Category: மொழிபெயர்ப்பு கவிதை

ஃபெய் யெ – ( மூடுபனிக் கவிகள்-6 ) – ஆங்கிலம் வழியாகத் தமிழில்: சமயவேல்

கவிஞர் ஃபெய் யெ சீனத்தின் வட கடைசிப் பிராந்தியமான ஹீலாங்ஜியாங்கில் ஹர்பின் என்னும் இடத்தில் 1962ல் பிறந்தார். இது கருப்பு டிராகன் நதிப் பிரதேசத்தில் உள்ளது.

சீன ஜனநாயக இயக்கத்தில் பங்கு பெற்றவர். இவர் அடிக்கடி மூடுபனிக் கவிகளோடு தொடர்பு கொண்டிருந்த போதும் தன்னை ஒரு இளம் தலைமுறைக் கவிஞர் என்றும் மூடுபனிக் கவி என்று அழைக்கப்படுவதில் விருப்பமில்லை என்றும் கூறுகிறார். ஃபெய் யெ தலைமறைவாக இருந்த போது நான்கு கவிதைத் தொகுப்புகளை வெளியிட்டிருக்கிறார். ருஷ்யக் கவிதைகளின் தொகை நூல் ஒன்றையும் ஓசிஃப் மண்டல்ஷ்டாமின் கவிதைத் தொகுப்பு ஒன்றையும் சீனத்தில் மொழிபெயர்த்து வெளியிட்டுள்ளார்.

ஃபெய் யெ, ‘தனிப் படை’ என்னும் தலைமறைவு இலக்கிய இதழின் ஆசிரியராக இருந்திருக்கிறார். 1983ல் இவர் ‘தனிப் படை’ இதழை ஒரு பள்ளியில் அச்சுத் திருத்தும் போது கண்டுபிடிக்கப்பட்டு கைது செய்யப்படுகிறார். ஆனால் ஃபெய் யெ, கட்சி சித்தாந்தத்தைப் புகழ்ந்து ஒரு மன்னிப்புக் கடிதம் எழுதிக் கொடுத்ததால் இரண்டு வாரங்களில் விடுதலை செய்யப்படுகிறார்.

பிறகு பீகிங்கில் டோர்லீ ஃபாங் என்னும் ஒரு சீன-அமெரிக்க ஆங்கில ஆசிரியை ஒருவரைச் சந்தித்து காதலித்து திருமணமும் செய்து கொள்கிறார். சீனாவை விட்டுச் செல்வதற்காக பாஸ்போர்ட்டுக்கு விண்ணப்பம் செய்த போது காவல்துறை மீண்டும் அவரைச் சிறையில் போடுவோம் என்று மிரட்டியது. அமெரிக்க தூதரகத்தின் உதவியோடு 1986ல் இவரும் இவரது மனைவியும் கலிஃபோர்னியாவுக்கு அகதிகளாகச் சென்றார்கள். இப்போது பெர்க்லியில் வசித்து வருகிறார். 1989ல் பெர்க்லியில் “நாடு கடத்தப்பட்ட சீன எழுத்தாளர்கள்” என்னும் அமைப்பை நிறுவினார். இவரது ‘சாபம்’ ‘அமெரிக்காவில் கவி’ ஆகிய புகழ் பெற்ற கவிதைகள் அமெரிக்கா சென்ற பிறகு எழுதியவை. பெர்க்லியில் ஒரு அடிதடி வழக்கில் சிறை சென்றுவிட்டதால் இப்போதைய அவரது நிலை பற்றித் தெரியவில்லை. இவரது கவிதைத் தொகுப்புகள் எதுவும் ஆங்கிலத்தில் இருப்பதாகவும் தெரியவில்லை.

ஃபெய் யே கவிதைகள்

சாபம்

நான் எழுந்து கொண்ட கணத்தில், நான் ஒரு கனவின் உட்புறம் இருக்கிறேன்:
படுக்கை அடியாட்களால் சூழப்பட்டிருக்கிறது.
கண்ணாடியில் இருந்து பற்கள் என்னைப் பிடுங்குகிறது
ஒவ்வொரு பகலும் இரவும் நரகத்தில் ஒரு பருவம்,
எனது திறந்த கண்கள் சுவர் வழியாக துளைத்துச் சென்று பார்க்கிகிறது
நோய்ப்படுக்கைகளால் விரிக்கப்பட்ட பூமியை.
ஒரு புதிதாய்ப் பிறந்த முகத்தில் உங்களால் நூற்றாண்டின் அபத்தத்தைக் காண முடியும்—
அடியாட்களும் பலியானவர்களும் ஒருவரையொருவர் சார்ந்திருக்கிறார்கள்
கடந்த காலத்திற்குச் செல்ல அங்கு எந்த சாலையும் இல்லை, எப்போதும் இருந்ததில்லை.
நான் எழுந்து கொண்ட அந்தக் கணத்திலேயே நான் நினைவுகூரத் தொடங்கினேன்,
மனதின் நதியில் படகு நிலை தடுமாறி அலைகிறது,
இந்தப் பரிசுத்தமான தண்ணீர் எங்கே செல்கிறது?
அதில் உனது பிம்பத்தைக் கூட உன்னால் பிடிக்க முடியாது.
பகலின் இறுதியில் முடிவு தெளிவாகிவிடும்.
அமைதி, மாபெரும் ஆயுதம், தாங்கிக் கொள்வதற்காகக் கொண்டு வரப்படுகிறது:
சொற்கள் இல்லை, பாடல்கள் இல்லை, அழுகை இல்லை.
மினுக்கிடும் விளக்கு தூங்கும் நேரத்தில் அணையும் வேகத்தில்
பூமி ஆதிகால அமைதிக்குத் திரும்பட்டும்
நட்சத்திரங்கள் தங்களது புராதன விளையாட்டுக்களை ஆடுகையில்
மீன்களைப் போல வாய் பிளந்து, மக்கள் மரணத்திற்காகக் காத்திருப்பார்கள்.

அமெரிக்காவில் கவிஞர்

ஓ கவியே, ஏன் துயரமுறுகிறாய்?
ஓ பாடகனே ஏன் உனது குரல் உடைகிறது?

அமெரிக்கா, நான் உன்னைப் பார்க்க முடியாது.
உனது சேரிகளில் இருந்து ஒருபோதும் நான் வெளியே வரமாட்டேன்;
அந்த வான்முட்டும் கட்டிடங்களுக்கு அப்பாலுள்ள உனது முகத்தை நான் பார்க்கமாட்டேன்
அமெரிக்கா உனக்குத் தெரியுமா
ஃபெய் யெவின் தலைக்கு மேலே சரியாக காஃப்கா இருக்கிறான்
இன்றைய அரண்மனைக் கோட்டையைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான் என்பது?
முன்னேறுவதற்கான நம்பிக்கையை எனக்கு அவன் தருகிறான்,
மேலும் இளம் உதவாக்கரைகளை எனது சகோதர சகோதரிகள் ஆக்குகிறான்.

அமெரிக்காவில் வாழ்க்கை என்பது அறிவியல் புனைவு போன்றது,
கவசமணிந்த வண்டுகள் போல கார்கள் ஊர்ந்து செல்லும் அமெரிக்கா,
அங்கு நிலையில்லாத தட்டான்கள் போலச் சுற்றும் விமானங்கள்,
மேலும் மக்களின் முகங்கள் நாய்களுடையதைப் போல தொங்கிக் கொண்டிருக்கும்.

விட்மன், பழைய சதிகாரன் நீ,
டிவி ஆண்டனாக்கள் உனது மாபெரும் தாடியைக் கத்தரித்துவிட்டன.
உனது பிள்ளைகளிடமும் பேரப்பிள்ளைகளிடமும்
வறுமையின் வலி மட்டுமே இருக்கிறது.
கொலை, தற்கொலை, எதுவுமே புதிதில்லை
நீ பாடும் அமெரிக்காவில்.
ஓ கவியே, விரைவாக, எனக்கு உதவுங்கள் இந்த ஏவுகணையைக் குறிபார்க்க—
ஒரு கடைசி முறையாக, நான் விலைகளைப் பரிசீலிக்கத்தான் வேண்டுமா
இந்த மனித மாமிசச் சந்தைகளில்?

ஒரு சிறிய கிரகத்தின் சிறிய உயிர்ப்பிராணிகள் நாங்கள்

ஒரு சிறிய கிரகத்தின் சிறிய உயிர்ப்பிராணிகள் நாங்கள்
பகலைத் தாண்டி எங்களுக்காகத் தூக்கம் காத்திருக்கிறது.
சூரியன் எங்களிடம் விடைபெறாமலே போய்விடுவதால்,
இரவுச் சாப்பாடு வயிற்றுக்குள் புளித்துப் போகிறது
அறைக்குள் வெளிச்சம் மங்கலாகவும் உறுத்தலாகவும் இருக்கிறது,
நிழல்கள் வாத்துகளாலும் ஆடுகளாலும் நிரம்பிக் காணப்படுகிறது.
நாங்கள் சின்னஞ்சிறிய பிராணிகள், எங்களது புலன்கள் மரத்துவிட்டன,
கீழ்வானம் எவ்வாறு பற்றி எரிகிறது என்று எங்களால் பார்க்க முடியாது
நாங்கள் படுக்கையின் ஒரு மூலையில் வெறுமனே குவிந்து கிடக்கிறோம்,
நாங்கள் இனி ஒருபோதும் சந்திக்க முடியாத எங்களது குழந்தைப்பருவ நண்பர்கள் பற்றிய
கனவுகள் வழியாக எங்களது பயம் எங்களைத் தாக்குகிறது.
தூரத்தில் இருண்ட இடிமேகங்கள் கர்ஜிக்கின்றன,
ஒரு தூரத்து நட்சத்திரத்தில் வசிக்கும் ஒரு கடவுளால்
ஒரு சின்னஞ் சிறிய கிரகத்திற்கு தற்செயலாக அனுப்பப்பட்ட செய்தி.
அடர்கருப்பு மேகங்களின் இந்தக் கூடாரத்துக்குக் கீழே
நாங்கள் நடுங்குகிறோம் மற்றும் குலுங்குகிறோம்.

ஒரு சிவப்பு நூற்றாண்டில் பாடகர்

ஒரு இமை வேகத்தில்
கடவுளின் விந்து பூமியெங்கும் சிதறுகிறது
பூக்கள் மலர்கின்றன, பழம் பழுக்கிறது, மனிதம் நிலைக்கிறது:
கொடூரமான கருஞ்சிவப்புப் பேரரசர் கட்டளைகளைப் பிறப்பிக்கிறார்
நாள் முழுவதும் வீடு முழுக்க மொஸார்ட் எதிரொலிக்கிறார்,
மேலும் நீ அந்தியில் பாடுபவன்
உனது கரகரப்பான சோர்வடைந்த குரல் முடிவற்று அழைத்துக்கொண்டே இருக்கிறது
உரத்து, உரத்து மற்றும் கூடுதல் கரகரப்புடன்.

வெற்று அறையில் நீ பஞ்ச் வகை மதுவருந்தி நிற்கிறாய்;
அங்கு பாடுவதைத் தவிர செய்வதற்கு ஒன்றுமில்லை.
காட்டு ஸ்ட்ராபெர்ரிகள் மௌனத்தின் பரவசத்தை ஒப்பிக்கின்றன
மேலும் விஸ்வாசத்தின் வடிவங்களில் இருந்து விடுவிக்கப்பட்டதால்
கடைசியாக நாக்கு விடுதலை அடைந்தது,
எனினும் காப்பாற்றப்பட்ட நாக்கு எதையும் சொல்வதே இல்லை
போய்க் கொண்டே இரு, தெருக்களை முட்டு, அங்கு நீ இறக்கும் போதிலும்
ஒரு சிவந்த நூற்றாண்டின் பாடகனே, அக்கிரமத்தின் சாட்சியே,
பயங்கர அமைதி நிலவும் நள்ளிரவில் உனது மௌனம் வெடிக்கும்
அமைதி என்றால் என்ன என்று உலகிற்கு ஒருபோதும் தெரியாமலே போகும்.

சம்பிரதாயமான போற்றுதல்

ஒரு பச்சை பீர் பாட்டிலின் அடியில் உள்ள சூரியன்
அதன் வீட்டைக் கண்டுபிடித்தது

நோக்கமற்றுப் பாயும் ரத்தம்
விரல்களையும் இலைகளையும் சேர்ந்து நடுங்க வைக்கிறது

ஒரு காலைக் கனவில் இருந்த ஆள்
வாசல் தெளிப்பதற்கு முன்பே கிளம்பிப் போனான்

நான்கு ஒளிவீசும் கண்களின் பறவைமனிதன்
ஆழ்ந்த துக்கத்துடன் இனி எப்போதும் பாடுவதில்லை

ஒரு பெரிய தங்கக் கடிகாரம்
உனது இதயத்தில் என்றென்றும் தொங்குகிறது
மெண்டல்ஷ்டாமின் கண்ணீர்

மெண்டல்ஷ்டாமின் கண்ணீர் எனது முகத்தின் மேல் சொட்டுகிறது,
ஃபெய் யெவின் கண்கள் இறந்தவனின் கண்கள் போல இருக்கின்றன
கோபமுற்ற காற்று எழும்புகிறது, பீத்தோவனின் புயல் கூரையின் தோலை உரிக்கிறது,
எனது இறந்த தலைக்குள் ருஷ்ய சித்ரவதை முகாம்களின் தீவுகள் மிதக்கின்றன.

மெண்டல்ஷ்டாமின் கண்ணீர் எனது முகத்தின் மேல் சொட்டுகிறது,
ஷுமனின் நரம்புகள் கூரையிலிருந்து தரைக்குப் பரவுகிறது,
மெண்டல்ஷ்டாம், நாடு கடத்தப்படுதலின் குளிரை எனது உடலுக்குள் செலுத்துகிறான்,
எனது இறந்த தலைக்குள் அமெரிக்க சித்ரவதை முகாம்களின் தீவுகள் நொண்டுகின்றன.

மெண்டல்ஷ்டாமின் கண்ணீர் எனது முகத்தின் மேல் சொட்டுகிறது,
ஆகாயத்தில் நட்சத்திரங்கள் ஓநாய்களின் கண்களைப் போலப் பிரகாசிக்கின்றன,
புராதனக் குகைகளில் இருந்து மானுடக் கொடூரத்தின் காற்று வீசுகிறது,
செங்குத்துப்பாறைகள் நிறைந்த சித்ரவதை முகாம்களின் தீவுகள் மிதமாகக் குலுங்குகின்றன.

***

மூடுபனிக் கவிகள்-4: கூ செங் – தமிழில் சமயவேல்

கூ செங்

கூ செங்
(1956-1993)

மூடுபனிக் கவிகளில் மிக முக்கியமான கவி கூ செங். அவரது
வாழ்க்கை ஒரு அதிபுனைவைப் போல இருக்கிறது. குழந்தைத்தனமாக
பூச்சிகளின் உலகில் வாழ்ந்த இவரது வாழ்க்கை ஒரு கொடூரமான
புனைவாக இருக்கிறது. பைத்தியம், கவிஞன் என்ற போர்வையில்
வாழ்ந்த கூ செங் ஒரு ஆணாதிக்கக் கொலையாளி என்றும் எழுதினார்கள்.
பல எதிரும் புதிருமான பதிவுகளே காணக் கிடைப்பதால், கூ செங்கையும்
அவரது மனைவி ஸீ யேவையும் நேரடியாக அறிந்த எலியட் வெய்ன்பெர்ஹர்
எழுதிய “அடுத்த நிறுத்தம், விலக்கப்பட்ட நகரம்” என்னும் கட்டுரையின் சில
பகுதிகளின் தமிழாக்கத்தை இங்கு வாசிப்போம்.

அடுத்த நிறுத்தம், விலக்கப்பட்ட நகரம்
எலியட் வெய்ன்பெர்ஹர்

1956ல் பீகிங் நகரில் நன்கு அறியப்பட்ட கவிஞரும் ராணுவ அதிகாரியுமான கூ ஹாங்கின் மகன் கூ செங், அவரது 12ம் வயதில் ஒரு இரண்டு வரிக் கவிதை எழுதிப் பிரபலம் ஆனார். அந்தக் கவிதை:

“கருத்த இரவின் ஒரு கொடை, இந்த இருண்ட கண்களைக் கொண்டு கூட
நான் பிரகாசிக்கும் ஒளியைத் தேடிப் போகிறேன்.”

1969ல், கலாச்சாரப் புரட்சி கூ செங்கையும் அவரது குடும்பத்தையும் ஷான்டோங் மாகாணத்தின் உப்புப் பாலைவனத்திற்குப் பன்றிகள் மேய்க்க அனுப்பியது. அந்தப் பகுதி மக்கள், கூ செங் புரிந்து கொள்ள முடியாத வட்டார மொழியில் பேசினார்கள். தனிமை காரணமாக அவர் இயற்கையின் உலகில் லயிக்க ஆரம்பித்தார்: “இயற்கையின் குரல் எனது இதயத்தின் மொழி ஆகியது. அதுவே ஆனந்தம்” என்றார்.

அவருக்கு மிக விருப்பமான புத்தகம் 19ம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ழான் ஹென்றி ஃபேப்ரெயின் “பூச்சியியல் குறிப்புகளும் வரைபடங்களு”மே. பூச்சிகளைச் சேகரிக்க ஆரம்பித்தார். பறவைகளைக் கூர்ந்து கவனித்தார். மணலில் மரக்குச்சிகளைக் கொண்டு “பெயர் இல்லாத சிறு மலர்கள்” “வெள்ளை மேகத்தின் கனவு” போன்ற கவிதைகளை எழுதினார். ஜான் க்ளேர் போல அவரது கவிதைகளை வயல்களில் கண்டெடுத்து எழுதிக் கொண்டார். “இயற்கையிடம் நான் ஒரு மாய ஒலியைக் கேட்டேன். அந்த ஒலியே எனது வாழ்வின் கவிதை ஆகியது.” என்கிறார். அவரது முதற் பருவக் கவிதையின் இயல்பு ஒரு மழைத்துளியாக இருந்தது. அவரது குழந்தைப் பருவம் சொர்க்கத்தின் ஒரு காட்சியைப் போல இருந்தது. அதிலிருந்து அவர் ஒருபோதும் மீளவே இல்லை.

1974ல் அவர் பீகிங்குக்குத் திரும்பினார். ஒரு தொழிற்சாலையில் வேலை பார்த்தார். பேய்த்தனமாக எழுத ஆரம்பித்தார். அவரது அறையின் சுவர்களில் எல்லாம் எழுதி வைத்தார். அவரை “ஒரு பலகையில் குத்தப்பட்டு கால்களை உதைத்துக் கொண்டிருக்கும் ஒரு பூச்சியைப் போல” அவர் உணர்ந்தார். ஆனால் அவரை விட ஏழு முதல் பத்து வயது வரை மூத்த கவிகளான பெய் தவோ, துவோ துவோ, யாங் லியான், மாங் கே, ஷூ திங் முதலிய கவிகளின் குழுவுடன் இணைந்து கொண்டார். இந்தக் குழு சோஷலிச யதார்த்தவாதத்தையும் அதன் புரட்சிகரமான கதாநாயகர்களையும் நிராகரித்தது. தன்னையே விசாரிக்கும் உள்நோக்கிய படிமவகைப் பாடல்களையும் கவிதைகளையும் எழுதியது.

“சாம்பல் வானம்
சாம்பல் சாலை
சாம்பல் கட்டிடங்கள்
சாம்பல் மழையில்
இந்த இறந்து பரந்த சாம்பற்மை வழியாக
இரண்டு குழந்தைகள் நடக்கிறார்கள்
ஒருவர் பிரகாசமான சிவப்பு
ஒருவர் வெளுத்த பச்சை”

இது கூ செங்கின் முதற் பருவக் கவிதைகளில் ஒன்று. இதை அரசுத் தரப்பில் ஒருவர் ‘மெங்க்லாங்’ கவிதை என்றார். ‘மெங்க்லாங்’ என்னும் சீனச் சொல்லின் பொருள் “இருண்மை” அல்லது “மூடுபனி” என்பதாகும். பெய் தவோ, அவர்களது தலைமறைவு இதழின் பெயரைக் கொண்டு “இன்று (ஜிண்டியாங்) குழு”வினர் என அழைத்தால் போதும் என்றார். ஆனால் மூடுபனிக் கவிகள் என்ற பிரயோகமே பரவிவிட்டது. கூ செங், “மூடுபனியே இல்லை. உண்மையில் இவை எதையோ தெளிவு படுத்தும் கவிதைகள்” என்றார்.

கூ செங்கின் படைப்புகள் 1981ல் ஒரு பித்தவெறித் தாவலில் “பலினின் கோப்பு” என்ற தலைப்பிலான கீதக் (லிரிகல்) கவிதைகளாக இருந்தன. இதுவே அவரது முதல் கவிதைத் தொடர். “மேற்கை நோக்கிய பயணம்” என்னும் சீன செவ்வியல் நாவலில் வரும் குரங்கு ராஜாவை ஒத்த ஏமாற்றுப் பேர்வழியே பலினும்–கூ செங்கும் குரங்கு ஆண்டில் பிறந்தவர் தான்–தெரியாத்தனமாக உன்மத்தக் காளான்களை சாப்பிட்டுவிட்ட குழந்தையால் எழுதப்பட்ட சிதறிய வடிவம் கொண்ட நர்சரிப் பாடல்களைப் போன்றும் முட்டாள்தனமான தேவதைக் கதைகள் போன்றும் இருக்கும் ஒரு அடுக்குக் கவிதைகளே “பலினின் கோப்பு.” சீனத்தில் இதற்கு முன்பு ஒரு போதும் எழுதப்படாத ஒரு புதிய வகைக் கவிதைகளே இந்த பலின் கவிதைத் தொடர்.

1983ல் ஒரு ரயிலில் சந்தித்த ஸீ யே என்னும் ஒரு அழகிய மாணவக் கவியைக் காதலித்துத் திருமணம் செய்து கொண்டார். திருமண நாளிலேயே “நாம் இருவரும் இணைந்து தற்கொலை செய்து கொள்வோம்” என்று கூறினார். ஸீ யே உற்சாகமானவராகவும் நடைமுறை அறிந்தவராகவும் இருந்தார். ஆனால் கூ செங்கோ ஒரு கனவுக்காரர். அடிக்கடி மனச்சோர்வு அடைபவர்.

1985ல் அவருக்கு ஒரு தரிசனம் கிடைத்தது. முன்பு அவர் ‘ஒரு மனித உயிரியாக இருக்க முயற்சி செய்தேன்’, ஆனால் இப்போது உலகம் ஒரு மாயை என்று அறிந்து கொண்டேன். தனது சுயத்தைப் பின்னால் விட்டுவிட்டு ஒரு நிழல் இருப்பை இருப்பிடமாக்கிக் கொள்ள அவர் கற்றுக் கொண்டார். முன்பு, அவர் எழுதியவை ‘முக்கியமாக லிரிகல் வகைக் கவிதை’. இப்பொழுது அவர் ‘ஒரு வினோதமான ஒப்பற்ற அதிசயத்தைக் கண்டுபிடித்தார்: திரவப் பாதரசம் தெறித்தோடி, எந்தத் திசையிலும் நகர்வதைப் போல சொற்கள், தாமாகவே செயல்பட்டன’. அவரது நீண்ட தொடர் கவிதை ஒன்றை ‘திரவப் பாதரசம்’ என்றே அழைத்தார். ‘எந்த சொல்லும் அடக்குமுறைகள் அற்று சுதந்திரமாக இருக்கும் வரை தண்ணீரைப் போன்றே அழகாக இருக்கலாம்,’ என்று அவர் எழுதினார்.

1988ல் கூ செங்கும் ஸீ யேவும் நியூசிலாந்துக்குப் புலம் பெயர்ந்தார்கள். முதலில் அவருக்கு ஆக்லேண்ட் பல்கலைக் கழகத்தில் சீனமொழி கற்பிக்கும் வேலை கிடைத்தது. வகுப்பில் மாணவர்கள் ஏதாவது பேசட்டும் என கூ செங் உட்கார்ந்து கொண்டிருப்பாராம். மாணவர்களோ ஆசிரியர் ஏதாவது சொல்லட்டும் என மௌனமாக இருப்பார்களாம். விரைவில் மாணவர்கள் வகுப்புக்கு வருவதை நிறுத்திக் கொண்டார்கள். இது நிர்வாகத்துக்குத் தெரிய வந்து அவர் வேலையிலிருந்து நீக்கப்பட்டார்.

தம்பதியர் ஆக்லேண்ட் வளைகுடாவில் உள்ள ஒரு தீவில் வைஹேக்கே என்னும் இடத்தில் உள்ள, மின்சாரமும் தண்ணீரும் இல்லாத ஒரு பாழடைந்த பங்களாவில் குடியேறினார்கள். அங்கு கூ செங் அவரது குழந்தைப் பருவ சொர்க்கத்தை மீட்டெடுக்க முயற்சி செய்தார்.

அவர்கள் சிப்பிமீன்களையும் கிழங்குகளையும் இலந்தைப் பழங்களையும் சேகரித்தார்கள். கூ செங் மனைவியை சமையல் செய்ய அனுமதிப்பதில்லை. தவறான உணவுகளால் நோய்மை அடைந்தார்கள். அவர்கள் ஸ்பிரிங் ரோல்களையும் மட்பாண்டங்களையும் செய்து உள்ளூர் சந்தையில் விற்க எண்ணினார்கள். அவர்களுக்கு ‘மூயர்’ ( மரக் காது-இது ஒரு பூஞ்சைக் காளான் பெயர் ) என்று ஒரு மகன் இருந்தான். கூ செங்கின் எல்லாக் கையெழுத்துப் பிரதிகளையும் ஸீ யே தட்டச்சு செய்தார். அதற்குக் கட்டணமாக அவரே வரைந்த வெள்ளி மற்றும் தங்க விளையாட்டுப் பணங்களை கூ செங் கொடுத்தார். ஆங்கிலத்தையோ அல்லது வேறு எந்த மொழியையும் கற்க அவர் மறுத்துவிட்டார்.

ஒரு சீனன் வேற்று மொழிகளைக் கற்க ஆரம்பித்தால் அவனது தானின், இருத்தலின் சுயவுணர்வைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இழந்துவிடுவான் என்றார். நீல ஜீன்ஸின் கால்களை வெட்டிச் செய்த ஒரு உயரமான உருளைத் தொப்பியை அவர் எப்போதும் அணிந்திருப்பார். இந்தத் தொப்பி எதற்காக எனக் கேட்ட போது அவரது சிந்தனைகளில் எதுவும் தலையை விட்டுத் தப்பிவிடாதவாறு தொப்பி காக்கிறது என்றாராம்.

அனேகமாக இந்த சமயத்தில் தான் நான் அவர்களை சந்தித்தேன்.அப்போது பெர்லினில் அவர் இருந்தார். நான், கூ செங், ஸீ யே மூவரும் ஒரு சீன உணவகத்துக்குச் சாப்பிடப் போனோம். எனது முதல் கேள்வியே அவரது தொப்பியைப் பற்றியதாக இருந்தது. கூ செங் தூங்கும்போது கூட அதை அணிவதாகவும் அவரது கனவுகள் எதையும் அவர் இழக்க விரும்பாததே காரணம் என்றும் ஸீ யே கூறினார்.

நாங்கள் மணிக்கணக்கில் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். ஆனால் எனக்கு மிகக் கொஞ்சமே புரிந்தது. ஒவ்வொரு விஷயமும் ஒரு விரிவான விவாதத்திற்கும் பிரபஞ்ச சக்திகளுக்கும் இட்டுச் சென்றது: சீனப் புராணங்களில் வரும் படைப்புக்கு முந்தைய, பொருட்கள் யின்–யாங் என இரண்டாகப் பிரிவதற்கு முந்தைய குழப்ப நிலை போன்றதே கலாச்சாரப் புரட்சி, மேலும் அதன் தொடர்ச்சியான பதட்ட நிலையே தியானமன் சதுக்கம்; செயல்-அற்ற-அற்ற தாவோயிசம். கூ செங் பேசிக் கொண்டிருந்த நேரம் முழுவதும் அவரை ஸீ யே ஆராதிப்பது போலப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தார். இருவரிடமிருந்தும் ஒரு களங்கமற்ற இனிமையான ஒளி பரவிக் கொண்டிருந்தது. நான் சீன மரபில் வரும் அந்தப் பித்துப்பிடித்த மலைத் துறவிகளில் ஒருவர் முன் உட்கார்ந்திருப்பதைப் போல உணர்ந்தேன்.

மாலைப் பொழுது நெருங்கும் போது கூ செங் குளியலறைப் பக்கம் சென்றார். அவரது உருவம் மறைந்தவுடனே ஸீ யே எனது பக்கம் திரும்பிப் புன்னகைத்து விட்டுக் கூறினார்: ‘இவர் இறந்து கொண்டிருக்கிறார் என நம்புகிறேன்’ அவர் அதை விவரித்தார். நியுசிலாந்தில் இருந்தபோது அவரது மகனை ஒரு மவோரி தம்பதியர்க்கு தத்துக் கொடுத்துவிடலாம் என்றாராம். மகன் இருப்பதால் அவரைக் கவனிப்பது குறைகிறது என்றும் வீட்டில் ஒரு ஆண் தான் இருக்க வேண்டும் என்றும் கூறினாராம். ‘நான் எனது மகனை, அவர் இறந்தால் ஒழியத் திரும்பப் பெற முடியாது’ என்று அவர் கூறினார்.

அவர்களது தனிப்பட்ட வாழ்க்கையின் கஷ்டங்கள் பின்னர் பொதுவெளிக்குத் தெரிய வந்தது. நியுசிலாந்துக்குச் செல்வதற்கு முன்பு கூ செங், இன்னொரு மாணவி, யிங்கர் என்னும் லி யிங்கின் மேல் காதல் வயப்பட்டார்—ஆனால் உறவு தொடங்கவில்லை. ஸீ யே ஒரு திட்டம் வகுத்தார். யிங்கரை வைஹேகே தீவுக்கு வரவழைப்பது, ஸீ யேவுக்குப் பதிலாக அவரை கூ செங்கின் மனைவி ஆக்குவது, பிறகு அவர் நியூசிலாந்தில் உள்ள மகனுடன் இணைவது–இதுவே அவரது திட்டம்.

யிங்கரின் பயணச்சீட்டுக்கான கட்டணத்தை ஸீ யேவே ஏற்றுக் கொண்டார். ஆனால் கூ செங் காதலிகள் புடை சூழ ஒரு ஆனந்தத் தோட்டத்தில் கவிதை எழுதிக் கொண்டிருக்கவே விரும்பினார். (பெண்கள் எதுவும் செய்யாமல் இருக்கும் போது தான் அழகாக இருக்கிறார்கள் என்று ஒருமுறை அவர் கூறியிருந்தார்). யிங்கர், கூ செங்கின் காதலியாக மாறாத போதிலும் இவர்களது வாழ்நிலையைக் கண்டு பயந்துவிட்டார். கூ செங்கும் ஸீ யேவும் வீட்டைப் பழுது பார்ப்பதற்கான பணத்தைத் திரட்ட பெர்லின் சென்றிருந்த சமயத்தில் யிங்கர், ஒரு வயது முதிர்ந்த யுத்தக்கலைப் பயிற்சியாளருடன் காணாமல் போனார்.

அதே சமயம், கூ செங் அவரது மிகச்சிறந்த கவிதைகளை எழுதிக்கொண்டு இருந்தார், அவரது கடைசித் தொடர் கவிதையான ‘நகரம்’, அவர் வெறுத்த ஆனால் இழந்த பீகிங் நகரம் பற்றிய ஒரே சமயத்தில் கொட்டும் பல்வர்ண உணர்வெழுச்சிகளாக இருந்தது. (அந்தக் கோடையின் ஒரு பூங்காவில் செஸ்ட்நட் மரங்களுக்கடியில், கூ செங் அவருக்குள்ளேயே மீண்டும் மீண்டும் ‘நான் ஆச்சர்யம் கொள்கிறேன், சீனா இப்பொழுது எப்படி இருக்கும்’ என்று முணுமுணுத்துக் கொண்டே இருந்தார்.)’.

இந்தக் கவிதை முழுவதும் வெளிப்படைத் தன்மையுடன் இல்லாத போதும் சுயசரிதைத் தன்மை கொண்டிருந்தது. கவிதைத் தொடரின் தலைப்பாகிய ‘செங்’ அவரது பெயராகவும் ‘நகரம்’ என்னும் பொருள் தரக்கூடியதாகவும் இருந்தது. ஒரு பொதுவிடக் கவிதை வாசிப்பின் போது அவரது “பீகிங்கின் குறுக்காக அவர் செய்த பேருந்துப் பயணங்களின் கொடூரம், நடத்துனர் சத்தம் போட்டுக் கத்துவார், ‘அடுத்த நிறுத்தம், விலக்கப்பட்ட நகரம் (கூகாங்).’ அது அவரது அப்பாவின் பெயர் கூ காங் போலவே ஒலிக்கும். (அவர் ஒருமுறை எழுதினார், அழிவு தொடங்கும் இடம், குடும்பம், என்று. மேலும் கூ செங் எழுதினார், “எனது கவிதையில் நகரம் மறைகிறது, பதிலாக அந்த இடத்தில் ஒரு துண்டு மேய்ச்சல் நிலம் தோன்றுகிறது.”

எல்லா வகையிலும், மேலும் மேலும் கூ செங்கின் பேராசையும் வெறியும் மூர்க்கமும் வளர்ந்து கொண்டே இருந்தன. சுவாங் சூவின் அதிகதைகளில் வருவதை அப்படியே எடுத்துக் கொண்டு, ‘அதிமனிதனுக்கு எல்லாமும் அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளது’ என்னும் நீட்சேயிசமாக மாற்றிக் கொண்டார். ஃபிராங்ஃபார்ட்டில் ஒரு கூட்டத்தில் “தாவோயிசந்தைப் பின்பற்றுபவர்கள் கொல்வதற்கு, தன்னைக் கொள்வதற்கு உரிமையுள்ளவர்கள், உண்மையில் எதையும் செய்யக் கூடியவர்கள், ஏனெனில் எதையுமே செய்யாதிருப்பதில் அவன் ஈடுபட்டிருக்கிறான்” என்றார்.

புத்த மதம் பற்றிய நேர்காணலில், “எதுவும் தெரியாதவர்களுக்குத் தான் புத்த மதம் தேவை, ஏற்கனவே நீங்கள் அறிந்தவர் என்றால் உங்களுக்கு இந்த மதமே தேவையில்லை. ஆனால் எல்லாமே உங்களுடையது” என்றார். எழுதுவதை நிறுத்திவிட்டதாகவும் அவரது நேரத்தில் பெரும்பகுதியைத் தூங்கிக் கழிப்பதாகவும், அது தான் உண்மையான வேலை என்றும் கூறினார். ‘தூங்கி எழும்போது மட்டுமே மனித இதயம் எவ்வளவு குளிர்ந்து இருக்கிறது என்று எனக்குத் தெரிகிறது.’ என்று எழுதினார்.

இந்த சமயத்தில் அவருக்குப் பிடித்த புத்தகமாக ஒத்தல்லோவைக் குறிப்பிட்டார். ஒரு துப்பாக்கி வாங்குவது பற்றி பேசிக் கொண்டு இருந்தார். ஒருமுறை ஸீ யேவை கழுத்தை நெரிக்க முயற்சி செய்து மனநலக் காப்பகத்தில் சேர்க்கப்பட்டார். ஆனால் அவரது மனைவியோ குற்றம் பதிவு செய்ய மறுத்து அவரைக் கவனிக்கும் பொறுப்பை ஏற்றுக் கொண்டு, அவரை காப்பகத்திலிருந்து வீட்டுக்குக் கூட்டி வந்தார்.

ஸீ யே அவரைக் கொல்வது அவருக்கு மாபெரும் மகிழ்ச்சி அளிக்கும் என்று கூ செங் குறிப்பிட்டார்.
அவர்கள் டஹிடி வழியாக நியுசிலாந்து வந்து சேர்ந்தார்கள். அங்கு அவர்கள் ஓவியர் பால் காகினின் புதைகுழியைப் பார்வையிட்டார்கள். கூ செங்கின் 37வது பிறந்த நாளான, 1993 செப்டம்பர் 24ல் அவர்கள் வைஹேக்கே தீவுக்குத் திரும்பினார்கள். அக்டோபர் எட்டாம் நாள் அவர் ஸீ யேவை ஒரு கோடரியால் கொலை செய்து விட்டுத் தானும் தூக்கிட்டுக் கொண்டு இறந்தார்.
இது ஒரு தாவோயிச தோற்றமுரண் மெய்.

கூ செங்கைப் பற்றி மறந்தால் மட்டுமே நாம் அவரது கவிதைகளை வாசிக்க இயலும். ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பில் அவரது ஐந்து நூல்கள் கிடைக்கின்றன. பெயரற்ற பூக்கள் (Nameless Flowers), கனவுகளின் கடல் (Sea of Dreams) ஆகியவை அண்மையில் வெளியாகிய தொகுப்புகள்.

அவரது கடைசிக் கடிதங்கள் ஒன்றில் எழுதினார், ‘என்னுடைய புத்தகங்களைப் படித்தால் நான் ஒரு முழுப் பைத்தியம் என்பதை நீங்கள் அறிந்து கொள்வீர்கள். எனது கைகள் மட்டுமே இயல்பாக இருக்கின்றன’.

மேலும் அவர் எழுதினார், “சொர்க்கத்துக்கும் பூமிக்கும் நடுவில் நான் கற்பனையில் நடந்து கொண்டிருந்த போது அங்கே நானும் ஒரு வகை மென்பச்சைப் புற்கள் மட்டுமே இருந்தோம்.”
—-

கூ செங் கவிதைகள்:

1
பனி மனிதன்

நான் ஒரு பனிமனிதனைச் செய்தேன்
உன் வீட்டுக் கதவு முன்பு
எனக்குப் பதிலாக நிற்பதற்கு, அங்கு காத்துக் கொண்டு
அதன் அனைத்து மடத்தனங்களில்.

பிறகு நீ உனது லாளிபாப்பைப் புதைத்தாய்
அதன் உறைபனி இதயத்தின் ஆழத்தில்,
இந்தச் சிறிய இனிமை அதை
உயிர்ப்பித்து எழுப்பிவிடும் என்று கூறுகிறாய்.

பனிமனிதன் புன்னகைக்கவில்லை
ஒரு சப்தமும் எழுப்பவில்லை,
பிறகு வந்தது பிரகாசமான வசந்த சூரியன்
அவனை உருக்கி வெளியேற்ற…

இப்பொழுது அவன் எங்கிருக்கிறான்?
அந்தக் கபடமற்ற இதயம் எங்கே?
ஒரு தேனீ ரீங்கரிக்கிறது
அருகில் ஒரு சிறிய கண்ணீர்க் குட்டை.

2

எல்லாம் தவிர்த்தல்

பூக்களைப் பயிரிட நீ விரும்புவதில்லை
ஏனெனில் நீ கூறுகிறாய், “அவை வாடி உதிர்ந்து மறைவதைப்
பார்க்க நான் விரும்பவில்லை.”

ஆக
பொருட்களின் முடிவுகளைத் தவிர்ப்பதற்காக
எல்லாத் தொடக்கங்களையும் நீ தவிர்க்கிறாய்.

3

ஒரு விளையாட்டு

அது நேற்றா? அல்லது முந்தா நாளா?
நல்லது, அது கடந்த காலத்தில், அது நிச்சயம்
நாம் ஒரு கல்லைக் கைக்குட்டைக்குள் சுற்றிப் பொதிந்தோம்
உயரே நீல வானத்துக்குள் அவை இரண்டையும் எறிந்தோம்–

என்ன ஒரு பயங்கரமான கிறுகிறுப்பூட்டும் உணர்வு
வானமும் பூமியும் சுற்றிச் சுழல்கிறது
எங்களது நடுங்கும் கைகளால் அவற்றைப் போக விடுகிறோம்
மேலும் கடவுளின் கடுமையான தீர்ப்புக்காகக் காத்திருந்தோம்

அங்கே இடியும் இல்லை, மின்னலும் இல்லை
கல் மட்டும் அமைதியாகத் திரும்பி பூமியில் விழுந்து கொண்டிருந்தது
மேலும் துணைக்குச் சென்ற கைக்குட்டை என்ன ஆனது?
அங்கே, உயரே மரங்களின் உச்சியில் சிக்கி இருந்தது

அதற்குப் பிறகு, நாங்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொள்ளவே இல்லை
பயணத்தில் இருந்து கொண்டிருப்பதாக, மேலும் மேலும் தொடர்ந்து
அந்தத் தனித்த, நம்பிக்கைக்குரிய கல் மட்டும் தொடர்ந்து பின்னால் இருக்கிறது
அமைதியாக, அதன் தோழமைக்காக ஏங்கிக் கொண்டு.

4

அந்தியின் ஒளிர்வில்
மாலைப் பொழுது ஒளிர்கையில்,
உனது உதடுகள் இறுக மூடிக்கொண்டன,
நீ கூறுகிறாய், “இங்கு பதினைந்து நிமிடங்கள் மட்டுமே மீந்திருக்கின்றன,”
அதன் பொருள், துயரம் ஏற்கனவே தொடங்கிவிட்டது.

“நாம் பத்து அல்லது ஒரு நூறு ஆண்டுகள் பிரிந்திருக்க நேரலாம்;
நாம் ஆயிரம், பத்தாயிரம் மைல்கள் பிரித்திருக்க வேண்டும்”
ஆனால் பிறகு நீ விளையாட்டாகச் சிரிக்கிறாய்
உனது நிஜமான வயதைக் காட்டிக் கொண்டு.

நீ கூறுகிறாய், “ஒரு வாக்கியத்தைச் சொல்லக்கூட நான் மறந்துவிட்டேன்”
நான் சொல்கிறேன், “ஆமாம், அந்த ஒரு வாக்கியத்தையும் நீ மறந்துவிட்டாய்”
மாலைப்பொழுது முழுவதும் அந்த ஒரு வாக்கியத்தை நாம் நெருங்கினோமில்லை
ஆனால் நாம் பார்ப்பதற்கு முன்பே, எவ்வகையிலோ சூரியன் மௌனமாய் மறைந்தான்.

5

வான்வழித் தாக்குதல் முடிந்த பிறகு

வான்வழித் தாக்குதல் முடிந்த பிறகு
நாம் மீண்டும் கவிதையைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினோம்
தரை நனைந்து ஊறிக் கொண்டிருக்கிறது
எல்லா இடங்களிலும் பானைகள் சிதறிக் கிடக்கின்றன

பிறகு நீ உள்ளே நுழைந்தாய்
ஒரு கனமான கூடையைத் தூக்கிக்கொண்டு
எனக்காக நீ கொண்டு வந்த சாப்பாடு
ரொட்டியும் தங்கத் தேனும்

நீ இறந்து இரண்டு வாரங்களுக்குப் பிறகு
நானும் கூட போரில் இறந்தேன்
பசும் பச்சைப் புற்கள்
இப்பொழுது இந்தப் பதுங்கு குழியை மூடியிருக்கிறது.

௦௦௦

.

யாங் லியான் Yang Lian கவிதைகள். ( மூடுபனிக் கவிகள்- 3 ) – தமிழில் சமயவேல்

மூடுபனிக் கவிகள்- 3

பீகிங்கில் வளர்ந்த யாங் லியான் கலாச்சாரப் புரட்சியின் போது மறுகல்விச் சீரமைப்புத் திட்டத்தின் கீழ் உடல் உழைப்பு செய்ய கிராமப்புறத்திற்கு அனுப்பப்பட்டார். யாங் லியானுக்கு புதைகுழி தோண்டும் வேலை கிடைத்தது. அந்த சமயத்தில் கவிதை எழுதத் தொடங்கிய இவர் பீகிங் எழுச்சியோடு தொடர்புடைய தலைமறைவு இதழான ஜின்டியனின் ஆசிரியராக மாங் கேயுடன் இணைந்து கொண்டார். 1983ல் சீன அரசு இவரது ‘நூரிலாங்’ தொடர் கவிதையைத் தடை செய்தது. 1989ல் இருந்து இவரது இரண்டு நூல்கள் தடை செய்யப்பட்டன. நியூஸிலாந்து குடிமகனாக மாறிய இவர் ஆஸ்திரேலியா, ஜெர்மனி மற்றும் அமெரிக்காவிலும் அகதியாக இருந்தார். ஆக்லேண்டு பல்கலைகழகத்தில் பணியாற்றினார். சிட்னி பல்கலைக் கழகத்திலும் யட்டோ பவுண்டேஷனிலும் வீட்டில் தங்கியிருந்து பணியாற்றும் எழுத்தாளராக இருந்தார். தற்சமயம் லண்டனில் வசிக்கும் இவர் ஓவியரும் நாவலாசிரியையுமான யோ யோ வை திருமணம் செய்து கொண்டார்.
யி, மரணத்துடன் சமச்சீராகுதல், முகமூடிகளும் முதலைகளும், கடல் அசையாமல் நிற்கும் அங்கே, ஒரு பேரின்பப் பேயின் குறிப்புகள், புலம்பெயர்ந்திருக்கும் இறந்தவர்கள் ஆகியவை இவரது கவிதைத் தொகுப்புகள். பல முறை நோபல் பரிசுக்குப் பரிந்துரை செய்யப்பட முக்கியமான கவி யாங் லியான்.

கவிதைக்கு ஒரு இரங்கற்பா

முதிர்ந்து தளர்ந்த நூற்றாண்டின் எலும்புப் புருவம் பிதுங்குகிறது
மேலும் அதன் காயமுற்ற தோள்பட்டைகள் நடுங்குகின்றன.
அழிமானங்களைப் புதைக்கிறது உறைபனி—இந்த வெண்மையின் அடியில் சஞ்சலத்தின்
ஒரு அடிநீரோட்டம், மரங்களின் அடர்ந்த நிழல்கள் வழியாக அது மிதக்கிறது,
மேலும் ஒரு தொலைந்து போன குரல் காலத்தின் ஊடாக ஒலிபரப்பப்படுகிறது.
அங்கு வேறு வழி இல்லை
இந்த நிலத்தின் வழியாக மரணம் ஒரு புதிரை உண்டாக்குகிறது.

முதிர்ந்து தளர்ந்த நூற்றாண்டு அதன் குழந்தைகளை ஏமாற்றுகிறது
அலங்கார அழுகலை அதிகரிப்பதற்காக எங்கெங்கும் பாறைகளின் மேல்
வாசிக்க இயலாத அழகெழுத்துக்களையும் உறைபனியையும் விட்டுச் செல்கிறது.
எனது கைகள் எனது கவிதைகளின் ஒரு கதிர்க்கட்டைப் பற்றியிருக்கின்றன.
எனது பெயரிடப்படாத தருணம் வருகையில், என்னை அழை!
ஆனால் காற்றின் சின்னஞ்சிறு படகு வரலாற்றைச் சுமந்தவாறு விரைந்தோடி மறைகிறது
மேலும் எனது குதிங்கால்களின் மேல் ஒரு நிழலைப் போல
ஒரு முடிவு பின்தொடர்கிறது.

இப்பொழுது நான் இதை முழுமையாகப் புரிந்து கொள்கிறேன்.
இளம் பெண்களின் விரல்களும் வெட்கப்படும் மேர்ட்டில் மலர்களும் ஊதா முட்புதரில் மூழ்கிக் கொண்டிருக்கும் போது சப்தம் போட்டு அழுவதற்கு ஏதுமில்லை.
கண்களில் இருந்து எரிநட்சத்திரங்கள் முடிவற்ற கடலுக்குள் மின்னுகின்றன.
ஆனால் நான் அறிவேன் எல்லா ஆத்மாக்களும் மீண்டும் உயிர்த்தெழும்
கடலின் புத்தம்புதிய சுவாசத்தில் நனைந்து கொண்டு
நித்தியப் புன்னகைகளுடன், அவமானத்தை மறுக்கும் குரல்களோடும்,
நீல சொர்க்கத்துக்குள் ஏறிச் செல்லும்.
அங்கே நான் எனது கவிதைகளை வாசிக்க முடியும்
ஒவ்வொரு பனித்திவலையும் ஒரு சூரியனே என்று நம்புவேன்.
என் நிமித்தமாக ஒரு விநோத ஒளி இந்த அழிமானங்களை ஊடுருவும்
பாறைகளின் இந்தப் பாழ் நிலத்திலிருந்து நான் இசையைக் கேட்பேன்.
பருத்த அரும்புகலிருந்து, முலைகளைப் போல நான் உறிஞ்சிக் குடிப்பேன்
மேலும் ஒரு புனிதக் காதலும் கௌரவமும் புதுப்பித்துக் கொள்வேன்.
இந்தத் தூய வெள்ளை உறைபனி வயல்களில் எனது இதயத்தை நிர்வாணமாக்குவேன்
தூய வெள்ளை ஆகாயத்தில் நான் செய்வதைப் போல
மேலும் ஒரு கவியாக
முதிர்ந்து தளர்ந்த இந்த நூற்றாண்டிடம் அறைகூவல் விடுவேன்.

ஒரு கவிஞனாக
ரோஜா மலர நான் விரும்பும் போது ரோஜா மலர்ந்துவிடும்;
ஒரு சிறிய கிளிஞ்சலை ஏந்திக் கொண்டு விடுதலை திரும்ப வந்துவிடும்
அங்கே ஒரு சீறும் புயலின் எதிரொலிகளை நீங்கள் கேட்க முடியும்.
மீண்டும் விடிந்துவிடும், விடியலின் திறவுகோல் ஓலமிடும் காடுகளைத் திறக்கும்,
மேலும் பழுத்த கனிகள் தீயைச் சுடும்
நானும் கூடத் திரும்பிவிடுவேன், மீண்டும் எனது துயரங்களைத் தோண்டி எடுப்பேன்
உறைபனியில் அலையும் இந்த நிலத்தை மீண்டும் உழுவேன்.

௦௦௦௦௦௦


தனிப்பட்ட புவியியல்

அடுத்தவர்களால் பார்க்க முடியாது
குன்றை விடவும் உயரமான காக்கைகளின் வெற்றுக் காற்றுவெளியை
தனது பசுமைக் கொந்தளிப்பால் கொந்தளிக்கிறது பூங்கா
கருப்பைச் சுவர்த்தசை பிரசவிக்கிறது
தங்களது விரிதலால் வசந்தத்திடம் கதறுகின்றன இதழ்கள்
   எல்லாக் கதைகளையும் உனது உள்ளங்கையின் வரைபடம் பிடித்து வைத்திருக்கிறது
இந்தத் தெருவுக்குள் சாய்ந்தவசம் நெய்வது கூறுகிறது ஒன்றுமில்லை.
ஆனால் மரங்களின் கூட்டுத் தடுப்பை மாற்றிவிட்டது
ஒரு கடந்த ஆண்டை மீண்டும் சுழற்றுகிறது மேலும் மீண்டும் சுழற்றுகிறது
மேலும் நசுக்கிக் கொல்லப்பட்ட எல்லாப் பறவைப் பாடல்களும் கிளைகளுக்குள்
சிறகடித்துத் திரும்புகின்றன
தண்ணீர் தனது சொந்தக் கற்பனா வினோதங்களில் திளைக்கிறது
எல்லாவற்றின் தனிமையும் மனித வடிவில் உள்ள ஒரு கொக்கியில் அறையப்படுகிறது
சுத்தியலால் அடிக்கும் சூரியனுக்குக் கீழே அடுத்தவர்கள் பார்க்க முடியாது
இந்த மதியத்திற்குள் நீ தெரியாமல் நடந்து வந்திருக்கிறாய்
இருட்டின் ஒரு கையேட்டைப் பின்தொடர்ந்து

OOOOOO

அம்மாவின் கையெழுத்து

அவளது கை மென்மையாக வருடுகிறது இறந்த பிறகு அது இன்னும் வருடுகிறது
ஒவ்வொரு வெள்ளை ஆழ்-கடல் பவளப் பாளங்களும்
கலங்கிய நீலத்தின் அடுக்கு மேல் அடுக்கு வழி ஒளி முறிக்கின்றன

கவனமாகத் தேர்ந்த சொற்கள் போலக் குளிராக முதல் கடிதம் அவளது மகனுக்கு
எழுதியது
அவளது சொந்தக் கையெழுத்தில் கடல்நீர் அதன் முணுமுணுப்புடன் கழுவிச் செல்லும்
ஒரு குட்டி முகத்தின் படிமங்கள் ஊடாக தொட்டும் தொடாமலும் செல்லும் நீரோட்டங்கள்

பக்கத்துக்குப் பக்கம் வளர்கிறது அவளது கிறுக்கல்களுடன்
காதல் எனப்படும் ஒருதுளி ரத்தம் தொடக்கத்தில் இருந்தே
ஒரு ஒட்டிக்கொள்ளக் கூடிய இலக்கணத்துள் ஒவ்வொரு நாளையும் பழுக்கச் செய்யும்

மகனின் பதில் காலத்தின் அலைக்கு எதிராக மட்டுமே அனுப்ப முடியும்
மகனின் உற்றுநோக்கல் வாசிப்பின் திசையை மாற்றுகிறது
ஒரு சொல்லைத் தூக்கிச் செல்ல முடியாத ஒரு நடுங்கும் நோய்மை வரைக்கும்

அவளது துண்டிக்கப்பட்ட கைகள் அவளது சமுத்திரம் பக்கத்தின் மேல் தொங்குகிறது
ஒரு ஒற்றை இஞ்சுக்கு வெளியே நீல மை இன்னும் அதிகமாகப் பிரகாசிக்கிறது
காற்று வீச முடியாத ஒரு இடத்துக்குள் உடல் வெப்பம் சுருள்கிறது.

பவள விளக்கு ரத்தத்தில் நெய்த அந்திக் கருக்கலை அஸ்தமிக்க வைக்கிறது
ஒரு கவிதை பிரசவிக்கும் க்ஷணம் மங்கலாக மின்னுகிறது
இதயத்தில் தடுக்கப்பட்ட கடைசிச் சொல்லுக்கு எல்லா மொழிகளும் பதிலளிப்பது போல.

இறந்த கவிகளின் நகரம்

எந்த வழியிலேனும் உயிர்த்திருந்தவர்கள் மட்டுமே இறக்கத் தகுதியானவர்கள்
மௌனத்தின் அடியில் வாழ்நாள் முழுமைக்கும் புதைக்கப்பட்டுவிட்டது வீட்டுப் பெயர்கள்
மௌனத்துடன் கையொப்பம் இட்டுவிட்டன உனது சொந்தக் கை கொண்டு நீ
பிளந்திருக்கும் இந்த நகரம்
ஒரு கைவிடப்பட்ட வீதி ஒரு இறுதி ஊர்வலமாகப் பாவனை கொள்கிறது
மேலும் இரும்பு போல இறுகிய நிலவொளி
மின்முலாம் பூசப்பட்ட உள்ளங்கைகளில் கணீரென ஒலிக்கும் எலும்புகள்
வெளியே நெடுங்காலம் மறக்கப்பட்ட ஜன்னல்கள் கண்ணிப் பறைகள் கலகலவென
ஆர்ப்பரிக்கின்றன
நீ நீக்கிய ஒவ்வொரு சொல்லும் உனது வாழ்க்கைக்குள் திரும்ப வருகிறது உன்னை நீக்க
எல்லையற்று நீக்குகிறது ஓநாய்த்தனமாக நீக்குகிறது உலகம் நீக்கியதை மாதிரிகளின் மத்தியில் உள்ள முகம் நெருக்கமாகவும் தெளிவாகவும் இருக்கிறது
கண்களை நீக்குகிறது பார்வை, கண்ணாடியை வழி நெடுகக் கூர்மைப்படுத்துகிறது
நுண்ணிய வரிகளைக் கொண்டு ஒரு பறவையைச் செதுக்குகிறது
நீ கவனித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே நொறுங்கிப்போன ஒன்றைப் போல
கசங்கியது கைவிடப்பட்டது ஒரு மூலையில் அழுகிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு கையெழுத்துப்
பிரதியின் மேல்
உனது இறுதி மரணம் நெருக்கமாக பழக்கப்பட்டது
ஒரு பழைய அறையுடன், அதிலிருந்து நீக்கப்படக் காத்திருக்கிறது சாவின் உடைசல்கள்.
௦௦௦

மாங் கே கவிதைகள் ( மூடுபனிக் கவிகள்-2 ) – தமிழில் சமயவேல்

நண்பர்களாகிய கவிஞர்கள் பெய் தாவோ மற்றும் மாங் கே இருவரும் சீனக் கலாச்சாரப் புரட்சிக்கு எதிராக, ஜின்டியன் (இன்று) என்னும் தலைமறைவு இதழை 1978 முதல் 1980 வரை கொண்டு வந்தார்கள். “மூடுபனி” இயக்கத்தின் படைப்பாளிகள் பலரும் இந்த இதழில் தொடர்ந்து எழுதினார்கள். சீன அரசால் ஜின்டியன் இதழ் தடை செய்யப்பட்டது. மாங் கேயும் பிற மூடுபனிக் கவிஞர்களைப் போலவே கிராமப்புறங்களுக்கு உடலுழைப்புக்கு அனுப்பப்பட்டார்.

1950ல் ஷென்யாங்கில் பிறந்த இவரது இயற்பெயர் ஜியாங் ஷிவீ. இவரது பல கவிதைத் தொகுப்புகளும் கட்டுரைத் தொகுப்புகளும் ஒரு நாவலும் சீன மொழியில் வெளியாகியுள்ளது. தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கவிதைகள் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு “அக்டோபர் சமர்ப்பணங்கள்” என்னும் தலைப்பில் 2018ல் ஜெஃபைர் பதிப்பகத்தால் வெளியிடப்பட்டுள்ளது. மாங் கே சீனத்தில் வெற்றிபெற்ற அருவ ஓவியரும் ஆவார். தற்சமயம் பீகிங் புற நகரில் இருக்கும் சாங்சூவாங் என்னும் ஓவிய சிற்பக் கலைஞர்களின் குடியிருப்பில் வசித்து வருகிறார்.

வசந்த காலம்

இறந்து கொண்டிருக்கும் பூமிக்கு
சூரியன் தனது ரத்தத்தைத் தருகிறது.
பூமியின் உடலுக்கு உள்ளேயே
சூரியவொளி பாயுமாறு அது செய்கிறது
மேலும் இறந்தோரின் எலும்புகளில் இருந்து
பசிய இலைகளையும் கிளைகளையும் வளரச் செய்கிறது
நீங்கள் அதைக் கேட்க முடிகிறதா ?
இறந்த எலும்புகளின் கிளைகளே
பூக்களின் கிளிங் என சப்தமிடும் வைன் கோப்பைகள்.

௦௦௦

சூரியனில் இருக்கும் சூரியகாந்திப் பூக்கள்

நீங்கள் பார்க்கிறீர்களா?
சூரியனில் இருக்கும் அந்த சூரியகாந்திப்பூவை
அதைப் பாருங்கள்—அதன் தலை தாழ்ந்திருக்கவில்லை
மேலும் பின்புறமாக வளைகிறது.
அது அதன் தலையைச் சுற்றிலும் திருப்பிக் கொண்டிருக்கிறது
அதன் கழுத்தைச் சுற்றியிருக்கும் கயிற்றைக்
கடித்துத் துப்பப் போவது போல,
சூரியன் கைகளில் பிடித்திருக்கும் கயிறு அது.

நீங்கள் அதைப் பார்க்கிறீர்களா ?
சூரியகாந்தியின் உயர்த்திய தலையைப் பாருங்கள்
அதன் கண்கள் சூரியன் மேல் கோபத்தில் கனல்கின்றன
அதன் தலை பிரகாசிக்கிறது
சூரியன் மூடப்பட்டு இருக்கும் போது கூட.

நீங்கள் அந்த சூரியகாந்தியைப் பார்க்கிறீர்களா ?
நீங்கள் பக்கத்தில் சென்று அதை நன்கு பார்க்க வேண்டும்
நீங்கள் கண்டுபிடிப்பீர்கள்
அதன் உயிர் பூமியுடன் பிணைக்கப்பட்டிருப்பதை.
நீங்கள் உணர்வீர்கள்
அதன் காலுக்கு அடியில் இருக்கும் பூமியை
நீங்கள் உணர முடியும்.
ஒரு கை நிறைய அள்ளுங்கள்
நீங்கள் ரத்தத்தைப் பிழிந்து எடுக்க முடியும்.

௦௦௦

இறந்த பிறகு கூட ஒருவர் வளர்ந்து முதிர்கிறார்

இறந்தவரின் நரைத்த முடி பூமியிலிருந்து வளர்கிறது
அது இறந்த பிறகு கூட ஒருவர் வளர்ந்து முதிர்கிறார் என்று என்னை நம்பச் செய்கிறது.

இறந்த பிறகு கூட, கொடுங்கனவுகள் உன்மேல் சீறிப் பாய்கின்றன;
இன்னும் நீ பயத்துடன் எழுகிறாய், பார்ப்பதற்காக உன் கண்களைத் திறக்கிறாய்.

முட்டையோட்டில் இருந்து வெளிப்படுகிறது இன்னும் ஒரு நாள்,
தரை மீது கிடக்கும் உணவை வேகமாகக் கொத்தத் தொடங்குகிறது

நீயே உனது சொந்தக் காலடி ஓசையையும் கேட்க முடியும்
மேலும் உனது கால்களின் சிரிப்பு; நீ விசனமடைகிறாய்.

மேலும் ஞாபகம் கொள், உனது தலை காலியாக இருக்கும் போதிலும்,
உனது நினைவில் இருக்கும் மக்கள் அழுகிப்போய்விட்ட போதிலும்.

நீ அவர்களைப் பாராட்ட முடியும், அதே போல உனது காதலியையும்
மேலும் இரு திடமான கரங்களால் அவளது முகத்தை ஏந்திக் கொள்,

ஒரு வைக்கோல்போர் மேல் அவளைப் படுக்க வை,
மேலும் அவளது அதிமதுர உடலை அவலட்சணமாக நீட்டும் அவளைக் கவனி.

எவ்வாறு காத்திருப்பது என நீ அறிவாய், சூரியவொளிக்காக எவ்வாறு காத்திருப்பது
என்றும் கூட
ஒரு கந்தல் வைக்கோல் பாய் போல காற்றால் ஊதி வெளியே எறியப்படுகிறாய்;

சூரிய அஸ்தமனத்துக்காக நீ காத்திருக்கிறாய், அது உன்னைத் தவிர்க்கிறது
ஒரு கொடூரமான மிருகத்தை நீ தவிர்க்கும் வகையில்,

உனது கரங்களில் அவளை அணைத்திருக்க உன்னை அவள் அனுமதித்திருக்கும் போது
நீ இரவுக்காகக் காத்திருக்கிறாய்
அவளை வருடிக் கொஞ்சவும் பரவசப்படுத்தவும் உன்னை அவள் சுலபமாக
அனுமதித்திருக்கிறாள்.

ஒருவேளை சோர்வு காரணமாக நீ படுத்துக் கொண்டு உனது கண்களை மூடிக்
கொள்ளலாம்
வானில் மிருகங்கள் குரைப்பதையும் சண்டையிடுவதையும் நீ கேட்பதற்காக.

மேலும் நீ கவலைப்பட முடியும்—ஒருவேளை ஓர் இரவு
வானத்தின் ரத்தம் பூமிக்குப் பீச்சியடிக்கும்;

ஒரு இறந்த முகத்திற்குத் துக்கம் அனுஷ்டிக்க இன்னும் நீ நிற்கக் கூடும்
அவனது கண்கள் உன்னை வெறித்துப் பார்க்கின்றன;

நீ இன்னும் நம்பிக் கொண்டிருக்கலாம் ஒருவர் என்றென்றும் வாழ்கிறார் என,
நீ ஒரு இரை இல்லை என

வறுக்கப்படுவதற்கும் விழுங்கப்படுவதற்கும்,
தாங்க முடியாத வலியை உணர்வதற்கும்.

நரைத்த முடி பூமியிலிருந்து வளர்கிறது,
இறந்த பிறகு கூட ஒருவர் வளர்ந்து மூப்படைகிறார் என என்னை நம்பச் செய்கிறது.

௦௦௦

திராட்சைத் தோட்டம்

ஒரு சிறிய திராட்சைத் தோட்டம்
எனது இனிய இல்லம்.

திடீரென இலையுதிர்காலக் காற்று உள் நுழைந்தது, கதவை கலகலவென ஆட்டியது
கண்ணீர்களின் திராட்சைகளால் எனது தோட்டத்தை நிரப்பியது.

வெகுகாலமாக முற்றத்தை இருளச் செய்திருந்த சுவர்களின் மேல்
ஒரு சில புறாக்கள் பயத்தில் சிறகடித்தன.

பயந்து போன குழந்தைகள், வீட்டுக்குப் பின்புறம் ஒரு மூலையில்
தங்களது அழுக்கு முகங்களை மறைத்துக் கொண்டன.

சுற்றிலும் சோம்பித் திரியும் நாய்கள் மறைந்து போயின
எங்கே என்று யாருக்குத் தெரியும்.

ஒரு கொத்து சிவப்புக் கோழிகள் ஒரு தூசிக் குளியலை வாரியடித்தன
எல்லா நேரமும் விடாமல் சதா கத்திக் கொண்டே இருந்தன.

திராட்சைப்பழங்கள் பூமியின் மேல் விழுவதை நான் கவனித்தேன்
வீழ்ந்த இலைகளின் மத்தியில் ரத்தம் ஓடிக் கொண்டிருந்தது.

பிறகு நாம் தேடிய அமைதி நமக்கு மறுக்கப்பட்டது,
நமது தினசரி சூரிய ஒளியும்.

சாலை மேல் நிலவு

i)

நிலவு என்னை வீட்டுக்கு நடத்திச் செல்கிறது
நான் அவளை நாளைக்குள் எடுத்துச் செல்ல விரும்புகிறேன்.
வழி நெடுகிலும் இந்த மௌன அமைதியில்…

ii)

மியாவ்…மியாவ் … மியாவ்,
தயவுசெய்து தொந்தரவு செய்யாதீர்கள்.
நீங்கள் மனிதரா,
அல்லது ஒருவேளை அதற்கும் மேல் நம்பத்தகுந்த வேறு ஏதேனுமா?

iii)

நிச்சயமாக,
மனிதராய் இருப்பதை விட பெருமைப்பட சிறந்த ஏதுமில்லை.
ஆனால் நீ?
நீ ஒரு பூனை.
மேலும் ஒரு பூனையார் ஒரு மாவோவை ஏறிட்டுப் பார்க்கலாம்.

iv)

நான் அவளை ‘நாளை’க்குள் கொண்டு செல்ல விரும்புகிறேன்.
எனினும், எப்படியாகினும் —
எந்த எண்ணமும் இல்லாமல் இருப்பதை விட ஒரு சிறிய எண்ணம் சிறந்தது.

v)

உண்மையில் வாழ்க்கை இந்த அதியற்புதம் தான்.
தூங்குங்கள்!

vi)

மேலே தனியாக வீணே மிதக்கிறது நிலா.
சரியாக அவள் அலைந்து மறைந்த போது,
என்னிடம் கொஞ்சங்கூட இல்லை.

௦௦௦

அக்டோபர் சமர்ப்பணங்களில் இருந்து

சமர்ப்பணங்கள்: 1972–1973

வாழ்க்கைக்கு
சிலநேரங்களில் நான் பள்ளத்தாக்கில் கத்துகிறேன்
பள்ளத்தாக்கு எனது குரலைத் திருப்பி அனுப்பும் போது
எனது குரல்
என் இதயச்தை அதிர்ச்சியடையச் செய்கிறது.

பையாங்டியானுக்கு
ஓ மாபெரும் நிலமே
எனது ஆசைகளை நீ கிளரச் செய்கிறாய்

ஒரு கவிக்கு
மயானத்தை நோக்கிப் பறந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு கழுகு நீ

ஒரு பெண்ணுக்கு
காலம் மனித வர்க்கத்தைப் புரிந்துகொள்ள இயலாது
ஆனால் ஒரு அவசர சந்திப்பில்
வெதுமையைப் போன்ற ஏதோ ஒன்றை அவள் எனக்குக் கொடுத்தாள்

இரவுக்கு
எந்தப் பெண்ணும் ஒரு ஆணை மயக்கமுறச் செய்ய முடியாது
எந்த ஆணும் ஒரு பெண்ணைக் கர்ப்பமாக்க முடியாது

பிங்குக்கு, அவனது 18வது பிறந்த நாளில்
நோயுற்ற குழந்தையின் அகன்ற கண்களில்
போய் அழகைப் பற்றி கற்றுக் கொள்ளுங்கள்

கவிதைக்கு
குளிர்கிறது ஆனால் பெரும் கற்பனை
நீ மாற்றிக் கொண்டிருப்பது
எங்கள் வாழ்கைகளின் தனிமை

யாரோ ஒருவருக்கு
உலகம் மட்டும் போதுமானது

ஒரு நண்பனுக்கு
இந்த அதிகாரமற்ற கரங்கள்
சக்தி மிக்க முஷ்டிகளாகின்றன

குளிர்காலத்திற்கு
வாழ்க்கை
ஒரு தீக்குச்சியைப் போல பற்ற வைக்கிறது
வெதுவெதுப்பைத் தருவதற்கு
எரிப்பதற்கு
மேலும் எரிக்கப்படுவதற்கு

எனது 23வது பிறந்த நாளுக்கு
அழகு
ஆரோக்கியம்
நிறைய சிந்தனைகள்
௦௦௦
(1973)

ஷூ திங் கவிதைகள்(“மூடுபனிக் கவிகள்” ) / ( சீனக் கவிதைகள் ) / ஆங்கிலம் வழியாக தமிழில் : சமயவேல்

ஷீ திங்

சீனத்தில் இருபதாம் நூற்றாண்டின் இரண்டாம் அரைப்பகுதியின் முன்னணிக் கவிஞர்களில் ஒருவரான ஹோங் பெய்யுவின் புனை பெயரே ஷூ திங். 1952ல் பிறந்த இவர், சீனத்தின் கலாச்சாரப் புரட்சியின் போது, இவரது அப்பாவின் சித்தாந்த இணக்கமின்மை காரணமாக, இவரது பதின்ம வயதில் பள்ளியிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டு கிராமப்புறத்துக்கு அனுப்பப்பட்டார். சிமெண்டுத் தொழிற்சாலையிலும் டெக்ஸ்டைல் மில்லிலும் பணி புரிய வைக்கப்பட்டார். இந்தச் சமயத்தில் அங்கீகாரமற்ற மேற்கத்தியக் கவிதைகளின் தாக்கத்தால், ஷூ திங், கவிதைகள் எழுத ஆரம்பித்தார். கவிதையில், அரசு நிர்ணயித்த “சமூக யதார்த்த”த்திற்குப் புறம்பாக மனித உணர்ச்சிகளையும் பிரக்ஞையையும் சோதனை செய்யும் விதமாக உருவான “மூடுபனிக் கவிகள்” என்று அழைக்கப்பட்ட இளம் கவிகளின், எழுத்தாளர்களின் குழுவில் ஷூ திங்கும் இணைந்தார். “மூடுபனி” இயக்கத்தின் தலைமறைவு இதழான ஜின்டியன் (இன்று) இதழில் 1979லிருந்து இவரது படைப்புகள் வெளிவரத் தொடங்கின. அதிகாரம் ஜின்டியன் இதழை மூடி, சித்தாந்த இணக்கமின்மை விசாரணையைத் தொடங்கியது. கொஞ்ச காலம் ஷூ திங் எழுதாமல் இருந்தார். ஆனால் அதிகாரம் அவரது படைப்புகளில் திருப்தியடைந்து, அவரைச் சீன எழுத்தாளர்கள் கூட்டமைப்பில் உறுப்பினராக்கியது. இவர் 1980களில் இருமுறை தேசியக் கவிதை விருதைப் பெற்றார். இவரது கவிதைகள் சில:


ஒருவேளை—
–ஒரு கவியின் தனிமைக்கான பதில்

ஒருவேளை நமது இதயங்களுக்கு
வாசகர்கள் எவரும் இல்லாமல் போகலாம்
ஒருவேளை நாம் தவறான சாலையில் பயணித்திருக்கலாம்
எனவே நாம் தொலைதலில் முடிகிறோம்.

ஒருவேளை நாம் விளக்குகளை ஒவ்வொன்றாக ஏற்றுகிறோம்
அவற்றைப் புயல்கள் ஒவ்வொன்றாக ஊதி அணைக்கின்றன
ஒருவேளை இருட்டுக்கு எதிராக நாம் நமது உயிர்-மெழுகுவர்த்தியை ஏற்றுகிறோம்
ஆனால் எந்த நெருப்பும் உடலுக்கு வெதுமையூட்டுவதில்லை.

ஒருவேளை நமது கண்ணீர்களை வெளியேற்றியவுடன்
நிலம் உரமிடப்பட்டுவிடும்
ஒருவேளை நாம் சூரியனைத் துதிக்கையில்
நாமும் சூரியனால் துதிக்கப்படுகிறோம்.
ஒருவேளை நமது தோள்களின் மேல் இருக்கும் குரங்கின் கனம் கூடக் கூட
நாம் மேலதிகமாக நம்புகிறோம்.
ஒருவேளை அடுத்தவர்களின் துயரங்களை மட்டுமே நாம் எதிர்க்க இயலும்
நமது சொந்த துரதிர்ஷ்டங்களுக்கு மௌனமாகவே இருக்கிறோம்.

ஒருவேளை
இந்த அழைப்பு மறுக்க முடியாததாக இருப்பதால்
நமக்கு வேறு எந்த வாய்ப்பும் இல்லை.
௦௦௦


ஒரு தீவின் கனவு

நான் எனது சொந்த அட்சரேகையில் இருக்கிறேன்
எனது புலம்பெயர் கனவுகளுடன்—

வெள்ளை மூடுபனி.
பனிச் சாலைகள்.
ஒரு கனத்துத் தொங்கும் மணி
ஒரு சிவப்பு அரண்மனைச் சுவரின் பின்னால்
அசைவற்ற அந்தியைக் கிழித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

ஓ, நான் ஒரு செர்ரி சிற்றோடையைக் காண்கிறேன்
அதன் நடனமிடும் உடையைத் திறந்து கொண்டு
ஒரு பெருமழைக்குப் பிறகு;
நான் இளம் பைன் மரங்களைக் காண்கிறேன்
தங்கள் தலைகளை ஒன்றோடொன்று முட்டிக்கொள்கின்றன
ஓர் உரையாடலை உருவாக்க;
மேலும் மணற்புயலிலும் பாடல்கள் கேட்கின்றன
ஒரு பீச்சியடிக்கும் நீரூற்று போல.

இவ்வாறாக, மிக உஷ்ணமான சூரியன்கள் மின்னுகின்றன
கண்ணிமைகளுக்கு அடியில் கனத்த உறைபனியுடன்;
மேலும் ரத்தம் வழி நடத்துகிறது
நம்பகமான வசந்தக் காற்றை
உறைந்த உள்ளங்கைகளுக்கு இடையில்.
ஒவ்வொரு சாலைச் சந்திப்புகளிலும்
தெருவிளக்குகளால் ஆசிர்வதிக்கப்பட்டு
காதல் மௌனமாக வாக்குறுதி அளித்திருந்ததை விடவும் கூடுதலாக
முத்தப் பிரியாவிடைகளில்.

கடல் அலைகளுக்கும் பசுமை நிழலுக்கும் நடுவில்
பனிப்புயல்களுக்கு எதிராக நான் ஒரு கனவு வைத்திருக்கிறேன்.

௦௦௦


கூடுகை வரிசை

இரவுக்குப் பின் இரவு
காலத்தின் கூடுகை வரிசை
தொழிற்சாலையின் ஒருங்கு கூட்டும் வரிசை வேலைக்குப் பிறகு
வீட்டுக்குச் செல்லும் வரிசைகளில் நாங்கள் இணைகிறோம்
உயரே விண்மீன்கள் வானைக் கடப்பதற்குக் குழுமியிருப்பதைப் போல.
அதற்கும் மேலே
தொலைந்த நாற்றுகளின் ஒரு வரிசை.

விண்மீன்கள் தீர்ந்துவிட்டிருக்க வேண்டும்
ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு
மேலும் பயணத் திட்டத்தில் மாற்றம் இல்லை
மேலும் சோகை பிடித்த நாற்றுகளில்
முழுமையும் நிறமும்
நிலக்கரிப்புகையில் மங்குகின்றன.
நமது பகிர்ந்து கொள்ளப்பட்ட வழக்க முறைகளால்
நான் இதை அறிவேன்.

விசித்திரமாக
என்னால் உணர முடியவில்லை
எனது சொந்த இருப்பை.
விசனம் அல்லது பழக்கம் காரணமாக நான் மாறிவிட்டிருக்கிறேன்
கிளைவிடும் மரங்கள் போல, விண்மீன் கூட்டங்கள் போல,
மிகப் பலவீனமாக இருக்கிறேன் கேள்வி எழுப்ப
இது தீர்மானிக்கிறது விதியை.
௦௦௦

விழுந்து கொண்டிருக்கும் இலைகள்

I

உருகிக் கொண்டிருக்கும் நிலா
ஒரு குளிர்ந்த கித்தானில் மிதக்கும்
ஒரு மெலிந்த பனிக்கட்டித் துண்டாக இருந்தது.
நீ என்னை வீட்டுக்கு நடக்க வைத்தாய்,
சிறிய பெருமூச்சுகளை வழி முழவதும்
விட்டுக் கொண்டு,
ஏமாற்றத்திலோ அல்லது துயரத்திலோ இல்லை.
நாம் ஒருபோதும் விவரிக்க முடிந்ததில்லை
இலைகள் நமக்குத் தரும் மனோநிலையை,
ஆனால் பிரிவுக்குப் பிறகு
வீழ்ந்து கொண்டிருக்கும் இலைகளில் உனது காலடியை நான் கேட்பேன்.

II

எல்லாத் திசைகளில் இருந்தும்
வசந்தம் எங்களிடம் குசுகுசுக்கிறது,
ஆனால் எங்கள் பாதங்களுக்குக் கீழே இலைகள்,
குளிர்காலக் குற்றத்தின் சாட்சியம்
ஒரு இருண்ட ஞாபகத்தைக் கிளறுகிறது.
ஆழ்ந்த அதிர்ச்சிகள்
நமது கண்களை ஒன்றையொன்று தவிர்க்கச் செய்கிறது,
ஆழ்ந்த பிரதிபலிப்புகள்
நமது எண்ணங்களை மீண்டும் சந்திக்க வற்புறுத்துகின்றன.

மரங்களில் ஆண்டு வட்டங்களைப் பதிக்கின்றன பருவங்கள்.
விழுந்து கொண்டும் தளிர்த்துக் கொண்டும் இருக்கும் இலைகள்
ஆயிரம் வரிகளை இயற்றுகின்றன.
ஆனால் ஒரு மரத்திடம் காலவரையறை அற்ற
ஒரே ஒரு பாட்டு மட்டுமே இருக்க வேண்டும்–
“வானத்திற்குள் சுதந்திரமாகப் பரவுவதற்காக
நான் ஒருபோதும் பூமியைவிட்டுப் போக மாட்டேன்.”

III

எனது ஜன்னலைத் தட்டி,
காற்று விவரிக்கிறது நீ எங்கிருக்கிறாய் என்பதை—
ஒரு கபொக் மரத்தின் அடியில் நீ நடந்து கொண்டிருக்கிறாய்
காற்று கீழே ஒரு பூக்களின் மழையை உதிர்க்கிறது:
வசந்த இரவுகள் பனியாலானவை,
நடுக்கங்கள் உனது இதயத்திற்கு வெளியே வைக்கப்பட்டுள்ளன.

திடீரென நான் உணர்கிறேன்: நான் ஒரு வீழ்ந்த இலை,
இருட்டிலும் சகதியிலும்—
காற்று ஒரு சாவுப் பாடலை இசைக்கும்போது
ஒரு பச்சை மென்கனவு அதன் முதல் சுவாசத்தை
என் உடலிலிருந்து எடுத்துக் கொள்ள நான் அமைதியாகக் காத்திருக்கிறேன்.

௦௦௦

உன்னைத் தேடுகிறேன்

எல்லைகள் அற்ற ஒரு தொங்கும் வண்ண ஓவியம்
விடையில்லாத ஒரு தூய அல்ஜிப்ரா கணக்கு.
ஓர் ஓரிழை யாழ், உணர்வு கிளறும் ஜெபமாலை
அது தாழ்வாரங்களில் சொட்டுகளாகத் தொங்குகிறது.
கடலின் அக்கரையை ஒருபோதும் அடைய முடியாத
ஒரு ஜோடித் துடுப்புகள்.

ஒரு மொட்டு போல அமைதியாய் காத்திருக்கிறேன்.
கொஞ்சம் தூரத்திலிருந்து உற்றுப் பார்க்கிறது அந்திச் சூரியன்.
ஒருவேளை ஒரு சமுத்திரம் எங்கேயோ ஒளிந்திருக்கலாம்,
ஆனால் அது வெளியே பாயும் போது—இரு கண்ணீர்த்துளிகள் மட்டுமே.

ஓ, ஓர் இதயத்தின் பின்னணியில்,
ஓர் ஆத்மாவின் ஆழ் கிணற்றில்.

ஒன்று அல்லது இரண்டு நிகழ்வுகளை நினைவுகூர்தல்

ஒரு கவிழ்க்கப்பட்ட வைன் கோப்பை.
நிலவொளியில் பயணிக்கும் ஒரு கல் பாதை.
நீலப் புல் நசுங்கிக் கிடக்கும் இடத்தில்
ஒரு புறக்கணிக்கப்பட்ட பல்வண்ண அஜலியா மலர்.

யூகலிப்டஸ் மரம் சுழல்கிறது.
உயரே விண்மீன்கள் ஒரு பல்வண்ணநோக்கியை நிறைக்கின்றன.
ஒரு துருப்பிடித்த நங்கூரத்தின் மேல்
கண்களில் பிரதிபலிக்கிறது மங்கிய வானம்.

ஒரு புத்தகத்தை உயர்த்திப் பிடித்து மெழுகுவர்த்தியைப் பொத்தினேன்
உதடுகளுக்கிடையில் ஒரு விரலுடன்
ஒரு முட்டையோட்டுக்குள் அமைதியாய் அமர்ந்திருக்கிறேன்,
பாதி ஒளி ஊடுருவும் ஒரு கனவை வைத்துக் கொண்டு.

ஒரு சிறிய ஜன்னலின் பாடல்

எழுது பொருட்களைக் கீழே வை,
திறந்த ஜன்னலுக்கு வா,
நான் ஒரு தீபத்தை உயர்த்திப் பிடித்திருக்கிறேன்
உனக்காக—
இந்த தூரத்திலிருந்து நீ என்னைப் பார்.

விடிந்து கொண்டிருக்கும் பூமியின் மேல் காற்று நடக்கிறது
வானத்தைத் துப்புரவாக கூட்டிப் பெருக்கி.
இரவு இன்னும் சேகரித்துக் கொண்டிருக்கிறது
அதன் உடைந்த துண்டுகளைத் தெருக்கள் நெடுக.
எல்லாப் பூக்களும் எல்லாப் பசுஞ்சிறு கிளைகளும்
சூரியனின் வேறொரு உறைபனியைச் சுவைக்கும்
கருஞ்சிவப்பு விடியல் தூரத்தில் இல்லை போல.

கடலின் வாசனை மலைகளுக்குப் பின்னால் சிக்குண்டு இருக்கிறது
அவை தொடர்ந்து
நமது இளமையைக் கொள்ளையடித்துக் கொண்டிருக்க முடியாது
மேலும் அவை நம்மை வெகுகாலம் தாமதிக்கச் செய்யவும் முடியாது.

எனக்கு வாக்குறுதியளி—கண்ணீர்கள் இல்லை
ஜன்னலுக்கு வா, என்னை சந்தி
நீ தனிமையில் இருப்பதாக உணர்ந்தால்.

ஒருவர் அடுத்தவரது துயரப் புன்னகையைப் பார்ப்போம்
போராட்ட ஆனந்தக் கவிதைகளைக் கைமாற்றிக் கொள்வோம்.


பரிசு

ஒரு குளத்தின் கனவை நான் கனவு காண்கிறேன்
அது வானத்தைப் பிரதிபலிக்க மட்டும் வாழவில்லை
ஆனால் கரை மேல் நிற்கும் வில்லோ மரங்களும் பால்வெட்சிச் செடிகளும்
என்னைக் குடிக்கட்டும்.
அவர்களது இலைச் சிரைகளுக்குள் நான் வேர்கள் வழியாகக் கிளைவிடுவேன்,
மேலும் அவை வாடுகையில் நான் வருந்தப் போவதில்லை
ஏனெனில் நான் என்னையே புகுத்தியிருக்கிறேன்
மேலும் வாழ்ந்துவிட்டிருப்பேன்.

சூரிய ஒளியின் ஆனந்தத்தோடு நான் மகிழ்ச்சியாய் இருக்கிறேன்
அதன் சுருக்கமான வாழ்க்கை, காலம் தாண்டும் ஒரு காவியத்தையே படைத்துவிடுகிறது
குழந்தைகளின் கண்மணிகளில்;
அது ஒரு சிறிய தீயாக, தங்கமயமாகத் தொடங்கும்,
மேலும் ஒரு மரகதப் பச்சைப் பாடலைப் பாடும்
முளைவிடும் விதைகளின் மத்தியில்.
நான் சாதாரணமாக இருக்கிறேன் ஆனால் ஏராளமாக
அது எனக்கு ஆழத்தைத் தருகிறது.

புலம்பெயரும் பறவைகளின் துயரத்தோடு மட்டுமே நான் புண்படுகிறேன்
எனது ஆழ்ந்த காதலை வசந்தம் மட்டுமே புரிந்துகொள்கிறது
அத்தகைய விரோதத்தையும் இழப்பையும் அது தாங்கிக் கொள்கிறது
ஒரு விட்டுவிட்டு மினுங்கும் வெதுமையான காலத்தை நோக்கிப் பறப்பதற்கு.
ஓ, இந்தக் கேடுகெட்ட சிறகுகள்
பாடலின் ஒரு தீவிரமான வரியைத் துடைத்தெறிந்துவிடும்
எல்லா ஆத்மாக்களையும் காலத்தையும் துளைத்தெடுக்க.

நான் உணரும் ஒவ்வொன்றும்
பூமியிலிருந்து கிடைத்த ஒரு பரிசே.

௦௦௦

ஷூ திங்

அசாமிய கவிதை மூலம் : நீலிமா தாகுரியா ஹக்- ஆங்கிலம் : பி.எம்.ரஸ்தான் – தமிழில் : தி.இரா.மீனா

சாம்பல் வீடு

சாம்பல்,சாம்பலால் மட்டுமே

நாங்கள் வீடுகளைக் கட்டுகிறோம்

ஜன்னல்கள் புகையால் உருவாக்கம் பெறுகின்றன.

காற்று உட்புகுவதில்லை,புகை மட்டும் தங்குகிறது

நம் இதயங்களைச் சுண்டியபடி.

உள்ளே போகிறோம் வெளியே வருகிறோம்

அக்னிக் கதவுகளின் மூலமாக

இரவு முழுவதும்

புகையின் இதயத்தை ஈரப்படுத்துகிறோம்

இரவில் மழை பெய்கிறது.

* * *
2
மாடுகள் சாம்பல் கொட்டகையில் வசிப்பதில்லை

அவை கயிறுகளை இழுத்துக் கொண்டு வயலுக்கு ஓடுகின்றன.

மாடுகளின் பரிதாபமான அலறல்

நாற்றுகளை நடுங்கச் செய்கின்றன.

நாற்றுகளும் அலறுகின்றன.

சொந்தக்காரர் தொலைந்து போனார்

கேட்க முடியாமல், பார்க்க முடியாமல்..

இருண்ட காற்று கிரீச்சிடுகிறது.

அனாதை அலறுகிறது…

எங்கள் வீடுகள் எரிக்கப்பட்டன.

சாம்பல் இப்போதுதான் ஒரு குழந்தையைப் பிரசவித்திருக்கிறது

அவனுடல் கரிக்கோலால் ஆனது

கண்கள் எரிகோல்

பாலை உறிஞ்சுவதற்கு பதிலாக அவன் புகையை உறிஞ்சுகிறான்.

சாம்பலின் குவியலிலிருந்து அவனைத் தூக்குவதற்கு,

எங்கள் கைகள் மிகக் குட்டையானவை

ஆம்,நாங்களும் புகை மனிதர்கள்தான் என்று

குறுகிய மூச்சு சொல்கிறது.

பஞ்சாபி கவிதைகள்: பஞ்சாபி கவிதை: மூலம் : மன்ஜித் திவானா ஆங்கிலம் : பி.எம்.ரஸ்தான் – தமிழில் : தி.இரா.மீனா

நினைத்துப் பார்

ஒருவருடைய பாதையை

ஒருவர் எப்படித் தேர்ந்தெடுப்பார்

என்று நினைத்துப்பார்,

சூரியனும் சந்திரனும்

கண்பாரவையற்றுப் போனால்..

ஒருவர் சாயும்போது

தான் எழுந்து விடுவோம் என்று

நாற்காலி அச்சப்படுமானால்

எப்படி ஒருவர் ஓய்வெடுக்க முடியும்?

இறுதிச் சடங்கு ஜூவாலைக்கும்

வேள்வியின் ஜூவாலைக்கும்

எந்த மாறுபாடும் இல்லையெனில்

ஒருவரால் என்ன செய்ய இயலும்?

ஆடைகளைக் களைந்தால்

மட்டும் ஒருவர்

நிர்வாணமாக முடியுமா?

நினைவுகளின் சேர்க்கை

எந்தப் பொட்டலங்களில் தங்கும்?

சகுந்தலையின் மோதிரத்தை

விழுங்கிய மீன்

கடலால் விழுங்கப்பட்டதே ,

கடலுக்கு ஒரு

விமோசனம் இருக்கிறதா?

காலம் காலமான கடவுள்

கடல் என்கின்றனர்

எனில் ஏன் என்

மூச்சு மூழ்குகிறது.

மனதின் கண்ணாடியை

நீ எப்படி மறந்தாய்,

எவ்வளவு காலம் பார்வையற்றவனாய்க்

நீ காட்சி தருவாய்?

படைப்பின் நான்கு முனைகளை

நீ உறுதியாகப் பற்றிக் கொண்டாலும்,

எல்லாமும் தண்ணீரைப் போல

உன் விரல்களினூடே நழுவும்…

என்றேனும் இதைப் பற்றிச் சிந்தித்திருக்கிறாயா?

*

பூமி

பூமி கண்ணாடி

மூலம்தான்

தங்கள் முகங்களை ஆத்மாக்கள்

அடையாளம் காண்கின்றன.

சங்க்ராம் ஜெனா – ஒடியா கவிதைகள் -nn தமிழில் : சுப்ரபாரதிமணியன்

1 நாடோடி

இங்கு, அங்கு, எங்கும்
நாடோடியின் பயணம் முடிவதேயில்லை.
சாலையின் இரு புறமும்
நதிகளைப் பார்க்கிறான்,
மலைகளை, வயல்களை, காடுகளை,
கிராமங்களை, மரநிழலை,
பகலில்
இரவில் நட்சத்திர ஒளியையும்
நடக்கும் போது, சாலை நீளும் போது
காலம் தொடரும் போது,
தனிமையில்
சிலசமயம் உறவினர்கள் கீழே விழுந்தும்
நிலத்தில் ஊன்றிய
மரங்கள், வீடுகளைப் போல்.

ஆனால் சக்கரங்கள் சுழல்கின்றன
புதிய முகங்களைப் பார்க்க,
புதியவர்களை,
உறவில் புதிய அத்தியாயங்களை.

கூட இருப்பது
தொடுகைக்கு
சாலைபோல் நினைவு
பனியின் இடையில்
சூர்ய உதயம் முதல் அஸ்தமனம் வரை
உன் இருப்பின்மையை
நான் சுமந்து கொண்டிருப்பது போல
இந்த வாழ்விலும், பிறகும்.

2 புலி

எனக்கு மூன்று வயது இருக்கும்போது
நான் உன்னை என் பாடப்புத்தகத்தில் பார்த்தேன்.
கண்கள் சிவந்திருக்க, வாய் திறந்திருக்க
மூன்றுமுறை பார்வை தவறிப் போனபின்புதான்
நான் உன்னை நேரடியாகப் பார்க்க முடிந்தது.

எனக்கு ஒன்பது வயது இருக்கும் போது
நந்தன்டகன் மிருகக் காட்சி சாலையில்
உன்னைப் பார்த்தேன்.
இரும்புவேலிக்கு வெளியிலிருந்து
பார்வையாளர்கள் மீது அலட்சியப் பார்வையுடன்
ஒரு சிறு மரத்தடி நிழலில்
நீ தூங்கிக் கொண்டிருந்தாய்.

என் அப்பாவின் கைகளைப்பற்றிக்கொண்டு
நான் உன்னைப் பார்த்தேன்.

பல ஆண்டுகள் கடந்து விட்டன.
நான் ஐம்பதுகளின் மத்தியில்
இருந்தபோது ஒரு சர்க்கஸில்
காலரியில் உட்கார்ந்து கொண்டு
என் மகளின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு
உன்னை பார்த்தேன்
கட்டக்கில் மகாநதியின் கரையில்.

உன் நிறம் மினுங்கவில்லை
உன் வாயைத் திறந்த போது
சில பற்களைப் பார்க்க முடிந்தது
உன் கண்கள் களையிழந்திருந்தன.

பணிவான மாணவனைப் போல
உன் தலைவனின் கைத்தடியின் ஆணைக்கு
இணங்கி நடந்தாய்

கூட்டத்தின் கைதட்டலுக்கு
நீ தலையைக் குனிந்தாய்
உன் கண்களில் மினுக்கம் இல்லை
எங்களைப் போல நீ ஆகிவிட்டாயா?

3 குறி

குறியில்லாமல் ஏதாவது இடம் உண்டா?
சூரிய அஸ்மனத்திற்குப் பின் வானில்
மழைக்குப் பிறகு பூமியில்
துக்கத்திற்குப் பின் இதயத்தில்
வழிபாட்டிற்குப் பின் சிலையில்
புணர்ச்சிக்குப் பின் உடம்பில்.

குறியை அழிக்க முடிகிறதா?
அழித்தபின் மறைகிறதா?
இந்திரனின் குறி
அகல்யாவின் உடம்பில் ஆனது
கடம்பா மரத்தின் விளைவை
யமுனா கைக்கொண்டது
என் கவிதைகளின் பக்கங்களில்
உன் ரேகைக்குறி இருப்பது போல்.
மோதிரத்திற்காக சகுந்தலை தேடல்
பயனுள்ளது போல்
நதியில்
மீன்களின் கூட்டத்தில்
அரச சபையில்
யாரோடையதன் நகத்தை
சந்திரசேனா தேடியவகையில்,
ராதாவின் உடம்பில்
பல்குறிகள்…..

குறிகள் ஆன்மீகத்தின்
அயர்ச்சியில்லாமல்
நாம் குறிகளைத் தேடி எப்போதும்
காதலிப்பது முதல்
மரணத்தைச் சந்திப்பது வரை.

****

சிபிச்செல்வன் கவிதைகள் / ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்ப்பு லதா ராமகிருஷ்ணன்

சிபிச்செல்வன்

12. BASEMENT

Standing at the mountain-base
I kept watching for a long time
The mountain was all tall and massive
I waited there itself
One can see the mountain from all sides
of our place
Viewing it from a distance
we won’t see its base.
But, the mountain-base never worried about it
It had no grievance at all of its absence
when I watch so.
In mountain-climbing
the base remains the start
and the close.

மலை யடிவாரம்

மலையடிவாரத்தில் வெகுநேரம் பார்த்திருந்தேன்
மலை மிக மிக உயரமாகத் தெரிந்துகொண்டிருந்தது
அங்கேயே காத்திருந்தேன்
ஊரின் எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும்
மலையைப் பார்க்கலாம்
தொலைவிலிருந்து பார்க்கும்வேளை
மலையடிவாரம் தெரியாது
ஆனால் அதைப் பற்றி ஒரு நாளும் கவலைப்பட்டதில்லை மலையடிவாரம்
நான் பார்க்கும்போது அது இல்லையென்பதில் அதற்கு ஒரு நாளும் குற்றச்சாட்டு கிடையாது
மலையை ஏறத்தொடங்கும் ஆரம்பமும்
மலையடிவாரத்தில்தான்
மலையிலிருந்து இறங்கும்போது அதுதான் முடிவாகமுடிந்தும் நிற்கிறது
•••

13. THE CHILD IN ITS FATHER’S SHIRT

Getting inside its father’s shirt
The child was trying to become the father.
That the father is wearing the shirt of his child
which has grown along with the father
_ his friends make fun of him.
The son goes to office, wearing his father’s shirt.
Wearing his son’s trendy shirts the father tries to
Appear youthful.
The son who had worn his father’s shirt
Implies his desire to become a father.
Thus Time keeps enjoying
The father’s shirt
And that of the son
Turning all too hastily
Time-worn.

அப்பாவின் சட்டைக்குள் குழந்தை

நுழைந்து அப்பாவாக முயற்சித்துக்கொண்டிருந்தது
அப்பாவோடு வளர்ந்த குழந்தையின் சட்டையை அப்பா அணிந்துகொண்டிருப்பதாக
நண்பர்கள் பகடி செய்கிறார்கள்
அப்பாவின் சட்டையை மாற்றிப்போட்டுக்கொண்டு அலுவகம் போகிறன் பிள்ளை
பிள்ளையின் காலத்திற்கேற்ற பேஷன் சட்டைகளை உடுத்திக்கொண்டு இளமையின் மெருகை காட்டிக்கொள்ள விரும்புகிறார் அப்பா
அப்பாவின் சட்டையைப் போட்டுக்கொண்ட பிள்ளை
குறிப்பாலுணர்த்துகிறான் அப்பாவாக மாறவிரும்புவதை
இப்படியாக இந்த விளையாட்டை
ரசித்துக்கொண்டிருக்கிறது காலம்
அப்பாவின் சட்டையும்
பிள்ளையின் சட்டையும்
வேகமாக நைந்துகொண்டிருப்பதை
••

14. THE NOON-MAN’S SMOKY PLAY

A man keeps watching from beneath a towering over-bridge
The wagons going at so great a height;
also their hues and shades;
furthermore their varying speeds
The noon-man kept on watching
the cars that whizzed past along the roads
underneath the bridge
driving away the noon
in a hot chase
When he became bored
buying a cigarette from a roadside shop,
he lit it.
Inhaling the first smoke deeply,
relishing it
he blew it out.

The smoke taking its own time flew
and dispersed in the air.
Following that
commencing the game of
inhaling and exhaling smoke
when he was turning fatigued,
in the last curl of smoke blown out
the over-bridge vanishing,
in a few moments
the noon-man almost ran
terribly agitated.
He remained watching the traffic-police
blowing his whistle
and chasing him in hot pursuit.

மத்தியானவாசியின் புகை விளையாட்டு

உயரமான மேம்பாலத்தின் அடியிலிருந்து
ஒருவன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான்
உயரமாக போய்க்கொண்டிருந்த வாகனங்களை
மற்றும் அதன் வண்ணங்களை
மற்றும் அதன் வேகங்களை
பாலத்தின் கீழிருந்த சாலையிலும் மத்தியானத்தை விரட்டிக்கொண்டு போன கார்களையும் பார்த்தபடியே இருந்தான் அந்த மத்தியானவாசி.
சலிப்புற்ற ஒரு கணத்தில் சாலையோர பெட்டிக்கடையில் சில்லறைகொடுத்து ஒரு சிகரெட் வாங்கி கொளுத்தினான்.
முதல் புகையை ஆழ்ந்து இழுத்து ரசித்தவாறே
புகையை வெளியே ஊதினான்
புகை அதன் வேகத்தில் மெல்ல காற்றில் கலைந்தது
அடுத்தடுத்து புகையை இழுப்பதும்
அதை வெளியே ஊதுவதுமாக ஒரு விளையாட்டைத் தொடங்கி அதை அவனே சலித்துக்கொண்டிருந்தவேளையில்
கடைசியாக விட்ட சுருள் சுருளான புகையில்
மேம்பாலம் மறைய
சில கணங்களில்
பதட்டமாக விரைந்தான் மத்தியானவாசி.
போக்குவரத்துக் காவலர் வீசில் ஊதி அவனைப் பின்னாலேயே விரட்டிக்கொண்டு போவதைப் பார்த்தவாறேயிருந்தான் அவன்.
••••

THOSE WHO KEEP ON WASHING THEIR HANDS

In bathrooms
In the kitchen wash-basin
In toilets
and everywhere else
they have kept dettol solutions in bottles
As soon as you wake up in the morning
First you should wash the hands and then only
brush the teeth.
After attending to nature’s call at the loo
you should wash your hands with great caution
focusing on your utmost safety
then, after taking bath,
should squeeze the dettol soap-solution
and wash impeccably
Each time you should wash for twenty seconds.
First you should pour the solution in your palm
and spread and press it slowly oh softly
Then increase the speed, entwining your palms
tightly pressing against each other.
First wash the left palm with the right
and then the right with the left
Pressing, squeezing, wiping.
Then, repeat the exercise
upon the outer portion of the palms
From right to left and left to right;
Spare no spot but wipe hard in between the fingers
and on the rims and edges of nails.
Thus whenever there is time in a day
they go on washing their hands
trying to be clean to the core.
They keep cleaning the hands for ever.
Over and over
pouring water all over
saying that germs shouldn’t be there
they keep on butchering bacteria
and
fellow humans
washing their hands off…
all the time….
Oh my…..

குளியலறைகளில்
சாப்பாட்டு அறை வாஷ்பேஸின்களில்
கழிவறைகளில் என எல்லாயிடங்களிலும்
கைகளைக் கழுவிக் கொள்வதற்காக நவீன டெட்டால் சோப்பு நீரை பாட்டில்களில் அடைத்து வைத்திருக்கிறார்கள்
காலையில் எழுந்ததும் முதலில் கைகளைக் கழுவிக்கொண்டுதான் பல் துலக்க வேண்டும்
கழிவறைகளில் காலைக்கடன்களை கழித்ததும்
கைகளைக் கழுவிக்கொள்ள வேண்டும்
பின் குளித்து முடித்ததும் ஒருமுறை அதீத பாதுகாப்பு கருதி கைகளில் டெட்டால் சோப்பு நீரை பிதுக்கி சுத்தமாக கழுவிக்கொள்ள வேண்டும்.

ஒவ்வொருமுறையும் இருபது நொடிகள் கழுவுதல் வேண்டும்
முதலில் உள்ளங்கையில் சோப்புநீரை விட்டு
மெதுவாக மிக மெதுவாக தேய்த்து
பின் வேகவேகமாக தேய்த்துவிடவும்
வலது கையிலிருந்து இடது கையையும்
இடது கையிலிருந்து வலது கையையும் தேய்க்கவும்
உள்ளங்கைகளை சுத்தமாக அழுத்தி தேய்க்கவும்
பின் கைகளின் மேற்புறத்தில் இதேபோல இடவலமாக வலஇடமாக தேய்க்கவும்
விரல்களுக்கிடையில் நகக்கண்களுக்கிடையில் என ஒரு இடம் விடாமல் தேய்க்கவும்
இப்படியாக ஒரு நாளின் வாய்ப்புகள் கிடைக்கும்போதெல்லாம்
சுத்தம் சுத்தமென கைகளைக் கழுவிக்கொண்டேயிருக்கிறார்கள்.
கைகளைக் கழுவிக்கொண்டேயிருக்கிறார்கள் ஓயாமல்
கழுவிக்கொண்டேயிருக்கிறார்கள்.
கிருமிகள் ஒட்டிக்கொள்ளக்கூடாதென சொல்லியவாறே
ஓயாமல் கொல்கிறார்கள் பாக்டீரியாக்களை
மற்றும்
சக மனிதர்களை
ஓயாமல் கைகளைக் கழுவிக்..,,,,,

PHANTOM FOE

They were rehearsing boxing
From a corner I was watching it
They were punching at those in front.
The wrestlers
jumping and leaping to and fro,
front and back
rehearsing hard
would be forever
giving their make-believe foes
ferocious shadow-punches.
So early that morn
the playground was overcrowded.
With the nose broken
the trainer’s face turns bloody.
The other coaches come running
shouting that the practice is over
The foe escapes then, from there
on a fantasy flight.

பாவனை எதிரி

குத்துச்சண்டை பயிற்சியை மேற்கொண்டிருக்கிறார்கள்
ஒரு ஓரத்திலிருந்து அதை நான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்
முன்னால் இருந்தவர்களை நோக்கி
குத்திக்கொண்டிருக்கிறார்கள்
முன்னும் பின்னுமாக குதித்து
கடும் பயிற்சியை மேற்கொண்ட குத்துச் சண்டை வீரர்கள்
இப்போதும் அப்போதும்
எதிரிலில்லாத எதிரியை நோக்கி
குத்துகிறார்கள் பாவனையாக
அவ்வளவு அதிகாலையில் நிறைந்திருக்கிறது விளையாட்டு மைதானம்
மூக்குடைபட்டு இரத்தம் தெறித்து
வழிகிறது பயிற்சியாளனின் முகம்
பயிற்சி நிறைந்துவிட்டதாக கத்திக்கொண்டு ஓடிவருகிறார்கள்
மற்ற பயிற்சியாளர்கள்
அப்போது பாவனையாக தப்பித்து ஓடுகிறான்
எதிரி வீரன்
•••

சார்லஸ் புகவ்ஸ்கி – மொழிபெயர்ப்பு கவிதைகள் : ஆங்கிலம் : சார்லஸ் புகவ்ஸ்கி [ Charles Bukowski 1920 – 1994 ] – தமிழில் : தி.இரா.மீனா

சார்லஸ் புகவ்ஸ்கி

சார்லஸ் புகவ்ஸ்கி கவிதை ,சிறுகதை,நாவல் என்ற பன்முகம் கொண்ட படைப்பாளி. ’laureate of American lowlife ” என்று டைம் பத்திரிக்கையால் வர்ணிக்கப்பட்டவர். டி.ஹெச்.லாரன்ஸ்,ஹென்றி மில்லர், பியோதர் தஸ்தா யெவ்ஸ்கி, லி.பை ஆகியோர் இவரின் படைப்புலக முன்னோடிகள்.

**

புன்னகைக்கும் இதயம்
உன் வாழ்க்கை உன் வாழ்க்கைதான்
அதை மற்றவர்களுக்குச் சமர்ப்பிக்காதே.
கண்காணிப்புடன் இரு.
வெளிவர வழிகள் உண்டு.
எங்கோ வெளிச்சமிருக்கிறது.
அது போதிய வெளிச்சமாக இல்லாமலிருக்கலாம் ஆனால்
அது இருட்டை விரட்டுகிறது.
கண்காணிப்புடன் இரு.

கடவுளர்கள் உனக்கு வாய்ப்புகள் தரலாம்.
அவர்களை அறிந்து கொள்.
அவர்களை இணைத்துக் கொள்.
உன்னால் சாவை விரட்ட முடியாது ஆனால்
சில சமயங்களில் வாழ்வின் சாவை, உன்னால் துரத்தமுடியும்.
அதை அடிக்கடி செய்யக் கற்றுக் கொள்வதன் மூலம்,
அதிக வெளிச்சமுண்டாகும்.
உன் வாழ்க்கை உன் வாழ்க்கைதான்.
நீ வாழும்போதே தெரிந்துகொள்.
நீ அற்புதமானவன்
உனக்குள் களித்திருக்க கடவுளர்கள் காத்திருக்கின்றனர்

அதற்கு எதுவும் உதவமுடியாது
மனதிலிருக்கும் அந்த ஓரிடத்தை
என்றும் நிரப்பி விடமுடியாது
ஓரிடம்
மிகச்சிறந்த நேரங்களின் போதும்
மிகச்சிறந்த தருணங்களின் போதும் கூட

நமக்குத் தெரியும்
எப்போதையும் விட அது
நமக்குத் தெரியும்
மனதிலிருக்கும் அந்த ஓரிடத்தை
என்றும் நிரப்பி விடமுடியாது
நாம் காத்திருப்போம்
அந்த இடத்தில்.
ஓ, ஆமாம் ..

தனிமையில் இருப்பதை விட
மோசமான விஷயங்களுமுண்டு.
ஆனால் பெரும்பாலும் இதை உணர்வதற்குள்
பல தசாப்தங்களாகி விடுகின்றன

பெரும்பான்மை நேரங்களில்
நீங்கள் செயல்படும் போது
அது காலம் கடந்ததாகிறது
காலம் கடத்தலை விட
மிக மோசமானது எதுவுமில்லை.

எனில் இப்போது?
வார்த்தைகள் வந்து போய்விட்டன,
நான் நோயுற்றிருக்கிறேன்.
தொலைபேசி ஒலிக்கிறது,பூனை உறங்குகிறது.
லிண்டா சுத்தம் செய்கிறாள்.
நான் வாழ்வதற்காக காத்திருக்கிறேன்.
சாவதற்காக காத்திருக்கிறேன்.
துணிவைக் காட்ட வேண்டுமென்று விரும்புகிறேன்.
அது அசிங்கமான தீர்வு
ஆனால் வெளியிலிருக்கும் மரத்திற்குத் தெரியாது;
பின் மதியத்தின் சூரிய ஒளியில்
காற்றோடு அது அசைவதைப் பார்க்கிறேன்.
இங்கு பிரகடனம் செய்ய எதுவுமில்லை.
வெறும் காத்திருப்புத்தான்.
ஒவ்வொன்றும் அதைத் தனியாய் எதிர்கொள்கிறது.
ஓ, ஒருகாலத்தில் நான் மிகச் சிறியவனாக இருந்தேன்,
ஓ, ஒரு காலத்தில் நம்பமுடியாத அளவிற்குச்
சிறியவனாக இருந்தேன்!
கவிதை
சில நல்ல கவிதைகளை
எழுதுவதற்கு
நிறைய
விரக்தி,
அதிருப்தி மற்றும்
தெருட்சி
ஆகியவை உண்டாகின்றன.

அது எல்லோராலும்
எழுதப்படுவதற்கோ
அல்லது படிக்கப்படுவதற்கோ
இயலாதது.
இரக்கத்துடனிரு
எவ்வளவு காலாவதியானதாக
நகைப்புக்கிடமானதாக அல்லது அருவருக்கத்தக்கதாக
இருப்பினும்
மற்றவரின் அபிப்ராயங்களை
புரிந்து கொள்ள வேண்டுமென்று
நமக்கு கற்பிக்கப்பட்டிருக்கிறது.
அவர்களின் முழுத் தவறுகளையும்
அவர்களின் சேதமான வாழ்க்கையையும்
இரக்கத்தோடு ’பார்க்க வேண்டுமென்று ’
சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.குறிப்பாக
அவர்கள் முதியவர்களாக இருந்தால்.

ஆனால் நாம் செய்யும் அனைத்திற்கும்
வயதுதான் மூலம்.
அவர்கள் முதுமையடைந்து விட்டனர்.
அவர்கள் பார்க்க மறுக்கின்றனர்,
முன்னிறுத்தலின்றி வாழ்ந்திருக்கின்றனர்

அவர்களின் தவறில்லையா?
யாருடைய தவறு?
என்னுடையதா?

அவர்களின் அச்சத்திற்கு பயந்து
அவர்களிடமிருந்து என் அபிபிராயங்களை
மறைத்துக் கொள்ள
உத்தரவிடப்படுகிறேன்
முதுமை குற்றமில்லை.
ஆனால்
வேண்டுமென்றே வீணாக்கப்பட்ட
வாழ்வு வெட்கத்திற்குரியது.
பல வாழ்வுகள் வேண்டுமென்றே வீணானதாக இருக்கின்றன.

——–