Category: மொழிபெயர்ப்பு கவிதை

சிபிச்செல்வன் கவிதைகள் / ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்ப்பு லதா ராமகிருஷ்ணன்

சிபிச்செல்வன்

12. BASEMENT

Standing at the mountain-base
I kept watching for a long time
The mountain was all tall and massive
I waited there itself
One can see the mountain from all sides
of our place
Viewing it from a distance
we won’t see its base.
But, the mountain-base never worried about it
It had no grievance at all of its absence
when I watch so.
In mountain-climbing
the base remains the start
and the close.

மலை யடிவாரம்

மலையடிவாரத்தில் வெகுநேரம் பார்த்திருந்தேன்
மலை மிக மிக உயரமாகத் தெரிந்துகொண்டிருந்தது
அங்கேயே காத்திருந்தேன்
ஊரின் எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும்
மலையைப் பார்க்கலாம்
தொலைவிலிருந்து பார்க்கும்வேளை
மலையடிவாரம் தெரியாது
ஆனால் அதைப் பற்றி ஒரு நாளும் கவலைப்பட்டதில்லை மலையடிவாரம்
நான் பார்க்கும்போது அது இல்லையென்பதில் அதற்கு ஒரு நாளும் குற்றச்சாட்டு கிடையாது
மலையை ஏறத்தொடங்கும் ஆரம்பமும்
மலையடிவாரத்தில்தான்
மலையிலிருந்து இறங்கும்போது அதுதான் முடிவாகமுடிந்தும் நிற்கிறது
•••

13. THE CHILD IN ITS FATHER’S SHIRT

Getting inside its father’s shirt
The child was trying to become the father.
That the father is wearing the shirt of his child
which has grown along with the father
_ his friends make fun of him.
The son goes to office, wearing his father’s shirt.
Wearing his son’s trendy shirts the father tries to
Appear youthful.
The son who had worn his father’s shirt
Implies his desire to become a father.
Thus Time keeps enjoying
The father’s shirt
And that of the son
Turning all too hastily
Time-worn.

அப்பாவின் சட்டைக்குள் குழந்தை

நுழைந்து அப்பாவாக முயற்சித்துக்கொண்டிருந்தது
அப்பாவோடு வளர்ந்த குழந்தையின் சட்டையை அப்பா அணிந்துகொண்டிருப்பதாக
நண்பர்கள் பகடி செய்கிறார்கள்
அப்பாவின் சட்டையை மாற்றிப்போட்டுக்கொண்டு அலுவகம் போகிறன் பிள்ளை
பிள்ளையின் காலத்திற்கேற்ற பேஷன் சட்டைகளை உடுத்திக்கொண்டு இளமையின் மெருகை காட்டிக்கொள்ள விரும்புகிறார் அப்பா
அப்பாவின் சட்டையைப் போட்டுக்கொண்ட பிள்ளை
குறிப்பாலுணர்த்துகிறான் அப்பாவாக மாறவிரும்புவதை
இப்படியாக இந்த விளையாட்டை
ரசித்துக்கொண்டிருக்கிறது காலம்
அப்பாவின் சட்டையும்
பிள்ளையின் சட்டையும்
வேகமாக நைந்துகொண்டிருப்பதை
••

14. THE NOON-MAN’S SMOKY PLAY

A man keeps watching from beneath a towering over-bridge
The wagons going at so great a height;
also their hues and shades;
furthermore their varying speeds
The noon-man kept on watching
the cars that whizzed past along the roads
underneath the bridge
driving away the noon
in a hot chase
When he became bored
buying a cigarette from a roadside shop,
he lit it.
Inhaling the first smoke deeply,
relishing it
he blew it out.

The smoke taking its own time flew
and dispersed in the air.
Following that
commencing the game of
inhaling and exhaling smoke
when he was turning fatigued,
in the last curl of smoke blown out
the over-bridge vanishing,
in a few moments
the noon-man almost ran
terribly agitated.
He remained watching the traffic-police
blowing his whistle
and chasing him in hot pursuit.

மத்தியானவாசியின் புகை விளையாட்டு

உயரமான மேம்பாலத்தின் அடியிலிருந்து
ஒருவன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான்
உயரமாக போய்க்கொண்டிருந்த வாகனங்களை
மற்றும் அதன் வண்ணங்களை
மற்றும் அதன் வேகங்களை
பாலத்தின் கீழிருந்த சாலையிலும் மத்தியானத்தை விரட்டிக்கொண்டு போன கார்களையும் பார்த்தபடியே இருந்தான் அந்த மத்தியானவாசி.
சலிப்புற்ற ஒரு கணத்தில் சாலையோர பெட்டிக்கடையில் சில்லறைகொடுத்து ஒரு சிகரெட் வாங்கி கொளுத்தினான்.
முதல் புகையை ஆழ்ந்து இழுத்து ரசித்தவாறே
புகையை வெளியே ஊதினான்
புகை அதன் வேகத்தில் மெல்ல காற்றில் கலைந்தது
அடுத்தடுத்து புகையை இழுப்பதும்
அதை வெளியே ஊதுவதுமாக ஒரு விளையாட்டைத் தொடங்கி அதை அவனே சலித்துக்கொண்டிருந்தவேளையில்
கடைசியாக விட்ட சுருள் சுருளான புகையில்
மேம்பாலம் மறைய
சில கணங்களில்
பதட்டமாக விரைந்தான் மத்தியானவாசி.
போக்குவரத்துக் காவலர் வீசில் ஊதி அவனைப் பின்னாலேயே விரட்டிக்கொண்டு போவதைப் பார்த்தவாறேயிருந்தான் அவன்.
••••

THOSE WHO KEEP ON WASHING THEIR HANDS

In bathrooms
In the kitchen wash-basin
In toilets
and everywhere else
they have kept dettol solutions in bottles
As soon as you wake up in the morning
First you should wash the hands and then only
brush the teeth.
After attending to nature’s call at the loo
you should wash your hands with great caution
focusing on your utmost safety
then, after taking bath,
should squeeze the dettol soap-solution
and wash impeccably
Each time you should wash for twenty seconds.
First you should pour the solution in your palm
and spread and press it slowly oh softly
Then increase the speed, entwining your palms
tightly pressing against each other.
First wash the left palm with the right
and then the right with the left
Pressing, squeezing, wiping.
Then, repeat the exercise
upon the outer portion of the palms
From right to left and left to right;
Spare no spot but wipe hard in between the fingers
and on the rims and edges of nails.
Thus whenever there is time in a day
they go on washing their hands
trying to be clean to the core.
They keep cleaning the hands for ever.
Over and over
pouring water all over
saying that germs shouldn’t be there
they keep on butchering bacteria
and
fellow humans
washing their hands off…
all the time….
Oh my…..

குளியலறைகளில்
சாப்பாட்டு அறை வாஷ்பேஸின்களில்
கழிவறைகளில் என எல்லாயிடங்களிலும்
கைகளைக் கழுவிக் கொள்வதற்காக நவீன டெட்டால் சோப்பு நீரை பாட்டில்களில் அடைத்து வைத்திருக்கிறார்கள்
காலையில் எழுந்ததும் முதலில் கைகளைக் கழுவிக்கொண்டுதான் பல் துலக்க வேண்டும்
கழிவறைகளில் காலைக்கடன்களை கழித்ததும்
கைகளைக் கழுவிக்கொள்ள வேண்டும்
பின் குளித்து முடித்ததும் ஒருமுறை அதீத பாதுகாப்பு கருதி கைகளில் டெட்டால் சோப்பு நீரை பிதுக்கி சுத்தமாக கழுவிக்கொள்ள வேண்டும்.

ஒவ்வொருமுறையும் இருபது நொடிகள் கழுவுதல் வேண்டும்
முதலில் உள்ளங்கையில் சோப்புநீரை விட்டு
மெதுவாக மிக மெதுவாக தேய்த்து
பின் வேகவேகமாக தேய்த்துவிடவும்
வலது கையிலிருந்து இடது கையையும்
இடது கையிலிருந்து வலது கையையும் தேய்க்கவும்
உள்ளங்கைகளை சுத்தமாக அழுத்தி தேய்க்கவும்
பின் கைகளின் மேற்புறத்தில் இதேபோல இடவலமாக வலஇடமாக தேய்க்கவும்
விரல்களுக்கிடையில் நகக்கண்களுக்கிடையில் என ஒரு இடம் விடாமல் தேய்க்கவும்
இப்படியாக ஒரு நாளின் வாய்ப்புகள் கிடைக்கும்போதெல்லாம்
சுத்தம் சுத்தமென கைகளைக் கழுவிக்கொண்டேயிருக்கிறார்கள்.
கைகளைக் கழுவிக்கொண்டேயிருக்கிறார்கள் ஓயாமல்
கழுவிக்கொண்டேயிருக்கிறார்கள்.
கிருமிகள் ஒட்டிக்கொள்ளக்கூடாதென சொல்லியவாறே
ஓயாமல் கொல்கிறார்கள் பாக்டீரியாக்களை
மற்றும்
சக மனிதர்களை
ஓயாமல் கைகளைக் கழுவிக்..,,,,,

PHANTOM FOE

They were rehearsing boxing
From a corner I was watching it
They were punching at those in front.
The wrestlers
jumping and leaping to and fro,
front and back
rehearsing hard
would be forever
giving their make-believe foes
ferocious shadow-punches.
So early that morn
the playground was overcrowded.
With the nose broken
the trainer’s face turns bloody.
The other coaches come running
shouting that the practice is over
The foe escapes then, from there
on a fantasy flight.

பாவனை எதிரி

குத்துச்சண்டை பயிற்சியை மேற்கொண்டிருக்கிறார்கள்
ஒரு ஓரத்திலிருந்து அதை நான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்
முன்னால் இருந்தவர்களை நோக்கி
குத்திக்கொண்டிருக்கிறார்கள்
முன்னும் பின்னுமாக குதித்து
கடும் பயிற்சியை மேற்கொண்ட குத்துச் சண்டை வீரர்கள்
இப்போதும் அப்போதும்
எதிரிலில்லாத எதிரியை நோக்கி
குத்துகிறார்கள் பாவனையாக
அவ்வளவு அதிகாலையில் நிறைந்திருக்கிறது விளையாட்டு மைதானம்
மூக்குடைபட்டு இரத்தம் தெறித்து
வழிகிறது பயிற்சியாளனின் முகம்
பயிற்சி நிறைந்துவிட்டதாக கத்திக்கொண்டு ஓடிவருகிறார்கள்
மற்ற பயிற்சியாளர்கள்
அப்போது பாவனையாக தப்பித்து ஓடுகிறான்
எதிரி வீரன்
•••

சார்லஸ் புகவ்ஸ்கி – மொழிபெயர்ப்பு கவிதைகள் : ஆங்கிலம் : சார்லஸ் புகவ்ஸ்கி [ Charles Bukowski 1920 – 1994 ] – தமிழில் : தி.இரா.மீனா

சார்லஸ் புகவ்ஸ்கி

சார்லஸ் புகவ்ஸ்கி கவிதை ,சிறுகதை,நாவல் என்ற பன்முகம் கொண்ட படைப்பாளி. ’laureate of American lowlife ” என்று டைம் பத்திரிக்கையால் வர்ணிக்கப்பட்டவர். டி.ஹெச்.லாரன்ஸ்,ஹென்றி மில்லர், பியோதர் தஸ்தா யெவ்ஸ்கி, லி.பை ஆகியோர் இவரின் படைப்புலக முன்னோடிகள்.

**

புன்னகைக்கும் இதயம்
உன் வாழ்க்கை உன் வாழ்க்கைதான்
அதை மற்றவர்களுக்குச் சமர்ப்பிக்காதே.
கண்காணிப்புடன் இரு.
வெளிவர வழிகள் உண்டு.
எங்கோ வெளிச்சமிருக்கிறது.
அது போதிய வெளிச்சமாக இல்லாமலிருக்கலாம் ஆனால்
அது இருட்டை விரட்டுகிறது.
கண்காணிப்புடன் இரு.

கடவுளர்கள் உனக்கு வாய்ப்புகள் தரலாம்.
அவர்களை அறிந்து கொள்.
அவர்களை இணைத்துக் கொள்.
உன்னால் சாவை விரட்ட முடியாது ஆனால்
சில சமயங்களில் வாழ்வின் சாவை, உன்னால் துரத்தமுடியும்.
அதை அடிக்கடி செய்யக் கற்றுக் கொள்வதன் மூலம்,
அதிக வெளிச்சமுண்டாகும்.
உன் வாழ்க்கை உன் வாழ்க்கைதான்.
நீ வாழும்போதே தெரிந்துகொள்.
நீ அற்புதமானவன்
உனக்குள் களித்திருக்க கடவுளர்கள் காத்திருக்கின்றனர்

அதற்கு எதுவும் உதவமுடியாது
மனதிலிருக்கும் அந்த ஓரிடத்தை
என்றும் நிரப்பி விடமுடியாது
ஓரிடம்
மிகச்சிறந்த நேரங்களின் போதும்
மிகச்சிறந்த தருணங்களின் போதும் கூட

நமக்குத் தெரியும்
எப்போதையும் விட அது
நமக்குத் தெரியும்
மனதிலிருக்கும் அந்த ஓரிடத்தை
என்றும் நிரப்பி விடமுடியாது
நாம் காத்திருப்போம்
அந்த இடத்தில்.
ஓ, ஆமாம் ..

தனிமையில் இருப்பதை விட
மோசமான விஷயங்களுமுண்டு.
ஆனால் பெரும்பாலும் இதை உணர்வதற்குள்
பல தசாப்தங்களாகி விடுகின்றன

பெரும்பான்மை நேரங்களில்
நீங்கள் செயல்படும் போது
அது காலம் கடந்ததாகிறது
காலம் கடத்தலை விட
மிக மோசமானது எதுவுமில்லை.

எனில் இப்போது?
வார்த்தைகள் வந்து போய்விட்டன,
நான் நோயுற்றிருக்கிறேன்.
தொலைபேசி ஒலிக்கிறது,பூனை உறங்குகிறது.
லிண்டா சுத்தம் செய்கிறாள்.
நான் வாழ்வதற்காக காத்திருக்கிறேன்.
சாவதற்காக காத்திருக்கிறேன்.
துணிவைக் காட்ட வேண்டுமென்று விரும்புகிறேன்.
அது அசிங்கமான தீர்வு
ஆனால் வெளியிலிருக்கும் மரத்திற்குத் தெரியாது;
பின் மதியத்தின் சூரிய ஒளியில்
காற்றோடு அது அசைவதைப் பார்க்கிறேன்.
இங்கு பிரகடனம் செய்ய எதுவுமில்லை.
வெறும் காத்திருப்புத்தான்.
ஒவ்வொன்றும் அதைத் தனியாய் எதிர்கொள்கிறது.
ஓ, ஒருகாலத்தில் நான் மிகச் சிறியவனாக இருந்தேன்,
ஓ, ஒரு காலத்தில் நம்பமுடியாத அளவிற்குச்
சிறியவனாக இருந்தேன்!
கவிதை
சில நல்ல கவிதைகளை
எழுதுவதற்கு
நிறைய
விரக்தி,
அதிருப்தி மற்றும்
தெருட்சி
ஆகியவை உண்டாகின்றன.

அது எல்லோராலும்
எழுதப்படுவதற்கோ
அல்லது படிக்கப்படுவதற்கோ
இயலாதது.
இரக்கத்துடனிரு
எவ்வளவு காலாவதியானதாக
நகைப்புக்கிடமானதாக அல்லது அருவருக்கத்தக்கதாக
இருப்பினும்
மற்றவரின் அபிப்ராயங்களை
புரிந்து கொள்ள வேண்டுமென்று
நமக்கு கற்பிக்கப்பட்டிருக்கிறது.
அவர்களின் முழுத் தவறுகளையும்
அவர்களின் சேதமான வாழ்க்கையையும்
இரக்கத்தோடு ’பார்க்க வேண்டுமென்று ’
சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.குறிப்பாக
அவர்கள் முதியவர்களாக இருந்தால்.

ஆனால் நாம் செய்யும் அனைத்திற்கும்
வயதுதான் மூலம்.
அவர்கள் முதுமையடைந்து விட்டனர்.
அவர்கள் பார்க்க மறுக்கின்றனர்,
முன்னிறுத்தலின்றி வாழ்ந்திருக்கின்றனர்

அவர்களின் தவறில்லையா?
யாருடைய தவறு?
என்னுடையதா?

அவர்களின் அச்சத்திற்கு பயந்து
அவர்களிடமிருந்து என் அபிபிராயங்களை
மறைத்துக் கொள்ள
உத்தரவிடப்படுகிறேன்
முதுமை குற்றமில்லை.
ஆனால்
வேண்டுமென்றே வீணாக்கப்பட்ட
வாழ்வு வெட்கத்திற்குரியது.
பல வாழ்வுகள் வேண்டுமென்றே வீணானதாக இருக்கின்றன.

——–

பூதக்கண்ணாடி ( கவிதைகள் ) / வே.நி.சூர்யா

வே.நி.சூர்யா

0
ஒரு தனித்தனியான ஆள் என்ன செய்வான்
தனியாக இருப்பான்
மேலும் தனியாக இருப்பான்
பின்பு தனித்தனியாக தன்னை உடைத்துப் போடுவான்
கடைசியிலும் தனியாக இருப்பான்
ஒரு நீர்த்துளி மெல்லச் சிரிக்கும்
இன்னொரு சிலந்திப்பூச்சியோ
அவனை சுற்றி வலைபின்னும்
மழைத்துளியின் கழுத்தில் கயிற்றை கட்டியிழுப்பதாக கனவு வரும்
அதற்குபிறகும் அவன் தனியாக இருப்பான்

0
அவனுடைய கண்ணீர் அனைத்தும் உப்பாயிற்று
அந்த உப்பை கொண்டு அவன் ஒரு மண்வெட்டி செய்தான்
அம்மண்வெட்டியை எடுத்துக்கொண்டு ஒரு கொடிய இரவில் தன்னைத்தானே
தோண்டத் தொடங்கினான்
அவனுக்கு பல இரவுகளுக்கு பிறகு ஒரு புதையல் கிடைத்தது:
இன்னும் நூறு மண்வெட்டி செய்யும் அளவுக்கு உப்பு

0
வெட்டவெளியில் தன்னைத்தானே எழுப்பிக் கொள்கிறது ஒரு கோவில்
காற்றில் ஒரு கோபுரம்
நீரால் ஒரு பிரகாரம்
சந்தேகமேயில்லை கோவில் கட்டப்பட்டாயிற்று
அங்கே அவனை
சிலையாக நிறுவுகிறது வாழ்க்கை
கறுப்பு மழை பொழிய
அந்தம் வந்து நடையை சாத்துகிறது
இனி
கோவில் வேகமாக பாழடையும்
அவனுடைய சிலை வெடித்து உடையும்
எதுவும் புரியாது வெளவால்களுக்கு

0
இறுதியாய் எதிலுமே இருட்டையே அவன் தேர்கிறான்
இருட்டும் மனமும் ஒன்றுதான் என்றாகின்றன அப்போது
உடனே தெரிகிறது
ஒரு முறிந்துபோன காதல்
இன்னும் தூரத்தில்
அவனுடைய பால்யம்
அதற்கும் தொலைவில்
பிறப்பதற்கு முன்பிருந்த இடம்
அங்கே சென்றாக வேண்டும் அவனுக்கு

0
அவன் தன்னை தனித்தனியாக கழட்டிபோட்டிருக்கிறான். இப்போதைக்கு அவனுக்கு இது ஓய்வு. கால்கள் இரண்டையும் கட்டி ஒரு துடைப்பத்தை செய்திருந்தான், அவன் ஒரு ஊன்றுகோல் செய்திருந்தால் கைகளில் கால்களை பிடித்துக்கொண்டு நடக்கும் மனிதனாக இருந்திருப்பான். கண்களை மிளகு டப்பாவினுள் போட்டு தொலைகாட்சி பெட்டிக்கு முன்பு மூடிவைத்திருந்தான், அநேகமாக இதற்குமுன் அவை வறட்டு இருமலில் அவதிப்பட்டிருக்கக்கூடும். குளிர்சாதனபெட்டியில் காதுகளை வைத்திருந்தான், ஏனென்றே தெரியவில்லை. சோபாவுக்கு அடியில் மூக்கை வைத்திருந்தான், ஒருவேளை ஈர மரக்கட்டையின் வாசனை பிடிக்குமோ என்னவோ. நீளமான நாக்கை சீனி டப்பாவினுள் புதைத்து வைத்திருந்தான், எறும்புகள் வந்துவிடக்கூடாது என்ற பிரார்த்தனை எறும்புக்கொல்லியாய் சுற்றி தூவப்பட்டிருந்தது. தலையை கால்பந்திற்கு அருகே வீசியிருந்தான். வியப்பாக உள்ளது இரண்டு கைகளையும் ஒரேசமயத்தில் யார் உதவியுமின்றி எப்படி கழட்டிவைத்தானென்பது, அவையிரண்டும் சமையலறையில் காஃபி போட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. தலையணையில் கழுத்தை வைத்து தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறது அடியும் முடியுமில்லாத உடல். எவ்வளவு அழகாக ரத்தம் வடிந்துகொண்டிருக்கிறது தெரியுமா. எவ்வளவு சந்தோஷமாக இருக்கிறான் தெரியுமா

**

காலவரம்பற்ற கன்னிமைச் சொற்களின் ஒழுங்கின்மை — கவிதை / மொழிபெயர்ப்பு கவிதைகள்; மூலம் : தியோடர் ரோத்கே தமிழில் : தி.இரா.மீனா


–தியோடர் ரோத்கே
தியோடர் ரோத்கே ( Theodore Roethke1908-1963 ) அமெரிக்கக் கவிஞர்.தற்சோதனை ஒலிநயம்,புனைவாற்றல் கற்பனை என்பவை அவர் கவிதாம்சங்களில் சில வாகும்.கீட்ஸ், எலியட்,ஆடென் என்று அவரது போற்றுதலுக்குரிய கவிஞர் கள் இருப்பினும், மிக வெளிப்படையாகத் தன் அனுபவங்களையே பெரும் பான்மைக் கவிதைகளின் பாடுபொருளாக்கியது ரோத்கேயின் தனிச் சிறப்பு என்று விமர்சகர்கள் மதிப்பிடுகின்றனர். அவர் கவிதைகளை வரிசைப்படுத்திப் படிக்கும்போது வாசகன் எல்லாக் கவிதைகளிலும் குறிப்பிட்ட பாங்கும்,கருது பொருள்களும் தவிர்க்க முடியாது வெளிப்பட்டிருப்பதை உணரமுடியும். இயற் கைக்கு ஒத்த கலைசார்ந்த தொனி, பரிணாம வளர்ச்சி கருக்கள்,அழுத்தத்தின் பின்னணியிலான அனுபவங்கள் என்ற பார்வை தொடர்ந்து வெளிப்பட்டிருப் பதை அறியமுடியும்.இந்த வெளிப்பாடுகளால் அவரை முறைசார்பு கவிஞர் என்றோ சோதனை சார்பு, கவிஞர் என்றோ குறையேற்பு கவிஞர் என்றோ எதற்குள்ளும் அடையாளப் படுத்த முடியாமல் போகிறதெனவும், எல்லாம் ஒருங்குடைய கவிஞராக வெளிப்படுத்துவதாகவும் Simonetti குறிப்பிடுகிறார். The Waking, The Lost Son, The Far Field, Words for the Wind அவருடைய குறிப்பிடத் தக்க படைப்புகள். Pulitzer Prize, National Book Award ஆகியவை அவருக்குக் கிடைத்த குறிப்பிடத்தக்க சிறந்த விருதுகள்

ஓர் இருள் நேரத்தில்
ஓர் இருள் நேரத்தில் கண் பார்க்கத் தொடங்குகிறது,
நான் என் நிழலை ஆழமான சாயையில் சந்திக்கிறேன்;
நான் என் எதிரொலியை வனத்தின் எதிரொலியில் கேட்கிறேன்.
இயற்கைக் கடவுள் ஒரு மரத்திடம் அழுகிறது.
நாரைக்கும் சிறுகுருவிக்கும் மலை விலங்குகளுக்கும்
பாம்புகளின் குகைகளுக்கும் இடையில் வாழ்கிறேன்.
பித்துப் பிடித்தலென்பது சூழ்நிலைக்கான முரண்பாடுகளில்
ஆத்மாவின் பெருந்தன்மை? அந்த நாள் அக்னியில் எரிகிறது
பரிசுத்தமான மனத்தளர்ச்சியின் தூய்மை என்பது எனக்குத் தெரியும்
என் நிழல் ஒரு புழுங்கலான சுவற்றிற்கு எதிராகப் பொருந்தியிருக்கிறது
பாறைகளுக்கு இடையிலான இடம்-ஒரு குகையா,
அல்லது சுழலுகிற வழியா? எனக்குத் தெரிவது விளிம்புதான்.

ஒரு நிலையான சூறாவளியின் தொடர்புகள்!
ஓர் இரவு பொங்கி வழியும் பறவைகளுடன், ஒரு கந்தை நிலா,
கடும்பகலில் இரவு மீண்டும் வருகிறது!
ஒரு மனிதன் தான் யாரென்பதைக் காணத் தொலைவில் போகிறான்-
கண்ணீரற்ற நீண்ட இரவில் சுயத்தின் இறப்பு
எல்லா இயற்கையானவடிவங்களும் இயற்கைக்கு மாறாகச் சுடர் விடுகின்றன

இருள்,என் விளக்கையும் ,என் விருப்பத்தையும் இருளாக்குகிறது.
என் ஆன்மா சூட்டில் தவிக்கும் கோடைக்கால ஈயாய்
நிலைவிட்டத்தில் ரீங்கரித்துக் கொண்டிருக்கிறது.நான் எந்த நான்?
ஒரு விழுந்த மனிதன் ,நான் அச்சத்திலிருந்து எழுகிறேன்.
மனம் மனதிற்குள் போகிறது, கடவுள் மனம்,
ஒன்று ஒன்றேதான், கிழியும் காற்றில் சுதந்திரமாய்.

இன்னொரு முறை , அந்தச் சுற்று
எது உயர்ந்தது, கூழாங்கல் அல்லது குளம்?
எது அறியமுடிவது? அறிய முடியாதது.
என் மனச்சாட்சி ஒருமலையை நோக்கி ஓடுகிறது.
இன்னும்! ஓ, இன்னும் மறைவற்றதாக
நான் இப்போது என் வாழ்க்கையைப் போற்றுகிறேன்
பறவையுடன்,தொடரும் இலையுடன்,
மீனுடன் , வேட்கையான நத்தையுடன்,
பார்வை எல்லாவற்றையும் மாற்றுகிறது.
நான் வில்லியம் பிளேக்குடன் நடனமாடுகிறேன்.
காதலுக்காக, காதலுக்கான காரணமாக
நாம் நடனமாடும்போது , நடனமாடும் போது
எல்லாம் ஒன்றாகிறது.

சரியான விஷயம்

இயலுமெனில் மற்றவர்கள் புதிரை கண்டறியட்டும்.
கைதிகள் அனுமதிப்பின் வாழ்க்கை அதன் போக்கில் அமையும்
சந்தோஷமான மனிதனுக்கு சரியான விஷயமே நடக்கிறது.
பறவை வெளியே பறக்கிறது,மீண்டும் உள்ளே வருகிறது;
மலை பள்ளத்தாக்காகிறது, இன்னமும் அப்படி;
இயலுமெனில் மற்றவர்கள் புதிரைக் கண்டறியட்டும்.
கடவுள் வேர்களை ஆசீர்வதிக்கிறார்! -உடலும் ஆன்மாவும் ஒன்றுதான்!
சிறியது மிக உயரியதாகிறது, உயரியது சிறியதாகிறது;
சந்தோஷமான மனிதனுக்கு சரியான விஷயமே நடக்கிறது.
இரவின் குழந்தை சூரியனில் பாய முடியும்,
அவனிருப்பு தனிதான் அது எல்லாமாகவும்;
சந்தோஷமான மனிதனுக்கு சரியான விஷயமே நடக்கிறது
அல்லது, சுயஅழிவு மற்றவர்களை அச்சுறுத்துறுத்தும் போது
அவன் திட வடிவாய் இன்னமும் அமர்ந்தபடி ,
தனக்குண்டான புதிருக்குள் அமிழ்கிறான்

இரவு மெதுவாக ஊடுருவும் போது நிலை மாறுகிறது
தன் விருப்பங்களை சரணடையச் செய்து தன்னை மறைக்கிறான்
புதிர் இல்லாதவரை ;செய்ய முடிவதும் எதுவுமில்லை
சந்தோஷமான மனிதனுக்கு சரியான விஷயமே நடக்கிறது .

கணக்கிடுதல்
எல்லா லாபங்களும் மறைந்து விட்டன; சுலபமான
ஆதாயத்தின் பயன் பதுக்குதல்,ரகசியத் தொகை
இப்போது அச்சம் தருகிற லக்கம் பழைய வலி என்று
எங்கள் வீட்டைத் தாறுமாறாகத் திருப்பியிருக்கிறது
அழிவுக்கான காரணத்தைத் தேடுகிறோம்,கூட்டல்,
கழித்தல் என்று எங்களை அடமானம் வைக்கிறோம்;
அட்டையை நாங்கள் எவ்வளவு உரசித் தேய்த்தாலும்,
விழுந்த பிழையை எங்களால் அடையாளம் காணமுடியவில்லை

ஏழைகளை அபகரிக்கும் நாணயமாய்
அந்தக் குறைபாடு எங்களை அடையாளப்படுத்தும்;
நாங்கள் தேடுவது எதுவெனில் ஒரு வழிச்
சவாரிதான்,பாதுகாப்பிற்கான ஒரு வாய்ப்பு:

ரோத்கேயின் சில மேற்கோள்கள்:
எல்லா மலர்களும் ,ஆழமான வேர்களில் ஒளியைத் தேக்கியிருக்கின்றன
கவிதையின் அழகான கால வரம்பில்லாத கன்னிமை கொண்ட சொற்களின் ஒழுங்கின்மையால் நான் ஆட்கொள்ளப்பட்டிருக்கிறேன்
நான் என்கிறது சுயம் :நான் குறைந்தவன் என்கிறது மனம்;நீ எதுவுமற்றவன் என்கிறது ஆன்மா
கட்புலம் என்னை வெளியேற்றுகிறது.நான் நிழலில் கரைந்து போகிறேன்.

எமிலி டிக்கன்சன் கவிதைகள் : தமிழில் ;தி.இரா.மீனா :

கவிஞர் எமிலி டிக்கன்சன்

அமெரிக்க கவிஞரான எமிலி டிக்கன்சனின் [Emilie Dickinson ] கவிதைகள் அவர் வாழ்ந்த காலகட்டத்தின் கவிதை மரபுகளை மீறி புதிய வடிவங்களோடு அமைந் தவை.பெரும்பான்மைக் கவிதைகள் மரணம் ,மரணமின்மை பற்றிய ஆழ மான சிந்தனைகளைப் பிரதிபலிப்பவை .மிகச் சிறிய வரிகளைக் கொண்டு அமைந்திருக்கும் அவருடைய கவிதைகளில் காணப்படும் அதிக அளவு நிறுத்தற் குறியீடுகள் கவிதை உலகிற்குப் புதிதானது;புதுப்பொருள் தருவது என்று விமர்சகர்கள் கருதுகின்றனர்.” வாழ்க்கை, காதல்,மரணம்.இயற்கை,நட்பு என்று அவருடைய கவிதைகளுக்கான பார்வை தனித்துவம் வாய்ந்ததாக இருந்தது. எமிலியின் கவிதைகளுக்கு தலைப்புகள் தேவையில்லை. அவரு டைய வரிகளே தொகுப்புகளாகப் பேசும் தன்மை கொண்டவை” என்று சிறந்த விமர்சகர் எஸ்தர் லொம்பார்டி [ Esther Lombardi ]குறிப்பிடுகிறார்.
நான் இறக்கும் போது ஓர் ஈயின் சலசலப்பைக் கேட்கிறேன்
நான் இறக்கும் போது ஓர் ஈயின் சலசலப்பைக் கேட்கிறேன்
சூறாவளியின் மேலிழுப்புக்கிடையில்
காற்றின் அமைதியைப் போல
அறையின் அமைதி.

சுற்றியிருந்த கண்கள் அழுது வரண்டு
விலகாமல் மூச் திரட்டி
கடைசித் தொடக்கத்திற்கு-
அறையில் சாட்சியாய்—

என் பங்கிற்கானதாக இருக்கிற
ஒதுக்கித் தரகூடிய – என் விருப்பமான
நினைவுச் சின்னத்தை –தந்துவிட்டேன்
அப்போது ஓர் ஈ குறுக்கீடாக

நீலமாக -நிச்சயமின்றி -தடுமாற்ற சலசலப்பு-
ஒளிக்கும் எனக்குமிடையே-
ஜன்னல்கள் தோற்றுப் போக –பிறகு
பார்ப்பதற்கு என்னால் பார்க்க முடியாமல் போனது.

“ நம்பிக்கை “ சிறகுகளுடன் கூடிய சாதனம்
“நம்பிக்கை” என்பது சிறகுகளோடு
ஆத்மாவில் உறைந்திருக்கும் சாதனம்
வார்த்தைகளின்றி சுருதியாய் இசைக்கும்
அது ஒரு நாளும் நிற்காதது.

புயலென்பது கடுந்துயர் தருவது –
வெம்மையை ஏற்படுத்துவது-
சிறுபறவையை குழப்பியதெனினும்
கடுங்காற்றில் அது மிக இனிமையாய் இசைக்கும்.

நான் சில்லிப்பான நிலத்தில் அதைக் கேட்டிருக்கிறேன்-
மிகு பலமான கடலிலும்.
எனினும் -ஒரு போதும் – உச்சநிலையிலும்
என் சிறுதுகளைக்கூட அது கேட்டதில்லை.
அந்த ஆத்மா அவளுடைய சமூகத்தை தேர்ந்தெடுக்கிறது—

அந்த ஆத்மா அவளுடைய சமூகத்தை தேர்ந்தெடுக்கிறது—
பிறகு –கதவுகளை மூடிக் கொள்கிறது-
ஆத்மா தவிர அவளுக்கு வேறு
வெளிப்பாடு இல்லாது போகிறது.

அவளுடைய தாழ்வான கதவை-
கடக்கும் ரதங்களை அவள் நோக்குகிறாள்.
பேரரசன் மண்டியிட்டு அவளுக்காக வந்தானெனினும்
நகர்வின்றி அவள்—

போதிய ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்த பிறகு
தனது கவனிப்பிற்கான அடைப்பான்களை
கல்லாய் மூடிக் கொள்கிறாள்–
எனக்கு அவளைத் தெரியும்.

நீண்ட வேதனைக்குப் பிறகு சம்பிரதாயமான உணர்வு வருகிறது
நீண்ட வலிக்குப் பிறகு சம்பிரதாயமான உணர்வு வருகிறது
சமாதியைப் போல நரம்புகள் சடங்கானதாக இருக்கிறது
தொய்வற்ற இதயம் கேட்கிறது’
ஐயோ! ’வலியை பொறுத்துக் கொண்டவன அவனா? ”
’நேற்றா, அல்லது பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பா?’

நிலத்தின் மரப்பாதையில் சுற்றி
அல்லது ஆகாயத்தில்
அல்லது வழக்கத்தில் பொருட்டின்றி
பாதங்கள் இயந்திர கதியில் சுற்றிவருகின்றன
ஒரு படிகத்தின் திருப்தியோடு ,கல்லைப் போல.

எல்லை கடந்து வாழ்ந்திருக்கும்
உறைந்த மனிதர்களாய் ,
பனியை நினைவுகூர்ந்து
முதலில் – குளிர்- பிறகு மதி மயக்கம்- பிறகு கைவிடுதல் என்று
இது கனமான நேரம்

கோபாலகிருஷ்ண அடிகா (1918-1992) / மூலம் : கோபாலகிருஷ்ண அடிகா ஆங்கிலம் : சி.பி.ரவிகுமார் / தமிழில் : தி.இரா.மீனா

கோபாலகிருஷ்ண அடிகா (1918-1992)

மொகேரி கோபாலகிருஷ்ண அடிகா கன்னட கவிதை உலகில்” நவ்யா’ இலக்கிய இயக்கத்தின் முன்னோடி. ஏறத்தாழ ஐம்பது ஆண்டுகாலம் இலக்கிய உலகைப் படைப்புகளால் பெருமைப்படுத்தியவர். ஆங்கிலப் பேரா சிரியர், முதல்வர் என்று முக்கிய பொறுப்புகள் வகித்தவரெனினும் சாட்சி பத்திரிக்கையின் ஆசிரியராக இருந்து கன்னட இலக்கியத்தை பெரும்பான்மை மக்களுக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தவர் என்ற போற்றுதலுக்கு உரியவர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.மண்ணின் வாசனே, அனந்தே, பூமி கீதா, வர்த்த மானா,பாவதரங்கா ஆகியவை அவருடைய படைப்புகளில் சிலவாகும்.

மூலம் : கோபாலகிருஷ்ண அடிகா

ஆங்கிலம் : சி.பி.ரவிகுமார்

தமிழில் : தி.இரா.மீனா

விமர்சகர்

நான் ஏறிய உயரத்திற்கு நிழல்போல நீயும் ஏறினாய்,
தாழ்வு ஆழங்களில் நான் குதித்து நகர்ந்தேன்,
உன் சிறகுகளை என்னுடைய சிறகுகளோடு உராய்ந்தபடி
நீயும் நான் பறக்கும் தொடுவானத்தில் பறக்கிறாய்.
என்னைப் போல புதிய எல்லைகளை தேடுகிறாய் ;
இன்னமும் நீ தனியாகவே நிற்கிறாய் ,
தீண்டப்படாமல், உன்னைப் பரத்தியபடி,
மேலே ,கீழே , சுற்றி வானத்தை ஊடுருவியபடி
நிலத்தைத் துளையிட்டபடி

தலையிலிருந்து கால்வரை நான் என்னைத் திறந்து கொண்டேன்.
உள்ளிடத்தை உப்பால் நிரப்பினேன்

காயங்களைத் ஆற்றிக்கொண்டேன்
நிலத்தடிக்குப் போய் காட்டேரியானேன்
மேலே வந்து சூரியனை நோக்கிக் குதித்து ,
சிறகுகளை எரித்துக் கொண்டேன்,
மண்ணில் விழுந்தேன்.
அந்த இடத்தைச் சுற்றி குகை அமைத்துக்கொண்டேன்
அந்தக் குகையின் கும்மிருட்டானேன்
பதினான்கு வருடங்கள் போராடினேன்,கசந்து போனேன்
பழுத்து, நெருப்பைப் போல வெடித்தேன்,
சிற்குகள் மீண்டும் கிடைத்தது , காணும் சிறகாக ஒன்றும்
காணாததாக மற்றொன்றும்.
இசைவானவனாக மாறிக் கொண்டிருந்தேன்.
ஸ்தூலத்திலிருந்து சுருக்கத்திற்கு
சுருக்கத்திலிரு!ந்து உண்மைக்கு ––இவை எல்லாமும்
உன்னாலும் பார்க்கப்பட்டிருக்கிறது,
என்றாலும் நிழலைப் போல
இன்னமும் நீ முழுமையாக , இடையீடின்றி…

நீ மனக்கண்ணில் எழுகிறாய்; நீ வெளியே இல்லை,
ஆனால் எனக்குள் இருக்கிறாய்;
சோதித்து ,அளந்து,எடைபோட்டு,சரிபார்த்து—இவையெல்லாம்
உன் பணிகள்.நான் உறங்கும் போது ஊசியால் குத்தினாய்
எனக்குள் வீங்கியிருந்த தேவையற்ற
காற்றை வெளியேற்றினாய்.
நீ உள்ளிருக்கும் நிழலா?அல்லது,
சித்ரகுப்தனின் ஒரு தூதனா?
உணர்ச்சியுள்ள எந்த விலங்கும் செய்ய விரும்புகிற
அலைந்து திரிதலுக்கு நீ என்னை அனுமதிக்கவில்லை.

நீ என்னை இரங்கலுக்குட்படுத்தினாய், இரங்கலால் என்னை எரித்தாய்,
சரி ,தவறு என்ற சக்கரத்தில் என்னைப் பிடித்துக் கொண்டாய்
என்னை அவமதித்து,தெருக்களில் இழுத்துச் சென்று கொன்றாய்,
கொன்றதன் மூலம் எனக்குப் புத்துணர்ச்சி தந்தாய்,
நீ ,ஒரு சனி, ஒரு அட்டைப் பூச்சி, இருப்பினும் ஒரு சினேகிதன் .என் ஆசான்.
உன் கண்கள்

உன் கண்கள் .அவை வித்தியாசமானவை, உன் கண்கள் !

அவைகளின் தங்க இழையில் என்னிதயம் சிக்கிக்கிடக்கிறது.

அவற்றின் நீலவானில் என்நெஞ்சு பறக்கிறது.

பனியின் வெண்மைக்கிடையில்

ஒளிரும் நீலக்கற்களா அவை ?

அல்லது வெண்தாமரையின் கருவறையிலிருந்து

எட்டிப் பார்க்கும் ஒரிரு குழந்தை தேனீக்களா?

உன் இதயக் கடைசலிலிருந்து தெறிக்கும் திவலைகளா?

ஒவ்வொன்றிலும் இத்தனை காதலை நிரப்பிக் கொண்டும்

எப்படி அவைகளால் இவ்வளவு பேசமுடிகிறது?

உன் கண்கள் .அவை வித்தியாசமானவை, உன் கண்கள் !

அவற்றின் நினைவுகளில் மூழ்கி

என் இதயம் தனிப்பயணியாகிறது

என் செந்தாமரை

வழிப்போக்கர்களுக்காக, பிரகாசமாக செந்தாமரை

இன்று மலர்ந்திருக்கிறது என்ன நறுமண விருந்து !

காற்று, தேனீக்கள், அல்லது மெலிதான திவலை

விருந்திற்கு அழைப்பு வேண்டுமா, என்ன?

பொன் கதிர்களால் கிச்சுகிச்சு மூட்டப்பட்டு

தண்ணீர் களிப்புடன் தெறித்துக் கொள்கிறது

எத்தனை வழிகளில் நான் இவற்றை காதலிக்க முடியும்?

தேனீ சுறுசுறுப்பாக வழிகளைக் கணக்கிடுகிறது….

தாமரை நாணுகிறது:

இதழ்கள் கருஞ்சிவப்பாகின்றன.

கவனி! அவனுடைய ஏழு குதிரைகள் பூட்டியதேர்

கிழக்கு வானத்தில் ஊடுருவுகிறது..

அவனுடைய ஒவ்வொரு லட்சக் கணக்கான கைகளிலும்

சிக்கலான காதலின் வலைப் பின்னலைச் சுமக்கிறான்.

அந்தத் தாமரை மகிழ்வுக்குள்ளானது.

தேனீக்களின் ரீங்காரம் தேய்ந்தது;

அது எப்படியோ வெளிறிப் போனது

தன்னைச் சுற்றியுள்ள தேனீக்களை அவள் புறக்கணிக்கிறாள்

என் செந்தாமரை கதிரவனுக்காகக் காத்திருக்கிறாள்,

நாளைய கனவு கதிரவனின் உருவமாகுமா?

பேட்டி :

யு.ஆர்.அனந்தமூர்த்தி கோபாலகிருஷ்ண அடிகாவின் மாணவரும், விமர்சக ருமாவார். அவர் அடிகாவோடு நிகழ்த்திய பேட்டியின் சில முக்கியமான பகுதிகள் இங்கே.இது ’உதயவாணி ’என்னும் கன்னட தீபாவளி சிறப்பிதழில் 1980 வெளிவந்துள்ளது.எந்த மொழிக் கவிஞனுக்கும் ஆர்வமூட்டுவதான பார் வையை யு.ஆர். மற்றும் அடிகா வெளிப்படுத்தியிருப்பது குறிப்பிடத் தக்கது.

யு.ஆர்: உங்கள் இளம்பருவத்து நினைவுகளையும்,அனுபவங்களையும் அடிப் படையாகக் கொண்டே உங்கள் பெரும்பாலான கவிதைகளின் வெளிப் பாடுள்ளது. ஏன் அப்படி ?உங்களைக் கவிதை எழுதத் தூண்டிய ஓரிரு சமபவங்களைச் சொல்ல இயலுமா?

அடிகா: உங்களுடைய கேள்விக்கான பதில் சுலபமானதில்லை.ஆனால் அந்த பதிலைத் தேடுவதும் பொருத்தமானதுதான். குழந்தையின் ஆவலான பார் வைக்கு முன்னால் உலகத்திலிருக்கும் எல்லாமும் புதியதாகவும், மலர்ச்சி யானதாகவுமிருக்கும்.குழந்தையின் மனம் மெழுகுப் பந்து போன்றது.அதில் உலக அனுபவங்கள் கண்ணுக்குத் தெரியாத வகையில் பதிவாகிவிடும்.அவை பின்னாளில் சரியான நேரத்தில் வெளிப்படும்.இது எல்லா மனித உயிர்களுக் கும் பொருந்தும்.இளம்பருவத்தின் அனுபவத் தொகுப்புகள் யாருடைய [கவிஞன்] மனதிலும் புதிய கோணத்தை கறபனைகளோடு உருவாக்கும்.இந்த அனுபவங்களும்,கற்பனைகளும் சாதாரண கருத்து என்பதை மீறி காலவெளி கடந்தவையாகின்ற அந்த உணர்வில் வெளியானவைதான் என்னுடைய சில சிறந்த கவிதைகள்.இளம்பருவ அனுபவங்களை குறைவாகவோ ,கூடுதலா கவோ மதிப்பீடு செய்வதென்பது சிறிது கடினமானதுதான்.நான் இப்போது அந்த நாட்களை நினைக்கும் பொழுது உடனடியாக கேட்க முடிவது –காக்கை யின் அலகில் சிக்கிக் கொண்டு தப்பிக்கப் போராடும் தவளையின் குரல் தான்.அந்த தவளையை காப்பாற்றத் தவறிவிட்ட வேதனையில் நெஞ்சு துடித்ததைக் கேட்க முடிகிறது.மழைக்குப் பின்னால், சம்பிரதாயம் போல வீட்டின் மிக அருகிலிருந்த குளத்தில் நூற்றுக்கணக்கான தவளைகள் குரல் கொடுத்ததைப் பார்த்தும்,கேட்டும் கழிந்த நாட்கள்… இது போல பட்டியலிட்டுக் கொண்டே போகலாம்.எதுவும்முக்கியமானதோ,முக்கியமற்றதோ இல்லை. ஒவ்வொரு சம்பவமும் ஏதாவது ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் எனக்கு முக்கியமா னதாகத் தெரிந்திருக்கிறது.

யு.ஆர் :உங்களின் தொடக்க காலக் கவிதைகளில் நகரக் குறியீடும், பிற்காலக் கவிதைகளில் கிராமம்சார் வெளிப்பாடும் உள்ளது போலத் தெரிகிறதே! இதற்குக் காரணம் உங்களின் கிராமம் சார்ந்த இளம்பருவத் தாக்கம் எனலாமா? ? மொழித் தடை [கன்னடம்] என்பதற்கு இதில் பங்குண்டா?

அடிகா: இந்தியச் சுதந்திர காலகட்டத்தில் நாங்கள் [கவிஞர்கள் மற்றும் படைப்பாளிகள் ] உடனடி கடந்த காலவெளிப்பாட்டிற்கு முதன்மை தந்தது உண்மைதான்.நாங்கள் நகர்ப்புற குறியீட்டுத் தளைகளிலிருந்து தப்பிக்க முயன்றோம். என் தொடக்க காலக் கவிதைகளில் கவனக் குறைவாக நான் நகர்ப்புறக் குறியீடுகளைப் பயன்படுத்தியிருக்கிறேன்.அன்று மேற்கத்திய நாகரி கம் சார்ந்த ஆங்கிலக் கவிதைகளின் தாக்கம் அதிகமிருந்தது என்பதையும் நான் ஒப்புக் கொண்டாக வேண்டும்.எப்படியிருப்பினும், கவிதை எழுதுவதென் பது ஒருவரின் வாழ்வுச் சூழல் என்பதை மட்டும் உள்ளடக்கியதில்லை. இலக் கிய உணர்வுநிலை என்பது வாழ்க்கையின் பன்முகத்தன்மையை அறிவதும், அடையாளம் காட்டுவதும் மட்டுமின்றி ,மாறுபட்ட ,உயர்ந்த அகம்சார் அனுபவங்களின் தேடலுமாகிறது.

யு.ஆர்: மக்கள் ஏற்கும் முறையில் , அணுகுவதற்கு எளிதான வகையில் கவிதைகள் எழுத வேண்டும் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்களா?

அடிகா: நீங்கள் மக்கள் என்று சொல்லும் போது உடனடியாக எழும் கேள்வி ’எந்த மக்கள்’ என்பது. எந்தக் கலையும் எவருக்கும் எளிதல்ல. பொது ஜனங் களை விட்டு விடுவோம்.படித்தவர்கள்,அறிவாளிகள் என்று நாம் சொல்பவர் களில் பலர் கலையின் மீது அவ்வளவு ஈடுபாடு இல்லாதவர்களாகவோ அல்லது கலையுணர்வே அற்றவர்களாகவோ இருப்பதை நாம் பார்க்கவில் லையா? கவிதைகளில் வெளிப்படும் எளிய அனுபவங்கள் எளிமைத் தன் மையை வெளிப்படுத்துவதும் முக்கியமானது.அதே நேரத்தில் மிகச் சிக்கலான அனுபவங்களை காட்டும்போது அந்த வெளிப்பாடு அதிநவீனம் சார்ந்த நிலை யில் அமைவதும் முக்கியமானது.

அணுகுவதற்கு எளிமையான நிலையில் இருப்பதுதான் கவிதை என்று சொல்வது எப்படித் தவறானதோ அது போலவே கடினமாக இருந்து புரிந்து கொள்ளமுடிவதுதான் கவிதை என்று சொல்வதும் – இரண்டும் தவறுதான். இலக்கியத்தில் ஒலிநயம் என்ற தளையை உடைத்துக் கொண்டு வருவது மிக அவசியமானது. வடிவத்தை ஆழமாக புரிந்து கொண்டவரால் அது முடியும்.

தளையை உடைப்பதென்பது ’கட்டுத் தளர்வான செய்யுளை’ உருவாக்கும் வேட்கையல்ல.நம்மைப் புதிய வடிவில் அமைத்துக் கொள்ள நாம் ஓர் இறுக்கமான வடிவத்தை உடைத்து இன்னொன்றை உருவாக்குகிறோம் அவ்வளவுதான்.இன்றைய சூழலில் நாம் – கவிஞர்கள் மக்கள் அணுகும் வகையிலான படைப்புகளைத் தரும் வகையி லான பொறுப்பிலிருக்கிறோம்.

•••

நன்றி :உதயவாணி –கன்னடம் தீபாவளிச் சிறப்பிதழ் –1980

பெண்கைதிகளின் படைப்புவெளி. / தமிழில் : லதா ராமகிருஷ்ணன்)

If there are images in this attachment, they will not be displayed. Download the original attachment

எழுதுவது உயிர்வாழ்வதற்கான உந்துதல்; உயிர்த்திருப்பதற்கான உத்திகளில் ஒன்று. சிறைக்கைதிகளுக்கும். சிறைக்குச் செல்பவர்கள் எல்லோருமே ‘சீரியல் கில்லர்கள்’ அல்ல. சில நேரங்களில் சில மனிதர்களாகவே நம்மில் பலரும்….

முன்பொரு முறை ஏறக்குறைய ஒரு வருடம் சிறார்கள் கூர்நோக்குப்பள்ளிக்கு வாரம் ஒருமுறை சென்று அங்கிருந்த இளங்குற்றவாளிகளிடம் ஆறுதலாகப் பேசி அவர்களுக்குள் இருக்கும் கலைத்திறமைகளை ஊக்குவிக்கும் பணியில் ஈடுபட்ட காலத்தில் ‘என் பிள்ளை வெளியில் இருந்தால் கெட்டுப்போய்விடுவான் – அதனால் இங்கே சேர்த்தேன்’ என்று தெரிவித்த தாயைப் பார்த்தேன். திரைப்படங்களில் பார்த்த சென்னைக் கடற்கரையைப் பார்க்கவேண்டும் என்று வீட்டில் அருகிலிருக்கும் கிராமங்களிலிருந்து கிளம்பிவந்து வழி தெரியாமல் இறுதியில் கூர்நோக்குப்பள்ளியில் வந்துசேர்ந்தவர்கள் இருந்தார்கள். “அப்பாவியாப் பேசுவான்மா – மூணு பெண்களை பலாத்காரம் செஞ்சு இரண்டு கொலைகளைச் செஞ்சவன் – தன் செயலுக்குக் கொஞ்சம்கூட வருத்தப்படாதவன்” என்று காவல்துறை உயர் அதிகாரி சொன்னதிலும் உண்மையிருந்தது.

சிறைவாசம் சீர்திருத்துமா? சீர்திருத்தவேண்டும் என்பது எதிர்பார்ப்பு; நம்பிக்கை. சிறைத்தண்டனை என்பது பெண்கள் விஷயத்தில் இருமடங்கு தண்டனையாகி விடுவது உலகெங்கும் ஒரேபோலத்தானா? இன்று தமிழின் சின்னத்திரை மெகாத்தொடர்களிலெல்லாம் சிறையும் அதில் நடக்கும் அக்கிரமங்களும் அடக்குமுறைகளும் தவிர்க்கமுடியாத அங்கமாகிவிட்டது. இதை விலாவரியாகக் காண்பிப்பதற்கென்றே ஓய்வுபெற்ற காவல்துறை அதிகாரிகள் இந்த நாடகக்குழுக்களில் இடம்பெற்றிருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது. இது எந்த அளவுக்கு உண்மை என்று தெரியவில்லை.

பல்வேறு காரணங்களால் சிறைக்குச் செல்ல நேரும் பெண் கைதிகளின் எழுத்தாக்கங்களை ஒரு தொகுப்பாகக் கொண்டுவர விரும்பி சில வருடங்களுக்கு முன்பு சந்தியா பதிப்பகம் நடராஜன் என்னிடம் அந்தப் பணியையும் அதற்கான சில நூல்களையும் தந்தபோது சரி என்று சொல்லி ஆர்வமாகச் சிலவற்றை மொழிபெயர்த்தும் கொடுத்தேன். ஆனால், ஏனோ அந்த வேலையைத் தொடர்ந்து செய்ய இயலவில்லை. இப்போது மலைகள்.காம் இணையதளத்தில் இதைச் செய்யலாம் என்று தோன்றுகிறது. சந்தியா பதிப்பகம் எனக்கு இட்ட பணியையும் தொடர முடியும். மலைகள்.காம் ஆசிரியர் இதற்கு இடமளிப்பார் என்று நம்புகிறேன். சந்தியா பதிப்பகத்தைச் சேர்ந்த திரு. நடராஜன் அனுமதியளிப்பார் என்றும் நம்புகிறேன்.

இதற்காக நான் படிக்கும் சம்பந்தப்பட்ட பெண்கைதிகளைப் பற்றிய கட்டுரைகளை வரிக்கு வரி மொழிபெயர்க்காமல் அவற்றின் சாராம்சத்தை சுருக்கமாகத் தந்து அவர்களுடைய படைப்புகளில் சிலவற்றையும் தமிழில் மொழிபெயர்த்துத் தரலாம் என்று எண்ணம். போகப்போக இந்த வடிவம் மாறுபடலாம்.

MILA D. AGUILAR (1952 – )

க்ளாரிட்டா ரோஜா என்ற பெயரில் எழுதியவர்

பிலிப்பைன் நாட்டைச் சேர்ந்த மிலா டி அக்யிலார் இதழியலாளர் கவிஞர் ஆசிரியர், போராளி. அதிபர் ஃபெர்டினாண்ட் மார்கோஸின் ஆட்சியை எதிர்த்ததால் தலைமறைவாக நேர்ந்தது. பின், 1984,ஆகஸ்ட் 6ஆம் தேதி கைது செய்யப்பட்டார். க்வீஸான் நகரிலிருக்கும் காம்ப் க்ரேம் ராணுவச் சிறையில் ஒரு மாத காலம் தனிமைச்சிறைவாசம் அனுபவித்தார். பின் பிகுடானில்(Bicutan) சிறைவைக்கப்பட்டார். பிலிப்பைன் நாட்டின் இராணுவ ஆட்சி காலத்தில் (1972) இடதுசாரிக் கடையில் உறுப்பினர் என்று குற்றம்சாட்டப்பட்டு 12 வருடங்கள் தலைமறைவு வாழ்க்கை வாழ்ந்து இறுதியில் 1984இல் ஒரு கல்லூரியில் ஆசிரியராகப் பணிபுரிந்துகொண்டிருந்தபோது கைதுசெய்யப்பட்டவர். அப்படியில்லை என்று மறுப்பு தெரிவித்தார் அவர். இருந்தும் கலகக்காரர் என்பதாய் அவர் சிறையில் தள்ளப்பட்டார்.

அவருடைய கைது தொடர்பாய் உலகளாவிய கண்டனமும் எதிர்ப்பும் எழுந்தது. 1985 இல் அந்நாட்டு உச்சநீதிமன்றம் அவர் மீதான நடவடிக்கையைக் கைவிடும்படி ராணுவ ஆட்சிக்கு உத்தரவிட்டது. ஆனாலும், 1986இல் அக்வினோ ஆட்சி வந்தபிறகே அவர் விடுதலையானார்.

1984 இல் அவருடைய கவிதைத்தொகுப்பு வெளியாகியது. இதன் இரண்டாவது பதிப்பில் சிறையில் எழுதப்பட்ட கவிதைகளடங்கிய ‘புறாக்களை ஏன் கூண்டிலடைக்கிறீர்கள்?’ என்ற தொகுப்பிலிருந்து பன்னிரண்டு கவிதைகள் சேர்க்கப்பட்டன. இவற்றில் சில 1985இல் உயிர்த்துடிப்பு என்ற பொருளைத் தரும் Pintig என்ற தலைப்பில் வெளியான அரசியல் கைதிகளுடைய எழுத்தாக்கங்களடங்கிய தொகுப்பிலும் இடம்பெற்றுள்ளன. Journey: An Autobiography in Verse (1964-1995) என்ற தலைப்பில் அவருடைய கவிதைகளின் முழுமையான தொகுப்பை பிலிப்பைன்ஸ் ப்ரஸ் வெளியிட்டது. 1989 முதல் 1997 வரை 48 காணொளி ஆவணப்படங்களை எழுதி, இயக்கி தயாரித்திருக்கிறார் மிலா.

நூறு கட்டுரைகளுக்கு மேல் எழுதியிருக்கிறார். பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டின் இடதுசாரிக் கட்சியின் அடிப்படை உறுப்பினராக ஆரம்பித்து அதன் தேசிய ஒருங்கிணைந்த முன்னணி ஆணையத் தலைமைப் பொறுப்பு வகித்தார். 1984இல் அப்பதவியிலிருந்து விலகினார். பிலிப்பைன்ஸ் பல்கலைக்கழகத்தில் ஆங்கிலம் மற்றும் ஒப்பாய்வு இலக்கியத் துறையில் கற்பித்தவர் மிலா. எட்டு கவிதைத்தொகுப்புகள் வெளியாகியுள்ளன. இவருடைய முழுமையான தன் வரலாறு The Nine Deaths of M கிண்டில் நூலாக அமேஸானில் இடம்பெற்றுள்ளது.

தன்னுடைய பேட்டி ஒன்றில் “எப்பொழுதுமே நான் ஒரேயொரு நோக்கத்துடன் தான் எழுதியிருக்கிறேன். என் நாட்டிற்கும் என் மக்களுக்கும் உதவவேண்டும் என்ற ஒரே நோக்கத்துடன்” என்று கூறியிருக்கிறார் மிலா.

மிலா டி அக்விலாரின் கவிதைகள் சில:

தனிமைச்சிறையில் பிறந்த குறுங்கவிதைகள்:

கடல்

கால்நிலவின் ஒளியிலும்

ஒளிர்கிறது.

ஒற்றைப் பூ

நினைவில் வைக்கப்பட்டால்

ஒருபோதும் வாடிவதங்குவதில்லை.

மரம் வாழ்கிறது

சூரியக் கிரணங்களால்.

ஆனால் மரநிழலில் தான்

என்றுமான இதமெனக்கு.

சமயங்களில் தோன்றுகிறது _

எஞ்சியிருக்கும் ஒரே தற்காப்பு

தாயின் கருவறையிலான

அமைதிக்குத் திரும்பிவிடுவதுதான்.

சிறை

சிறையென்ப தொரு

இரட்டைச்சுவர்

ஒன்று செங்கற்சுவர்.

இன்னொன்று

பற்பல அடுக்குகளாலான

முள்கம்பியாலானது.

இரண்டுமே கடக்கவியலாதவை.

வெளிச்சுவர்

காவல்கோபுரங்களிலிருந்து

கண்காணிக்கப்படுகிறது.

மற்றொன்று

உள்வயமாயுள்ள சிறை,

அங்கு அவர்கள் தம்மைப்போலவேயான பிம்பத்துள்

உங்களை அடித்து நசுக்கித் திணிப்பார்கள்,

அவர்கள் யாராக இருந்தாலும்.

புறாக்கள் – என் பிள்ளைக்கு

என் மகனுக்குத் தந்தேன்

என்னுடைய கடுஞ்சிறையில் பிறந்து வளர்ந்த

ஒரு ஜோடிப் புறாக்களை.

அவை ’பசைப்பட்டை’ ஒட்டப்பட்ட இறக்கைகளைப் பெற்றிருந்தன.

தங்களுடைய புதிய கூண்டுகளுக்குப் பழக்கப்படும்வரை

பல வாரங்கள் அந்த பசைப்பட்டைகள் அப்படியே இருக்கட்டுமென

பிரத்யேகமாகச் சொல்லப்பட்டிருந்தது.

நான், அவனுடைய அம்மா சிறையிலிருக்கும் நினைப்பு

அவனுக்கு ஒருபோதும் உவப்பாயிருந்ததில்லை.

அதிகநேரம் இருந்ததேயில்லை, வரும்போதெல்லாம்.

அதனால்தானோ என்னவோ,

நான்.ஞாபகார்த்தப் பொருள்களைத் தர நினைத்தேன்.

ஆனால் அவனுடைய புறாக்களின் பசைப்பட்டைகளை

ஒருநாள் அவன் அகற்றிவிட்டு

அவற்றை விட்டுவிடுதலையாகிப் பறக்கச் செய்தான்.

அது என்னைக் கோபப்படுத்தியிருக்கும்

அல்லது குறைந்தபட்சம் துயரத்தையாவது அளித்திருக்கும்

என்று நீங்கள் நினைக்கலாம்.

ஆனால் எங்களிருவருக்கும் ஒரே எண்ணம்தான்போலும் -.

அகன்றி விரிந்த, அதிக நீலமான ஆகாயங்களில்

சுதந்திரமாகப் பறப்பதையே அதிகம் விரும்பும்

புறாக்களை ஏன் கூண்டிலடைக்கவேண்டும்?

சுதந்திரப் புறாவாகச் சிறகடிப்பேன் நான்

(For Sylvia Mayuga)

*ஸில்வியா மயூகா – பிலிப்பைன் நாட்டைச் சேர்ந்த சக-படைப்பாளி)

அவள் எனக்குத் தந்த கிறிஸ்மஸ் பரிசு

வலைப்பின்னலிட்டு விறைப்பாக்கப்பட்ட

வெண்கூண்டிலிருந்து

விடுதலையாகிப் பறக்க முயற்சித்துக்கொண்டிருந்த

ஒரு குட்டி மஞ்சள் புறா.

அவள் எண்ணியதைவிட அதிகப் பொருத்தமானது

(என்று தோன்றுகிறது)

தாற்காலிகமாக

அந்தப் பறவையின் எடை

அதன் கூண்டை தன்னோடு சுமந்துசெல்கிறது,

வால் கதவில் சிக்கிக்கொண்ட நிலையில்.

நானும் அப்படித்தான் சுதந்திரமனிதராயிருப்பேனா

என் வாலில் கூண்டு சிக்கிக்கொண்டவாறு?

அப்படியெனில் நான் வியந்துகொள்வேன்

அதற்குக் காரணம் குறுகிய கதவா?

அல்லது எனது

என்றுமான-இன்றின் சிறை சிறிதாயிருப்பதா?

அல்லது. என் மீதுள்ள மேலங்கியின்

நிறமா–

அல்லது, முக்கியமாக

அந்தளவுக்கு விறைப்பாக்கப்பட்டிருப்பதா?

நாங்கள் பிழைவடிவங்கள் ( பாவோ ஹாவிக்கோ கவிதைகள் ) / ஃபின்னிஷ் கவிதைகள் – ஆங்கிலத்தில்: அன்செல்ம் ஹால்லோ – தமிழில்: சமயவேல்.

பாவோ ஹாவிக்கோ

நாங்கள் பிழைவடிவங்கள்:
கவிதைகள்

1
ஒருமலர்ப்பாடல்

ஃபிர்மரங்கள்ஆட்டத்தில்;
ஊசியிலைமரக் காய்கள் பெய்கின்றன கீழே
முடிவே யில்லாமல்;
ஓ நீ, மரம்வெட்டுபவனின் மகள்,
மலைகளைப் போன்ற செங்குத்து,
கரகரப்பாகவும் படோடோபமாகவும்
கேள்,
நீ ஒருபோதும் காதலித்திருக்கா விட்டால், நான்
ஒருபோதும் காதலிக்கவில்லை (உனது
கசப்பான வார்த்தைகள்
நாம் பிரிந்தபோது), ஓகேள்-
ஊசியிலைமரக் காய்கள், உன் மீது பெய்கின்றன
எக்கச்சக்கமாக, முடிவேயில்லாமல்,
இரக்கமே இல்லாமல்.

000

குழந்தைகள் என்னுடைய இந்த முகத்தைப் பெறுகிறார்கள்
நான் ஒரு புது வாழ்வைத் தொடங்கும் போது
மண், தாவரங்கள் போல,
கவிதைகளிடமிருந்து ஓய்வு பெறுதல்.
ஆனால் பிறகுஎங்கே போகும் என் சுவாசம் ?
மற்றும் நான் எவ்வாறு மகிழ்ச்சியோடு இருக்க முடியும்
பன்றிகள் குளம்புகள் முளைக்கிறதைப் பார்க்காமல்,
தோட்டத்தில் கீரை பழுத்தவாறு, பொன்னான…ஓ,
தாமதமாகி விட்டது,
என் தாத்தாவின் தலைவிதி,
ஒரு பயங்கரமான உதாரணம்,
மிக மந்தம் அவர், எல்லா நாற்பத்து-நான்கு
(மற்றும் அது
மிக மோசமான மந்தம்) அவர் ஓய்வுபெற்ற போது,
ஓ அது எடுத்துக் கொள்கிறது முழு மனிதனையும்
சும்மா காற்றின் ஓசையைக் கேட்பதற்காக
சூரிய உதயத்திலிருந்து அஸ்தமனம் வரை
மற்றும் நீண்ட இரவு முழுக்க,
ஓ அது உங்கள் பலம் முழுவதையும் எடுத்துக் கொள்கிறது
மெய்யாக ஓய்வில் இருக்க:
அங்கே நடைபாதை கிடையாது
கடவுள்களுக்கு.

000000

2
பிறந்த இடம்

இன்னும், மகிழ்ச்சியுடன் நாம் ஒரு வார்த்தை பேசியாக வேண்டும்,
சூரிய ஒளியைக் கைப்பற்ற ஒரு வீட்டைக் கட்டு,
பள்ளத்தாக்கின் மேல் இருக்கும் உன் ஜன்னல்களைத் திற;
ஆகையால் மரத்துக்குக் கீழே உட்கார் மற்றும் அது சொல்வதைக் கேள்,
நகைச்சுவைகளைப் பரிமாறு, அதனிடம் பேசு,

எல்லா வெறுப்பையும் விட்டுவிடு, ஃபிர் வளர்வதைப் பார், மற்றும் ரோஜா
அங்கே எவ்வாறு பூக்கிறது, வயலோரம்,

ஏரி உறைவதற்கு முன்பு நீ குதிரைக்காரனின் குளம்படியைக் கேட்கிறாய்
அவர்கள் காட்டுக்குச் செல்லும் வழியில், மலைகள் பொஹிமியாவை இருளடையச்
செய்வதற்கு முன்பு,
பொஹிமிய மலைகள், பொஹிமியக் காடுகள்,
பால்கன் காடுகளின் வெகு ஆழத்துக்குள்,
பால்கன் தூசிப்புயலின் வெகு ஆழத்துக்குள்
பைனும் வில்லோவும் மணலுக்கு மேலே எழும்பும் அங்கே. ஒருவெள்ளைப்
பறவை உட்கார்ந்திருக்கிறது தாழ் கிளையில்
தானுபி நதியின் அந்தக் கரையில், ஒரு பரிதாபகரமான அழுகை முழுமையடைகிறது.

000

ஆனால் என்ன, நல்ல நாட்கள் நம்மைத் தாக்கி ஊமைகளாக்கும் என்றால்,
எவ்வாறு நாம் பொறுத்துக் கொள்ளமுடியும் மௌனமாய் வீழ்ந்துவிடாமல்,
எவ்வாறு நாம் பொறுத்துக் கொள்ளமுடியும் மௌனமாய் வீழ்ந்துவிடாமல் கவிதைகள்
எதையும் அர்த்தப்படுத்தாமல் காண்பிக்கப்படும் போது,
இது, இக்காலத் தலைமுறையின் புகழ்ச்சிக்காக:
நாம் அதை எழுதினோம், அந்தக் கவிதை, பிறகு நாம் அமைதியாக வீழ்கிறோம், கேள்:
இது இப்பொழுது பறைகளின் காலம்.

இது பறைகளின் காலம்,
மற்றும் ஒரு சப்தத்தைப் பறையடிப்பது ஊமை இருட்டு அதை முந்திச் செல்லும்போது,
அடர்ந்த இருட்டு, அது ஒரு குரலைச் சுமக்கமுடியாது,
இருமுறை, இல்லை,
ஏழுமுறைகள் இங்கே குழுமியிருந்தது கரும்படைப் பிரிவு,
கருப்புக் கொடிகளின் கீழ்,
மற்றும் இது அது மாதிரி இல்லை, இங்கே அது குழுமியிருந்தது, ஆனால் இது
இப்பொழுது
மற்றும் இப்பொழுது மட்டுமே பறையொலி இதைக் கூறவிருக்கிறது:

இப்பொழுது தான் நேரம், மரணத்திற்கு முன்பு இப்பொழுது தான் நேரம்,
மரங்கள் மலர்களால் நிறைவதற்கு முன்பு,
மற்றும் இவ்வாறாக, இந்தத் தங்கப் பத்தாண்டுகள் தொடங்கிவிட்ட போதும்
ஒரு முடிவை நோக்கி ஈர்க்கப்படுகிறது,
அபூர்வ நட்பும் தீர்ந்து போகத் தொடங்குகிறது, தங்கம் மாற்றப்படுகிறது
இரும்புக்காக.

000

பைன்மரக் காடுகள், பெருங்கவனத்துடன் பயன்படுத்தப்படுகின்றன,
பால்கன் காடுகளிலிருந்து இந்த மரநிலங்கள் வரையிலும் வழிநெடுக,
இங்கு
கவனத்துடன், ஈரமானவைகள் அந்திக்கு முன்பே மூடப்படுகின்றன
அடுப்பு சூடாக இருப்பதற்காக
எவ்வளவு மாற்றவே முடியாதது இந்த உலகம், அச்சுறுத்துகிறது, அது இங்கே, எப்போதும்
இங்கு,
நாங்கள் மட்டுமே நகர்கிறோம்,
என்ன செய்வதென நான் என் மனதைத் தேற்றிக் கொள்ள, எதைத்
தொடங்குவது
வரப்போகாத கடிதத்திற்காகக் காத்துக் கொண்டு,

முனைகளில் தங்கம் பூசிய இறந்த மனிதனின் கடிதத்தைக் கொண்டு வாருங்கள்
காட்டு வழியாக
இது ஒரு பெருங்காடு, அதன் பெரும் பெருமை பால்கனிலிருந்து இந்தக் காட்டை
வந்தடைகிறது,
இது தலைமுறைகளின் பரம்பரைச் சொத்து, கவிஞர்களும் கூட ஓய்வெடுக்கிறார்கள்,
அங்கே,
ஓ, இறுதியாக நான் இதைக் கூறமுடியும், அவர்கள்அங்கே ஓய்வெடுக்கிறார்கள்,
கீழே தோண்டினால், பெரும் முயற்சியுடன் அழுத்தி நசுக்கப்பட்டு
புதைமேட்டுப் புல்லுக்கு அடியில்,
அது உண்மை: அவர்கள் ஓய்வெடுக்கிறார்கள்,
இந்த மாபெரும் காடு, நான்அவைகளிடம் பொறாமை கொள்கிறேன், காற்று என்னை
வளைக்கிறது முன்னோக்கி
மற்றும் எனது கைத்தடியைப் பறித்துக் கொண்டது முடிவற்ற புயலில்,
அவர்களது புதைகுழிக்குக் குறுக்கே காற்று வீசுகிறது,

ஆனால் விடியல், விடியல், அனைத்திலும் மிக முக்கியமானது: மெல்லிய
மின்னல் மரவுச்சிகளின் மேல்,
நாம், நாமாகவே உறைந்த ஏரியின் குறுக்கே நகர்கையில், போகிறோம்
எங்கே? ஒரு மலர்தலுக்காக.

000

கனமானது, ஈரவானம், ஆனால் இங்கே பூமி கனமானதில்லை,
லேசாக இருக்கிறது பூமி,
ஒளி இந்த மகனின் மேல் பொய் சொல்கிறது ஈர பூமியிடம்,
அவனது முடி மட்டும் ஃபிர் மரங்கள் கொண்ட ஒரு மொத்தக் காட்டின் மதிப்புடையது,
அவனது குரல் தரைக்கு வெளியே கேட்கிறது, ஒரு வேர் தருகிற
குரல்
பூமியிலிருந்து அது கிழிக்கப்படும் பொழுது.

கவிதை ஓ கவிதை, எனது ஒரே பிறந்த இடம், நான் பேசுகிறேன் அதை,
அது என் காதலுக்குரியது, பாடலுக்குள்ளே மலர்ந்து கொண்டிருக்கிறது,
ஆனால் நானும் கூட எனக்காக ஏங்குகிறேன், நான் இருக்கும் அந்த இடத்திற்காக, ஒரு
வெட்டவெளி,
ஒரு மலர்களின் வயலில் ஓர்ஆத்மா,

ஓ மாறுதலின் ஒரு முடிவுக்காக நான் ஏங்குகிறேன், நான் இருக்குமிடத்தில் நிற்பதற்காக,
ஆத்மா ஒரு வெட்டவெளி,
மிக அதிக உழவாலும் அறுவடையாலும் ஒருவயல் மலடாக மாறுகிறது;

எங்களில் பன்னிரண்டு பேர் இருக்கிறோம் இங்கே, அவர்களில் ஒருவர் ஓர் அரை
மனிதன் மட்டுமே
மற்றும் எங்களில் ஒருவர் ஒரு துப்பாக்கியுடன் கூடிய ஒரு ஜோடிக் கைகள் மட்டுமே;
நாங்கள், பிழைவடிவங்கள், யுத்தநடையைத் தொடங்கினோம் மற்றும் நடந்து வெளியேறினோம்
அந்திக்குள்
இப்பொழுது எங்கள் தொலைந்த நிழல்கள் இனிமேலும் அழப் போவதில்லை
பூமிக்குள்ளிருந்து,

இப்பொழுது சூரியகாந்திகளுக்கு நடுவில் நிற்கும் எங்களைப் பார், அந்திப்
பொழுதிற்குள்,
கறுத்த உடைந்த தண்டுகளுக்கு நடுவில்,
எங்களைப் பார், நாங்கள் நிற்கும் இடத்தில் பன்னிரண்டு வெட்டவெளிகள்
மலர்களின் வயலில்.

000

நீ நிலவை மணந்துகொள்
மற்றும் கடல் மற்றும் நிலவு மற்றும் பெண்: எல்லாம்,காதுகளற்றவை,
அவர்களது குரல்களை நீ கேட்பாய், நீ அவர்களிடம் பேசுவாய்
மற்றும் அவர்கள் சொல்கிறார்கள்
இது ஒரு விளையாட்டு.

000000

ஃபின்னிஷ் கவிதைகள் – ஆங்கிலத்தில்: அன்செல்ம் ஹால்லோ – தமிழில்: சமயவேல்.

நிகனார் பார்ரா கவிதைகள் / தமிழில்: சமயவேல்

1 நவீன காலங்கள்

நாம் பயங்கரமான காலத்தின் ஊடே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்
உனக்குள்ளேயே முரண்படாமல் எதைக் கூறுவதும் சாத்தியமில்லை
பென்டகனின் ஒரு கையாளாக இருக்காமல் உங்கள் நாக்கை நிறுத்துதல்
முடியாதது.
அங்கே வேறு எந்தத் தேர்வும் இயலாதது என்பது எல்லோருக்கும் தெரியும்
எல்லாச் சாலைகளும் க்யூபாவுக்கே செல்கின்றன
ஆனால் காற்று அசிங்கமாக இருக்கிறது
சுவாசித்தல் கால விரயம்.
பகைவர் கூறுகிறார்
நாடுகளே குற்றவாளிகள்
நாடுகளே தனிமனிதர்கள் என்பதால்.
பரிதாபகரமான மேகங்கள் பரிதாபகரமான எரிமலைகளைச் சுற்றிச் சுழல்கின்றன
சபிக்கப்பட்ட கப்பல்கள் நம்பிக்கையற்ற பயணங்களை மேற்கொள்கின்றன
பரிதாபகரமான மரங்கள் பரிதாபகரமான பறவைகளாகக் கரைந்து மறைகின்றன
தொடக்கத்திலிருந்தே எல்லாமும் கெட்டுப்போய்விட்டன.
(டாவிட் உங்கெர்)

2 பண வீக்கம்

ரொட்டி விலை உயர்ந்தது எனவே ரொட்டி விலை உயர்ந்தது மீண்டும்
வாடகைகள் உயர்ந்தன
இது உடனடியாக எல்லா வாடகைகளையும் இரட்டிப்பாக்கின
துணிகள் விலை உயர்கிறது
எனவே துணிகள் விலை மீண்டும் உயர்கிறது
வேறு வழியெதுவும் இல்லை
ஒரு விஷ வட்டத்துக்குள் நாம் சிக்கியிருக்கிறோம்.
அங்கே கூண்டுக்குள் இருக்கிறது உணவு.
அதிகமில்லை. ஆனால் அங்கு உணவிருக்கிறது.
வெளியில் மட்டுமே சுதந்திரத்தின் பெரும்பரப்பு இருக்கிறது.

(மில்லர் வில்லியம்ஸ்)

3 சூழல் பலவீனமடைந்து வருகிறது

நீங்கள் தான் சூரியனைப் பார்க்க வேண்டும்
ஒரு புகைக் கண்ணாடி வழியாக
விஷயங்கள் மோசமாக இருக்கின்றன என்பதை அறிய.
அல்லது எல்லாமே அருமையாக இருக்கின்றன என நீங்கள் நினைக்கலாம்.
நான் சொல்கிறேன் நாம் பின்னாடிப் போய்த்தான் ஆகவேண்டும்
குதிரைகளால் இழுக்கப்படும் கார்களுக்கு
நீராவியில் ஓடும் விமானங்களுக்கு
அல்லது கல்லில் செதுக்கிய டீவிப் பெட்டிகளுக்கு.

கிழடுகள் கூறியது சரிதான்:
நாம் பின்னாடிப் போய் விறகில் சமைக்க வேண்டும் மீண்டும்.

(மில்லர் வில்லியம்ஸ்)

4 சிலுவை

விரைவில் அல்லது பின்னர், நான் அழுதுகொண்டே வருவேன்
சிலுவையின் திறந்த கரங்களுக்கு.

பின்னரை விட விரைவில் நான் விழுவேன்
சிலுவையின் காலடியில் எனது முழந்தாளிட்டு.
என்னை நான் தடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்
சிலுவையை நிச்சயதார்த்தம் செய்து கொள்வதிலிருந்து:
பாருங்கள்! அவளது கைகளை என்னிடம் எப்படி நீட்டுகிறாள்?

இது இன்றைக்காக இருக்காது
அல்லது நாளைக்கு
அல்லது நாளை
மறுநாளில்
ஆனால் அது நடக்கும் அது நடந்தே ஆகும் என்பதால்.

இப்போதைக்கு சிலுவை ஒரு ஆகாய விமானம்
விரிந்த கால்களுடன் கூடிய ஒரு பெண்.
(ஜ்யார்ஜ் குவாஸா)

5 உதவி!

இங்கு நான் எப்படி வந்து சேர்ந்தேன் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை:

எனது தொப்பியை எனது வலது கையில் பிடித்தவாறு
ஆனந்தத்தால் என்னைப் பித்துப் பிடிக்க வைத்த ஒரு
ஒளிரும் வண்ணத்துப் பூச்சியைத் துரத்தியவாறு
நான் மகிழ்ச்சியாக கால் தெறிக்க ஓடிக் கொண்டிருந்தேன்

திடீரென ஒரு அடி- அம்மா! தலைகுப்புற நான் விழுந்தேன்
தோட்டத்திற்கு என்ன ஆனது என எனக்குத் தெரியாது
முழுமையாக மாறியது காட்சி:
எனது வாயிலும் மூக்கிலும் ரத்தம் கொட்டுகிறது

உண்மையைச் சொல்கிறேன், என்ன நடக்கிறதென எனக்குத் தெரியவில்லை:
இறுதியாக இந்த ஒரே ஒரு முறை என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்
அல்லது எனது தலைக்குள் ஒரு குண்டைச் செலுத்துங்கள்.
(டாவிட் உங்கெர்)

ஸ்பானிஷில் இருந்து ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்த்தவர்கள் பெயர்கள் கவிதைகளின் முடிவில் அடைப்புக் குறிகளுக்குள் உள்ளன.

SIBICHELVAN’S POEMS ( தமிழிலிருந்து ஆங்கிலத்தில் ) Rendered in English by Latha Ramakrishnan

download (23)

SIBICHELVAN’S POEMS

Rendered in English by Latha Ramakrishnan

1

JUST AS A CARROT ROLLS

Utterly helpless

Grandma keeps waiting….

Waiting to be far away from her

kith and kin;

Being on her own.

Death is yet to come

She keeps waiting for that too.

Relatives are yet to come

She waits for their arrival too.

Everything

Keeps rolling just as a carrot rolls

So very casually.

ஒரு கேரட் உருண்டு போவதைப் போல

எதுவும் செய்ய இயலாமல் காத்துக்கொண்டிருக்கிறாள் பாட்டி

உறவுகளை விட்டு வெகு தொலைவில்

தனித்து இயங்க வேண்டுமெனக் காத்திருக்கிறாள்

மரணம் வந்தபாடில்லை

அதற்கும் காத்திருக்கிறாள்

உறவுகள் வந்தபாடில்லை

அதற்கும் காத்திருக்கிறாள்

எல்லாமே

ஒரு கேரட் உருண்டு போவதைப் போல

அவ்வளவு இயல்பாக உருண்டுகொண்டிருக்கின்றன.

••••••••

download (24)

2

In the eastern sky

from Northeast to Southeast

an evening rainbow has curved itself

its hues scattered

on the mounts

and a little on the humans also.

கிழக்குவானில்

வடகிழக்கிலிருந்து

தென்கிழக்கிற்கு

தன்னை வளைத்துக்கொண்டிருக்கிறது

ஒரு மாலை நேர வானவில்

அதன் வண்ணங்கள் தெறித்துவிழுந்தது

மலைகள்மீது

மற்றும்

கொஞ்சம் மனிதர்களின் மீதும்

3

I search for

that came searching for

keeping safely under lock and key

in the house

I continue searching for

if any of you see tell me

its you

I came searching for.

தேடிவந்ததை

தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்

தேடிவந்தது

பாதுகாப்பாக வீட்டில் வைத்து பூட்டிவிட்டு

தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்

உங்களில் யாரவது பார்த்தால் சொல்லுங்கள்

தேடிவந்தது

என்னைதான்

4

MOUNTAIN MELODIES

(1)

As breakfast

I ate a piece of mountain rock

Hiccupping when I gasped

I drank Waters of mountain- cataract.

As meals

I sliced from the mount and swallowed

a handful of sand.

Throughout the day

I would carry a hillock on my back

and play leaping from the peak of

this mount to that.

As my supper

I squeeze the mount and drink its juice.

In the interim period

I would munch a few pebbles.

Hence

Forever my name is

Malaisami, the Mountain-God.

•••