Category: மொழிபெயர்ப்பு கவிதை

கோபாலகிருஷ்ண அடிகா (1918-1992) / மூலம் : கோபாலகிருஷ்ண அடிகா ஆங்கிலம் : சி.பி.ரவிகுமார் / தமிழில் : தி.இரா.மீனா

கோபாலகிருஷ்ண அடிகா (1918-1992)

மொகேரி கோபாலகிருஷ்ண அடிகா கன்னட கவிதை உலகில்” நவ்யா’ இலக்கிய இயக்கத்தின் முன்னோடி. ஏறத்தாழ ஐம்பது ஆண்டுகாலம் இலக்கிய உலகைப் படைப்புகளால் பெருமைப்படுத்தியவர். ஆங்கிலப் பேரா சிரியர், முதல்வர் என்று முக்கிய பொறுப்புகள் வகித்தவரெனினும் சாட்சி பத்திரிக்கையின் ஆசிரியராக இருந்து கன்னட இலக்கியத்தை பெரும்பான்மை மக்களுக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தவர் என்ற போற்றுதலுக்கு உரியவர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.மண்ணின் வாசனே, அனந்தே, பூமி கீதா, வர்த்த மானா,பாவதரங்கா ஆகியவை அவருடைய படைப்புகளில் சிலவாகும்.

மூலம் : கோபாலகிருஷ்ண அடிகா

ஆங்கிலம் : சி.பி.ரவிகுமார்

தமிழில் : தி.இரா.மீனா

விமர்சகர்

நான் ஏறிய உயரத்திற்கு நிழல்போல நீயும் ஏறினாய்,
தாழ்வு ஆழங்களில் நான் குதித்து நகர்ந்தேன்,
உன் சிறகுகளை என்னுடைய சிறகுகளோடு உராய்ந்தபடி
நீயும் நான் பறக்கும் தொடுவானத்தில் பறக்கிறாய்.
என்னைப் போல புதிய எல்லைகளை தேடுகிறாய் ;
இன்னமும் நீ தனியாகவே நிற்கிறாய் ,
தீண்டப்படாமல், உன்னைப் பரத்தியபடி,
மேலே ,கீழே , சுற்றி வானத்தை ஊடுருவியபடி
நிலத்தைத் துளையிட்டபடி

தலையிலிருந்து கால்வரை நான் என்னைத் திறந்து கொண்டேன்.
உள்ளிடத்தை உப்பால் நிரப்பினேன்

காயங்களைத் ஆற்றிக்கொண்டேன்
நிலத்தடிக்குப் போய் காட்டேரியானேன்
மேலே வந்து சூரியனை நோக்கிக் குதித்து ,
சிறகுகளை எரித்துக் கொண்டேன்,
மண்ணில் விழுந்தேன்.
அந்த இடத்தைச் சுற்றி குகை அமைத்துக்கொண்டேன்
அந்தக் குகையின் கும்மிருட்டானேன்
பதினான்கு வருடங்கள் போராடினேன்,கசந்து போனேன்
பழுத்து, நெருப்பைப் போல வெடித்தேன்,
சிற்குகள் மீண்டும் கிடைத்தது , காணும் சிறகாக ஒன்றும்
காணாததாக மற்றொன்றும்.
இசைவானவனாக மாறிக் கொண்டிருந்தேன்.
ஸ்தூலத்திலிருந்து சுருக்கத்திற்கு
சுருக்கத்திலிரு!ந்து உண்மைக்கு ––இவை எல்லாமும்
உன்னாலும் பார்க்கப்பட்டிருக்கிறது,
என்றாலும் நிழலைப் போல
இன்னமும் நீ முழுமையாக , இடையீடின்றி…

நீ மனக்கண்ணில் எழுகிறாய்; நீ வெளியே இல்லை,
ஆனால் எனக்குள் இருக்கிறாய்;
சோதித்து ,அளந்து,எடைபோட்டு,சரிபார்த்து—இவையெல்லாம்
உன் பணிகள்.நான் உறங்கும் போது ஊசியால் குத்தினாய்
எனக்குள் வீங்கியிருந்த தேவையற்ற
காற்றை வெளியேற்றினாய்.
நீ உள்ளிருக்கும் நிழலா?அல்லது,
சித்ரகுப்தனின் ஒரு தூதனா?
உணர்ச்சியுள்ள எந்த விலங்கும் செய்ய விரும்புகிற
அலைந்து திரிதலுக்கு நீ என்னை அனுமதிக்கவில்லை.

நீ என்னை இரங்கலுக்குட்படுத்தினாய், இரங்கலால் என்னை எரித்தாய்,
சரி ,தவறு என்ற சக்கரத்தில் என்னைப் பிடித்துக் கொண்டாய்
என்னை அவமதித்து,தெருக்களில் இழுத்துச் சென்று கொன்றாய்,
கொன்றதன் மூலம் எனக்குப் புத்துணர்ச்சி தந்தாய்,
நீ ,ஒரு சனி, ஒரு அட்டைப் பூச்சி, இருப்பினும் ஒரு சினேகிதன் .என் ஆசான்.
உன் கண்கள்

உன் கண்கள் .அவை வித்தியாசமானவை, உன் கண்கள் !

அவைகளின் தங்க இழையில் என்னிதயம் சிக்கிக்கிடக்கிறது.

அவற்றின் நீலவானில் என்நெஞ்சு பறக்கிறது.

பனியின் வெண்மைக்கிடையில்

ஒளிரும் நீலக்கற்களா அவை ?

அல்லது வெண்தாமரையின் கருவறையிலிருந்து

எட்டிப் பார்க்கும் ஒரிரு குழந்தை தேனீக்களா?

உன் இதயக் கடைசலிலிருந்து தெறிக்கும் திவலைகளா?

ஒவ்வொன்றிலும் இத்தனை காதலை நிரப்பிக் கொண்டும்

எப்படி அவைகளால் இவ்வளவு பேசமுடிகிறது?

உன் கண்கள் .அவை வித்தியாசமானவை, உன் கண்கள் !

அவற்றின் நினைவுகளில் மூழ்கி

என் இதயம் தனிப்பயணியாகிறது

என் செந்தாமரை

வழிப்போக்கர்களுக்காக, பிரகாசமாக செந்தாமரை

இன்று மலர்ந்திருக்கிறது என்ன நறுமண விருந்து !

காற்று, தேனீக்கள், அல்லது மெலிதான திவலை

விருந்திற்கு அழைப்பு வேண்டுமா, என்ன?

பொன் கதிர்களால் கிச்சுகிச்சு மூட்டப்பட்டு

தண்ணீர் களிப்புடன் தெறித்துக் கொள்கிறது

எத்தனை வழிகளில் நான் இவற்றை காதலிக்க முடியும்?

தேனீ சுறுசுறுப்பாக வழிகளைக் கணக்கிடுகிறது….

தாமரை நாணுகிறது:

இதழ்கள் கருஞ்சிவப்பாகின்றன.

கவனி! அவனுடைய ஏழு குதிரைகள் பூட்டியதேர்

கிழக்கு வானத்தில் ஊடுருவுகிறது..

அவனுடைய ஒவ்வொரு லட்சக் கணக்கான கைகளிலும்

சிக்கலான காதலின் வலைப் பின்னலைச் சுமக்கிறான்.

அந்தத் தாமரை மகிழ்வுக்குள்ளானது.

தேனீக்களின் ரீங்காரம் தேய்ந்தது;

அது எப்படியோ வெளிறிப் போனது

தன்னைச் சுற்றியுள்ள தேனீக்களை அவள் புறக்கணிக்கிறாள்

என் செந்தாமரை கதிரவனுக்காகக் காத்திருக்கிறாள்,

நாளைய கனவு கதிரவனின் உருவமாகுமா?

பேட்டி :

யு.ஆர்.அனந்தமூர்த்தி கோபாலகிருஷ்ண அடிகாவின் மாணவரும், விமர்சக ருமாவார். அவர் அடிகாவோடு நிகழ்த்திய பேட்டியின் சில முக்கியமான பகுதிகள் இங்கே.இது ’உதயவாணி ’என்னும் கன்னட தீபாவளி சிறப்பிதழில் 1980 வெளிவந்துள்ளது.எந்த மொழிக் கவிஞனுக்கும் ஆர்வமூட்டுவதான பார் வையை யு.ஆர். மற்றும் அடிகா வெளிப்படுத்தியிருப்பது குறிப்பிடத் தக்கது.

யு.ஆர்: உங்கள் இளம்பருவத்து நினைவுகளையும்,அனுபவங்களையும் அடிப் படையாகக் கொண்டே உங்கள் பெரும்பாலான கவிதைகளின் வெளிப் பாடுள்ளது. ஏன் அப்படி ?உங்களைக் கவிதை எழுதத் தூண்டிய ஓரிரு சமபவங்களைச் சொல்ல இயலுமா?

அடிகா: உங்களுடைய கேள்விக்கான பதில் சுலபமானதில்லை.ஆனால் அந்த பதிலைத் தேடுவதும் பொருத்தமானதுதான். குழந்தையின் ஆவலான பார் வைக்கு முன்னால் உலகத்திலிருக்கும் எல்லாமும் புதியதாகவும், மலர்ச்சி யானதாகவுமிருக்கும்.குழந்தையின் மனம் மெழுகுப் பந்து போன்றது.அதில் உலக அனுபவங்கள் கண்ணுக்குத் தெரியாத வகையில் பதிவாகிவிடும்.அவை பின்னாளில் சரியான நேரத்தில் வெளிப்படும்.இது எல்லா மனித உயிர்களுக் கும் பொருந்தும்.இளம்பருவத்தின் அனுபவத் தொகுப்புகள் யாருடைய [கவிஞன்] மனதிலும் புதிய கோணத்தை கறபனைகளோடு உருவாக்கும்.இந்த அனுபவங்களும்,கற்பனைகளும் சாதாரண கருத்து என்பதை மீறி காலவெளி கடந்தவையாகின்ற அந்த உணர்வில் வெளியானவைதான் என்னுடைய சில சிறந்த கவிதைகள்.இளம்பருவ அனுபவங்களை குறைவாகவோ ,கூடுதலா கவோ மதிப்பீடு செய்வதென்பது சிறிது கடினமானதுதான்.நான் இப்போது அந்த நாட்களை நினைக்கும் பொழுது உடனடியாக கேட்க முடிவது –காக்கை யின் அலகில் சிக்கிக் கொண்டு தப்பிக்கப் போராடும் தவளையின் குரல் தான்.அந்த தவளையை காப்பாற்றத் தவறிவிட்ட வேதனையில் நெஞ்சு துடித்ததைக் கேட்க முடிகிறது.மழைக்குப் பின்னால், சம்பிரதாயம் போல வீட்டின் மிக அருகிலிருந்த குளத்தில் நூற்றுக்கணக்கான தவளைகள் குரல் கொடுத்ததைப் பார்த்தும்,கேட்டும் கழிந்த நாட்கள்… இது போல பட்டியலிட்டுக் கொண்டே போகலாம்.எதுவும்முக்கியமானதோ,முக்கியமற்றதோ இல்லை. ஒவ்வொரு சம்பவமும் ஏதாவது ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் எனக்கு முக்கியமா னதாகத் தெரிந்திருக்கிறது.

யு.ஆர் :உங்களின் தொடக்க காலக் கவிதைகளில் நகரக் குறியீடும், பிற்காலக் கவிதைகளில் கிராமம்சார் வெளிப்பாடும் உள்ளது போலத் தெரிகிறதே! இதற்குக் காரணம் உங்களின் கிராமம் சார்ந்த இளம்பருவத் தாக்கம் எனலாமா? ? மொழித் தடை [கன்னடம்] என்பதற்கு இதில் பங்குண்டா?

அடிகா: இந்தியச் சுதந்திர காலகட்டத்தில் நாங்கள் [கவிஞர்கள் மற்றும் படைப்பாளிகள் ] உடனடி கடந்த காலவெளிப்பாட்டிற்கு முதன்மை தந்தது உண்மைதான்.நாங்கள் நகர்ப்புற குறியீட்டுத் தளைகளிலிருந்து தப்பிக்க முயன்றோம். என் தொடக்க காலக் கவிதைகளில் கவனக் குறைவாக நான் நகர்ப்புறக் குறியீடுகளைப் பயன்படுத்தியிருக்கிறேன்.அன்று மேற்கத்திய நாகரி கம் சார்ந்த ஆங்கிலக் கவிதைகளின் தாக்கம் அதிகமிருந்தது என்பதையும் நான் ஒப்புக் கொண்டாக வேண்டும்.எப்படியிருப்பினும், கவிதை எழுதுவதென் பது ஒருவரின் வாழ்வுச் சூழல் என்பதை மட்டும் உள்ளடக்கியதில்லை. இலக் கிய உணர்வுநிலை என்பது வாழ்க்கையின் பன்முகத்தன்மையை அறிவதும், அடையாளம் காட்டுவதும் மட்டுமின்றி ,மாறுபட்ட ,உயர்ந்த அகம்சார் அனுபவங்களின் தேடலுமாகிறது.

யு.ஆர்: மக்கள் ஏற்கும் முறையில் , அணுகுவதற்கு எளிதான வகையில் கவிதைகள் எழுத வேண்டும் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்களா?

அடிகா: நீங்கள் மக்கள் என்று சொல்லும் போது உடனடியாக எழும் கேள்வி ’எந்த மக்கள்’ என்பது. எந்தக் கலையும் எவருக்கும் எளிதல்ல. பொது ஜனங் களை விட்டு விடுவோம்.படித்தவர்கள்,அறிவாளிகள் என்று நாம் சொல்பவர் களில் பலர் கலையின் மீது அவ்வளவு ஈடுபாடு இல்லாதவர்களாகவோ அல்லது கலையுணர்வே அற்றவர்களாகவோ இருப்பதை நாம் பார்க்கவில் லையா? கவிதைகளில் வெளிப்படும் எளிய அனுபவங்கள் எளிமைத் தன் மையை வெளிப்படுத்துவதும் முக்கியமானது.அதே நேரத்தில் மிகச் சிக்கலான அனுபவங்களை காட்டும்போது அந்த வெளிப்பாடு அதிநவீனம் சார்ந்த நிலை யில் அமைவதும் முக்கியமானது.

அணுகுவதற்கு எளிமையான நிலையில் இருப்பதுதான் கவிதை என்று சொல்வது எப்படித் தவறானதோ அது போலவே கடினமாக இருந்து புரிந்து கொள்ளமுடிவதுதான் கவிதை என்று சொல்வதும் – இரண்டும் தவறுதான். இலக்கியத்தில் ஒலிநயம் என்ற தளையை உடைத்துக் கொண்டு வருவது மிக அவசியமானது. வடிவத்தை ஆழமாக புரிந்து கொண்டவரால் அது முடியும்.

தளையை உடைப்பதென்பது ’கட்டுத் தளர்வான செய்யுளை’ உருவாக்கும் வேட்கையல்ல.நம்மைப் புதிய வடிவில் அமைத்துக் கொள்ள நாம் ஓர் இறுக்கமான வடிவத்தை உடைத்து இன்னொன்றை உருவாக்குகிறோம் அவ்வளவுதான்.இன்றைய சூழலில் நாம் – கவிஞர்கள் மக்கள் அணுகும் வகையிலான படைப்புகளைத் தரும் வகையி லான பொறுப்பிலிருக்கிறோம்.

•••

நன்றி :உதயவாணி –கன்னடம் தீபாவளிச் சிறப்பிதழ் –1980

பெண்கைதிகளின் படைப்புவெளி. / தமிழில் : லதா ராமகிருஷ்ணன்)

If there are images in this attachment, they will not be displayed. Download the original attachment

எழுதுவது உயிர்வாழ்வதற்கான உந்துதல்; உயிர்த்திருப்பதற்கான உத்திகளில் ஒன்று. சிறைக்கைதிகளுக்கும். சிறைக்குச் செல்பவர்கள் எல்லோருமே ‘சீரியல் கில்லர்கள்’ அல்ல. சில நேரங்களில் சில மனிதர்களாகவே நம்மில் பலரும்….

முன்பொரு முறை ஏறக்குறைய ஒரு வருடம் சிறார்கள் கூர்நோக்குப்பள்ளிக்கு வாரம் ஒருமுறை சென்று அங்கிருந்த இளங்குற்றவாளிகளிடம் ஆறுதலாகப் பேசி அவர்களுக்குள் இருக்கும் கலைத்திறமைகளை ஊக்குவிக்கும் பணியில் ஈடுபட்ட காலத்தில் ‘என் பிள்ளை வெளியில் இருந்தால் கெட்டுப்போய்விடுவான் – அதனால் இங்கே சேர்த்தேன்’ என்று தெரிவித்த தாயைப் பார்த்தேன். திரைப்படங்களில் பார்த்த சென்னைக் கடற்கரையைப் பார்க்கவேண்டும் என்று வீட்டில் அருகிலிருக்கும் கிராமங்களிலிருந்து கிளம்பிவந்து வழி தெரியாமல் இறுதியில் கூர்நோக்குப்பள்ளியில் வந்துசேர்ந்தவர்கள் இருந்தார்கள். “அப்பாவியாப் பேசுவான்மா – மூணு பெண்களை பலாத்காரம் செஞ்சு இரண்டு கொலைகளைச் செஞ்சவன் – தன் செயலுக்குக் கொஞ்சம்கூட வருத்தப்படாதவன்” என்று காவல்துறை உயர் அதிகாரி சொன்னதிலும் உண்மையிருந்தது.

சிறைவாசம் சீர்திருத்துமா? சீர்திருத்தவேண்டும் என்பது எதிர்பார்ப்பு; நம்பிக்கை. சிறைத்தண்டனை என்பது பெண்கள் விஷயத்தில் இருமடங்கு தண்டனையாகி விடுவது உலகெங்கும் ஒரேபோலத்தானா? இன்று தமிழின் சின்னத்திரை மெகாத்தொடர்களிலெல்லாம் சிறையும் அதில் நடக்கும் அக்கிரமங்களும் அடக்குமுறைகளும் தவிர்க்கமுடியாத அங்கமாகிவிட்டது. இதை விலாவரியாகக் காண்பிப்பதற்கென்றே ஓய்வுபெற்ற காவல்துறை அதிகாரிகள் இந்த நாடகக்குழுக்களில் இடம்பெற்றிருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது. இது எந்த அளவுக்கு உண்மை என்று தெரியவில்லை.

பல்வேறு காரணங்களால் சிறைக்குச் செல்ல நேரும் பெண் கைதிகளின் எழுத்தாக்கங்களை ஒரு தொகுப்பாகக் கொண்டுவர விரும்பி சில வருடங்களுக்கு முன்பு சந்தியா பதிப்பகம் நடராஜன் என்னிடம் அந்தப் பணியையும் அதற்கான சில நூல்களையும் தந்தபோது சரி என்று சொல்லி ஆர்வமாகச் சிலவற்றை மொழிபெயர்த்தும் கொடுத்தேன். ஆனால், ஏனோ அந்த வேலையைத் தொடர்ந்து செய்ய இயலவில்லை. இப்போது மலைகள்.காம் இணையதளத்தில் இதைச் செய்யலாம் என்று தோன்றுகிறது. சந்தியா பதிப்பகம் எனக்கு இட்ட பணியையும் தொடர முடியும். மலைகள்.காம் ஆசிரியர் இதற்கு இடமளிப்பார் என்று நம்புகிறேன். சந்தியா பதிப்பகத்தைச் சேர்ந்த திரு. நடராஜன் அனுமதியளிப்பார் என்றும் நம்புகிறேன்.

இதற்காக நான் படிக்கும் சம்பந்தப்பட்ட பெண்கைதிகளைப் பற்றிய கட்டுரைகளை வரிக்கு வரி மொழிபெயர்க்காமல் அவற்றின் சாராம்சத்தை சுருக்கமாகத் தந்து அவர்களுடைய படைப்புகளில் சிலவற்றையும் தமிழில் மொழிபெயர்த்துத் தரலாம் என்று எண்ணம். போகப்போக இந்த வடிவம் மாறுபடலாம்.

MILA D. AGUILAR (1952 – )

க்ளாரிட்டா ரோஜா என்ற பெயரில் எழுதியவர்

பிலிப்பைன் நாட்டைச் சேர்ந்த மிலா டி அக்யிலார் இதழியலாளர் கவிஞர் ஆசிரியர், போராளி. அதிபர் ஃபெர்டினாண்ட் மார்கோஸின் ஆட்சியை எதிர்த்ததால் தலைமறைவாக நேர்ந்தது. பின், 1984,ஆகஸ்ட் 6ஆம் தேதி கைது செய்யப்பட்டார். க்வீஸான் நகரிலிருக்கும் காம்ப் க்ரேம் ராணுவச் சிறையில் ஒரு மாத காலம் தனிமைச்சிறைவாசம் அனுபவித்தார். பின் பிகுடானில்(Bicutan) சிறைவைக்கப்பட்டார். பிலிப்பைன் நாட்டின் இராணுவ ஆட்சி காலத்தில் (1972) இடதுசாரிக் கடையில் உறுப்பினர் என்று குற்றம்சாட்டப்பட்டு 12 வருடங்கள் தலைமறைவு வாழ்க்கை வாழ்ந்து இறுதியில் 1984இல் ஒரு கல்லூரியில் ஆசிரியராகப் பணிபுரிந்துகொண்டிருந்தபோது கைதுசெய்யப்பட்டவர். அப்படியில்லை என்று மறுப்பு தெரிவித்தார் அவர். இருந்தும் கலகக்காரர் என்பதாய் அவர் சிறையில் தள்ளப்பட்டார்.

அவருடைய கைது தொடர்பாய் உலகளாவிய கண்டனமும் எதிர்ப்பும் எழுந்தது. 1985 இல் அந்நாட்டு உச்சநீதிமன்றம் அவர் மீதான நடவடிக்கையைக் கைவிடும்படி ராணுவ ஆட்சிக்கு உத்தரவிட்டது. ஆனாலும், 1986இல் அக்வினோ ஆட்சி வந்தபிறகே அவர் விடுதலையானார்.

1984 இல் அவருடைய கவிதைத்தொகுப்பு வெளியாகியது. இதன் இரண்டாவது பதிப்பில் சிறையில் எழுதப்பட்ட கவிதைகளடங்கிய ‘புறாக்களை ஏன் கூண்டிலடைக்கிறீர்கள்?’ என்ற தொகுப்பிலிருந்து பன்னிரண்டு கவிதைகள் சேர்க்கப்பட்டன. இவற்றில் சில 1985இல் உயிர்த்துடிப்பு என்ற பொருளைத் தரும் Pintig என்ற தலைப்பில் வெளியான அரசியல் கைதிகளுடைய எழுத்தாக்கங்களடங்கிய தொகுப்பிலும் இடம்பெற்றுள்ளன. Journey: An Autobiography in Verse (1964-1995) என்ற தலைப்பில் அவருடைய கவிதைகளின் முழுமையான தொகுப்பை பிலிப்பைன்ஸ் ப்ரஸ் வெளியிட்டது. 1989 முதல் 1997 வரை 48 காணொளி ஆவணப்படங்களை எழுதி, இயக்கி தயாரித்திருக்கிறார் மிலா.

நூறு கட்டுரைகளுக்கு மேல் எழுதியிருக்கிறார். பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டின் இடதுசாரிக் கட்சியின் அடிப்படை உறுப்பினராக ஆரம்பித்து அதன் தேசிய ஒருங்கிணைந்த முன்னணி ஆணையத் தலைமைப் பொறுப்பு வகித்தார். 1984இல் அப்பதவியிலிருந்து விலகினார். பிலிப்பைன்ஸ் பல்கலைக்கழகத்தில் ஆங்கிலம் மற்றும் ஒப்பாய்வு இலக்கியத் துறையில் கற்பித்தவர் மிலா. எட்டு கவிதைத்தொகுப்புகள் வெளியாகியுள்ளன. இவருடைய முழுமையான தன் வரலாறு The Nine Deaths of M கிண்டில் நூலாக அமேஸானில் இடம்பெற்றுள்ளது.

தன்னுடைய பேட்டி ஒன்றில் “எப்பொழுதுமே நான் ஒரேயொரு நோக்கத்துடன் தான் எழுதியிருக்கிறேன். என் நாட்டிற்கும் என் மக்களுக்கும் உதவவேண்டும் என்ற ஒரே நோக்கத்துடன்” என்று கூறியிருக்கிறார் மிலா.

மிலா டி அக்விலாரின் கவிதைகள் சில:

தனிமைச்சிறையில் பிறந்த குறுங்கவிதைகள்:

கடல்

கால்நிலவின் ஒளியிலும்

ஒளிர்கிறது.

ஒற்றைப் பூ

நினைவில் வைக்கப்பட்டால்

ஒருபோதும் வாடிவதங்குவதில்லை.

மரம் வாழ்கிறது

சூரியக் கிரணங்களால்.

ஆனால் மரநிழலில் தான்

என்றுமான இதமெனக்கு.

சமயங்களில் தோன்றுகிறது _

எஞ்சியிருக்கும் ஒரே தற்காப்பு

தாயின் கருவறையிலான

அமைதிக்குத் திரும்பிவிடுவதுதான்.

சிறை

சிறையென்ப தொரு

இரட்டைச்சுவர்

ஒன்று செங்கற்சுவர்.

இன்னொன்று

பற்பல அடுக்குகளாலான

முள்கம்பியாலானது.

இரண்டுமே கடக்கவியலாதவை.

வெளிச்சுவர்

காவல்கோபுரங்களிலிருந்து

கண்காணிக்கப்படுகிறது.

மற்றொன்று

உள்வயமாயுள்ள சிறை,

அங்கு அவர்கள் தம்மைப்போலவேயான பிம்பத்துள்

உங்களை அடித்து நசுக்கித் திணிப்பார்கள்,

அவர்கள் யாராக இருந்தாலும்.

புறாக்கள் – என் பிள்ளைக்கு

என் மகனுக்குத் தந்தேன்

என்னுடைய கடுஞ்சிறையில் பிறந்து வளர்ந்த

ஒரு ஜோடிப் புறாக்களை.

அவை ’பசைப்பட்டை’ ஒட்டப்பட்ட இறக்கைகளைப் பெற்றிருந்தன.

தங்களுடைய புதிய கூண்டுகளுக்குப் பழக்கப்படும்வரை

பல வாரங்கள் அந்த பசைப்பட்டைகள் அப்படியே இருக்கட்டுமென

பிரத்யேகமாகச் சொல்லப்பட்டிருந்தது.

நான், அவனுடைய அம்மா சிறையிலிருக்கும் நினைப்பு

அவனுக்கு ஒருபோதும் உவப்பாயிருந்ததில்லை.

அதிகநேரம் இருந்ததேயில்லை, வரும்போதெல்லாம்.

அதனால்தானோ என்னவோ,

நான்.ஞாபகார்த்தப் பொருள்களைத் தர நினைத்தேன்.

ஆனால் அவனுடைய புறாக்களின் பசைப்பட்டைகளை

ஒருநாள் அவன் அகற்றிவிட்டு

அவற்றை விட்டுவிடுதலையாகிப் பறக்கச் செய்தான்.

அது என்னைக் கோபப்படுத்தியிருக்கும்

அல்லது குறைந்தபட்சம் துயரத்தையாவது அளித்திருக்கும்

என்று நீங்கள் நினைக்கலாம்.

ஆனால் எங்களிருவருக்கும் ஒரே எண்ணம்தான்போலும் -.

அகன்றி விரிந்த, அதிக நீலமான ஆகாயங்களில்

சுதந்திரமாகப் பறப்பதையே அதிகம் விரும்பும்

புறாக்களை ஏன் கூண்டிலடைக்கவேண்டும்?

சுதந்திரப் புறாவாகச் சிறகடிப்பேன் நான்

(For Sylvia Mayuga)

*ஸில்வியா மயூகா – பிலிப்பைன் நாட்டைச் சேர்ந்த சக-படைப்பாளி)

அவள் எனக்குத் தந்த கிறிஸ்மஸ் பரிசு

வலைப்பின்னலிட்டு விறைப்பாக்கப்பட்ட

வெண்கூண்டிலிருந்து

விடுதலையாகிப் பறக்க முயற்சித்துக்கொண்டிருந்த

ஒரு குட்டி மஞ்சள் புறா.

அவள் எண்ணியதைவிட அதிகப் பொருத்தமானது

(என்று தோன்றுகிறது)

தாற்காலிகமாக

அந்தப் பறவையின் எடை

அதன் கூண்டை தன்னோடு சுமந்துசெல்கிறது,

வால் கதவில் சிக்கிக்கொண்ட நிலையில்.

நானும் அப்படித்தான் சுதந்திரமனிதராயிருப்பேனா

என் வாலில் கூண்டு சிக்கிக்கொண்டவாறு?

அப்படியெனில் நான் வியந்துகொள்வேன்

அதற்குக் காரணம் குறுகிய கதவா?

அல்லது எனது

என்றுமான-இன்றின் சிறை சிறிதாயிருப்பதா?

அல்லது. என் மீதுள்ள மேலங்கியின்

நிறமா–

அல்லது, முக்கியமாக

அந்தளவுக்கு விறைப்பாக்கப்பட்டிருப்பதா?

நாங்கள் பிழைவடிவங்கள் ( பாவோ ஹாவிக்கோ கவிதைகள் ) / ஃபின்னிஷ் கவிதைகள் – ஆங்கிலத்தில்: அன்செல்ம் ஹால்லோ – தமிழில்: சமயவேல்.

பாவோ ஹாவிக்கோ

நாங்கள் பிழைவடிவங்கள்:
கவிதைகள்

1
ஒருமலர்ப்பாடல்

ஃபிர்மரங்கள்ஆட்டத்தில்;
ஊசியிலைமரக் காய்கள் பெய்கின்றன கீழே
முடிவே யில்லாமல்;
ஓ நீ, மரம்வெட்டுபவனின் மகள்,
மலைகளைப் போன்ற செங்குத்து,
கரகரப்பாகவும் படோடோபமாகவும்
கேள்,
நீ ஒருபோதும் காதலித்திருக்கா விட்டால், நான்
ஒருபோதும் காதலிக்கவில்லை (உனது
கசப்பான வார்த்தைகள்
நாம் பிரிந்தபோது), ஓகேள்-
ஊசியிலைமரக் காய்கள், உன் மீது பெய்கின்றன
எக்கச்சக்கமாக, முடிவேயில்லாமல்,
இரக்கமே இல்லாமல்.

000

குழந்தைகள் என்னுடைய இந்த முகத்தைப் பெறுகிறார்கள்
நான் ஒரு புது வாழ்வைத் தொடங்கும் போது
மண், தாவரங்கள் போல,
கவிதைகளிடமிருந்து ஓய்வு பெறுதல்.
ஆனால் பிறகுஎங்கே போகும் என் சுவாசம் ?
மற்றும் நான் எவ்வாறு மகிழ்ச்சியோடு இருக்க முடியும்
பன்றிகள் குளம்புகள் முளைக்கிறதைப் பார்க்காமல்,
தோட்டத்தில் கீரை பழுத்தவாறு, பொன்னான…ஓ,
தாமதமாகி விட்டது,
என் தாத்தாவின் தலைவிதி,
ஒரு பயங்கரமான உதாரணம்,
மிக மந்தம் அவர், எல்லா நாற்பத்து-நான்கு
(மற்றும் அது
மிக மோசமான மந்தம்) அவர் ஓய்வுபெற்ற போது,
ஓ அது எடுத்துக் கொள்கிறது முழு மனிதனையும்
சும்மா காற்றின் ஓசையைக் கேட்பதற்காக
சூரிய உதயத்திலிருந்து அஸ்தமனம் வரை
மற்றும் நீண்ட இரவு முழுக்க,
ஓ அது உங்கள் பலம் முழுவதையும் எடுத்துக் கொள்கிறது
மெய்யாக ஓய்வில் இருக்க:
அங்கே நடைபாதை கிடையாது
கடவுள்களுக்கு.

000000

2
பிறந்த இடம்

இன்னும், மகிழ்ச்சியுடன் நாம் ஒரு வார்த்தை பேசியாக வேண்டும்,
சூரிய ஒளியைக் கைப்பற்ற ஒரு வீட்டைக் கட்டு,
பள்ளத்தாக்கின் மேல் இருக்கும் உன் ஜன்னல்களைத் திற;
ஆகையால் மரத்துக்குக் கீழே உட்கார் மற்றும் அது சொல்வதைக் கேள்,
நகைச்சுவைகளைப் பரிமாறு, அதனிடம் பேசு,

எல்லா வெறுப்பையும் விட்டுவிடு, ஃபிர் வளர்வதைப் பார், மற்றும் ரோஜா
அங்கே எவ்வாறு பூக்கிறது, வயலோரம்,

ஏரி உறைவதற்கு முன்பு நீ குதிரைக்காரனின் குளம்படியைக் கேட்கிறாய்
அவர்கள் காட்டுக்குச் செல்லும் வழியில், மலைகள் பொஹிமியாவை இருளடையச்
செய்வதற்கு முன்பு,
பொஹிமிய மலைகள், பொஹிமியக் காடுகள்,
பால்கன் காடுகளின் வெகு ஆழத்துக்குள்,
பால்கன் தூசிப்புயலின் வெகு ஆழத்துக்குள்
பைனும் வில்லோவும் மணலுக்கு மேலே எழும்பும் அங்கே. ஒருவெள்ளைப்
பறவை உட்கார்ந்திருக்கிறது தாழ் கிளையில்
தானுபி நதியின் அந்தக் கரையில், ஒரு பரிதாபகரமான அழுகை முழுமையடைகிறது.

000

ஆனால் என்ன, நல்ல நாட்கள் நம்மைத் தாக்கி ஊமைகளாக்கும் என்றால்,
எவ்வாறு நாம் பொறுத்துக் கொள்ளமுடியும் மௌனமாய் வீழ்ந்துவிடாமல்,
எவ்வாறு நாம் பொறுத்துக் கொள்ளமுடியும் மௌனமாய் வீழ்ந்துவிடாமல் கவிதைகள்
எதையும் அர்த்தப்படுத்தாமல் காண்பிக்கப்படும் போது,
இது, இக்காலத் தலைமுறையின் புகழ்ச்சிக்காக:
நாம் அதை எழுதினோம், அந்தக் கவிதை, பிறகு நாம் அமைதியாக வீழ்கிறோம், கேள்:
இது இப்பொழுது பறைகளின் காலம்.

இது பறைகளின் காலம்,
மற்றும் ஒரு சப்தத்தைப் பறையடிப்பது ஊமை இருட்டு அதை முந்திச் செல்லும்போது,
அடர்ந்த இருட்டு, அது ஒரு குரலைச் சுமக்கமுடியாது,
இருமுறை, இல்லை,
ஏழுமுறைகள் இங்கே குழுமியிருந்தது கரும்படைப் பிரிவு,
கருப்புக் கொடிகளின் கீழ்,
மற்றும் இது அது மாதிரி இல்லை, இங்கே அது குழுமியிருந்தது, ஆனால் இது
இப்பொழுது
மற்றும் இப்பொழுது மட்டுமே பறையொலி இதைக் கூறவிருக்கிறது:

இப்பொழுது தான் நேரம், மரணத்திற்கு முன்பு இப்பொழுது தான் நேரம்,
மரங்கள் மலர்களால் நிறைவதற்கு முன்பு,
மற்றும் இவ்வாறாக, இந்தத் தங்கப் பத்தாண்டுகள் தொடங்கிவிட்ட போதும்
ஒரு முடிவை நோக்கி ஈர்க்கப்படுகிறது,
அபூர்வ நட்பும் தீர்ந்து போகத் தொடங்குகிறது, தங்கம் மாற்றப்படுகிறது
இரும்புக்காக.

000

பைன்மரக் காடுகள், பெருங்கவனத்துடன் பயன்படுத்தப்படுகின்றன,
பால்கன் காடுகளிலிருந்து இந்த மரநிலங்கள் வரையிலும் வழிநெடுக,
இங்கு
கவனத்துடன், ஈரமானவைகள் அந்திக்கு முன்பே மூடப்படுகின்றன
அடுப்பு சூடாக இருப்பதற்காக
எவ்வளவு மாற்றவே முடியாதது இந்த உலகம், அச்சுறுத்துகிறது, அது இங்கே, எப்போதும்
இங்கு,
நாங்கள் மட்டுமே நகர்கிறோம்,
என்ன செய்வதென நான் என் மனதைத் தேற்றிக் கொள்ள, எதைத்
தொடங்குவது
வரப்போகாத கடிதத்திற்காகக் காத்துக் கொண்டு,

முனைகளில் தங்கம் பூசிய இறந்த மனிதனின் கடிதத்தைக் கொண்டு வாருங்கள்
காட்டு வழியாக
இது ஒரு பெருங்காடு, அதன் பெரும் பெருமை பால்கனிலிருந்து இந்தக் காட்டை
வந்தடைகிறது,
இது தலைமுறைகளின் பரம்பரைச் சொத்து, கவிஞர்களும் கூட ஓய்வெடுக்கிறார்கள்,
அங்கே,
ஓ, இறுதியாக நான் இதைக் கூறமுடியும், அவர்கள்அங்கே ஓய்வெடுக்கிறார்கள்,
கீழே தோண்டினால், பெரும் முயற்சியுடன் அழுத்தி நசுக்கப்பட்டு
புதைமேட்டுப் புல்லுக்கு அடியில்,
அது உண்மை: அவர்கள் ஓய்வெடுக்கிறார்கள்,
இந்த மாபெரும் காடு, நான்அவைகளிடம் பொறாமை கொள்கிறேன், காற்று என்னை
வளைக்கிறது முன்னோக்கி
மற்றும் எனது கைத்தடியைப் பறித்துக் கொண்டது முடிவற்ற புயலில்,
அவர்களது புதைகுழிக்குக் குறுக்கே காற்று வீசுகிறது,

ஆனால் விடியல், விடியல், அனைத்திலும் மிக முக்கியமானது: மெல்லிய
மின்னல் மரவுச்சிகளின் மேல்,
நாம், நாமாகவே உறைந்த ஏரியின் குறுக்கே நகர்கையில், போகிறோம்
எங்கே? ஒரு மலர்தலுக்காக.

000

கனமானது, ஈரவானம், ஆனால் இங்கே பூமி கனமானதில்லை,
லேசாக இருக்கிறது பூமி,
ஒளி இந்த மகனின் மேல் பொய் சொல்கிறது ஈர பூமியிடம்,
அவனது முடி மட்டும் ஃபிர் மரங்கள் கொண்ட ஒரு மொத்தக் காட்டின் மதிப்புடையது,
அவனது குரல் தரைக்கு வெளியே கேட்கிறது, ஒரு வேர் தருகிற
குரல்
பூமியிலிருந்து அது கிழிக்கப்படும் பொழுது.

கவிதை ஓ கவிதை, எனது ஒரே பிறந்த இடம், நான் பேசுகிறேன் அதை,
அது என் காதலுக்குரியது, பாடலுக்குள்ளே மலர்ந்து கொண்டிருக்கிறது,
ஆனால் நானும் கூட எனக்காக ஏங்குகிறேன், நான் இருக்கும் அந்த இடத்திற்காக, ஒரு
வெட்டவெளி,
ஒரு மலர்களின் வயலில் ஓர்ஆத்மா,

ஓ மாறுதலின் ஒரு முடிவுக்காக நான் ஏங்குகிறேன், நான் இருக்குமிடத்தில் நிற்பதற்காக,
ஆத்மா ஒரு வெட்டவெளி,
மிக அதிக உழவாலும் அறுவடையாலும் ஒருவயல் மலடாக மாறுகிறது;

எங்களில் பன்னிரண்டு பேர் இருக்கிறோம் இங்கே, அவர்களில் ஒருவர் ஓர் அரை
மனிதன் மட்டுமே
மற்றும் எங்களில் ஒருவர் ஒரு துப்பாக்கியுடன் கூடிய ஒரு ஜோடிக் கைகள் மட்டுமே;
நாங்கள், பிழைவடிவங்கள், யுத்தநடையைத் தொடங்கினோம் மற்றும் நடந்து வெளியேறினோம்
அந்திக்குள்
இப்பொழுது எங்கள் தொலைந்த நிழல்கள் இனிமேலும் அழப் போவதில்லை
பூமிக்குள்ளிருந்து,

இப்பொழுது சூரியகாந்திகளுக்கு நடுவில் நிற்கும் எங்களைப் பார், அந்திப்
பொழுதிற்குள்,
கறுத்த உடைந்த தண்டுகளுக்கு நடுவில்,
எங்களைப் பார், நாங்கள் நிற்கும் இடத்தில் பன்னிரண்டு வெட்டவெளிகள்
மலர்களின் வயலில்.

000

நீ நிலவை மணந்துகொள்
மற்றும் கடல் மற்றும் நிலவு மற்றும் பெண்: எல்லாம்,காதுகளற்றவை,
அவர்களது குரல்களை நீ கேட்பாய், நீ அவர்களிடம் பேசுவாய்
மற்றும் அவர்கள் சொல்கிறார்கள்
இது ஒரு விளையாட்டு.

000000

ஃபின்னிஷ் கவிதைகள் – ஆங்கிலத்தில்: அன்செல்ம் ஹால்லோ – தமிழில்: சமயவேல்.

நிகனார் பார்ரா கவிதைகள் / தமிழில்: சமயவேல்

1 நவீன காலங்கள்

நாம் பயங்கரமான காலத்தின் ஊடே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்
உனக்குள்ளேயே முரண்படாமல் எதைக் கூறுவதும் சாத்தியமில்லை
பென்டகனின் ஒரு கையாளாக இருக்காமல் உங்கள் நாக்கை நிறுத்துதல்
முடியாதது.
அங்கே வேறு எந்தத் தேர்வும் இயலாதது என்பது எல்லோருக்கும் தெரியும்
எல்லாச் சாலைகளும் க்யூபாவுக்கே செல்கின்றன
ஆனால் காற்று அசிங்கமாக இருக்கிறது
சுவாசித்தல் கால விரயம்.
பகைவர் கூறுகிறார்
நாடுகளே குற்றவாளிகள்
நாடுகளே தனிமனிதர்கள் என்பதால்.
பரிதாபகரமான மேகங்கள் பரிதாபகரமான எரிமலைகளைச் சுற்றிச் சுழல்கின்றன
சபிக்கப்பட்ட கப்பல்கள் நம்பிக்கையற்ற பயணங்களை மேற்கொள்கின்றன
பரிதாபகரமான மரங்கள் பரிதாபகரமான பறவைகளாகக் கரைந்து மறைகின்றன
தொடக்கத்திலிருந்தே எல்லாமும் கெட்டுப்போய்விட்டன.
(டாவிட் உங்கெர்)

2 பண வீக்கம்

ரொட்டி விலை உயர்ந்தது எனவே ரொட்டி விலை உயர்ந்தது மீண்டும்
வாடகைகள் உயர்ந்தன
இது உடனடியாக எல்லா வாடகைகளையும் இரட்டிப்பாக்கின
துணிகள் விலை உயர்கிறது
எனவே துணிகள் விலை மீண்டும் உயர்கிறது
வேறு வழியெதுவும் இல்லை
ஒரு விஷ வட்டத்துக்குள் நாம் சிக்கியிருக்கிறோம்.
அங்கே கூண்டுக்குள் இருக்கிறது உணவு.
அதிகமில்லை. ஆனால் அங்கு உணவிருக்கிறது.
வெளியில் மட்டுமே சுதந்திரத்தின் பெரும்பரப்பு இருக்கிறது.

(மில்லர் வில்லியம்ஸ்)

3 சூழல் பலவீனமடைந்து வருகிறது

நீங்கள் தான் சூரியனைப் பார்க்க வேண்டும்
ஒரு புகைக் கண்ணாடி வழியாக
விஷயங்கள் மோசமாக இருக்கின்றன என்பதை அறிய.
அல்லது எல்லாமே அருமையாக இருக்கின்றன என நீங்கள் நினைக்கலாம்.
நான் சொல்கிறேன் நாம் பின்னாடிப் போய்த்தான் ஆகவேண்டும்
குதிரைகளால் இழுக்கப்படும் கார்களுக்கு
நீராவியில் ஓடும் விமானங்களுக்கு
அல்லது கல்லில் செதுக்கிய டீவிப் பெட்டிகளுக்கு.

கிழடுகள் கூறியது சரிதான்:
நாம் பின்னாடிப் போய் விறகில் சமைக்க வேண்டும் மீண்டும்.

(மில்லர் வில்லியம்ஸ்)

4 சிலுவை

விரைவில் அல்லது பின்னர், நான் அழுதுகொண்டே வருவேன்
சிலுவையின் திறந்த கரங்களுக்கு.

பின்னரை விட விரைவில் நான் விழுவேன்
சிலுவையின் காலடியில் எனது முழந்தாளிட்டு.
என்னை நான் தடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்
சிலுவையை நிச்சயதார்த்தம் செய்து கொள்வதிலிருந்து:
பாருங்கள்! அவளது கைகளை என்னிடம் எப்படி நீட்டுகிறாள்?

இது இன்றைக்காக இருக்காது
அல்லது நாளைக்கு
அல்லது நாளை
மறுநாளில்
ஆனால் அது நடக்கும் அது நடந்தே ஆகும் என்பதால்.

இப்போதைக்கு சிலுவை ஒரு ஆகாய விமானம்
விரிந்த கால்களுடன் கூடிய ஒரு பெண்.
(ஜ்யார்ஜ் குவாஸா)

5 உதவி!

இங்கு நான் எப்படி வந்து சேர்ந்தேன் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை:

எனது தொப்பியை எனது வலது கையில் பிடித்தவாறு
ஆனந்தத்தால் என்னைப் பித்துப் பிடிக்க வைத்த ஒரு
ஒளிரும் வண்ணத்துப் பூச்சியைத் துரத்தியவாறு
நான் மகிழ்ச்சியாக கால் தெறிக்க ஓடிக் கொண்டிருந்தேன்

திடீரென ஒரு அடி- அம்மா! தலைகுப்புற நான் விழுந்தேன்
தோட்டத்திற்கு என்ன ஆனது என எனக்குத் தெரியாது
முழுமையாக மாறியது காட்சி:
எனது வாயிலும் மூக்கிலும் ரத்தம் கொட்டுகிறது

உண்மையைச் சொல்கிறேன், என்ன நடக்கிறதென எனக்குத் தெரியவில்லை:
இறுதியாக இந்த ஒரே ஒரு முறை என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்
அல்லது எனது தலைக்குள் ஒரு குண்டைச் செலுத்துங்கள்.
(டாவிட் உங்கெர்)

ஸ்பானிஷில் இருந்து ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்த்தவர்கள் பெயர்கள் கவிதைகளின் முடிவில் அடைப்புக் குறிகளுக்குள் உள்ளன.

SIBICHELVAN’S POEMS ( தமிழிலிருந்து ஆங்கிலத்தில் ) Rendered in English by Latha Ramakrishnan

download (23)

SIBICHELVAN’S POEMS

Rendered in English by Latha Ramakrishnan

1

JUST AS A CARROT ROLLS

Utterly helpless

Grandma keeps waiting….

Waiting to be far away from her

kith and kin;

Being on her own.

Death is yet to come

She keeps waiting for that too.

Relatives are yet to come

She waits for their arrival too.

Everything

Keeps rolling just as a carrot rolls

So very casually.

ஒரு கேரட் உருண்டு போவதைப் போல

எதுவும் செய்ய இயலாமல் காத்துக்கொண்டிருக்கிறாள் பாட்டி

உறவுகளை விட்டு வெகு தொலைவில்

தனித்து இயங்க வேண்டுமெனக் காத்திருக்கிறாள்

மரணம் வந்தபாடில்லை

அதற்கும் காத்திருக்கிறாள்

உறவுகள் வந்தபாடில்லை

அதற்கும் காத்திருக்கிறாள்

எல்லாமே

ஒரு கேரட் உருண்டு போவதைப் போல

அவ்வளவு இயல்பாக உருண்டுகொண்டிருக்கின்றன.

••••••••

download (24)

2

In the eastern sky

from Northeast to Southeast

an evening rainbow has curved itself

its hues scattered

on the mounts

and a little on the humans also.

கிழக்குவானில்

வடகிழக்கிலிருந்து

தென்கிழக்கிற்கு

தன்னை வளைத்துக்கொண்டிருக்கிறது

ஒரு மாலை நேர வானவில்

அதன் வண்ணங்கள் தெறித்துவிழுந்தது

மலைகள்மீது

மற்றும்

கொஞ்சம் மனிதர்களின் மீதும்

3

I search for

that came searching for

keeping safely under lock and key

in the house

I continue searching for

if any of you see tell me

its you

I came searching for.

தேடிவந்ததை

தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்

தேடிவந்தது

பாதுகாப்பாக வீட்டில் வைத்து பூட்டிவிட்டு

தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்

உங்களில் யாரவது பார்த்தால் சொல்லுங்கள்

தேடிவந்தது

என்னைதான்

4

MOUNTAIN MELODIES

(1)

As breakfast

I ate a piece of mountain rock

Hiccupping when I gasped

I drank Waters of mountain- cataract.

As meals

I sliced from the mount and swallowed

a handful of sand.

Throughout the day

I would carry a hillock on my back

and play leaping from the peak of

this mount to that.

As my supper

I squeeze the mount and drink its juice.

In the interim period

I would munch a few pebbles.

Hence

Forever my name is

Malaisami, the Mountain-God.

•••

கார்ல் சான்ட்பர்க் கவிதைகள் / தமிழில் : சமயவேல்

கார்ல் சான்ட்பர்க்

கார்ல் சான்ட்பர்க்

கார்ல் சான்ட்பர்க் கவிதைகள்

தமிழில்: சமயவேல்

சட்டை

எனக்கு ஞாபகம் இருக்கிறது உன் பின்னால் ஓடி காற்றில் படபடக்கும்

உனது சட்டையைத் துரத்திப் பிடித்தது.

பல நாட்களுக்கு முன்பு ஒருமுறை நான் ஒரு டம்ளர் நிறைய எதையோ குடித்தேன்

அந்த பானத்தின் மேல் உனது படம் நழுவி விழுந்து நடுங்கியது

மறுபடியும் அது வேறு யாரும் அல்ல, ஒரு கவலையற்ற பெண்ணின் ரீங்கரித்துப் பாடும்

குரலில் நான் உன்னைத்தான் கேட்டேன்.

ஒரு இரவில் நான் ப்ரிய நண்பர்களோடு உட்கார்ந்து கதையளக்கையில்

குளிர்காயும் நெருப்பில் செஞ்ஜுவாலைகள் அவைகளுக்கே சொந்தமான மொழியில்

ஒரு பரந்த வெள்ளை விண்மீன்களோடு சடசடத்து உரையாடின:

அவலட்சணமான தள்ளாடும் நிழல்களில்

பதுங்கிச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தது நீ தான்.

ஞாபகார்த்தத்தின் உடைந்த பதில்கள் என்னை அனுமதிக்கட்டும் நீ உயிருடன் இருப்பதை அறிய

வெறிபிடித்த நகரத்தின் தள்ளுமுள்ளுக்குள் ஏதோ ஒரு இடத்தில்

ஒரு வாசலுக்குப் பின்னால் ஒரு மாய முகத்தை நீட்டியவாறு.

அல்லது ஒரு ஓக்மரக் கிளைகளின் வளைவின் அடியில் மௌனமாகக் காத்திருக்கும்

பாசிபடர்ந்த இலைகளின் ஒரு குவியலுக்குக் கீழ் எப்போதும் போல தயாராக இருப்பாய்

மீண்டும் வெளியே ஓட, உனது படபடக்கும் சட்டையைப் பிடிக்க நான் துரத்தும் போது.

௦௦௦௦௦௦

வெடி வைப்பவர்

ஒரு ஜெர்மன் உணவகத்தில் இரவுச் சாப்பாட்டில் இறைச்சித் துண்டுகள் வெங்காயங்கள்

சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த ஒரு வெடி வைப்பவருடன் நான் உட்கார்ந்தேன்.

அவர் சிரித்தார் கதைகள் கூறினார் அவரது மனைவி, அவரது குழந்தைகள், மற்றும்

உழைப்பின் விளைவு மற்றும் உழைப்பாளர் வர்க்கம் பற்றி.

ஒரு செழிப்பான, சிவப்பு ரத்தத்தால் ஆன பொருள் என வாழ்க்கையை அறிந்த

ஒரு அசைக்க முடியாத மனிதரின் சிரிப்பாக அது இருந்தது.

ஆமாம், அவரது சிரிப்பு, சாம்பற் பறவைகள் தங்களது றெக்கைகளால் ஒரு புயல் மழையின் ஊடே

இடித்துப் பறந்து ஒலித்த களிப்பின் மகிமையால் நிரம்பிய கூவல்.

தேசத்தின் எதிரி என அவர் பெயர் பல செய்தித்தாள்களில் வந்தன மற்றும் அவருக்கு

தேவாலயத்தார்கள், பள்ளிகள் நடத்துவோர் தங்களது கதவுகளைத் திறந்து வைத்தார்கள்.

இறைச்சித் துண்டு மற்றும் வெங்காயங்கள் ஊடே ஒரு வெடி வைப்பவராக அவரது

ஆழமான பகல்களையும் இரவுகளையும் பற்றி அவர் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசவில்லை.

நான் மட்டுமே நினைவு கொள்கிறேன் அவரை ஒரு வாழ்வின் காதலராக,

குழந்தைகளை நேசிப்பவராக, எல்லா சுதந்திரமான, கவலையற்ற சிரிப்புகளையும்

எங்கும் நேசிக்கும் ஒருவராக-சிவப்பு இதயங்கள் மற்றும் உலகம் முழவதிலும் உள்ள

சிவப்பு ரத்தத்தை நேசிப்பவராக.

மூடுபனி

மூடுபனி வருகிறது

குட்டிப்பூனையின் பாதங்களில்.

பின்னங்கால்களை ஊன்றி உட்கார்ந்து

அது மௌனமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது

துறைமுகம் மற்றும் நகரத்தின் மேல்

பிறகு நகர்ந்து செல்கிறது.

௦௦௦௦௦௦

சிரிக்கும் சோளம்

அங்கே ஓர் உயரிய கம்பீரமான மடத்தனம் இருந்தது

முந்தாநாள் மஞ்சள் சோளத்தில்.

மற்றும் நாளை மறுநாள் மஞ்சள் சோளத்தில்

அங்கு உயரிய கம்பீரமான மடத்தனம் இருக்கும்.

பிந்திய கோடையில் பழுத்துவிட்டன கதிர்கள்

ஒரு வெற்றிச் சிரிப்புடன் வாருங்கள்,

ஓர் உயரிய வெற்றிச் சிரிப்புடன் வாருங்கள்.

நீண்டவால் கரும்பறவைகள் கரகரப்பானவை.

சிறிய கரும்பறவைகளில் ஒன்று ஒரு சோளத்தட்டையில் கீச்சிடுகிறது

மற்றும் அதன் தோளில் ஒரு செம்புள்ளி

என் வாழ்க்கையில் நான் ஓர்போதும் கேட்டதில்லை அதன் பெயரை.

கதிர்களில் சில வெடிக்கின்றன.

உட்புறம் ஒரு வெண்சாறு செய்யும் வேலை.

சோளப்பட்டு படர்கிறது நுனியில், தொங்கி ஆடுகிறது காற்றில்.

எப்போதும்—வேறு எந்த வழியிலும் ஒருபோதும் தெரியாது எனக்கு—

கூடிப் பேசுகின்றன காற்றும் சோளமும் விஷயங்களை.

மற்றும் மழையும் சோளமும் சூரியனும் சோளமும்

ஒன்றுகூடிப் பேசுகின்றன விஷயங்களை.

சாலையின் மேல் இருக்கிறது தோட்ட வீடு.

பக்கவாட்டில் வெள்ளை மற்றும் ஒரு குருட்டாம் பச்சை தளர்ந்து தொட்டிலாடும்.

சோளம் நசுக்கப்படும் வரை அது மாறாதிருக்காது.

விஷயங்களைக் கூடிப் பேசுகிறார்கள் விவசாயியும் அவனது மனைவியும்.

oooo

நாகொல்லாகொட தர்மசிறி பெனடிக்ட் / அவர்கள் நம் அயல் மனிதர்கள் 15 / எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

images (8)

பத்திக் கட்டுரைத் தொடர்

பாரேன் அம்மா எனக்குப் புற்றுநோயாம்…!

கருங்கற்பாறை இரும்பையொத்த
உறுதியான உடலை எனக்குத் தந்து
இளகிய மனதை ஏன் தந்தாய் தாயே எனக்கு
மனைவியின் நேசம் நாணற் பாயை
உதறித் தள்ளிச் சென்ற நள்ளிரவில்
அழுதழுது தலையணையில்
விழிநீர் தேக்கியது நீதான் அம்மா

ஆகவேதான் தனித்திருக்கிறேன் நான் இன்று
நிழல் மாத்திரமே அருகிலிருக்கிறது
மனைவியும் விட்டுச் சென்றுவிட்டாள் என்பதனால்
தாமாக மூடிக் கொள்கின்றன விழிகள்
பெண்களைக் கண்டதும்

நள்ளிரவில் உன் கல்லறையருகில் வந்து
உன்னைத் தேடுகிறேன் எனது தாயே
நிலைத்திருக்கும் உன் உருவம் தவிர
யாருடைய உருவப்படமும் இல்லை
இவ் வெற்றுப் பாக்கெட்டில்

மஹரகம புற்றுநோய் வைத்தியசாலைக்கு
அருகில்தான் இப்போதிருக்கிறேன் அம்மா
ஜீவிதம் முடிய வெகுதூரமில்லை இன்னும்
புற்றுநோயாம் என நுரையீரலே சொல்கையில்
தனிமையைப் போக்கவென சாம்பலாக்கிய
அப் புகைப்பழக்கம் மறக்கடிக்க விடுவதில்லை அம்மா
உனது புதைகுழியில் இடமுண்டல்லவா
விரைவாக வருகிறேன் அம்மா
உன் மடியில் சுருண்டு படுத்திருக்க

நான் வாழ்க்கை கொடுத்த அநேகம் பேர் இன்று
ராஜ வாழ்க்கை வாழ்வது குறித்து மகிழ்ச்சி அம்மா
நீ கட்டளையிட்டபடியே
ஏழைகளுக்காக கவிதைகள் எழுதி எழுதியே
கடமையை நிறைவேற்றி விட்டேன் எனது தாயே
நான் மரணிக்கும் நாளின்
சவப்பெட்டிக்கான பணம் கொடுத்தது
கவிதை எழுதியென்றால் இல்லை அம்மா

******

ஆகவே என்னை நேசித்த தோழமைகளே
எனக்கு விடைபெற அனுமதியுண்டோ
நான் இல்லாத வெறுமையை உணர்வீரோ
இதன் பிறகு கவிதைகள்
இல்லையென்றாலும் அழமாட்டீர்கள்தானே
தொலைதூர வானில் அந்த ஒற்றை ஏழை நட்சத்திரம்
தென்படுகிறதல்லவா உங்களுக்கு
ஐயோ அது நான்தான்
அதைப் பார்த்து எச்சில் உமிழ மாட்டீர்கள்தானே

எங்கு புதைப்பார்களோ தெரியாது
புதைகுழியைத் தேடி
கண்டுபிடிக்கவும் முடியாமல் போகும்
தொப்புள்கொடியை அறுத்த நாள் முதல்
துயரத்தை மாத்திரமே அனுபவித்திருப்பதனால்
சிரேஷ்ட கவிஞர்களே
வேண்டாம் மலர்வடங்கள் எனது நெஞ்சின் மீது
சுமையாக அவை அழுத்தும் என்னை

எப்போதும் உங்கள் இதயங்களை
முத்தமிட்டேன் நான்
ஏழை இளம் கவியென்பதனால் அது
உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்காது
இப்போது எனது தனிமைக்கென
என்னிடம் வந்திருக்கும் புற்றுக் கன்னியே
நான் உன்னைத் துரத்த மாட்டேன்


நாகொல்லாகொட தர்மசிறி பெனடிக்ட் எழுதிய கவிதை இது. ஒரே கவிதையில் மறைந்த அம்மா குறித்த ஏக்கம், விட்டுப் போன மனைவி தந்து சென்ற தனிமை, சிரேஷ்ட கவிஞர்களால் கவனிக்கப்படாத ஏழைக் கவிஞர், அவருக்கு மரணத்தைக் கொண்டு வந்திருக்கும் புற்றுநோய் என பல விடயங்களையும் குறிக்கும் இச் சிறந்த கவிதையை எழுதியிருக்கும் தர்மசிறி பெனடிக்டை ஒரு சுத்திகரிப்புத் தொழிலாளியாக, ஒரு ஏழைக் கூலித் தொழிலாளியாக நீங்கள் எல்லோருமே பார்த்திருப்பீர்கள்.

ஆமாம். அதுதான் அவர். சொந்தமாக ஒரு இருப்பிடமற்று தெருவோரத்தில் படுத்துறங்கும் அக் கவிஞர் சிங்கள மொழியில் ஆயிரக்கணக்கான கவிதைகள் எழுதியிருக்கிறார். எல்லாமே ஏழை மக்களின் துயரத்தைப் பாடுபவை. ஏழைகளுக்காகப் பேசுபவை.

குடை திருத்துபவர்கள், சப்பாத்து தைப்பவர்கள், மரமேறுபவர்கள், சுத்திகரிப்புத் தொழிலாளிகள், யாசகர்கள் என எல்லோருமே நாம் தினந்தோறும் காணும் நம் அயலில் இருப்பவர்கள்தான். அவர்களுக்குள்ளும் ஒரு இதயம் இருக்கிறது என்பதையும், அந்த இதயத்திலும் இயற்கை, இலக்கியம் குறித்த ஈடுபாடுகளும் நேசமும் இருக்கக் கூடும் என்பதையும் எத்தனை பேர் எண்ணிப் பார்த்திருக்கிறோம்? அவ்வாறானவர்கள் குறித்து எண்ணத் தூண்டுகிறதல்லவா இந்தக் கவிதை.

ஆமாம். வறுமையிலும் இலக்கியம் படைக்கும் இவர்கள்தான் எம் மக்கள். நம் அயல் மனிதர்கள்.

– எம்.ரிஷான் ஷெரீப்
mrishanshareef@gmail.com

நாகொல்லாகொட தர்மசிறி பெனடிக்ட் / அவர்கள் நம் அயல் மனிதர்கள் 15 / எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

நாகொல்லாகொட தர்மசிறி பெனடிக்ட்

நாகொல்லாகொட தர்மசிறி பெனடிக்ட்

பத்திக் கட்டுரைத் தொடர்

பாரேன் அம்மா எனக்குப் புற்றுநோயாம்…!

கருங்கற்பாறை இரும்பையொத்த
உறுதியான உடலை எனக்குத் தந்து
இளகிய மனதை ஏன் தந்தாய் தாயே எனக்கு
மனைவியின் நேசம் நாணற் பாயை
உதறித் தள்ளிச் சென்ற நள்ளிரவில்
அழுதழுது தலையணையில்
விழிநீர் தேக்கியது நீதான் அம்மா

ஆகவேதான் தனித்திருக்கிறேன் நான் இன்று
நிழல் மாத்திரமே அருகிலிருக்கிறது
மனைவியும் விட்டுச் சென்றுவிட்டாள் என்பதனால்
தாமாக மூடிக் கொள்கின்றன விழிகள்
பெண்களைக் கண்டதும்

நள்ளிரவில் உன் கல்லறையருகில் வந்து
உன்னைத் தேடுகிறேன் எனது தாயே
நிலைத்திருக்கும் உன் உருவம் தவிர
யாருடைய உருவப்படமும் இல்லை
இவ் வெற்றுப் பாக்கெட்டில்

மஹரகம புற்றுநோய் வைத்தியசாலைக்கு
அருகில்தான் இப்போதிருக்கிறேன் அம்மா
ஜீவிதம் முடிய வெகுதூரமில்லை இன்னும்
புற்றுநோயாம் என நுரையீரலே சொல்கையில்
தனிமையைப் போக்கவென சாம்பலாக்கிய
அப் புகைப்பழக்கம் மறக்கடிக்க விடுவதில்லை அம்மா
உனது புதைகுழியில் இடமுண்டல்லவா
விரைவாக வருகிறேன் அம்மா
உன் மடியில் சுருண்டு படுத்திருக்க

நான் வாழ்க்கை கொடுத்த அநேகம் பேர் இன்று
ராஜ வாழ்க்கை வாழ்வது குறித்து மகிழ்ச்சி அம்மா
நீ கட்டளையிட்டபடியே
ஏழைகளுக்காக கவிதைகள் எழுதி எழுதியே
கடமையை நிறைவேற்றி விட்டேன் எனது தாயே
நான் மரணிக்கும் நாளின்
சவப்பெட்டிக்கான பணம் கொடுத்தது
கவிதை எழுதியென்றால் இல்லை அம்மா

******
ஆகவே என்னை நேசித்த தோழமைகளே
எனக்கு விடைபெற அனுமதியுண்டோ
நான் இல்லாத வெறுமையை உணர்வீரோ
இதன் பிறகு கவிதைகள்
இல்லையென்றாலும் அழமாட்டீர்கள்தானே
தொலைதூர வானில் அந்த ஒற்றை ஏழை நட்சத்திரம்
தென்படுகிறதல்லவா உங்களுக்கு
ஐயோ அது நான்தான்
அதைப் பார்த்து எச்சில் உமிழ மாட்டீர்கள்தானே

எங்கு புதைப்பார்களோ தெரியாது
புதைகுழியைத் தேடி
கண்டுபிடிக்கவும் முடியாமல் போகும்
தொப்புள்கொடியை அறுத்த நாள் முதல்
துயரத்தை மாத்திரமே அனுபவித்திருப்பதனால்
சிரேஷ்ட கவிஞர்களே
வேண்டாம் மலர்வடங்கள் எனது நெஞ்சின் மீது
சுமையாக அவை அழுத்தும் என்னை

எப்போதும் உங்கள் இதயங்களை
முத்தமிட்டேன் நான்
ஏழை இளம் கவியென்பதனால் அது
உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்காது
இப்போது எனது தனிமைக்கென
என்னிடம் வந்திருக்கும் புற்றுக் கன்னியே
நான் உன்னைத் துரத்த மாட்டேன்

நாகொல்லாகொட தர்மசிறி பெனடிக்ட் எழுதிய கவிதை இது. ஒரே கவிதையில் மறைந்த அம்மா குறித்த ஏக்கம், விட்டுப் போன மனைவி தந்து சென்ற தனிமை, சிரேஷ்ட கவிஞர்களால் கவனிக்கப்படாத ஏழைக் கவிஞர், அவருக்கு மரணத்தைக் கொண்டு வந்திருக்கும் புற்றுநோய் என பல விடயங்களையும் குறிக்கும் இச் சிறந்த கவிதையை எழுதியிருக்கும் தர்மசிறி பெனடிக்டை ஒரு சுத்திகரிப்புத் தொழிலாளியாக, ஒரு ஏழைக் கூலித் தொழிலாளியாக நீங்கள் எல்லோருமே பார்த்திருப்பீர்கள்.

ஆமாம். அதுதான் அவர். சொந்தமாக ஒரு இருப்பிடமற்று தெருவோரத்தில் படுத்துறங்கும் அக் கவிஞர் சிங்கள மொழியில் ஆயிரக்கணக்கான கவிதைகள் எழுதியிருக்கிறார். எல்லாமே ஏழை மக்களின் துயரத்தைப் பாடுபவை. ஏழைகளுக்காகப் பேசுபவை.


குடை திருத்துபவர்கள், சப்பாத்து தைப்பவர்கள், மரமேறுபவர்கள், சுத்திகரிப்புத் தொழிலாளிகள், யாசகர்கள் என எல்லோருமே நாம் தினந்தோறும் காணும் நம் அயலில் இருப்பவர்கள்தான். அவர்களுக்குள்ளும் ஒரு இதயம் இருக்கிறது என்பதையும், அந்த இதயத்திலும் இயற்கை, இலக்கியம் குறித்த ஈடுபாடுகளும் நேசமும் இருக்கக் கூடும் என்பதையும் எத்தனை பேர் எண்ணிப் பார்த்திருக்கிறோம்? அவ்வாறானவர்கள் குறித்து எண்ணத் தூண்டுகிறதல்லவா இந்தக் கவிதை.

ஆமாம். வறுமையிலும் இலக்கியம் படைக்கும் இவர்கள்தான் எம் மக்கள். நம் அயல் மனிதர்கள்.

– எம்.ரிஷான் ஷெரீப்
mrishanshareef@gmail.com

கவிஞர் திலீப் குமார லியனகே / அவர்கள் நம் அயல் மனிதர்கள் 14 / பத்திக் கட்டுரைத் தொடர் / – எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

கவிஞர் திலீப் குமார லியனகே

கவிஞர் திலீப் குமார லியனகே

இக் கால கட்டத்தில் போட்டிகள் மலிந்து விட்டன. அனைத்திலுமே போட்டி. எல்லாவற்றிலும் வென்று விட வேண்டுமென மக்கள் ஓய்வெடுக்க நேரமற்று ஓடிக் கொண்டேயிருக்கிறார்கள். நவீன காலம் அனைத்தையும் இலகுவாக்கித் தந்திருக்கிறது. ஆனால் அது இலகுவாக்கித் தந்த அனைத்தும் மனிதனை நெருக்கடிக்கு உள்ளாக்கிக் கொண்டேயிருக்கின்றன.

இவற்றுள் முக்கியமானது கல்வி. மூன்று வயது சிறு குழந்தையின் மூளைக்குள் திணிக்கப்படும் ஆரம்பக் கல்வி தொடக்கம், முதுகலைக் கல்வி முடிக்கும் மத்திய வயது மாணவர் வரைக்கும் கல்வியானது வேட்டை விலங்கொன்றென பின்னால் துரத்திக் கொண்டேயிருக்கிறது. அது தரும் அழுத்தமானது, மனிதர்களை இயல்பாக வாழ்வதற்கோ, பொழுதுபோக்குகளுக்கோ, அவர்களது திறமைகளை வெளிப்படுத்தவோ அனுமதிப்பதேயில்லை.

தற்கால பெற்றோரும் தமது பிள்ளைகளின் கல்விக்கென கடன் பட்டேனும் எவ்வளவு பணம் கூடச் செலவழித்துவிடத் தயாராக இருக்கின்றனர். இதனைக் கருத்தில் கொண்டுள்ள பாடசாலைக் கல்விக்கு மேலதிகமான பிரத்தியேகக் கல்வி வகுப்புக்கள் அநேகமானவை, பணம் சம்பாதிப்பதையே தமது இலக்காகக் கொண்டுள்ளதை இக் காலத்தில் காணக் கூடியதாக இருக்கிறது.

பல ஆசிரியர்கள், தாம் பணம் சம்பாதிப்பதற்காக வைக்கும் பிரத்தியேக வகுப்புக்களுக்கு வருகை தராத, தாம் கற்பிக்கும் பாடசாலை மாணவர்களை கடுமையாகத் தண்டிப்பது குறித்தும், பரீட்சைகளில் புள்ளிகளைக் குறைத்து இட்டு அம் மாணவர்களைத் தோல்வியடையச் செய்வதையும் தினந்தோறும் செய்திகளில் பார்க்கிறோம். பிள்ளைகள் தம் பெற்றோருக்கு அடுத்தபடியாக உயர்ந்த ஸ்தானத்தில் மதிக்கும் குருவின் நிலைமை இன்று இப்படித்தான் இருக்கிறது. பணத்தின் பின்னால் நேரம் காலமற்று அவர்களில் பலரும் ஓடத் தொடங்கி விட்டார்கள்.

அவ்வாறான ஒரு ட்யூஷன் ஆசிரியரின் நிலைப்பாட்டையே கவிஞர் திலீப் குமார லியனகே சிங்கள மொழியில் கவிதையாக எழுதியிருக்கிறார். இந்த டியூஷன் ஆசிரியருக்கு கவிதை எழுதும் இளகிய மனம் வாய்த்திருக்கிறது. தினந்தோறும் கவிதை எழுதி விட நினைக்கிறார். ஆனால் நேரம் வாய்ப்பதில்லை. அவரது நேரமெல்லாம் பிரத்தியேக வகுப்பின் வெற்றிக்காக ஓய்வற்று செலவழிந்து கொண்டேயிருக்கிறது. அந்த மன அழுத்தம் இங்கு கவிதையாக வெளிப்பட்டிருக்கிறது.

ட்யூஷன் ஆசிரியரின் கவிதை

இன்றொரு கவிதை எழுத வேண்டும்
சொல்லும்பொழுதே தாளொன்று
பாதி நிறுத்தப்பட்ட குறிப்பேடொன்று
உம்மென்றிருந்தன எடுக்கும்வரைக்கும்

விடிகாலையில் பாடங்களை மீட்டும் வகுப்பு
ஒன்பது மணிக்கு குழு வகுப்பு
இரவில் விடைதிருத்தும் வேலை
சிவப்புப் பேனையிலிருந்து வழிவது
மனைவியின் முறைப்பு

செஞ்சாயத் தேனீரருந்தியபடி சிற்றுண்டிச்சாலையில்
எழுதிய எளிய கவிதைப் புத்தகத்தின்
கவிதைத் தலைப்புகளே இங்கு
சுவர் முழுதுமிருந்து என்னைப் பார்த்துச் சிரிப்பவை

கரும்பலகையில் வெண்கட்டிபோல
தேய்ந்து போகும் வாழ்விடையே
கவிதைகள் கைவிட்டு நழுவி
எனக்கே மிதிபட்டு அலறும்

இலக்கிய வானில் கவிதையொன்றை
கற்பனை செய்கிறேன்
இரவில் வந்து அரைமயக்கத்தில்
நித்திரை கொள்கிறேன்
கண்களில் வீழ்கின்றன நிலாக் கிரணங்கள்
எவ்வாறு நாளை
கவிதையொன்றை எழுதுவேன்

—–

பிரத்தியேக வகுப்பின் ஆசிரியராக ஆக முன்பு, கவிதைத் தொகுப்பொன்றைக் கூட வெளியிட்டுள்ள கவிஞர், ட்யூஷன் ஆசிரியராக ஆன பின்பு, ஒரே ஒரு கவிதையையேனும் எழுதிடவோ, தனது திறமையை வெளிப்படுத்தவோ, தனது பொழுதுபோக்குக்கோ, தனக்குப் பிடித்ததைச் செய்யவோ நேரமும், வழியுமற்று நிற்பதை எடுத்துரைக்கிறது இந்தக் கவிதை.

இது அனைத்து சமூகங்களுக்கும் பொருந்தும். வேலை நெருக்கடி உருவாக்கும் இந்த மன அழுத்தம்தான் மாணவர்கள் மீது தண்டனையாகவும், குடும்பச் சண்டைகளாகவும், வன்முறைகளாகவும் பரிணமிக்கின்றன. இந்த மன அழுத்தத்தை எதிர்த்துப் போராடும் தைரியம் அனைத்து இளகிய மனங்களுக்கும் அத்தியாவசியமானது.

•••

mrishanshareef@gmail.com

கவிதாயினி யஷோதா சம்மானி விக்ரமரத்ன. / அவர்கள் நம் அயல் மனிதர்கள் 13 – எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

கவிதாயினி யஷோதா சம்மானி விக்ரமரத்ன.

கவிதாயினி யஷோதா சம்மானி விக்ரமரத்ன.

திருமணம் எனப்படுவது இரு மனங்கள் ஒன்றாக இணைந்து வாழ்நாள் முழுவதும் பயணிக்கத் துவங்கும் ஜீவித பந்தம். ஒவ்வொரு இளைஞர் யுவதியுனுள்ளும் தமது திருமண நாள் குறித்த கனவுகள் இருக்கும். அது யதார்த்தமானது. வாழ்நாளில் ஊரும், உறவுகளுமறிய தாம் கதாநாயகனாக, கதாநாயகியாக பரிணமிக்கும், மின்னும் அந் நாளைப் பற்றிய எண்ணங்கள் திருமண வயதைக் கழிப்பவர்களிடமிருப்பது இயல்பானதுதான்.

அக் கனவுகளை நனவாக்குவதாகக் கூறிக் கொண்டு, அத்தியாவசியமான ஒன்றை ஆடம்பரமாகக் காட்சிப்படுத்தி, மணமக்கள் சிக்கனமாகத் தொடங்க வேண்டிய திருமண வாழ்க்கையை, கடனாளிகளாகத் தொடங்கச் செய்யும் வியாபாரங்கள் இக் காலத்தில் மிகைத்துள்ளதையும் பரவலாகக் காண முடிகிறது.

எவ்வளவுதான் கல்வியறிவு இருந்த போதிலும், திருமண விழாக்கள் குறித்த ஊடக விளம்பரங்களின் மாயைகளில் மனம் தொலைத்து திருமணப் பேச்சுவார்த்தை, தரகர் கூலி, நிச்சயதார்த்தம், நண்பர்களுக்கான விருந்துகள், அழகு நிலையச் செலவுகள், ஒப்பனை, ஆடை அலங்காரங்கள், நகைகள், மண மேடை அலங்காரங்கள், உணவு, பரிசுகள் என வாழ்நாளின் ஒரு நாள் நிகழ்வுக்காக கடன் வாங்கி கணக்கு பார்க்காது செலவளித்துவிட்டு வாழ்நாள் முழுவதும் கடன் செலுத்தியே ஓய்ந்து போகும் மணமக்கள் பலரையும் இக் கால கட்டத்தில் பார்க்கக் கூடியதாக இருக்கிறது.

இந் நிலையில் கணவனுக்கு மனைவியையும், மனைவிக்கு கணவனையும் பார்க்கும்போதெல்லாம் தமது திருமணத்துக்காக தாம் பட்ட கடன்தான் நினைவுக்கு வரும். அன்பாகப் பார்க்கும் பார்வைகள் மறைந்து இவனால் அல்லது இவளால்தான் நானின்று கடனாளியாக நிற்கிறேனென தோன்றிக் கொண்டேதான் இருக்கும். திருமண வாழ்க்கை நரகமாவதும், விவாகரத்துக்கள் அதிகமாகவதும், ஜீவிதம் பிடிப்பின்றி நகர்வதும் இதனால்தான்.

திருமண வாழ்க்கையின் ஊடல், கூடல்களை எடுத்துச் சொல்ல அக் காலத்தைப் போல கூட்டுக் குடும்பங்கள் இன்று இல்லை. அனைத்தும் கையடக்கத்துக்குள் சுருங்கி விட்ட இளந் தலைமுறையினரிடத்தில் உபதேசங்களுக்கும் பலனில்லை.

இவ்வாறு, அழகுநிலையமொன்றில் பணி புரியும் பெண்ணொருத்தி தனது திருமண வயது கடந்து சென்றும் திருமணச் செலவுக்கு வழியற்று கல்யாணக் கனவுகளோடு காலந் தள்ளுவதைக் குறித்த கவிதையொன்றை மிக யதார்த்தமாக எழுதியிருக்கிறார் கவிதாயினி யஷோதா சம்மானி விக்ரமரத்ன. அந்தக் கவிதை இதுதான்.

மணப்பெண்களின் பூங்கொத்துகளைச் செய்பவள்

கூந்தலின் சுருட்டை சிக்குகளகற்றி
நேராக்கி பளபளக்கச் செய்வாள்
தோல் வரட்சி சுருக்கங்களகற்றி
உதட்டுச் சாயமிட்டு ஒப்பனை செய்வாள்

செல்வந்தப் பெண்ணொருத்தியின் வதனத்தில்
இருண்ட நிழலகற்றி வெண்மை பரப்பி
மெல்லிய புருவமாகச் சீர்படுத்தும் அதிசயம்
வானிலிருந்து இறங்கியது போன்ற
காசுத்தாளின் உரையாடலற்ற வேண்டுகோளை
சுருட்டியெறிய இயலுமா என்ன?

நுனி வெடித்த குட்டைக் கூந்தல்
குத்தினால் வலிக்கும் நுரையீரல்
சாயமிட்டு மறைக்கும் நரை முடிகள்
குத்தாவிட்டாலும் முள்ளெனத் துளைக்கும் நெஞ்சம்
சொப்பனக் கறைகளையும் தழும்புகளையும் நீக்க
ஒப்பனை நீக்கிகள் எவ்வளவு தேவையாகும்?

பரந்து சென்ற வெல்வட் ரோஜாப் பூ இதழ்களை
சேகரித்து கம்பியொன்றில் பூவாகக் கோர்ப்பவள்
விழிநீரால் பனித்துளிகளை இதழ் மீது விசிறுபவள்
கனவிலும் மணப்பெண்களின் பூங்கொத்துகளைச் செய்பவள்

—-

தினந்தோறும் மணப்பெண்களை அலங்கரித்தும், அவர்களுக்கு ஒப்பனையிட்டும் காலம் தள்ளும் யுவதியொருத்தி, அம் மணப் பெண்களின் இடத்தில் நிற்க எவ்வளவு தூரம் ஆசைப்படுவாள், கனவு காணுவாள்? வாழ்வின் யதார்த்தம், ஒரு நாள் ஆடம்பரத்திலல்ல என உலகம் புரிந்திடும் நாளில்தான் அக் கனவு நிஜமாகக் கூடும்.

– எம்.ரிஷான் ஷெரீப்
mrishanshareef@gmail.com