
குவாஜிரா – Guajira வெனிசுலா – கொலம்பிய எல்லையிலுள்ள தீபகற்பம் குவாஜிரா தீபகற்பம் எனவும் அப்பகுதியின் வாயூ பூர்வகுடிகள் குவாஜிரா இந்தியரென்றும் அழைக்கப்படுகின்றனர்.
ரியோஹாச்சா – Riohacha கொலம்பியாவில், ராஞ்சீரியா நதி கரீபியன் கடலில் கலக்கும் முகத்துவாரத்திலுள்ள நகரம்.
கோர்செய்ர் – Corsair கலிபோர்னியக் கணினி நிறுவனம்.

ஷூ திங் கவிதைகள்(“மூடுபனிக் கவிகள்” ) / ( சீனக் கவிதைகள் ) / ஆங்கிலம் வழியாக தமிழில் : சமயவேல்

ஷீ திங்

சீனத்தில் இருபதாம் நூற்றாண்டின் இரண்டாம் அரைப்பகுதியின் முன்னணிக் கவிஞர்களில் ஒருவரான ஹோங் பெய்யுவின் புனை பெயரே ஷூ திங். 1952ல் பிறந்த இவர், சீனத்தின் கலாச்சாரப் புரட்சியின் போது, இவரது அப்பாவின் சித்தாந்த இணக்கமின்மை காரணமாக, இவரது பதின்ம வயதில் பள்ளியிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டு கிராமப்புறத்துக்கு அனுப்பப்பட்டார். சிமெண்டுத் தொழிற்சாலையிலும் டெக்ஸ்டைல் மில்லிலும் பணி புரிய வைக்கப்பட்டார். இந்தச் சமயத்தில் அங்கீகாரமற்ற மேற்கத்தியக் கவிதைகளின் தாக்கத்தால், ஷூ திங், கவிதைகள் எழுத ஆரம்பித்தார். கவிதையில், அரசு நிர்ணயித்த “சமூக யதார்த்த”த்திற்குப் புறம்பாக மனித உணர்ச்சிகளையும் பிரக்ஞையையும் சோதனை செய்யும் விதமாக உருவான “மூடுபனிக் கவிகள்” என்று அழைக்கப்பட்ட இளம் கவிகளின், எழுத்தாளர்களின் குழுவில் ஷூ திங்கும் இணைந்தார். “மூடுபனி” இயக்கத்தின் தலைமறைவு இதழான ஜின்டியன் (இன்று) இதழில் 1979லிருந்து இவரது படைப்புகள் வெளிவரத் தொடங்கின. அதிகாரம் ஜின்டியன் இதழை மூடி, சித்தாந்த இணக்கமின்மை விசாரணையைத் தொடங்கியது. கொஞ்ச காலம் ஷூ திங் எழுதாமல் இருந்தார். ஆனால் அதிகாரம் அவரது படைப்புகளில் திருப்தியடைந்து, அவரைச் சீன எழுத்தாளர்கள் கூட்டமைப்பில் உறுப்பினராக்கியது. இவர் 1980களில் இருமுறை தேசியக் கவிதை விருதைப் பெற்றார். இவரது கவிதைகள் சில:


ஒருவேளை—
–ஒரு கவியின் தனிமைக்கான பதில்

ஒருவேளை நமது இதயங்களுக்கு
வாசகர்கள் எவரும் இல்லாமல் போகலாம்
ஒருவேளை நாம் தவறான சாலையில் பயணித்திருக்கலாம்
எனவே நாம் தொலைதலில் முடிகிறோம்.

ஒருவேளை நாம் விளக்குகளை ஒவ்வொன்றாக ஏற்றுகிறோம்
அவற்றைப் புயல்கள் ஒவ்வொன்றாக ஊதி அணைக்கின்றன
ஒருவேளை இருட்டுக்கு எதிராக நாம் நமது உயிர்-மெழுகுவர்த்தியை ஏற்றுகிறோம்
ஆனால் எந்த நெருப்பும் உடலுக்கு வெதுமையூட்டுவதில்லை.

ஒருவேளை நமது கண்ணீர்களை வெளியேற்றியவுடன்
நிலம் உரமிடப்பட்டுவிடும்
ஒருவேளை நாம் சூரியனைத் துதிக்கையில்
நாமும் சூரியனால் துதிக்கப்படுகிறோம்.
ஒருவேளை நமது தோள்களின் மேல் இருக்கும் குரங்கின் கனம் கூடக் கூட
நாம் மேலதிகமாக நம்புகிறோம்.
ஒருவேளை அடுத்தவர்களின் துயரங்களை மட்டுமே நாம் எதிர்க்க இயலும்
நமது சொந்த துரதிர்ஷ்டங்களுக்கு மௌனமாகவே இருக்கிறோம்.

ஒருவேளை
இந்த அழைப்பு மறுக்க முடியாததாக இருப்பதால்
நமக்கு வேறு எந்த வாய்ப்பும் இல்லை.
௦௦௦


ஒரு தீவின் கனவு

நான் எனது சொந்த அட்சரேகையில் இருக்கிறேன்
எனது புலம்பெயர் கனவுகளுடன்—

வெள்ளை மூடுபனி.
பனிச் சாலைகள்.
ஒரு கனத்துத் தொங்கும் மணி
ஒரு சிவப்பு அரண்மனைச் சுவரின் பின்னால்
அசைவற்ற அந்தியைக் கிழித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

ஓ, நான் ஒரு செர்ரி சிற்றோடையைக் காண்கிறேன்
அதன் நடனமிடும் உடையைத் திறந்து கொண்டு
ஒரு பெருமழைக்குப் பிறகு;
நான் இளம் பைன் மரங்களைக் காண்கிறேன்
தங்கள் தலைகளை ஒன்றோடொன்று முட்டிக்கொள்கின்றன
ஓர் உரையாடலை உருவாக்க;
மேலும் மணற்புயலிலும் பாடல்கள் கேட்கின்றன
ஒரு பீச்சியடிக்கும் நீரூற்று போல.

இவ்வாறாக, மிக உஷ்ணமான சூரியன்கள் மின்னுகின்றன
கண்ணிமைகளுக்கு அடியில் கனத்த உறைபனியுடன்;
மேலும் ரத்தம் வழி நடத்துகிறது
நம்பகமான வசந்தக் காற்றை
உறைந்த உள்ளங்கைகளுக்கு இடையில்.
ஒவ்வொரு சாலைச் சந்திப்புகளிலும்
தெருவிளக்குகளால் ஆசிர்வதிக்கப்பட்டு
காதல் மௌனமாக வாக்குறுதி அளித்திருந்ததை விடவும் கூடுதலாக
முத்தப் பிரியாவிடைகளில்.

கடல் அலைகளுக்கும் பசுமை நிழலுக்கும் நடுவில்
பனிப்புயல்களுக்கு எதிராக நான் ஒரு கனவு வைத்திருக்கிறேன்.

௦௦௦


கூடுகை வரிசை

இரவுக்குப் பின் இரவு
காலத்தின் கூடுகை வரிசை
தொழிற்சாலையின் ஒருங்கு கூட்டும் வரிசை வேலைக்குப் பிறகு
வீட்டுக்குச் செல்லும் வரிசைகளில் நாங்கள் இணைகிறோம்
உயரே விண்மீன்கள் வானைக் கடப்பதற்குக் குழுமியிருப்பதைப் போல.
அதற்கும் மேலே
தொலைந்த நாற்றுகளின் ஒரு வரிசை.

விண்மீன்கள் தீர்ந்துவிட்டிருக்க வேண்டும்
ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு
மேலும் பயணத் திட்டத்தில் மாற்றம் இல்லை
மேலும் சோகை பிடித்த நாற்றுகளில்
முழுமையும் நிறமும்
நிலக்கரிப்புகையில் மங்குகின்றன.
நமது பகிர்ந்து கொள்ளப்பட்ட வழக்க முறைகளால்
நான் இதை அறிவேன்.

விசித்திரமாக
என்னால் உணர முடியவில்லை
எனது சொந்த இருப்பை.
விசனம் அல்லது பழக்கம் காரணமாக நான் மாறிவிட்டிருக்கிறேன்
கிளைவிடும் மரங்கள் போல, விண்மீன் கூட்டங்கள் போல,
மிகப் பலவீனமாக இருக்கிறேன் கேள்வி எழுப்ப
இது தீர்மானிக்கிறது விதியை.
௦௦௦

விழுந்து கொண்டிருக்கும் இலைகள்

I

உருகிக் கொண்டிருக்கும் நிலா
ஒரு குளிர்ந்த கித்தானில் மிதக்கும்
ஒரு மெலிந்த பனிக்கட்டித் துண்டாக இருந்தது.
நீ என்னை வீட்டுக்கு நடக்க வைத்தாய்,
சிறிய பெருமூச்சுகளை வழி முழவதும்
விட்டுக் கொண்டு,
ஏமாற்றத்திலோ அல்லது துயரத்திலோ இல்லை.
நாம் ஒருபோதும் விவரிக்க முடிந்ததில்லை
இலைகள் நமக்குத் தரும் மனோநிலையை,
ஆனால் பிரிவுக்குப் பிறகு
வீழ்ந்து கொண்டிருக்கும் இலைகளில் உனது காலடியை நான் கேட்பேன்.

II

எல்லாத் திசைகளில் இருந்தும்
வசந்தம் எங்களிடம் குசுகுசுக்கிறது,
ஆனால் எங்கள் பாதங்களுக்குக் கீழே இலைகள்,
குளிர்காலக் குற்றத்தின் சாட்சியம்
ஒரு இருண்ட ஞாபகத்தைக் கிளறுகிறது.
ஆழ்ந்த அதிர்ச்சிகள்
நமது கண்களை ஒன்றையொன்று தவிர்க்கச் செய்கிறது,
ஆழ்ந்த பிரதிபலிப்புகள்
நமது எண்ணங்களை மீண்டும் சந்திக்க வற்புறுத்துகின்றன.

மரங்களில் ஆண்டு வட்டங்களைப் பதிக்கின்றன பருவங்கள்.
விழுந்து கொண்டும் தளிர்த்துக் கொண்டும் இருக்கும் இலைகள்
ஆயிரம் வரிகளை இயற்றுகின்றன.
ஆனால் ஒரு மரத்திடம் காலவரையறை அற்ற
ஒரே ஒரு பாட்டு மட்டுமே இருக்க வேண்டும்–
“வானத்திற்குள் சுதந்திரமாகப் பரவுவதற்காக
நான் ஒருபோதும் பூமியைவிட்டுப் போக மாட்டேன்.”

III

எனது ஜன்னலைத் தட்டி,
காற்று விவரிக்கிறது நீ எங்கிருக்கிறாய் என்பதை—
ஒரு கபொக் மரத்தின் அடியில் நீ நடந்து கொண்டிருக்கிறாய்
காற்று கீழே ஒரு பூக்களின் மழையை உதிர்க்கிறது:
வசந்த இரவுகள் பனியாலானவை,
நடுக்கங்கள் உனது இதயத்திற்கு வெளியே வைக்கப்பட்டுள்ளன.

திடீரென நான் உணர்கிறேன்: நான் ஒரு வீழ்ந்த இலை,
இருட்டிலும் சகதியிலும்—
காற்று ஒரு சாவுப் பாடலை இசைக்கும்போது
ஒரு பச்சை மென்கனவு அதன் முதல் சுவாசத்தை
என் உடலிலிருந்து எடுத்துக் கொள்ள நான் அமைதியாகக் காத்திருக்கிறேன்.

௦௦௦

உன்னைத் தேடுகிறேன்

எல்லைகள் அற்ற ஒரு தொங்கும் வண்ண ஓவியம்
விடையில்லாத ஒரு தூய அல்ஜிப்ரா கணக்கு.
ஓர் ஓரிழை யாழ், உணர்வு கிளறும் ஜெபமாலை
அது தாழ்வாரங்களில் சொட்டுகளாகத் தொங்குகிறது.
கடலின் அக்கரையை ஒருபோதும் அடைய முடியாத
ஒரு ஜோடித் துடுப்புகள்.

ஒரு மொட்டு போல அமைதியாய் காத்திருக்கிறேன்.
கொஞ்சம் தூரத்திலிருந்து உற்றுப் பார்க்கிறது அந்திச் சூரியன்.
ஒருவேளை ஒரு சமுத்திரம் எங்கேயோ ஒளிந்திருக்கலாம்,
ஆனால் அது வெளியே பாயும் போது—இரு கண்ணீர்த்துளிகள் மட்டுமே.

ஓ, ஓர் இதயத்தின் பின்னணியில்,
ஓர் ஆத்மாவின் ஆழ் கிணற்றில்.

ஒன்று அல்லது இரண்டு நிகழ்வுகளை நினைவுகூர்தல்

ஒரு கவிழ்க்கப்பட்ட வைன் கோப்பை.
நிலவொளியில் பயணிக்கும் ஒரு கல் பாதை.
நீலப் புல் நசுங்கிக் கிடக்கும் இடத்தில்
ஒரு புறக்கணிக்கப்பட்ட பல்வண்ண அஜலியா மலர்.

யூகலிப்டஸ் மரம் சுழல்கிறது.
உயரே விண்மீன்கள் ஒரு பல்வண்ணநோக்கியை நிறைக்கின்றன.
ஒரு துருப்பிடித்த நங்கூரத்தின் மேல்
கண்களில் பிரதிபலிக்கிறது மங்கிய வானம்.

ஒரு புத்தகத்தை உயர்த்திப் பிடித்து மெழுகுவர்த்தியைப் பொத்தினேன்
உதடுகளுக்கிடையில் ஒரு விரலுடன்
ஒரு முட்டையோட்டுக்குள் அமைதியாய் அமர்ந்திருக்கிறேன்,
பாதி ஒளி ஊடுருவும் ஒரு கனவை வைத்துக் கொண்டு.

ஒரு சிறிய ஜன்னலின் பாடல்

எழுது பொருட்களைக் கீழே வை,
திறந்த ஜன்னலுக்கு வா,
நான் ஒரு தீபத்தை உயர்த்திப் பிடித்திருக்கிறேன்
உனக்காக—
இந்த தூரத்திலிருந்து நீ என்னைப் பார்.

விடிந்து கொண்டிருக்கும் பூமியின் மேல் காற்று நடக்கிறது
வானத்தைத் துப்புரவாக கூட்டிப் பெருக்கி.
இரவு இன்னும் சேகரித்துக் கொண்டிருக்கிறது
அதன் உடைந்த துண்டுகளைத் தெருக்கள் நெடுக.
எல்லாப் பூக்களும் எல்லாப் பசுஞ்சிறு கிளைகளும்
சூரியனின் வேறொரு உறைபனியைச் சுவைக்கும்
கருஞ்சிவப்பு விடியல் தூரத்தில் இல்லை போல.

கடலின் வாசனை மலைகளுக்குப் பின்னால் சிக்குண்டு இருக்கிறது
அவை தொடர்ந்து
நமது இளமையைக் கொள்ளையடித்துக் கொண்டிருக்க முடியாது
மேலும் அவை நம்மை வெகுகாலம் தாமதிக்கச் செய்யவும் முடியாது.

எனக்கு வாக்குறுதியளி—கண்ணீர்கள் இல்லை
ஜன்னலுக்கு வா, என்னை சந்தி
நீ தனிமையில் இருப்பதாக உணர்ந்தால்.

ஒருவர் அடுத்தவரது துயரப் புன்னகையைப் பார்ப்போம்
போராட்ட ஆனந்தக் கவிதைகளைக் கைமாற்றிக் கொள்வோம்.


பரிசு

ஒரு குளத்தின் கனவை நான் கனவு காண்கிறேன்
அது வானத்தைப் பிரதிபலிக்க மட்டும் வாழவில்லை
ஆனால் கரை மேல் நிற்கும் வில்லோ மரங்களும் பால்வெட்சிச் செடிகளும்
என்னைக் குடிக்கட்டும்.
அவர்களது இலைச் சிரைகளுக்குள் நான் வேர்கள் வழியாகக் கிளைவிடுவேன்,
மேலும் அவை வாடுகையில் நான் வருந்தப் போவதில்லை
ஏனெனில் நான் என்னையே புகுத்தியிருக்கிறேன்
மேலும் வாழ்ந்துவிட்டிருப்பேன்.

சூரிய ஒளியின் ஆனந்தத்தோடு நான் மகிழ்ச்சியாய் இருக்கிறேன்
அதன் சுருக்கமான வாழ்க்கை, காலம் தாண்டும் ஒரு காவியத்தையே படைத்துவிடுகிறது
குழந்தைகளின் கண்மணிகளில்;
அது ஒரு சிறிய தீயாக, தங்கமயமாகத் தொடங்கும்,
மேலும் ஒரு மரகதப் பச்சைப் பாடலைப் பாடும்
முளைவிடும் விதைகளின் மத்தியில்.
நான் சாதாரணமாக இருக்கிறேன் ஆனால் ஏராளமாக
அது எனக்கு ஆழத்தைத் தருகிறது.

புலம்பெயரும் பறவைகளின் துயரத்தோடு மட்டுமே நான் புண்படுகிறேன்
எனது ஆழ்ந்த காதலை வசந்தம் மட்டுமே புரிந்துகொள்கிறது
அத்தகைய விரோதத்தையும் இழப்பையும் அது தாங்கிக் கொள்கிறது
ஒரு விட்டுவிட்டு மினுங்கும் வெதுமையான காலத்தை நோக்கிப் பறப்பதற்கு.
ஓ, இந்தக் கேடுகெட்ட சிறகுகள்
பாடலின் ஒரு தீவிரமான வரியைத் துடைத்தெறிந்துவிடும்
எல்லா ஆத்மாக்களையும் காலத்தையும் துளைத்தெடுக்க.

நான் உணரும் ஒவ்வொன்றும்
பூமியிலிருந்து கிடைத்த ஒரு பரிசே.

௦௦௦

ஷூ திங்

மூன்று நாய்கள் The Three Dogs / இடாலோ கால்வினோ / ச.ஆறுமுகப் பிள்ளை

இடாலோ கால்வினோ

ஒருகாலத்தில், ஒரு மகனும் மகளும் மட்டுமேயிருந்த வயதான உழவர் ஒருவர் இருந்தார். மரணத்துக்கான நேரம் வந்தபோது, அவர் அவர்களைப் படுக்கைக்கு அருகில் அழைத்து, ” என் அன்பான குழந்தைகளே, நான் இறக்கப்போகிறேன். கொட்டகையில் உள்ள மூன்று சிறிய பெட்டைச் செம்மறி ஆடுகளைத் தவிர உங்களுக்கென விட்டுச் செல்வதற்கு என்னிடம் எதுவும் இல்லை. ஒன்றுசேர்ந்து இணக்கமாக வாழ முயற்சிசெய்யுங்கள், நீங்கள் ஒருபோதும் பசியோடு இருக்கவேண்டியிருக்காது.” என்றார்.

அவரது மரணத்துக்குப் பிறகு உடன்பிறப்புகள் இருவரும் ஒன்றாக வாழ்ந்தனர். சிறுவன் மந்தையைக் கவனித்தான்; சிறுமி வீட்டில் அமர்ந்து நூல்நூற்கவும் சமைக்கவுமாக இருந்தாள். ஒருநாள், சிறுவன் செம்மறிகளுடன் காட்டிலிருந்தபோது மூன்று நாய்களுடன் வந்த குள்ள மனிதன் ஒருவனைச் சந்தித்தான்.

”உனக்கு நன்னாள் வாழ்த்துக்கள், அன்புச் சிறுவனே!”
”உங்களுக்கு நன்னாள் வாழ்த்துக்கள்.”
‘’ஆஹா, உன் செம்மறிகள்தாம் எவ்வளவு அழகு!”
‘நீங்களுந்தாம் மூன்று அழகான நாய்கள் வைத்திருக்கிறீர்கள்!”

“ஒன்றினை வாங்க விருப்பமா?”
“எவ்வளவுக்கு?”
”சிறிய செம்மறிகளில் ஒன்றை எனக்குக் கொடு. என் நாய்களில் ஒன்றினை நான் உனக்குத் தருகிறேன்.”
“அதுசரி, என் அக்காள் என்ன சொல்வாளோ, தெரியவில்லையே?”

”அவள் என்ன சொல்லவிருக்கிறது? செம்மறிகளின் காவலுக்காக உண்மையிலேயே உனக்கு ஒரு நாய் தேவைப்படுகிறது!”

சிறுவன் அவனுக்குள்ளாகவே பேசிக்கொண்டபின், ஒரு செம்மறியை அந்த மனிதனிடம் கொடுத்துவிட்டு நாய் ஒன்றினைப் பெற்றுக்கொண்டான். நாயின் பெயரென்னவெனக் கேட்டபோது, அந்தக் குள்ள மனிதன், “இரும்புத் தகர்ப்பவன்” என்றான்.
வீட்டுக்குச் செல்லும் நேரம் நெருங்கியபோது, அவனது அக்காள் திட்டுவாளெனத் தெரிந்து பெரும் பதற்றத்துக்குள்ளானான். அவள் கொட்டகைக்குப் பால்கறக்கப்போய், இரண்டு பெட்டைச் செம்மறிகளும் ஒரு நாயும்தான் இருப்பதைக் கண்டு, பெருங்கூச்சலிட்டு, அவனை அடித்துத் துவைத்தாள்.
“ ஒரு நாயால் நமக்கு என்ன உபயோகமென்பதைத் தயவுசெய்து நீ எனக்குச் சொல்லேன் பார்ப்போம்! நீ மட்டும் நாளைக்கு மூன்று பெட்டை ஆடுகளையும் கொண்டுவரவில்லையென்று வை, நீ ரொம்பவும் வருத்தப்படவேண்டியிருக்கும்!”
ஆனால், அப்போதும் செம்மறிகளின் காவலுக்காக ஒரு நாய் தேவைதானென அவன் நினைத்தான்.
அடுத்த நாள் காலையில் அவன் அதே இடத்துக்குத் திரும்பிச்சென்றபோது இரண்டு நாய்களும் ஒரு ஆடும் வைத்திருந்த அந்தக் குள்ள மனிதனை மீண்டும் சந்தித்தான்.

”உனக்கு நன்னாள் வாழ்த்துக்கள், அன்புச் சிறுவனே!”
”உங்களுக்கு நன்னாள் வாழ்த்துக்கள்.”
”என்னுடைய பெட்டை ஆடு தனிமையில் மிகவும் வாடுகிறது.” என்றான், அந்த மனிதன்.
“அதேதான் என் நாய்க்கும்.” என்றான், சிறுவன்.
“அப்படியென்றால், இன்னொரு பெட்டை ஆட்டைக் கொடு, நான் உனக்கு இன்னொரு நாயைத் தருகிறேன்.”
“ஆஹா, நன்றாக இருக்கிறது! ஒரு செம்மறியைக் கொடுத்ததற்கே என் அக்காள் என்னைக் கொல்லத் தயாராக இருக்கிறாள்! இன்னொன்றையும் நான் விற்றால் அவள் என்ன செய்வாளெனக் கொஞ்சம் கற்பனை செய்து பாருங்களேன்.”

“இங்கே பார், ஒரு நாயை வைத்து எந்த உபயோகமும் இல்லை. இரண்டு ஓநாய்கள் வந்தால் நீ என்னசெய்ய முடியும்?”
எனவே சிறுவன் இரண்டாவது பரிமாற்றத்துக்குச் சம்மதித்தான்.

“இதன் பெயரென்னவாம்?”
“சங்கிலிமெல்லுபவன்.”
அவன் மாலையில் இரண்டு நாய்களையும் ஒரு செம்மறியையும் கொட்டகையில் கட்டிவிட்டு வீட்டுக்குள் வந்தபோது, அவனது அக்காள், “மூன்று பெட்டை ஆடுகளையும் கொண்டுவந்தாயா?” எனக் கேட்டாள். அவளுக்கு என்ன பதில் சொல்லுவதென்று அவனுக்கு எதுவும் தெரியவில்லை.
”ஆமாம், அதற்காக நீ ஒன்றும் கொட்டகைக்கு வரவேண்டாம். நானே பால் கறந்துவிடுகிறேன்,” என்றான்.

ஆனால், அவளோ, அவளது கண்ணாலேயே அதைப் பார்த்தாக வேண்டுமென்றதன் விளைவாக அவன் இரவுக்கு உணவில்லாமல் படுக்கையில் போய் விழவேண்டியதாயிற்று. “நாளை இரவுக்கு மூன்று செம்மறிகளும் இங்கு வந்துசேரவில்லையானால், நான் உன்னைக் கொன்றேவிடுவேன்.” என்றாள், அந்த உடன்பிறப்பு.

மறுநாள், அவன் காட்டில் மேய்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது அங்கு இரண்டு ஆடுகளுடனும் ஒரு நாயுடனும் அந்தக் குள்ள மனிதன் வந்தான்.

”உனக்கு நன்னாள் வாழ்த்துக்கள், அன்புச் சிறுவனே!”
”உங்களுக்கு நன்னாள் வாழ்த்துக்கள்.”
”இப்போது இந்த நாய் தனிமையில் சாகாமல் சாகிறது.”
“அப்படியேதான் என்னுடைய கடைசிச் செம்மறியும்.”
“செம்மறியை என்னிடம் தந்துவிட்டு நாயை எடுத்துக்கொள்.”

“இல்லை, உண்மையாகவே முடியாது. அப்படியொரு காரியத்தை வாயளவில்கூடச் சொல்லவே சொல்லாதீர்கள்.”
“உன்னிடம் இப்போது இரண்டு நாய்கள் இருக்கின்றன. மூன்றாவதாக ஒன்றை ஏன் வேண்டாமென்கிறாய்? அதையும் வாங்கிக்கொண்டால், இந்த உலகத்திலேயே அழகான மூன்று நாய்கள் உனக்குச் சொந்தமாகிவிடும்.”
“அதன் பெயரென்ன?”
”சுவர் பிளப்பவன்.”
”இரும்புத் தகர்ப்பவன், சங்கிலி மெல்லுபவன், சுவர் பிளப்பவன், என்னோடு வாருங்கள்.”
இரவு வந்ததும் வீட்டில் அவனது அக்காவைப் போய்ப் பார்க்க அவனுக்குத் தெம்பில்லை. “என் வழியை நானே சிறப்பாக அமைத்துக் கொள்ளமுடியும்.” என அவன் ஒரு முடிவுக்கு வந்தான்.

நாய்கள் பின்தொடர அவன் சிறிது தூரம் சென்றதும் மழை பெய்யத் தொடங்கியது. இரவோ வெகு நேரமாகிவிட்டது, எங்கே செல்வதென்று அவனுக்கு எந்தச் சிந்தனையும் இல்லை. நடுக்காட்டுக்குள் உயரமான சுற்றுச்சுவர்களுடன் முழுவதுமாக விளக்குகள் ஏற்றப்பட்டு ஒளிவீசிக்கொண்டிருந்த அழகிய அரண்மனை ஒன்றைக் கண்டு வேவு பார்த்தான். அதன் கதவை, அவன் தட்டியும்கூட யாரும் திறக்கவில்லை. அவன் மீண்டும் மீண்டுமாகக் கூப்பிட்டும் ஒருவர் கூடப் பதில்சொல்லவில்லை. பிறகுதான் அவன், சுவர் பிளப்பவனே, எனக்கு உதவிசெய்!” என அழைத்தான்.

அவன் வாயிலிருந்தும் வார்த்தைகள் வெளிவந்ததோ இல்லையோ, சுவர்பிளப்பவன் அதன் வலிமையான பாதங்களால் சுவரில் ஒரு பெரிய பொந்தினை ஏற்படுத்திவிட்டது.

சிறுவனும் நாய்களும் அதன் வழியாக உள்ளே சென்றுவிட்டனர்; ஆனால், அங்கே உறுதியான ஒரு பெரிய இரும்புக் கதவு இருந்தது. ‘இரும்புத் தகர்ப்பவனே, இப்போது உன் முறை!” என்று அவன் சொல்லவும் இரண்டே கடியில் இரும்புத் தகர்ப்பவன் இரும்புக் கதவினைத் தகர்த்தெறிந்தது.
அரண்மனைக் கதவு கனத்த ஒரு சங்கிலியால் கட்டப்பட்டிருந்தது. “சங்கிலி மெல்லுபவனே!” என அந்தச் சிறுவன் அழைக்கவும், அந்த நாயின் ஒரே கடியில் சங்கிலி தெறித்துக் கதவு திறந்தது.

நாய்கள் உள்ளே நுழைந்து படிகளில் ஏற, சிறுவனும் உடன் சென்றான். உள்ளே உயிருள்ள ஒரு ஜீவன் கூட கண்ணில் படவில்லை. கணப்பில் மிகுந்த ஒளியுடன் நெருப்பு எரிய, அருகிருந்த மேசை மீது அனைத்துச் சுவையான உணவுவகைகளும் இருந்தன. உண்பதற்காக அவன் மேசை முன்பாக அமர்ந்தபோதுதான் மேசையின் கீழ் மூன்று பெரிய கிண்ணங்களில் நாய்களுக்கான சூப் நிரப்பிவைக்கப்பட்டிருந்ததைக் கண்டான்.

அவன் உண்டுமுடித்ததும், மற்றொரு அறைக்குள் சென்றபோது, அது இரவுக்கான படுக்கை அறையாக மாற்றப்பட்டிருந்ததையும் அவன் படுக்கை அருகிலேயே நாய்களுக்கான மூன்று படுக்கைகள் இருந்ததையும் கண்டான். காலையில் அவன் எழுந்து பார்த்தால், அவன் வேட்டைக்குச் செல்வதற்காக, துப்பாக்கி, குதிரை அனைத்தும் தயாராக இருந்தன. அவன் காட்டுக்குச் சென்று வேட்டை முடித்து வீடு திரும்பியபோது விருந்துக்கான உணவு மேசையில் பரிமாறப்பட்டு படுக்கைகள் விரித்து, மொத்த வீடும் சுத்தமாகி அனைத்தும் ஒழுங்குபட்டிருந்தன.
அப்படியே பல நாட்கள் கழிந்தும், அவனது விருப்பங்கள் உடனுக்குடன்
நிறைவேற்றப்பட்டிருந்தாலும், அங்கே உயிருள்ள ஒரு ஜீவனைக்கூட அவன் ஒருபோதும் கண்டதில்லை. மொத்தத்தில் அவன் பெருமகிழ்வான ஒரு பிரபு வாழ்க்கையை அனுபவித்தான். பின்னர் அவன், அவனது உடன்பிறந்தவளைப்பற்றிச் சிந்தித்தான்; அவள் எவ்வளவு துன்பமும் துயரமும் மிக்க ஒரு காலத்தினைக் கடந்தாளென்பதைப்பற்றியெல்லாம் எந்தப் பேச்சுக்கும் இப்போது இடமிருக்காதென நினைத்த அவன், “அவளை என்னோடு இருக்கும்படியாக இங்கே அழைத்துவருவேன்.

இப்போதுதான் நான் பெரும் வசதிகளுடனிருக்கிறேனே அதனால் ஆடுகளைக் கொண்டுவராததற்காக அவள் என்னைத் திட்டும் பேச்சுக்கே இடமில்லை.”
அடுத்தநாள் காலையில் ஒரு பிரபுவைப் போல ஆடை அணிந்து, நாய்களுடன் உடன்பிறப்பின் வீட்டுக்குக் குதிரை மீதேறிச் சென்றான். வீட்டு வாயிற்படியில் அமர்ந்து நூல் நூற்றுக்கொண்டிருந்த அவன் உடன்பிறப்பு, தூரத்தில் அவனைப் பார்த்ததும், “ நம் வீடு நோக்கிக் குதிரையில் வருகிற இவ்வளவு அழகான ஒரு பிரபுவம்சத்து இளைஞன் யாராக இருக்கும்?” என வியந்தாள். ஆனால், அது அவளது தம்பிதானென்றும் அப்போதும் ஆடுகள் இல்லாமல் நாய்களை அழைத்துக்கொண்டு வருகிறானென்றும் தெரிந்ததும், அவளது வழக்கப்படியான வசைபாடும் ஆட்டத்தைத் தொடங்கினாள்.

“ஒரு நிமிஷம் பொறு!” என்ற அவளது உடன்பிறப்பு. “எதற்கு இப்படிக் கத்துகிறாய்? இப்போது நான் பெரும் வசதியுடன் வாழும் ஒரு பெருங்குடி மனிதன். உன்னை என்னோடு அழைத்துச் செல்லவே வந்திருக்கிறேன். இப்போது போய் அந்த மூன்று பெட்டைச் செம்மறிகள் நமக்கு எதற்கு? அவற்றால் நமக்கு என்ன உபயோகம் இருக்கப் போகிறது?” என்றான்.

அவன், அவளைக் குதிரை மீது ஏற்றி அரண்மனைக்கு அழைத்து வந்தான். அங்கே அவள் பெரும் வசதியுள்ள ஒரு சீமாட்டி ஆனாள். அவளுடைய எந்தவொரு சிறு விருப்பமானாலும் உடனடியாக நிறைவேற்றப்பட்டது. ஆனாலும், அந்த நாய்களின் மீதான வெறுப்பு அவளிடம் குறையவேவில்லை.

அவளது தம்பி வீட்டுக்கு வரும்போதெல்லாம் அந்தக் கடுகடுக்கும் பழைய முனகல்களை மீண்டும் தொடங்குவாள்.
அந்த மூன்று நாய்களுடனும் அவளது உடன்பிறப்பு வேட்டைக்குச் சென்றிருந்த ஒரு நாளில் அவள் தோட்டத்தில் வெறுமனே நடைபயின்ற போது தோட்டத்தின் முடிவிலிருந்த ஒரு மரத்தில் அழகிய ஆரஞ்சுக் கனி ஒன்றைக் கண்டாள். அதைப்பறிக்கும் நேரத்தில் அவளை அப்படியே விழுங்கத் தயாராக வாயைப் பிளந்துகொண்டு இராக்கதப் பாம்பு (டிராகன்) ஒன்று பாய்ந்து வந்தது.

அவள் வாய்விட்டுக் கதறி அழுதாள். உண்மையில் தோட்டத்துக்குள் அத்து மீறி நுழைந்தது அவளது தம்பிதானென்றும், அந்த இராக்கதப் பாம்பு யாரையாவது விழுங்கியே தீரவேண்டுமென்றால் அவளது தம்பியைத் தான் விழுங்கவேண்டுமென்றும் மன்றாடினாள். எப்போதும் அந்த மூன்று நாய்களுடன் இருக்கும் அவளது உடன்பிறப்பினை விழுங்க அதனால் இயலாதென்றது, அந்த இராக்கதப் பாம்பு. உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்வதற்காக, அவள் என்ன செய்யவேண்டுமென்று சொன்னால் அதன்படி செய்து அவளது உடன்பிறப்பினை அந்த இராக்கதப் பாம்பு விழுங்குவதற்கு ஏற்பாடு செய்வதாக அவள் சொன்னாள். அந்த மூன்று நாய்களையும் தோட்டத்தின் சுவருக்கு அப்பால் சங்கிலியால் கட்டிவைக்குமாறு அந்த இராக்கதப் பாம்பு கூறியது. அப்படியே செய்வதாக அவள் உறுதியளிக்கவும், அது அவளை விட்டுவிட்டது.

இளைஞன் வீட்டுக்கு வந்தபோது, அவனது உடன்பிறப்பு, நாய்களைப் பற்றிய பிலாக்கணத்தை மீண்டும் தொடங்கி, இனிமேலும் உணவுவேளையில் அந்த நாட்டு நாய்களின் நாற்றத்தைப் பொறுத்துக் கொள்ளப் போவதில்லையென்றாள். அதனாலேயே, அவளை எப்போதுமே எதிர்த்துப் பேசாமல் பணிந்துபோகும் அவளது உடன்பிறப்பு அவள் சொல்லியபடியே நாய்களை வெளியே அழைத்துச்சென்று சங்கிலியால் கட்டிவைத்தான். பின்னர் அவள், தோட்டத்தின் முடிவு எல்லையில் நிற்கும் மரத்திலிருந்து ஆரஞ்சுக்கனியைப் பறித்துவருமாறு சொல்லவும் அவனும் மறுபேச்சுப் பேசாமல் தோட்டத்துக்குப் போனான். அவன் ஆரஞ்சுக்கனியைப் பறிக்கும் நேரத்தில் அந்த இராக்கதப் பாம்பு பாய்ந்துவந்தது.

தன் உடன்பிறப்பால் வஞ்சிக்கப்பட்டிருப்பதை உணர்ந்த அவன், “இரும்புத் தகர்ப்பவனே! சங்கிலி மெல்லுபவனே! சுவர் பிளப்பவனே!” எனக் கூவியழைத்தான். அவ்வளவுதான், சங்கிலி மெல்லுபவன் சங்கிலியை அறுத்தெறிய, இரும்புத் தகர்ப்பவன் பெருவாயிற்கதவின்
இரும்புக்கம்பிகளைத் தகர்த்தெறிய, சுவர் பிளப்பவன் அதன் பாதங்களால் சுவரை இடித்துத் தள்ள, மூன்றுமாக அந்த இராக்கதப் பாம்பின் மீது பாய்ந்து துண்டு துண்டுகளாக்கித் துணுக்குகளாக்கின.
அந்த இளைஞன் அவனது உடன்பிறந்த அக்காளிடம் திரும்பிவந்து, “என்னைப்பற்றி நீ நினைப்பது அவ்வளவுதானா? அந்த இராக்கதப் பாம்புக்கு நான் இரையாக வேண்டுமென்றா நினைத்தாய்! உன்னோடு இனிமேல் ஒரு நிமிடம் கூட இருக்கமாட்டேன்.” என்றான்.

அவன் குதிரை மீதேறி, மூன்று நாய்களும் பின்தொடரச் சென்றான். இராக்கதப் பாம்பு ஒன்றால் விழுங்கப்படவுள்ள ஒரே மகளைக் கொண்ட ஒரு அரசனின் நாட்டுக்குள் அந்த இளைஞன் வந்து சேர்ந்தான். அவன் நேராக அரசனிடம் சென்று, அவனது மகளைத் திருமணம் செய்துதருமாறு கேட்டான். அரசனோ, “என் மகளை உனக்குத் தரமாட்டேன். “ என்றான். ”என் மகளை ஒரு பயங்கரப் பிராணி விழுங்கவிருக்கிறது. அதனிடமிருந்து நீ என் மகளை விடுவித்துவிட்டால், நிச்சயமாக அவள் உனக்குத் தான்.” என்றும் சொன்னான்.

”மிகவும் நல்லது, பெருந்தன்மைச் சமூகமே, எல்லாவற்றையும் என்னிடம் விட்டுவிடுங்கள்.” என்ற அந்த இளைஞன் அந்த இராக்கதப் பாம்பினைத் தேடிக்கண்டுபிடிக்க, அவனது நாய்கள் அதனைத் துண்டுதுண்டாக்கி எறிந்தன. வெற்றிவீரனாக அவன் திரும்பிவந்தபோது, அரசன் அவனது மகளை அவனுக்கு உரித்தாக்க மணநாள் உறுதிவிழா நிகழ்த்தினான்.

மணநாளும் வந்தது; முன் நடந்தவற்றையெல்லாம் மறந்து, மணமகன் ஆளனுப்பி, அவனது உடன்பிறந்தவளை அழைத்துவந்தான். அவளது பகை உணர்வோ முன்னிலும் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது. திருமணம் முடிந்ததும் அவள், ‘’ இன்றிரவுக்கு என் உடன்பிறப்பின் திருமணப் படுக்கையை நான்தான் தயாரிப்பேன்.” என அறிவித்தாள்.

எல்லோரும் அதனை உடன்பிறப்புப் பாசத்தின் அறிகுறியாக ஏற்று அவள்தான் படுக்கை தயாரிக்கவேண்டுமென்பதை ஒத்துக்கொண்டனர். அதன்பிறகு அவள் செய்ததோ, மணமகன் படுக்கும் பக்கமாகப் படுக்கை விரிப்பின் அடியில் மரம் அறுக்கும் கூரிய வாள் ஒன்றினை மறைத்து வைத்ததுதான். அன்று இரவில் அந்த உடன்பிறந்தவன் படுக்கையில் படுத்ததும் இரண்டு துண்டுகளாக வெட்டுண்டான். பெரும் துக்கத்துடன் அழுகை அரற்றல்கள் மத்தியில் மூன்று நாய்களும் பின்தொடர, சவப்பெட்டி தேவாலயத்துக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டது.

பின்னர் அவர்கள் ஒரு நாய் வலப்பக்கமும் மற்றொன்று இடப்பக்கமுமாக மற்றொன்று தலைப்பக்கமாகவும் சவப்பெட்டிக்குக் காவலிருக்குமாறு மூன்று நாய்களையும் உள்ளே வைத்து தேவாலயக் கதவைப் பூட்டினர்.
எல்லோரும் போய்விட்டார்களென்று உறுதியாகத் தெரிந்ததும், அவற்றில் ஒன்று, ‘’நான் போய் அதை எடுக்கிறேன்.” என்றது.

“நான்தான் அதைச் சுமந்து வருவேன்.” என்றது மற்றொன்று.

‘’நான்தான் பூசிவிடுவேன்.“ என்றது மூன்றாவது நாய்.
ஆகவே நாய்களில் இரண்டு புறப்பட்டுச் சென்று, ஒரு களிம்பு ஜாடியை எடுத்துவந்தன. காவலுக்காக அங்கேயே தங்கிவிட்ட மூன்றாவது நாய் களிம்பினை எடுத்து வெட்டுப்பட்ட பகுதி முழுவதிலும் களிம்பினைத் தடவியது. இப்படியாக அந்த இளைஞன் உயிரோடிருக்கும்போது எப்படியிருந்தானோ, அப்படியே திரும்பவும் உயிர்பெற்று எழுந்தான்.
படுக்கையில் மரமறுக்கும் வாளினை மறைத்துவைத்தது யாரெனக் கண்டுபிடிக்கும்படி அரசன் ஆணையிட்டான். அந்தக் குற்றத்தைச் செய்தது, அந்த உடன்பிறந்தவள் தானெனத் தெரியவந்தபோது அவளுக்கு மரணதண்டனை விதிக்கப்பட்டது.

மணமக்கள் இருவரும் மகிழ்வோடிருந்தனர்; எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, அந்த வயதான அரசன் முதுமையில் சோர்ந்துவிட்டதால் அரசாட்சியை மருமகனிடமே ஒப்படைத்துவிட்டிருந்தான். ஆனாலும் ஒரு விஷயம் மட்டும் அந்த இளைஞனின் மகிழ்ச்சியில் உறுத்தும் கல்லாகவே இருந்தது. அந்த மூன்று நாய்களும் எந்தவொரு சிறிய தடயத்தையும் விட்டுவைக்காமல் அவனது நாட்டிலிருந்தும் மறைந்துவிட்டிருந்தன. அவன் கண்ணீராய்ப் பெருக்கினான்; ஆனாலும், முடிவில் இழப்பினைத் தலைவணங்கி ஏற்று, அவன் அமைதிகொள்ள வேண்டியதாயிற்று.

ஒரு நாள் காலையில், பழைய நட்பினைப் புதுப்பிக்கும் கோரிக்கை மற்றும் ஆவலுடன் மூன்று மதிப்புக்குரிய பெருந்தகை நபர்களை ஏற்றிக்கொண்டு மூன்று கப்பல்கள் நங்கூரமிட்டிருப்பதான நற்செய்தியைத் தூதுவர் ஒருவர் கொண்டுவந்தார். அந்த இளம் அரசனோ புன்னகைத்தான்; ஒரு எளிய நாட்டுப்புறச் சிறுவனாகவே வளர்ந்துவிட்ட அவனுக்கு முக்கியம் வாய்ந்த எவரொருவரையும் ஒருபோதும் தெரிந்திருந்ததில்லை. அதனாலேயே அவன் கணநேரமும் தாமதிக்காமல் அவனது நண்பர்களென உரிமை கோரும் நபர்களைப் பார்க்கவேண்டுமேயென அந்தத் தூதுவரோடேயே சென்றான்.

அவனைப் பேராரவாரத்துடன் வரவேற்ற அரசர்கள் இருவரையும் பேரரசர் ஒருவரையும் அவன் கண்டான். அவர்கள், “எங்களை நீங்கள் இன்னுமா தெரிந்துகொள்ளவில்லை?” என்றனர்.

“இல்லை, நீங்கள் என்னை வேறு ஆளாகத் தவறாகத்தான் நினைக்கிறீர்கள்,” என அவன் பதில் சொன்னான்.
”என்றென்றைக்கும் விசுவாசமான உங்கள் நாய்களை நீங்கள் மறக்கக்கூடுமென நாங்கள் நினைத்தேயிருக்கவில்லை!”

”என்ன?” அவன் வியந்துபோனான்.

“இரும்புத் தகர்ப்பவன், சங்கிலி வெல்லுபவன், சுவர் பிளப்பவன்? இப்படி மாறிவிட்டார்களா?”
”எங்களை ஒரு மந்திரவாதி நாய்களாக மாற்றிவிட்டான்; கிராமத்துப் பையன் ஒருவன் ஆட்சிக்கட்டிலேறும் வரையில் நாங்கள் எங்கள் உண்மை நிலைக்கு மாறமுடியாததாக இருந்தது. நாங்கள் உங்களுக்கு உதவியதைப்போலவே நீயும் எங்களுக்கு உதவியிருக்கிறாய்.

இப்போதிலிருந்து நாம் பிரிக்கமுடியாத நண்பர்களாகிவிட்டோம். என்ன நடந்தாலும் சரி, எப்போதும் உங்களுக்கு உதவிசெய்ய ஒரு பேரரசரும் இரு அரசர்களும் இருக்கிறார்களென்பதை எப்போதும் நினைவில்கொள்ளுங்கள்.”

பெரும் கொண்டாட்டங்களின் நடுவே அவர்கள் நகரில் சில நாட்கள் தங்கியிருந்தனர். பிரிவதற்கான நாள் வந்தபோது, ஒருவருக்கொருவர் நல்வாழ்த்துக்களையும் நல்விருப்பங்களையும் பரிமாறிக்கொண்டு அவர்கள் பிரிந்தனர். ஆக, அதன்பிறகு அவர்கள் எப்போதுமே மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்ந்தனர். 
(ரொமாக்னா) (Romagna)

நேற்றையதினம் / ஹாருகி முரகாமி / தமிழில் / நர்மதாகுப்புசாமி

முரகாமி

முரகாமி

YESTERDAY

எனக்குத் தெரிந்தவரை பீட்டில்ஸின் ‘YESTERDAY ‘ பாடலை ஜப்பானிய வரிகளில் ( அதுவும் குறைந்தபட்சம் கான்ஸே பேச்சு வழக்கில் ) பாடிய ஒரே ஆள் கித்தாருதான். வழக்கமாக குளிக்கும்போது அவன் தனக்கேயுரிய பாணியில் பாடுவான்.

நேற்றையதினம்
என்பது நாளைக்கு இரண்டு நாள் முன்னர்,
இரண்டு நாட்களுக்கு பின்னர் உள்ள நாள்.
எனக்கு ஞபாகத்தில் உள்ளவரை இப்படித்தான் துவங்கும்.

ஆனால் நான் அதிகம் கேட்டதில்லை எனவே அது எவ்வாறு தொடரும் என்று உறுதியாக சொல்லமுடியவில்லை. ஏறக்குறைய துவக்கத்திலிருந்து முடிவு வரை கித்தாருவின் வரிகள் அர்த்தமற்று முட்டாள்தனமாக மூலத்திற்கு சற்றும் தொடர்பில்லாது இருக்கும்.

பரிச்சயமான அந்த அழகிய துயரார்ந்த மெல்லிசையும் துள்ளலான கான்ஸே பேச்சு வழக்கும் ஒன்றாக இணைந்திருப்பதை அவலச்சுவைக்கு நேரெதிராகச் சொல்லலாம். விநோதமான இணை , ஆக்கப்பூர்வமான அனைத்தையும் உறுதியாக மறுத்தல். குறைந்தபட்சம் எனக்கு அப்படித்தான் தோன்றியது. அப்படி தோன்றும் போது நான் தலையை உதறிக்கொள்வேன். சிரித்துக் கொள்வேன் ஆனால் அதேநேரம் அதில் ஒரு வகையான இறக்குமதி ஒளிந்திருக்கிறது என்று உணர்ந்திருக்கிறேன்.

டோக்கியோவின் ஒதாக்குவில் உள்ள டென்னென் சோஃபு வில் பிறந்து , வளர்ந்வனாயிருந்தாலும் நான் அறிந்தவரை கித்தாருவுக்கு ஏறக்குறைய த்வணி சுத்தமான கான்ஸே உச்சரிப்பு இருந்தது. நானோ கான்ஸேவில் பிறந்து வளர்ந்திருந்தாலும், பரிபூரணமான சுத்த ஜப்பானிய ( டோக்கியோ பாணி ) மொழியைப் பேசினேன். நாங்கள் இருவரும் நிச்சயமாக வினோதமான இணை.

நான் கித்தாருவை வஸேதா பல்கலை கழகத்தினருகே இருந்த காஃபி கடையில் பகுதிநேர வேலை செய்து கொண்டிருந்தபோதுதான் முதன்முதலாகச் சந்தித்தேன். நான் சமையலறையில் , கித்தாரு பரிசாகரனாக.. கடையின் ஓய்வு நேரத்தில் நாங்கள் இருவரும் நிறைய பேசுவோம். நாங்கள் இருவரும் இருபதுகளில் இருந்தோம். எங்கள் இருவரின் பிறந்தநாளும் ஒரு வார இடைவெளியில் இருந்தன.

‘ கித்தாரு என்பது ஒரு அரிதான கடைசிபெயர். ‘ என்றேன் ஒரு நாள்.

‘ ஆம். சரியாகத்தான் சொல்கிறாய்.‘ கித்தாரு தன்னுடைய தீவிர கான்ஸே உச்சரிப்பில் கூறினான்.

‘ Lotte பேஸ்பால் அணியின் பந்து எறிபவருக்கு இதேபெயர்தான். ‘

‘ எங்கள் இருவருக்கும் எவ்விதத்திலும் தொடர்பில்லை பெயரைத்தவிர, யார் கண்டார்கள் ? எங்காவது ஒரு பிணைப்பு இருக்கிறதோ என்னவோ ? ‘
நான் அப்போது வஸேதாவில் இலக்கியத் துறையில் இரண்டாமாண்டு மாணவனாக இருந்தேன். கித்தாரு நுழைவுத் தேர்வில் தோற்றுபோய் , பயிற்சி வகுப்பில் சேர்ந்து மீண்டும் கல்லூரியில் சேர திணறிக் கொண்டிருந்தான். உண்மையில் அவன் இருமுறை தேர்வில் தோல்வியடைந்திருந்தான். ஆனால் அவனது தோரணையிலிருந்து யாரும் அதை ஊகிக்கவே முடியாது. படிப்பில் அதிகம் கவனம் செலுத்துபவனைப் போல தோன்றவில்லை.

ஓய்வாக இருக்கும் போது அவன் நிறைய புத்தகங்கள் படித்தான் ஆனால் அவை தேர்வுக்கு சம்பந்தம் இல்லாத புத்தகங்கள் – ஜிமி ஹென்ட்ரிக்ஸின் வாழ்க்கை வரலாறு, Where Did The Universe Come From ? போன்றவை. பயிற்சி வகுப்புக்கு அவன் தினந்தோறும் டோக்கியோவில் இருக்கும் ஒட்டாவார்டிலிருந்து பயணித்து வருவதாக ஒரு நாள் கூறினான்.

‘ ஒட்டாவார்ட்‘ ? என்றேன் ஆச்சரியத்துடன். ‘ ‘ ஆனால் நீ கான்ஸேயிலிருந்து வருகிறாய் என்று நினைத்தேன் ‘

‘ இல்லவே இல்லை. டெனென்சோஃபுவில்தான் பிறந்து வளர்ந்தேன். ‘

இது நிஜமாகவே என்னை அதிர்ச்சியடைய வைத்தது.
‘ பின் எப்படி நீ கான்ஸே வட்டாரவழக்கில் பேசுகிறாய் ? “ என்று கேட்டேன்.

‘ அதை நான் வரவழைத்துக் கொண்டேன். அதைக் கற்றுகொள்வதற்காக என்னை தயார் செய்து கொண்டேன் ‘

‘ வரவழைத்துக் கொண்டாயா ? ‘
‘ ஆம். கடுமையாக படித்து வினைச்சொல், பெயர்சொல், உச்சரிப்பு – என முழு ஒன்பது கூறுகளையும், ஆங்கிலம் , பிரஞ்சு படிப்பதுபோலவே. கான்ஸேவுக்கு போய் பயிற்சியும் எடுத்துக் கொண்டேன். ‘

நான் மிகவும் கிளிர்ச்சியடைந்தேன். ஆக அந்நிய மொழிகளைப்போலவே கான்ஸே உச்சரிப்பையும் படிக்கும் மக்கள் இருக்கிறார்களா ? இது எனக்கு புதிதாக இருந்தது. டோக்கியோ எத்தனை பெரியது , அதில் எனக்குத் தெரியாத விஷயங்கள் எத்தனை உள்ளன என்று உணர்த்தியது.இது எனக்கு Sansbiro நாவலை நினைவூட்டியது, ஒரு உதாரண நாட்டுப்புற சிறுவன் ஒருவன் பெரிய நகரத்தைச் சுற்றி திரியும் கதை..

‘ குழந்தையாக இருக்கும் போதே நான் ஹான்ஷீன் டைகர்ஸின் தீவிர விசிறி.‘ கித்தாரு விளக்கமாக கூறினான். ‘ டோக்கியோவில் அவர்கள் எங்கு விளையாடினாலும் தவறாமல் போய்விடுவேன்.ஆனால் மைதானத்தில் ஹன்ஷீன் அணியின் இருக்கைகளில் அவர்களது ஜெர்ஸியை அணிந்து கொண்டு டோக்கியோ வட்டாரவழக்கில் பேசினால் என்னோடு அவர்கள் யாரும் சேரமாட்டார்கள், அந்தக் குழுவின் அங்கத்தினனாக இருக்கமுடியாதல்லவா ? புரிகிறதா ? எனவே நான் கான்ஸே வட்டார வழக்கை கற்க ஆரம்பித்தேன். அதற்காக நாயாக உழைத்தேன்.

‘ அதுவா உன் இலட்சியம் ? ‘ என்னால் அதை நம்பவே முடியவில்லை.

‘ ஆம். டைகர்கள் எனக்கு அவ்வளவு முக்கியம்.‘ என்றான் கித்தாரு. நான் பேசுவதெல்லாம் இப்போது கான்ஸே பேச்சு வழக்கைத்தான் பள்ளியில், வீட்டில், தூக்கத்தில் கூட. . என்னுடைய உச்சரிப்பு கிட்டதட்ட முழுமையானதுதான் இல்லையா ?

‘ நிச்சயமாக. நீ கான்ஸேயிலிருந்து வருகிறாய் என்றுதான் நான் நினைத்தேன். ஆனால் உனது பேசுமுறை ஹன்ஷிகன் வகை இல்லை – கோப் வட்டாரம். அது நடுமையத்தில் பேசுவது போல் ஒலிக்கிறது – ஒசாகாவின் உள் நகரங்களில் உள்ளது போல், “

‘‘ நீ அங்குதான் வளர்ந்தாய் , இல்லையா ? உயர்நிலை பள்ளியில் கோடைவிடுமுறைகளில் ஒசாக்காவில் தெனோஜிக்குவில் நான் அங்கே ஒரு வீட்டில் தங்கியிருந்தேன். சிறந்த இடம். உயிரியல் பூங்கா உட்பட எல்லா இடத்திற்கும் நடந்தே செல்லலாம். “

‘‘ஒரு வீட்டில் தங்கியா ?‘‘ எனக்கு அது கிளர்ச்சியூட்டுவதாக இருந்தது.

‘ கான்ஸே பேச்சுவழக்கை கற்றுகொள்வதற்கு நான் படித்ததைப் போல் நுழைவுத்தேர்வுக்குப் படித்திருந்தால் இப்போது தோல்வியடைந்ததைப் போல் நான் தோல்வியடைந்திருக்கவே மாட்டேன்.‘
அவன் சொல்வதில் விஷயமிருக்கிறது, அவனது தன்னைத்தானே விமரிசித்துக் கொள்ளும் பாணியில் கூட ஒரு கான்ஸேத்தனம் இருந்தது.

‘ நீ எங்கிருந்து வருகிறாய் ? ‘ என்றான்.
‘ கான்ஸே. கோப்க்கு அருகில் ‘ என்றேன்.
‘ கோப்க்கு அருகிலா ? எங்கே ? ‘
‘ அஷியா ‘ என்றேன்.
‘ வாவ். அழகான இடம். துவக்கத்திலேயே ஏன் சொல்லவில்லை ? ‘

நான் விளக்கினேன். “ மக்கள் என்னை எங்கிருந்து வருகிறாய் என்று கேட்கும்போது நான் அஷியா என்பேன். அவர்கள் எப்போதும் என் குடும்பம் மிக வசதிபடைத்தது என்றே நினைக்கின்றனர். ஆனால் அஷியாவில் எல்லாவிதமான மக்களும் இருக்கின்றனர். என் குடும்பமும் அதில் ஒன்று. குறிப்பாக வசதியற்ற வகையில் சேர்ந்தது. என் தந்தை மருந்து கம்பெனியில் வேலைபார்த்தார் , அம்மா நூலக கண்காணிப்பாளர்.

எங்கள் வீடு சிறியது. பழுப்பு வண்ண கரோலா கார் ஒன்று உள்ளது. அதனால் யாராவது நான் எங்கிருந்து வருகிறேன் என்று கேட்டால் நான் எப்போதுமே ‘ கோப்க்கு அருகில் ‘ என்று விடுவேன். எனவே அவர்கள் என்னைப் பற்றிய முன்தீர்மானமான கருத்துக்களை ஏற்படுத்திக்கொள்ள மாட்டார்கள். ‘
‘ நண்பா நீயும் நானும் ஒரே மாதிரியாகத் தோன்றுகிறது.‘ என்றான் கித்தாரு. மேலும், ‘ என் முகவரி டென்னென் சோஃபு – உயர்மட்ட குடியிருப்பு – ஆனால் என் வீடு நகரத்தின் குப்பையான இடத்தில் இருக்கும். வீடும் குப்பையாகத்தான் இருக்கும். அதையெல்லாம் நாம் பெரிதுபடுத்தக் கூடாது- நீ பார்த்தால் என்ன இதுவா டேனென் சோஃபு ? . சகிக்கவில்லை.‘ என்று சொல்வாய். ஆனால் அதைப்பற்றி கவலைப் படுவதில் ஒரு பொருளுமில்லை.

அது வெறும் ஒரு முகவரி மட்டுமே. அதை நான் வேறுவிதமாக எதிர்கொள்வேன். கேட்பவர்களை நேராக முகத்தில் அடிப்பதுபோல் ‘ நான் டென் – னென் – சோஃபு விலிருந்து வருகிறேன். ‘ என்பேன். உங்களுக்கு அது மிகவும் பிடிக்குமா ? என்பது போல.
அவன் சொன்னது எனக்குப் பிடித்திருந்தது. அதன் பிறகு நாங்கள் நண்பர்களானோம்.

டோக்கியோவுக்கு வந்தவுடன் நான் ஏன் கான்ஸே பேச்சு வழக்கை சுத்தமாக விட்டேன் என்பற்கு இரண்டு காரணங்கள் இருந்தன. மேல்நிலை பள்ளியிலிருந்து தேர்ச்சியடையும் வரை உண்மையாகவே நான் ஒரு முறை கூட தரமான டோக்கியோ வழக்கில் பேசியதில்லை. ஆனால் டோக்கியோவில் முழுமையான ஜப்பானிய மொழியை சரளமாக பேச எனக்கு சரியாக ஒரு மாதமே போதுமானதாக இருந்தது.

இத்தனை விரைவாக என்னால் தகவமைத்துக் கொள்ள முடிந்தது எனக்கே ஆச்சரியமாகத்தான் இருந்தது. நான் ஒரு பச்சோந்தி என்பதை நானே உணர்ந்திருக்கவில்லை அல்லது எனது மொழித்தேர்ச்சி மற்றவர்களைக் காட்டிலும் மேம்பட்டதாக இருந்திருக்க வேண்டும். எப்படியிருப்பினும் நான் உண்மையில் ஒரு கான்ஸேகாரன் என்பதை யாரும் நம்பமாட்டார்கள்.
கான்ஸே பேச்சு வழக்கை நான் மாற்றிக் கொண்டதற்கு மற்றொரு காரணம் , நான் முற்றிலும் வேறொரு ஆளுமையாக மாற விரும்பியதுதான்.

கான்ஸேயிலிருந்து டோக்கியோவுக்கு கல்லூரி படிப்பிற்காக வந்த பிறகு புல்லட் ரயில் பயணம் முழுவதும் என்னுடைய பதினெட்டு வருட வாழ்க்கையையும் மீள்பார்வை செய்வதில் கழித்தேன். எனக்கு நிகழ்ந்தவையெல்லாவற்றையும் மிகுந்த மனஉளைச்சலாக உணர்ந்தேன். நான் அதிகப்படுத்திக் கூறவில்லை. அவற்றிலிருந்து எதையும் நினைவுகூர விரும்பவில்லை. அவை பரிதாபத்துக்குரியவை.

என் வாழ்க்கையைப் பற்றி நினைக்க நினைக்க எனக்கு என் மீதே வெறுப்பு வந்தது. அதனால் எனக்கு நல்ல நினைவுகளே இல்லை என்றில்லை, மிகச்சொற்பமாக இனிமையான அனுபவங்களும் இருக்கத்தான் செய்தன. ஆனால் அவற்றை சேர்த்துக் கொண்டாலும்கூட அவமானமும் வேதனையுமான சம்பவங்களே மிகுதியாக இருக்கும். நான் எப்படி வாழ்ந்து கொண்டிருந்தேன் எப்படி வாழ்க்கையை அணுகினேன் என்பதையெல்லாம் மிகவும் பாமரத்தனமாகவும், வருந்ததக்க வகையில் பொருளற்றதாகவும் இருந்தன. கற்பனை செய்யமுடியாத அளவுக்கு நடுத்தரவர்க்க குப்பை.. அவற்றை ஒன்றாகத் திரட்டி ஏதாவது ஒரு மேசை இழுப்பறையில் போட்டு மூடிவிட விரும்பினேன் அல்லது நெருப்பில் போட்டு கொளுத்தி , அவை எரிவதைக் காணவிரும்பினேன். ( அப்போது என்ன மாதிரியான புகை வெளிவரும் என்று தெரியவில்லை ) எது எப்படியிருந்தாலும் நான் எல்லாவற்றையும் விட்டொழித்து டோக்கியோவில் ஒரு புது வாழ்க்கையை , மாசுமருவற்று புது மனிதனாகத் தொடங்க விரும்பினேன்.

புதிய வாழ்க்கை புதிய சாத்தியங்களை முயன்று பார்க்க விரும்பினேன். கான்.ஸே பேச்சு வழக்கைத் ( அடையாளத்தையும் கூட ) நடைமுறையில் துறந்ததும் கூட அதை நிறைவேற்றிக்கொள்ளும் வழிமுறையே. ஏனெனில் இறுதி தேர்ந்தாய்வில் நாம் பேசும் மொழிதான் நாம் எவ்வகை மனிதர்கள் என்பதைக் கட்டமைக்கிறது. குறைந்தபட்சம் பதினெட்டு வயதில் எனக்கு அப்படித்தான் தோன்றியது.

‘ மனஉளைச்சலா ? எது மிகவும் மனஉளைச்சலைக் கொடுத்தது ? ‘
‘ நீயே எதையாவது கேள் ‘
‘ உன் இன மக்களுடன் நீ மகிழ்ச்சியாக இல்லையா ? ‘
‘ மகிழ்ச்சியாகத்தான் இருப்பேன். ஆனாலும் அது சங்கடமாகத்தான் இருக்கும். அவர்களோடு இருப்பதே மனஉளைவைக் கொடுக்கும்.‘

‘ நீ விசித்திரமானவன். இல்லையா ? ‘ என்றான் கித்தாரு. உனது இனமக்களுடன் இருப்பதில் உனக்கு என்ன சங்கடம்.? நான் எங்கள் இனத்தவர்களுடன் மகிழ்ச்சியாக நேரத்தை செலவழித்திருக்கிறேன்.‘
என்னால் உண்மையாகவே விளக்க முடியவில்லை. பழுப்புநிற கரோலா கார் இருப்பதால் என்ன குறைந்து விட்டது ?. எனக்கு புரியவில்லை. எங்கள் பகுதியில் சாலை குறுகலாக இருந்தது அதனால் என் பெற்றோர் வெறும் தோற்ற அழகிற்காக பணத்தை வீணடிப்பதை விரும்பவில்லை. அவ்வளவுதான்.

‘ என் பெற்றோர் நான் நன்றாகப் படிக்கவில்லை என்று நச்சரித்தனர். அது எனக்குப் பிடிக்காது. ஆனால் என்ன செய்யமுடியும் ? அது அவர்கள் கடமை. நாம் அதைப் பொறுத்துக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்‘ என்றான் கித்தாரு.

‘ நீ ரொம்ப ஜாலியான பேர்வழியில்லையா ? ‘
‘ உனக்கு தோழிகள் உண்டா ? ‘
‘ இப்போதைக்கு இல்லை ‘
‘ முன்னால் இருந்ததா ? ‘
‘ கொஞ்சநாள் முன்வரை ‘
‘ பிரிந்து விட்டீர்களா ? ’
‘ ஆம் ‘ என்றே.ன்.
‘ ஏன் பிரிந்தீர்கள் ? ‘
‘ அது பெரியகதை. இப்போது அதை ஞாபகப்படுத்த வேண்டாம் ‘
‘ அஷியாவைச் சேர்ந்த பெண்ணா ? ‘ என்றான் கித்தாரு.
‘ இல்லை அவள் அஷியாவைச் சேர்ந்தவளல்ல. ஷூக்குகாவா. அது அருகில்தான் இருக்கிறது ‘
‘ அவள் உன்னை எல்லாவற்றுக்கும் அனுமதித்தாளா ? ‘
நான் தலையை உதறிக் கொண்டேன். ‘ இல்லை. எல்லாவற்றுக்கும் அல்ல ‘

‘ அதனால்தான் பிரிந்துவிட்டாயா ? ‘
நான் யோசித்தேன். ‘ அதுவும் ஒரு காரணம்தான் ‘
‘ ஆனால் வாய்வழியாவது அனுமதித்தாளா ? ‘
‘ ஓரளவிற்கு ‘
‘ எது வரை ?“‘
‘அதைப்பற்றி பேச விரும்பவில்லை ‘ என்றேன்.
‘ இவைதான் நீ குறிப்பிட்ட ‘ மனஉளைச்சல் ‘ விஷயங்களா ?‘

‘ ம். ‘ என்றேன். நான் நினைவுப்படுத்த விரும்பாத வேறொரு விஷயம் கூட இருந்தது.
‘ நண்பா, சிக்கலான வாழ்க்கைதான் உன்னுடையது ‘ என்றான் கித்தாரு.

முதல்முறையாக கித்தாரு ‘ YESTERDAY ‘ பாடலை கேனத்தனமான வரிகளுடன் பாடியதை நான் கேட்டபோது அவன் டென் னென்சோஃபு வில் உள்ள அவனது வீட்டின்( ( அவனது விவரணை போல அத்தனை அசுத்தமான சுற்றுபுறமாகவோ , அசுத்தமான வீடாகவோ இல்லாமல், சாதாரண சுற்றுபுறத்தில் சாதாரண வீடாகவும் , பழையாயிருந்தாலும் , அஷியாவிலிருக்கும் எங்கள் வீட்டைவிட பெரியதாகவே எந்தவிதத்திலும் குறைசொல்லும்படியாக இல்லாமல் இருந்தது. கார்நிறுத்துமிடத்தில் நின்றிருந்த அடர்நீல கோல்ஃப் கார் கூட சமீபத்திய மாடல் என்பது தற்செயலாக தெரிந்தது. ) கித்தாரு எப்பொழுது வீட்டிற்கு வந்தாலும் எல்லாவற்றையும் உடனடியாக விசிறியெறிந்துவிட்டு குளிக்கச் சென்று விடுவான்.

குளியல் தொட்டிக்குள் இறங்கிவிட்டால் அங்கேயே இருப்பான். நான் ஒரு குட்டி ஸ்டூலை இழுத்துப் போட்டுக்கொண்டு பக்கத்திலிருக்கும் உடைமாற்றும் அறையில் உட்கார்ந்து கொண்டு இடையில் ஒரு அங்குலம் திறந்திருக்கும் கதவு வழியாக பேசிக்கொண்டிருப்பேன். அவனுடைய அம்மாவின் நச்சரிப்பிலிருந்து தப்பிக்க ஒரேவழி. அவளுடைய விசித்திர மகனைப் பற்றியும், படிப்பில் எந்தளவு அவன் கவனம் செலுத்தவேண்டும என்பது போன்ற புகார்கள்தான் அவற்றில் அதிகம் இருக்கும். அந்த சமயத்தில்தான் அவன் முட்டாள்தனமான வரிகளை எனக்காக ( அது எனக்காகத்தானா என்று உறுதியாக சொல்லமுடியாது ) பாடிக்காட்டுவான்.

‘ அந்த வரிகளில் அர்த்தமேயில்லை. அந்த YESTERDAY பாடலை நீ நக்கல் செய்வது போலத் தோன்றுகிறது. ‘“ என்பேன் அவனிடம்.
‘ ரொம்ப அறிவுக்கொழுந்து மாதிரி பேசாதே. நான் நக்கல் செய்யவில்லை., அப்படியே செய்தாலும் ஜான் முட்டாள்தனத்தையும் , வார்த்தை விளையாட்டையும் இரசிக்கக்கூடியவர் என்பது தெரியாதா ?
‘ ஆனால் YESTERDAY பாடலை எழுதி, இசை கோர்த்தது பால் அல்லவா ? ‘

‘ உனக்கு நிச்சயமாகத் தெரியுமா ? ‘
‘ நிச்சயமாக. ‘ என்று பிரகடனம் செய்தேன். பால்தான் அதை எழுதி கிட்டார் இசையுடன் ஒலிப்பதிவும் செய்தவர். அத்தோடு தந்திவாத்திய இசை இணைப்பாக பின்னாளில் சேர்க்கக்கப்பட்டது. ஆனால் மற்ற பீட்டில்ஸில் அது இல்லை. பீட்டில்ஸ் பாடலை அது மிகவும் மலினப்படுத்துவதாக கருதினர்.

‘ உண்மையாகவா ? எனக்கு அப்படிப்பட்ட விசேஷமான தகவல்கள் எல்லாம் தெரியாது ‘
‘ அதொன்றும் விசேஷமான தகவல் அல்ல.
எல்லோருக்கும் தெரிந்த உண்மைதான் ‘ என்றேன்.
‘ அதனாலென்ன. அவை வெறும் விவரங்கள்தான். ‘ கித்தாருவின் குரல் நீராவி பொதியலிலிருந்து அமைதியாக கூறியது- ‘ நான் என் வீட்டின் குளியலறையில் பாடுகிறேன். பாடல் பதிவு ஒன்றும் செய்யவில்லை. நான் எந்த காப்புரிமையையும் மீறவில்லை. அல்லது யாரையும் துன்புறுத்தவும் இல்லை. என் மீது புகார் கூற உனக்கு எந்த உரிமையுமில்லை. ‘

பிறகு அவன் குழுகுரல் வரிகளைப் பாட ஆரம்பித்துவிட்டான். பொதுவாக குளியலறையில் இருக்கும்போது ஒலிப்பது போல அவனது குரல் தெளிவாகவும் சப்தமாகவும் ஒலித்தது. குறிப்பாக உச்சஸ்தாயியில் சரியாகவே பாடினான். “ அவள் இருந்தாள் இங்கே / நேற்று வரை……………..‘ அல்லது அதுபோன்ற சிலவரிகள்.

அவன் மெதுவாக தண்ணீரை ஒரு பக்கவாத்தியம் போல் சிதறடித்தான். நான் அவனை குறுக்கீடு செய்திருக்கலாம் , அவனோடு பாடி அவனை உற்சாகப்படுத்தியிருக்கலாம். ஆனால் என்னால் அப்படி எதையும் செய்யமுடிந்ததில்லை. அங்கே உட்கார்ந்து கொண்டு , அவன் குளியல் தொட்டியில் மூழ்கியபடி இருக்கையில் ,பொழுதுபோக கண்ணாடி கதவுவழியாக பேசியபடி இருப்பது அத்தனை கேளிக்கையாக இருக்கவில்லை.

‘ எப்படி நீ இவ்வளவு நேரம் குளியல் தொட்டியில் இருக்கிறாய் ? நான் அப்படி அசையாமல் உட்கார முயன்று சோர்வடைந்திருக்கிறேன். உன் உடம்பு ஊறிப் போகவில்லையா ? என்று கேட்டேன்.
என்னால் குளியலில் இவ்வளவு நேரம் செலவழிக்க முடிந்ததில்லை. அசையாமல் உட்கார்ந்து ஊறிக்கொண்டிருக்க சலிப்பாக இருக்கும். ஒரு புத்தகத்தைப் படிக்கவோ , இசையை இரசிக்கவோ முடியாது , வெட்டியாகக் கிடப்பதைப் போல இருக்கும் ‘‘

‘ நான் குளியல்தொட்டியில் நீண்டநேரம் மூழ்கி கிடக்கையில் சகலவிதமான நல்ல யோசனைகளும் சரளமாக வரும் ‘ என்றான் கித்தாரு.

‘ அதாவது YESTERDAY ‘ பாடல்வரிகளைப் போலவா ? ‘
‘ ஆம். அதுவும் அவற்றில் ஒன்று ‘
‘ குளியல் தொட்டியில் நீண்ட நேரத்தை செலவழிப்பதற்கு பதில் நீ நுழைவுத் தேர்வுக்கு படிக்கலாமல்லவா ? ‘ என்று கேட்டேன்.

‘ ஜீஸஸ் , இப்படி காலை வாருகிறாயே ? என் அம்மாவும் இதே விஷயத்தைதான் சொல்வாள். இப்படியெல்லாம் சொல்லுமளவுக்கு உனக்கு வயதாகவில்லை அல்லவா ? அல்லது நீ தத்துவவாதியா ?‘

‘ ஆனால் நீ இரண்டு வருடங்களாக திணறிக்கொண்டிருக்கிறாய். உனக்கே அலுப்பாக இல்லையா ? ‘
‘ நிச்சயமாக. எவ்வளவு சீக்கிரம் முடியுமோ அவ்வளவு சீக்கிரம் கல்லூரியில் சேர்ந்து கலாட்டா செய்ய விரும்புகிறேன். அப்புறம் என் சிநேகிதியோடு சேர்ந்து உண்மையான டேட்டிங் போகவேண்டும் ‘
‘ அப்புறம் ஏன் கஷ்டப்பட்டு படிக்காமல் இருக்கிறாய். ? ‘

‘ ஆம். சரிதான். ‘ என்றான். மெல்லசொன்னான். ‘ அப்படி படிக்கமுடிந்தால் ஏற்கனவே செய்திருப்பேனே ‘

‘ கல்லூரி ஒரு அறுவை. உள்ளே நுழைந்தவுடன் நான் மிகவும் ஏமாந்துவிட்டேன். ஆனால் நுழையாவிட்டால் இன்னும் அறுவை ‘ என்றேன்.
‘ உண்மைதான். எனக்கு வேறுவழியில்லை ‘
‘ பின் நீ ஏன் படிக்க மாட்டேனென்கிறாய் ? ‘
‘ ஆர்வமின்மைதான் ‘ என்றான்.

‘ ஆர்வமா ? உன் சிநேகிதியோடு வெளியே போக வேண்டும் என்றெல்லாம் ஆர்வமில்லையா ? ‘
‘ அப்படித்தான் நினைக்கிறேன். பார் , அதைப் பற்றி சொன்னால் ரொம்ப நேரமாகும். விஷயம் என்னவென்றால் நான் எனக்குள்ளேயே இரண்டாக பிரிந்து இருக்கிறேன். புரியுதா ?

ஆரம்பப்பள்ளி காலத்திலிருந்தே கித்தாருவுடன் ஒன்றாக படித்த தோழி ஒருத்தி கித்தாருவுக்கு இருந்தாள். குழந்தைப்பருவ தோழி என்று சொல்லலாம். பள்ளியில் அவர்கள் ஒன்றாக ஒரே வகுப்பில் இருந்திருக்கின்றனர். ஆனால் மேல்நிலை படிப்பை முடித்தவுடன் கித்தாரு போல் இல்லாமல் அவள் ஸோஃபியா பல்கலை கழகத்தில் சேர்ந்துவிட்டாள். இப்போது அவள் பிரெஞ்சு இலக்கிய பாடத்தை முதன்மையாக எடுத்து படித்துக் கொண்டிருக்கிறாள் மேலும் டென்னிஸ் கிளப்பிலும் சேர்ந்திருக்கிறாள். அவளது புகைப்படத்தை காண்பித்திருக்கிறான், அசத்தலாக இருந்தாள். மிக அழகான உடல்வாகு , மிக உயிர்ப்பான முகம். ஆனால் அவர்கள் இருவரும் இப்பொழுதெல்லாம் அதிகம் சந்தித்துக் கொள்வதில்லை. அவர்கள் இருவரும் சந்தித்துக் கொள்ள வேண்டாம் என்று பேசி முடிவெடுத்திருந்தனர் . அப்போதுதான் கித்தாரு படிப்பில் முழுக்கவனம் செலுத்த முடியும். நுழைவுத்தேர்விலும் தேர்ச்சியடைய முடியும். அதை பரிந்துரைத்ததே கித்தாருதான். அவளும் சம்மதித்திருக்கிறாள்.

அதுதான் உன் விருப்பமென்றால் சரி என்றிருக்கிறாள். அவர்கள் தொலைபேசியில் அடிக்கடி பேசினர் ஆனால் வாரத்தில் ஒருமுறைதான் சந்தித்தனர் அவை கூட வழக்கமான ஊர்சுற்றல் இல்லாமல் ஒரு நேர்காணலைப் போல இருக்கும். ஒரு தேநீர் அருந்திவிட்டு இருவரும் என்ன செய்து கொண்டிருந்தார்கள் என்று பகிர்ந்து கொள்வார்கள். கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு ஒரு அவசர முத்தத்தைப் பரிமாறிக் கொள்வார்கள். இப்படித்தான் போய் கொண்டிருந்தது .

பழங்கால ஆசாமிகள்.
கித்தாருவை அழகன் என்று சொல்லமுடியாது ஆனால் இனிமையான தோற்றம் கெண்டவன். அவன் உயரமானவன் இல்லை ஆனால் கச்சிதமாக இருந்தான். அவனது சிகையும் உடையும் எளிமையாகவும் நவநாகரீகமாகவும் இருந்தன. அவன் வாயை திறக்காதவரை அவனை மிகவும் புத்திசாலியாகவும் நன்றாக வளர்க்கப்பட்ட நகரத்து இளைஞன் என்றும் நினைக்கத் தோன்றும். அவனும் அவன சிநேகிதியும் நல்ல இணையராக தோன்றினர். அவனது ஒரே குறைபாடு அவனது முகம், அது மிகவும் மென்மையானவன், நாசூக்கானவன், ஆளுமை குறைவானவன் அல்லது செறிவற்றவன் என்ற அபிப்பிராயத்தைத் தரும். ஆனால் அவன் வாயைத் திறந்தவுடன் இந்த ஒட்டுமொத்த நேர்மைறை விளைவுகள் எல்லாம் லேப்ரடார் ரிட்ரீவர் நாய் மணல் வீட்டைக் கிளறும்போது சிதறும் துகளைப்போல கலைந்துவிடும். கான்ஸே வட்டாரவழக்கில் சரளமாக , காதைத் துளைக்கும் கீச்சுக் குரலில் அவன் உச்சஸ்தாயியில் பேசுவதைக் கேட்பவர்கள் ஸ்தம்பித்து விடுவார்கள். அவனது தோற்றத்தின் பொருந்தாதத்தன்மை திணற வைக்கும். முதலில் எனக்கும் கூட அதுதான் சமாளிக்க சற்று கடினமானதாக இருந்தது.

“ ஹே, தனிமுரா சிநேகிதியில்லாமல் இருப்பது மிகவும் தனிமையாக இல்லையா ? கித்தாரு அடுத்தநாள் கேட்டான்.

‘ இல்லை என்று சொல்ல மாட்டேன் ‘ என்றேன்.
‘ அப்போ என் சிநேகிதியோடு வெளியே செல்வதைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறாய் ? ‘
அவன் என்ன சொல்கிறான் என்று எனக்கு புரியவில்லை. “ என்ன சொல்கிறாய் ? அவளோடு வெளியே செல்வதா ? “

“ அவள் மிகச் சிறந்த பெண். அழகி, நேர்மையானவள், எல்லோரையும் போல் புத்திசாலி. நீ அவளோடு வெளியே செல். நீ வருத்தப்பட வேண்டியிருக்காது. அதற்கு நான் உத்திரவாதம் ‘
“ எனக்கு தெரியும் “ என்றேன். “ ஆனால் நான் ஏன் உன் சிநேகிதியோடு வெளியே போகவேண்டும். அது சரியாக இருக்காதே “

“ ஏன் என்றால் நீ நல்லவன். இல்லாவிட்டால் நான் பரிந்துரைக்கமாட்டேன் ““ என்றான் கித்தாரு. “
ஒன்றும் புரியவில்லை. (அவன் நம்புகிறார்போல ) நான் நல்லவனாக இருப்பதற்கும் அவனுடைய சிநேகிதியோடு வெளியே செல்வதற்கும் என்ன தொடர்பு என்று புரியவில்லை.

“ எரிக்காவும் நானும் இதுவரை எங்கள் மொத்தவாழ்க்கையையும் ஏறக்குறைய ஒன்றாக கழித்திருக்கிறோம். துவக்கத்திலிருந்தே பள்ளியில் ஒன்றாக இருந்திருக்கிறோம். நாங்கள் இயல்பாகவே இணையர்களாக இருந்திருக்கிறோம்
சுற்றியிருந்தவர்களும் , எங்கள் நண்பர்கள், எங்கள் பெற்றோர், எங்கள் ஆசிரியர்கள்,. அதை அங்கீகரித்திருந்தனர்.

கித்தாரு அதை நிரூபிப்பவன் போல கைகளை இறுக்கிக் கொண்டான்.
“ நாங்கள் இருவரும் ஒன்றாக கல்லூரிக்கு சென்றிருந்தால் மனமார்ந்த, மென்மையான வாழ்க்கையாக இருந்திருக்கும். ஆனால் நான் நுழைவு தேர்வில் இடறிப்போய் இப்போது இங்கிருக்கிறேன். ஏன் எதுக்கு என்றெல்லாம் தெரியவில்லை எல்லாமே மோசமாகிக்கொண்டே போகிறது. அதற்காக நான் யாரையும் குறைகூறவில்லை. எல்லாம் என் தவறு.


நான் மௌனமாக அவனை கவனித்துக்கொண்டிருந்தேன்.
‘ எனவே நான் ஒருவிதத்தில் இரண்டு கூறாகிவிட்டே.ன். “ என்றான் கித்தாரு. அவன் தன் கைகளை விடுவித்துக் கொண்டான்.
அவனையே இரண்டாக பிளந்து கொண்டானோ ? ‘ எப்படி ? “ என்று கேட்டேன்

‘அவன் தனது உள்ளங்கைகளைச் சிறிது நேரம் வெறித்தான். பிறகு சொன்னான். “ நான் என்ன சொல்கிறேன் என்றால் என்னுடைய ஒரு பகுதி துயரத்தில் இருக்கிறது புரிகிறதா ? அதாவது நான் எரிச்சலூட்டும் பயிற்சி வகுப்புக்குச் சென்று தலைவலிப்பிடித்த நுழைவுத் தேர்வுக்குப் படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன் எரிக்காவோ கல்லூரியில் பந்து விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறாள்.

டென்னிஸ் விளையாடிக்கொண்டே , எல்லாவற்றையும் செய்து கொண்டிருக்கிறாள். அவளுக்கு புது நண்பர்கள் கிடைத்திருக்கலாம், எனக்குத் தெரிந்தவரை அவர்களோடு அநேகமாக டேட்டிங் போய் கொண்டிருக்கலாம் எனக்குத் தெரியும். அதையெல்லாம் நினைக்கையில் நான் பின்தங்கிவிட்டது போல் உணர்கிறேன். என் மனம் பனிமூட்டத்தில் உள்ளது நான் என்ன சொல்/கிறேன் என்று உனக்குப் புரிகிறதா ?

“ அப்படித்தான் எண்ணுகிறேன். “ என்றேன்.
“ ஆனால் என்னுடைய இன்னொரு பகுதி எப்படி இருக்கிறது தெரியுமா ?,,,,,,,,,,,,,,,,,,,நிம்மதியாக ? இதுபோலவே தொடர்ந்து இருந்தால் எந்த கஷ்டமும் இல்லாமல் நாங்கள் ஒரு அற்புதமான ஜோடியாக வாழ்க்கையில் பயணிக்கலாம். என்ன ஆகிவிடும் அதனால் ? அதுதான எங்களுக்கு இருக்கும் வாய்ப்பு .அப்படித்தான் நான் நினைக்கிறேன். உனக்குப் புரிகிறதா ? “

“ ஆம் ஆனால் இல்லை “ என்றேன்.
“அதாவது நாங்கள் கல்லூரியில் படித்துமுடித்து கல்யாணம் செய்து கொண்டு, அற்புதமான ஜோடிகளாக எல்லோரும் மகிழும்படி இரண்டு பிள்ளைகள் பெற்றுகொண்டு அவர்களை டெனென்சோஃபுவில் உள்ள நல்ல துவக்கப் பள்ளியில் சேர்த்து, ஞாயிறு கிழமைகளில் தமா ஆற்றங்கரைக்குச் சென்று ஓ ப்ளா டா ஓ ப்ளா……… டி …அந்த மாதிரி வாழ்க்கை அலுப்பூட்டும் என்று நான் சொல்லவில்லை. ஆனால் வாழ்க்கை அத்தனை எளிதாக , அத்தனை சந்தோஷமானதாக இருக்குமா என ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. அதைவிட நாங்கள் இருவரும் பிரிந்து அவரவர் வழியில் கொஞ்சம் நேரம் போகலாமே…..பிறகு உண்மையிலேயே இருவரும் பிரிந்து இருக்கவே முடியாது என்று நினைத்தால் மீண்டும் சேரலாம்“

“ ஆக விஷயங்கள் எளிதாகவும், சுமுகமாகவும் இருப்பதே ஒரு பிரச்சனை என்கிறாய் அப்படித்தானே ? “
“ ஆம். அதைப் பொறுத்துதான் பிரச்சனையே “
விஷயங்கள் எளிதாகவும் சுமுகமாகவும் இருப்பதில் என்ன தவறு என்று எனக்குப் புரியவில்லை. ஆனால் அதைப்பற்றி யோசிப்பது மிகவும் குழப்பமாக இருந்ததால் அதை கைவிட்டேன். “ ஆனால் உன் சிநேகிதியோடு நான் ஏன் வெளியே செல்லவேண்டும் ? “ என்று கேட்டேன்

“ அவள் வேறு ஆண்களோடு செல்வதைக் காட்டிலும் உன்னோடு செல்வது நல்லது என்று நினைத்தேன். ஏனெனில் உன்னை நான் அறிவேன். மேலும் நீ என்ன நடந்தது என்ற தகவலை எனக்கு அவ்வப்போது சொல்லமுடியும் “

எரிக்காவை சந்திக்க விரும்பியதால் அதற்கு நான் ஒப்புக் கொண்டாலும் இந்த யோசனை சரிபட்டுவரும் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை. மேலும் அவளைப்போன்ற அழகான பெண் எதற்கு கித்தாருபோன்ற வினோதமானவனுடன் பழக விரும்புகிறாள் என்று அறிய விரும்பினேன். புதிய நண்பர்களிடையே இருப்பது எனக்கு எப்போதுமே சங்கோஜமாக இருந்தாலும் ஆர்வத்துக்கு குறைச்சலில்லை.

“ அவளோடு எந்தளவுக்குப் பழகியிருக்கிறாய் ? “
“ நீ உடலுறவைச் சொல்கிறாயா ? “
“ ம். எல்லாவற்றையும் முயன்றுவிட்டாயா ? “
கித்தாரு தலையை ஆட்டினான். “ என்னால் அது முடியவில்லை. அவளை குழந்தையிலிருந்தே தெரியும், புதிதாக தெரிந்து கொள்வதைப் போல் ஆடைகளைக் கழற்றி, அவளை தழுவி, கொஞ்சி, இதெல்லாம் ஒருவிதமான சங்கடம், இல்லையா ? “ அதுவே வேறு ஒரு பெண்ணாக இருந்தால் எனக்கு இந்தப் பிரச்சனை இருந்திருக்காது. ஆனால் அவளுடைய உள்ளைடையைத் தொடுவதை நினைப்பதே – ஏனென்று தெரியவில்லை – “

தவறாகத் “ தோன்றுகிறது. “புரிகிறதா ? “
எனக்குப் புரியவில்லை.
“ சொல்லப்போனால் நான் அவளது கையைப் பிடித்துக்கொண்டு முத்தம் கொடுத்திருக்கிறேன். ஆடைகளினூடே அவளது மார்பைத் தொட்டிருக்கிறேன். ஆனால் அதெல்லாம் எங்களை நாங்களே ஏமாற்றிக் கொள்வதைப் போல , விளையாடுவதைப் போல இருக்கும் , புரிகிறதா? ஏதோ சிறிது நாங்கள் முயற்ச்சித்தால்கூட அதற்கு மேல் முன்னேறுவதற்கான எந்த அறிகுறியும் இருக்காது. “

“ அறிகுறிகளுக்காக காத்திருப்பதைவிட எதையாவது செய்து நீதான் அடுத்த கட்டத்துக்கு நகர்ந்திருக்கவேண்டும். இல்லையா ? “ பாலுணர்வு வேட்கை என்று அதைத்தானே சொல்கிறார்கள் ?
“ இல்லை, எங்கள் விஷயத்தில் அப்படி நடக்கவில்லை. அதை என்னால் விளக்கிச் சொல்லமுடியவில்லை.“ என்றான் கித்தாரு. “ உனக்கு எழுச்சி வரும்போது நீ நிஜமான ஒரு பெண்ணை கற்பனை செய்து கொள்கிறாய் இல்லையா ? “

“ அப்படித்தான் செய்வேன் “ என்றேன்.
“ ஆனால் என்னால் எரிக்காவை கற்பனை செய்யமுடியாது . அப்படி செய்வது ஏதோ தவறு போல் தோன்றும் , புரிகிறதா ? எனவே நான் வேறு யாராவது ஒரு பெண்ணை நினைத்துக் கொள்வேன். நிஜத்தில் அந்தளவுக்குப் பிடிக்காத வேறு யாரையாவது. இதற்கு என்ன சொல்கிறாய் ? “
நான் இதைப் பற்றி யோசித்தேன் ஆனால் எந்தத் தீர்மானத்திற்கும் வர இயலவில்லை. அடுத்தவர்களின் சுயமைதுன பழக்கம் எனக்கு அப்பாற்பட்டது.

என்னைப் பற்றியே என்னால் புரிந்து கொள்ளமுடியாத ஆழமான விஷயங்கள் உள்ளன.
“ எப்படியாவது நாம் முதலில் ஒன்றாக சந்திப்போம். நாம் மூவரும். “ என்றான் கித்தாரு. “ பிறகு இதைப் பற்றி யோசிப்போம். “

நாங்கள் மூவரும் , நான், கித்தாரு, அவனுடைய சிநேகிதி , அவளுடைய முழுப்பெயர் எரிக்கா குரித்தாணி. டெனென்ச்சொஃபுவின் ரயில்நிலையத்தின் அருகில் உள்ள ஒரு காபி ஷாப்பில் ஞாயிறு மதியம் சந்தித்தோம். அவள் ஏறக்குறைய கித்தாரு அளவிற்கு உயரமாக இருந்தாள். அழகான பழுப்பு நிறத்தில் இருந்தாள். சிறிய கைவைத்த இஸ்த்திரி போட்ட வெள்ளை மேல்சட்டையும், அடர்நீல குட்டைப்பாவாடையும் அணிந்திருந்தாள்.

மதிக்கத்தகுந்த உயர்குடி கல்லூரி பெண்ணின் பரிபூரண உதாரணமாக இருந்தாள். புகைப்படத்தில் இருந்ததைப்போலவே கவர்ச்சிகரமாக இருந்தாள். ஆனால் அவளை நேரில் பார்க்கும்போது அவளது அழகைவிடவும் எவ்வித பிரயாசையுமின்றி அவளிடமிருந்து ஒளிவீசிய உயிராற்றல்தான் என்னை மிகவும் கவர்ந்தது. அவள் கித்தாருவுக்கு நேரெதிராக இருந்தாள். அவளோடு ஒப்பிடுகையில் அவன் கொஞ்சம் ஒளி குன்றியவனாகத் தோன்றினான்.
கித்தாரு எங்களை அறிமுகப் படுத்தினான். எரிக்கா என்னை நோக்கி , “ அக்கி – குன்னுக்கு ஒரு நண்பன் இருப்பது பற்றி மகிழ்ச்சி. “ என்றாள் எரிக்கா குர்த்தாணி என்னிடம். கித்தாருவின் முதல்பெயர் அகியோஷி. இந்த உலகத்திலேயே அவள் ஒருத்திதான் அவனை அக்கி – குன் என்று அழைப்பவள்.

“ ரொம்ப மிகைப்படுத்தாதே. எனக்கு ஒரு டன் நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள். “ என்றான் கித்தாரு.
“ இல்லை. உனக்கு கிடையாது. “ என்றாள் எரிக்கா. உன்னை மாதிரி ஆட்களுக்கு நண்பர்கள் இருக்கவே முடியாது. நீ டோக்கியோவில் பிறந்தவன் , இருந்தும் கான்ஸே பேச்சுவழக்கில் பேசுகிறாய். ஒவ்வொரு முறை நீ வாயைத் திறக்கும்போதும் ஹான்ஷின் டைகர்களேயோ ஷோகி படங்களை நினைத்தோ எரிச்சல் வரும். உன்னை மாதிரி ஒரு விசித்திரமான ஆளுக்கு எப்படி சாதாரணமானவர்களுடன் கலந்து பழகமுடியும் ? “

“ சரி அப்படி நீ சொன்னால் , இவன் கூட ஒரு விசித்திர மனிதன்தான். “ என்று கித்தாரு என்னைக் காண்பித்து சொன்னான். “ இவன் அஷியாவிலிருந்து வருகிறான். ஆனால் டோக்கியோ வழக்கில்தான் பேசுவான். “

“ அது ரொம்ப சாதாரணம் “ என்றாள் எரிக்கா. ‘ டோக்கியோவில் இருப்பவன் கான்ஸே வழக்கில் பேசுவதைக் காட்டிலும் இது சாதாரணம்தான் . “
“ நிறுத்து. இப்போது அது பண்பாட்டு வேறுபாடு.“ என்றான் கித்தாரு. “ பண்பாடுங்கள் எல்லாம் சமமானது. தெரியுமா. டோக்கியோ பேச்சுவழக்கு கான்ஸேயை விட எந்தவிதத்திலும் சிறந்தது இல்லை “

“ ஒருவேளை சமமாக இருக்கலாம், ஆனால் மேஜி உரிமை மீட்புக்குப் பிறகு டோக்கியோ மக்கள் பேசுவதுதான் நிலையான ஜப்பானிய மொழியாக உள்ளது. ப்ரான்னி மற்றும் சூயி யை யாராவது கான்ஸே வழக்கில் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்களா என்று கேட்கிறேன். “ என்று அழுத்திச் சொன்னாள் எரிக்கா.

“ அப்படி செய்தால் நான் அதை நிச்சயமாக வாங்குவேன் “ என்றான் கித்தாரு.
நான் கூட வாங்குவேன் என்றுதான் தோன்றியது ஆனால் அமைதி காத்தேன். என் வேலையைக் கவனிப்பதுதான் எனக்கு நல்லது.
“ எப்படியிருந்தாலும் அது பொதுவான அறிவுதான். “ என்றாள். “ நீ குறுகிய புத்தியுடையவன் அகி – குன் மேலும் பாரபட்சமானவன். “
“ குறுகிய புத்தி, பாரபட்சம் என்று எதைச் சொல்கிறாய் நீ ? என்னைப் பொறுத்தவரை பண்பாட்டு வேறுபாடுதான் மிக பயங்கரமான பாரபட்சம் “

அந்த விவாதத்தில் மேலும் ஆழமாகச் செல்லாமல் புத்திசாலித்தனமாக பேச்சை மாற்றினாள் எரிக்கா குரித்தாணி.
“ எங்கள் டென்னிஸ் குழுவில் அஷியாவிலிருந்து வந்த பெண் இருக்கிறாள். “ என்றாள் என்னை நோக்கி. “ எய்கோ சகுராய். உனக்கு அவளை தெரிந்திருக்க வாய்ப்பிருக்கா ? “

“ தெரியும். “ என்றேன். எய்கோ சகுராய் ஒல்லியான உயரமான, பெண். அவளுடைய பெற்றோர் பெரிய கோல்ஃப் பயிற்சி பள்ளியை நடத்திக் கொண்டிருந்தனர். விரைப்பான, தட்டையான மார்பும் கேலியாகத் தோன்றும் மூக்கும் கொண்டவள், அப்படியொன்றும் பெரிய அழகியுமல்ல. டென்னிஸ்ஸில் மட்டும்தான் அவள் சிறப்பாக இருந்தாள். அவளை மறுபடி பார்க்கவே மாட்டேன் என்று எண்ணியிருந்தால், அது விரைவில் நடந்துவிடும் போலிருக்கிறது .
“ இவன் மிகவும் நல்லவன், இதுவரை ஒரு தோழிகூட இல்லையாம். “ கித்தாரு எரிக்காவிடம் சொன்னான். அவன் என்னைப்பற்றிதான் கூறினான். “ பார்ப்பதற்கு நன்றாகத்தான் இருக்கின்றான்.

நல்ல பழக்கவழக்கங்கள் கொண்டவன். எல்லா விஷயங்களும் தெரிந்து வைத்திருக்கிறான். கடினமான புத்தகங்களை வாசிக்கிறான். பார்த்தாலே தெரியும் மிகவும் ஒழுக்கமானவன், எந்த பயங்கர வியாதியும் கிடையாது. மிகத் தகுதியான இளைஞன் என்று சொல்வேன். “

“ அப்படியா “ என்றாள் எரிக்கா. “ எங்கள் கிளப்பில் அருமையான சில புதிய உறுப்பினர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்களிடம் இவனை அறிமுகம் செய்து வைப்பதில் மகிழ்ச்சியடைவேன்.“
“ வேண்டாம். நான் அதைச் சொல்லவில்லை. நீ இவனோடு வெளியே செல்வாயா ? நான் இன்னும் கல்லூரி சேரவில்லை எனவே முன்பு போல் உன்னோடு வெளியே வரமுடியாது. எனக்கு பதிலாக இவனோடு நீ வெளியே போகலாம் . அதனால் நான் கவலைபடாமல் இருக்கலாம் “

“ நீ கவலைபடாமல் இருக்கலாமா ? என்ன சொல்கிறாய் ? “ என்றாள் எரிக்கா.
“ நான் என்ன சொல்கிறேன் என்றால் நான் பார்க்கவே பார்ககாத வேறு பையன்களோடு நீ போவதை விட நான் நன்றாக அறிந்த இவனோடு நீ வெளியே சென்றால் எனக்கு பிரச்சனையில்லை.
எரிக்கா தான் காண்பதை நம்பமுடியாதவாறு கித்தாருவை வெறித்தாள். இறுதியாக அவள் பேசினாள், “ தனிமூரா – குன்னுடன் நான் வெளியே சென்றால் உனக்குப் பரவாயில்லை என்கிறாய். ஏனெனில் அவன் உண்மையிலேயே நல்ல பையன். நீ நிஜமாகவே அக்கறையுடன்தான் இந்த யோசனையைச் சொல்கிறாயா ? “

“ ஹே இது ஒன்றும் மோசமான யோசனையில்லை. அல்லவா ? அல்லது ஏற்கனவே நீ வேறு ஆளுடன் வெளியே போக ஆரம்பித்து விட்டாயா ? “
“ இல்லை. யாருடனும் போகவில்லை. “ எரிக்கா அமைதியான குரலில் சொன்னாள்.
“ பின் ஏன் நீ இவனோடு போக மறுக்கிறாய் ? அது ஒரு விதமான பண்பாட்டு பரிமாற்றமாக இருக்கலாம். “
“ பண்பாட்டு பரிமாற்றம் “ எரிக்கா திரும்பக் கூறினாள். என்னைப் பார்த்தாள்.
நான் சொல்லவேண்டியது எதுவும் இருப்பதுபோல தெரியவில்லை எனவே அமைதியாக இருந்தேன். காபி கரண்டியை கையில் எடுத்து அதன் அமைப்பை ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தேன். எகிப்திய கோபுரத்தின் கலைப்பொருளை ஆராயும் அருங்காட்சியக காப்பாளர் போல.

“ பண்பாட்டு பரிமாற்றம் ? “ அப்படி என்றால் என்ன அர்த்தம் ? “ என்று எரிக்கா கித்தாருவைப் பார்த்துக் கேட்டாள் .
“ அதாவது ஒரு விஷயத்தை வேறு கண்ணோட்டத்தில் பார்க்கும்போது அது நமக்கு மோசமாக இருக்காது. “
“ ஒ இதுதான் பண்பாட்டு பரிமாற்றம் பற்றிய உனது கருத்தா ? “
“ ஆம், நான் சொல்லவருவது ,,,,,,,,,,,,,,,“
“ சரி , அக்கி குன் நீ விரும்பினால் செய்கிறேன். பண்பாட்டு பரிமாற்றமல்லவா . செய்கிறேன். “ என்று எரிக்கா குர்த்தாணி உறுதியான குரலில் சொன்னாள். அருகில் ஏதாவது பென்சில் இருந்தால்கூட அதை எடுத்து இரண்டாக உடைத்துப் போட்டிருப்பேன். நான்.

அவள் தேநீரை ஒரு மிடறு விழுங்கிவிட்டு கோப்பையை மீண்டும் தட்டில் வைத்துவிட்டு புன்னகை புரிந்தாள்.
“ அக்கி குன் சொல்லிவிட்டதால் நாம் டேட் போகலாம். வேடிக்கையாகத்தான் இருக்கிறது.

உனக்கு எப்போது ஓய்வு கிடைக்கும் ?
என்னால் பேசமுடியவில்லை. கடினமான நேரங்களில் சரியான சொற்களை உபயோகிக்க முடியாமல் போவது என்னுடைய பல பிரச்சனைகளுள் ஒன்று. இடத்தையும் மொழியையும் மாற்றுவதாலேயே அடிப்படை பிரச்சனைகள் தீர்ந்து விடுவதில்லை.
எரிக்கா அவளது கைப்பையிலிருந்து சிவப்பு நிற லெதர் நோட்டை திறந்து அவளது அட்டவனையை சோதித்தாள் “ இந்த சனிக்கிழமை சரிப்படுமா ?. “ என்று கேட்டாள்.

“ எனக்கு எந்தத் திட்டமும் இல்லை “ என்றேன்.
“ சனிக்கிழமை சரி. எங்கே போகலாம் ? “
“ அவனுக்கு திரைப்படங்கள் பிடிக்கும் “ என்றான் கித்தாரு. “ என்றாவது ஒரு நாள் திரைக்கதை எழுதுவதுதான் அவனுடைய கனவு , ஒரு திரைக்கதை பயிலரங்கில் சேர்ந்திருக்கிறான். “
“ அப்படி என்றால் திரைப்படத்திற்கே போகலாம். என்ன படம் என்று உன் முடிவுக்கே விடுகிறேன் தனிமூரா குன். எனக்கு பேய்படங்கள் பிடிக்காது. அதைத்தவிர எதுவாயிருந்தாலும் நல்லது.“

“ இவள் உண்மையிலேயே ஒரு பயந்தாங்கொள்ளி, என்றான் கித்தாரு என்னிடம். “ குழந்தைகளாக இருந்தபோது நாங்கள் கோராசென்னில் இருக்கும் பேய் வீட்டிற்கு சென்றிருக்கிறோம். அவள் என்னுடைய கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு,,,,,,“ என்ற போது
அவனை இடைமறித்து எரிக்கா “ படம் முடிந்தவுடன் நல்ல சாப்பாடு சாப்பிடலாம் ஒன்றாக “ என்றாள் . அவளது குறிப்பேட்டிலிருந்து ஒரு தாளைக் கிழித்து அதில் அவளது எண்ணை எழுதி என்னிடம் கொடுத்தாள்.

‘‘ இடத்தையும் நேரத்தையும் முடிவு செய்துவிட்டு என்னை கூப்பிடுகிறாயா ? “
என்னிடம் தொலைபேசி கிடையாது- ( அது செல்போன்கள் என்னவென்றே தெரியாத காலம் ) எனவே கித்தாருவும் நானும் வேலைசெய்யும் காபி ஷாப்பின் எண்ணை அவளிடம் தந்தேன். எனது கைகடிகாரத்தைப் பார்வையிட்டேன்.
“ மன்னிக்கவும் நான் கிளம்பவேண்டும் “ என்று என்னால் முடிந்தவரை இயல்பாக கூற முயன்றேன். “ நாளைக்குள் ஒரு அறிக்கையை சமர்ப்பிக்க வேண்டியிருக்கிறது.“

“ அதை ஒத்திப் போடமுடியாதா? “ என்றான் கித்தாரு.
“ இப்போதுதானே வந்தோம். இன்னும் கொஞ்சநேரம் சில விஷயங்கள் பேசலாமே. இங்கே வலது கோடியில் ஒரு பெரிய நூடுல்ஸ் கடை உள்ளது. “
‘எரிக்கா எந்த அபிப்பிராயமும் சொல்லவில்லை. நான் எனது காபிக்கான தொகையை மேசைமேல் வைத்துவிட்டு எழுந்தேன். “ முக்கியமான அறிக்கை “ அதை என்னால் தவிர்க்கமுடியாது “ என்றேன். உண்மையில் அதொன்றும் அவ்வளவு முக்கியமில்லைதான்.

“ நான் நாளை அல்லது நாளை மறுநாள் உன்னை அழைக்கிறேன். “ என்றேன் எரிக்காவிடம்.
மிக அழகான புன்னகை ஒன்று இதழ்களில் அரும்ப. “ நான் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருப்பேன். “ என்றாள். அந்தப் புன்னகை நம்பமுடியாத அளவிற்கு இனிமையாக இருந்தது .

காபி ஷாப்பை விட்டு வெளியேறி இரயில் நிலையத்தை நோக்கி நடந்து போது என்ன காரியம் செய்து கொண்டிருக்கிறேன் என்று வியப்பாக இருந்தது. எல்லாவற்றையும் முடிவு செய்துவிட்ட பிறகு இப்படியெல்லாம் ஆகிவிட்டதே என்று வருந்துவது என்னுடைய தீர்க்கமுடியாத பிரச்சனைகளில் ஒன்று.
அந்தச் சனிக்கிழமை எரிக்காவும் நானும் ஷிபுயாவில் சந்தித்து ‘ நியூயார்க்கில் படமாக்கப்பட்டிருந்த வுடி ஆலன் படத்திற்கு சென்றோம்.

அவளுக்கு வுடிஆலன் பிடிக்கும் என்று எப்படியோ ஊகித்திருந்தேன்.

கித்தாரு நிச்சயமாக வுடிஆலன் படத்திற்கு கூட்டிபோயிருக்க மாட்டான் , அதிர்ஷ்டவசமாக அது ஒரு நல்லபடம். தியேட்டரை விட்டு வெளியே வரும்போது நாங்கள் நல்ல மனநிலையில் இருந்தோம்.
நாங்கள் சிறிது நேரம் அரையிருளான தெருக்களில் சுற்றி திரிந்தோம். பிறகு சகுராகாகோவில் ஒரு சிறிய இத்தாலியன் கடைக்குச் சென்று பிஸ்ஸாவும் சியாந்தியும் சாப்பிட்டோம். அது எளிய, நியாய விலை உணவகம். சன்னமான விளக்குகள் . மேசை மீது மெழுகுவர்த்திகள் , ( அந்நாட்களில் அநேக இத்தாலிய உணவகங்களிலும் மேசை மீது மெழுகுவர்த்திகளும், கட்டம்போட்ட மென்சனல் மேசைவிரிப்பும் இருந்தன. ) நாங்கள் எல்லா விஷயங்களையும் பேசினோம்.

இரண்டு கல்லூரி இரண்டாமாண்டு மாணவர்கள் முதல் டேட்டில் என்ன மாதிரி பேசுவார்கள் என்று நினைப்பீர்களோ அந்த மாதிரியான உரையாடல். அப்போது நாங்கள் பார்த்துவிட்டு வந்த படம், எங்கள் கல்லூரி வாழ்க்கை, பழக்கவழக்கங்கள். நான் எதிர்பார்த்ததைவிட எங்கள் பேச்சு இரசிக்கத்தக்கதாக இருந்தது.அவள் இரண்டு முறை சத்தமாக சிரிக்கக் கூட செய்தாள். நானே தம்பட்டம் அடித்துக் கொள்ள விரும்பவில்லை ஆனால் பெண்களை சிரிக்க வைப்பதில் எனக்குத் தனித்திறமை இருப்பதாகத்தான் தோன்றியது.

“ அகி குன் சொன்னான் நீ உனது பள்ளி தோழியிடமிருந்து சமீபத்தில்தான் பிரிந்து விட்டாயாமே ? “ என்று கேட்டாள் எரிக்கா
“ ம். நாங்கள் மூன்று வருடம் ஒன்றாக சுற்றினோம். ஆனால் துரதிர்ஷடவசமாக ஒத்து வரவில்லை.“
“ செக்ஸ் விஷயத்தில்தான உங்களுக்குள் ஒத்துவரவில்லை என்று அகிகுன் சொன்னான். அவள்……….. நீ………… எப்படி சொல்வது ? அதாவது நீ விரும்பிய படி நடந்துகொள்ளவில்லை என்று ? “
“ அதுவும் ஒரு காரணம் ஆனால் அது மட்டுமே இல்லை. நான் உண்மையிலேயே காதலித்திருந்தால் பொறுமையாக இருந்திருக்க வேண்டும். ஆனால் நான் உண்மையிலேயே அவளை காதலிக்கவில்லை.“
எரிக்கா குரித்தாணி தலையை ஆட்டினாள்.

“ எல்லா விஷயமும் நடந்திருந்தாலுங்கூட நாங்கள் பிரிந்துதான் இருப்போம். “ என்றேன். அது டோக்கியோவிற்கு நான் இடம்பெயர்ந்த பிறகு வெளிப்படையாகவே அதிகமாகத் துவங்கியது. எங்களுக்குள் இடைவெளி ஏற்பட்டது. எதுவும் வேலைக்காகவில்லை. எல்லாமே தவிர்க்கமுடியாதவை. என்று நினைக்கிறேன்.
“ அது உனக்கு கஷ்டமாக இருந்ததா ? “ என்று கேட்டாள்.
“ என்ன கஷ்டம் ? “

“ நட்பாக இருந்துவிட்டு திடீரென்று அவரவர் வழியில் போனது “

“ சில நேரங்களில்.“ என்று உண்மையான பதிலைச் சொன்னேன்.

“ ஆனால் இது போன்ற கடினமான, தனிமை நிரம்பிய அனுபவங்கள் எல்லாமே நம்முடைய இளவயதில் அவசியமானதுதான். இவையெல்லாம் நாம் வளர்வதற்கான வழிமுறைகளின் ஒரு பகுதி இல்லையா ? “

“ அப்படியா நினைக்கிறாய் ? “
“ கடுமையான குளிர்காலத்தை தாங்கும் மரங்கள் வலிமையடையும் போது உள்ளே இருக்கும் வளர்ச்சி வளையம் கெட்டியாகிறது “
எனக்குள்ளே இருக்கும் வளர்ச்சி வளையத்தை கற்பனை செய்ய முயன்றேன். ஆனால் மரத்தின் வளையம் போல் இருக்கும் பௌம்குஹன் கேக் துண்டைத்தான் என்னால் கற்பனை செய்ய முடிந்தது.
“ இதுபோன்ற அனுபவங்கள் வாழ்க்கையில் தேவையானதுதான் என்பதை ஒப்புக் கொள்கிறேன். “ என்றேன். “ “ என்றாவது ஒருநாள் இவையெல்லாம் முடிவுக்கு வரும் என்று தெரிந்திருப்பதும் அதைவிட சிறந்தது “
அவள் புன்னகைத்தாள். “ கவலைப்படாதே . நீ விரைவில் நல்ல தோழியை சந்திப்பாய்.“
“ அப்படித்தான் நம்புகிறேன். “ என்றேன்.
எரிக்கா குரித்தாணி சிறிது நேரம் ஏதோ குழப்பத்தில் இருந்தாள். அந்த நேரத்தில் நான் பிஸாவை சாப்பிட்டு முடித்தேன்.

“ தனிமூரா குன், சில விஷயங்கள் குறித்து உன்னிடம் ஆலோசனைகள் கேட்கவேண்டும் , கேட்கலாமா ? “
“ நிச்சயம்.“ என்றேன். ஹா …. என்னிடம் என்ன இருக்கிறது ? சற்று முன்பு என்னை சந்தித்தவர்கள் கூட என்னிடம் முக்கியமான விஷயங்களைப் பற்றி அறிவுரை கேட்கிறார்கள். நான் அடிக்கடி சமாளிக்க வேண்டிய பிரச்சனைகளுள் இதுவும் ஒன்று. மேலும் எரிக்கா குரித்தாணி கேட்கபோகும் அறிவுரை மகிழ்ச்சியான விஷயமாயிருக்காது என்று வெகுநிச்சயமாகத் தெரியும்.

“ எனக்கு குழப்பமாயிருக்கிறது. “ என்று துவங்கினாள். தேடலில் இருக்கும் பூனையின் கண்களைப்போல் அவளது கண்கள் முன்னும் பின்னும் நகர்ந்தன.

“ நிச்சயம். உனக்கு இதைப்பற்றி ஏற்கனவே தெரிந்திருக்கும், அகி – குன் இரண்டு வருடங்களாக நுழைவு தேர்வுக்கு தயார் செய்து கொண்டிருந்தாலும் குறைவாகத்தான் படிக்கிறான். தேர்வுக்கான பயிற்சி வகுப்பையும் பலசமயம் அவன் புறக்கணிக்கிறான். எனவே அடுத்த வருடமும் அவன் நிச்சயம் தோல்வியடைந்துவிடுவான் என்று எனக்குத் தெரியும். தரம் குறைந்த பள்ளிகளில் இடம் தேடினால் அவனுக்கு ஏதாவது ஒன்றில் கிடைக்கலாம். ஆனால் அவன் மனதில் வஸீதாவைக் குறிவைத்திருக்கிறான். வஸீதா இல்லாவிட்டால் எதுவுமில்லை என்று முடிவு செய்திருக்கிறான். இப்படி யோசிப்பதே அர்த்தமில்லாதது என்று தோன்றுகிறது.

ஆனால் அவன் நான் சொல்வதையோ , அவன் பெற்றோர் சொல்வதையோ கேட்க மாட்டான். அது ஒரு விதமான வெறி போல் ஆகிவிட்டது. ஆனால் உண்மையிலேயே அதை அடையவேண்டுமென்றால் கடுமையாக உழைத்து படிக்கவேண்டும். அப்போதுதான் வஸீதா நுழைவுத் தேர்வில் தேர்ச்சி அடையமுடியும். இல்லாவிட்டால் முடியாது,
“ அவன் ஏன் கஷ்டப்பட்டு படிப்பதில்லை ? “
“ அவன் அதிர்ஷ்டம் இருந்தால் தேர்ச்சி பெற்றுவிடலாம் என்று திடமாக நம்புகிறான். படிப்பதெல்லாம் ஒரு நேரவிரயம், அவனுடைய வாழ்க்கையின் விரயம் என்று நினைக்கிறான். இப்படி யோசிப்பதையே என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.“ என்றாள் எரிக்கா.

அது ஒருவிதமான புரிதல் என்று நினைத்தேன். ஆனால் என்னுடைய கருத்து எதையும் அவளிடம் பகிர்ந்து கொள்ளவில்லை.
எரிக்கா குரித்தாணி பெருமூச்சு விட்டு தொடர்ந்தாள். “ தொடக்கப் பள்ளியில் அவன் நிஜமாகவே நன்றாகப் படித்தான். எப்போதும் வகுப்பில் முதல் இடத்தில் இருப்பான். ஆனால் இடைநிலை வகுப்புக்கு வந்தவுடன் அவனது தரவரிசை சரியத்துவங்ககியது. அவன் ஒருவிதத்தில் குழந்தை மேதை. தினமும் விழுந்து விழுந்து படிப்பது அவனது ஆளுமைக்கு ஒத்துவராத விஷயம் . அதற்கு பதில் அவன் வெளியே போய் , பைத்தியக்காரத்தனமான செயல்களை செய்தான். நான் அதற்கு நேரேதிர். நான் எப்போதும் முதல் மாணவியல்ல. ஆனால் முட்டிமோதி வேலையை செய்து முடித்துவிட்டேன்.

நான் அதிகக் கஷ்டப்பட்டு படிக்காமலேயே முதல் முயற்சியிலேயே கல்லூரிக்குள் நுழைந்துவிட்டேன். ஒருவேளை எனக்கு அதிர்ஷ்டம் கைகொடுத்திருக்கலாம்.
அவள் மேலும் தொடர்நது, “ அகி – குன்னை எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். அவனிடம் பல அற்புதமான குணங்கள் இருக்கின்றன. ஆனால் சிலசமயம் அவனுடைய எண்ணங்களோடு என்னால் ஒத்துபோக முடிவதில்லை. இந்த கான்ஸே பேச்சு வழக்கையே எடுத்து கொள்ளேன் .

எதற்காக டோக்கியோவில் பிறந்து வளர்ந்த ஒருவன் கஷ்டப்பட்டு கான்ஸே பேச்சை கற்றுகொண்டு அதை பேசவேண்டும் ? எனக்கு புரிபடவேயில்லை. நிஜமாகவே புரியவில்லை. முதலில் அதை நகைச்சுவையாகத்தான் நினைத்தேன். ஆனால் அவன் அப்படி இல்லை. மிக தீவிரமாகத்தான் இருந்தான்.
“அவன் வித்தியாசமானவனாக , இதுவரை அவன் இருந்ததிலிருந்து முற்றாக வேறொரு ஆளாக இருக்க விரும்புகிறான் என்று நினைக்கிறேன். ‘ என்றேன்.
“ அதனால்தான் கான்ஸே பேச்சு வழக்கை மட்டும் பேசுகிறானா ? “

“ அடிப்படையிலேயே சமாளிக்க வேண்டிய விஷயம்தான் இது ஒப்புக் கொள்கிறேன் .“
எரிக்கா பிஸாவிலிருந்து ஒரு பெரிய அஞ்சல்தலையளவு துண்டை எடுத்துக் கடித்தாள். பேசுவதற்கு முன்பு யோசனையில் ஆழ்ந்தபடி அதை மென்றாள்.
“ தனிமூரா குன் கேட்பதற்கு யாருமில்லாததால் இதை உன்னிடம் கேட்கிறேன். நீ தவறாக நினைக்க மாட்டாயே “‘

“ நிச்சயம் இல்லை.“ என்றேன். வேறு என்ன சொல்லமுடியும் ? “
“ஒரு பையனும், பெண்ணும் நன்றாக ஒருவருக்கொருவர் தெரிநிதவர்கள் நீண்டநேரம் வெளியே சுற்றும்போது அந்தப் பையனுக்கு அந்தப் பெண் மீது உடல்ரீதியான ஈர்ப்பு ஏற்படுவது பொதுவான ஒரு விதி இல்லையா ? “ என்றாள்.
‘ பொதுவாகச் சொல்வதென்றால் ஆம் என்று சொல்வேன் “

“ அவன் முத்தத்திற்கும் மேல் முன்னேற விரும்புவான் இல்லையா ? “
“ பொதுவாக அப்படித்தான் “
“ நீயும் அப்படித்தானே நினைப்பாய் “
“ ஆம் “ என்றேன்.
“ ஆனால் அகி – குன் அப்படி இல்லை. நாங்கள் தனியாக இருந்தால்கூட அவன் அதற்கு மேல் முன்னேற மாட்டான். “

சரியான சொற்களை தேர்ந்தெடுக்க எனக்கு சிறிது நேரம் பிடித்தது. “ அது தனிப்பட்ட விஷயம் “ என்றேன் கடைசியில். “ தனக்குப் பிடித்ததைச் செய்வது ஒவ்வொருக்கும் வெவ்வேறு வழிகள் இருக்கலாம் . அது அந்த நபரைப் பொறுத்தது- கித்தாருவுக்கு உன்னை மிகவும் பிடிக்கும். அது தெரிந்ததே. ஆனால் உங்களது உறவு மிகவும் நெருக்கமும் சுமூகமுமாய் இருப்பதால் மற்றவர்களைப் போல் அவனால் விஷயத்தை அடுத்த கட்டத்திற்கு எடுதது செல்ல முடியாமல் இருக்கலாம். “
“ உண்மையாகவே நீ அப்படி நினைக்கிறாயா ? “
நான் தலையாட்டினேன். “ உண்மையைச் சொல்ல வேண்டுமென்றால் எனக்கு எதுவும் புரியவில்லை. இதுபோன்ற விஷயத்தை நான் எதிர் கொண்டதில்லை. இப்படி சாத்தியங்கள் இருக்கலாம் என்று சும்மா சொன்னேன்.


“ அவனுக்கு என் மீது சுத்தமாக பாலுணர்வு ஆசையே இல்லை என்று சிலநேரம் தோன்றுகிறது “
“ அவனுக்கு இருக்கிறது ஆனால் அதை ஒப்புக்கொள்வதில் சிறிது தயக்கம் இருக்கலாம். “
“ ஆனால் நமக்கு இருபது வயதாகிவிட்டது. ஏற்கனவே வளர்ந்தவர்கள். தயங்க வேண்டிய அவசியமில்லாத அளவிற்கு வளர்ந்துவிட்டோம் “
“ வயதுக்கேற்ற வளர்ச்சி விகிதம் என்பது நபருக்கு நபர் வேறுபடலாம் “ என்றேன்.

எரிக்கா அதைப்பற்றி யோசனை செய்தாள். அவளைப் பார்க்கையில் பிரச்சனைகளை எப்போதும் சமாளிப்பவள் போலத் தோன்றியது.
நான் தொடர்ந்தேன், “ கித்தாரு ஆத்மார்த்தமாக எதையோத் தேடுகிறான் என்று நினைக்கிறேன். அவனுக்கேயுரிய பாணியில், அவனுக்கேயுரிய வேகத்தில் , மிக நேர்மையாகவும், நேர்முகமாகவும். விஷயம் என்னவென்றால் , அது என்னவென்று அவன் இதுவரை கண்டறிந்துவிட்டதாக நான் நினைக்கவில்லை. அதனால்தான் அவனால் முன்னேறிச் செல்ல முடியவில்லை. இது எல்லா விஷயங்களுக்கும் பொருந்தும். நீ எதைத் தேடுகிறாய் என்பதைப் புரிந்து கொள்ளாதவரை அதை அடைவது எளிதல்ல “

எரிக்கா தலையை உயர்த்தி நேராக என் கண்களுக்குள் வெறித்தாள். மெழுகுவர்த்தியின் சுடர் அவளது கரிய கண்களில் பிரதிபலித்தது. சிறிய துல்லியமான ஒளி. அது பேரெழிலாக இருந்தது. நான் பார்வையை திருப்பிக் கொள்ள வேண்டியிருந்தது.
“ உண்மையில் என்னைவிட உனக்குத்தான் அவனை நன்றாகத் தெரியும் “ நான் அழுத்திச் சொன்னேன்.
அவள் பெருமூச்செறிந்தாள்.
“ உண்மையில் நான் அகி – குன் தவிர வேறொரு பையனோடும் பழகிக்கொண்டு இருக்கிறேன். டென்னிஸ் கிளப்பில் எனக்கு ஒரு வருடம் முந்தையவன்.

இப்போது நான் மௌனமாக இருக்க வேண்டிய முறை .
“ நான் உண்மையிலேயே அகி – குன்னை விரும்புகிறேன். வேறு யாரையும் அதுபோல எப்போதும் நேசிக்க முடியும் என்று தோன்றவில்லை. அவனை விட்டு விலகி இருக்கும் போதெல்லாம் நெஞ்சில் ஒரு பயங்கர வலியை உணர்கிறே.ன். எப்போதும் ஒரே இடத்தில். அவனுக்காக மட்டும்தான் என் இதயத்தில் ஒர் இடம் ஒதுக்கப்பட்டிருக்கிறது- ஆனால் அதே சமயம் மற்ற விஷயத்தையும் முயன்று பார்க்கும் விருப்பமும், அனைத்துவிதமான மனிதர்களுடனும் பழக வேண்டும் என்ற உத்வேகமும் இருக்கிறது- இதை ஆர்வம் என்றோ, அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற தாகம் என்றோ எப்படி வேண்டுமானாலும் பெயரிட்டு கொள். நிறைய சாத்தியங்கள் உள்ளன . இது இயற்கையான உணர்ச்சி. ஆனால் இதை அடக்கிவைக்க முடியாது. நான் எப்படி முயற்சிக்கிறேன் என்பது பொருட்டல்ல.
வேலியைத் தாண்டி வளரும் செடி என்று எண்ணிக்கொண்டேன் .

“ குழப்பமாக இருக்கிறது என்று நான் சொன்னது இந்த விஷயத்தைதான். “ என்றாள் எரிக்கா குரித்தாணி.

“ இதுதான் விஷயமென்றால் நீ கித்தாருவிடம் இதை சொல்லிவிடவேண்டியதுதானே . நீ வேறொருவருடன் பழகும் விஷயத்தை மறைத்தால் பின்பு அவனே அதைக் கண்டுபிடித்து விட்டால் அவன் கஷ்டப்படுவான் . நீ அதை விரும்புவாயா ? “ என்று கூறினேன்.

“ ஆனால் அவனால் அதை , நான் வேறொருவருடன் பழகுகிறேன் என்ற உண்மையை ஏற்று கொள்ளமுடியுமா ? “
“ உனது உணர்வை அவன் புரிந்து கொள்வான் என்றுதான் நினைக்கிறேன். “
“ அப்படியா ? “
“ ஆம் “ என்றேன்.

அவளுடைய தடுமாற்றத்தை கித்தாரு புரிந்து கொள்வான் என்றுதான் தோன்றியது ஏனெனில் அவனும் அதேபோலத்தான் உணர்ந்தான். அவர்கள் இருவரும் ஒரே அலைவரிசையில் இருந்தனர். இருந்தாலும் உண்மையில் அவள் செய்வதை ( அல்லது செய்யப்போவதை ) அவன் அமைதியாக ஏற்றுகொள்வான் என்று முழுநம்பிக்கை இல்லை. அவன் அத்தனை உறுதியானவனாக எனக்கு தோன்றவில்லை. ஆனால் அவள் இரகசியமாக நடந்து கொண்டு அவனிடம் பொய் சொன்னால் இன்னும் சிக்கலாகிவிடும் என்று தோன்றியது.

எரிக்கா குரித்தாணி குளிர்சாதனத்தின் மென்காற்றில் துடிக்கும் மெழுகுவர்த்தியின் சுடரை மௌனமாக வெறித்தபடி இருந்தாள். ‘ எனக்கு அடிக்கடி ஒரே கனவு வருகிறது. நானும் அகி – குன்னும் கப்பலில் இருக்கிறோம். பெரிய கப்பல், நீண்ட பயணம். நாங்கள் இருவரும் ஒரு சிறிய கப்பலறையில் இருக்கிறோம். அது ஒரு பின்னிரவு. கப்பற் சாளரத்தின் வழியாக நாங்கள் முழு நிலாவைக் காண்கிறோம். ஆனால் அந்த நிலா தூய்மையான , ஸ்படிகம் போன்ற பனியால் ஆனது.

அதன் அடிப்பகுதி கடலில் மூழ்கியிருக்கிறது- அகி – குன் என்னிடம், “ அது நிலாவைப்போல இருக்கிறது, ஆனால் உண்மையில் அது எட்டு அங்குல தடிமனான பனிக்கட்டியால் ஆனது- எனவே காலையில் சூரியன் வரும்போது அது முழுதும் உருகிவிடலாம். எனவே வாய்ப்பு உள்ளபோதே அதை நன்றாகப் பார்த்துக் கொள். “ என்கிறான்.

இந்தக் கனவு பலமுறை வந்திருக்கிறது. அழகான கனவு. எப்போதும் அதே நிலா. எப்போதும் எட்டு அங்குல தடிமன். அடிப்பகுதி கடலில் மூழ்கி இருக்கும். நான் அகி – குன் மீது சாய்ந்து நிற்கிறேன். அந்த நிலா அழகாக மிளிர்கிறது. நாங்கள் இருவர் மட்டுமே இருக்கிறோம். வெளியே மென்மையான அலைகள் தவழ்கின்றன. ஆனால் ஒவ்வொரு முறை விழித்தெழும் போதும் தாங்கமுடியாத துக்கத்தை நான் உணர்வேன். பனியால் ஆன அந்த நிலவை எங்கேயும் கண்டதில்லை.“ என்றாள்.

எரிக்கா குரித்தாணி சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்தாள். பிறகு மீண்டும் தொடர்ந்தாள், “ நானும் அகி – குன்னும் அந்தப் பயணத்தை என்றென்றைக்கும் தொடர்ந்தால் எத்தனை அற்புதமாக இருக்கும் என்று தோன்றும். ஒவ்வொரு இரவும் நாங்கள் கதகதப்பாக இணைந்து கப்பற் சாளரம் வழியே அந்தப் பனி நிலாவை வெறித்துக் கொண்டிருக்கலாம். அடுத்தநாள் காலை நிலா உருகி பிறகு மீண்டும் இரவில் உதயமாகும். ஆனால் அதுவல்ல விஷயம். ஒருவேளை ஓர் இரவில் நிலா அங்கு இல்லாமல் போகலாம், அப்படி நினைக்கவே எனக்கு திகிலாக இருக்கிறது. அடுத்த நாள் எப்படிப்பட்ட கனவு வரும் என்று வியந்தேன்.. என் உடல் சுருங்குவதை நானே கேட்பதைப் போல் பயமாக இருந்தது. “

அடுத்தநாள் கித்தாருவை காபி அருந்தகத்தில் நான் சந்தித்தபோது எப்படி டேட் இருந்தது என்றான்.
“ நீ அவளுக்கு முத்தம் கொடுத்தாயா ? “
“ இல்லவே இல்லை “ என்றேன்.
“ கவலைப் படாதே , அப்படி செய்திருந்தால் நான் ஒன்றும் கோபப்பட மாட்டேன். “ என்றேன்.
“ அப்படியெல்லாம் நான் எதையும் செய்யவில்லை “
“ அவளது கையைக் கூட பிடிக்கவில்லையா ? “
“ இல்லை. பிடிக்கவில்லை “
“ பிறகு என்னதான் செய்தாய் ? “
“ நாங்கள் படம் பார்க்கப் போனோம். கொஞ்சம் சுற்றினோம். இரவு உணவு சாப்பிட்டோம். பிறகு பேசிக் கொண்டிருந்தோம். “ என்றேன்.
“ அவ்வளவுதானா ? “

“ முதல் டேட்டிங்கில் பொதுவாக அவசரப்பட மாட்டோமில்லையா ? “
“ அப்படியா ? நான் ஒழுங்கான டேட்டிங் சென்றதேயில்லை. எனவே எனக்குத் தெரியாது, “
“ ஆனால் அவளோடு இருப்பதை மிகவும் இரசித்தேன். அவள் மட்டும் என்னுடைய சிநேகிதியாக இருந்திருந்தால் அவளை என் கண்பார்வையை விட்டு அகல விடமாட்டே.ன். “
கித்தாரு அதை ஒப்புக் கொண்டான். அதைப் பற்றி ஏதோ சொல்ல நினைத்து அதைவிட நல்லதாக கேட்க யோசித்தான். “ பிறகு என்ன சாப்பிட்டீர்கள் ? “ எனக் கேட்டான்.

நான் பீஸாவைப் பற்றியும் சியாந்தி பற்றியும் சொன்னேன்.
“ பீஸாவும் , சியாந்தியுமா ? “ அவன் ஆச்சரியமான தொனியில் கேட்டான். “ அவளுக்கு பீஸா பிடிக்கும் என்றே எனக்கு தெரியாது. நாங்கள் நூடுல்ஸ் கடைக்கும், மலிவான உணவகங்களுக்கும்தான் செல்வோம். ஒயினா ? அவள் குடிப்பாள் என்று எனக்குத் தெரியவே தெரியாதே. “
கித்தாரு மதுவைத் தொட்டதேயில்லை.

“ அவளைப் பற்றி நீ அறியாத பல விஷயங்கள் இருக்கலாமோ என்னவோ ? “ என்றேன்.
டேட் பற்றிய அவனது எல்லா கேள்விகளுக்கும் பதிலளித்தேன். வுடி ஆலன் படம் பற்றி ( அவனது வற்புறுத்தலால் முழுக் கதையையும் சொன்னேன் ) உணவைப் பற்றி ( எவ்வளவு கட்டணம் வந்தது ? பகிர்ந்து கொண்டோமா இல்லையா ? ) அவள் என்ன ஆடை அணிந்திருந்தாள் ? (வெள்ளை நிற பருத்தி ஆடை, கூந்தலை சேர்த்து கட்டியிருந்தாள் ) என்னவிதமான உள்ளாடை அணிந்திருந்தாள் ( அது எனக்கு எப்படி தெரியும் !!! ) நாங்கள் என்ன பேசினோம் ? ( அவள் வேறு ஒரு பையனுடன் பழகுவதைப் பற்றி எதுவும் சொல்லவில்லை. போலவே பனி நிலா கனவு பற்றியும்.
“ நீங்கள் இருவரும் அடுத்த டேட் பற்றி எப்போது தீர்மானித்தீர்கள் ? “
“ இல்லை. செய்யவில்லை, “ என்றேன்.

“ ஏன் இல்லை ? உனக்கு அவளைப் பிடித்திருக்கிறது அல்லவா ? “
“ அவள் அற்புதமானவள். ஆனால் இது போல் எங்களால் தொடரமுடியாது. அவள் உன்னுடைய தோழி. சரியா ? அவளை முத்தமிட்டால் பரவாயில்லை என்று சொல்கிறாய். ஆனால் என்னால் அப்படி செய்யமுடியாது “

கித்தாரு ஆழமாக யோசித்தான். “ உனக்கு ஒரு விஷயம் தெரியுமா ? நான் உயர்நிலை பள்ளியை முடிக்கும் வரை மனநல மருத்துவரிடன் சிகிச்சை பெற்று வந்தேன். என் பெற்றோர், ஆசிரியர்கள் எல்லோரும் அறிவுறுத்தினார்கள். ஏனென்றால் நான் அவ்வப்போது சில காரியங்களை செய்து கொண்டிருந்தேன். அவை சராசரியான விஷயங்களல்ல தெரியுமா ? ஆனால் என்னைப் பொருத்தவரை மருத்துவரைப் பார்ப்பது பிரயோஜனமற்றது.

மருத்துவர்கள் எந்த கன்றாவியையும் செய்வதில்லை. தனக்கு எல்லாம் தெரியும் என்பது போல நம்மைப் பார்ப்பார்கள். பிறகு நம்மையே பேசவைத்து கேட்டு கொண்டிருப்பார்கள். அதை நானே செய்வேனப்பா. “ என்று முடித்தேன்.

“ நீ இன்னமும் சிகிச்சை எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறாயா ? “
“ ஆம். மாதத்திற்கு இருமுறை. என்னைக் கேட்டால் வீண் செலவு என்பேன். எரிக்கா உன்னிடம் இதைப் பற்றி சொல்லவில்லையா ? “
நான் இல்லை என்று தலையாட்டினேன்.
“ உன்னிடம் உண்மையைச் சொல்கிறேன். என்னுடைய எண்ணங்களில் என்ன பிரச்சனை என்று தெரியவில்லை. என்னைப் பொறுத்தவரை நான் சாதாரணமான விஷயங்களை சாதாரணமாகத்தான் செய்கிறேன். ஆனால் மற்றவர்கள் நான் விசித்திரமாகச் செய்வதாகச் சொல்கிறார்கள்.“
“ ஆம் சில விஷயங்கள் நீ செய்வது சாதாரணம் இல்லை. “என்றேன்.
“ எது போல ? “

“ உன்னுடைய கான்ஸே பேச்சு போல. டோக்கியோவிலிருந்து வந்த ஒருத்தனுக்கு படித்து கற்றுக் கொள்வது, அதுவும் இத்தனை கச்சிதமாக. “
“ நீ சொல்வது சரிதான். அது கொஞ்சம் அசாதாரணம்தான். “ என்று கித்தாரு ஒப்புக் கொண்டான்
“ அது மற்றவர்களுக்கு கொஞ்சம் பயத்தை ஏற்படுத்தும்.“
“ ம் இருக்கலாம் “

“ சாதாரண மக்கள் இத்தனை மெனக்கெட மாட்டார்கள். “
“ ஆம். நீ சொல்வது சரிதான்.“
“ ஆனால் என்னைப் பொருத்தவரை நீ செய்வது அசாதாரணமாக இருந்தாலும் அது யாரையும் துன்புறுத்தவில்லை என்றுதான் சொல்வேன். “
“ இதுவரை இல்லை “

“ அப்புறம் என்ன தவறு அதில் ? “ அந்தச் சமயத்தில் நான் கொஞ்சம் நிதானம் இழந்துவிட்டேன். ( எதற்காக , யார் மீது என்று தெரியவில்லை ) என் குரல் தொனி சற்று கரகரப்பாக பிசிறடித்ததை என்னால் உணர முடிந்தது. “ இதில் தவறிருப்பதாக யார் சொன்னது ? நீ யாரைப்பற்றியும் இப்போது கவலை படவில்லையென்றால் பிறகென்ன ? இதற்கு பிறகு நடக்கப்போவதை யார் அறிவார் ?நீ கான்ஸே பேச்சு வழக்கை பேச விரும்பினால் பேசு.

நுழைவுத் தேர்வுக்கு படிக்க விருப்பமில்லை. படிக்காதே. எரிக்கா குரித்தாணியின் உள்ளாடைக்குள் கையை நுழைக்க விரும்பவில்லையா ? யார் உன்னை செய்யச் சொல்கிறார்கள் ? இது உன் வாழ்க்கை. உனக்கு என்ன பிடிக்கிறதோ அதை நீ செய். மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள் என்பதை மற. “
கித்தாரு வாயைப் பிளந்து வியப்பில் என்னை வெறித்துப் பார்த்தான். “ தனிமூரா உனக்கு ஒன்று தெரியுமா ? நீ நல்லவன்.

சில நேரங்களில் கொஞ்சம் மிகையாகவே சாதாரணமானவன் என்றாலும் கூட. “
“ என்ன செய்யப்போகிறாய் நீ ? நம் ஆளுமையை சும்மா நாம் மாற்றிக் கொள்ளமுடியாது “ என்றேன்.
“ சரியாகச் சொன்னாய். நமது ஆளுமையை நாம் மாற்றிக் கொள்ள முடியாது. அதைத்தான் நான் சொல்ல விரும்புகிறேன். “

“ ஆனால் எரிக்கா அருமையான பெண். உன் மீது உண்மையாகவே அக்கறை கொண்டவள். நீ என்ன செய்தாலும் அவளை மட்டும் விட்டு விடாதே…. அவளைப் போன்ற அற்புதமான பெண்ணை மீண்டும் நீ காணமுடியாது “ என்றேன்.
“ எனக்குத் தெரியும். நீ சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை. ஆனால் வெறும் தெரிந்து வைத்திருப்பதால் மட்டும் எனக்கு பயனில்லை “ என்றான் கித்தாரு.
“ ஹே. அதைச் சொல்லிக்காட்ட மட்டும் மற்றவருக்கு வாய்ப்பு தரலாமா ? “

இரண்டு வாரங்கள் கழித்து , கித்தாரு காபி ஷாப் வேலையை விட்டு நின்றுவிட்டான். வேலையை விட்டான் என்பதைவிட சட்டென்று மறைந்துவிட்டான் . தொடர்பு கொள்ளவும் இல்லை , விடுப்பு எடுத்துக்கொள்வதாகக் கூட எதுவும் தெரிவிக்க இல்லை. மேலும் இது நடந்தது பரபரப்பான வேளை. எனவே கடை முதலாளி எரிச்சலுற்றார். கித்தாரு “ மிகவும் பொறுப்பற்று “ நடந்து கொண்டான் என்று அவர் எண்ணினார். அவனுக்கு ஒருவாரச் சம்பள பாக்கி இருந்தது ஆனால் அதைப்பெற்றுக் கொள்ள கூட அவன் வரவேயில்லை. கடை முதலாளி அவனது முகவரி எனக்குத் தெரியுமா என்று கேட்டார். நான் தெரியாது என்று சொல்லிவிட்டேன். அவனது தொலைபேசி எண்ணோ , வீட்டு முகவரியோ எனக்குத் தெரியாது. எனக்கு தெரிந்ததெல்லாம் பொதுவாக டெனென்சோஃபுவில் அவனது வீடு எங்கே இருக்குமிடமும் எரிக்கா குரித்தாணியின் தொலைபேசி எண்ணும்தான்.

கித்தாரு வேலையை விடுவதைப் பற்றி என்னிடம் ஒரு வார்த்தைகூட சொல்லவில்லை, அதன் பிறகு என்னைத் தொடர்பும் கொள்ளவில்லை. அவன் அப்படியே மறைந்து போனான். அது என்னைக் காயப்படுத்தியது என்று சொல்லலாம். நாங்கள் நல்ல நண்பர்கள் என்றுதான் நினைத்திருந்தேன். அப்படியெனில் இதுபோல் முற்றிலும் முறித்துக் கொண்டு சென்றது கஷ்டமாயிருந்தது. டோக்கியோவில் எனக்கு வேறு நண்பர்களும் கிடையாது.

ஒருவிஷயம்தான் எனக்கு உறுத்தலாகவே இருந்தது. மறைந்து போவதற்கு இரண்டுநாள் முன்னர் கித்தாரு அவனது வழக்கத்திற்கு மாறாக அமைதியாக இருந்தான் என்பதே. நான் அவனிம் பேசியபோது அவன் அதிகம் எதுவும் சொல்லிக் கொள்ளவில்லை. அதன் பிறகு அவன் மறைந்து போனான். எரிக்கா குரித்தாணிக்கு போன் செய்து அவனது இருப்பிடத்தைக் கண்டுபிடித்திருக்கலாம். ஆனால் ஏனோ தலையிட விரும்பவில்லை. அவர்கள் இருவருக்கிடையே நடந்தது எதுவாயினும் அது அவர்களுடைய சொந்த விஷயம் என்று கருதினேன். நான் அதுவரை செய்ததற்கும் மேலாக இன்னமும் தலையை நுழைப்பது எனக்கு நல்லதல்ல. ஏனோ எனக்கான குறுகிய சின்ன உலகத்துக்கு மீண்டும் திரும்ப வேண்டியிருந்தது-

இவையெல்லாம் நடந்தபிறகு எனக்கு ஏனோ சில காரணங்களினால் என் பழைய சிநேகிதியைப் பற்றி நினைக்கத் துவங்கினேன். கித்தாருவையும் எரிக்காவையும் பார்த்தபோது எனக்கு என்னவோ போல் இருந்தது. என் நடத்தைக்கு மன்னிப்பு கோரி நீண்ட கடிதம் ஒன்றை எழுதினேன். நான் அவளிடம் இன்னும் இதமானவனாக நடந்து கொண்டிருக்கலாம். ஆனால் அவளிடமிருந்து பதில் ஏதும் வரவேயில்லை.
நான் எரிக்கா குரித்தாணியை உடனடியாக அடையாளம் கண்டு கொண்டேன்.

இரண்டேமுறைதான் அவளைப் பார்த்திருக்கிறேன். இப்போது பதினாறு வருடங்கள் கழிந்துவிட்டன. ஆனால் அவள்தான் அதில் சந்தேகமேயில்லை. அவள் இப்போதும் அழகாக அதே உயிர்ப்புடன், துடிப்பான பாவத்துடன் இருந்தாள். கருப்பு லேஸ் உடையும் , கருப்பு குதியுயர்ந்த காலணிகளும், மெல்லிய கழுத்தைச்சுற்றி இரட்டைவட முத்துமாலையும் அணிந்திருந்தாள். அவளும் என்னை ஞாபகம் வைத்திருந்தாள். நாங்கள் அகாஸிவில் உள்ள ஒரு உணவகத்தில் ஒயின் விருந்திற்கு வந்திருந்தோம். அது கருப்பு டை விழா. நான் அந்த விழாவிற்கு கருப்பு உடையும் , கருப்பு டையும் அணிந்து சென்றிருந்தேன். அந்த விழாவை நடத்தும் நிறுவனத்தின் பிரதிநிதி அவள். அந்த வேலையை தெளிவாகச் செய்து சிறப்பாக செயலாற்றிக் கொண்டிருந்தாள்.

நான் அங்கே ஏன் சென்றிருந்தேன் என்ற காரணங்களைச் சொல்லத் தொடங்கினால் ரொம்ப நேரம் பிடிக்கும்.
“ தனிமூரா குன் நாம் டேட்டிங் சென்றுவந்த அந்த இரவுக்குப் பின் ஏன் நீ என்னைத் தொடர்பு கொள்ளவே இல்லை. ? நாம் இன்னும் நிறையப் பேசவேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். “ என்றாள்.
“ நீ என் தகுதிக்கு மீறி அழகாய் இருந்ததனால் “ என்றேன்.

அவள் புன்னகைத்தாள். “ கேட்க மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. அது முகப்புகழ்ச்சியாக இருந்தாலும் கூட “
“ என் வாழ்வில் யாரையும் நான் முகப்புகழ்ச்சி செய்ததேயில்லை. “ என்றேன்.
அவள் ஆழமாக புன்னகைத்தாள். ஆனால் நான் சொன்னது பொய்யோ முகப்புகழ்ச்சியோ இல்லை. நான் முழுஈடுபாட்டுடன் ஆர்வம் காட்டமுடியாத அளவுக்கு அவள் பேரழகாக இருந்தாள் , அப்போதும் இப்போதும். அவளது புன்னகை நிஜமேயல்ல எனுமளவுக்கு அற்புதமாக இருந்தது.

“ நீ வேலை செய்துகொண்டிருந்த காபிஷாப்பை தொடர்புகொண்டு கேட்டேன். ஆனால் நீ அங்கே வேலை செய்யவில்லை என்று சொல்லிவிட்டார்கள்.“ என்றாள்.
“ கித்தாரு போனபிறகு அந்த வேலை முற்றிலும் சலிப்பாகி போனது- எனவே இரண்டு வாரங்கள் கழித்து நானும் வேலையை விட்டுவிட்டேன்.
எரிக்காவும் நானும் கடந்த பதினாறு வருடங்களாக நாங்கள் வாழ்ந்து வந்த எங்களது வாழ்க்கையை சுருக்கமாக மீள்பார்வை செய்து கொண்டோம். கல்லூரிக்குப் பிறகு என்னை ஒரு பதிப்பகத்தார் குத்தகைக்கு எடுத்திருந்தார். ஆனால் மூன்று வருடங்களில் அதிலிருந்து வெளியேறி அதன்பிறகு எழுத்தாளனாகவே இருந்து கொண்டிருக்கிறேன்.

இருபத்தேழு வயதில் நான் திருமணம் செய்து கொண்டேன். ஆனால் இதுவரை குழந்தைகளில்லை. எரிக்கா திருமணமே செய்துகொள்ளவில்லை. “ என்னைக் கடுமையாக வேலை வாங்குகிறார்கள். அதனால் திருமணம் செய்துகொள்ளக் கூட நேரமில்லை.“ என்றாள் வேடிக்கையாக. இத்தனை வருடங்களில் அவளுக்கு கணக்கற்ற காதல் விவகாரங்கள் இருந்திருக்கலாம் என்று ஊகித்தேன். அவளைப் பற்றிய ஏதோ ஒன்று , அவளிடம் இருந்து பிரகாசிக்கும் ஒளிவட்டம் அதை எனக்கு உறுதிசெய்தது. கித்தாருவைப் பற்றி முதலில் பேச்சை எடுத்தது அவள்தான்.

‘ அகி – குன் இப்போது டென்வரில் சுஷி சமையல் கலைஞகனாக வேலை செய்து கொண்டிருக்கிறான். “ என்றாள்.
“ டென்வர் “
“ டென்வர் , கொலராடோ. அவன் இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்னர் எனக்கு அனுப்பியிருந்த கடிதத்தின் படி. “
“ ஏன் டென்வர் ? “

“ எனக்கு தெரியாது. அதற்கு முன் வந்த கடிதம் சீட்டலில் இருந்து வந்தது. அங்கேயும் சுஷி சமையல் கலைஞனாகத்தான் இருந்தான். அது ஒரு வருடத்திற்கு முன். அவன் திடீர் திடீர் என்று கடிதங்கள் அனுப்புவான். எப்போதும் இரண்டு வரிகள் கிறுககப்பட்ட கடிதங்கள். சில நேரங்களில் அவனது விலாசத்தைக் கூட குறிப்பிட்டிருக்க மாட்டான்.
“ சுஷி சமையல் கலைஞனா ? அப்படியென்றால் அவன் கல்லூரிக்கே போகவில்லையா ? என்று நான் முனுமுனுத்தேன்.

அவள் தலையாட்டினாள். “ கோடை விடுமுறையின் முடிவில் என்றுதான் நினைக்கிறேன், நுழைவுத்தேர்வுக்கு படிப்பதை நிறுத்திக் கொள்ளப்போவதாக அவன் திடீரென்று அறிவித்தான். தொடர்ந்து அதையே முயன்று கொண்டிருப்பதால் நேரம் விரயமாவதாக சொன்னான். அதன் பிறகு அவன் ஒசாகாவில் ஒரு சமையல் வகுப்பில் சேர்ந்தான். உண்மையில் அவன் கான்ஸே சமையலைக் கற்று கொண்டு கோஷின் விளையாட்டு அரங்கத்தில் நடக்கும் விளையாட்டுக்கு செல்ல விரும்புவதாகக் கூறினான். அது ஹன்ஷின் டைகர் அரங்கம். நான் அவனிடம் , “ இது மாதிரியான ஒரு முக்கிய விஷயத்தை முடிவு செய்யும்போது என்னைக் கேட்காமல் எப்படி செய்கிறாய் ? என் கதி என்ன ? என்று கேட்டேன்.

“ அதற்கு அவன் என்ன சொன்னான் ? “ என்றேன்.
அவள் எதுவும் சொல்லவில்லை. உதட்டைக் கடித்துக் கொண்டாள். ஏதோ சொல்ல வருவதைப் போலிருந்தாள். ஆனால் பேசினால் அழுது விடுவாள் என்று தோன்றியது- தனது நுட்பமான கண் ஒப்பனையை கலைக்க விரும்பாதவளாய் கண்ணீரை அடக்க பிரயத்தனப் பட்டாள். நான் சட்டென பேச்சை மாற்றினேன்.

ஷிபுயாவில் இத்தாலியன் உணவகத்திற்கு நாம் சென்றிருந்தபோது மலிவான சியாந்தியை அருந்தியது நினைவிலிருக்கிறது. இப்போது நம்மை கவனி. முதல்தரமான நாபா ஒயினைச் சுவைக்கிறோம். விதியின் வினோத திருப்பம் “
“ நினைவிருக்கிறது. “ என்றாள் தன்னைக் கட்டுப்படுத்தியவாறு. “ நாம் வுடி ஆலன் படம் பார்த்தோம். என்ன படம் அது ? “ என்றாள்.
நான் சொன்னேன்.

“ அற்புதமான படம் அது “
நானும் ஒப்புக்கொண்டேன். நிச்சயமாக வுடி ஆலனின் ஆகச்சிறந்த படைப்புகளில் ஒன்று “
“ டென்னிஸ் கிளப்பில் உன்னோடு சுற்றிக் கொண்டிருந்த இளைஞனோடு எல்லாம் சுமுகமாக போனதா ? “ என்று கேட்டேன்.
அவள் தலையாட்டினாள். “ இல்லை, நான் நினைத்திருந்தபடி அவனோடு இணக்கமாக இருக்கமுடியவில்லை. ஆறுமாதம் சுற்றியபின் நாங்கள் பிரிந்து விட்டோம். “
“ நான் ஒரு கேள்வி கேட்கலாமா ? மிகவும் தனிப்பட்ட விஷயம் “ என்றேன்.

“ நிச்சயம். என்னால் பதில் சொல்லமுடியும் என்றுதான் தோன்றுகிறது “
“ உன்னை கஷ்டப்படுத்தும் நோக்கத்தில் கேட்கவில்லை.“
“ முடிந்தவரை சொல்கிறேன்.“
“ அவனோடு நீ உறவு வைத்துக் கொணடாய் இல்லையா “
எரிக்கா ஆச்சரியத்துடன் என்னைப் பார்த்தாள். அவளது கண்ணம் சிவந்தது.

“ இப்போது ஏன் அதைக் கிளறுகிறாய் ?“
“ நல்ல கேள்வி. நீண்ட நாட்களாக என் மனதில் இருந்தது. ஆனால் கேட்க சங்கோஜமாக இருந்தது , மன்னித்துவிடு. “

எரிக்கா தலையை மெல்ல ஆட்டிக்கொண்டாள். “ இல்லை. எனக்கு ஒன்றும் கஷ்டமில்லை. ஆனால் இதை எதிர்பார்க்கவில்லை. அதெல்லாம் நீண்ட வருடங்களுக்கு முன்பு. “

நான் அறையைச் சுற்றிலும் பார்த்தேன். சம்பிரதாய உடைகளில் மக்கள் அங்காங்கே காணப்பட்டனர் விலையுயர்ந்த ஒயின் புட்டிகளிலிருந்து கார்க்குகள் தெறித்தன. ஒரு பியானோகாரி “ Like Someone In Love “ யை வாசித்துக்கொண்டிருந்தாள்.
“ ஆம் என்பதுதான் என் பதில், நான் பலமுறை அவனோடு உறவு வைத்துக் கொண்டேன் ‘ என்றாள் .
. “ ஆர்வம், இன்னும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற ஆவல் . “ என்றேன்.

அவள் சாடையாகச் சிரித்தாள், “ நீ சொல்வது சரி. ஆர்வம், இன்னும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற ஆவல் “ என்றாள்.

“ அப்படித்தான் நாம் நமது வளர்ச்சி வளையங்களைப் பெருக்கிக் கொள்கிறோம். “
“ அதை அப்படியும் சொல்லலாம். “ என்றாள்.
“முதல் டேட்டிங்கிற்கு நாம் ஷிபியாவுக்கு சென்று வந்த உடன்தான் நீ அவனுடன் முதல்முறையாக படுக்கையை பகிர்ந்து கொண்டிருப்பாய் என்று நினைக்கிறேன். “

அவள் தனது மனதின் நினைவடுக்குகளைப் புரட்டினாள். “ அப்படித்தான் நினைக்கிறேன். அதற்கு ஒரு வாரத்திற்கு பிறகு. அந்த நிமிடங்களை நான் நன்றாக நினைவு வைத்திருக்கிறேன். “ அந்த மாதிரி “ அனுபவம் அதுதான் முதல் முறை. “
“ கித்தாரு வெகு விரைவிலேயே அதைமோப்பம் பிடித்திருப்பானே “ என்றேன் அவளது கண்களுக்குள் வெறித்தபடி.

அவள் கீழே குனிந்து அவளது கழுத்திலிருந்த முத்தாரத்திலிருந்து ஒவ்வொரு முத்தாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். எதையோ நினைத்துப் பெருமூச்சு விட்டாள். “ ஆம் நீ சொல்வது சரி. அகி குன்னுக்கு மிக உறுதியான உள்ளுணர்வு உண்டு “

“ ஆனால் உனக்கு அப்படி இல்லை போலிருக்கிறது “
அவள் தலையாட்டினாள். “ துரதிர்ஷ்டவசமாக நான் அந்த அளவிற்கு புத்திசாலியில்லை. நான் புரிந்து கொள்ள நிறைய நாட்கள் வேண்டியிருந்தது. எப்போதும் நான் சுற்றுவழியில்தான் செல்கிறேன்.“
அதைத்தான் நாம் எல்லோருமே செய்கிறோம்.

முடிவற்ற சுற்றுவழியைத் தெர்ந்தெடுக்கிறோம். என்று அவளிடம் சொல்லவிரும்பினேன். ஆனால் மௌனமாக இருந்தேன். பழமொழிகளை உளறுவது என் பிரச்சனைகளில் ஒன்று-

“ கித்தாருவுக்கு திருமணமாகிவிட்டதா ? “
“ எனக்குத் தெரிந்து இல்லை. அல்லது என்னிடம் தனக்கு திருமணம் ஆனதை சொல்லாமல் விட்டிருக்கலாம். ஒருவேளை நாங்கள் இருவரும் எப்போதுமே திருமணம் செய்து கொள்ளும் இரகமே இல்லை போல. “ என்றாள் எரிக்கா.
“ அல்லது இரண்டுபேரும் சுற்றிவளைத்து செய்துகொள்வீர்களோ என்னவோ ? “

“ இருக்கலாம் “
“ நீங்கள் இருவரும் சந்தித்து மீண்டும் ஒன்றிணைவது நடைமுறை சாத்தியத்திற்கு அப்பாற் பட்டதா ? “
அவள் முறுவலித்தாள். கீழே குனிந்தாள். தலையை உதறிக்கொண்டாள். அந்த செய்கைக்கு என்ன பொருள் என்று சொல்ல முடியவில்லை ஒரு வேளை சாத்தியமில்லை என்பதாக இருக்கலாம். அல்லது அதைப் பற்றி யோசிப்பதே பொருளற்றது என்பதாக இருக்கலாம்.

“ நீ இப்போதும் அந்த பனி நிலா பற்றி கனவு காண்கிறாயா ?“ என்று கேட்டேன்.
அவள் தலையை உயர்த்தி என்னை உற்று பார்த்தாள். மிக அமைதியாக , மெதுவாக ஒரு புன்முறுவல் அவளது முகத்தில் படர்ந்தது. முற்றிலும் இயல்பான கபடமற்ற புன்னகை.
“ என் கனவை ஞாபகம் வைத்திருக்கிறாயா ? “ என்று கேட்டாள்.

“ சில காரணங்களுக்காக ஞாபகம் இருக்கிறது “
“ இருந்தாலும் அது இன்னொருவரின் கனவு இல்லையா? “
“ கனவுகள் தேவையிருந்தால் கடனாக கொடுக்கவோ வாங்கவோ கூடிய விஷயம் “ என்றேன். உண்மையில் சிலநேரங்களில் இதுபோல பழமொழிகளை மிகைப்படுத்தி விடுகிறேன். “
“ அருமைமான கருத்து “ என்றாள். அவனது புன்னகை அவள் முகத்தை மேலும் அழகாக்கியது.
யாரோ அவள் பெயரைச் சொல்லி என் பின்னாலிருந்து அழைத்தார்கள். அவள் தனது வேலையை கவனிப்பதற்காக திரும்பவேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது .

விடைபெற்று கொள்ளும் முன் கூறினாள் “ அந்தக் கனவு அதற்கப்புறம் வருவதேயில்லை.“ . “ ஆனால் எல்லா குறிப்புகளும் இன்னும் நினைவிருக்கிறது. “
அவள் சட்டென திரும்பி நடந்தாள். பெண்கள் அறைக்குச் சென்று மஸ்காராவை சரிசெய்யக் கூடும் என்று நான் கற்பனை செய்து கொண்டேன்.
நான் காரில் திரும்புகையில் ரேடியோவில் பீட்டில்ஸின் “ Yesterday “ பாடல் ஒலித்தது. கித்தாரு குளியலறையில் , முனுமுனுத்த பைத்தியக்காரத் தனமான வரிகளை நினைக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. வினோதமான அந்த வரிகளை சில காலம் வரை நினைவில்வைத்திருந்தேன், ஆனால் எனது ஞபாகம் மெல்ல தேய்ந்து இறுதியில் அவற்றை முழுவதும் மறந்துபோனேன்.

இப்போது நினைவிலிருப்பதெல்லாம் சிதறல்கள்தான். அது கித்தாரு பாடிய வரிகள் என்று என்னால் உறுதியாக சொல்லமுடியாது. காலம் செல்லச்செல்ல நினைவு தவிர்க்கமுடியாதபடி தானே மறுகட்டமைப்பு செய்து கொள்கிறது-

நான் இருபது வயதாக இருக்கும்போது டைரி எழுதவேண்டும் என்று முயன்றிருக்கிறேன். ஆனால் என்னால் முடிந்தததில்லை. அந்நாட்களில் என்னைச் சுற்றி நடந்த பல விஷயங்களை அரிதாகவே என்னல் நினைவு வைத்துக் கொள்ள முடிந்தது. அப்பொழுதே அவற்றை ஒரு குறிப்பேட்டில் தனியாக எழுதிவைத்தால்தான் உண்டு. அவற்றில் பல ஹா! இதை எழுதவேண்டும் என்று நினைக்கும் படி இருந்ததில்லை. பலமான எதிர்காற்றில் கண்களை விரியத் திறந்துகொண்டு மூச்சு திணறியபடி கடந்து சென்றதுதான் நான் செய்ய முடிந்தவை.

ஆனால் ஆச்சிரியப்படும் வகையில் , எனக்கு கித்தாருவை நன்றாக நினைவிருக்கிறது. நாங்கள் சிலமாதங்களுக்குத்தான் நண்பர்களாக இருந்தோம். இருந்தாலும் ஒவ்வொரு முறை Yesterday பாடலை கேட்கும் போதெல்லாம் அவனுடன் சம்பந்தப்பட்ட காட்சிகளும், உரையாடல்களும் என் மனதில் துல்லியமாக நினைவுக்கு வருகிறது. அவனுடைய டெனென்சோஃபு வீட்டு குளியலறையில் தொட்டியில் ஊறிக்கொண்டே நாங்கள், ஹன்ஷின் டைகர்கள் மட்டையடிக்கும் வரிசை, பாலுணர்வின் கூறுகளில் உள்ள சில சிக்கல்கள், நுழைவுத் தேர்வுக்கு படித்து மூளை எப்படி மரத்து சலிப்படைகிறது, டெனென்சோஃபு தொடக்கப் பள்ளியின் வரலாறு, கான்ஸே பேச்சுவழக்கின் உணர்ச்சிவளம் பற்றியெல்லாம் பேசுவோம். எரிக்காவுடன் சென்ற அந்த விசித்திரமான டேட் எனக்கு நினைவிருக்கிறது.

இத்தாலிய உணவகத்தில் மெழுகுவர்த்தி ஏற்றப்பட்ட மேசையில் எரிக்கா எதை வெளிப்படையாகக் கூறினாளோ அது கூட நினைவிருக்கிறது. இதெல்லாம் நேற்றுதான் நடந்தது போலு தோன்றுகிறது. ஞாபகங்களை மீட்டெடுக்கும் சக்தி இசைக்கு இருக்கிறது. சிலநேரங்களில் மிக உக்கிரமாக வலிக்குமளவிற்கு.

ஆனால் என் இருபது வயதை நானே திரும்பிப்பார்க்கையில் எனக்கு நினைவிலிருப்பதெல்லாம் பெரும்பாலும் நான் தனியாகவும், தனிமையாகவும் இருந்ததுதான். என் உடலையும் ஆன்மாவையும் கதகதப்பாக்கும் காதலி யாரும் இருந்ததில்லை , மனம்விட்டு பேச நண்பர்களும் இருந்ததில்லை. தினசரி என்ன செய்யவேண்டும் என்ற திட்டம் எதுவும் இருந்ததில்லை. எதிர்காலத்தைப் பற்றிய பார்வையும் இருந்ததில்லை.

பெரும்பான்மையான நேரங்களில் நான் எனக்குள்ளேயே ஆழ்ந்து , ஒடுங்கி இருந்தேன். சிலநேரங்களில் ஒருவாரம் வரை கூட யாரிடமும் பேசாமல் கடந்திருக்கிறேன். அப்படிப்பட்ட வாழ்க்கை ஒரு வருடம்வரை தொடர்ந்தது- நீண்ட நெடும் வருடம். குளிர்ந்த உறைந்த அந்த மகிழ்ச்சியற்ற காலக்கட்டம் என்னுள் விலைமதிப்பு மிக்க வளர்ச்சி வளையங்களை ஏற்படுத்தியிருக்குமா என்பதை என்னால் உறுதிபட சொல்லமுடியவில்லை.

அந்நாட்களில் ஒவ்வொரு நாளும் கப்பலறை சாளரம் வழியே பனியாலான நிலாவை வெறித்துக் கொண்டிருப்பதைப் போல உணர்ந்திருக்கிறேன். படிகம் போன்ற எட்டு அங்குல தடிமனில் உறைந்த நிலா. ஆனால் என்னருகில் எவருமில்லை. நான் நிலாவை , அதன் சில்லென்ற எழிலை பகிர்ந்து கொள்ள யாருமற்று தனியாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

Yesterday
என்பது நாளைக்கு இரண்டு நாள் முன்னர்,
இரண்டு நாட்களுக்கு பின்னர் உள்ள நாள்.
டென்வரில் ( அல்லது ஏதோ ஒரு தொலைதூரத்து ஊரில் ) கித்தாரு மகிழ்ச்சியாக இருப்பான் என நான் நம்புகிறேன். அவன் மகிழ்ச்சியாகத்தான் இருக்கிறானா என்று கேட்பது கொஞ்சம் அதிக பட்சம்தான். குறைந்தபட்சம் ஆரோக்கியமாகவும் , அவனது அனைத்து தேவைகளும் பூர்த்தியடைந்திருக்கும் என்று நம்புகிறேன். என்ன மாதிரியான கனவுகளை நாளைய தினம் கொண்டுவருமென்பதை யாரும் அறிந்திருப்பதில்லை என்பதால்

முரகாமி

அசாமிய கவிதை மூலம் : நீலிமா தாகுரியா ஹக்- ஆங்கிலம் : பி.எம்.ரஸ்தான் – தமிழில் : தி.இரா.மீனா

சாம்பல் வீடு

சாம்பல்,சாம்பலால் மட்டுமே

நாங்கள் வீடுகளைக் கட்டுகிறோம்

ஜன்னல்கள் புகையால் உருவாக்கம் பெறுகின்றன.

காற்று உட்புகுவதில்லை,புகை மட்டும் தங்குகிறது

நம் இதயங்களைச் சுண்டியபடி.

உள்ளே போகிறோம் வெளியே வருகிறோம்

அக்னிக் கதவுகளின் மூலமாக

இரவு முழுவதும்

புகையின் இதயத்தை ஈரப்படுத்துகிறோம்

இரவில் மழை பெய்கிறது.

* * *
2
மாடுகள் சாம்பல் கொட்டகையில் வசிப்பதில்லை

அவை கயிறுகளை இழுத்துக் கொண்டு வயலுக்கு ஓடுகின்றன.

மாடுகளின் பரிதாபமான அலறல்

நாற்றுகளை நடுங்கச் செய்கின்றன.

நாற்றுகளும் அலறுகின்றன.

சொந்தக்காரர் தொலைந்து போனார்

கேட்க முடியாமல், பார்க்க முடியாமல்..

இருண்ட காற்று கிரீச்சிடுகிறது.

அனாதை அலறுகிறது…

எங்கள் வீடுகள் எரிக்கப்பட்டன.

சாம்பல் இப்போதுதான் ஒரு குழந்தையைப் பிரசவித்திருக்கிறது

அவனுடல் கரிக்கோலால் ஆனது

கண்கள் எரிகோல்

பாலை உறிஞ்சுவதற்கு பதிலாக அவன் புகையை உறிஞ்சுகிறான்.

சாம்பலின் குவியலிலிருந்து அவனைத் தூக்குவதற்கு,

எங்கள் கைகள் மிகக் குட்டையானவை

ஆம்,நாங்களும் புகை மனிதர்கள்தான் என்று

குறுகிய மூச்சு சொல்கிறது.