Category: மொழிபெயர்ப்பு

இரவில் ( சிறுகதை ) : ஜமைக்கா கின்கெய்ட் – தமிழில் : சமயவேல்

ஜமைக்கா கின்கெய்ட்

இரவில், நடுநிசிக்குச் செல்லும் வழியில், இரவு, மிகச்சிறிய மிடறுகளாக வகுக்கப்படாத ஒரு இனிப்புப் பானமாக இருந்தபோது, நடுநிசி, நடுநிசிக்கும் முன்பு இப்போது என்பது அங்கு இல்லாதபோது, அல்லது நடுநிசிக்குப் பின்பு இப்போது, சில இடங்களில் இரவு உருண்டையாக இருந்தபோது. சில இடங்களில் தட்டையாக, மற்றும் சில இடங்களில் ஒரு ஆழத்துளை போல, விளிம்பில் நீலநிறத்தில், உட்புறம் கறுப்பாக, இரவுக்-கழிவுத் துப்புரவாளர்கள் வருகிறார்கள்.

அவர்கள் வரவும் போகவும், ஈரத்தரை மேல் வைக்கோல் காலணிகளுடன் நடந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். வைக்கோல் காலனிகளுக்குள் இருக்கும் அவர்களது பாதங்கள் ஒரு கிறுக்குகிற சப்தத்தை எழுப்பின. அவைகள் எதையும் சொல்வதில்லை.

இரவுக்-கழிவுத் துப்புரவாளர்களால் மரங்களில் ஒரு பறவை நடப்பதைப் பார்க்க முடியும். அது ஒரு பறவை இல்லை. அது தனது தோலைக் கழற்றியிருந்த பெண், அவளது ரகசியப் பகைவர்களின் ரத்தத்தைக் குடிக்கப் போய்க் கொண்டிருக்கிறாள். அது ஒரு பெண், மரத்தால் செய்யப்பட்ட ஒரு வீட்டின் ஒரு மூலையில் தனது தோலை விட்டுவிட்டு வந்திருப்பவள். அது ஒரு பெண், அவள் நியாயமானவள் மற்றும் செம்பருத்திகளின் தேனீக்களைப் புகழ்கிறவள். அது ஒரு பெண், அவள், ஒரு நகைச்சுவையாக, தாகமாக இருக்கும்போது ஒரு கழுதையைப் போலக் கனைக்கிறாள்.

அங்கு ஒரு சிள்வண்டு சப்தமிடுகிறது, அங்கு ஒரு தேவாலயத்தின் மணியோசை கேட்கிறது, அங்கு இந்த வீடு கிறீச்சிடும் சப்தம், அந்த வீட்டின் மற்றும் பிற வீடுகளின் கிறீச்சிடல், அவை தரைக்குள் நிலைத்து இருப்பதால் கிறீச்சிடுதல்கள். அங்கு தூரத்திலிருந்து ஒரு வானொலியின் ஒலி—ஒரு மீனவர் மெரெங்க்யூ1 இசையைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். அங்கு ஒரு மனிதன் தூக்கத்தில் குறட்டைவிடும் சப்தம்: அங்கு அவனது குறட்டையால் வெறுப்படைந்த பெண் கத்தும் சப்தம். அங்கே அந்த ஆள் அந்தப் பெண்ணைக் கத்தியால் குத்தும் சப்தம்,

தரையை மோதும் அவளது ரத்தத்தின் சப்தம், பாதுகாவலர் திரு.ஸ்ட்ராஃபி அவளது உடலை வெளியே எடுத்துச் செல்லும் சப்தம். அங்கே இறப்பிலிருந்து மீண்ட அவளது ஆவி, குறட்டை விடும் வழக்கமுள்ள ஆளைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் சப்தம்; அவனுக்கு எப்போதும் ஒரு காய்ச்சல் அடித்துக்கொண்டே இருந்தது. அங்கு ஒரு பெண் கடிதம் எழுதிக் கொண்டிருக்கும் சப்தம்; அங்கு வெள்ளைத் தாளில் அவளது பேனா முள் எழுதும் சப்தம்; அங்கு மண்ணெண்ணெய் விளக்கு மங்கிக் கொண்டிருக்கும் சப்தம்; அங்கு அவளது தலை வலித்துக் கொண்டிருக்கும் சப்தம்.

மழை விழுந்து கொண்டிருக்கிறது தகரக் கூரைகளில், மரங்களில் உள்ள இலைகளில், முற்றத்தில் இருந்த கற்களின் மேல், மணல் மேல், தரை மேல். இரவு சில இடங்களில் ஈரமாகவும் சில இடங்களில் வெதுவெதுப்பாகவும் இருக்கிறது.

அங்கு திரு.ஹிஸார்டு இருக்கிறார், முழுவதும் பூத்திருக்கும் ஒரு செடார் மரத்தின் அடியில் நின்றுகொண்டு, அந்த நேர்த்தியான வெள்ளை சூட்டை அணிந்திருந்தார், அதற்குள் அவர் புதைக்கப்பட்ட நாளில் இருந்த அதே புத்தம் புதியதாக அது இருந்தது. வெள்ளை சூட் இங்கிலாந்திருந்து பழுப்பு நிற பொட்டலத்தில் வந்தது: “ஏற்பு: திரு.ஜான் ஹிஸார்டு,” மற்றும் இத்யாதி இத்யாதி. திரு.ஹிஸார்டு மரத்துக்குக் கீழே நிற்கிறார், அவரது நேர்த்தியான சூட்டை அணிந்துகொண்டு மற்றும் அவரது கையில், முழுவதும் ரம் நிரம்பிய ஒரு கோப்பையைப் பிடித்தவாறு—அவர் இறப்பதற்கு சிறிது நேரத்திற்கு முன்பு அவர் கையில் பிடித்திருந்த, முழுக்க ரம் நிரம்பிய அதே கோப்பை—மற்றும் அவர் வாழ்ந்து வந்த வீட்டைப் பார்த்துக் கொண்டு.

இப்பொழுது வீட்டில் வசிக்கும் மனிதர்கள், திரு.ஹிஸார்டு அவரது அருமையான சூட்டை அணிந்து கொண்டு மரத்துக்கு அடியில் நிற்பதை அவர்கள் பார்க்கும் போது, பின்வாசல் வழியே நடக்கிறார்கள். திரு.ஹிஸார்டு அவரது அக்கார்டியனைத் தேடுகிறார்; அவரது பாதத்தை அவர் தாளமிட்டுத் தட்டிக் கொண்டே இருக்கும் சீரை வைத்து உங்களால் கூறமுடியும்.

௦௦௦௦௦௦

எனது கனவில் ஒரு குழந்தை பிறந்து கொண்டிருப்பதை நான் கேட்க முடிகிறது. நான் இதன் முகத்தைப் பார்க்க முடிகிறது, ஒரு கூர்ந்த குட்டி முகம்—மிக அருமை. நான் இதன் கைகளைப் பார்க்க முடிகிறது—மிக அருமை, மீண்டும். இதன் கண்கள் மூடியிருக்கின்றன. இது சுவாசிக்கிறது, குட்டிக் குழந்தை. இது சுவாசிக்கிறது. இது ஆட்டுக்குட்டி போலக் கத்துகிறது, குட்டிக் குழந்தை. இது ஆட்டுக்குட்டி போலக் கத்துகிறது. குழந்தையும் நானும் இப்பொழுது புல்வெளியை நோக்கி நடந்து கொண்டிருக்கிறோம். குழந்தை அதன் மென்மையான இளஞ்சிவப்பு உதடுகளால் பசும்புல்லைச் சாப்பிடுகிறது. அம்மா எனது தோள்களைத் தொட்டு என்னை உலுக்குகிறார். எனது அம்மா கூறுகிறார், “ குட்டிப் பெண்ணே, குட்டிப் பெண்ணே.” நான் எனது அம்மாவிடம் கூறுகிறேன், “ஆனால் இது இன்னும் இரவாக இருக்கிறதே.” அம்மா கூறுகிறார், “ ஆமாம், ஆனால் நீ உனது படுக்கையை மீண்டும் நனைத்துவிட்டாய்.” மற்றும் எனது அம்மா, இன்னும் இளமையாக இருப்பவர், இன்னும் அழகாக, மற்றும் இன்னும் இளஞ்சிவப்பு உதடுகளுடன் எனது ஈரமான நைட்கவுனைக் கழற்றுகிறார், படுக்கையிலிருந்து ஈரமான விரிப்பை அகற்றுகிறார். எனது அம்மாவால் எலலாப் பொருள்களையும் மாற்ற முடியும். எனது கனவில் நான் இரவில் இருக்கிறேன்.

“மலைகளில் இருப்பது என்ன வெளிச்சங்கள்?”

“மலைகளில் உள்ள வெளிச்சங்களா? ஓ, அது ஜப்லெஸ்ஸி2.”

“ஒரு ஜப்லெஸ்ஸி! ஆனால் ஏன்? ஜப்லெஸ்ஸி என்பது என்ன?”

“எதுவாகவும் மாற முடிகிற ஒரு ஆள் அது. ஆனால் அவர்களது கண்கள் காரணமாக அவர்கள் உண்மையில்லை என்பதை நீ கூறிவிட முடியும். அவர்களது கண்கள் விளக்குகள் போல ஒளிரும், உன்னால் பார்க்க முடியாதவாறு மிகப் பிரகாசமாக இருக்கும். அதைக் கொண்டு தான் அது ஒரு ஜப்லெஸ்ஸி என்று உன்னால் கூற முடியும். அவைகளுக்கு மலைகளில் ஏறவும் ஊர்சுற்றித் திரியவும் பிடிக்கும். ஒரு அழகான பெண்ணைப் பார்க்கும்போது நன்கு கவனமாக இருக்க வேண்டும். ஒரு ஜப்லெஸ்ஸி எப்போதும் ஒரு அழகான பெண்ணைப் போல இருக்க முயற்சிக்கிறது.”

௦௦௦௦௦௦

ஒருவரும் எப்போதும் என்னிடம் சொல்லியதில்லை, “எனது அப்பா, ஒரு இரவுக்-கழிவுத் துப்பரவாளர், மிக அருமையானவர் மற்றும் மிக அன்பானவர். அவர் ஒரு நாயைக் கடக்கும்போது அதற்கு ஒரு உதையை அல்ல, மெல்லத் தட்டிக் கொடுக்கிறார். அவருக்கு ஒரு மீனின் எல்லாப் பாகங்களும் பிடிக்கும் ஆனால் தலையை விசேஷமாகப் பிடிக்கும். அவர் மிக ஒழுங்காக சர்ச்சுக்குச் செல்கிறார் மற்றும் அவர், அவருக்குப் பிடித்தமான பாட்டான “ஒரு பலமான கோட்டை எங்கள் பரமபிதா”வை ஊழியக்காரர் அறிவிக்கும்போது எப்போதும் சந்தோஷமடைவார். இளஞ்சிவப்பு சட்டைகளையும் இளஞ்சிவப்பு கால்சராய்களையும் அணிவதற்கு அவர் விரும்புவார் ஆனால் அந்த நிறம் ஒரு ஆணுக்குரியதல்ல என்பதுவும் அவருக்குத் தெரியும், ஆகையால் பதிலாக, அவருக்குப் பிடிக்கவே பிடிக்காத அடர்நீலத்தையும் பழுப்பையும் அணிகிறார். அவர் எனது அம்மாவை ஒரு நீண்ட காலத்திற்கு முன்பு இங்கே பேருந்து என்ற மாறுவேடத்தில் அலைவதில் சந்தித்தார், இன்னும் அவர் விசிலடிப்பதை விரும்புகிறார்.

ஒருமுறை ஒரு பேருந்தைப் பிடிக்க ஓடுகையில் அவர் கீழே விழுந்து அவரது மணிக்கட்டு உடைந்து, ஒரு வாரம் மருத்துவமனையில் இருக்க வேண்டியாகியது. இது அவரை மிகப் பரிதாபகரமாக ஆக்கியது, ஆனால் அவரது வெள்ளைக் கட்டில் அருகில் நானும் அம்மாவும் மஞ்சள் ரோஜாக்களின் கொத்தோடு நின்று குனிந்து அவரைப் பார்த்துப் புன்னகைப்பதைக் கண்ட போது அவர் ஒரு சிறிது உற்சாகம் அடைந்தார். பிறகு அவர் கூறினார், “ ஓ, என்னோட, ஓ, என்னோட.” அவர், எனது அப்பா, இரவுக்-கழிவுத் துப்புரவாளர். ஒரு பெரிய சீமைநூக்கு மரத்தடியில் ஒரு பெரிய கல்லின் மீது உட்கார்ந்து, சோற்றாலும் ரத்தப் பொரியலாலும் நிரப்பப்பட்ட மிருகங்களின் குடல்களைச் சாப்பிட்டுக் கொண்டும் ஜிஞ்சர் பீரை அருந்திக் கொண்டும் குழந்தைகள் விளையாட்டுக்-கிரிக்கட் ஆடுவதைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதையே அவர் மிக அதிகம் விரும்புகிறார்.

அவர் என்னிடம் இதைப் பல முறை கூறியிருக்கிறார்: “என் அன்பே நான் மிக அதிகம் செய்ய விரும்புவது,” மேலும் தொடர்ந்து சொல்லிக் கொண்டே இருகிறார். அவர் எப்பொழுதும் தாவரவியல் புத்தகங்களை வாசித்துக் கொண்டிருகிறார் மேலும் ரப்பர் தோட்டங்களையும் ரப்பர் மரங்களையும் பற்றி மிக அதிகம் தெரிந்து வைத்திருக்கிறார்; ஆனால் இது நான் விளக்க முடியாத ஒரு ஆர்வம், ஏனெனில் அவர் எப்போதும் பார்த்திருக்கிற ஒரே ஒரு ரப்பர் மரம், தாவரவியல் பூங்காவில் விசேஷமாக வளர்க்கப்பட்ட ஒன்று தான். எனது பள்ளிக் காலணிகள் வசதியாகவும் பொருத்தமாகவும் இருக்கிறதா என அவர் பார்த்துக் கொள்கிறார். இரவுக்-கழிவு மனிதரான எனது அப்பாவை நான் நேசிக்கிறேன். இரவுக்-கழிவு மனிதரான எனது அப்பாவை எனது அம்மா நேசிக்கிறார்.

ஒவ்வொருவரும் அவரை நேசிக்கிறார்கள் அவரைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் கையசைக்கிறார்கள். அவர் மிகவும் அழகு, தெரிந்து கொள்ளுங்கள், பெண்கள் அவரை இரண்டு முறை பார்ப்பதை நான் கண்டிருக்கிறேன். விசேஷ தினங்களில் இங்கிலாந்திலிருந்து வரவழைக்கப்பட்ட ஒரு பழுப்பு மென்கம்பளித் தொப்பியை அணிகிறார். மேலும் ஒரு பழுப்பு தோல் சூவையும் அணிகிறார் அதுவும் இங்கிலாந்திலிருந்து வரவழைக்கப்பட்டது. சாதாரண நாட்களில் வெறும் தலையுடன் செல்கிறார். அவர் என்னை அழைக்கும்போது நான் கூறுகிறேன், ‘ஆமாம், அய்யா.’ எனது அம்மாவின் பிறந்த நாளில் அவர் எப்பொழுதுமே ஒரு புது உடைக்கான ஏதாவது அருமையான துணியை வாங்கிப் பரிசளிக்கிறார். அவர் எங்களுக்கு மகிழ்ச்சி உண்டாக்குகிறார், எனது அப்பா, இரவுக்-கழிவுத் துப்புரவாளர், மேலும் அவர் வாசித்திருக்கும் சர்க்கஸ் என்னும் ஏதோ ஒன்றுக்கு ஒருநாள் எங்களை அழைத்துச் செல்வதாக அவர் வாக்குறுதி அளித்திருக்கிறார்.”

௦௦௦௦௦௦

இரவில் பூக்கள் கூம்பிக் கனத்துப் போகின்றன. செம்பருத்திப் பூக்கள், தீக்கொன்றைப் பூக்கள், பட்டன் பூக்கள், வானவில் பூக்கள், வெண்தலைப் புதர்ப் பூக்கள், லில்லிகள், கத்தாழைப்புதர்ப் பூக்கள், ஆமை இலந்தைப்புதர் மேல் உள்ள பூக்கள் முள்ளு சீத்தாமரத்தில் இருக்கும் பூக்கள், சீத்தாப்பழ மரம் மேல் இருக்கும் பூக்கள், மாமரத்தின் மேல் இருக்கும் பூக்கள், கொய்யா மரத்தின் மேல் இருக்கும் பூக்கள், செடார் மரத்தின் மேல் இருக்கும் பூக்கள், அழுகிய குதிங்கால் மரம் மேல் இருக்கும் பூக்கள், டம்ப் மரப் பூக்கள், பப்பாளி மரப் பூக்கள், எங்கெங்கும் கூம்பியும் கனத்தும் போன பூக்கள் வெறுத்துவிட்டன.

எவரோ ஒருவர், ஒரு கூடை செய்து கொண்டிருக்கிறார், எவரோ ஒருவர் செய்து கொண்டிருக்கிறார் ஒரு பெண் ஒரு உடை அல்லது ஒரு பையன் ஒரு சட்டை, எவரோ ஒருவர் அவளது கணவருக்கு நாளைக்கு கரும்பு வயலுக்கு எடுத்துச் செல்வதற்காக மரவள்ளிக்கிழங்கு சூப் செய்து கொண்டிருக்கிறார், எவரோ ஒருவர் அவரது மனைவிக்கு ஒரு அழகிய சீமைத்தேக்குப் பெட்டி செய்கிறார், எவரோ ஒருவர் ஒரு மூடிய கதவுக்கு வெளிப்புறம் ஒரு நிறமற்ற பொடியைத் தூவிக் கொண்டிருக்கிறார் எவரோ ஒருவருடைய குழந்தை இறந்து பிறக்குபடியாக, எவரோ ஒருவர் பிரார்த்தனை செய்கிறார் வெளிநாட்டில் செழிப்பாக வாழும் கெட்ட குழந்தை நல்லதாக மாறும் என்று மேலும் புதிய துணிகள் நிரம்பிய ஒரு மூட்டையை அனுப்புகிறார், எவரோ ஒருவர் தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்.

௦௦௦

இப்பொழுது நான் ஒரு இளம்பெண், ஆனால் ஒருநாள் நான் ஒரு பெண்ணையே திருமணம் செய்வேன்—முட்புதர் போல் அடர்ந்த முடியும் பழுப்பு நிறக் கண்களும் கொண்ட ஒரு சிவப்புத்-தோல் பெண், மிகப்பெரிய ஸ்கர்ட்களை, அவற்றுக்குள் எனது தலையை எளிதாகப் புதைக்க முடியும், அணிபவள் அவள்.இந்தப் பெண்ணை நான் திருமணம் செய்து கொள்ள விரும்புவேன் மேலும் கடலுக்கு அருகில் உள்ள ஒரு மண் குடிசையில் அவளோடு வாழ்வேன். மண் குடிசைக்குள் இரண்டு நாற்காலிகள், ஒரு மேஜை, மண்ணெண்ணெய்யில் எரியும் ஒரு தீபம், ஒரு மருந்துப் பெட்டி, ஒரு பானை, ஒரு படுக்கை, இரண்டு தலையணைகள், இரண்டு விரிப்புகள், ஒரு முகம்பார்க்கும் கண்ணாடி, இரண்டு சாஸர்கள், இரண்டு சாப்பாட்டுத் தட்டுகள், இரண்டு முட்கரண்டிகள், இரண்டு குடி-நீர்த் தம்ளர்கள், ஒரு சீனக்களிமண் பானை, இரண்டு தூண்டில்கள், எங்கள் தலைகள் மேல் சுடும் சூரியனை மறைக்கும் இரண்டு வைக்கோல் தொப்பிகள், நாங்கள் மிகக் குறைவாகப் பயன்படுத்தும் பொருட்களை வைப்பதற்காக இரண்டு டிரங்குப்பெட்டிகள், ஒரு கூடை, வெற்றுத் தாள்கள் கொண்ட ஒரு நோட்டுப்புத்தகம், பன்னிரண்டு வெவ்வேறு நிற மெழுகுப் பென்சில்கள் நிரம்பிய ஒரு பெட்டி, ஒரு பிரவுன் காகிதத் துண்டில் சுற்றப்பட்ட ஒரு ரொட்டி, ஒரு நிலக்கரிப் பானை, ஒரு துறைமுகத் தளத்தில் நிற்கும் இரண்டு பெண்களின் படம் ஒன்று, அதே இரண்டு பெண்கள் தழுவிக் கொள்ளும் ஒரு படம், அதே இரண்டு பெண்கள் குட்பை சொல்லிக் கையசைக்கும் ஒரு படம், குச்சிகள் நிரம்பிய ஒரு தீப்பெட்டி. ஒவ்வொரு நாளும் இந்த சிவப்புத்-தோல் பெண்ணும் நானும் காலை உணவுக்கு ரொட்டியும் பாலும் சாப்பிடுவோம், புதர்களில் ஒளிந்து கொண்டு எங்களுக்குப் பிடிக்காத ஆட்கள் மேல் பசுஞ் சாணிக் கட்டிகளை எறிவோம், தென்னை மரங்களில் ஏறி தேங்காய்களைப் பறிப்போம், நாங்கள் பறித்த தேங்காய்களின் நீரைக் குடித்து தேங்காயைத் தின்போம், கடலில் கற்களை எறிவோம், ஜான் காளை முகமூடிகளை அணிந்து கொண்டு பள்ளியிலிருந்து வீடு திரும்பும் பாதுகாப்பற்ற குழந்தைகளைப் பயமுறுத்துவோம், மீன் பிடிக்கப் போய் எங்களுக்குப் பிடித்தமான நான்கே நான்கு மீன்களை மட்டும் இரவு உணவுக்கு வறுப்பதற்காக பிடித்து வருவோம், இரவு உணவில் வறுத்த மீனுடன் சேர்த்து உண்பதற்காக பச்சை அத்திப்பழங்களைத் திருடுவோம். ஒவ்வொரு நாளும் நாங்கள் இதைச் செய்வோம்.

ஒவ்வொரு இரவும் இந்தப் பெண்ணுக்காக நான் ஒரு பாடலைப் பாடுவேன்; சொற்களை எனக்குத் தெரியாது இன்னும், ஆனால் மெட்டு இருக்கிறது என் தலைக்குள். நான் மணக்க விரும்பும் இந்தப் பெண் பல விஷயங்களை அறிவாள், ஆனால் என்னை அழச் செய்வதற்கு ஒருபோதும் கனவு காணாத விஷயங்களைப் பற்றி மட்டும் எனக்குக் கூறுவாள்; மேலும் ஒவ்வொரு இரவும், மேலும் மேலும் என்னிடம் எதையாவது கூறுவாள் அது தொடங்குகிறது, “நீ பிறப்பதற்கு முன்னால்.” இதைப் போன்ற ஒரு பெண்ணையே நான் மணந்து கொள்வேன், மேலும் ஒவ்வொரு இரவும், ஒவ்வொரு இரவும் நான் முழுவதுமாக மகிழ்ச்சியாய் இருப்பேன்.

௦௦௦௦௦௦

குறிப்புகள்:

Merengue music…19ம் நூற்றாண்டின் மத்தியில் டொமினிகன் குடியரசில் தோன்றிய இசை லத்தீன் அமெரிக்க இசையாக மாறியது. அமெரிக்காவுக்குப் பரவி இன்று உலகம் முழுவதும் தெரிந்த பிரபல இசையாக இருக்கிறது.

Jablessee…கரீபிய நாட்டுப்புறக் கதைகளில் வரும் ஒரு பெண் பேய். அழகிய பெண் வடிவில் வரும் இதன் பக்கத்தில் செல்பவர்கள் இதன் கால்களில் பிளவுபட்ட குளம்புகளைக் காண முடியும். ஆனால் அதற்குள் அவர்கள் சிக்கிவிடுவார்கள்.
. . .

சிபிச்செல்வன் கவிதைகள் / ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்ப்பு லதா ராமகிருஷ்ணன்

சிபிச்செல்வன்

12. BASEMENT

Standing at the mountain-base
I kept watching for a long time
The mountain was all tall and massive
I waited there itself
One can see the mountain from all sides
of our place
Viewing it from a distance
we won’t see its base.
But, the mountain-base never worried about it
It had no grievance at all of its absence
when I watch so.
In mountain-climbing
the base remains the start
and the close.

மலை யடிவாரம்

மலையடிவாரத்தில் வெகுநேரம் பார்த்திருந்தேன்
மலை மிக மிக உயரமாகத் தெரிந்துகொண்டிருந்தது
அங்கேயே காத்திருந்தேன்
ஊரின் எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும்
மலையைப் பார்க்கலாம்
தொலைவிலிருந்து பார்க்கும்வேளை
மலையடிவாரம் தெரியாது
ஆனால் அதைப் பற்றி ஒரு நாளும் கவலைப்பட்டதில்லை மலையடிவாரம்
நான் பார்க்கும்போது அது இல்லையென்பதில் அதற்கு ஒரு நாளும் குற்றச்சாட்டு கிடையாது
மலையை ஏறத்தொடங்கும் ஆரம்பமும்
மலையடிவாரத்தில்தான்
மலையிலிருந்து இறங்கும்போது அதுதான் முடிவாகமுடிந்தும் நிற்கிறது
•••

13. THE CHILD IN ITS FATHER’S SHIRT

Getting inside its father’s shirt
The child was trying to become the father.
That the father is wearing the shirt of his child
which has grown along with the father
_ his friends make fun of him.
The son goes to office, wearing his father’s shirt.
Wearing his son’s trendy shirts the father tries to
Appear youthful.
The son who had worn his father’s shirt
Implies his desire to become a father.
Thus Time keeps enjoying
The father’s shirt
And that of the son
Turning all too hastily
Time-worn.

அப்பாவின் சட்டைக்குள் குழந்தை

நுழைந்து அப்பாவாக முயற்சித்துக்கொண்டிருந்தது
அப்பாவோடு வளர்ந்த குழந்தையின் சட்டையை அப்பா அணிந்துகொண்டிருப்பதாக
நண்பர்கள் பகடி செய்கிறார்கள்
அப்பாவின் சட்டையை மாற்றிப்போட்டுக்கொண்டு அலுவகம் போகிறன் பிள்ளை
பிள்ளையின் காலத்திற்கேற்ற பேஷன் சட்டைகளை உடுத்திக்கொண்டு இளமையின் மெருகை காட்டிக்கொள்ள விரும்புகிறார் அப்பா
அப்பாவின் சட்டையைப் போட்டுக்கொண்ட பிள்ளை
குறிப்பாலுணர்த்துகிறான் அப்பாவாக மாறவிரும்புவதை
இப்படியாக இந்த விளையாட்டை
ரசித்துக்கொண்டிருக்கிறது காலம்
அப்பாவின் சட்டையும்
பிள்ளையின் சட்டையும்
வேகமாக நைந்துகொண்டிருப்பதை
••

14. THE NOON-MAN’S SMOKY PLAY

A man keeps watching from beneath a towering over-bridge
The wagons going at so great a height;
also their hues and shades;
furthermore their varying speeds
The noon-man kept on watching
the cars that whizzed past along the roads
underneath the bridge
driving away the noon
in a hot chase
When he became bored
buying a cigarette from a roadside shop,
he lit it.
Inhaling the first smoke deeply,
relishing it
he blew it out.

The smoke taking its own time flew
and dispersed in the air.
Following that
commencing the game of
inhaling and exhaling smoke
when he was turning fatigued,
in the last curl of smoke blown out
the over-bridge vanishing,
in a few moments
the noon-man almost ran
terribly agitated.
He remained watching the traffic-police
blowing his whistle
and chasing him in hot pursuit.

மத்தியானவாசியின் புகை விளையாட்டு

உயரமான மேம்பாலத்தின் அடியிலிருந்து
ஒருவன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான்
உயரமாக போய்க்கொண்டிருந்த வாகனங்களை
மற்றும் அதன் வண்ணங்களை
மற்றும் அதன் வேகங்களை
பாலத்தின் கீழிருந்த சாலையிலும் மத்தியானத்தை விரட்டிக்கொண்டு போன கார்களையும் பார்த்தபடியே இருந்தான் அந்த மத்தியானவாசி.
சலிப்புற்ற ஒரு கணத்தில் சாலையோர பெட்டிக்கடையில் சில்லறைகொடுத்து ஒரு சிகரெட் வாங்கி கொளுத்தினான்.
முதல் புகையை ஆழ்ந்து இழுத்து ரசித்தவாறே
புகையை வெளியே ஊதினான்
புகை அதன் வேகத்தில் மெல்ல காற்றில் கலைந்தது
அடுத்தடுத்து புகையை இழுப்பதும்
அதை வெளியே ஊதுவதுமாக ஒரு விளையாட்டைத் தொடங்கி அதை அவனே சலித்துக்கொண்டிருந்தவேளையில்
கடைசியாக விட்ட சுருள் சுருளான புகையில்
மேம்பாலம் மறைய
சில கணங்களில்
பதட்டமாக விரைந்தான் மத்தியானவாசி.
போக்குவரத்துக் காவலர் வீசில் ஊதி அவனைப் பின்னாலேயே விரட்டிக்கொண்டு போவதைப் பார்த்தவாறேயிருந்தான் அவன்.
••••

THOSE WHO KEEP ON WASHING THEIR HANDS

In bathrooms
In the kitchen wash-basin
In toilets
and everywhere else
they have kept dettol solutions in bottles
As soon as you wake up in the morning
First you should wash the hands and then only
brush the teeth.
After attending to nature’s call at the loo
you should wash your hands with great caution
focusing on your utmost safety
then, after taking bath,
should squeeze the dettol soap-solution
and wash impeccably
Each time you should wash for twenty seconds.
First you should pour the solution in your palm
and spread and press it slowly oh softly
Then increase the speed, entwining your palms
tightly pressing against each other.
First wash the left palm with the right
and then the right with the left
Pressing, squeezing, wiping.
Then, repeat the exercise
upon the outer portion of the palms
From right to left and left to right;
Spare no spot but wipe hard in between the fingers
and on the rims and edges of nails.
Thus whenever there is time in a day
they go on washing their hands
trying to be clean to the core.
They keep cleaning the hands for ever.
Over and over
pouring water all over
saying that germs shouldn’t be there
they keep on butchering bacteria
and
fellow humans
washing their hands off…
all the time….
Oh my…..

குளியலறைகளில்
சாப்பாட்டு அறை வாஷ்பேஸின்களில்
கழிவறைகளில் என எல்லாயிடங்களிலும்
கைகளைக் கழுவிக் கொள்வதற்காக நவீன டெட்டால் சோப்பு நீரை பாட்டில்களில் அடைத்து வைத்திருக்கிறார்கள்
காலையில் எழுந்ததும் முதலில் கைகளைக் கழுவிக்கொண்டுதான் பல் துலக்க வேண்டும்
கழிவறைகளில் காலைக்கடன்களை கழித்ததும்
கைகளைக் கழுவிக்கொள்ள வேண்டும்
பின் குளித்து முடித்ததும் ஒருமுறை அதீத பாதுகாப்பு கருதி கைகளில் டெட்டால் சோப்பு நீரை பிதுக்கி சுத்தமாக கழுவிக்கொள்ள வேண்டும்.

ஒவ்வொருமுறையும் இருபது நொடிகள் கழுவுதல் வேண்டும்
முதலில் உள்ளங்கையில் சோப்புநீரை விட்டு
மெதுவாக மிக மெதுவாக தேய்த்து
பின் வேகவேகமாக தேய்த்துவிடவும்
வலது கையிலிருந்து இடது கையையும்
இடது கையிலிருந்து வலது கையையும் தேய்க்கவும்
உள்ளங்கைகளை சுத்தமாக அழுத்தி தேய்க்கவும்
பின் கைகளின் மேற்புறத்தில் இதேபோல இடவலமாக வலஇடமாக தேய்க்கவும்
விரல்களுக்கிடையில் நகக்கண்களுக்கிடையில் என ஒரு இடம் விடாமல் தேய்க்கவும்
இப்படியாக ஒரு நாளின் வாய்ப்புகள் கிடைக்கும்போதெல்லாம்
சுத்தம் சுத்தமென கைகளைக் கழுவிக்கொண்டேயிருக்கிறார்கள்.
கைகளைக் கழுவிக்கொண்டேயிருக்கிறார்கள் ஓயாமல்
கழுவிக்கொண்டேயிருக்கிறார்கள்.
கிருமிகள் ஒட்டிக்கொள்ளக்கூடாதென சொல்லியவாறே
ஓயாமல் கொல்கிறார்கள் பாக்டீரியாக்களை
மற்றும்
சக மனிதர்களை
ஓயாமல் கைகளைக் கழுவிக்..,,,,,

PHANTOM FOE

They were rehearsing boxing
From a corner I was watching it
They were punching at those in front.
The wrestlers
jumping and leaping to and fro,
front and back
rehearsing hard
would be forever
giving their make-believe foes
ferocious shadow-punches.
So early that morn
the playground was overcrowded.
With the nose broken
the trainer’s face turns bloody.
The other coaches come running
shouting that the practice is over
The foe escapes then, from there
on a fantasy flight.

பாவனை எதிரி

குத்துச்சண்டை பயிற்சியை மேற்கொண்டிருக்கிறார்கள்
ஒரு ஓரத்திலிருந்து அதை நான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்
முன்னால் இருந்தவர்களை நோக்கி
குத்திக்கொண்டிருக்கிறார்கள்
முன்னும் பின்னுமாக குதித்து
கடும் பயிற்சியை மேற்கொண்ட குத்துச் சண்டை வீரர்கள்
இப்போதும் அப்போதும்
எதிரிலில்லாத எதிரியை நோக்கி
குத்துகிறார்கள் பாவனையாக
அவ்வளவு அதிகாலையில் நிறைந்திருக்கிறது விளையாட்டு மைதானம்
மூக்குடைபட்டு இரத்தம் தெறித்து
வழிகிறது பயிற்சியாளனின் முகம்
பயிற்சி நிறைந்துவிட்டதாக கத்திக்கொண்டு ஓடிவருகிறார்கள்
மற்ற பயிற்சியாளர்கள்
அப்போது பாவனையாக தப்பித்து ஓடுகிறான்
எதிரி வீரன்
•••

துண்டிக்கப்பட்ட தலையின் கதை ( முகம்மத் பர்ராடா – தமிழில் : கார்த்திகைப் பாண்டியன்

கார்த்திகைப் பாண்டியன்

முகம்மத் பர்ராடா (1938)

மொராக்கோவின் பழமைவாய்ந்த நகரமான ஃபெஸ்ஸில் பாரம்பரியமிக்க ஆனால் வறுமையில் உழன்றதொரு குடும்பத்தில் பிறந்தவர். புனைகதை எழுத்தாளர் மற்றும் விமர்சகர். இளமைக்காலத்தில் பிரெஞ்சு ஆக்கிரமிப்பாளர்களை எதிர்த்து தேச விடுதலைக்காகப் போராடினார்.

1975-ல் அராபிய இலக்கியத்தில் முனைவர் பட்டம் பெற்றார். பல வருடங்கள் ரபாத் நகரின் கிங் முகம்மது பல்கலைக்கழகத்தில் பணியாற்றிய பின் பாரிஸ் நகருக்குக் குடிபெயர்ந்தார். 1976-ல் மொரோக்கோ எழுத்தாளர்கள் கூட்டமைப்பின் தலைவராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். அவருடைய முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பான Flaying Skins 1979-ல் வெளியான பிறகு புதினங்களையும் எழுதத் தொடங்கினார். அன்பு, கோபம் மற்றும் விசுவாசம் ஆகியவற்றை விரிவாகப் பேசிய பர்ராடாவின் The Game of Forgetfulness (1993) ஒரு அற்புதமான, சுயசரிதைத்தன்மையுடனான நாவல். The Fleeting Light (1993), Roses and Ashes (2000), Woman of Forgetfulness (2001) ஆகியவை இவருடைய மற்ற முக்கியமான ஆக்கங்கள்.

***

என் ரத்தம் நடைபாதையில் வழிந்தோடியது. வாளால் ஒரே வீச்சில் வெட்டி வீழ்த்தியதைப்போல, உடலை விட்டுப் பிரிக்கப்பட்டது என் தலை. பேருந்தோ பாரவண்டியோ ஏறிப்போகும்படி, தார்ச்சாலையின் மீது கைவிடப்பட்டதாக, எனது உயிரற்ற உடல் அங்கே கிடக்க நேர்ந்தது எனக்குள் வலித்தது. உடலைத் தூக்கும்படி என் கைகளுக்கு ஆணையிட முயற்சி செய்தேன், ஆனால் இனிமேலும் என்னுடைய கட்டளைகளுக்குக் கட்டுப்படும் நிலையில் அவை இல்லை என்பதை உணர்ந்தேன். எனது தமனிகளும் சிரைகளும் தரையின் மேல் ஒரு காட்டு நீரூற்றைப் போல பீய்ச்சியடித்தன, ஏதொவொரு செந்நிற ஊற்றினை நிர்மாணிக்கும் அரசாங்கப்பணியை விரைந்து முடிக்க விரும்புவதைப்போல குருதிக்கறை தரையில் பரவியது.

கடந்து சென்றவர்கள் தங்கள் பாதையில் போனார்கள், அவர்களின் பார்வை சிதறிக்கிடந்த என் குருதியின் மீது படிந்து மீண்டது. ரத்தத்தெறிப்புகளை வெறுமனே கடந்து போன அவர்கள் திரும்பிக்கூடப் பார்க்கவில்லை. ஒரு முதியவர் முணுமுணுப்பதைக் கேட்டேன். “அடக் கடவுளே!” (ரத்தச்சகதிக்குள் கால் வைத்து தனது காலணிகளை அவர் அழுக்காக்கிக் கொண்டிருந்தார்).
எனக்குள் மகிழ்ச்சி வெள்ளமெனப் பெருக்கெடுத்துச் செல்லும்முன் என்னைக் கொன்றவனை நான் கவனிக்கவே இல்லை: துண்டிக்கப்பட்ட எனது தலையால் இன்னும் அசையவும் பேசவும் முடிந்தது. என் கண்கள் முன்னும் பின்னுமாக அலைந்தன. என்ன செய்வது? இந்த வினோதமான சங்கதியை அவசரக்குடுக்கைகள் யாரேனும் கண்ணுற்று, இறந்த உடலோடு எனது தலையையும் சேர்த்து ஏதாவதொரு மௌனமான குழிக்குள் போட்டு மூடுவதற்கு முன்னால், இந்த வெட்டுப்பட்டத் தலையை வைத்துக்கொண்டு நான் என்னதான் செய்வது?

கண்களை மூடி, ஒரு யோகா குருவைப்போல ஒற்றைப்புள்ளியில் எனது கவனத்தைக் குவித்தேன், நான் வாழ்ந்த அடையாளத்தின் மீதமாகக் கிடந்த அனைத்தின் மீதும். நான் முணுமுணுத்தேன்: “கடவுளே, தூரமாக.. வெகுதூரம் என்னைக் கூட்டிச் செல்லும்படியாக சிறகுகளைக் கொடு. இப்படியாக நான் பிழைத்திருப்பேன், ஒரேயொரு நாள் என்றாலும் பரவாயில்லை.”
இறுதி வார்த்தையை நான் முடிக்கும் முன்னரே, என் தலை சீராகக் காற்றில் உயர எழும்பத் தொடங்கியது.. சிறகுகளின் தேவையின்றி! வேகமாக மேலேறிச் சென்று தெற்கில் விரைந்தேன்.

மேலேயிருந்து பார்க்கையில், ரபாத் நகரம் எனக்கு ஒரு பாம்புக்குழியைப் போலத் தெரிந்தது, ஒரு குகையைப் போல, அழுக்கான நரியைப் போல, துருப்பிடித்த வாளைப் போல, கடலால் வெளித்தள்ளப்பட்ட கடற்பாம்பைப் போல, தேனீக்கள் இல்லாத தேன்கூட்டைப் போல, தேய்ந்து மொட்டையான ஒரு பாறையின் தலைப்பகுதியைப் போல…

இருமுறை நான் பெருமூச்செறிந்தேன். என் கன்னங்களைக் கொத்திய சூரியவெப்பத்தால் தூண்டப்பட்டு தொடர்ந்து சென்றேன். பறவைகள் கூட்டத்தின் நடுவே நான் பறந்தபோது என்னிடமிருந்து அவை விலகிப் போயின, வெட்டப்பட்ட மனிதனொருவன் பறந்து வருவதைப் பார்த்ததால் அதிர்ச்சியடைந்து, தங்கள் கூடுகளை நோக்கி அலையலையாகப் பறந்து சென்றன..

திகைக்கச்செய்யும் வேகத்தில் காற்றைக் கிழித்து நான் முன்னேற, கடல் என் பார்வையிலிருந்து மறைந்தது. ரகசியங்கள் ஏதுமின்றி, சிதைவுகள் எதுவுமில்லாமல் உலகம் எனக்குக் கீழே விரிவதைக் கண்டேன். ஆனால் என் மூளையை ஒரு கேள்வி குடைந்து கொண்டேயிருந்தது: “துண்டிக்கப்பட்ட தலையே, அலைச்சல்களெல்லாம் தீர்ந்து மீண்டும் பூமிக்குத் திரும்பும்போது நீ என்ன செய்வாய்?” என்னால் முடிந்த மட்டும் பறக்கும் வேகத்தைக் கட்டுப்படுத்தினேன், காற்றுப்புழையைப் போல என் மூக்கு உள்ளிழுத்துக் கொண்ட காற்று கழுத்தின் நரம்புகளின் வழியாக வெளியேறிப் போக, என் வேகம் இரட்டிப்பானது. பறத்தலின் மீது அப்பாஸ் இப்ன் ஃபிர்னாஸ்1 கொண்டிருந்த ஆர்வத்தின் ரகசியம் எனக்குப் புரிய ஆரம்பித்தது: வழமையான சங்கதிகளின் மேல் நாம் வைத்திருக்கும் மதிப்பு உயர வேண்டுமெனில் பூமியை நாம் பிரிந்திருக்க வேண்டும். நமக்கிருக்கும் சக்திகளின் மீது பரிபூரண நம்பிக்கையோடு நாம் வாழும் சமயங்களிலெல்லாம் தினசரி வாழ்க்கை தனது கவிதைகளை மீட்டெடுக்கிறது. என்னால் பறக்கவும் பார்க்கவும் பேசவும் சாத்தியப்படும் வரை எனது உடலை இழந்ததைப் பற்றி நான் வருந்தப் போவதில்லை. நம்புங்கள், உள்ளம் தெளிவாக இருந்தது, எனது அறிவாற்றலும் இரண்டு மடங்கு துலக்கமுற்றதாக.. உணர்வுநிலைகள் மேலோங்கி பித்துநிலையின் எல்லையில் நின்றிருந்தன. நான் யோசித்தேன், இந்த சக்திகளை சோதித்துப் பார்க்க வேண்டும்.. பார்வையில் தென்படுகிற முதல் மனிதக்கூட்டத்தின் முன்னால் நான் தரையிறங்குவேன்: அது ஜமி’ அல்-ஃபனா2வின் நிலமாயிருந்தால் அங்கிருக்கக்கூடிய தர்வீஷுகள், கதை சொல்லிகள் மற்றும் ஏமாற்று வித்தைகாரர்கள் ஆகியோரிடம் நான் விவாதம் புரியலாம்.

சதுக்கத்தில் நின்றிருந்த மனிதர்களின் தலைக்கு மேல் நான் சுற்றி வந்தேன், அவர்களின் கவனத்தை ஈர்ப்பதற்கான ரீங்கரிப்பு சத்ததோடு. முகங்கள் ஆச்சரியத்தில் மேல்நோக்கித் திரும்பின. விரல்களும் குரல்களும் உயர்ந்தன: “ஒரு மனிதனின் தலை அங்கு பறந்து கொண்டிருக்கிறது” என யாரோ அலறினார்கள்.
பலவிதமான மனிதர்களைக் கொண்டிருந்ததொரு கூட்டம் என்னைச் சூழ்ந்து கொண்டது. நேரத்தை நானும் வீணடிக்கவில்லை – அவர்களோடு உரையாடுகிற எனது விருப்பம் கட்டுக்கடங்காததாக மாறியிருந்தது.

“இழிந்த மனிதர்களே,” என்றேன். “உண்மைகளை மறந்து மூடநம்பிக்கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு இங்கே இன்னும் எதிர்பார்ப்போடு நீங்கள் காத்திருக்கிறீர்கள். உண்மை உங்கள் கண்களைக் கூசச்செய்யும், எனவேதான் ’அந்தர்3, ஸெய்த்4 மற்றும் வக் வக்5 என்னும் நிலம் போன்ற கட்டுக்கதைகளில் உங்களை நீங்களே மயக்கத்தில் அமிழ்த்திக் கொள்கிறீர்கள். கனவு காண்கிறீர்கள். அழகான ஹௌரிக்களைப் பற்றிய கனவுகளை, அபரிமிதமான அவர்களின் மார்புகள் உங்களுக்குள் கொழுந்து விட்டெரியும் இச்சையைத் தூண்டுகின்றன, உங்களின் விருப்பங்களைப் பூர்த்தி செய்வதாக அவர்கள் உறுதியளிக்கிறார்கள் – ஆனால் நிதர்சனத்தில் பசி, தோல்வி மற்றும் அடக்குமுறை என யாவற்றையும் உங்களின் காமம் மூடி மறைக்கிறது.”
“என் பாவப்பட்ட மக்களே, துருப்பிடித்த கதவுகளைத் தட்டித்திறக்கவும் கிஞ்சித்தும் கருணையற்ற இதயங்களை அசைத்துப் பார்க்கவும் நான் வந்திருக்கிறேன், அப்படியாவது உங்களின் மௌனத்தை உடைத்தெறிவீர்கள் என நம்புகிறேன், உண்மையை உரக்கச் சொல்லுங்கள், நிதர்சனத்தையும் உங்களுடைய இயலாமைகளையும் எதிர்கொள்ளுங்கள், பிறகு அது வளர்ந்திடும், விருத்தியடையும், இறுதியில் எழுந்து நிற்கும், ஆயிரம் கைகளைக் கொண்ட ஒரு அரக்கனாக..”

இடிமுழக்கத்தின் வேகத்தோடும் அதீத பதற்றத்தோடும் வார்த்தைகள் என் வாயிலிருந்து வெடித்துக் கிளம்பின. எனக்குள் சேமித்திருந்த அனைத்தையும் சொல்ல விரும்பினேன், இதற்கு முன்னால் வெளிப்படையாக நான் பேச அனுமதிக்கப்பட்டிராத அனைத்தையும். மக்கள் வாயடைத்துப் போனவர்களாக கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். சிலருக்கு நான் சொன்னது புரியவில்லை, விகாரமாய்த் தென்பட்ட ஒரு பைத்தியக்காரனின் தலை தங்களுக்கு அறிவுரை சொல்வது பற்றி சிலர் முணுமுணுத்தார்கள். அவர்களுடைய நாடகங்களை நான் விஞ்சிவிட்டேன் என்பதைப்போல தர்வீஷுகள் என்னை நோக்கி வந்தார்கள்.

அவர்கள் சொன்னார்கள், “மேற்பகுதி கழன்று விழுந்து விட்ட பறக்கும் தட்டாக இருக்கக்கூடும்.”

“அல்லது அவர்கள் அனுப்பிய பதிவு செய்த பேச்சால் நிரப்பப்பட்ட ஒரு இயந்திரத்தலையாகவும் இருக்கலாம்.”

“எதுவாக வேண்டுமானாலும் இருக்கட்டும், நம்மை அசிங்கப்படுத்தவும் வம்பிழுக்கவும் செய்கிற யாரையும் நம்மால் பொறுத்துக் கொள்ளவியலாது!”

மக்கள்திரளின் கவனத்தை என்னிடமிருந்து தர்வீஷுகள் தட்டிப் பறிக்கும் முன்பாக நான் கூட்டத்திடம் திரும்பினேன், “உங்களில் எத்தனை பேருக்கு வேலையில்லை? இதற்கு யார் காரணமென்று எப்போதாவது உங்களை நீங்களே கேட்டுப் பார்த்திருக்கிறீர்களா? உடலளவில் திடகாத்திரமாக இருந்தாலும் ஏன் மனதுக்குள் முதுமையடைந்தவர்களாக மாறிப் போனீர்கள்? பழங்கதைகளிலும் மூடநம்பிக்கைகளிலும் ஏன் உங்களைத் தொலைக்கிறீர்கள்? சூரியன் வாட்டியெடுக்கும் இந்த பாழ்நிலத்தில் ஏன் சிறிய அப்பத்துண்டுகளும் பாம்பின் மூளைகளும் பஞ்சத்தால் இறந்த பூனைகளின் அழுகிப்போன மாமிசமும் போதுமென்று வெறுமனே பிழைத்துக் கிடக்கிறீர்கள்?”

“வேலைகளுக்காக நீங்கள் போராடியதை நானறிவேன்.. ஆனால் என்ன நடந்தது? மாபெரும் நெடுஞ்சாலை ஒன்றை அமைப்பதில் உங்களைப் பணியமர்த்துவதாக அவர்கள் வாக்களித்தார்கள்.. ஆனால் அந்த அதியற்புத நெடுஞ்சாலையில் பறக்கப்போகும் வாகனங்களின் உரிமையாளர்களுக்கும் உங்களுக்கும் நடுவேயுள்ள இடைவெளியை என்ன செய்வது? நடைபிணங்களை அரவணைத்துக்கொள்ளும் ஒரு ராட்சதக் கல்லறைக்குள் நாம் இப்போது நிற்கிறோம். “நல்ல குடிமகன்கள்” என்கிற பாத்திரத்தை ஏற்று நடித்துக் கொண்டேயிருப்பதில் நீங்கள் திருப்தியடைய விரும்புகிறீர்களா, பொதுவிலும் பிறகு தனிப்பட்ட முறையிலும், இதைச் சொல்லித்தான் கடவுளைக் கொண்டாடவும் அவருடைய நன்மைகளுக்கும் ஆசிர்வாதங்களுக்கும் நன்றி சொல்லவும் செய்கிறார்கள்; யாருடைய அதிகாரத்தின் முன் நீங்கள் மண்டியிடுகிறீர்கள்? வளம்பொருந்திய இந்நிலத்தில் துயரங்களுடன் வாழ்வதில் நீங்கள் நிம்மதி கொள்கிறீர்களா?”

“…கேடுகெட்ட மனிதர்களாகிய நீங்களெல்லாம் அபு அல்-தர்தா6 பற்றி அல்-திர்மிதி7 சொன்ன வார்த்தைகளைப் போன்றவர்கள்: ‘எனது மக்களில் சிறந்தவர்கள் யார் என்று சொன்னால் அது நம் வரலாற்றின் தொடக்கத்திலும் அதன் முடிவிலும் வாழ்ந்தவர்கள் மட்டுமே; இவையிரண்டுக்கும் நடுவில் வாழ்ந்தவர்களில் பலரும் வெற்றுத்துயர்தான்’. உங்களில் பலரும் அதுபோன்ற வெற்றுத்துயர்தான்.”

கூட்டம் முணுமுணுக்கத் தொடங்கியது.
“இந்தத் துண்டிக்கப்பட்ட தலை மிகவும் அதிகமாகப் பேசுகிறது.”
“நாம் நமது துயரங்களுக்கு மத்தியிலும் மகிழ்ச்சியாகத்தான் இருக்கிறோம்; ஏன் அவன் நமது கவலைகளை தட்டியெழுப்பி மறந்திருக்கும் சில காயங்களை மறுபடியும் திறக்க வேண்டும்? ஆளுனரின் உளவாளிகள் எங்கே? பிரச்சினைக்குரிய இந்த மனிதனைப் பற்றி புகார் கொடுக்காமல் ஏன் அவர்கள் தாமதிக்கிறார்கள்?”

மற்ற குரல்கள் நம்பிக்கையோடு குறுக்கிட்டன, “தன்னுடைய தடவாளங்களையெல்லாம் வெடித்துத் தள்ளுவதற்கான நேரத்தை அவர்கள் அவனுக்குத் தருகிறார்கள். அதன் பிறகே அவர்கள் தீர்மானிப்பார்கள், வந்திருப்பவன் தனியாக வந்திருக்கும் உளவாளியா அல்லது வேறெந்த அந்நியதேசமும் பயிற்சி தந்து இவனை அனுப்பியிருக்கிறதா என்பதை.”

மற்றொரு குரல்: “ஆனால் அவன் பயப்படவில்லை – கவனி, அவனுடைய தொண்டை வெட்டப்பட்ட பிறகும் உண்மைகளைத்தான் சொல்கிறான் – குறைந்தபட்சம் அவன் பொய் சொல்லவில்லை.”
முகங்களை ஆராய்ந்து திருப்தியாகப் புன்னகைத்தவாறே வட்டத்தின் நடுப்பகுதியை நோக்கி மெல்ல நான் நகர்ந்தேன், ஏனெனில் உணர்ச்சிகளைத் தொலைத்தவர்களாயிருந்த இந்த மனிதக்கூட்டத்தை கடைசியாக விவாதிக்கும் இடத்துக்கு நகர்த்தியிருக்கிறேன், மேலும் சில புதிய ராகங்களைக் கவனிக்கவும் வைத்திருக்கிறேன்.

திடீரென்று அந்தக் கூட்டம் சற்றே விலகி சில தீயணைப்பு வீரர்களுக்காக வழிவிட்டது. காவலர்கள் சூழ்ந்திருக்க, நீளமானதொரு இரும்புக்கம்பத்தில் இணைக்கப்பட்டிருந்த பிரமாண்டமான வலையை அவர்கள் சுமந்து வந்தார்கள்.

மேலேயிருந்து அந்த வலை என் மீது விழுவதைப் பார்த்து சத்தமாகச் சிரித்தேன்; நான் எதிர்க்கவில்லை. என்னுடைய சிரிப்பைப் பார்த்து அனைவரும் அதிர்ந்து நின்றார்கள். சூழலின் விசித்திரத்தன்மை அதிகரித்துக் கொண்டே போக கொதித்துப் போயிருந்த மக்களின் குரல்கள் உயர்ந்தன, மேலும் அடுத்து என்ன செய்வதென்பதை விவாதித்ததில் அவர்களுடைய குழப்பங்களும் அதிகரித்தன.
காவலர்களின் தலைவன் அலறுவதை நான் கேட்டேன், “அவனைத் தொடாதீர்கள்! நச்சுப்பொருட்களும் வெடிமருந்துகளும் அவனது உடலில் பொருத்தப்பட்டிருக்கலாம்! கூண்டுக்குள் அவனை அடைத்த பிறகு நீதிமன்றத்துக்கு அழைத்துச் செல்லலாம்!”

இரும்புக் கூண்டிலிருந்து வெளியே பார்த்தபோது தலையின் பாரம் குறைந்திருந்ததை உணர்ந்தேன், ஒரு பலகையின் மீது வைத்து தீயணைப்பு வீரர்கள் அந்தக் கூண்டைத் தங்களுடைய தோள்களில் தூக்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். எனக்குப் பின்னால் கூட்டம் ஊர்வலமாக நடக்கத் தொடங்கியது, ஆனால் காவலர்கள் அவர்களை விரட்டியடித்தார்கள். என்னால் முடிந்தமட்டும் பலமான குரலில் நான் கத்தினேன், “சென்று வருகிறேன்! உங்கள் உரிமைகளைக் கேளுங்கள்! கறியும், கோழிக்கறியும், பழரசமும் வேண்டும் எனக் கேளுங்கள், திருப்தியான உடலுறவும் கூட! கேளுங்கள் – உடன் உங்களுடைய சுயத்தையும் கேள்விக்கு உட்படுத்துங்கள்!”
பதிலுக்கு குரல்கள் ஆர்ப்பரித்தன, “அவனைப் பேச விடுங்கள்.. வெறுமனே பேசுவதற்காகவெல்லாம் எந்தத் தண்டனையும் தர முடியாது.. அவன் அருமையானதொரு உரையை வழங்கியிருக்கிறான்.. எப்போதிருந்து இந்த அரசாங்கம் வார்த்தைகளைக் கண்டு பயப்படத் தொடங்கியது?”

வாகனத்துக்குள் மறையுமுன் நான் அலறினேன், “என்னை வெளிப்படையான விசாரணைக்கு உட்படுத்த வேண்டுமென்று கேளுங்கள்!”

என்னுடைய வழக்கு மிகச்சிக்கலானது என்கிற சங்கதி ஆளுனரின் அலுவலகத்தில் தெளிவானது. வல்லுநர்களும் ஆலோசகர்களும் நீதிபதிகளும் என எல்லோரும் குழம்பிப் போயிருந்தார்கள்: புத்தகங்களோ அல்லது தந்திரங்களோ அல்லது உளத்திட்பமோ எதுவும் அவர்களுடைய உதவிக்கு வரவில்லை.

வெண்ணிறப் பட்டுக் கையுறைகள் அணிந்து ஆளுனர் உள்ளே நுழைந்தார். கண்ணியமும் அரசியல் செயல்திறனும் கொண்டதொரு மனிதனின் பாத்திரத்தை வரித்துக்கொண்டு அவர் என்னிடம் கேட்டார், “புரட்சியைத் தூண்டும் செயலென்று இதைச் சொல்லலாம்தானே, துண்டிக்கப்பட்ட தலையே? மக்களைக் குழப்புவதற்காக நீ வெளியிலிருந்து வந்திருக்கிறாய்; உன்னுடைய பகற்கனவுகளையும் கம்யூனிசப் பசப்புரைகளையும் மக்களிடம் சொல்லியிருக்கிறாய்.. சட்டத்தை நீ அறிய மாட்டாயா?”

விவாதத்தை வளர்க்க விரும்பாத காரணத்தால் நான் வெறுமனே பதில் சொன்னேன், “நான் எனது உடலைத் தேடி வந்தேன், அது தெற்கில்தான் இருப்பதாக எனக்குச் சொல்லப்பட்டது.”

“ஆக நீ மிகவும் தந்திரமானவன் என்று அறிகிறேன், ஜமி அல்-ஃபனாவில் உன்னுடைய நடவடிக்கைகள் பற்றிய ஆய்வறிக்கைகள் அப்படித்தான் சொல்கின்றன, இந்த சூழ்ச்சிவலைக்குள் எப்படி நீயாக வந்து சிக்கிக்கொண்டாய்?”

“மக்கள்திரள் எனக்குள் குதூகலத்தை உண்டாக்குகிறது: மனிதர்கள் அற்புதமான ரகசியங்களைத் தங்களுக்குள் ஒளித்து வைத்திருக்கும் நத்தைக்கூடுகளைப் போன்றவர்கள் என்றே எப்போதும் உணர்ந்து வந்திருக்கிறேன் – அவர்களை எப்போதும் சோம்பலின் ஆழ்துயிலில் அமிழ்த்தி வைத்திருக்க வேண்டுமென்பதில் ஏன் நீங்கள் இத்தனை கவனமாயிருக்கிறீர்கள்? என்னுடைய நாக்கைத் தவிர எதுவும் என்னிடம் மீதமிருக்கவில்லை, ஆகவே எனக்கு நானே சொல்லிக் கொண்டேன், ‘துள்ளிக் கொண்டேயிருக்கும் இந்தச் சின்னஞ்சிறு சதைத்துண்டினைக் கொண்டு நம்மால் பெரிதாக என்ன சாதித்து விட முடியுமென்பதைப் பார்க்கலாம்.’”

“நீ நெருப்புடன் விளையாடுகிறாய்.”

“மரணம் கூட என்னை ஊடுருவிப் போனதேயொழிய என்னை வெல்ல முடியவில்லை என்பதை நீங்கள் அறிவீர்கள்.”

நேர்த்தியான இளைஞனொருவன் அவசரமாக உள்ளே நுழைந்து ஆளுனரின் காதுகளில் கிசுகிசுத்தான். ஆளுனர் என் பக்கமாகத் திரும்பிக் கேட்டார், “உனக்கென்று தனிப்பட்ட கோரிக்கைகள் எதுவும் இருக்கிறதா?”

“மக்களிடம் பேசுவதற்காக ஒரு மன்றம்.”

“கோரிக்கை நிராகரிக்கப்பட்டது. இப்போது உன் மீதான விசாரணையைத் தொடங்குவோம்.”

“நான் ஏற்கனவே இறந்து போனவன்.”
அவர் உடனே புன்னகைத்தார், எனக்கான சரியான தீர்வைக் கண்டுபிடித்து விட்டவரைப் போல.

“இந்த வழக்கைப் பொறுத்தவரை, உன்னை விசாரிக்க இறந்துபோன எங்களுடைய நீதிபதிகளில் ஒருவரை அழைத்து வருவோம்.”
காத்திருந்தவாறே, கூண்டுக்குள் நான் தனியாயிருந்தேன். அவ்வப்போது மகிழ்ச்சியான கரகோஷங்களின் எதிரொலிகள் என் காதுகளை எட்டின: “துண்டிக்கப்பட்ட தலை நீடூழி வாழ்க!”
எவ்வளவு நேரம் தூங்கினேன் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. கண்களைத் திறந்து பார்த்தபோது, கூண்டை நோக்கித் திருப்பி நிறுத்தியிருந்த பாவொளி விளக்குகளிலிருந்து, ஒளிக்கற்றைகள் என் மீது வெள்ளமெனப் பாய்வதைக் கண்டு திடுக்கிட்டேன்.

காலடிச்சத்தங்கள் தொடர்ச்சியாகக் கேட்டன, பகட்டான ஆடைகளிலும் அலங்காரங்களிலும் மின்னிய மாபெரும் மனிதர்களின் கூட்டத்தால் அந்த அரங்கம் வேகமாக நிரம்பியது. குரூரமும் பதற்றமும் நிரம்பிய அதே சிரிப்பு ஆளுனரின் முகத்தில் மெல்லக் கவிந்து பரவியது. அனைவரையும் அமைதியாக உற்றுப்பார்ப்பதை நான் தொடர்ந்தேன். சிறிது நேரம் கழித்து ஒரு பலத்த குரல் அறிவித்தது, “மேன்மைக்கும் மரியாதைக்கும் உரிய பில்-பாக்தாதி பாஷா, துண்டிக்கப்பட்ட தலையின் வழக்கில் தீர்ப்பு சொல்வதற்காக அவருடைய கல்லறையை விட்டு வெளியேறி வரும்படி கேட்டுக் கொள்ளப்படுகிறார்.”

இத்தகைய எண்ணப்போக்கே எனக்கு கிச்சுகிச்சு மூட்டியது. மகிழ்ச்சி பொங்க சத்தமாகச் சிரித்தேன். குறைந்தபட்சம் தங்களுடைய இயலாமையைச் சரிக்கட்ட என்ன செய்ய வேண்டுமென்பதாவது அவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கிறது. மூதாதையர்களின் அறிவு நிச்சயம் இவர்களின் கேவலமான புத்தியைக் காட்டிலும் சிறந்ததாகத்தான் இருக்கும். மோசமில்லை. அரசாங்க நீதிபதி என்ன சொல்லப்போகிறார் என்பதைக் காத்திருந்து பார்ப்போம்.

என்னுடைய குற்றம் பற்றி அவரிடம் என்ன சொல்லப்பட்டது என்பது எனக்குத் தெரியாது, அல்லது மக்களுக்குத் துரோகம் செய்த அவருடைய ஐந்தாம்படை மகனைச் சுதந்திர தினத்தன்று கட்டி இழுத்துச் சென்றுக் கொன்றதாகவும் பட்டியலில் சேர்த்துச் சொல்வார்களோ என்றெல்லாம் நான் தேவைக்கதிகமாக சிந்திக்கவுமில்லை. என்னுடைய புலன்களும் எச்சரிக்கையுணர்வும் மிகக் கூர்மையாகி ஒரு உச்சத்தைத் தொட்டபிறகு உரையாடல் விளையாட்டுகளைத் தொடரவோ பரிகாச உணர்வைக் கைக்கொள்ளவோ என்னால் முடியவில்லை. பறத்தலுக்கான ஆர்வம் எனக்குள் மீண்டும் கிளர்ந்தது, ஆபத்தை உணர்ந்த முதல் தருணத்தில் அங்கிருந்து தப்பிச் செல்லாமல் போனதற்காக என்னை நானே நொந்து கொண்டேன்.

பில்-பாக்தாதி பாஷா தனது தாடியை தடவிக் கொடுத்தார், விரல்களை அதன் வெண்ணிற மயிர்களினூடாக அலைய விட்டபடி. சுதந்திரத்துக்குப் பிறகானதொரு அரசாங்கத்துக்குத் தன்னுடைய சேவையை வழங்க முடிந்ததில் மிகுந்த மகிழ்ச்சியோடிருப்பவராக அவர் தென்பட்டார். இறுதியில் தீர்க்கத்தோடு தனது தீர்ப்பை அவர் வழங்கினார்:

“ஏற்கனவே உடலை நீங்கள் என்ன செய்ய வேண்டுமோ அதைச் செய்து விட்டீர்கள் – எனவே இந்தத் தலையையும் அதன் உடம்பிடம் கொண்டு போய் சேர்த்து விட்டு இதன் நாவை வெட்டி விடுங்கள்.”
குறிப்பு: துண்டிக்கப்பட்ட தலையின் கதை இங்கே முடிவுறுகிறது. தெளிவாகச் சொல்வதென்றால், அடுத்ததாக துண்டிக்கப்பட்ட நாவின் கதை வரவேண்டும்: என்றாலும், இந்த வழிமுறை எல்லோருக்கும் தெரிந்த ஒன்றுதான், நாம் அனைவருமே இதை அனுபவித்திருக்கிறோம் அல்லது அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறோம், இந்தக் குறிப்பிட்ட தருணத்தையும் மற்ற பொதுவான சங்கதிகளையும் வித்தியாசப்படுத்தக்கூடியது என்று எதுவுமில்லை. ஆகவே, மன்னித்துக் கொள்ளுங்கள், கதை இங்கே முற்றுப்பெறுகிறது.

குறிப்புகள்:

1. அப்பாஸ் இப்ன் ஃபிர்னாஸ் – இஸ்லாமிய ஸ்பெயின் என்றழைக்கப்பட்ட அண்டலூசியாவைச் சேர்ந்த அறிஞர், கவிஞர் மற்றும் விஞ்ஞானி (கி.பி. 810 – 887). பறத்தலைப் பற்றிய ஆராய்ச்சிகளில் ஈடுபாடு கொண்டிருந்தார். பறவைகளின் சிறகுகளாலான ஆடைகளையும் இறக்கைகளையும் உடலில் பொருத்திக்கொண்டு செங்குத்தான பாறைகளிலிருந்து குதித்துப் பறக்க முயற்சித்திருக்கிறார்.

2. ஜமி’ அல்-ஃபனா – மொராக்கோவின் மர்ரகேஷ் நகரில் இதே பெயரைக் கொண்ட சதுக்கத்தினருகே அமைந்திருக்கும் பிரதான மசூதி.

3. ’அந்தர் – ஏமேனில் வாழ்ந்த சரித்திரப் புகழ்பெற்ற கவிஞர் அந்தரா இப்ன் ஷத்தாத் பற்றிய குறிப்பு இது. அவருடைய வீரத்துக்காகவும் தைரியத்துக்காகவும் உடன்பிறந்தாரின் பிள்ளையான ஆப்லா மீது கொண்டிருந்த அன்புக்காகவும் போற்றப்பட்டவர். கருப்பினத்தைச் சேர்ந்தவர், அபிசீனிய அடிமைப் பெண்ணொருத்திக்கு மகனாகப் பிறந்தார், தொடக்கத்தில் அவமானப்படுத்தப்பட்டாலும் அவருடைய வீரதீர செயல்களும் தைரியமும் அவரது இனக்குழுவான ‘ஆப்ஸின் முன்னேற்றத்துக்கு உதவின. பிற்காலத்தில், அவருடைய பெயரைக் கொண்டு மாபெரும் கதையாடல்கள் உருவாகின, உண்மையான சரித்திரத்தோடு பல்வேறு புனைவுகளும் சேர்ந்து அவரொரு மகாபுருஷராகச் சித்தரிக்கப்பட்டார்.

4. ஸெய்த் – வடக்கு ஆப்பிரிக்காவுக்குக் குடிபெயர்ந்த பானு ஹிலால் என்கிற இனக்குழுவைச் சேர்ந்த அபு ஸெய்த் அல்-ஹிலாஹ் பற்றிய குறிப்பு. இங்கும், அராபிய வாய்மொழிக்கதைகளில், அவருடைய வீரதீர சாகசங்களைப் பற்றிய ஏராளமான கதைகள் சொல்லப்படுகின்றன.

5. வக் வக் – ஆயிரத்தோரு அரேபிய இரவுகளில் குறிப்பிடப்படும் பழம்பெரும் தீவு. மனிதர்களின் சக்திக்கு அப்பாற்பட்டதாகவும், மாயமந்திரங்களின் உதவியின்றி யாரும் அங்கு செல்ல முடியாதென்றும் சொல்லப்படுகிறது.

6. அபு அல் தர்தா – எட்டாம் நூற்றாண்டு ஈராக்கில் வாழ்ந்த துறவி

7. அல் திர்மிதி – கி.பி. ஒன்பதாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த புகழ்பெற்ற பெர்சிய அறிஞர் அபு ‘ஐசா அல்-திர்மிதி பற்றிய குறிப்பு. நபியின் வார்த்தைகளைக் குறிப்பெடுக்கும் ஹடித்தைச் சேகரித்தவர்.

கோப் நகருக்கு ஒரு நடைப்பயணம் A Walk to Kobe ஜப்பானியம் : ஹாருகி முரகாமி Haruki Murakami – ஆங்கிலம் : பிலிப் காப்ரியேல் Philip Gabriel – தமிழில் – . ச.ஆறுமுகம்.

arumuga pillai



1

கோப் நகரில் நிகழ்ந்த நிலநடுக்கப் பேரழிவுக்குப் பின் இரண்டு ஆண்டுகள் கழிந்து, மே, 1997 இல் அந்த நகரின் மையத்திலிருக்கும் சான்னோமியாவுக்கு நிஷினோமியாவிலிருந்து ஓய்வான ஒரு தனிமை நடையாகச் செல்லும் எண்ணம் எனக்குள் திடீரென எழுந்தது. அந்த நேரத்தில் நான் வேலைக்காக க்யோட்டோவிலும் அப்படியே தொடர்ந்து நிஷினோமியாவிலும் தங்கவேண்டியதாயிருந்தது. வரைபடத்தில் அங்கிருந்து மேற்குத்திசையில் கோப் நகர், சுமார் பதினைந்து கி.மீ தூரமெனத் தெரிந்தது. அது ஒன்றும் மிக எளிதில் கடக்கக்கூடிய கல்லெறி தூரமாக இல்லையெனினும் துன்புறுத்தக்கூடிய அளவுக்கு நெடுந்தூரமும் இல்லை என்பது மட்டுமின்றி நானும் ஒரு தன்னம்பிக்கைமிக்க நடைப்பயிற்சியாளராக இருந்தேன்.

நான் க்யோட்டோவில் தான் பிறந்தேனென்றாலும் மிகக் குறுகிய காலத்திற்குள்ளாகவே என் குடும்பம் நிஷிமோனியாவின் ஊரகப் பகுதியான ஷூகுகாவாவுக்கு இடம்பெயர்ந்திருந்தது. அங்கிருந்தும் அதிகக் காலமாகும் முன்னரே கோப் நகரை ஒட்டியுள்ள ஆஷியாவுக்கு நகர்ந்தோம். அங்குதான் எனது பதின்வயதுப் பருவத்தின் பெரும்பகுதியும் கழிந்தது.

எனது உயர்நிலைப்பள்ளி, நகருக்கு மேலாக இருந்த குன்றுப்பகுதியிலிருந்ததால், நல்ல ஒரு மகிழ்ச்சியாக நேரத்தைக் கழிக்க நினைக்கும்போது, இயல்பாகவே நான் கோப் நகரின் மையப்பகுதி அதிலும் குறிப்பாக சான்னோமியா வட்டத்திற்கே வரவேண்டியிருந்தது. ஒசாகா மற்றும் கோப் நகருக்கு இடையிலான பகுதியைக் குறிப்பிடுகிற ஒரு ஹன்சின்-கான் பையனாகவே மாறிப் போயிருந்தேன். அந்தக் காலத்தில் என்றில்லை, இப்போதுங்கூடத்தான், இளைஞர்கள் வளர்வதற்குச் சிறப்பான ஒரு இடமாக, அதுவே இருக்கிறது. அமைதியான, எவ்விதப் பரபரப்புமற்ற ஒரு விரியத் திறந்த இளைப்பாறுகை உணர்வோடிருந்த அது பெருங்கடல், மலை மற்றும் அருகிலிருந்த ஒரு பெரிய நகரம் ஆகியவற்றாலும் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டிருந்தது. நான், இசைநிகழ்ச்சிகளுக்குச் செல்வதையும் பழைய புத்தகக்கடைகளில் மலிவான காகித அட்டைப் பதிப்புகளைத் தேடிப்பிடிப்பதிலும், ஜாஸ் இசைச் சிற்றகங்களில் நேரத்தைச் செலவிடுவதையும், ஆர்ட் தியேட்டர் கில்டு புது அலைப் படங்களைப் பார்த்து மகிழ்வதையும் விரும்பிச்செய்தேன். அந்த நேரத்தில் எனக்கு மிகமிகப் பிடித்தமான ஆடை எது? விஏஎன் VAN ஜாக்கெட் என்ற உயர் வட்டக் கழுத்து, முழுக்கைச் சட்டை தான்.
ஆனால், அதன்பின், நான் கல்லூரிப் படிப்புக்காக டோக்கியோவுக்குச் செல்ல நேர்ந்து, திருமணமாகி, வேலைசெய்யவும் தொடங்கியதோடு எப்போதாவது ஒசாகாவுக்கும் கோப் நகருக்கும் இடைப்பட்ட அந்த நீட்டு நிலப்பகுதிக்குப் போய்வந்துகொண்டுதானிருந்தேன். நான் அங்கே சென்றாகவேண்டிய அவசியமும் இருந்ததுதான்; ஆனால் அங்கே செய்யவேண்டியிருந்த வேலையைச் செய்து முடித்ததுமே, அதிவேக புல்லட் தொடரிக்குள் தாவிப் புகுந்து நேராக டோக்கியோ நோக்கித் தலைநீட்டிவிடுவேன். அப்போது எனது வாழ்க்கை பரபரப்பாக இருந்ததோடு, வெளிநாட்டிலும் நெடுநாட்கள் தங்கியிருக்க நேர்ந்தது. அதில் எனக்கேயான சொந்தக் காரணங்களும் பலவாக இருந்தனதாம். சிலர் அவர்களது சொந்த ஊருக்குத் தொடர்ச்சியாகக் காந்தம் போல் ஈர்க்கப்பட்டுப் போவதும் வருவதுமாக இருக்கும் போது, வேறுசிலரோ ஒருபோதும் திரும்பிச் செல்லவே முடியாதென்று நினைக்கலாம். அநேக விஷயங்களிலும் விதிதான் இரண்டு குழுக்களையும் பிரிப்பது போலத் தோன்றினாலும் அந்த நிலத்தின் மீதான உங்கள் உணர்வு எவ்வளவு வலுவான பிடிப்புள்ளதாக இருந்தாலும் அதில் நீங்கள் எதுவுமே செய்துவிட முடியாது. விரும்பியோ விரும்பாமலோ நான் அந்த இரண்டாவது குழுவைச் சேர்ந்தவனாகவே எனக்குத் தோன்றியது.

என்னுடைய பெற்றோர் ஆஷியாவில் பல ஆண்டுகளாக வசித்தவர்கள்; ஆனால், 1995 ஜனவரியில் ஹான்சின் நிலநடுக்கம் தாக்கியதில் அவர்கள் வசித்த வீடு மேற்கொண்டு தங்குவதற்கியலாதபடியாகிவிட்டதால், அவர்கள் உடனடியாக டோக்கியோவுக்குக் குடிபெயர்ந்தனர். அப்படியாக, நான் எனக்குள்ளாகவே சேர்த்து வைத்திருந்த (எனது விலைமதிப்புமிக்க பொக்கிஷங்கள்) நினைவுகளெல்லாம் ஒருபுறமிருக்க, எனக்கும் ஹான்சின் பகுதிக்கும் உண்மையான எந்தத் தொடர்பும் இல்லாமலாயிற்று. வெட்டொன்று துண்டிரண்டாகப் பேசினால், அது, மேற்கொண்டும் என்னுடைய சொந்த ஊராக இல்லைதான். ஆனால், அந்த இழப்பின் ஆழத்தினை எனது நினைவுமையம் கழன்று விலகி, மங்கி மறைவதாக உணர்ந்தாலும், எனக்குள் அது கிறீச்சிடுவதை என் செவிகளால் கேட்கிறேன். உலக்கையால் இடிபடுவது போலொரு வலி.

அதுவேதான், அங்கே நான் கண்டுகொள்ள விரும்பியதைக் காண்பதற்கான அக்கறையும் விழிப்புமான தேடலுக்காகவே கால் நடையாக நடந்து செல்லவேண்டுமென என்னைத் தூண்டிய காரணமாக இருக்கலாம். எனது சொந்த ஊருடன் எல்லாத் தொடர்புகளையும் முழுவதுமாகவே இழந்துவிட்டுள்ள எனக்கு, அது இப்போது என்னவாகத் தெரிகிறதென்பதைத் தெரிந்துகொள்ள விரும்பினேனாகவுமிருக்கலாம். எனது நிழல் அல்லது நிழலின் நிழலுருவத்தில் எவ்வளவு பகுதியினை அங்கு நான் கண்டுகொள்ளப் போகிறேன்?

நான் வளர்ந்த அந்த நகரில் ஹான்சின் நிலநடுக்கத்தின் தாக்கம் எந்த அளவுக்கு இருந்ததென்பதை என் கண்களால் உணர விரும்பினேன். நிலநடுக்கத்திற்குப் பின் கோப் நகருக்கு நான் பலமுறை சென்றபோது, அழிபாட்டு மிகுதியினைக் கண்டு அதிர்ந்துபோயிருந்தேன். ஆனால், இப்போது, ஒரு இரண்டாண்டுகளுக்குப் பிறகு, நகரம் ஒருவழியாக எழுந்து, தன்னை நிலைநிறுத்திக்கொண்ட வேளையில், என்னென்ன மாற்றங்கள் நிகழ்ந்துள்ளன என்பதை – இந்த உச்சபட்ச வன்முறை நகரத்திடமிருந்து எவ்வெவற்றைத் திருடிச் சென்றிருக்கிறது, அதன் சுவடுகளாக எது எதை விட்டுச் சென்றிருக்கிறதென்பதை – என் கண்ணால் காண விரும்பினேன். இப்போதிருக்கிற நானாகிய எனக்கும் அந்த நகருக்கும் ஏதோ ஒரு சிறிதளவு தொடர்பாவது இருந்தேயாகவேண்டுமென நான் நம்பினேன்.

நடப்பதற்கேயான ரப்பர் மெத்தையிட்ட காலணிக்குள் பாதம் புதைத்து, தோளில் முதுகுப்பை ஒன்றும் சிறிய ஒளிப்படக்கருவி ஒன்றுமாக நிஷினோமியா தொடரி நிலையத்தில் இறங்கி, மேற்குநோக்கி ஓய்வாக என் நடையினைத் தொடங்கினேன். நல்ல வெயிலும் கண்கள் கூசுமளவுக்கு ஒளியாகவுமிருந்ததால் நான் குளிர் கண்ணாடி அணிந்திருந்தேன். நிலையத்திலிருந்து வெளியேறுவதற்கான தெற்கு வாயிலுக்கு அருகிலுள்ள அங்காடிப்பகுதிக்குத் தான் முதலில் வந்தடைந்தேன். தொடக்கப்பள்ளியில் படிக்கும்போது, எனது மிதிவண்டியில் பொருட்கள் வாங்குவதற்காக அங்கு வருவது வழக்கமாயிருந்தது. நகர நூலகம் அருகிலேயே இருக்கவே, நேரம் கிடைத்தபோதெல்லாம் நான் அங்குசென்று கையில் கிடைத்த, வயதுவந்த பருவத்தினருக்கான புத்தகங்கள் முழுவதையும் கரைத்துக் குடித்தேன். அங்கே, அருகிலேயே இருந்த ஒரு கைவினைப் பொருட்கள் கடையிலிருந்துதான் நெகிழி மாதிரிகளை வாங்கிக் குவித்திருந்தேன். ஆக, அந்த இடம் எனக்குள் மாபெரும் நினைவுப் பேரலைகளைத் தோற்றுவிப்பதாயிருந்தது.

நான் இங்கே வந்து நீண்ட காலமாகிவிட்டிருந்தது. மேலும் அங்காடிப்பகுதி முன்பிருந்தது தெரியாத அளவுக்கு நிறையவே மாறிப்போயிருந்தது. அந்த மாற்றத்தில் காலத்தினால் ஏற்பட்ட சாதாரண மாற்றம் எவ்வளவென்றும் நிலநடுக்கப் பேரழிவினால் ஏற்பட்டது எவ்வளவென்றும் உண்மையாகவே என்னால் சொல்லமுடியவில்லை. ஆனாலும், நிலநடுக்கம் விட்டுச் சென்ற அழிவின் வடுக்கள் தெளிவாகவே தெரிந்தன. கட்டிடங்கள் நொறுங்கிவிழுந்த இடங்களில், இப்போது ஏகப்பட்ட பற்கள் காணாமற்போன குழிகள் போல அங்கங்கே மனைகள் காலியாகக் கிடக்க, அவற்றுக்கிடையில் ஒரு தொடர்பினை உருவாக்குவதுபோல தொழிற்கூடத் தயாரிப்புகளான, தற்காலிக கட்டிடங்கள் அமைந்திருந்தன. சிமென்ட் தெருக்கள் முழுவதும் அதல பாதாள வெடிப்புகளாகக் கிடந்தன. வேனிற்காலப் புல், பூண்டுகள் காலி நிலங்களைச் சுற்றி வளைத்துப் படர்ந்து வளர்ந்திருந்தன. பயங்கரப் பேரழிவுக்கான தடயங்கள் சுற்றிலும் எல்லாவிடத்திலுமாகப் பரந்து கிடக்க, அப்பகுதி முழுவதும் தொல்லியல் கால எச்சங்கள் போலத் தெரிந்தது. உலகிற்கு அதிகமாகக் காட்டப்பட்டு, நிலநடுக்கத்திற்குப் பின் வேகவேகமாக மறுசீரமைக்கப்பட்ட கோப் நகரத்தின் மையப்பகுதியோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது, காலி இடங்கள் அவற்றின் மவுனம் நிறைந்த ஆழக்குழிகளுடன் எனக்குள் மிகப் பெரிய சோகத்தையும் மனச்சோர்வினையும் தோற்றுவித்தன. இது, நிஷிமோனியா அங்காடிப் பகுதிக்கு மட்டுமேயான உண்மை நிலை என்பதில்லை; கோப் நகரினைச் சுற்றி இது போல அநேகப் பகுதிகள் இது மாதிரியான காயங்கள் மற்றும் வடுக்களுடன் இருக்கலாம்; ஆனால் அவையனைத்துமே அநேகமாக மறக்கப்பட்டுவிட்டன.
அங்காடிப்பகுதியைத் தாண்டிப் பிரதானத் தெருவின் மறுபக்கமாக எபிசு கோவில் உள்ளது. வளாகத்துக்குள்ளேயே அடர்ந்த காட்டினையுடைய அது, ஒரு மிகப்பெரிய கோவில். நான் சிறு பையனாக இருந்தபோது என் நண்பர்களுடன் விரும்பி விளையாடிய அந்த இடத்தை இப்போது தெரிகிற இடிபாடுகளுடன் காணும்போது தாங்கமுடியாத வலி ஏற்படுகிறது. ஹான்சின் நெடுஞ்சாலையின் பெருங்கல் விளக்குத் தொடர் வரிசையில் பெரும்பாலான கம்பங்களும் அவற்றின் தலைப்பகுதியான விளக்குகளை இழந்துவிட்டன. அவற்றின் தலைகள் கூரியவாளால் வெட்டிச் சாய்க்கப்பட்டது போல் தரையில் சிதறிக்கிடந்தன. தலையற்ற கம்பங்கள், ஒரு கனவின் மிச்சம் மீதி போல, எவ்விதப் பயனும் நோக்கமுமற்ற கற்சிலைகளின் வரிசையாக, நீண்ட அமைதியில் உறைந்துபோய் நிற்கின்றன.

நான் சிறுவனாக இருந்தபோது ஷ்ரிம்ப் இறால்கள் பிடிக்கிற (அது ஒரு எளிய தொழில்நுட்பம்: காலிப்புட்டிக்குள் இரையாக நூடுல் மாவினை வைத்து, புட்டியின் கழுத்தில் ஒரு நூல்கயிற்றினைக் கட்டித் தண்ணீருக்குள் அமிழ்த்தும் போது இறால்கள் இரைக்காக புட்டிக்குள் வரும். அதன்பின், நான் புட்டியை இழுத்து எடுத்துக்கொள்வேன்) குளத்தின் குறுக்காக இருந்த கற்பாலம் இடிந்து அதன் இடிபாடுகள் அப்படிக்கப்படியே கிடந்தன. குளத்து நீர் கறுப்படைந்து, சேறாகிக்கிடக்க, காய்ந்த பாறைகளின் மீது குஞ்சு குளுவான் முதல் வயது முதிர்ந்தன வரையிலுமான பல்தரப்பட்ட ஆமைகள் கால்களைப் பரப்பியவாறே வெயில் காய்ந்துகொண்டிருந்தன. அவற்றின் மூளைகளுக்குள் நிச்சயமாக, எந்தச் சிந்தனையுமிருந்திருக்காதென்பதில் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை. பயங்கரப் பேரழிவுக்கான தடயங்கள் சுற்றிலும் எல்லாவிடத்திலுமாகப் பரந்து கிடக்க, அப்பகுதி முழுவதும் தொல்லியல் கால எச்சங்கள் போலத் தோன்றியது. அந்த அடர் காடுகள் மட்டும் தான் சிறுவயதிலிருந்தே என் நினைவிலிருந்தபடியாக, அப்படியே இருண்டு எந்த மாறுதலுமின்றிக் காலத்தை வென்று நின்றன.

கோவில் மைதானத்தில் இளவேனிற்கால வெயிலில் அமர்ந்து சுற்றுப்புறத்தை மீண்டுமாக நாலாபுறமும் சுற்றி நோக்கி என் கண்ணில் படுவனவற்றோடு உடன்பட்டுச் சிந்திக்க முயற்சித்துக்கொண்டிருந்தேன். காட்சிப்பரப்பினை எவ்வளவு இயற்கையாக உள்வாங்கி அதனை மனத்தாலும் நினைவாலும் ஒப்புக்கொள்ள இயலுமோ அந்த அளவுக்கு உள்வாங்கிக் கொண்டிருந்தேன். அந்தக்காலத்தில் நான் எப்படியிருந்தேனென நினைவுகொள்ள முயற்சித்துக்கொண்டிருந்தேன். நீங்கள் நினைப்பது போலவே தான் இவையெல்லாம் நீண்டநேரமாக நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தன.

2

நிஷிமோனியாவிலிருந்து சுகுகாவாவுக்கு மெல்ல நகர்ந்தேன். அப்போது மதியமாகியிருக்கவில்லையென்றாலும் சுறுசுறுப்பான நடையினால் எனக்கு வியர்க்கத் தொடங்கும் அளவுக்கு வெயில் கடுமையாகவே இருந்தது. நான் எங்கிருக்கிறேனேனத் தெரிந்துகொள்ள எனக்கு வரைபடமெதுவும் தேவைப்படவில்லைதான்; ஆனால், தனித்தனியான தெருக்களை என்னால் அடையாளம் கண்டுகொள்ள முடியவில்லை. இந்தத் தெருக்களின் வழியாக நூற்றுக்கணக்கான முறை போயும் வந்துமிருப்பேன். ஆனாலும் இப்போது எனக்கு எதுவுமே தெரியவில்லை. அவற்றை எதனால் என்னால் நினைவுகொள்ள இயலவில்லை? அது புரியாத புதிராகத்தானிருந்தது. அறைகலன்கள் அனைத்தும் மாற்றி வைக்கப்பட்ட வீட்டுக்குள் நுழைந்துவிட்டது போல திக்குத்தெரியாத ஒரு குழப்பத்தை உணர்ந்தேன்.

அதன் காரணத்தை நான் விரைவிலேயே புரிந்துகொண்டேன். வழக்கமாகக் காலியாகக் கிடக்கும் மனைகள் காலியாக இல்லாமலும் தற்போது காலியாகக் கிடக்கும் மனைகள் முன்னர் அப்படி இல்லாமலுமாக – ஒளிப்பட அசலும் நகலும் ஒன்றுக்கொன்று இடம் மாற்றிக்கொண்டதால்தான் அப்படி. அநேக நேர்வுகளிலும் முன்னர் காலிமனைகள் தற்போது குடியிருப்புகளாகவும் மற்றவை வீடுகளாக இருந்து நிலநடுக்கத்தால் இடிந்துவிட்டனவுமாக இருந்தன. இந்த முன்னர் மற்றும் பின்னர் பிம்பங்களும் நகரம் எப்படி இருந்ததென எனக்குள்ளிருந்த கற்பனை நினைவுகளுமாகச் சேர்ந்து ஏற்பட்ட ஒரு ஒருங்கிணைந்த விளைவுதான் அது..
சுகுகாவா அருகிலிருந்த நான் வசித்த பழைய வீடு இல்லாமலாகி, அதில் நகர வீடுகளின் வரிசை ஒன்று வந்து அமர்ந்திருந்தது. அதோடு, உயர்நிலைப்பள்ளி அருகிலிருந்த மைதானமும் நிலநடுக்கத்தில் தப்பிப் பிழைத்தவர்கள் கட்டிய தற்காலிக வீடுகளால் நிறைந்திருந்தது. இந்தத் தொழிற்கூடத் தயாரிப்புகளான தற்காலிகத் தங்குமிடங்களில் வசிப்பவர்கள் அவர்களது சலவைத்துணிகள் மற்றும் படுக்கை விரிப்புகளை நானும் எனது நண்பர்களும் வழக்கமாக தளப்பந்து விளையாடிய இடத்தில் தொங்கவிட்டு, அது நெருக்கம் மிகுந்த ஒரு அடைக்கப்பட்ட வெளியாகத் தோற்றமளித்தது. கடந்த காலத்தின் சுவடுகளைக் காண என்னாலான மட்டும் முயற்சித்தும், அநேகமாக எதுவுமே அங்கில்லை. ஆற்றில் ஓடும் நீர் முன்பு போலவே தெளிவும் சுத்தமுமாக இப்போதும் பாய்கிறது; ஆனால், ஆற்றின் இருகரைகளும் கான்கிரீட் கொண்டு அழகுறக் கட்டப்பட்டிருந்த தோற்றம் எனக்குள் வித்தியாசமான ஒரு தனியுணர்வினையே தோற்றுவித்தது.

கடலை நோக்கிச் சிறிது நேரம் நடந்த நான் உள்ளூர் சூஷி (பொங்கல் மாதிரியான ஜப்பானிய அரிசிக் கலவை உணவு) கடை ஒன்றில் போய் நின்றேன். அது ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை பிற்பகலாக இருக்கவே, அவர்கள் வழக்கம்போல் ஏற்கெனவே பெறப்பட்ட வெளியிடக் கேட்புகளுக்கு உணவு வழங்குவதில் அவசரமும் பரபரப்புமாக இருந்தனர். வெளியிடத்திற்கு வழங்குவதற்காக உணவினை எடுத்துச் சென்ற இளம் உதவியாளன் நெடுநேரமாகத் திரும்பிவரவில்லை. உரிமையாளருக்கோ தொலைபேசி அழைப்புகளுக்குப் பதில் சொல்லவே சரியாக இருந்தது. அது, ஜப்பானில் நீங்கள் எல்லாவிடங்களிலும் காண்கிற மாதிரியான ஒரு காட்சியேதான். பீரை உறிஞ்சி,உறிஞ்சிச் சுவைத்துக்கொண்டும் தொலைக்காட்சியை அரைப்பார்வை பார்த்துக்கொண்டுமாக, நான் கேட்டிருந்த உணவுக்காக, காத்திருந்தேன். ஹையோகோ மாநில ஆளுநர் தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சியில் யாரோ ஒருவருடன் நிலநடுக்கத்துக்குப் பிறகான மறுகட்டுமானப் பணிகள் எவ்வாறு போய்க்கொண்டிருக்கின்றன என்பது பற்றி உரையாடிக்கொண்டிருந்தார்.

அவர் என்னதான் பேசினாரென்பதைக் குறிப்பாக இப்போது நினைவுக்குக் கொண்டுவர முயற்சிக்கிறேன் ஆனால், அவற்றில் ஒரு வார்த்தையைக்கூட என் வாழ்க்கை முழுவதிலுங்கூட நினைவுக்குக்கொண்டுவரமுடியாது போலிருக்கிறது.
நான் சிறுவனாயிருக்கும்போது ஆற்றின் கரைமீது ஏறியதும், பார்வைக்கு எந்தத் தடையுமில்லாமல் கடல், நேருக்கு நேராக என் கண் முன்பாக விரிந்து கிடக்கும். கோடையில் நான் அங்கே நீச்சலுக்குச் செல்வது வழக்கம். நான் பெருங்கடலினை நேசித்ததோடு நீச்சலையும் நேசித்தேன். நான் மீன் பிடிக்கவும் சென்றிருக்கிறேன் என்பதோடு, என் நாயை நாள்தோறும் அங்கே நடைப்பயிற்சிக்கு அழைத்துச்சென்றுமிருக்கிறேன். சிலநேரங்களில் அங்கே எதுவுமே செய்யாமல் வெறுமனே அமர்ந்திருக்க விரும்புவேன். சிலநேரங்களில் இரவில் வீட்டைவிட்டும், கம்பி நீட்டி நண்பர்களுடன் கடலுக்குச் சென்று, ஒதுங்கிய மரக்கட்டைகளைச் சேகரித்துத் தீ வளர்த்ததும் உண்டு. கடலின் வாசத்தை, அதன் நெடுந்தொலைவு முழக்கத்துடன், அது கொண்டுவருகிற எல்லாவற்றையும் நேசித்தேன்.

ஆனால், இப்போது அங்கே கடல் இல்லை. மலைகளை வெட்டி, அனைத்துக் கல், மண் குப்பைகளையும் லாரிகள் மற்றும் கன்வேயர் பெல்ட் மூலம் கொணர்ந்து கொட்டியிருக்கின்றனர். கடலும் மலையும் அருகருகிலிருக்கவே, இப்பகுதி அப்படியான ஒரு கட்டுமானப்பணிக்கு மிகப் பொருத்தமானது. மலைகள் இருந்த இடத்தில் அழகான சிறுசிறு குடியிருப்புக் குழுமங்கள் முளைத்துள்ளதோடு, உரக்குழிகள் இருந்த இடங்களிலும் அழகழகான குடியிருப்புகள் எழுந்துள்ளன.

இப்போது எனக்கு டோக்கியோ அருகிலுள்ள கனகாவா மாநிலத்தின் கடற்கரை நகரமொன்றில் ஒரு சொந்த வீடு உள்ளது. டோக்கியோவிற்கும் அதற்குமாகப் போய்வந்து பயணித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். கெடுவாய்ப்போ அல்லது மிகக் கெடுவாய்ப்போ, நான் சொல்லியே ஆகவேண்டும், இந்த கடல்புர நகரம் எனது சொந்த ஊரினை, எனது சொந்த ஊரினைவிடவும் அதிகமாக நினைக்கச்செய்கிறது. அப்பகுதியில் பசுமை மலைகள் மற்றும் ஒரு அற்புதமான நீச்சல் கடற்கரை அமைந்திருக்கிறது. இவற்றை என்னால் முடிந்த அளவுக்குச் சிறப்பாக என்னுள் பத்திரப்படுத்திவைக்க விரும்புகிறேன். ஏனென்றால் இயற்கை நிலக்காட்சியை ஒரு முறை இழந்துவிட்டால், அது முற்றும் இழந்ததுதான். மனிதர்களால் ஏற்படுத்தப்படும் வன்முறை மட்டும் ஒருமுறை கட்டவிழ்த்துவிடப்பட்டாலுங்கூட, மறுபடியும் அதனைச் சரிசெய்துவிடமுடியாது.

ஆற்றின் கரைகளைத் தாண்டி, கோரோய்ன் கடற்கரை விடுதியாக இருந்த பகுதி மேற்கூரையிடப்பட்ட வசதியான ஒரு நீர்நிலை அல்லது குளமாக அமைக்கப்படுவதற்காக மேடுறுத்தப்பட்டிருந்தது. நீர்ப்பலகையாளர்கள் காற்றோடு நீர்ப்பாய்ச்சலில் செல்ல அவர்களால் முடிந்த அளவுக்கு முயன்றுகொண்டிருந்தனர். மேற்கில் ஆஷியா கடற்கரையாக இருந்த பகுதியில் உயரமாக எழுந்த அடுக்ககக் குடியிருப்புக் கட்டிடங்கள் எண்ணற்ற, பெரும்பெரும் ஒற்றைப் பெருங்கற்பாறை வரிசைகளாக நிற்கின்றன. கடற்கரையில் பெரும்பெரும் வேகன் கார்கள் மற்றும் சிறு வேன்களில் வந்திருந்த சில குடும்பங்கள் வெளியிடங்களில் சமைத்துக் கொதிக்கக் கொதிக்கச் சாப்பிடுவதற்கான எரிவாயுக் குடுவை பொருத்திய அடுப்புகளைப் பயன்படுத்திக்கொண்டிருந்தனர். அப்படியான வெளிவட்டாரச் செயல்பாடுகள். அவர்கள் இறைச்சி, மீன் மற்றும் காய்கறிகளை அடுப்பில் வாட்டி வதக்கிக்கொண்டிருக்க, அதிலெழுந்த வெண்புகைத் திரள் பெரும் தீப்பந்தம் ஒன்று வானத்தை நோக்கி எரிவதுபோலப் பெருத்த அமைதியோடு அந்த மகிழ்ச்சியான ஞாயிற்றுக்கிழமை மாலையில் எழுந்துகொண்டிருந்தது.
வானத்தில் ஒரு துளி மேகத்தைக்கூடக் காணமுடியவில்லை. அது ஒரு மிகச் சரியான மே மாதக் காட்சி. காங்கிரீட் கரை மீது உறைந்த சிலையாக, வழக்கமான, உண்மையான கடலை நினைத்துக்கொண்டு எல்லாவற்றையும் கண்ணால், பார்த்துக்கொண்டு, மெதுமெதுவாக, அமைதியாகக் காற்றுப் போகும் ரப்பர் சக்கரம், அதன் உண்மை இருப்புணர்வினை இழந்துகொண்டிருப்பது போல் அமர்ந்திருந்தேன்.
இந்த அமைதியான காட்சியின் மத்தியில் வன்முறையின் சுவடுகள் புலப்படுவதை மறுக்க முடியாது. அப்படித்தான், அது எனக்குத் தோன்றியது. அந்த வன்முறை இயல்புகளின் ஒரு பகுதி நேரடியாக நமது பாதங்களின் கீழ் மறைந்திருக்க, மறுபகுதி நமக்குள்ளாகவே மறைந்துள்ளது. ஒன்று மற்றதன் உருவகமாக இருக்கிறது. அல்லது அவை ஒன்றுக்கொன்று இடம் மாறிக்கொள்பவை எனலாம். அங்கேயே படுத்துத் தூக்கத்தில் ஒரே கனவினைக் காணும் ஓரிணை விலங்குகள்.

சிற்றாறு ஒன்றினைக் குறுக்காகக் கடந்து, ஆஷியாவுக்குள் சென்றேன். எனது பழைய இளநிலை உயர்பள்ளியை, நான் வசித்த வீட்டினை, விரைந்து கடந்து ஆஷியா தொடரி நிலையத்துக்கு வந்தேன். அங்கிருந்த ஒரு சுவரொட்டி விளம்பரம் அன்றைய தினமே பிற்பகல் இரண்டு மணிக்கு ஒசாகாவிலுள்ள கோஷீன் மைதானத்தில் ஹான்சின் புலிகள் மற்றும் யாகல்ட் குருவிகள் தளப்பந்தாட்டக் குழுக்களுக்கிடையே ஒரு விளையாட்டுப் போட்டி நடக்கவிருப்பதாக அறிவித்தது. அதைப் பார்த்ததும் அங்கு போகவேண்டுமென்ற தீவிரம் எனக்குள் ஏற்பட்டது. சட்டெனத் திட்டங்களை மாற்றித் தொடரிக்குள் குதித்தேறிப் புகுந்தேன். போட்டி அப்போதுதான் தொடங்கியிருக்கும், ஆகவே நான் இப்போது அங்கு சென்றால், மூன்றாவது இன்னிங்ஸ் தொடக்கத்துக்குள் அங்கு போய்ச் சேர்ந்துவிடலாமென நான் எண்ணிக்கொண்டேன். நடையினை மறுநாள் மீண்டும் தொடங்கிக்கொள்ளலாம்.

கோஷீன் அரங்கம், நான் சிறுவனாக இருந்தபோதிருந்ததைவிடச் சிறிது மாறியிருந்தது. காலக் கோளாறில் தடுமாறி விழுந்தது போல், அந்தச் சூழலுக்கு நான் வேற்றாள் போன்ற ஒரு வலுவான ஏக்கவுணர்வினை – சொற்றொடரில் ஒரு தலைகீழ் மாற்றமென்பதை, ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும் – உணர்ந்தேன். அங்கே மாறியிருந்த ஒரே விஷயம் புள்ளிகள் நிறைந்த சுங்கடி ஆடையணிந்து, கால்ப்பிஸ் என்னும் மோர்ப் புட்டிகளைத் தோளில் சுமந்து கூவி விற்கும் விற்பனையாளர்கள் இல்லாததும் (அது, மேற்கொண்டு இவ்வுலகத்தில் கால்ப்பிஸ் அருந்துகிறவர்கள் அதிகம் இல்லை எனச் சொல்வதுபோலத் தோற்றமளிக்கிறது) அரங்கத்தின் வெளியே ஸ்கோர்ப் பலகை மின்னியல் அறிவிப்பாகியிருப்பதும் (அதுவும் பகலில் மங்கலாகி சரியாகத் தெரிவது கடினமாக இருக்கிறது)தான். ஆனால் விளையாட்டுக்களத்தின் அழுக்குப்படிந்த தோற்றம் முன்பு போல அப்படியே, புல்லின் பசுமை நிறம் போல மாறாதிருக்க. ஹான்சின் ரசிகர்களும் எப்போதும் போலவே புகழ்பெற்ற தீவிரத்துடனிருந்தனர். நில நடுக்கங்கள், புரட்சிகள், போர் மற்றும் நூற்றாண்டுகள் வரலாம், போகலாம்; ஆனால், ஹான்சின் ரசிகர்கள் நிரந்தரமானவர்கள்.

ஹான்சின் வெற்றி 1 – 0 ஆக இருக்க, விளையாட்டு, கவாஜிரி மற்றும் டகாட்சு இருவருக்கிடையிலான பிட்சர் தனிப்போட்டியாக மாறிப்போனது. ஒற்றை ஓட்ட வித்தியாசமென்பது பரபரப்பான போட்டியாக இருக்குமென நீங்கள் நினைக்கலாம்; ஆனால் அது அப்படியில்லாதது மட்டுமல்ல, எந்தவிதமான கற்பனை நீட்சிக்கும் இடமில்லாததாக இருந்தது. ஏதாவது ஒன்றைச் சொல்வதென்றால், சிறப்பு எதுவுமில்லாத ஒரு போட்டியாக இருந்தது. இன்னும் வெட்டவெளிச்சமாக்கிச் சொல்வதென்றால், பார்ப்பதற்குத் தகுதியில்லாத ஒரு போட்டி, அவ்வளவுதான். அதுவும் அரங்கத்திலிருந்தும் தூரமான இருக்கைகளில் அமர்ந்திருக்கும் எங்களைப் போன்றவர்களுக்குச் சொல்லவேண்டியதேயில்லை. வெயில் கடுமையாகக் கடுமையாக, அகோரமாகத் தாகமெடுத்தது. என்னிடம் குளிர்ந்த பீர்கேன்கள் சில இருக்கவே, நீங்கள் கணிப்பதுபோலவே, அந்தத் திறந்தவெளி இருக்கையிலேயே கண்ணயர்ந்து விட்டேன். விழித்துப் பார்த்தபோது எதுவும் புரியாமல் பரக்கப் பரக்க விழித்தேன். (இதென்ன எழவு? எங்கிருக்கிறேனென்று வியந்துகொண்டேன்) பேரொளி விளக்கு வெளிச்சத்திலேற்பட்ட நிழல்கள் என் திசையை நோக்கி, என்னைத் தொட்டுவிடுவதாக நீண்டிருந்தன.

3

கோப் நகரில் ஒரு சிறிய ஓட்டலில் அறையெடுத்து நுழைந்துகொண்டேன். அங்கு வந்திருந்தவர்கள் பலரும் குழுக்களாக வந்திருந்த இளம் பெண்களாக இருந்தனர். நான் சொல்கிற மாதிரியான ஓட்டல் எதுவென நீங்கள் விளங்கிக்கொண்டிருப்பீர்களென நினைக்கிறேன். மறுநாள் காலை ஆறு மணிக்கு எழுந்து கூட்டமில்லாத நேரத்துத் தொடரியைப் பிடித்து ஆஷியாகவா நிலையத்துக்குச் சென்று அங்கிருந்து எனது சிறுநடைப் பயணத்தை மறுபடியுமாகத் தொடங்கினேன். அதற்கு முந்தின நாள் போலில்லாமல், வானம் மேகங்களால் மூடப்பட்டு, காற்று கொஞ்சம் குளிராக இருந்தது. செய்தித் தாளின் வானிலை அறிக்கை, பிற்பகலில் கண்டிப்பாக மழைபெய்யுமென தன்னம்பிக்கையோடு முன்கணித்திருந்தது. ( அவர்கள் சரியாகத்தான் சொல்லியிருந்தார்கள். மாலையில் நான் முழுவதுமாக நனைந்துவிட்டிருந்தேன்.)

சன்னோமியா தொடரி நிலையத்தில் நான் வாங்கிய காலைச்செய்தித் தாளில் சூமா நியூ டவுன்( மலையைச் செதுக்கி வீழ்த்தி அமைக்கப்பட்ட இதுவும் ஒரு புது இடமென நினைக்கிறேன். நான் அதைப்பற்றிக் கேள்விப்படவேயில்லை) பகுதியில் இரண்டு இளஞ்சிறுமிகள் மீது நடத்தப்பட்டிருந்த வன்முறை குறித்து முழுவிவரம் இருந்தது. அவர்களில் ஒருத்தி இறந்துவிட்டாள். காவல் துறையினர் இதனை எப்போதாவது நடக்கின்ற ஒரு தாக்குதலென்றும் எந்தத் தகவலும் கிடைக்கவில்லையென்றும் தெரிவிக்கின்றனர். குழந்தைகளுடன் வசிக்கும் குடியிருப்பாளர்கள் மிகவும் பயந்துபோயிருக்கின்றனர். இது கோப் நகரில் நடந்த பதினொரு வயதுச் சிறுவன் ஜன் ஹேஸ் பயங்கரக் கொலைக்கும் முந்தியது. எந்தவகையில் பார்த்தாலும், தொடக்கப்பள்ளிக் குழந்தைகளைக் குறிவைத்து நடத்தப்படும் தாக்குதல் மிகப் பயங்கரமானதும் கொடூரமானதும் அர்த்தமற்ற செயலுமாகும். நான் செய்தித்தாள்களை எப்போதாவது தான் படிப்பதால் எனக்கு இந்தத் தாக்குதல் பற்றிக்கூடத் தெரிந்திருக்கவில்லை.

உண்மை விவரம் புரிந்துகொள்வதாக இன்னும் ஆழமாக அந்தச் செய்தி வரைவின் சொற்றொடர்களுக்கிடையிலாகக் கிடைத்த வழக்கம் மீறிய அடிக்குரலினையும் உணர்ந்ததை இப்போது நினைவுகொள்கிறேன். எனக்குள் சட்டென்று தோன்றிய எண்ணத்தில் செய்தித்தாளை மடித்துவைத்தேன். வாரப் பணிநாள் ஒன்றின் மத்தியில் தான் மட்டுமாகச் சுற்றித் திரியும் ஒரு மனிதன் மிகவும் சந்தேகத்திற்குரியவனாகத் தோன்றுதல் இயல்புதானே. புதுப்பிக்கப்பட்ட வன்முறையின் இந்த நிழல் இங்கே என்னை அந்நியனாக நான் உணர்ந்த உணர்வுக்கு அடிக்கோடிடுவதாக இருந்தது. தனக்குத் தொடர்பில்லாத இடத்தில் நுழைந்துவிட்ட வேண்டாத விருந்தாளியாகத்தான் நானிருந்தேன்.

மலையடிவாரத்தில் தண்டவாளப் பாதைக்கு இணையாகச் செல்லும் பாதையில் நடந்த நான் மேற்கில் எனது வழியில் சிறிது பிரிந்து சென்று முப்பது நிமிடங்களில் ஆஷியாவுக்குள் நுழைந்துவிட்டேன். அது, வடக்கிலிருந்து தெற்காக நீளுகின்ற ஒரு அகலம் குறைந்த நகரம். கிழக்காகவோ, மேற்காகவோ நடந்தால் விரைவிலேயே நீங்கள் நகரத்துக்கு வெளியே வந்துவிடுவீர்கள். சாலையின் இரு பக்கமும் இங்கும் நிலநடுக்கத்துக்குப் பின்னர், காலியாக விடப்பட்ட மனைகள் மற்றும் ஒரு பக்கமாகத் திரும்பியிருந்த குடியிருப்பு வீடுகள் காலிசெய்யப்பட்டும் கிடந்தன.

ஹன்சின்- கான் பகுதியின் அடி மண் டோக்கியோவைப் போலில்லாமல் வேறுபட்டிருக்கிறது. அது ஒரு மணற்பாங்கான மலைப்பகுதி. அதனாலேயே நிலம் மென்மையானதாகவும் வெண்மையானதாகவுமிருக்கிறது. அதனாலேயே காலி மனைகள் அதிகமும் அப்படிக்கப்படியே விடப்பட்டுள்ளன. அந்தப் பகுதி கோடைகாலப் பசுமைக் களைப்பூண்டுகளால் நிறைந்து கண்ணுக்குத் தெரிகிற முரணோடிருந்தது. எனக்கு நெருக்கமான ஒருவரின் உடலில் அறுவைசிகிச்சையால் ஏற்பட்ட பெரிய நீண்ட தழும்போடு அதனை ஒப்புமைப்படுத்திக் காட்சிப்படுத்தவே, அக்காட்சி என் உடம்புக்குள் கத்தியால் குத்தியது போல் வலியேற்படுத்தியது. காலத்தோடு அல்லது நிலத்தோடு இணைந்ததாக இல்லை, அந்த வலி.
இயல்பாகவே அங்கு களைகள் மூடிய காலி மனைகள் அதிகமாகவே இருந்தன. பல கட்டுமானத் தளங்களையும் நான் கண்டேன் தான். இன்னும் ஒரு ஆண்டுக்கும் குறைவான காலத்துக்குள்ளாகவே அங்கே புதிதாகக் கட்டப்பட்ட வீடுகளின் வரிசைகள் நிறையவே அதிகமாகி, அந்த இடத்தை என்னால் அடையாளம் கண்டுபிடிக்க முடியாதபடி மாறிவிடுமென நினைத்துக்கொண்டேன். புத்தம் புதிய கூரைத் தள ஓடுகள் வெயிலின் காலை ஒளியில் பளபளவென மின்னிக்கொண்டிருந்தன. அப்புறமென்ன, அங்கிருந்த நிலக் காட்சிக்கும் ஒரு மனிதனாக எனக்குமிடையில் பொதுவாக எதுவுமே இருக்கப் போவதில்லை. (அநேகமாக எதுவுமிருக்காது). எங்களுக்கிடையில் (அநேகமாக) வலுக்கட்டாயப் பிளவு ஒன்றினை வெளிப்படுத்தி, நில நடுக்கம் என்ற பெயரில் ஒரு மாபெரும் பேரழிவுக் கருவி நிற்கிறது. நான் வானத்தை அண்ணாந்து நோக்கி, மெல்லிய மேகமூட்டத்துடன் கூடிய காலைக் காற்றினை உள்ளிழுத்து வெளியிட்டுவிட்டு, என்னை இப்படியான ஒரு மனிதனாக உருவாக்கிய இந்த மண்ணைப் பற்றியும் இந்த மண் உருவாக்கிய மனிதனைப் பற்றியும் நினைத்துப் பார்த்தேன். நம்மால் கட்டுப்படுத்த முடியாத பல்வகைப்பட்ட விஷயங்கள் தாம் எத்தனையெத்தனை, ஹூம்.

அடுத்த நிலையமான ஒகமோட்டோ நிலையத்துக்குப் போனதும் ஒரு காபியகத்தில் – எப்படிப்பட்டதாகயிருந்தாலும் பரவாயில்லை – நின்று, அவர்களின் காலை உணவில் ஒரு செட் கொண்டுவருமாறு சொல்லவேண்டுமென நினைத்தேன். அன்று காலையிலிருந்தே எதனையும் நான் சாப்பிட்டிருக்கவில்லை. ஆனால், அப்போது எந்த காபிக்கடையும் திறந்திருக்கவுமில்லை. அது ஒரு நகரம் மாதிரியான, அந்த வகைப்பட்ட ஊரல்லவென்று நான் நினைத்துக்கொண்டேன். வேறுவழியில்லாமல் சாலை ஓரமாகத் தென்பட்ட லாசன்ஸ் கடையில் கலோரிமேட் எனர்ஜி பார் ஒன்றை வாங்கி, பூங்கா ஒன்றின் நீளிருக்கை ஒன்றில் அமர்ந்து, அமைதியாகத் தின்று முடித்து ஒரு கேன் காபியை விழுங்கி, அதனைக் கீழே இறக்கினேன். அந்தப் பயணத்தில் அதுவரையில் நான் கண்டவற்றைக் குறிப்பெடுத்துக்கொள்வதில் அந்த நேரத்தைப் பயன்படுத்திக்கொண்டேன். ஒரு சிறிய இடைவேளைக்குப் பிறகு எமிங்வேயின் கதிரும் உதித்தது நாவலின் காகித அட்டைப் பதிப்பினை எனது பையிலிருந்தும் உருவி, விட்ட இடத்திலிருந்து மீண்டும் தொடங்கினேன். உயர்நிலைப்பள்ளியிலிருக்கும் போது அந்த நாவலை வாசித்திருக்கிறேன்தான், ஓட்டல் படுக்கையிலிருக்கும்போது எதேச்சையாக எடுத்து வாசிக்கத் தொடங்கிய நான் கதைக்குள் முழுவதுமாக என்னை இழந்துவிட்டேன். அது எப்படிப்பட்ட ஒரு மிகச் சிறந்த நாவலென்பதை அதுவரையில் எப்படி நான் உணராமற் போனேனென்பது எனக்கு இப்போதும் வியப்பாகத்தான் இருக்கிறது. அந்தப் புரிதலுணர்வு வித்தியாசமான ஒரு உணர்ச்சியைத் தோற்றுவித்தது. என் மனம் அப்போது வேறெங்கோ அலைந்திருக்கவேண்டுமென இப்போது நினைக்கிறேன்.
அடுத்த நிலையமான மைக்கேஜிலும் காலை உணவுச் சேவை எதுவும் காணப்படாததால் நான் அமைதியாக தொடரிப்பாதை வழியாகவே களைப்பும் ஆவி பறக்கும் ஸ்ட்ராங் காபி மற்றும் வெண்ணெய் தடவி வாட்டப்பட்ட கனத்த ரொட்டித் துண்டுகளின் கனவுமாக நடையைத் தொடர்ந்தேன். முன்பு போலவே கணக்கற்ற காலி மனைகளையும் கட்டுமானத் தளங்களையும் நான் கடந்தேன். என் பக்கமாக வழுக்கிச் சென்ற பல மெர்சிடெஸ் பென்ஸ் இ கிளாஸ் சேடன்கள் குழந்தைகளை ஏற்றிக்கொண்டு பள்ளிக்கோ தொடரி நிலையத்துக்கோ செல்வதாக நானாகவே கற்பனை செய்துகொண்டேன். அந்த மகிழுந்துகளில் எந்தவொரு சிறு கறையோ அல்லது கீறலோ இல்லை. சின்னங்களில் எந்தப் பொருளுமில்லாதது போலவே காலத்தின் நகர்வுக்கும் எந்த நோக்கமும் இல்லை. எல்லாவற்றுக்குமே நிலநடுக்கத்துடன் அல்லது வன்முறையுடனும் எந்தத் தொடர்புமில்லை. அநேகமாக அப்படித்தான்.

ரோக்கோ தொடரிநிலையம் முன்பாக மீச்சிறு சலுகை ஒன்றினை எடுத்துக்கொண்டு, மெக்டொனால்டு விற்பனையகத்துக்குள் நுழைந்து முட்டை மெக்மஃபின் செட் ஒன்று ( 360 யென்) கொண்டுவருமாறு சொல்லி, கடல் உறுமுவதைப் போல என் வயிற்றுக்குள் ஊளையிட்டுக்கொண்டிருந்த பசியை ஒருவழியாகச் சாந்தப்படுத்த முடிந்தது. முப்பது நிமிடங்கள் இடைவேளை எடுத்துக்கொள்வதெனத் தீர்மானித்தேன். அப்போது காலை மணி ஒன்பதாக இருந்தது. 9.00 மணிக்கு மெக்டொனால்டுக்குள் நுழைந்த நான் மிகப்பெரிய கற்பனையும் உண்மையுமான மெக்டொனால்டு சாம்ராஜ்யத்துக்குள் ஈர்க்கப்பட்டுவிட்டதாக உணர்ந்தேன். அல்லது தன்னுணர்விழந்த ஒரு பெருநிலையின் பகுதியாகிவிட்டிருந்தேன். ஆனால், உண்மையாகவே என்னைச் சுற்றியிருந்த எல்லாமே எனது சொந்த தனி ஆளுமை இயல்புதான். நல்லதற்கோ அல்லது கெட்டதற்கோ அந்தத் தனிநபருணர்வு, தற்காலிகமாகவேனும் செல்வதற்கு வேற்றிடம் எதுவுமில்லாதிருந்தது.

அவ்வளவு தூரத்தை நான் சமாளித்துக் கடந்து வந்திருந்தேன்; அதனாலேயே எனது பழைய உயர்நிலைப்பள்ளிக்குச் செல்லும் ஏற்றப்பாதையில் ஏறிவிடுவதெனத் தீர்மானித்தேன். என் நெற்றியில் மெல்லிய வியர்வைப்படலமொன்று துளிர்த்தது. பள்ளி நாட்களில் நான் எப்போதுமே முழுவதுமாக நிறைந்த பேருந்தில் தான் பள்ளிக்கு வந்தேன். ஆனால், இப்போது அதே சாலையில் எனது சொந்த வியர்வையில் நடக்கிறேன். மலைச் சரிவுகளை வெட்டிச் சரித்து உருவாக்கிய பரந்த விளையாட்டு மைதானத்தில் மாணவிகள் அவர்களது உடற்பயிற்சி வகுப்பின் பகுதியாக கைப்பந்து விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர். சுற்றிலுமாக, எப்போதாவது கேட்கும் மாணவிகளின் கூக்குரல் ஒலியைத் தவிர வேறு நிலச் சப்தம் ஏதுமின்றி அமைதி நிலவியது. அது அப்படியொரு முழுமையான உறைநிலை போன்றிருக்கவே, நான் செல்லக்கூடாத ஏதோ ஒரு வெளிக்குள் தடுக்கி விழுந்துவிட்டதாக உணர்ந்தேன். ஏன் அப்படியான ஒரு முழு அமைதி?

மிகவும் குறைவான ஒளியுடன் தூக்கக் கலக்கத்திலிருந்த கோப் துறைமுகத்தை நோக்கிப் பார்த்ததோடு, கடந்த காலத்தின் எதிரொலி எதையாவது கேட்டுவிடலாமென்ற நம்பிக்கையில் கவனமாகக் காது கொடுத்தும் நான் எதையுமே பெற்றுவிடவில்லை. வெறுமனே மவுனத்தின் குரல்!. அவ்வளவுதான். ஆனால், நீங்கள் என்னதான் செய்துவிட முடியும்? முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் நிகழ்ந்தவற்றைப் பற்றியல்லவா நாங்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.
முப்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக! என்னால் நிச்சயமாகச் சொல்வதற்கு ஒரு விஷயமிருக்கிறது : வயதாக, வயதாக மனிதன் தனிமையாகிறான். இது எல்லோருக்குமான உண்மை. ஆனால், அது தவறானதாக இருக்காது. நான் என்ன சொல்கிறேனென்றால், நம்முடைய வாழ்க்கை என்பது நம்மைத் தனிமைக்குப் பழக்கப்படுத்த உதவுவதற்கான தொடரான ஒரு படிநிலைகளைத் தவிர வேறொன்றுமில்லையென்கிறேன். அப்படியானதாக இருக்கும்போது புகார் சொல்வதற்கோ குறைப்பட்டுக்கொள்வதற்கோ எந்தக் காரணமும் இல்லை. அது மட்டுமில்லாமல் நாம் யாரிடம் போய், எந்த வகையில் புகார் சொல்ல முடியும்? அல்லது குறைப்பட்டுக்கொள்ள முடியும்?

4

நான் எழுந்து, உயர்நிலைப் பள்ளியிலிருந்து வெளியே வந்து அந்த நீண்ட சரிவில் ஆர்வமற்ற ஒரு உணர்வோடு கீழே இறங்கத் தொடங்கினேன். நான் சிறிது களைப்புற்றிருந்தேன். நான் புல்லெட் தொடரிகள் மட்டுமே நிற்கும் ஷின் கோப் நிலையத்திற்கு, இடையில் எங்கும் நிற்காமல் எனது நடையைத் தொடர்ந்தேன். அங்கிருந்து எனது இலக்கான சன்னோமியாவுக்கு ஒரே மூச்சில் போய் இறங்கிவிடலாம்.

எனக்குக் கூடுதல் நேரம் கிடைக்கவே, முழுமையான ஒரு ஆர்வத்தில் தொடரி நிலையத்திற்கு அருகில் புதிதாகத் திறக்கப்பட்டிருந்த மாபெரும் வகை ஓட்டலான புதிய கோப் ஓரியண்ட் ஓட்டலுக்குள் சென்றேன். கபே முன்புற இருக்கைப் பகுதியிலிருந்த சாய்மெத்தையில் சாய்ந்து அமர்ந்து, கடைசியில், அந்த நாளில் நான் விரும்பிய முதல் தரக் காபி ஒன்று கிடைக்கப்பெற்றேன். என்னுடைய முதுகுப் பையைத் தாழ்த்தி, எனது குளிர் கண்ணாடியைக் கழற்றி, ஆழ்மூச்சு எடுத்து என் கால்களுக்கு ஒரு ஓய்வினை அளித்தேன்.

அங்கிருந்த வசதிகளை நான் பயன்படுத்தும் தேவை எழுந்திருப்பதாக எனக்குத் தோன்றவே, காலையில் ஓட்டலிலிருந்து வந்தபின்பு முதல் முறையாக அப்போதுதான் போய் என்னை ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டு வந்தேன். பின்னர் நான் சாய்ந்து அமர்ந்து, மீண்டுமொரு காபி கொண்டுவருமாறு சொல்லிவிட்டுச் சுற்றிலுமாக ஒரு நோட்டமிட்டேன். ஓட்டல், துறைமுகம் அருகிலிருந்த பழைய கோப் ஓரியண்டல் ஓட்டலின் (நிலநடுக்கத்தினால் மூடப்பட்ட, அருமையான இதம் மிகுந்த ஒரு ஓட்டல்) உலகங்களோடும் அதற்கப்பாற்பட்டும் பயங்கரமாகப் பெரிதும் பரந்த வெளியோடிருந்தது. இந்தப் புதிய ஓட்டலைப் பரந்த வெளியுடையதென அழைப்பதைக்காட்டிலும் பாலைவனம் மாதிரியானதெனக் கூறுவதுதான் உண்மைக்கு மிக அருகிலானதாக இருக்கும். அது போதுமான பிணங்கள் இல்லாத பிரமிடு போன்ற வகையானது. நான் வெறுமனே விளையாட்டுக்காகச் சொல்லவில்லை; நான் தங்க விரும்பாத இடமாக அது இருந்தது.
ஒரு சில மாதங்களுக்குப் பின்னர், அந்த அதே லவுஞ்சில் யகூசா தொடர்பான துப்பாக்கிச்சூடு நடந்து இரண்டு பேர் கொல்லப்பட்டனர். அதுபோல் அந்த இடத்தில் ஏதாவதொன்று நடக்குமென்று எனக்குத் தெரிந்துகொள்வதற்கு எந்த வழியுமில்லைதான் என்றபோதிலும் மீண்டும் ஒருமுறை காலம் எங்களைப் பிரித்த இடைவெளிக்குப் பின் அதைக்கடந்துசெல்லுதல் நிகழ்ந்தபோதும் வன்முறையின் நிழல் ஒன்று படிந்தது.. நீங்கள் அதைத் தற்செயல் எனக்கூறினாலும், அது இயற்கைக்குப் புறம்பான ஒன்றாக எனக்குத் தோன்றியது. அது கடந்தகாலம், நிகழ்காலம்மற்றும் எதிர்காலமென எல்லாமே முன்னும் பின்னுமாக மின்னி ஒருங்கிணைந்து என் மீதாகக் கடந்துசென்றன.
எதனால் நாம் அப்படியான ஒரு கட்டவிழ்த்துவிடப்பட்ட, தொடர் வன்முறைக்கு இலக்காக்கப்படுகிறோம்? இந்தச் சிறு நடைப்பயணத்திற்கு நான்கு மாதங்களுக்குப் பின்னர், என் மேசையில் அமர்ந்து இந்த வார்த்தைகளை எழுதும்போது வியந்துகொள்வதைத்தவிர என்னால் வேறெதுவும் செய்ய இயலவில்லை. கோப் பகுதியைச் சிறிது அப்பால் தள்ளிவைத்துவிட்டாலுங்கூட, வன்முறையின் ஒரு நடவடிக்கை நமக்கு விதிக்கப்பட்டதென்பது போல ( உண்மை நடப்பிலோ அல்லது உருவகமாகவோ) ஒன்று மற்றொன்றுக்கு இட்டுச் செல்வதாக உணர்கிறேன். இதற்கு ஏதாவதொரு வகைப்பட்ட தலைமுறைத் தவிர்ப்பு முறைகள் ஏதும் இருக்கின்றனவா?

நான் அமெரிக்காவில் வசித்துக்கொண்டிருந்தபோது ஹான்சின் நிலநடுக்கம் தாக்கியது. அதற்கு இரண்டு மாதங்களுக்குப் பின், டோக்கியோ சுரங்க வழியில் சாரின் விஷவாயுத் தாக்குதல் நிகழ்ந்தது. நான் இதனை ஒரு சம்பவங்களின் தொடராகத் தெரிவதாகவே பார்த்தேன். அந்தக் கோடையில் நான் ஜப்பானுக்குத் திரும்பியதும் சாரின் தாக்குதலில் உயிர் பிழைத்தவர்களைப் பேட்டி காணத் தொடங்கினேன். ஒரு ஆண்டுக்குப் பின் நான் Underground அண்டர் கிரவுண்ட் வெளியிட்டேன். அந்தப் புத்தகத்தில் நான் எதைத் தேடினேன், எதைப்பற்றி எழுத விரும்பினேனென்றால் – நான் உண்மையிலேயே எதைப்பற்றி மேலும் அதிகமாகத் தெரிந்துகொள்ள விரும்பினேனோ அதனை, நமக்குள்ளேயே ஒளிந்திருக்கிற நமது சமூகத்தின் வன்முறையினைப் பற்றித்தான். உள்மறைந்திருக்கிற சாத்தியக்கூறாக நிறைந்துள்ள வன்முறையினைப் பற்றியும் வன்முறை வடிவமாகத் தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்கிற அந்தச் சாத்தியக்கூறு பற்றியும், அது உள்ளிருக்கிறதென்பதை மறக்க முயலுகிற நம் எல்லோரையும் பற்றியும் தான். அதனாலேயே, நான், தாக்கியவர்களை அல்லாமல் பாதிக்கப்பட்டவர்களை நேர்காணல் காணத் தேர்ந்தெடுத்தேன்.

நிஷிமோனியாவிலிருந்து கோப் நகருக்கு நான் அமைதியாக நடந்த இரு நாட்களிலும் இந்தச் சிந்தனைகளே என் மூளைக்குள் சுழன்றுகொண்டிருந்தன. நிலநடுக்கத்தின் நிழலினூடாகவே எனது பாதையை வகுத்துக்கொண்ட நான் எனக்குள்ளாகவே கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன் : சுரங்க வழியில் நிகழ்ந்த சாரின் விஷவாயுத் தாக்குதல் முழுவதுமாக எதைப்பற்றியது? அதே நேரம் சாரின் விஷவாயுத் தாக்குதலின் நிழல்களினூடாக நான் என்னை இழுத்துச் சென்றபோது, நான் வியந்துகொண்டேன் : ஹான்சின் நிலநடுக்கம் என்பது என்ன? அந்த இரண்டு நிகழ்வுகளும் என்னைப் பொறுத்தவரையில் தனித்தனியானதல்ல; ஒன்றினைப் பற்றி ஆய்வுசெய்வது இன்னொன்றினை வெளிப்படுத்த உதவக்கூடும். இது ஒரே நேரத்திலான உடலியல் மற்றும் உளவியல் சிக்கல். மறுதலையாகச் சொல்வதெனில் உளவியலே உடலியல். அவை இரண்டினையும் இணைக்கின்ற இணைப்புச் சந்தியினை நானே உருவாக்கிக்கொள்ளவேண்டியுமிருந்தது.

இதோடு இன்னும் அதிகமான சிக்கல் நிறைந்த மற்றொரு கேள்வியையும் இணைத்துக்கொள்ள முடியும்: இது குறித்து நான் என்ன செய்ய இயலும்?

சொல்வதற்கு வருத்தமாக உள்ளது, இந்தக் கேள்விகளுக்கு இன்னும் நான் ஒரு தெளிவான தர்க்கபூர்வமான பதிலினைக் கண்டுபிடிக்கவில்லை. என்னால் எந்த ஒரு இறுதியான முடிவுக்கும் வர இயலவில்லை. இந்தக் கருத்துமுனையில் நான் செய்யக்கூடியதெல்லாம் என்னுடைய நிச்சயமற்ற உரைநடை மூலம், எனது சிந்தனைகள் ( என் பார்வையும் கால்களும்) என்னை வழிநடத்திச்செல்லுகிற உண்மையான பாதையில் ஒரு எதிரிடைக்கலமாகச் சேவைசெய்ய இயலும். நீங்கள் இதைப் புரிந்துகொள்வீர்களென நம்புகிறேன். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, நான், எனது கால்களை, எனது உடலை, படிப்படியாக, நின்றும் நிதானித்தும் செய்கிற உடலியல் நடைமுறை மூலம் மட்டுமே முன்னேறுகிற வகையைச் சேர்ந்தவனாக இருக்கிறேன். இது அதிக காலம் பிடிக்கிற ஒன்று. மிக அதிகமாகவே காலம் பிடிக்கும். அது மிகமிகத் தாமதமாகிவிடாதென்றும் நான் வெறுமனே நம்பிக்கைகொள்கிறேன்.

இறுதியில் நான் சன்னோமியாவுக்குத் திரும்பி வந்து சேர்ந்தேன். இதற்கிடையில் என் உடலில் நாற்றம் பிடிக்கத் தொடங்கிவிட்டது. உங்கள் காலை நடையைவிடக் கொஞ்சம் அதிகத் தூரம் அவ்வளவுதான். ஓட்டல் அறையில் வெந்நீர்க்குளியல் எடுத்துக்கொண்டேன். என் தலைமுடியைக் கழுவி முடித்து, குளிர்பெட்டியிலிருந்து குளிர்ந்த மினரல் நீர்ப்புட்டி ஒன்றை எடுத்து அதிலிருந்த நீரை விழுங்கினேன். எனது பையிலிருந்து புதிய ஆடைகளை எடுத்து மாற்றிக்கொண்டேன். கடற்படை நீல போலோ சட்டை, நீலப் பருத்தி மேற்கோட்டு மற்றும் பெய்கு சினோஸ். என் கால்கள் சிறிது வீக்கம் கொண்டிருந்தாலும் நான் அதுபற்றிச் செய்துகொள்வதற்கு எதுவும் இல்லை. என் தலைக்குள் தீர்வாகாமல் இருண்டு கிடக்கும் தெளிவற்ற கேள்விகளை வெளித்தள்ள இயலாமலிருப்பது போன்றது தான் அது.

நான் செய்வதற்கான காரியமெனக் குறிப்பாக எதுவும் இல்லாததால், என் கண்ணில் பட்ட டாம் க்ரூய்ஸ் நடித்த ஒரு திரைப்படத்திற்குச் சென்றேன். அது ஒன்றும் அவ்வளவு நன்றாகப் போன படமல்லவென்றாலும் மிக மோசமானதாகவும் இல்லை. நான் நேரத்தைக் கடத்துவதாக ஓய்வாக உட்கார்ந்திருந்தேன். என் வாழ்க்கையின் இரண்டு மணி நேரம் இப்படியாக நல்லபடியாகவுமில்லாமல் மோசமாகவுமில்லாமல் கடந்தது. மாலை வரும்போது நான் திரையரங்கினை விட்டு வெளிவந்து, மலையை நோக்கி ஒரு சிறிய உணவுவிடுதிக்கு நடந்தேன். கவுண்டரில் அமர்ந்து கடலுணவு பிட்சாவும் ஒரு திரா பீரும் கொண்டுவரச் சொன்னேன். நான் ஒருவன் தான் தனக்குத் தானே பரிமாறிக்கொள்ளும் வாடிக்கையாளனாக இருந்தேன். ஒருவேளை அது எனது கற்பனையாகவுமிருக்கலாம்; ஆனால் அங்கிருந்த எல்லோருமே மகிழ்ச்சியாக இருப்பதாகத்தான் தோன்றியது. இணையர்கள் நிறைவோடிருப்பதாகத் தோன்ற, ஆண்களும் பெண்களுமாக ஒரு குழுவினர் உரக்கக் கூவிச் சிரித்தனர். சில நாட்கள் அப்படித்தான் நிகழும்.

அவர்கள் எனக்கு அளித்த கடலுணவு பிட்சாவில் `நீங்கள் உண்டு மகிழவிருக்கும் இந்த பிட்சா எங்கள் உணவுவிடுதியால் தயாரிக்கப்பட்ட 958,816 ஆவது பிட்சா` என அறிவிக்கின்ற ஒரு துண்டுச் சீட்டும் இணைக்கப்பட்டிருந்தது. எனக்கு அந்த 958,816 ஐப் புரிந்துகொள்ள இயலவில்லை. அதிலிருந்து நான் என்ன மாதிரியான தகவல் தெரிந்துகொள்ளவேண்டுமென எதிர்பார்க்கிறார்களோ தெரியவில்லை.

நான் இளைஞனாக இருந்தபோது எனது பெண் தோழியோடு இங்கு வந்து சில குளிர்ந்த பீர்களை விழுங்கியதோடு இது மாதிரி எண்கள் குறித்த துண்டுச் சீட்டு கோர்த்த, புத்தம் புதிதாகத் தயாரித்த பிட்சாக்களையும் உண்டிருக்கிறேன். நாங்கள் எங்கள் எதிர்காலம் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருப்போம். அப்போது நாங்கள் செய்துகொண்ட உறுதிகளில் ஒன்றுகூட உண்மையாகவில்லை. ஆனால், அது நீண்ட நெடு, நெடுங்காலத்துக்கு முன். அது இங்கே கடல் இருந்த காலம். அது இங்கே மலைகள் இருந்த காலம்.
அதற்காக இப்போது கடலும் மலைகளும் இங்கில்லை என்பதல்ல. அவை இருக்கத்தான் செய்கின்றன. நான் சொல்வது வேறு கடல், வேறு மலைகள். இப்போது இங்கிருப்பவற்றிலிருந்தும் வேறுபட்டவை. என்னுடைய இரண்டாவது பீரை உறிஞ்சிக்கொண்டே, எனது காகித அட்டைப் பிரதியான `கதிரும் எழுகிறது` நூலை எடுத்துத் திறந்து நான் விட்ட இடத்தைக் கண்டுபிடித்துத் தொடர்ந்தேன். இழந்துபோன ஒரு தலைமுறையின் இழந்த கதை. அவர்களது உலகத்துக்குள் விரைவாகவே ஈர்க்கப்பட்டேன்.

அந்த உணவுவிடுதியைவிட்டு நான் கிளம்பும்போது முன் கணித்தபடியே மழை பெய்து நான் நனைந்தேன். முழுவதுமாக நனைந்து எலும்புகளுங்கூட ஊறிப்போயின. ஆனால், இந்த இடத்தில் ஒரு குடை வாங்குவதென்பது பெரும் பிரச்னையே.

****
.

பூனைகளின் நகரம் [ Town Of Cats ] – ஹாருகி முரகாமி – ஆங்கிலம் : ஜே ரூபின் – தமிழில் : தி.இரா.மீனா

murakami

கொயிஞ்சி ரயில் நிலையத்திற்குள் வந்த சுவோ வழி எக்ஸ்பிரஸ் ரயிலில் டெங்கோ ஏறிக்கொண்டான்.வண்டி காலியாக இருந்தது.அந்த நாளுக் கென அவன் பிரத்யேகமாக எதுவும் திட்டமிட்டிருக்கவில்லை.அவன் எங்கே போனாலும்,என்ன செய்தாலும் ,செய்யாவிட்டாலும் அது அவனைப் பொறுத் ததுதான்.அது காற்றேயில்லாத கோடைகாலத்தின் காலை பத்துமணி,ஸின் சுகு, யோட்சுயா,ஒச்சான்மிழு ஆகிய இடங்களைக் கடந்து ரயில் டோக்கியோ சென்டரல் ஸ்டேஷனை அடைந்தது.எல்லோரும் இறங்க டெங்கோவும் இறங் கினான்.அங்குள்ள பெஞ்சில் உட்கார்ந்துகொண்டு எங்கே போகவேண்டுமென்று சிறிது யோசித்தான்.”நான் எங்கே போக முடிவு செய்கிறேனோ அங்கே என் னால் போகமுடியும்”என்று தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டான்.”இது கடுமை யான வெயில் நிறைந்த நாள் போலட் தெரிகிறது.நான் கடர்கரைககுப் போகி றேன்” தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டே தலையை உயர்த்தி பிளாட்பார வழி காட்டியைப் பார்த்தான்.

அந்த நேரத்தில், தான் இவ்வளவு நேரம் என்ன செய்து கொண்டிருந்தான் என்பதை உணர்ந்தான். அவன் சில தடவை தலையை ஆட்டினான். ஆனால் அவனுக்குள் இருந்த அந்தத் திட்டம் மறைவதாக இல்லை.கொயிஞ்சியில் சுவோ வழி ரயிலில் ஏறிய போதே தன்னையறியாமல் அவன் தன் மனநிலை யைத் தயார் படுத்திக் கொண்டிருக்கவேண்டும்.பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டே அவன் பெஞ்சிலிருந்து எழுந்தான்.சிகுராவிற்குச் செல்லும் அதிவேக ரயில் பற்றி ரயில் பணியாளரிடம் விசாரித்தான்.ரயில் வண்டிகளின் புறப்பாடுகள் குறித்து தன்னிடமிருந்த கனமான பக்கங்களை அந்த ஊழியர் புரட்டிப் பார்த் தார். 11:30 மணிக்கு ததேயமாவிற்குச் செல்லும் வண்டியில் அவன் பயணம் செய்ய வேண்டும் என்றும்அங்கிருந்து லோகல் ரயிலில் போகவேண்டுமென் றும் சொன்னார்.இரண்டு மணிக்குப் பிறகு அவன் ,சிகுராவை போய்ச் சேரலா மென்றும் சொன்னார்.டெங்கோ டோக்கியோ-சிகுரா ரயில் டிக்கெட்டை வாங் கிக் கொண்டான்.பின்பு ஸ்டேஷனிலிருந்த உணவு விடுதிக்குப் போய் சாதம், கறி,சலாட் ஆர்டர் செய்தான்.
அப்பாவைப் போய்ப் பார்ப்பதென்பது மனச்சோர்வு தரும் விஷயம்.அவனுக்கு அவரை அதிகம் பிடிக்காது,அவருக்கும் அவன் மேல் அத்தனை பிரியமில்லை. நான்கு வருடங்களுக்கு முன்பு ஓய்வு பெற்ற அவர் புலனுணர்வு குறைகள் காரணமாக சிக்குராவிலுள்ள மருத்துவக் காப்பகத்தில் அனுமதிக்கப்பட்டார். டெங்கோ இரண்டு தடவைகளுக்கு மேல் அங்கு போனதில்லை-அவருடைய ஒரே உறவினன் என்பதால் அவரை அங்கு சேர்க்க வேண்டி வந்தபோதும், நிர் வாகத்தினர் தொடர்பான பிரச்னை வந்த போதும்–இரண்டு தடவைகள் அவ்வளவுதான்.

அந்தக் காப்பகம் கடலோரப் பகுதியில் பெரிய நிலப்பரப்பில் கட்டப்பட்டிருந் தது.நேர்த்தியான பழைய மரங்களைக் கொண்ட கட்டிடங்களும்,மூன்று மாடி கள் கொண்ட கான்கிரீட் கட்டிடமும் கொண்டதாக அது இருந்தது.காற்று எப் போதும் புத்துணர்வு தருவதாகவும்,கடல் அலை சத்தம் தவிர வேறு எந்தச் சத்தமுமின்றி அமைதியான பகுதியாக இருந்தது.தோட்டத்தின் கடைசிப் பகுதி யில் பைன்மரங்கள் தோப்புமிருந்தது.மருத்துவ வசதிகள் மிகச் சிறப்பானவை யாக இருந்தன.மருத்துவக் காப்பீடு,ஓய்வூதியத் தொகை, சேமிப்பு ,பென்ஷன் என்று எல்லாமும் இருந்ததால் டெங்கோவின் அப்பாஆயுள் முழுவதும் அங்கு வசதியாக இருக்கலாம்.பரம்பரைச் சொத்து என்று பெரிய அளவில் அவரால் எதுவும் தர முடியாதென்றாலும்,அவர் அங்கு வசதியாக இருக்க முடியுமென் பதற்கே டெங்கோ நன்றியுடையவனாக இருந்தான். அவரிடமிருந்து எதையும் வாங்கிக் கொள்வதற்கோ ,அல்லது தான் எதையும் தருவதற்கோ அவன் தயாராக இல்லை..அவர்கள் இருவருமே இரண்டு வித்தியாசமான மனிதர்கள். அவர்கள் இருவரும் சில வருடங்கள் சேர்ந்திருந்திருந்தனர் அவ்வளவுதான். அந்த அளவுக்கு உறவு வந்திருப்பது வெட்கத்திற்குரியதுதான்.ஆனால் டெங் கோவால் அதற்கு எதுவும் செய்யமுடியாது.
டெங்கோ செக்கைக் கொடுத்து விட்டு ததேயமா ரயிலுக்காக பிளாட்பாரத் தில் காத்திருந்தான்.கூட இருந்த பிரயாணிகள் தங்கள் குடும்பங்களோடு கடற் கரைப் பகுதியில் சில தினங்கள் கழிப்பதற்காகச் செல்கின்றனர்

பெரும்பான்மை மனிதர்கள் ஞாயிற்றுக் கிழமையை ஓய்வு நாளாக நினைப் பார்கள்.குழந்தைபபருவத்தில் ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமையை கூட மகிழ்ச்சியா னதாக அவன் கழித்ததில்லை.அவனைப் பொறுத்தவரை ஞாயிற்றுக்கிழமை யென்பது தனது கருமைப் பகுதியைக் காட்டும் நிலாவாகவே இருந்தது வார இறுதி வரும்போது அவன் உடல் மந்தமானதாக,வலியுடையதாக இருக்க, அவனுக்குப் பசி மறைந்தே போகும்.ஞாயிற்றுககிழமை வரவே கூடாதென்று அவன் பிராத்தனை கூடச் செய்திருக்கிறான்.என்றாலும் அவன் பிரார்த்தனை நிறைவேறியதில்லை.

டெங்கோ சிறுவனாக இருந்தபோது, அவன் அப்பா ஜப்பான் அரசின் ரேடியோ மற்றும் டி.வி தொலைத் தொடர்பில் சந்தா தொகை வசூலிப்பவராக இருந் தார். –ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக் கிழமையன்றும் அவர் பணம் வசூலிக்கப் போகும்போது அவனை அழைத்துப் போவார். டெங்கோ நர்சரிப் பள்ளிக்குப் போகத் தொடங்கியதிலிருந்து ஐந்தாம் கிரேட் போகும் வரை ஒரு ஞாயிற்றுக் கிழமை கூட அவருடன் போகாமல் தப்பியதில்லை.அப்பாவைப் போல மற்ற வர்கள் ஞாயிறன்று வேலை செய்தார்களா என்று அவனுக்குத் தெரியாது. ஆனால் அவனுக்குத் தெரிந்தவரை அப்பா அன்று வேலை செய்தார். வழக்க மான நாட்களை விட அவர் ஞாயிறன்று சுறுசுறுப்பாக வேலை செய்ததற்குக் காரணம் வார நாட்களில் பிடிக்க முடியாதவர்களை ஞாயிறன்று பிடித்து விடலாம் என்பதுதான்..

அவனைக் கூட அழைத்துக் கொண்டு அப்பா போனதற்குச் சில காரணங்களி ருக்கலாம். ஒரு காரணம் அவனை தனியாக வீட்டில் விட்டுப் போக முடி யாது.வாரநாட்களிலும்,சனிக் கிழமைகளிலும் டெங்கோ பள்ளிக்கோ அல்லது குழந்தைகள் நர்சரிக்கோ போய் விடுவான்.ஆனால் ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் இவை இயங்காது.மற்றொரு காரணம்,எந்தவகையான வேலையை தன் அப்பா செய்தார் என்று மகன் அறிவது முக்கியமானது என்று அவர் கருதுவதால் அப்படிச் செய்வதாகச் சொன்னார்.எந்த வகையான வேலை தன்னை ஆதரிக் கிறது என்பதை அறிந்து குழந்தை வேலையை மதிக்க உணர வேண்டும் என்பது அவர் எண்ணம். டெங்கோவின் அப்பா இளமையில் தன் தந்தை வேலை செய்த பண்ணை வயல்களுக்குப் போயிருக்கிறார்.எதையும் புரிந்து கொள்ளும் வயதிற்கு முன்பாகவே ஞாயிறு உட்பட எல்லா நாட்களிலும் போயிருக்கிறார்.வேலை அதிகமான பருவங்களில் பள்ளிக்குக் கூடப் போகா மலிருந்திருக்கிறார்.அவருக்கு அந்த வகையான வாழ்வு அமைந்தது.

டெங்கோவின் அப்பாவின் மூன்றாவது காரணம் கணக்கீட்டு நிலையிலானது, அதுதான் அவர் மகனின்மனதில் ஆழமான வடுக்களை ஏற்படுத்தியது.சின்னப் பையனைத் தன்னோடு அழைத்துக் கொண்டு போவதால் வேலை சுலபமாகும் என்பதை அப்பா தெரிந்து வைத்திருந்தார்.பணம் கொடுக்க விரும்பாத மனிதர் கள் அந்தச் சின்னப் பையன் தங்களையே உற்றுப் பார்ப்பதை பொறுக்கமுடி யாமல் பணம் கொடுத்து விடுவதால், அப்பா ஞாயிறுகளில் அவனால் காப் பாற்றப்பட்டார்.ஆரம்பத்திலேயே தன் பங்கு இதுதான் என்பதை டெங்கோ ஓரளவு ஊகித்து விட்டதால் ,அவன் அதை முழுதாக வெறுத்தான்.ஆனால் தன் அப்பாவை மகிழ்ச்சிப்படுத்த வேண்டும் என்பதால் இதைத் தந்திரமாகக் கையாளவேண்டும் என்றும் அவன் நினைத்தான். அப்பாவை மகிழ்ச்சிப்படுத்தி னால் அனறைய நாள் அவன் நன்றாக கவனிக்கப்படுவான்.ஒரு பயிற்சி அளிக்கப்பட்ட குரங்கு போல அவனிருந்தான்

டெங்கோவிற்கு ஆறுதலான விஷயம் எதுவெனில் அப்பா போக வேண்டிய இடங்கள் வீட்டிற்கு வெகு தொலைவில் இருந்ததுதான்.இச்சிகவா என்ற நகருக்கு வெளியிலான பகுதியில் அவர்கள் வசித்தனர். அப்பா போக வேண் டிய இடங்கள் நகரின் மத்திய பகுதியிலிருந்தன.தன் வகுப்பு மாணவர்களின் வீடுகளுக்குப் போய் வசூல் செய்ய வேண்டிய நிலையை அவன் தவிர்க்க முடிந்தது.அபூர்வமாக ,கடை வழிகளில் வகுப்புத் தோழனை தெருவில் சந் திக்க நேரிடும்.அப்படி நேரும் போது தன்னைப் பார்த்து விடாமலிருக்க அப்பா வின் பின்னால் மறைந்து கொள்வான்.
திங்கள் கிழமை காலைகளில் ,அவன் வகுப்புத் தோழர்கள் முதல்நாள் எங்கே போனோம்,என்ன செய்தோம் என்று சந்தோஷமாகப் பேசுவார்கள்.பூங்காக்கள், மிருகக்காட்சிசாலைகள்,விளையாட்டிடங்கள் என்று அவர்கள் போனார்கள். கோடைக்காலத்தில் நீச்சலுக்கும்,குளிர்காலத்தில் பந்தாட்ட விளையாட்டுக்க ளுக்கும் போனார்கள். ஆனால் டெங்கோவிற்கு பேச எதுவுமில்லை.ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் காலையிலிருந்து மாலைவரை அவனும்,அப்பாவும் வீடுகளில் காலிங்பெல்லை அடிப்பதும்,பணிந்து வணக்கம் சொல்லியும்,கதவருகே வருப வர்களிடம் பணம் வாங்கிக் கொண்டும் வருவார்கள்.அவர்கள் பணம் கொடுக்க மறுத்தால் அப்பா அவர்களைக் கெஞ்சியோ ,மிரட்டியோ வாங்கி விடுவார். பணம் கொடுக்க மறுத்துப் பேசும்போது, அப்பா தன் குரலை உயர்த்துவார். சில சமயங்களில் வெறிநாயைப் போல அவர்களைச் சபிப்பார்.அந்த மாதிரி யான அனுபவங்கள் டெங்கோ தன் நண்பர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள முடிகிற வையல்ல.நடுத்தர வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த வெள்ளை காலர் பணியாளர்களின் குழந்தைகளோடு இருக்கும் போது அந்நியமாக உணர்வான்.அவன் வேறு வகையான உலகத்தில் வசித்து வந்தான். அதிர்ஷ்டவசமாக அவன் நிறைய மதிப்பெண்கள் வாங்கினான்,நன்றாகவும் விளையாடுவான்.அவன் அந்நியன் போல இருந்தாலும் தீண்டத்தகாதவனில்லை.பல சந்தர்ப்பங்களில் அவன் மரியாதையோடு நடத்தப்பட்டான்.ஆனால் மற்ற பையன்கள் ஞாயிற்றுக் கிழமையில் வேறு எங்கேயாவதோ அல்லது தங்கள் வீடுகளுக்கோ வரும்படி அழைத்தால் அதைத் தவிர்த்துவிடுவான்.அதனால், அவனைக் கேட்பதையே விட்டுவிட்டனர்.

கடும் உழைப்பிற்கிடமான தொககு பகுதியில், விவசாயக் குடும்பத்தில் மூன் றாவது மகனாகப் பிறந்த டெங்கோவின் அப்பா1930 ல் வீட்டை விட்டு வெளி யேறி மன்சூரியாவிற்குச் சென்ற குழுவோடு சேர்ந்து கொண்டார்.மிகப் பெரிய அளவில் நிலங்களைக் கொண்ட மன்சூரியா ஒரு சொர்க்கம், நிலவளத்தில் சிறந்தது என்ற அரசாங்கத்தின் உரிமைக் கோரிக்கையை அவர் நம்பவில்லை. எதுவும் ’சொர்க்கமாக’ இருக்கமுடியாது என்பதை அவர் உணர்ந்திருந்தார். அவர் ஏழையாகவும்,பசி நிறைந்தவனாகவுமிருந்தார். வீட்டிலிருந்திருந்தால் பட்டினியின் விளிம்பிலிருக்கும் ஒரு வாழ்க்கைதான் அவருக்குக் கிடைத்தி ருக்கும். மன்சூரியாவில் அவருக்கும் ,மற்றவர்களுக்கும் உழவை அமல்படுத் தும் வகையில் சில வசதிகள் தரப்பட அவர்கள் நிலத்தில் சாகுபடி செய்தனர். மண் மிக மோசமாக கற்களுடன் கூடியதாக இருந்தது, மழைக்காலத்தில் எல்லாம் உறைந்தும் போனது.சில சமயங்களில் நாய்களைச் சாப்பிட வேண்டி யிருக்கும் இருந்த போதிலும் அரசாங்கத்தின் உதவியோடு முதல் சில வரு டங்கள் அவர்களால் சமாளிக்கமுடிந்தது. அவர்களின் வாழ்க்கை நிலையான தாக இருந்தபோது 1945 ல் சோவியத் யூனியன் மன்சூரியாவின் மேல் படை யெடுத்தது.இப்படி ஒரு நிலைஏற்படும் என்பதைச் சிறிது நாட்களுக்கு முன்பு தன் அதிகாரி நண்பன் மூலமாக டெங்கோவின் அப்பா அறிந்திருந்தார். எல் லைப் பகுதிக்குள் சோவியத் நுழைவதாக அறிந்தவுடனேயே அவர் தன் குதி ரையில் அருகிலுள்ள ரயில்நிலையத்திற்கு விரைந்து டாலினுக்குச் செல்லும் ரயிலில் ஏறிவிட்டார்.அவர் ஒருவர்தான் அந்த விவசாயக் குழுவிலிருந்து அந்த ஆண்டு முடிவதற்குள்ளாகவே ஜப்பானிற்குச் சென்றவர்.
போர் முடிந்த பிறகு,அவர் டோக்கியோவிற்குப் போய் மரவேலை பயிற்சி யாளனாக வாழ்ந்தார். ,ஆனால் அது அவர் உயிர் வாழ்வதற்குப் போதுமா னதாக இல்லை.அசகுசாவில் ஒரு மதுக்கடையில் டெலிவரிமேனாக இருந் தார்.அப்போது தனக்கு மன்சூரியாவில் உதவிய அதிகாரியைச் சந்திக்க நேர்ந் தது.டெங்கோவின் அப்பா நல்ல வேலையின்றி தவிப்பதைப் பார்த்த அவர் தன் நண்பனிடம் சொல்லி அவருக்கு என்ஹெச்கே துறையில் சந்தா தொகை வசூலிப்பவராகச் சேர்த்து விட்டார்.டெங்கோவின் அப்பாவும் அதை மகிழ்ச்சி யோடு ஏற்றுக் கொண்டார்.அவருக்கு என்ஹெச்கே பற்றி எதுவும் தெரியா விட்டாலும்,நிலையான வருமானம் வரக்கூடிய எந்த வேலையையும் கற்றுக் கொள்ள விரும்பினார்.

என்ஹெச்கேயில் அப்பா தன் வேலைகளை மிகுந்த ஆர்வத்தோடு செய் தார்.மிகுந்த துன்பத்தை அனுபவித்திருந்ததால் கடுமையாக உழைப்பது அவருடைய பலமாக இருந்தது.பிறந்ததிலிருந்தே ஒரு வேளை கூட முழு உணவை உண்ணாமல் இருந்தவனுக்கு என்ஹெச்கேயில் கட்டணம் வசூ லிப்பது அவ்வளவு கடினமான வேலையில்லை..மிகச் சாதாரணமான தரத் திலிருக்கும் உறுப்பினர்களைக் கொண்டிருந்தாலும் முக்கியமான ஒரு நிறு வனத்தில் வேலை செய்வது அவருக்கு திருப்தி தருவதாக இருந்தது. அவரு டைய அணுகுமுறை, செயல்திறம் ஆகியவை மிகச் சிறப்பாக இருந்ததால் கமிஷன் கலெக்டராக இருந்த அவர் ஒரு வருடத்திற்குள் முழு நேரப் பணி யாளர் தகுதிக்கு உயர்த்தப்பட்டார்.அது என்ஹெச்கேயைப் பொறுத்தவரை அதுவரை கேள்விப்பட்டிராத சாதனை.விரைவில் கார்ப்பரேஷனுக்குச் சொந் தமான குடியிருப்பில் குடியேறினார்;நிறுவனத்தின் சுகாதார கவனிப்பு திட்டத் தில் சேர்ந்தார்.அது அவர் வாழ்க்கையில் அவருக்குக் கிடைத்த மிகப் பெரிய அதிர்ஷ்டமாகும்.

குழந்தை டெங்கோவுக்கு அப்பா எப்போதும் தாலாட்டுப் பாடியதில்லை, தூங் கும் நேரத்தில் கதை சொன்னதில்லை. அதற்குப் பதிலாக தனது உண்மை அனுபவங்களை அவனுக்குச் சொன்னார்அவர் நல்ல கதைசொல்லி. அவரு டைய குழந்தை மற்றும் வாலிப பருவங்களின் அனுபவங்கள் அத்தனை பொருளுடையதாக இல்லையெனினும் அந்த உண்மைகள் உயிர்த்தன்மையா னவை.அவை வேடிக்கையான, வன்முறையான, நகரும் கதைகளாக இருந் தன.வாழ்க்கை அதன் நிறங்களோடும்,கதைகளோடும் அளவிடப்படுமானால் அப்பாவின் வாழ்க்கை தனக்கான வழியில் உயர்ந்ததுதான்.மனதைத் தொட்ட அந்தக் கதைகள் எல்லாம் அவர் என்ஹெச்கே தொழிலாளியாக ஆன பிறகு உயிரிழந்ததாகி விட்டன. ஒரு பெண்ணைச் சந்தித்து,திருமணம் செய்து கொண்டு டெங்கோ என்ற குழந்தைக்குத் தந்தையானர்.டெங்கோ பிறந்த சில மாதங்களுக்குள் அம்மா நோய்வாய்பட்டு இறந்து விட்டாள்.அப்பா என்ஹெச் கேயில் கடுமையாக வேலை பார்த்துக் கொண்டே தனியாக அவனை வளர்த் தார்.மனைவியை எப்படிச் சந்தித்து திருமணம் செய்து கொண்டார்,அவள் எப்படிப்பட்டவள்,அவள் சாவுக்குக் காரணமானது எது,வேதனைப்பட்டு இறந் தாளா – இவை பற்றி அப்பா எதையும் அவனிடம் சொல்லவில்லை.அவன் கேட்க முயற்சித்தாலும் அவன் கேள்விகளைத் தவிர்த்து விடுவார். பெரும் பான்மை நேரங்களில் அவனது அந்த வகையான கேள்விகள் அவரை வெறுப் பாக்கி விடும்.அம்மாவின் ஒரு புகைப்படம் கூட அவர்களிடமில்லை.

அடிப்படையாகவே அவன்அப்பாவின் கதைகளை நம்பவில்லை.தான் பிறந்த சில மாதங்களுக்குள் அம்மா இறந்து போகவில்லை என்பது அவனுக்குத் தெரியும்.ஒன்றரை வயதுக் குழந்தையாக இருந்த போது அவனது தூளியருகே யாரோ ஒரு மனிதனின் தோளில் சாய்ந்து கொண்டிருந்தாள் .டெங்கோ அவர்களருகே தூங்கிக் கொண்டிருந்தான்.ஆனால் அதே சமயத்தில் அவன் தூங்கவில்லை.அம்மாவையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
அம்மாவைப் பற்றிய அவனது சித்திரம் இதுதான்.இந்த பத்து வினாடிக் காட்சி அவன் மூளையில் மிகத்தெளிவாகப் பதிந்திருந்தது.இது ஒன்றுதான் அவளைப் பற்றி அவனுக்குத் தெரிந்தது.அம்மா என்றதும் மனம் தொடர்புபடுத்துவது இதைத் தான்.அவர்களிருவரும் தொப்புள் கொடியால் இணைக்கப் பட்டவர்கள். டெங்கோவின் நினைவில் இந்தக் காட்சி ஆழமாகப் பதிந்திருப்பதும் ,பசு புல் மேய்வதைப் போல டெங்கோ முடிவின்றி இதை அசை போட்டுக் கொண்டி ருக்கிறான் என்பதும் அப்பாவிற்குத் தெரியாது.அப்பா ,மகன்; ஒவ்வொருவரும் அவரவர் ரகசியங்களோடு புதைந்திருக்கின்றனர்.

அம்மாவின் மார்பகத்தோடு தன்னைச் சேர்த்துக் கொண்டிருந்த அந்த இளம் மனிதன்தான் தன் அப்பாவோ என்று வாலிபப் பருவத்தில் டெங்கோ ஆச்சர் யப்பட்டிருக்கிறான்.தன் அப்பாவான என்ஹெச்கேயின் பணியாளரின் சாயல் ஒரு சிறிதும் அவனுக்கில்லை.டெங்கோ மிக உயரமானவன், சதைப்பற்றுள்ள வன.அவனுக்கு விசாலமான நெற்றி குறுகிய மூக்கு,திரண்ட காதுகள். அப்பா குட்டையானவர்.கவர்ச்சியற்றவர்.அவருடைய நெற்றி குறுகியது. தட்டையான் மூக்கு,குதிரைக் காதுகள்.டெங்கோ மிக இயல்பாகவும்,இரக்கம் கொண்டவனா கவுமிருக்க.அப்பா பதட்டமானவராகவும் ,இறுகியவராகமிருந்தார். இருவரை யும் ஒப்பிடுபவர்கள் அவர்களின் பொருந்தாத் தன்மையைச் சுட்டிக் காட்டியி ருக்கின்றனர்.

எனினும் டெங்கோவிற்கு அவர்களுடைய தோற்றத்திலிருக்கிற வித்தியாசம் பெரியதாகத் தெரியவில்லை.ஆனால் மனம் சார்ந்த அமைப்பு.அறிவார்ந்த ஆர்வம் என்பது துளிக்கூட அப்பாவிற்கில்லை.வறுமையான சூழலில் பிறந்த அவருக்கு நல்ல கல்வி கிடைக்கவில்லை என்பது உண்மைதான்.அப்பாவின் சூழ்நிலைக்காக டெங்கோ இரக்கப்பட்டான்.ஆனால அறிவைப் பெற வேண்டும் என்னும் அடிப்படை விருப்பம், இயல்பாக எல்லா மனிதர்களுக்குள்ளும் இருக் கிற இயற்கை உந்துதல் அவரிடமில்லை.அவரிடம் சில நடைமுறையிலான அடிப்படை அறிவு அவரிடமிருந்ததால் பிழைக்க முடிந்தது.ஆனால் அப்பா விற்கு ஆழமான, பெரிய உலகிற்குள் ஈடுபடுத்திக் கொள்ள வேண்டுமென்ற ஆசையில்லாத தை டெங்கோவால் அறிய முடிந்த்து. தேக்கமுற்ற ,சிதைந்தி ருக்கிற தன் வாழ்க்கை அவருக்குள் எந்த உபாதையையும் தந்ததாகத் தெரிய வில்லை.அவர் புத்தகம் எடுத்து அவன் பார்த்ததில்லை.சினிமா பார்ப்பதிலோ, பாட்டு கேட்பதிலோ பயணம் செய்வதிலோ அவருக்கு விருப்பமில்லை. அவ ருக்கு விருப்பமானது பணம் வசூலிப்பதுதான்.ஓர் உயிரியலாளர் நிறத்திரி களைப் பயில்வது போல ,ஓய்வு கிடைக்கும் போது தான் செல்ல வேண்டிய அந்தப் பகுதியை வரைபடமாக்கி,கலர்ப் பென்சிலால் குறியிட்டு வைப்பார்.

முரணாக அவன் எல்லாவற்றிலும் ஆர்வமுடையவனாக இருந்தான். பூமி யைத் துருவும் மண்வாரியைப் போல அவன் எல்லாத் துறைகளையும் கிர கித்துக் கொள்பவனாக இருந்தான்.குழந்தைப் பருவத்திலேயே உயர்நிலைப் பள்ளி கணக்குகளைத் தீர்ப்பவனாக இருந்தான்.இளம் டெங்கோவிற்கு கணிதம் அப்பாவிடமிருந்து ஒதுங்குவதற்கான சிறந்த சக்தியாக இருந்தது.கணிதவுல கில் அவன் நீண்ட நடைக் கூடத்தில் ஒரவ்வொரு எண்ணின் கதவையும் திறந்து கொண்டு போவான்.ஒவ்வொரு சமயமும் ஒரு புதுத்தோற்றம் அவன் முன்புவர,உண்மை உலகின் அசிங்கங்கள் எளிதாய் மறைந்து போகும். முடி வற்ற உலகின் சீர்மையில் அவன் தீவிரமாக இருக்கும்வரை அவன் அடிமை ப் படாதவன்.
டெங்கோவிற்கு ,கணிதம் மிக பிரமாண்டமான கற்பனை கட்டிடமாக இருக்க, இலக்கியம் பெரிய மந்திரக்காடாக இருந்தது.கணிதம் முடிவற்றதாக சொர்க் கம் நோக்கிப் படர, கதைகள் அவன் முன்னால் விரிந்து பூமிக்குள் ஆழமாக வேர்களைப் பரப்பின.இந்தக் காட்டில் வரைபடங்களோ ,கதவுகளோ இல்லை. டெங்கோ வளர்ந்தபோது கணித உலகத்தை விட ,கதை அவனுக்குள் வலிமையான சக்தியைச் செலுத்தியது.நாவல்கள் படிப்பதென்பது தப்பித்த லுக்கான இன்னொரு வழி- புத்தகத்தை மூடிய பிறகு அவன் உண்மை உல கிற்குள் வந்தாகவேண்டும்.ஆனால் நாவல் உலகிலிருந்து யதார்த்ததிற்கு மீள்வது அத்தனை மோசமானதாக இல்லை என்பதை ஒரு கட்டத்தில் அவன் கவனித்திருந்தான்.ஏன் அப்படி?நீண்ட யோசனைக்குப் பிறகு அவன் ஒரு முடி வுக்கு வந்தான்.கதைகளின் உலகில் விஷயங்கள் எவ்வளவு தெளிவாக இருந் தாலும் ,அங்கு கணித உலகில் இருப்பதைப் போல தெளிவான முடிவுக ளில்லை.விரிவான விளக்கத்தில் ,கதையின் பங்கென்பது .ஒரு சிக்கலை இன்னொரு வடிவத்திற்கு இடமாற்றம் செய்வதுதான்.பிரச்னையின் தன்மை யையும்,போக்கையும் பொறுத்து ,ஒரு முடிவு விளக்கமாக பரிந்துரைக்கப் பட லாம்.டெங்கோ அந்தப் பரிந்துரையோடு நிதர்சன உலகிற்குத் திரும்புவான். அது தாளில் எழுதப்பட்ட புரிந்து கொள்ளமுடியாத மந்திரஎழுத்து போன்றது. .அது உடனடியான எந்த நடைமுறை குறிக்கோளிற்கும் பயன்படாது ,ஆனால் ஒரு சாத்தியக் கூறைக் கொண்டிருக்கும்.

தனது வாசிப்புகளின் மூலம் டெங்கோவிற்கு கிடைத்த ஒரு முடிவு இது தான்;என் உண்மை அப்பா வேறெங்கோ இருக்க வேண்டும்.டிக்கன்சனின் நாவலில் இடம் பெறும் அதிர்ஷ்டமற்ற குழநதை போல டெங்கோவிற்கு விசித்திரமான சூழ்நிலையில் ஆள்மாறாட்டம் நடந்திருக்கலாம்.அம்மாதிரி யான நிலை கொடுமையானது,நம்பிக்கையளிப்பது என்ற இரண்டிலும் அமை யலாம்.’ஆலிவர் டிவிஸ்ட்டைப் படித்த பிறகு டெங்கோ நூலகத்திலுள்ள டிக் கன்சனின் தொகுப்புகளைத் துளைத்தான்.டிக்கன்சனின் கதைகளைப் படிக்கும் போது மறுகற்பனை வடிவங்களாக தன் வாழ்க்கையைப் பார்த்தான் இந்தக் கற்பனைகள் பெரிதாக வளர்ந்து இன்னும் அதிக சிக்கலுக்குள்ளாக்கின. அவை ஒரு தனிப்பட்ட அமைப்பைப் பின்பற்றினாலும் முடிவற்ற வடிவங்களாக இருந்தன,தானிருக்கும் அப்பாவின் வீடு தனக்குரியதல்ல என்று தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டான்.தவறாக இந்தக் கூட்டில் அவன் அடைக்கப்பட்டு விட்டான்.ஒரு நாள் உண்மை பெற்றோர் அவனைக் கண்டுபிடித்து வந்து அழைத்துப் போவார்கள் .அதற்குப் பிறகு அவனுக்கு மிக அழகான, அமைதி யான ,சுதந்திரமான ஞாயிறுகள் கிடைக்கும்.
டெங்கோவின் மதிப்பெண்களைப் பார்த்து அப்பா மிக மகிழ்ந்து அண்டை வீட் டார்களிடம் பெருமையடித்துக் கொண்டார்.அதே நேரத்தில், டெங்கோவின் திறமை குறித்தும் ,அறிவுக் கூர்மை குறித்தும் அவருக்கு ஒருவித அதிருப்தி யும் இருந்தது.டெங்கோ படிக்கும் போது அப்பா அடிக்கடி குறுக்கிட்டு வீட்டு வேலைகள் செய்யும்படியோ ,அல்லது அவன் நடவடிக்கைகள் குறித்தோ குற்றம் கண்டுபிடித்து நச்சரித்துக் கொண்டிருப்பார்.அவருடைய நச்சரிப்பு எப்போதும் ஒரே மாதிரியாகத்தானிருக்கும்; தினமும் அலைந்து திரிந்து, மனிதர்க ளின் சாபங்களை வாங்கிக் கொண்டு வேலை பார்க்கிறார். டெங் கோவோ எதுவும் செய்வதில்லை.

எல்லாவற்றையும் சுலபமாக எடுத்துக் கொண்டு வசதியாக இருக்கிறான்.என்பதுதான்.”உன் வயதில் என்னை நாய லைச்சல் அலைந்து வேலை பார்க்க வைத்தனர்.என் தந்தையும், அண்ணன் களும் ஒன்றுமில்லாத்தற்கெல்லாம் அடித்து நொறுக்கி விடுவார்கள். போது மான அளவு சாப்பாடு கூடத் தந்ததில்லை.ஒரு விலங்கைப் போல நடத்தி னார்கள்.நீ நல்ல மதிப்பெண்கள் வாங்கியிருக்கிறாய் என்பதற்காக மிகச் சிறந்தவன் என்று நீ நினைத்துக் கொள்வதை நான் விரும்பவில்லை “

இந்த மனிதனுக்கு என் மீது பொறாமை ,என்று ஒரு கட்டத்தில் டெங்கோ நினைக்கத் தொடங்கிவிட்டான்.ஒரு மனிதனாக என்னைப் பார்த்தோ அல்லது நான் வாழும் வாழ்க்கையைப் பார்த்தோ இவருக்குப் பொறாமை.ஆனால் ஒரு அப்பாவால் தன் மகனின் வாழ்க்கையைப் பார்த்து பொறாமைப்பட முடியுமா? டெங்கோ அப்பாவை மதிப்பீடு செய்யவில்லை, ஆனால் அவருடைய வார்த் தைகள், செய்கைகளிலிருந்து வெளிப்படும் கீழ்நிலையைப் பார்த்து அவனால் அப்படி யோசிக்க்காமலிருக்க முடியவில்லை.ஒரு மனிதன் என்ற நிலையில் டெங்கோவின் அப்பா அவனை வெறுக்கவில்லை ஆனால், ஒரு வேளை டெங்கோவிற்குள் இருக்கும் ஏதோ ஒன்றை அவரால் மன்னிக்க முடிய வில்லை.

டோக்கியோ நிலையத்தை விட்டு ரயில் கிளம்பியவுடன் தன்னுடன் கொண்டு வந்திருந்த புத்தகக் கட்டைப் பிரித்தான்.அது “பூனைகளின் நகரம்” என்ற தலைப்பில் பயணங்கள் குறித்த சிறுகதைகளின் தொகுப்பாகும்.டெங்கோவிற்கு பரிச்சயமில்லாத ஒரு ஜெர்மானிய எழுத்தாளரின் கற்பனை நயமான படைப்பு.புத்தகத்தின் முன்னுரைப்படி அந்தக் கதை இரண்டு உலகப் போர்க ளுக்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் எழுதப்பட்டதாகும்.

அந்தக் கதையில் ஓர் இளைஞன் எந்த இட இலக்குமின்றித் தனியாகப் பய ணம் செய்கிறான்.ரயிலில் பயணம் செய்யும் அவன் எந்த இடம் தனக்கு விருப்பமானதாக இருக்கிறதோ அந்த இடத்தில் இறங்குகிறான்.ஓர் அறை எடுத்து தங்கி ,அங்குள்ள இடங்களைச் சுற்றிப் பார்த்து விட்டு தான் விரும்பும் வரை அங்கே தங்குவான்.பிறகு வேறொரு ரயில் ஏறுகிறான்.தனது ஒவ் வொரு விடுமுறையையும் அவன் அப்படித்தான் கழிக்கிறான்.
ஒரு நாள் ரயில் ஜன்னல் மூலம் ஓர் அழகிய ஆற்றைப் பார்க்கிறான்.மென் மையான இளம் பச்சை போர்த்திய மலை .அங்கு பழைய கல்லாலான பாலத்தையும் கீழே மிக அழகான சிறிய, பழைய நகரைப் பார்க்கிறான்.ரயில் அந்த நகரத்தில் நிற்கத் தன் பையோடு இறங்குகிறான். வேறு யாரும் அங்கு இறங்கவில்லை. அவன் இறங்கியவுடன் ரயில் புறப்படுகிறது.

வேலை செய்பவர்கள் அந்த ஸ்டேஷனில் இல்லை. அந்த இளைஞன் பாலத் தைக் கடந்து நகரத்திற்குள் போகிறான்.எல்லாக் கடைகளும் அடைக்கப்பட் டிருக்கின்றன.பாலைவனமாக இருக்கிறது.அந்த நகரத்தின் ஒரே ஹோட்ட லின் டெஸ்கில் யாருமில்லை.அந்த இடம் முழுவதுமாக குடியிருப்பற்ற தாகத் தெரிகிறது.எல்லா மனிதர்களும் தூங்கிக் கொண்டிருக்கலாம்.ஆனால் காலை மணி பத்தரைதான்.எல்லா மனிதர்களும் அந்த நகரத்தை கைவிட்டுப் போனதற்கு ஏதோ காரணமிருக்கலாம்.எப்படியானாலும் அடுத்த நாள் காலை வரை எந்த ரயிலும் வராது,அன்றிரவு அங்கே கழிப்பதை விட வேறு வழி யில்லை.நேரத்தைக் கடத்துவதற்காக அவன் நகரைச் சுற்றுகிறான்.

உண்மையில் ,இதுதான் பூனைகளின் நகரம்.சூரியன் அஸ்தமனமாகும் போது பாலத்தின் குறுக்கே பல பூனைகள்—வெவ்வேறு வகையான நிறமான பூனை கள்.சாதாரணப் பூனைகளை விட அளவில் பெரியவை,ஆனாலும் அவை பூனைகள்.அந்தக் காட்சியைப் பார்த்ததும் இளைஞன் அதிர்ச்சி அடைகிறான். நகரின் மத்தியிலிருக்கிற மணி கூண்டு உச்சிக்குப் போய் மறைந்து கொள் வதற்கு ஏறுகிறான்.பூனைகள் தங்கள் வேலையைத் தொடர்கின்றன. கடைக ளின் ஷட்டர்களை உயர்த்தி,அல்லதுடெஸ்கில் உட்கார்ந்து தங்கள் அன்றாடப் பணியைச் செய்கின்றன.விரைவில் ,மேலும் சில பூனைகள் மற்றவர்களைப் போலப் பாலத்தைக் கடந்து வருகின்றன.கடைகளுக்குள் நுழைந்து பொருட் களை வாங்கி,அல்லது டவுன் ஹாலுக்குச் சென்று நிர்வாக்க் காரியங்களை கவனித்து, அல்லது ஹோட்டலில் சாப்பிட்டு அல்லது பீர் குடித்து விட்டு பூனைகள் பாட்டு பாடுகின்றன.பூனைகளுக்கு இரவில் கண் தெரியுமென்பதால் அவைகளுக்கு எந்த ஒளியும் தேவையில்லை.ஆனால் பௌர்ணமி என்பதால் அந்தக் குறிபபிட்ட இரவில் அந்த இளைஞனால் மணிக் கூண்டில் மறைந்து கொண்டு ஒவ்வொரு காட்சியையும் பார்க்க முடிகிறது.வைகறை தொடங்கி யதும் பூனைகள் தங்கள் வேலையை முடித்துக் கொண்டு கடைகளை மூடிவிட்டு பாலத்தைக் கடந்து செல்கின்றன.


சூரியன் உதித்த பிறகு பூனைகள் போய் விட நகரம் பாலையாகிறது.அந்த இளைஞன் கீழே இறங்கி ஹோட்டல் படுக்கை ஒன்றில் படுத்துத் தூங்குகி றான்.பசிக்கும் போது ஹோட்டல் சமையலறையில் மீந்திருந்த ரொட்டியை யும்,மீனையும் சாப்பிடுகிறான்.இருட்டத் தொடங்கியதும்,மீண்டும் மணிக் கூண் டில் மறைந்து கொண்டு ,விடியும் வரை பூனைகளின் செயல்பாடுகளைக் கண்காணிக்கிறான்.ரயில் அந்த ஸ்டேஷனில் மதியத்திற்கு முன்பும் பின்பும் நிற்கிறது.எந்தப் பயணியும் ஏறவோ ,இறங்கவோ இல்லை.என்றாலும் சரியாக ஒரு நிமிடம் நின்றுவிட்டுப் போகிறது.இந்த ரயில்களில் ஒன்றில் ஏறி அவன் அந்த நகரத்தை விட்டு வெளியேறி இருக்கலாம். ஆனால் செய்யவில்லை. இளைஞன் என்பதால் அவனுக்கு அறியும் ஆர்வமும்,சாகசம் செய்யும் வேக மும் இருந்தன.இந்த விந்தை பற்றி அதிகமாக அறிய விரும்பினான். இயலு மெனில் இந்த இடம் எப்போது,எப்படி பூனைகளின் நகரம் ஆனது என்று கண்டறிய விரும்புகிறான்.

மூன்றாம் நாளிரவில் மணிக் கூண்டின் கீழ் ஆரவாரம் கேட்கிறது.’ஏய்!நீ எதாவது மனித வாடையை உணர்கிறாயா?” ஒரு பூனை கேட்கிறது.’நீ இப் போது குறிப்பிடுவதால் ,கடந்த சில நாட்களாக வினோதமான மணத்தை உணர்ந்தேன் ’மற்றொரு பூனை மூக்கை உறிஞ்சி சொல்கிறது. ”எனக்கும்தான்” மற்றுமொரு பூனை சொல்கிறது.”இது விசித்திரம்தான்.இங்கு எந்த மனிதனும் இருக்க்க் கூடாது’ யாரோ மேலே சொல்கிறார்கள்.”இல்லை. இருக்க முடியாது. பூனைகளின் நகரத்திற்குள் மனிதன் வர வழியேயில்லை.’ஆனால்,நிச்சயமாக அந்த மணம் இங்கே இருக்கிறது”.

பூனைகள் குழுக்களாகச் சேர்ந்து நகரம் முழுவதிலும் கண்காணிப்பாளர்கள் போலத் தேடத் தொடங்குகின்றன.மணிக் கூண்டுதான் மணம் வருகின்ற இடம் என்பதை மிகச் சீக்கிரத்தில் கண்டு பிடிக்கின்றன.அவற்றின் மென் மையான பாதங்கள் படிகளின் மேல் வருவதை இளைஞன் கேட்கிறான். அவ்வளவுதான், அவை என்னைப் பிடித்து விட்டன!என்று நினைக்கிறான் .அவனுடைய மணம் பூனைகளுக்கு கோபத்தை எழுப்பி விட்டது போலும். மனிதர்கள் இந்த நகருக்குள் காலடி எடுத்து வைக்க்க் கூடாது.பூனைகள் கூர்மையான பெரிய நகங்களையும், வெள்ளையான நச்சுப் பற்களையும் கொண்டவை.என்ன விதமான விதி தனக்காகக் காத்திருக்கிறது என்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை கண்டு பிடிக்கப்பட்டால்,அந்த நகரை விட்டு உயிரோடு போக அவை அனுமதிக்காது என்று அவனுக்கு நிச்சயமாகத் தெரியும்.
மூன்று பூனைகள் மணிக்கூண்டின் மீதேறி காற்றை உறிஞ்சுகின்றன. ’விசித்திரம்’ என்று ஒரு பூனை சொல்கிறது.”நான் மணத்தை உணர்கிறேன்,ஆனால் இங்கு யாருமில்லை”

“இது வேடிக்கைதான்.இரண்டாவது பூனை சொல்கிறது.”ஆனால் நிச்சயமாக யாரும் இங்கில்லை. வாருங்கள் வேறு இடத்தில் பார்க்கலாம்”.

பூனைகள் தலையை ஆட்டிக் கொண்டு,குழப்பமாக படிகளில் இறங்குகின்றன. அவற்றின் காலடி ஒசைகள் இருட்டில் தேய்ந்து மறைவதை இளைஞன் கேட் கிறான்.நிம்மதிப் பெருமூச்சு வருகிறது,ஆனால் என்ன நடந்த்து என்று அவ னுக்குப் புரியவில்லை.அவனை அவை தவற விடுவதற்கு வாய்ப்பேயில்லை. ஆனால் எதன் காரணமாகவோ அவை அவனைப் பார்க்கவில்லை. எதுவா னாலும், காலை ரயிலில் ஸ்டேஷனுக்கு போய் ரயிலேறி இந்த நகரத்தை விட்டுப் போய் விடவேண்டும்.அதிர்ஷ்டம் எப்போதும் துணைக்கு வராது.

அடுத்த நாள் காலை அந்த ரயில் அந்த ஸ்டேஷனில் நிற்கவில்லை.மெது வாகக் கூட செல்லாமல் கடந்ததைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான்.மதிய ரயிலும் அப்படித்தான்.என்ஜினியர் கட்டுப்பாட்டிடத்தில் உட்கார்ந்திருப்பதை அவனால் பார்க்க முடிந்த்து.ஆனால் ரயில்கள் நிற்பதற்கான அறிகுறியே யில்லை.அந்த இளைஞன் ஒரு ரயிலுக்காக காத்திருப்பதை யாரும் பார்க்க வில்லை- அந்த ஸ்டேஷனும் கூட .மதிய ரயில் அந்த இடத்தைக் கடந்த பிறகு அந்த இடம் சந்தடியற்றதாகி விடும்.சூரியன் மறையத் தொடங்குவான். பூனைகள் வரும் சமயமாகிவிடும்.சீர்திருத்த முடியாத அளவுக்குத் தான் தொலைந்து போய் விட்டதை இளைஞன் உணர்கிறான்.பூனைகளின் நகரம் என்பதேயில்லை,என்பதை இறுதியில் உணர்கிறான்.அந்த இடத்தில் அவன் தொலைந்து விடவேண்டும் என்று இருக்கிறது.அது வேறொரு உலகம், அவ னுக்காகவே உருவாக்கப்பட்ட இடம்.கண்டிப்பாக அந்த ஸ்டேஷனில் ரயில் நின்று அவன் எங்கிருந்து வந்தானோ அந்த உலகத்திற்கு அவனை அழைத் துப் போகாது.

டெங்கோ அந்த கதையை இரண்டு தடவை படித்தான்.அந்த வாக்கியம் “அந்த இடத்தில் அவன் தொலைய வேண்டுமென்றிருக்கிறது” அவன் கவனத்தைக் கவர்ந்தது.அவன் புத்தகத்தை மூடினான்.கண்கள் ரயில் கடந்து கொண்டிருந்த காட்சிகளில் இலக்கின்றி அலைந்தன.பிறகு அவன் தூங்கி விட்டான்-நீண்ட நேரமில்லை ஆனால் ஆழமான தூக்கம்.வேர்த்து விறுவிறுக்க எழுந்தான். போசோ மாகாணத்தை ரயில் கடந்து கொண்டிருந்தது.
ஐந்தாம் வகுப்பு படிக்கும் போது ,ஒரு நாள் காலையில் டெங்கோ .ஆழமான யோச்னைக்குப் பிறகு இனி ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில்அப்பாவோடு தான் செல்லப் போவதில்லை என்று அறிவித்தான்.அந்த நேரத்தைப் படிப்பது, மற்ற குழந்தைகளோடு விளையாடுவது ஆகியவற்றிகுப் பயன்படுத்திக் கொள்ளப் போவதாகச் சொன்னான்.மற்றவர்களைப் போல இயல்பான வாழ்க்கை வாழ வேண்டுமென்று ஆசைப்பட்டான்.
சொல்ல வந்ததை சுருக்கமாகவும்,தொடர்ச்சியாகவும் அவன் சொன்னான்.

அப்பா வெடித்தார்.மற்றகுடும்பங்கள் பற்றி அவர் கவலைப்படவில்லை .”நமக் கென்று சில முறைகள் இருக்கின்றன.அப்படித்தான் செயல்பட வேண்டும்.” இயல்பான வாழ்க்கை” பற்றி பேச உனக்கு என்ன தைரியம். உனக்கு இயல்பு வாழ்க்கை பற்றி என்ன தெரியும்” அவரிடம் வாதம் செய்ய டெங்கோ முயற் சிக்கவில்லை.அவன் மௌனமாக அவரையே உற்றுப்பார்த்தான். அவரை மீறி எதுவும் செய்யமுடியாதென்று அவனுக்குத் தெரியும்.தன் பேச்சை அவன் கேட்கவில்லையென்றால் அவனுக்கு சாப்பாடு போட்டு வைத்துக் கொள்ள முடியாது. அவன் வீட்டை விட்டு வெளியே போகவேண்டும் .

டெங்கோ தான் சொன்னபடியே நடந்து கொண்டான். அவன் பயப்படப் போவ தில்லை.அந்தக் கூண்டை விட்டுப் போவதற்கு உத்தரவு கிடைத்து விட்டது ,அவனுக்கு பெரிய நிம்மதியைத் தந்தது.ஆனால் பத்து வயதுப் பையன் தானா கவே வாழ வழியில்லை.வகுப்பு முடிந்ததும் தன் சங்கடமான நிலையை ஆசிரியையிடம் சொன்னான்.அவள் தனியாக வசிப்பவள் .முப்பதுகளில் இருப் பவள்.மிக இரக்கமானவள்.டெங்கோவிற்க்காக வருத்தப்பட்ட அவள் மாலை யில் அவனுடன் வீட்டிற்கு வந்தாள் அப்பாவிடம் நீண்ட நேரம் பேசினாள்.

பேசும் போது டெங்கோவை வெளியே போகும்படி சொல்லி விட்டனர்.அவர் கள் என்ன பேசிக் கொண்டார்கள் என்பது பற்றி அவனுக்குத் தெரியவில்லை .ஆனால் கடைசியில் அப்பா தனது வாளை உறையில் வைத்துக் கொண்டார். அவருடைய கோபம் எவ்வளவு தீவிரமாக இருந்தாலும் பத்து வயதுப் பையனை த் தெருவில் அலையவிட அவரால் முடியாது.தன் குழந்தையை ஆதரிக்க வேண்டியது பெற்றோரின் கடமை,சட்டமும் கூட.
ஆசிரியை அப்பாவிடம் பேசிய பிறகு, ஞாயிறுகளை தன் விருப்பம் போல கழிக்க டெங்கோவிற்கு சுதந்திரம் கிடைத்தது. இது அப்பாவிடமிருந்து அவ னுக்குக் கிடைத்த முதல் உரிமையாகும்.அவனுக்கு இது சுதந்திரம் என்ற பாதையின் முதல்படி
காப்பகத்தின் வரவேற்பு அறையில் தனது பெயரையும்,அப்பாவின் பெயரையும் டெங்கோ கொடுத்தான்.

“நீங்கள் இன்று இங்கு வரப் போவதை எங்களுக்கு முன்பே அறிவித்தீர்களா?” நர்ஸ் கேட்டாள்.குரல் உறுதியாக இருந்தது.குட்டையாக இருந்த அவள் மெட் டல் பிரேம் கண்ணாடி அணிந்திருந்தாள்.குட்டைத் தலைமுடி லேசாக நரைத் திருந்தது.
“இல்லை,இங்கு வர வேண்டுமென்று இன்று காலை தோன்றியதால் ரயிலேறி வந்து விட்டேன்”டெங்கோ உண்மையாக பதில் சொன்னான்.

நர்ஸ் அவனை லேசான வெறுப்புடன் பார்த்தாள்.”நோயாளியைப் பார்க்க வர வேண்டுமென்றால் பார்வையாளர்கள் முன் கூட்டியே அறிவித்து விட்டு வர வேண்டும் .நாங்கள் எங்களைத் தயார் செய்து கொள்ள வேண்டும், நோயாளிக ளையும் தயார் படுத்த வேண்டும் ” என்று சொன்னாள்.

“மன்னிக்கவும்.எனக்குத் தெரியாது.”
“உங்களுடைய கடைசி வருகை எப்போது ?”
“இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்னால்.”
“இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்னால்,”அவள் கையில் பேனாவை வைத்துக் கொண்டே பார்வையாளர்களின் பட்டியலை சரி பார்த்தாள்.”இரண்டு வருடங் களில் ஒரு தடவை கூட நீங்கள் வந்ததில்லை என்கிறீர்களா?
“ஆமாம்,”என்றான் டெங்கோ.
“எங்களின் குறிப்புப்படி நீங்கள் திரு.கவானாவின் ஒரே உறவினர்”
“அது சரிதான் ,”என்றான் டெங்கோ.
அவள் டெங்கோவை பார்த்தாள்.ஆனால் எதுவும் சொல்லவில்லை.அவள் கண்கள் அவனைக் குறை சொல்லவில்லை,உண்மையை அறிய முயன் றன.வெளிப்படையாக டெங்கோ வகை விதிவிலக்கல்ல.

“இப்போது உங்கள் தந்தை மறுவாழ்வு குழுவிலிருக்கிறார்.அது இன்னும் அரைமணியில் முடிந்து விடும்.நீங்கள் அவரைப் பார்க்கலாம்”
“அவர் எப்படியிருக்கிறார்?”
“உடல் ரீதியாக அவர் ஆரோக்கியமாக இருக்கிறார்.அவருக்கென்று சில மனக் குறைகளிருக்கின்றன”அவள் ஆள்காட்டி விரலால் நெற்றியைத் தடவியபடி சொன்னாள்.
டெங்கோ அவளுக்கு நன்றி சொல்லிவிட்டு ,முகப்பு பகுதியிள் உள்ள கூடத் திற்குச் சென்று தன் புத்தகத்தைப் படிக்கத் தொடங்கினான். மென்மையான காற்று கடலின் மணத்தைச் சுமந்து கொண்டு அவன் மேல் தடவிச் சென்றது. வெளியிலிருந்து பைன்மரங்களின் சத்தமும்.சிசாடா பறவைகள் மரங்களின் கிளைகளில் தொங்கியபடி கீரீச்ச்சிட்டன.கோடையின் உச்சக்கட்டம் அது, ஆனால் சிச்சாடக்காக்கள் அது அவ்வளவு நீடிக்காது என்பதை அறிந்தன போலும்

டெங்கோ தன் அப்பாவைப் பார்க்க வரலாம் என்று சொல்ல கண்ணாடியணிந் திருந்த நர்ஸ் அப்போது அங்கு வந்தாள்.”அவருடைய அறையை நான் உங்க ளுக்குக் காட்டுகிறேன்”என்றாள்.டெங்கோ சோபாவை விட்டு எழுந்து சுவற்றில் பதித்திருந்த பெரிய கண்ணாடியைக் கடந்து போகும் போது எவ்வளவு மோச மான உடையை அணிந்திருக்கிறோம் என்பதை முதன் முறையாக உணர்ந் தான்;பழைய ,மங்கிய ஜப்பான் டுர் டீ ஸர்ட் , ஒரு முழங்க்காலில் பீட்ஸா சாறு,ஒரு தொப்பி –ஒரு முப்பது வயது மகன் தன் அப்பாவை இரண்டு வரு டங்களுக்குப் பிறகு முதன்முறையாக பார்க்க வரும் நிலையுடையதாக இல்லை.அந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் கொடுக்கும் வகை யிலான பரிசெதுவும் அவனிடமில்லை.நர்ஸ் அவனை வெறுப்பாகப் பார்த்த தில் எந்த ஆச்சர்யமுமில்லை.

அப்பா தன்னறையில் திறந்த ஜன்னலினருகே முழங்காலில் கைகள் பதிந்தி ருக்க சேரில் உட்கார்ந்திருந்தார்.அவரருகே இருந மேஜையில் மென்மையான் மஞ்சள் நிறமுடைய பூக்களைக் கொண்ட ஒரு பூந்தொட்டியிருந்தது.கீழே விழுந்தால் காயம் ஏற்படாமல் தவிர்க்கும் வகையிலான தன்மையில் அறை யின் தரை இருந்தது.ஜன்னலின் அருகே சேரில் உட்கார்ந்திருந்த அந்த முதியவர் தன் அப்பா என்று முதலில் டெங்கோ உணரவில்லை.அவர் மிகவும் சுருங்கிப் போயிருந்தார் ..பனி மூடிய புல்வெளியைப் போல அவர் குட்டையான முடி நரைத்திருந்தது.அவர் கன்னங்கள் வீங்கியிருந்ததால், கண்கள் குழி விழுந்து முன்பை விட பெரிதாக இருந்தன.முன் நெற்றியில் மூன்று ஆழமான கோடுகள் படிந்திருந்தன.அவருடைய புருவங்கள் மிக நீள மானதாகவும்,அடர்த்தியானதாகவுமிருந்தன.காதுகள் முன்பை விடப் பெரிதாக வௌவால் இறக்கை போலத் தெரிந்தன. தொலைவிலிருந்து அவர் மனித உருவம் போலத் தெரியாமல் தந்திரமான ஓர் எலி போல, அல்லது அணில் போல –இருந்தார்.,அவர் டெங்கோவின் அப்பா-அல்லது டெங்கோ அப்பாவின் சிதைவு,அவனறிந்த அப்பா கடுமையான உழைப்பாளி, கடினமான மனிதர்.. கற்பனையும்,சுய விசாரணையும் அவருக்கு மிக அந்நியமானவை.,ஆனால் அவருக்கென்று ஒழுக்க அடையாளமும்,ஆழமான தேவையும் உண்டு.அவன் முன்னாலிருந்த அந்த மனிதர் காலியான வெறும் சிப்பியாகத்தானிருந்தார்.
“கவானா! யார் வந்திருக்கிறார் என்று பாருங்கள்! உங்கள் மகன்,டோக்கியோ விலிருந்து!” நோயாளிகளோடு பேசும் போது எவ்வளவு மெல்லியதாகப் பேச வேண்டும் என்ற பயிற்சிக்குள்ளாகியிருந்த நர்ஸ் மெதுவாகச் சொன்னாள்.
அப்பா அவன் பக்கம் தலையைத் திருப்பினார்.உயிரற்றிருந்த கண்கள், காலி யான இரண்டு தூக்கணாங்குருவிக் கூடுகள் கூரையில் தொங்கிக் கொண் டிருப்பது போன்ற எண்ணத்தை டெங்கோவிற்கு ஏற்படுத்தியது..

“ஹலோ ,” டெங்கோ அழைத்தான்.
அப்பா ஒன்றும் சொல்லவில்லை.அதற்கு பதிலாக அந்நிய மொழியில் எழுதப் பட்டிருந்த அறிவிப்பைப் படிப்பது போல டெங்கோவை நேரடியாகப் பார்த்தார்.
”இரவு உணவு நேரம் ஆறரைக்கு தொடங்கும்.தயவுசெய்து அதுவரை அவரு டன் இருங்கள் ”என்று நர்ஸ் சொன்னாள்.
நர்ஸ் வெளியேறியதும் ஒரு கணம் டெங்கோவிற்கு தயக்கம் ஏற்பட்டது. அப்பாவினருகே போய் அவருக்கு எதிராக இருந்த நிறம் மங்கிப் போயிருந்த நாற்காலியில் உட்கார்ந்தான்.அப்பாவின் கண்கள் அவன் அசைவுகளைப் பின்தொடர்ந்தபடியிருந்தது.
“எப்படியிருக்கிறீர்கள்?” டெங்கோ கேட்டான்.
“நன்றாக இருக்கிறேன் .நன்றி,”சம்பிரதாயமாகச் சொன்னார்.
அதற்குப் பிறகு என்ன பேசுவதென்று டெங்கோவிற்குத் தெரியவில்லை.தன் ஷர்ட்டின் மூன்றாவது பட்டனைத் திருகியபடி வெளியே இருந்த பைன் மரங்களைப் பார்த்துவிட்டு மீண்டும் அப்பாவைப் பார்த்தான்.

“நீ டோக்கியோவிலிருந்து வந்திருக்கிறாயா?”அப்பா கேட்டார்.
“ஆமாம், டோக்கியோவிலிருந்து”
நீ எக்ஸ்பிரஸ் ரயிலில் வந்திருக்க வேண்டும்.”
“ஆமாம் ததேயமா வரை,பின்பு சிகுராவிற்கு சாதாரண வண்டியில் வந்தேன்.”

“நீ நீச்சல் அடிக்க வந்திருக்கிறாயா?”அப்பா கேட்டார்.
“நான் டெங்கோ .டெங்கோ கவானா.உங்கள் மகன்.”
அப்பாவின் நெற்றி ரேகைகள் சுருங்கின.”என்ஹெச்கே சந்தா கட்ட விரும்பா மல் பலர் பொய் சொல்கின்றனர்.”
“அப்பா,டெங்கோ அழைத்தான்.பிறகு அவன் வெகுநேரம் பேசவில்லை.”நான் டெங்கோ .உங்கள் மகன்.”
“எனக்கு மகன் இல்லை.”அப்பா அறிவிப்பு போலச் சொன்னார்.
“உங்களுக்கு மகன் இல்லை.”அவன் இயந்திர கதியில் சொன்னான்.
அப்பா தலையை ஆட்டினார்.
“அப்படியானால் நான் யார்?” அவன் கேட்டான்.
“நீ யாருமில்லை.” அப்பா தலையை இருமுறை ஆட்டியபடி பதிலளித்தார்.

அவன் பெருமூச்சு விட்டான். பேச வார்த்தைகளில்லை. அப்பாவிற்கும்தான். இருவரும் அமைதியாக தங்கள் நினைவுகளில் ஆழ்ந்திருந்தனர்.சிசாடாக்கள் மட்டும் எவ்விதக் குழப்பமுமின்றி பெரிதாகப் பாடிக் கொண்டிருந்தன.
அவர் உண்மையைத் தான் பேசியிருக்க வேண்டும், என்று நினைத்தான். அவர் நினைவுகள் மங்கியிருக்கலாம்.ஆனால் அவருடைய வார்த்தைகள் உண்மையாக இருக்கலாம்.
“நீங்கள் என்ன சொல்கிறீர்கள்?” அவன்கேட்டான்.
“நீ எனக்கு ஒன்றுமில்லை. நீ அப்போதும்,இப்போதும் ,எப்போதும் எனக்கு ஒன்றுமில்லை”அப்பா குரலில் வெறுமை வெளிப்படச் சொன்னார்.

டெங்கோ நாற்காலிஅயை விட்டெழுந்து .ஸ்டேஷனுக்கு போய் டோக்கியோ விற்கு இப்போதே போய்விட விரும்பினான்.ஆனால் அவனால் நிற்கக் கூட முடியவில்லை.பூனைகளின் நகரத்திலிருந்த அந்த இளைஞன் போலாகி விட்டான்.அவனுக்கு ஆர்வமிருந்தது.அதில் அபாயம் இருந்தாலும் கூட ,அவன் தெளிவான பதிலை அறிய விரும்பினான்.ஆனால் இவன் இந்த வாய்ப்பைத் தவற விட்டுவிட்டால் தன்னைப் பற்றிய ரகசியத்தை அறிந்து கொள்ள வாய்ப்பேயில்லாமல் போய்விடும்.தன் மனதிற்குள் வார்த்தைகளை மீண்டும் மீண்டும் யோசித்து கடைசியில் பேசுவதற்குத் தயாரானான்.இந்தக் கேள்வி அவனது சிறு வயதிலிருந்தே அவன் கேட்க விரும்பியது,ஆனால் கேட்க முடியாமல் இருப்பது. ”நீங்கள் சொல்வது என்ன்வெனில் நீங்கள் என் உடல் ரீதியான அப்பா இல்லை என்றா?நமக்கிடையே ரத்த உறவு இல்லை என்று சொல்ல வருகிறீர்கள் இல்லையா?.”
“ரேடியோ அலைகளைத் திருடுவது சட்டத்திற்குப் புறம்பான செயல்”அப்பா அவன் கண்களைப் பார்த்தபடி சொன்னார்.”பணத்தையோ அல்லது பொருட் களையோ திருடுவது போலத்தானே இதுவும்.என்ன சொல்கிறாய்.?”

“நீங்கள் சொல்வது சரிதான்”இப்போது அவன் ஒப்புக் கொள்ள முடிவு செய்து விட்டான்.

“பனியைப் போலவோ,மழையைப் போலவோ ரேடியோ அலைகள் வானத்தி லிருந்து இலவசமாக விழுவதில்லை,”அவர்சொன்னார்.
அப்பாவின் கைகளை அவன் உற்றுப் பார்த்தான்.அவை முழங்காலின் மேலிருந்தன.சிறிய,கருமையான கைகள்,வெளிப்புற வேலை பார்த்ததால் அவை எலும்பைச் சுற்றி கருமையாயிருந்தன.
“நான் சிறுவனாக இருந்த போது ,உண்மையில் என் அம்மா நோய் காரணமாக இறக்கவில்லை ,அல்லவா ?மிக மெதுவாகக் கேட்டான்.
அப்பா பதில் சொல்லவில்லை.அவர் முகபாவம் மாறவில்லை,கைகளும் அசையவில்லை.கண்கள் பரிச்சயமில்லாத ஒன்றைப் பார்ப்பது போல அவன் மீது பதிந்திருந்தன.

“என் அம்மா உங்களை விட்டுவிட்டுப் போய்விட்டாள்.என்னை உங்களுடன் விட்டுப் போய்விட்டாள்.இன்னொரு மனிதனோடு போய்விட்டாள்.நான் சொல்வது தவறா? ”

அவர் தலையை ஆட்டினார்.”ரேடியோ அலைகளைத் திருடுவது நல்லதல்ல. நாம் நினைத்ததைச் செய்து விட்டுத் தப்பித்து விட முடியாது”

இவர் என் கேள்வியை நன்ராகப் புரிந்து கொண்டிருக்கிறார்.நேரடியாக அதற்கு பதில் சொல்ல விரும்பவில்லை என்று அவன் நினைத்தான்.

“அப்பா,நீங்கள் என் உண்மையான அப்பாவாக இல்லாமலிருக்கலாம்.,ஆனால் நான் இப்போது உங்களை அப்படி அழைப்பதன் காரணம் வேறு எப்படிக் கூப்பி டுவதென்று எனக்குத் தெரியவில்லை.உண்மையைச் சொல்ல வேண்டுமா னால் எனக்கு உங்களை ஒருபோதும் பிடித்ததில்லைபெரும்பான்மை நேரங்க ளில் வெறுப்பு அதிகமாகியிருக்கலாம்.உங்களுக்கு அது தெரியாதா? ஆனால் நம்மிடையே எந்த ரத்த உறவும் இல்லையெனினும் நான் உங்களை வெறுப் பதற்கு எந்தக் காரணமுமில்லை.அன்பு காட்ட முடியாவிட்டாலும், உங்களை நான் இத்தருணத்தில் நான் நன்றாகப் புரிந்து கொள்ள முடியுமென்று நம்பு கிறேன். நான் யார்,எங்கிருந்து வந்தேன் என்பது பற்றிய உண்மையை நான் அறிய விரும்புகிறேன்.அவ்வளவுதான்.நீங்கள் இப்போதே ,இங்கேயே என்னி டம் உண்மையைச் சொல்லிவிட்டால் நான் இனி உங்களை வெறுக்கவே மாட்டேன்.உண்மையில்,உங்களை வெறுக்கும் நிலை மறையப் போவதை நான் வரவேற்கிறேன்.” அப்பா உணர்ச்சியற்ற கண்களோடு அவனை வெறித்த போதிலும், அந்தக் காலியான கூண்டில் மிக மெலிதான இழையாக வெளிச்ச மிருப்பதாக டெங்கோ உணர்ந்தான்.

“நான் ஒன்றுமில்லாதவன் என்று நீங்கள் சொல்வது சரிதான்.இரவில் கடலில் எறியப்பட்டவன் போல, தனிமையில் மிதந்து கொண்டு இருக்கிறேன்.நான் வெளியே வந்தாலும் எனக்கு யாருமில்லை.எதனோடும் தொடர்பில்லை. குடும்பம் என்றால் அது நீங்கள்தான்.,ஆனால் நீங்கள் ரகசியத்தை மறைத்து வைத்துள்ளீர்கள்.நாளுக்கு நாள் உங்கள் நினவு மங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. உங்கள் நினைவுகளோடு என்னைப் பற்றிய ரகசியமும் மறைந்து விடலாம். உண்மை என்ற துணை இல்லாவிட்டால் .நான் எதுவுமற்றவன்தான் ,எது வாகவும் ஆகமுடியாதவனாவேன். நீங்கள் அப்படிச் சொல்வதும் சரிதான்.”
“அறிவு மிக அருமையான சமூகச் சொத்து.”அப்பா மிக மெதுவாக, அவரு டைய குரலை யாரோ மெதுவாக்கியது போல இதைச் சொன்னார். “அளவற்ற குவியலான அந்தப் பெரிய சொத்தை மிகுந்த கவனத்தோடு பாதுகாக்க வேண்டும்.அடுத்த தலைமுறையிடம் அது பயனுள்ள வழிகளில் ஒப்படைக்கப் படவேண்டும்.அந்தக் காரணத்துக்காக என்ஹெச்கே உங்களது சந்தாக் கட்ட ணத்தையும்…”

அவன் குறுக்கிட்டான்.”என் அம்மா எப்படிப்பட்டவள்?அவள் எங்கே போனாள்? அவளுக்கு என்ன ஆனது?”
அப்பா தன் பேச்சை நிறுத்தி வாயை இறுக மூடிக் கொண்டார்.

“அந்தக் காட்சி திரும்பத் திரும்ப – எனக்குள் வருகிறது. உண்மையில் நடந்த ஒன்றின் நினைவால் அது ஏற்பட்டதா எனத் தெரியவில்லை.எனக்கு ஒன்றரை வயது,அம்மா எனக்கருகே இருக்கிறாள்.அவளும் ஓர் இளைஞனும் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கின்றனர்.அந்த இளைஞன் நீங்களில்லை. அவர் யார் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.ஆனால்கண்டிப்பாக நீங்களில்லை.”
அப்பா எதுவும் பேசவில்லை,ஆனால் அவர் கண்கள் தெளிவாக எதையோ பார்த்தன—அங்கில்லாத எதையோ ஒன்றை.

“நான் சொல்வது உன்னால் எனக்குப் படித்துக் காட்டமுடியுமா என்று யோசிக்கிறேன்.படிக்க முடியாத அளவுக்கு என் கண்கள் கெட்டுப் போய் விட்டன.அந்த அலமாரியில் சில புத்தகங்கள் இருக்கின்றன.உனக்கு எது பிடிக்கிறதோ அதை எடுத்துக் கொள்.” நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு அப்பா சம்பிரதாயமான தொனியில் சொன்னார்

டெங்கோ எழுந்து அங்கிருந்த புத்தகத் தொகுதிகளைப் பார்த்தான். பெரும் பாலான புத்தகங்கள் சாமுராய் ஆட்சியை மையப்படுத்தி எழுதப்பட்ட பழைய கால சரித்திர நாவல்கள்.மிகத் தொன்மையான அந்தப் புத்தகங்களை அப்பாவிற்காகப் படிக்க அவனால் முடியாது.

“உங்களுக்கு ஆட்சேபணை இல்லியெனில் பூனைகளின் நகரம் என்ற கதையைப் படித்துக் காட்டுகிறேன்.நான் படிப்பதற்காக கொண்டு வந்த புத்தகம்.” என்று டெங்கோ சொன்னான்.

“பூனைகளின் நகரம் பற்றிய கதை.உனக்குத் தொந்தரவில்லையெனில் அதை தயவு செய்து படித்துக் காட்டு “ என்றார்.

டெங்கோ கடிகாரத்தைப் பார்த்தான்.’எந்த்த் தொந்திரவுமில்லை.நான் புறப்பட நிறைய நேரமிருக்கிறது. அது ஒரு வித்தியாசமான கதை. உங்களுக்குப் பிடிக்குமா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை..”

தன் பையைத் திறந்து புத்தகத்தை எடுத்து அவருக்குத் தெளிவாகக் கேட்கும் வகையில் சிறிது இடைவெளி விட்டு விட்டு படிக்கத் தொடங்கினான். அவ்வப் போது நிறுத்தி அவரைப் பார்த்தான்.முகத்தில் எந்த வித்தியாசமான உணர் வுமில்லை.அவருக்கு அந்தக் கதை பிடிக்கிறதா?அனுமானிக்க முடியவில்லை.

“பூனைகளின் நகரத்தில் டீ.வி .இருக்கிறதா”?அவன் படித்து முடித்த பிறகு அப்பா கேட்டார்.

“முப்பதுகளில் அந்தக் கதை ஜெர்மனியில் எழுதப்பட்டது.அந்த நாட்களில் டீ.வி வந்திருக்கவில்லை.அவர்களிடம் ரேடியோ இருந்தது.”

“பூனைகள்தான் அந்த நகரத்தை உருவாக்கியதா?அல்லது பூனைகள் வசிப் பதற்கு முன்னால் மனிதர்கள் உருவ்வாக்கினார்களா?” தனக்குள் பேசிக் கொள்வது போல அப்பா கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்.

“எனக்குத் தெரியவில்லை.ஆனால் அது மனிதர்களால் கட்டப்பட்டிருக்க வேண்டும்.ஏதாவது காரணத்திற்காக மக்கள் வெளியேறியிருக்கலாம்—தொற்று நோய் போல— பூனைகள் அங்கு வசிக்க வந்திருக்கலாம்.”

அப்பா தலையை ஆட்டினார்.”வெற்றிடம் உருவாகும் போது அதை நிரப்ப ஏதாவது வரவேண்டியிருக்கிறது.அதைத்தான் எல்லோரும் செய்கிறார்கள்.”

“அதைத்தான் எல்லோரும் செய்கிறார்கள்.”

“ஆமாம்”

“என்ன வகையான வெற்றிடத்தை நீங்கள் நிரப்புகிறீர்கள்?”
அப்பா வெறித்தார். “உனக்குத் தெரியாதா?” குரலில் கேலி

“எனக்குத் தெரியாது”அவன் சொன்னான்.

அவர் மூக்கு வடைத்தது. ஒரு புருவம் லேசாக உயர்ந்தது.”விளக்கம் சொல் லாமல் உன்னால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை என்றால்,அதை விளக்க மாகச் சொன்னாலும் உன்னால் புரிந்து கொள்ளமுடியாது”

அவன் கண்களைக் குறுக்கிக் கொண்டு அவரது உணர்வுகளைப் படிக்க முயன்றான்.அப்பா ஒருபோதும் அம்மாதிரியான சூசனை மொழி பேசிய தில்லை.அவர் எப்போதும் தெளிவாக நடைமுறை பாணியில் பேசுபவர்.

“ஓ..அதனால் நீங்கள் அந்த வெற்றிடத்தை நிரப்பிகிறீர்கள்..சரி,பிறகு நீங்கள் விட்டுப் போகும் வெற்றிடத்தை யார் நிரப்புவார்கள்?” கேட்டான்.

“நீதான்.’அது புரியவில்லையா? யாரோ ஏற்படுத்திய வெற்றிடத்தை நான் நிரப்பிக் கொண்டிருக்கிறேன்,அதனால் நீ நான் ஏற்படுத்திய வெற்றிடத்தை நிரப்புவாய்” ஆள்காட்டி விரலை அவனை நோக்கி நீட்டியபடி சொன்னார்.

“மக்கள் போனபிறகு பூனைகள் நகரத்தை நிரப்பிய மாதிரி.”

“ஆமாம்” சொல்லிவிட்டு அப்பா தன் ஆள்காட்டி விரலை வெறுமையாகப் பார்த்தார்.அது ஏதோ மர்மமான காணாமல் போன பொருள் போல.

“அப்படியானால் என் அப்பா யார்?” பெருமூச்சு விட்டான் அவன்.
“ஓர் வெற்றிடம்தான். உன் அம்மா தன்னுடலை ஓர் வெற்றிடத்திடம் கொடுத்து உன்னைப் பெற்றாள்.நான் அந்த வெற்றிடத்தை நிரப்பினேன் சொல்லி முடித்துவிட்டு அப்பா கண்களையும்,வாயையும் மூடிக் கொண்டார்.

“அவள் போனபிறகு நீங்கள் என்னை வளர்த்தீர்கள்.அதுதானே நீங்கள் சொல்ல வருவது?”

“விளக்கம் சொல்லாமல் உன்னால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை என்றால், அதை விளக்க்மாகச் சொன்னாலும் உன்னால் புரிந்து கொள்ளமுடியாது என்று அதனால்தான் சொன்னேன்”என்று தொண்டையைச் செருமிக் கொண்டு ஓர் எளிமையான உண்மையை ஒரு குழந்தைக்குச் சொல்வது போலச் சொன் னார்.
டெங்கோ கைகளைத் தொடையில் வைத்துக் கொண்டு அப்பாவின் முகத்தை நேரடியாகப் பார்த்தான்.இந்த மனிதர் காலி சிப்பியில்லைஎன்று நினைத் தான்.நகமும்,சதையும் உள்ள ,எதையும் எதிர்கொள்கிற உறுதியான தெம்பான மனிதர். தனக்குள் மெதுவாகப் பரவிக் கொண்டிருந்த வெற்றிடதோடு வாழ வேண்டிய நிலையை எதிர்கொண்டவர்.மிஞ்சியிருக்க்கிற நினைவுகளை அந்த வெற்றிடம் விழுங்கிவிடும்.அதுவும் சிறிது காலத்திற்குள்தான்.
ஆறு மணிக்கு முன்னால் அப்பாவிடம் விடை பெற்றுக் கொண்டுபுறப்பட்டான். அவன் டாக்சிக்காக காத்திருந்த போது இருவரும் எதிரெதிரே உட்கார்ந்திருந் தாலும் எதுவும் பேசவில்லை. அவனுக்கு கேட்க எவ்வளவோ கேள்விகள் இருந்தாலும்,அவற்றிற்கு விடை கிடைக்காதென்று அவனுக்குத் தெரியும். அப்பாவின் இறுகிய உதடுகள் அதை அவனுக்குச் சொல்லின. விளக்கம் சொல்லாமல் உன்னால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை என்றால், அதை விளக்க மாகச் சொன்னாலும் உன்னால் புரிந்து கொள்ளமுடியாது என்று அதனால்தான் சொன்னேன்” அப்பா சொன்னது போல.

“நீங்கள் இன்று என்னிடம் நிறையச் சொன்னீர்கள். அவை எல்லாம் மறைமுக மானவை,புரிந்து கொள்ளக் கடினமானவை,ஆனால் எந்த அளவிற்கு முடி யுமோ அந்த அளவிற்கு உண்மையானவை.நான் அதற்கு நன்றிக் கடன் பட்டவன்.

அப்பா அப்போதும் எதுவும் பேசவில்லை. பணியிலிருக்கும் சிப்பாய் மலை யின் மேலிருந்து கொண்டு பகைவரின் ஒரு சிறிய கொடும் செயலையும் தவற விட்டுவிடக் கூடாது என்று கவனமாக இருப்பது போல அவர் கண்கள் அசையாமல் நின்றன.அவர் பார்த்த இடத்தை அவன் பார்க்க முயன்றபோது சூரிய அஸ்தமனத்தின் போதான பைன் தோட்டம் தெரிந்தது.

“இப்படிச் சொல்வதற்கு மன்னித்து விடுங்கள். உங்களுக்குள் இருக்கும் வெற் றிடம் வலியில்லாமலிருக்க வேண்டும் என்று நம்புவதைத் தவிர உங்களுக்கு என்னால் எதுவும் செய்யமுடியாது.நீங்கள் நிறைய வேதனைப் பட்டிருக்கிறீர் கள் என்று எனக்குத் தெரியும்.நான் அதை உணர்கிறேன்.அவள் போனது உங்களுக்குக் கடினமாக இருந்திருக்க வேண்டும்.—காலியான நகரத்தில் வாழ்வது போல.

காக்கைகள் கூட்டமாக கரைந்தன.டெங்கோ எழுந்து போய் அவருடைய தோளைத் தழுவியபடி”போய் வருகிறேன் அப்பா.விரைவில் திரும்ப வருகிறேன்” என்று விடை பெற்றான்
கதவுக் குமிழைத் தொட்டபடி கடைசியாக டெங்கோ திரும்பிய போது அப்பா வின் கண்களிலிருந்து தப்பி ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர் வந்ததைப் பார்க்க முடிந்தது. அது அறையின் ஒளிநிறைந்த விளக்கில் வெளிறியதாக இருந் தது.அந்தக் கண்ணீர்த் துளி கன்னத்திலிருந்து உருண்டு தொடையில் விழுந் தது.டெங்கோ கதவைத் திறந்து கொண்டு வெளியேறினான். ஸ்டேஷனுக்குப் போய் தன்னை இங்கு கூட்டி வந்த ரயிலிலேயே ஏறிக் கொண்டான்.

———

சார்லஸ் புகவ்ஸ்கி – மொழிபெயர்ப்பு கவிதைகள் : ஆங்கிலம் : சார்லஸ் புகவ்ஸ்கி [ Charles Bukowski 1920 – 1994 ] – தமிழில் : தி.இரா.மீனா

சார்லஸ் புகவ்ஸ்கி

சார்லஸ் புகவ்ஸ்கி கவிதை ,சிறுகதை,நாவல் என்ற பன்முகம் கொண்ட படைப்பாளி. ’laureate of American lowlife ” என்று டைம் பத்திரிக்கையால் வர்ணிக்கப்பட்டவர். டி.ஹெச்.லாரன்ஸ்,ஹென்றி மில்லர், பியோதர் தஸ்தா யெவ்ஸ்கி, லி.பை ஆகியோர் இவரின் படைப்புலக முன்னோடிகள்.

**

புன்னகைக்கும் இதயம்
உன் வாழ்க்கை உன் வாழ்க்கைதான்
அதை மற்றவர்களுக்குச் சமர்ப்பிக்காதே.
கண்காணிப்புடன் இரு.
வெளிவர வழிகள் உண்டு.
எங்கோ வெளிச்சமிருக்கிறது.
அது போதிய வெளிச்சமாக இல்லாமலிருக்கலாம் ஆனால்
அது இருட்டை விரட்டுகிறது.
கண்காணிப்புடன் இரு.

கடவுளர்கள் உனக்கு வாய்ப்புகள் தரலாம்.
அவர்களை அறிந்து கொள்.
அவர்களை இணைத்துக் கொள்.
உன்னால் சாவை விரட்ட முடியாது ஆனால்
சில சமயங்களில் வாழ்வின் சாவை, உன்னால் துரத்தமுடியும்.
அதை அடிக்கடி செய்யக் கற்றுக் கொள்வதன் மூலம்,
அதிக வெளிச்சமுண்டாகும்.
உன் வாழ்க்கை உன் வாழ்க்கைதான்.
நீ வாழும்போதே தெரிந்துகொள்.
நீ அற்புதமானவன்
உனக்குள் களித்திருக்க கடவுளர்கள் காத்திருக்கின்றனர்

அதற்கு எதுவும் உதவமுடியாது
மனதிலிருக்கும் அந்த ஓரிடத்தை
என்றும் நிரப்பி விடமுடியாது
ஓரிடம்
மிகச்சிறந்த நேரங்களின் போதும்
மிகச்சிறந்த தருணங்களின் போதும் கூட

நமக்குத் தெரியும்
எப்போதையும் விட அது
நமக்குத் தெரியும்
மனதிலிருக்கும் அந்த ஓரிடத்தை
என்றும் நிரப்பி விடமுடியாது
நாம் காத்திருப்போம்
அந்த இடத்தில்.
ஓ, ஆமாம் ..

தனிமையில் இருப்பதை விட
மோசமான விஷயங்களுமுண்டு.
ஆனால் பெரும்பாலும் இதை உணர்வதற்குள்
பல தசாப்தங்களாகி விடுகின்றன

பெரும்பான்மை நேரங்களில்
நீங்கள் செயல்படும் போது
அது காலம் கடந்ததாகிறது
காலம் கடத்தலை விட
மிக மோசமானது எதுவுமில்லை.

எனில் இப்போது?
வார்த்தைகள் வந்து போய்விட்டன,
நான் நோயுற்றிருக்கிறேன்.
தொலைபேசி ஒலிக்கிறது,பூனை உறங்குகிறது.
லிண்டா சுத்தம் செய்கிறாள்.
நான் வாழ்வதற்காக காத்திருக்கிறேன்.
சாவதற்காக காத்திருக்கிறேன்.
துணிவைக் காட்ட வேண்டுமென்று விரும்புகிறேன்.
அது அசிங்கமான தீர்வு
ஆனால் வெளியிலிருக்கும் மரத்திற்குத் தெரியாது;
பின் மதியத்தின் சூரிய ஒளியில்
காற்றோடு அது அசைவதைப் பார்க்கிறேன்.
இங்கு பிரகடனம் செய்ய எதுவுமில்லை.
வெறும் காத்திருப்புத்தான்.
ஒவ்வொன்றும் அதைத் தனியாய் எதிர்கொள்கிறது.
ஓ, ஒருகாலத்தில் நான் மிகச் சிறியவனாக இருந்தேன்,
ஓ, ஒரு காலத்தில் நம்பமுடியாத அளவிற்குச்
சிறியவனாக இருந்தேன்!
கவிதை
சில நல்ல கவிதைகளை
எழுதுவதற்கு
நிறைய
விரக்தி,
அதிருப்தி மற்றும்
தெருட்சி
ஆகியவை உண்டாகின்றன.

அது எல்லோராலும்
எழுதப்படுவதற்கோ
அல்லது படிக்கப்படுவதற்கோ
இயலாதது.
இரக்கத்துடனிரு
எவ்வளவு காலாவதியானதாக
நகைப்புக்கிடமானதாக அல்லது அருவருக்கத்தக்கதாக
இருப்பினும்
மற்றவரின் அபிப்ராயங்களை
புரிந்து கொள்ள வேண்டுமென்று
நமக்கு கற்பிக்கப்பட்டிருக்கிறது.
அவர்களின் முழுத் தவறுகளையும்
அவர்களின் சேதமான வாழ்க்கையையும்
இரக்கத்தோடு ’பார்க்க வேண்டுமென்று ’
சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.குறிப்பாக
அவர்கள் முதியவர்களாக இருந்தால்.

ஆனால் நாம் செய்யும் அனைத்திற்கும்
வயதுதான் மூலம்.
அவர்கள் முதுமையடைந்து விட்டனர்.
அவர்கள் பார்க்க மறுக்கின்றனர்,
முன்னிறுத்தலின்றி வாழ்ந்திருக்கின்றனர்

அவர்களின் தவறில்லையா?
யாருடைய தவறு?
என்னுடையதா?

அவர்களின் அச்சத்திற்கு பயந்து
அவர்களிடமிருந்து என் அபிபிராயங்களை
மறைத்துக் கொள்ள
உத்தரவிடப்படுகிறேன்
முதுமை குற்றமில்லை.
ஆனால்
வேண்டுமென்றே வீணாக்கப்பட்ட
வாழ்வு வெட்கத்திற்குரியது.
பல வாழ்வுகள் வேண்டுமென்றே வீணானதாக இருக்கின்றன.

——–

இனிமை Sweetness அமெரிக்க ஆங்கிலம் : டோனி மார்ரிசான் Toni Morrison – தமிழில் – ச.ஆறுமுகம்.

( அமெரிக்க நாவலாசிரியரான டோனி மார்ரிசான் இலக்கியத்திற்கான அனைத்து அமெரிக்க உயர்விருதுகளையும் 1993ல் இலக்கியத்திற்கான நோபெல் பரிசினையும் பெற்றவர். இதுவரை பன்னிரண்டு நாவல்கள் படைத்துள்ளார். தற்போது மொழியாக்கம் செய்யப்பட்டுள்ள Sweetness சிறுகதை விரிவாக்கப்பட்டு God help the child என்ற பெயரில் நாவலாக வெளிவந்துள்ளது.)

அது என் தப்பல்ல. அதனால் நீங்கள் என்னைக் குற்றம் சொல்லமுடியாது. நான் அதைச் செய்யவில்லை; அது எப்படி நிகழ்ந்ததென்றும் எனக்குத் தெரியாது. என் கால்களின் இடையிலிருந்து அவளை, அவர்கள் இழுத்துப் போட்டு ஒரு மணி நேரத்துக்கும் அதிகமாகியிருக்காதபோதே, ஏதோ தவறு நிகழ்ந்திருக்கிறதென்று எனக்குத் தெரிந்துவிட்டது. உண்மையிலேயே தவறுதான். நான் பயந்தே போனேன்; அவள் அவ்வளவு கறுப்பாக இருந்தாள். நள்ளிரவு மையிருள் கறுப்பு. சூடானியக் கறுப்பு. நான் மென்னிற மேனியும் நல்ல கூந்தலுமாக, உயர் மஞ்சளென்று சொல்வோமே அப்படி இருக்கிறேன். லூலா ஆனின் அப்பாவும் அப்படியேதான் இருக்கிறார்.

என் குடும்பத்தில் யாரும் மிகச் சிறிதளவிலுங்கூட அந்த நிறத்திற்கு அருகில் கூட இல்லை. நிலக்கரித்தார் தான் அவளுக்கு மிகமிக அருகிலிருக்குமென்று நினைக்கிறேன், ஆனாலும் அவளது தலைமுடி அந்த நிறத்துக்கு ஒத்துப்போவதாக இல்லை. அது வித்தியாசமாக – நீளமாக ஆனால் சுருள்சுருளாக, ஆஸ்திரேலியாவின் நிர்வாணப் பழங்குடிகளின் தலைமுடி போல இருந்தது. அவளொரு ஆதிகாலத் தோற்றத்தின் மீள்பிறப்பு என நீங்கள் நினைக்கலாம், ஆனால், எதன் மீள்பிறப்பு? நீங்கள் என் பாட்டியைப் பார்த்திருக்கவேண்டும்; அவள் வெள்ளை நிறத்தவளாகவே ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டாள்; ஒரு வெள்ளை மனிதரையே திருமணம் செய்தாள்; அவளுடைய எந்தவொரு குழந்தையிடமும் பேசவேயில்லை. எனது அம்மா சித்தி மற்றும் பெரியம்மாக்கள், அவளுக்கு எந்தக் கடிதம் அனுப்பினாலும் அதை, உறை பிரிக்காமல், அப்படியே திருப்பியனுப்பினாள்.

அவளிடமிருந்து எந்தச் செய்தியுமில்லையென்ற செய்தியைக் கடைசிகடைசியாக அவர்கள் தெரிந்துகொண்டதோடு அவள் அப்படியே இருக்கட்டுமென்று விட்டுவிட்டார்கள். அநேகமாக எல்லா முலாட்டோ வகையினர் மற்றும் குவாட்ரூன்களும் – அதையேதான் இன்றளவும் திருப்பிச் செய்கின்றனர் – அவர்களுக்குச் சரியான வகையில் தலைமுடி இருந்துவிட்டால் நடப்பு அப்படியேதான். எத்தனை வெள்ளை மனிதர்கள், அவர்களின் நரம்புகளுக்குள் நீக்ரோ இரத்தத்தைக் கொண்டிருக்கிறார்களென உங்களால் கற்பனைசெய்யமுடிகிறதா? யூகித்துப் பாருங்கள்! இருபது விழுக்காடென்பது நான் கேள்விப்பட்டது. என்னுடைய சொந்த அம்மா, லூலா மாயி கூட மிக எளிதில் வெள்ளை இனமென ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருப்பாள்; ஆனால் அவள் அந்தப் பாதையினைத் தேர்வுசெய்யவில்லை.

அவளின் அந்த முடிவுக்காக, அவள் செலுத்திய விலையை என்னிடம் பின்னாளில் அவள் சொன்னாள். அவளும் எனது தந்தையும் திருமணம் செய்துகொள்வதற்காக நீதிமன்றம் சென்றபோது அங்கே இரண்டு பைபிள்கள் இருக்க, நீக்ரோக்களுக்கான பைபிளில்தான் அவர்கள் கைவைக்கவேண்டியிருந்ததாம். மற்றொரு பைபிள் வெள்ளை இனத்தவருக்கானதாம். மகா பைபிள்! அதை உங்களால் வெற்றிகொள்ள முடியுமா? என் அம்மா, ஒரு பணக்கார வெள்ளையின இணையரிடம் வீட்டுவேலை செய்பவளாக இருந்தாள். அவள் சமைத்த உணவினையே ஒவ்வொரு பொழுதுக்கும் அவர்கள் தின்றனர். குளியல் தொட்டிக்குள் அமர்ந்துகொண்டு அவளை முதுகு தேய்த்துவிடச் சொல்வார்களாம்; வெளியில் சொல்லமுடியாத வேறு என்னென்ன அந்தரங்க வேலைகள் செய்யச்சொன்னார்களோ, அது, அந்தக் கடவுளுக்குத்தான் தெரியும்! ஆனால் அவர்கள் தொட்ட அதே பைபிளை நாங்கள் தொடக்கூடாது.

சமூகக் கூடுகை மன்றங்கள், உள்ளூர் சமுதாய வளாகங்கள், தேவாலயங்கள், மகளிர் சங்கங்கள் மற்றும் நிறவாரிப் பள்ளிகளிலுங்கூட, தோல் நிறத்தைக்கொண்டு – மென்னிறம் அதிகமாக, அதிகமாக நல்லதென – நாங்கள் குழு பிரிப்பது ஒரு மோசமான விஷயமென உங்களில் சிலர் நினைக்கலாம், அப்புறம் எப்படித்தான் நாங்கள் சிறிய அளவிலான ஒரு ஒற்றைப் பெருமையையாவது தக்கவைத்துக்கொள்வதாம்? மருந்துக்கடையில் காறித் துப்புவதை, பேருந்து நிறுத்தத்தில் முழங்கை மூட்டினால் இடிக்கப்படுவதை, வெள்ளை இனத்தவர் முழு நடைமேடையையும் பயன்படுத்துமாறு விட்டுக்கொடுத்துவிட்டு, சாக்கடையில் இறங்கி நடப்பதை, மளிகைக் கடைகளில் வெள்ளை வாடிக்கையாளர்களுக்கு விலையின்றி இலவசமாக வழங்கப்படும் காகிதப் பைகளுக்கு ஒரு நிக்கல் விலைகொடுப்பதிலிருந்தும் தவிர்க்கப்பட நாங்கள் வேறு என்னதான் செய்யமுடியும்? பெயர் சொல்லித் திட்டுவது ஒருபக்கமிருக்கட்டும். அதைப்பற்றியெல்லாம், நான் போதும் போதுமென்கிற அளவுக்கு கேள்விப்பட்டுவிட்டேன்.

என் அம்மாவின் தோல் நிறத்தினால் மட்டுமே, பல்பொருள் அங்காடிகளில் தொப்பிகளை அணிந்து பார்க்கவும், பெண்கள் அறையினைப் பயன்படுத்தவும் அவளை அனுமதித்தனர். அதுபோல எனது அப்பாவும் காலணிக்கடைகளின் பின்புற அறையில் அல்லாமல் முன்புறத்திலேயே, காலணிகளை அணிந்து பார்க்க முடிந்தது. அவர்களில் யாரொருவரும் கூட, தாகத்தால் இறந்துகொண்டிருக்கும் வேளையென்றாலும் `கறுப்பு நிறத்தவருக்கு மட்டும்` என அடையாளமிட்ட குடிநீர்க்குழாய்களிலிருந்து தண்ணீர் குடிக்கமாட்டார்கள்.
அப்படிச் சொல்ல எனக்குப் பிடிக்கவில்லைதானென்றாலும், மகப்பேற்றுக் கூடத்தில் தொடக்கத்திலிருந்தே, குழந்தை லூலா ஆன் என்னைப் பெரும் சங்கடத்துக்காளாக்கிவிட்டாள். அவளுடைய பிறந்த மேனி, எல்லா குழந்தைகளையும் போலவே ஏன், ஆப்பிரிக்கக் குழந்தைகளையும் சேர்த்துத்தான், வெளிறிய நிறத்திலிருந்தது; ஆனால், வேகவேகமாக மாறிவிட்டது. என் கண்ணெதிரிலேயே அவள் நீலக் கறுப்புக்கு மாறியபோது எனக்குப் பைத்தியம் பிடிப்பதாகவே நினைத்தேன்.

ஒரு கணம் பைத்தியமே பிடித்துவிட்டதை உணர்ந்தேன்; என்னவென்றால் – ஒருசில கண்ணிமை நொடிகள்தாம் – அவளுடைய முகத்திற்கு மேலாக ஒரு போர்வையைக் கொண்டுபோய் அழுத்துவதற்குப் போய்விட்டேன். ஆனால், அவள் அந்த பயங்கரமான நிறத்தில் பிறக்காமலிருந்திருக்கக்கூடாதாவென நான் எந்த அளவுக்கு நொந்துகொண்டேனென்ற போதிலும் என்னால் அதைச் செய்யமுடியவில்லை. அவளை ஒரு அனாதை இல்லம் மாதிரியான ஏதாவது ஒன்றுக்குக் கொடுத்துவிடலாமாவென்றும் யோசித்தேன். ஆனால் தேவாலய வாயிற்படிகளில் குழந்தைகளை விட்டுச்செல்லும் அந்த அம்மாக்களில் ஒருத்தியாவதற்கு நான் மிகவும் கலவரப்பட்டுப் போனேன்.

கொஞ்சநாட்களுக்கு முன்புதான், அடர் கருப்புத் தோலுடன் குழந்தை பிறந்ததெப்படியென யாரும் விளக்கம் சொல்லமுடியாத பனி போன்ற வெள்ளைநிற ஜெர்மானிய இணையர் பற்றிக் கேள்விப்பட்டேன். இரட்டைக்குழந்தைகள் – ஒன்று வெள்ளை, மற்றொன்று கருப்பு என்று நினைக்கிறேன். அது உண்மையா என்று எனக்குத் தெரியாது. எனக்குத் தெரிந்ததெல்லாம் அவ்வளவுதான். என்னைப் பொறுத்தவரை அவளைப் பராமரிப்பதென்பது ஒரு நீக்ரோ பிக்கானின்னி என் முலைக்காம்பில் பால் உறிஞ்சுவது போலத்தான். வீட்டுக்குச் சென்றதுமே அவளுக்குப் புட்டிப்பால் தொடங்கிவிட்டேன்.
என் கணவன், லூயிஸ், ஒரு சுமைதூக்குபவன்.

அவன் ரயில்வே தடுப்புக்கம்பிகளிலிருந்து மீண்டு இங்கு வரும்போதெல்லாம், எனக்குப் பைத்தியம்பிடித்திருப்பது போலவும் குழந்தை ஜூபிடர் கிரகத்திலிருந்து வந்துள்ளது போலும் பார்த்தான். அவனொன்றும் தன்மூப்புப்பிடித்த ஒரு மனிதனல்லவென்றாலும், அவன், “அட, பாழாய்ப்போன கடவுளே, இது என்ன எழவு?“ எனச் சொல்கின்ற போதெல்லாம், நாங்கள் பிரச்னைக்குள்ளாகியிருக்கிறோமென்பதை, நான் புரிந்துகொண்டேன். அதுவேதான் – அவனுக்கும் எனக்கும் இடையில் சண்டைகளுக்குக் காரணமாயிருந்தது. அது எங்கள் திருமணத்தைச் சுக்குநூறாக உடைத்தெறிந்துவிட்டது. நாங்கள் மூன்று ஆண்டுகளுக்கு நன்றாகவே சேர்ந்திருந்தோம்; அவள் பிறந்தாளோ இல்லையோ, அவன் என்னைக் குற்றம் சொல்லியதோடு, லூலா ஆனை அந்நியளாகவே கருதியது மட்டுமல்ல – எதிரியாகவே பாவித்தான். அவன் அவளைத் தொட்டதேயில்லை.

நான் வேறெந்த ஆணோடும் முட்டாள்தனமாகச் சுற்றித்திரியவில்லை என அவனை நான் சமாதானப்படுத்த முயலவில்லை. நான் பொய் பேசுவதாக அவன் அவ்வளவு நிச்சயமாகக் கருதினான். நாங்கள் வாதத்துக்கு மேல் வாதம் புரிந்து கடைசியில் அவளுடைய கறுப்பு நிறம் அவனுக்கே அவனுக்கான குடும்பத்திலிருந்து வந்ததுதான் – என்னுடையது அல்லவென்று நான் சொல்லும்போதுதான் அது தீயாகி, அவன் சட்டென்று எழுந்ததோடு அப்படியே கிளம்பிப் போக, நான் குடியிருப்பதற்காக வேறொரு மலிவான இடம் தேடவேண்டியதாயிற்று.

என்னால் என்ன செய்ய முடியுமோ, அதை நான் செய்தேன். வீட்டு உரிமையாளர்களிடம் வாடகைக்கு அறை கேட்டுப் போகும்போது அவளையும் தூக்கிப்போகக்கூடாதென்பதைப் புரிந்துகொள்கிற அளவுக்கு நான் விவரம் தெரிந்திருந்தேன். அதனால் அவளை என்னுடைய பதின் வயது மைத்துனியிடம் கொடுத்துப் பார்த்துக்கொள்ளச் சொல்லிவிட்டுச் சென்றேன். என்னவானாலும் நான், அவளை அதிகமும் வெளியே எடுத்துச் செல்வதில்லை; ஏனென்றால், நான் அவளைக் குழந்தை வண்டிக்குள் வைத்துத் தள்ளும்போது, ஏதாவது நல்லதாக ஒன்றிரண்டு வார்த்தை சொல்லலாமென, அவளைக் குனிந்து பார்ப்பவர்கள் முகஞ்சுளிப்பதற்குமுன் கத்தவோ அல்லது பின்பக்கமாகத் தள்ளாடவோ செய்துவிடுகிறார்கள். அது நோகடிக்கிறது. எங்கள் நிறம் மட்டும் வேறாக இருந்தால் நான் குழந்தை பார்த்துக்கொள்ளும் செவிலியாகியிருப்பேன்.
கறுப்பு நிறமாக இருப்பதாலேயே – நல்ல மஞ்சள் நிறமென்றாலுங்கூட – நகரத்தின் கண்ணியமான ஒரு பகுதியில் வாடகைக்கு வீடு பெறமுயற்சிப்பதென்பது மிகமிகக் கடினமானதுதான். முன்னர்த் தொண்ணூறுகளில், லூலா ஆன் பிறந்தகாலத்தில், வீடு வாடகைக்குக் கொடுக்க, அப்படியெல்லாம் வேறுபாடுகாட்டுவதற்கு எதிராகவே சட்டம் இருந்ததென்றாலும், பெரும்பாலான உரிமையாளர்களும் அதைக் கருத்தில்கொள்ளவேயில்லை. உங்களை வட்டத்திற்குள் நுழையவிடாமல் வெளியிலேயே நிறுத்துவதற்கு அவர்கள் ஆயிரம் காரணங்களை உருவாக்கினர்.

திரு.லே விளம்பரப்படுத்தியிருந்ததைக் காட்டிலும் வாடகையில் ஏழு டாலர்களைக் கூட்டிவிட்டாரென்பது எனக்குத் தெரியுமென்பதோடு வாடகை கொடுப்பதற்கு ஒரு நிமிடம் தாமதமாகிவிட்டாலும் வலிப்பு வந்த மாதிரி கத்தத் தொடங்கிவிடுவாரென்ற போதிலும் நான் கொடுத்துவைத்தவள்தான்.

என்னை அம்மா என்றோ, மா என்றோ அழைக்காமல் `இனிமை` என்று அழைக்குமாறு அவளுக்கு நான் கூறினேன். அது அதிக பாதுகாப்பானது. அவள் கறுப்பாயிருப்பதும் நான் நினைப்பதுபோல் அவளது உதடுகள் பருமனாக இருப்பதும், அவள் என்னை அம்மா என அழைப்பது மற்றவர்களைக் குழப்பத்திலாழ்த்திவிடும். அதுமட்டுமில்லாமல், நீலச்சாயலில் காக்கைக் கறுப்பு நிறமாக, மாறுபாடாகத் தெரிந்த அவளது கண்களில் சூனியம் மாதிரியான ஏதோ ஒன்றிருப்பதாக வேறு தோன்றியது.

அதனால், நாங்கள் இருவர் மட்டுமேயென நீண்டகாலமிருந்தோம்; கைவிடப்பட்ட மனைவியாகக் காலம்கழிப்பது எத்துணை கடினமானதென்பதை நான் உங்களுக்குச் சொல்லவேண்டியதில்லை. எங்களை அப்படிக்கப்படியே விட்டுவிட்டு விலகிச்சென்றபின்னர், லூயிஸ் சிறிது உறுத்தலாக உணர்ந்திருக்கவேண்டும்; ஏனெனில் ஒருசில மாதங்கள் கழிந்ததும், நான் பணம் அனுப்புமாறு கேட்கவோ அல்லது நீதிமன்றத்தை அணுகவோயில்லாதபோதும் நான் எங்கே தங்கியிருக்கிறேன் என்பதைக் கண்டுபிடித்து, மாதத்திற்கொருமுறை பணம் அனுப்பத் தொடங்கினான்.

அவனுடைய ஐம்பது டாலர் பணவிடைகளும் மருத்துவமனையில் நான் செய்த இரவுப்பணியுமாக எனக்கும் லூலா ஆனுக்கும் நல்வாழ்வுப்பணத்தைத் தந்தன. அது ஒரு நன்மையான விஷயம். அதை நல்வாழ்வுப்பணமெனக் கூறுவதை நிறுத்திவிட்டு என் அம்மா, குழந்தையாக இருந்தபோது அதனை எப்படி அழைத்தார்களோ அந்தச் சொல்லைப் பயன்படுத்தவேண்டுமென நான் நினைத்தேன். அப்போது, அது `நிவாரணம்` என வழங்கப்பட்டது. அந்தப்பெயரே, இருவரும் ஒன்றிணைவதற்கிருக்கும் காலகட்டத்தில் உயிர் மூச்சுக்காகக் குறுகிய காலத்துக்கான ஒன்றாக, நன்றாக இருப்பது போலிருக்கிறது. அதுமட்டுமில்லாமல் அந்த நலத்துறை எழுத்தர்கள் எச்சிலுக்கும் கீழானவர்களாக இருக்கின்றனர். கடைசியில் எனக்கு வேலை கிடைத்து அந்தப்பணம் எனக்குத் தேவையில்லாமற் போகுமளவுக்கு, அவர்கள் ஒருபோதும் பெற்றேயிருக்காததற்கும் அதிகமாக நான் சம்பாதித்தேன்.

அவர்களுடைய கஞ்சத்தனமான ஊதியக் காசோலையில்தான் அவர்களுடைய இழிநிலை நிரம்பிவழிகிறது. அதனால் தான் அவர்கள் எங்களைப் பிச்சையெடுப்பவர்களிலும் கேவலமாக நடத்தினரென நான் நினைக்கிறேன். அதிலும் குறிப்பாக அவர்கள் லூலா ஆனைப் பார்த்துவிட்டு, என்னை ஒரு பார்வை பார்ப்பார்கள், பாருங்கள் – நான் என்னவோ ஏமாற்ற அல்லது அதுமாதிரியான ஏதோ ஒன்றினைச் செய்ய முயற்சிப்பது போல. அப்போது கொஞ்சத்துக்குக் கொஞ்சம் பரவாயில்லாமலாகியிருந்தாலும் நான் மிகவும் கவனமாகவே இருக்கவேண்டியிருந்தது. மிகமிகக் கவனமாக இருந்து அவளை வளர்த்தெடுத்தேன். நான் கண்டிப்புடன், மிகவும் கண்டிப்புடன் இருக்கவேண்டியிருந்தது. பொதுவில், லூலா ஆன் எப்படி நடந்துகொள்ளவேண்டுமென்றும் தலையை எப்படித் தொங்கப்போட்டுக் கொள்வதென்றும் தொந்தரவு ஏற்படுத்தாமலிருப்பது எப்படியென்றும் கற்றுக்கொள்ளவேண்டியிருந்தது.

அவள் தனது பெயரை எத்தனை முறை மாற்றிக்கொண்டாளென்பது எனக்கு ஒரு விஷயமேயில்லை. அவளது நிறமென்பது அவள் எப்போதும் சுமந்தேயாகவேண்டிய சிலுவை. ஆனால், அது என் தவறு அல்ல. என் தவறு இல்லவேயில்லை
ஓ! ஹ்ஹோ, லூலா சின்னவளாக இருக்கும்போது நான் அவளை எப்படி நடத்தினேன் என்பது குறித்து சிலநேரங்களில் எனக்குப் பெருத்த வலி ஏற்படத்தான் செய்கிறது. ஆனால், நீங்கள் ஒன்றைப் புரிந்துகொள்ளவேண்டும்; நான் அவளைப் பாதுகாக்க வேண்டியிருந்தது. அவளுக்கு உலகம் தெரிந்திருக்கவில்லை.

அப்படியான தோல் இருக்கும்போது உங்கள் கருத்து சரியாகவே இருந்தாலுங்கூட நீங்கள் அதில் திடமாக இருந்துவிடவோ அல்லது அதனை வெளிக்காட்டிவிடவோ முடியாது. அதுவும் பதிலுக்குப் பதில் பேசியதற்காக, அல்லது பள்ளியில் சண்டையிட்டதற்காக சீர்திருத்தப் பள்ளிக்கு அனுப்பிவிடக்கூடிய சூழ்நிலை நிலவுகிற ஒரு உலகத்தில், கடைசி நபராக பணிக்குச் சேர்க்கப்பட்டு, முதல்நபராக வெளித்தள்ளப்படவிருக்கும் உலகத்தில் முடியவே முடியாது.
அதுபற்றியெல்லாமோ அல்லது அவளது கறுப்புத் தோல் வெள்ளை மனிதர்களை எப்படிப் பீதிகொள்ளச்செய்யுமென்றோ அல்லது நகைக்கச் செய்யுமென்றோ அல்லது விளையாட்டுக்காட்டி ஏமாற்ற முயற்சிக்கவைக்குமென்றோ அவளுக்கு எதுவும் தெரியாது. ஒருமுறை, லூலா ஆனைப்போலவே இருட்டு நிறத்துக்குக் கொஞ்சம் கூடக் குறையாத, பத்து வயதுக்கு மேற்பட்டிருக்காத ஒரு சிறுமி, கூட்டமாக நின்ற வெள்ளைச்சிறுவர்களில் ஒருவனால் தட்டிவிடப்பட்டதையும் அவள் தடுமாறி எழுந்து நிலைநிற்க முயற்சிக்கும்போது இன்னொருவன் அவளின் பின்பக்கத்திலேயே காலால் உதைத்து மீண்டும் அப்படியே குப்புறத் தள்ளியதையும் பார்த்தேன்.

அந்தப் பயல்கள் குனிந்து, வயிற்றைப் பிடித்துக்கொண்டு சிரிக்கமுடியாமல் சிரித்தனர். அந்தக் கறுப்புச்சிறுமி அங்கிருந்து அகன்றபிறகும், அந்தப் பையன்கள் பெருமிதத்தோடு புளகாங்கிதம் காட்டிக்கொண்டிருந்தனர். நான் பேருந்திலிருந்து சாளரம் வழியாக அதைப்பார்த்தேன்; அப்படியில்லாமல் நான் அந்த இடத்திலேயே இருந்திருந்தால், அந்த வெள்ளைக்கும்பலிடமிருந்து அவளை இழுத்துக் காப்பாற்றியிருப்பேன். தெரிந்துகொள்ளுங்கள், நான் மட்டும் லூலா ஆனுக்குச் சரியாகப் பயிற்சியளிக்காமலிருந்தால், தெருவின் குறுக்காக எப்படிக் கடந்து செல்லவேண்டுமென்பதையும் வெள்ளைப் பையன்களை எப்படித் தவிர்ப்பதென்பதையும் அவள் தெரிந்திருக்கமாட்டாள். ஆனால் அவளுக்கு நான் கற்றுக்கொடுத்த பாடங்கள் பலன் அளித்து, இப்போது நான் ஒரு மயிலைப்போலத் தலைநிமிர்ந்து நடக்குமாறு என்னைப் பெருமைப்படச் செய்திருக்கிறாள்.

நான் ஒரு மோசமான அம்மா இல்லையென்பதை நீங்கள் தெரிந்து கொள்ளவேண்டும்; என் குழந்தை நோகும்படியான சில விஷயங்களைச் செய்திருக்கலாம் தான்; அது ஏனென்றால், நான் அவளைப் பாதுகாத்துக்கொள்ளவேண்டியிருந்தது. ஆம் அப்படித்தான். எல்லாமே இந்த நிறப் பிரிவினை, உயர் உரிமையினால்தான். முதலில் அந்தக் கறுப்பு முழுவதையும் கடந்துவிட்டு அவள் யாரென்பதைப் பற்றிக் கருதிப்பார்க்கவோ, வேறு எதைப்பற்றியும் சிந்திக்காமல் அவளை வெறுமனே நேசிக்கவோ என்னால் முடியவில்லைதான்; ஆனாலும் அவளை நான் நேசித்தேன். எந்தவிதப் பிடிப்புமற்ற வெறும் அன்பு. உண்மையிலேயே நான் அப்படி அன்புகொண்டேன். அதை அவள் இப்போது புரிந்துகொள்வாளென நினைக்கிறேன். அப்படித்தான் நான் நினைக்கிறேன்.

இப்போது, கடைசியாக அவளைப் பார்த்த இரண்டு முறையும் நல்ல தெளிவாக இருந்தாள்; துணிச்சலும் தன்னம்பிக்கையும் மிக்கவளாக. அவள் என்னைப் பார்க்க வருகிற ஒவ்வொருமுறையும் எப்படியொரு கறுப்பாக அவள் இருந்தாளென்பதை நான் மறந்துபோகிறேன். ஏனென்றால், அவள் அழகழகான வெள்ளைநிற ஆடைகளை அணிந்து அந்தக் கறுப்பினையே ஒரு அனுகூலமாக மாற்றிக்கொண்டுவிட்டாள்.

வாழ்க்கை முழுவதற்குமாக நான் தெரிந்துகொள்ளவேண்டிய பாடத்தை அவள் எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்திருக்கிறாள். குழந்தைகளை நீங்கள் எப்படி வளர்க்கிறீர்களென்பது தான் பேசுகிறது. அவர்கள் ஒருபோதும் மறந்துவிடமாட்டார்கள். பிரிந்துசெல்கிற நேரம் வந்ததுமே அவள், அந்த மோசமான அடுக்ககத்தில் என்னைத் தனியாகத் தவிக்க விட்டுவிட்டுச் சென்றுவிட்டாள். என்னைவிட்டு அவளால் எவ்வளவு தூரம் தள்ளிப்போகமுடியுமோ, அப்படியான ஒரு தூரத்துக்குத் தன்னை முழுவதுமாகத் திரட்டி எழுந்துகொண்டு, கலிபோர்னியாவில் ஒரு பெரிய வேலை கிடைத்துச் சென்றிருக்கிறாள். இனிமேல் என்னைப் பார்க்க அடிக்கடி வரமாட்டாள்; தொலைபேசுவதும்கூட இல்லைதான். ஆனால், அவ்வப்போது என்றில்லை, அடிக்கடி, பணமும் தேவையான பொருட்களையும் அனுப்பிக்கொண்டிருக்கிறாள். அவளைப் பார்க்காமல் இன்னும் எவ்வளவு காலத்துக்கு இப்படி இருக்கப்போகிறேனென்றுதான் எனக்குத் தெரியவில்லை.
நகரத்திற்கு வெளியே இருக்கின்ற அதிகம் செலவுபிடிக்கின்ற மருத்துவ மனைகளைவிட, இந்த இடம் – வின்ஸ்டன் ஹோம் – எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது. இது சிறியது; வீடு மாதிரியானது; செலவும் குறைவு.

இருபத்து நான்கு மணி நேரச் செவிலியர்கள் மற்றும் வாரத்துக்கு இருமுறை வந்து கவனிக்கும் ஒரு மருத்துவர். எனக்கு இப்போது அறுபத்து மூன்று தான் – காடு போய்ச்சேர மிகக் குறைந்த வயது – ஆனால் பற்றிப்பிடித்துக்கொண்ட ஏதோ ஒரு எலும்பு நோயினால் படுத்துவிட்டேன். அதனால் தொடர்ந்து நல்ல சிகிச்சையும் கண்காணிப்பும் அவசியமாகிவிட்டது.

வலி, வேதனை, பலவீனம் எல்லாவற்றையும் விட சலிப்பு தான் மிகக் கொடியதென்றாலும், செவிலிகள் அன்பாயிருக்கிறார்கள். அவர்களில் ஒருத்தி, நான் பாட்டியாகப் போவதைச் சொன்னதும் என் கன்னத்திலேயே முத்தமிட்டுவிட்டாள். அவளுடைய முக மலர்ச்சியும் அவளது வாழ்த்து மொழிகளும் முடிசூடிக்கொள்ளப் போகும் ஒரு நபருக்குப் பொருத்தமானது. லூலா ஆனிடமிருந்து நீலநிறத் தாள் ஒன்றில் எனக்கு வந்திருந்த செய்தியினை அவளிடம் காட்டினேன் – நல்லது, லூலா அதில் மணப்பெண் என்ற பொருளில் `பிரைட்` எனக் கையொப்பமிட்டிருந்தாள். ஆனால், எனக்கு அதிலொன்றும் கவனம் இல்லை. அவளுடைய சொற்கள் கிறங்கவைப்பதாக இருந்தன. “என்னவென்று யூகித்துக்கொள்ளுங்களேன், எஸ் (இனிமை). இந்தச் செய்தியை உங்களுக்குச் சொல்வதில் நான் மிகமிக, மிகமிக மகிழ்ச்சி கொள்கிறேன். எனக்கு ஒரு குழந்தை பிறக்கப்போகிறது. நான் மிகவும், மிகவும் என்றால் இன்னும் மிகவுமான ஒரு பரவசத்திலிருக்கிறேன்; நீங்களும் அப்படியே பரவசமாவீர்களென நம்புகிறேன்.” அவள் குழந்தையை நினைத்துத்தான் பரவசம் கொள்கிறாள், அதன் அப்பாவை நினைத்து அல்லவென்பதை நான் புரிந்துகொள்கிறேன்.

அது எப்படி என்றால், அவனைப்பற்றி அவள் எதுவுமே குறிப்பிடவில்லையே! அவளைப் போலவே அவனும் கறுப்பாயிருப்பானோ! அப்படியிருந்தாலும் அவள் என்னளவுக்குக் கவலைப்பட வேண்டியதில்லை. என் சிறுவயதுக்காலத்தைவிட இப்போது எவ்வளவோ மாறியிருக்கிறது. கறுப்பு, நீலக்கறுப்பு எல்லோருமே தொலைக்காட்சி, பண்பாட்டு ஊடகங்கள், கவர்ச்சி இதழ்கள், வணிக விளம்பரங்கள், ஏன், திரைப்பட நடிகர்களில் கூட எல்லாவிடத்திலும் இருக்கிறார்கள்.

உறையில் திருப்புமுகவரி எழுதியிருக்கவில்லை. நல்ல ஒரு நோக்கத்திற்காக, உண்மையில் சொல்லப்போனால் நான் அவளை வளர்த்த அந்த அவசியமான முறைமைக்காக இப்போதும் கெட்ட தாயாகவே, செத்துத்தொலைகிறவரை இப்படியே தான் இருந்தாக வேண்டுமோ! எனக்குத் தெரியும், அவள் என்னை வெறுக்கிறாள். எங்களுக்கிடையிலான உறவென்பது வெறுமே பணம் அனுப்புவதென்பதாகக் கீழிறங்கிப்போனது. அவள் அனுப்புகிற பணத்துக்காக நான் நன்றியோடிருப்பதாகச் சொல்லித்தானாகவேண்டும். ஏனெனில் வேறு சில நோயாளிகளைப் போல, நான் என்னுடைய கூடுதல் தேவைகளுக்காகப் பிச்சையெடுக்கத் தேவையில்லையல்லவா! சாலிட்டேர் தனி விளையாட்டுக்குப் புதிய சீட்டுக்கட்டு வாங்க விரும்பினால் வாங்கிக்கொள்ள முடியும்; லவுஞ்ச் ஓய்வறையில் அழுக்காகிக் கிழிந்துபோன சீட்டுகளைவைத்து விளையாடத் தேவையில்லை. அதோடு, எனது முகத்துக்கான சிறப்பு க்ரீம் வாங்கிக்கொள்ளமுடியும். ஆனாலும் என்னை முட்டாளாக்கிவிட முடியாது. அவள் எனக்குப் பணம் அனுப்புவதென்பது ஒரு வகையில் என்னைவிட்டு விலகியிருப்பதற்கும், அவளிடம் மீதமிருக்கும் சிறிதளவு மனச்சாட்சியின் உறுத்தலைச் சாந்தப்படுத்திக்கொள்வதற்கும் தான் என்பது எனக்குத் தெரியும்.

நான் எரிச்சலில் நன்றியில்லாமல், புலம்புகிறேனென்றால், அதில் பாதிக்கும் மேலான காரணம் அதன் கீழிருக்கும் கழிவிரக்கந்தான். அவையெல்லாம் நான் செய்யாத, அல்லது தவறாகச் செய்த சிறு விஷயங்கள்தாம். அவளது முதல் மாதவிடாயின்போது நான் எப்படி நடந்துகொண்டேனென்பது என் நினைவுக்கு வருகிறது. அவள் தடுமாறியபோது அல்லது ஏதோ ஒன்றைத் தவறவிட்டபோது நான் கத்திக்கூச்சலிட்ட நினைவுகள். உண்மை. நான் மிகவும் குழம்பிப் போயிருந்தேன், அவள் பிறந்தபோது அவளது கறுப்புத்தோல் என்னைக் கவிழ்த்துவிட்டிருந்ததோடு எனக்குத் தோன்றிய முதல் எண்ணம் ……. வேண்டாம். அந்த நினைவுகளையெல்லாம் முழுவதுமாக, நான் துடைத்தெறியவேண்டும். அவற்றை நினைத்துப் பார்ப்பதில் எந்தப் பயனும் இல்லை. அன்றைய சூழ்நிலையில் அவளுக்கு நல்லனவற்றில் சிறந்தவற்றைச் செய்திருக்கிறேன். என் கணவன் எங்களைவிட்டு ஓடிப்போனபோது, லூலா ஆன் எனக்கு ஒரு பாரமாகவே இருந்தாள். அது கழுத்தை முறிக்கிற ஒரு பெரும்பாரம். ஆனால், நான் அதை நன்றாகவே தாங்கிக்கொண்டேன்.

ஆமாம். நான் அவளிடம் கடுமையாகத்தான் நடந்துகொண்டேன். நான் அப்படித்தான் இருந்தேனென்று நீங்கள் பந்தயம் கூடக் கட்டுவீர்கள். அவள் பன்னிரண்டிலிருந்து பதின்மூன்றாகின்ற போது நான் இன்னுங்கூடக் கடுமையாகத்தானிருந்தேன். அவள் பதிலுக்குப் பதில் பேசினாள்,. நான் சமைத்ததைச் சாப்பிட மறுத்தாள்; தன் தலையைக் குலைத்துக்கொண்டாள். அதை நான் வாரிப் பின்னல் போட்டபோதும், பள்ளிக்குச் சென்றதும் அதைக் கலைத்துக்கொண்டாள். அவள் எப்படியோ போகட்டுமென்று நான் விட்டுவிடமுடியாது. நான் மூடியை இடைவெளியில்லாமல் நன்கு இறுக்கிப் பூட்டியதோடு அவள் எப்படியெல்லாம் பெயர் சூட்டித் திட்டப்படுவாளென்றும் அவளை எச்சரித்தேன். என்னுடைய கற்பித்தல் அவளுக்கு எரிச்சலைக் கொடுத்திருக்கும். பாருங்கள், இப்போது அவள் எப்படி மாறியிருக்கிறாள்? நல்ல வேலையிலிருக்கிற ஒரு பணக்காரப் பெண். நீங்கள் அதை மறுத்துவிட முடியுமா?
இப்போது அவள் கருவுற்றிருக்கிறாள்.

நல்ல நடவடிக்கை, லூலா ஆன். பிள்ளை வளர்ப்பதென்பது வெறுமே கொஞ்சுவதும் காலணி மற்றும் இடைத்துணி மாற்றுவதென நீ நினைப்பாயானால் ஒரு பெரிய அதிர்ச்சி உனக்குக் காத்திருக்கிறது. பெரியதாகவே. நீயும் பெயரில்லாத உன்னுடைய ஆண் தோழன், கணவன், ஆள் – யாராக இருந்தாலும் – கற்பனைசெய்கிறீர்கள், ஓஒஒஹ்! ஒரு குழந்தை! கிச்சிக் கிச்சிக்கூ!

நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள். உலகம் எப்படி இருக்கிறது, அது எப்படி இயங்குகிறது என்பதோடு நீங்கள் பெற்றோராகும்போது அது எப்படி மாறுகிறது என்பதையும் நீங்கள் கண்கூடாகக் காணப்போகிறீர்கள்.
நல்ல அதிர்ஷ்டம் கிடைக்கட்டும், கடவுள் குழந்தைக்கு உதவட்டும்.

பூதக்கண்ணாடி ( கவிதைகள் ) / வே.நி.சூர்யா

வே.நி.சூர்யா

0
ஒரு தனித்தனியான ஆள் என்ன செய்வான்
தனியாக இருப்பான்
மேலும் தனியாக இருப்பான்
பின்பு தனித்தனியாக தன்னை உடைத்துப் போடுவான்
கடைசியிலும் தனியாக இருப்பான்
ஒரு நீர்த்துளி மெல்லச் சிரிக்கும்
இன்னொரு சிலந்திப்பூச்சியோ
அவனை சுற்றி வலைபின்னும்
மழைத்துளியின் கழுத்தில் கயிற்றை கட்டியிழுப்பதாக கனவு வரும்
அதற்குபிறகும் அவன் தனியாக இருப்பான்

0
அவனுடைய கண்ணீர் அனைத்தும் உப்பாயிற்று
அந்த உப்பை கொண்டு அவன் ஒரு மண்வெட்டி செய்தான்
அம்மண்வெட்டியை எடுத்துக்கொண்டு ஒரு கொடிய இரவில் தன்னைத்தானே
தோண்டத் தொடங்கினான்
அவனுக்கு பல இரவுகளுக்கு பிறகு ஒரு புதையல் கிடைத்தது:
இன்னும் நூறு மண்வெட்டி செய்யும் அளவுக்கு உப்பு

0
வெட்டவெளியில் தன்னைத்தானே எழுப்பிக் கொள்கிறது ஒரு கோவில்
காற்றில் ஒரு கோபுரம்
நீரால் ஒரு பிரகாரம்
சந்தேகமேயில்லை கோவில் கட்டப்பட்டாயிற்று
அங்கே அவனை
சிலையாக நிறுவுகிறது வாழ்க்கை
கறுப்பு மழை பொழிய
அந்தம் வந்து நடையை சாத்துகிறது
இனி
கோவில் வேகமாக பாழடையும்
அவனுடைய சிலை வெடித்து உடையும்
எதுவும் புரியாது வெளவால்களுக்கு

0
இறுதியாய் எதிலுமே இருட்டையே அவன் தேர்கிறான்
இருட்டும் மனமும் ஒன்றுதான் என்றாகின்றன அப்போது
உடனே தெரிகிறது
ஒரு முறிந்துபோன காதல்
இன்னும் தூரத்தில்
அவனுடைய பால்யம்
அதற்கும் தொலைவில்
பிறப்பதற்கு முன்பிருந்த இடம்
அங்கே சென்றாக வேண்டும் அவனுக்கு

0
அவன் தன்னை தனித்தனியாக கழட்டிபோட்டிருக்கிறான். இப்போதைக்கு அவனுக்கு இது ஓய்வு. கால்கள் இரண்டையும் கட்டி ஒரு துடைப்பத்தை செய்திருந்தான், அவன் ஒரு ஊன்றுகோல் செய்திருந்தால் கைகளில் கால்களை பிடித்துக்கொண்டு நடக்கும் மனிதனாக இருந்திருப்பான். கண்களை மிளகு டப்பாவினுள் போட்டு தொலைகாட்சி பெட்டிக்கு முன்பு மூடிவைத்திருந்தான், அநேகமாக இதற்குமுன் அவை வறட்டு இருமலில் அவதிப்பட்டிருக்கக்கூடும். குளிர்சாதனபெட்டியில் காதுகளை வைத்திருந்தான், ஏனென்றே தெரியவில்லை. சோபாவுக்கு அடியில் மூக்கை வைத்திருந்தான், ஒருவேளை ஈர மரக்கட்டையின் வாசனை பிடிக்குமோ என்னவோ. நீளமான நாக்கை சீனி டப்பாவினுள் புதைத்து வைத்திருந்தான், எறும்புகள் வந்துவிடக்கூடாது என்ற பிரார்த்தனை எறும்புக்கொல்லியாய் சுற்றி தூவப்பட்டிருந்தது. தலையை கால்பந்திற்கு அருகே வீசியிருந்தான். வியப்பாக உள்ளது இரண்டு கைகளையும் ஒரேசமயத்தில் யார் உதவியுமின்றி எப்படி கழட்டிவைத்தானென்பது, அவையிரண்டும் சமையலறையில் காஃபி போட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. தலையணையில் கழுத்தை வைத்து தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறது அடியும் முடியுமில்லாத உடல். எவ்வளவு அழகாக ரத்தம் வடிந்துகொண்டிருக்கிறது தெரியுமா. எவ்வளவு சந்தோஷமாக இருக்கிறான் தெரியுமா

**

கட்டுரை: கவிதை என்றால் என்ன ? ( சிறு அறிமுகம் ) டெர்ரி ஈகிள்டன் : ராஜேஷ் சுப்ரமணியன்

Terry Eagleton

), புகழ் பெற்ற பிரிட்டிஷ் இலக்கியக் கோட்பாளர் , விமர்சகர் மற்றும் இலக்கியவாதி. நாற்பதிற்கு மேற்பட்ட புத்தகங்களின் ஆசிரியர். அவருடைய ” இலக்கியக் கோட்பாடு – ஒரு அறிமுகம் ” ( Literary Theory – An Introduction, 1983, revised 1996) மிகப் புகழ்பெற்ற நூல்.

” ஒரு கவிதையை எப்படி வாசிப்பது ” ( How to Read a Poem) எனும் நூல், கவிதைகளைப் பற்றிய விரிவான ஒரு வாசிப்பைத் தரக்கூடியது. அந்த நூலில் இருந்து, ” கவிதை என்றால் என்ன? ” ( What is Poetry? ) எனும் அத்தியாயத்தின் மொழியாக்கமே இந்த நீண்ட கட்டுரைத் தொடர்.

கவிஞனையும், கவிதை வாசகனையும் சற்று பிடித்து நிறுத்திவைத்து யோசிக்க வைக்கும் யத்தனத்தின் ஒரு சிறு முயற்சியே இது.

1. கவிதை என்றால் என்ன

ஒரு கவிதை என்பது கற்பனையும் புனைவும் கலந்த, வார்த்தைகளில் புதுமையும், தன்னகத்தே ஒரு உள்ளுறை நீதியும் (நன்னெறியும் ) கொண்ட ஒரு கூற்று. அதன் வரிகள் எவ்விதம் அமைந்து, எங்கே முடியவேண்டும் என்பதை அச்சு இயந்திரமோ , எழுதப்பயன்படுத்தும் மென்பொருளோ தீர்மானிப்பதில்லை, அதனை எழுதும் கவிஞனேத் தீர்மானிக்கிறான். கவிதைத் தன்மை இல்லாத, வறண்டதாகத் தோன்றும் இந்த விவரிப்பே, ஒரு வகையில் சிறந்ததாக அமையக்கூடும். மேற்சொன்ன விளக்கத்தைப் பிரித்து ஆராய்ந்துப் பார்ப்பதற்கு முன்னர், இந்த விளக்கம் எதை எல்லாம் சொல்கிறது என்பதைவிட, எதை எல்லாம் சொல்லவில்லை (தன்னகத்தேக் கொள்ளவில்லை ) என்பதைப் பார்ப்போம்.

முதலாவதாக, மேற்சொன்ன விளக்கம், கவிதையின் இலக்கண ரீதியான அடி அமைப்பு ,சீர்கள், சந்தம், படிமங்கள், குறியீடுகள், சொற்கட்டு போன்றவற்றை எல்லாம் பற்றிக் குறிப்பிடவில்லை. ஏனெனில், இவை எல்லாம் இல்லாத ஏராளமான கவிதைகள் இருக்கின்றன; இவற்றை எல்லாம் கொண்ட ஏராளமான உரைநடையிலான புனைவுகளும் இருக்கின்றன. உள்ளார்ந்த ஓசை நயம் மிக்க உரைநடை எழுத்துக்கள்/புனைவுகள், ஓசை நயம் மிகுந்த நடை உத்திகளையும், குறியீடுகள், உணர்ச்சிமிகுந்த சொற்பிரயோகங்கள் போன்ற குண நலன்களைக் கொண்டவையாக சிறந்து விளங்குகுன்றன. இருப்பினும் அந்தப் புனைவுகள் அனைத்தும் கவிதைகள் ஆகிவிடுவதில்லை. கவிஞர் வாலஸ் ஸ்டீவன்ஸ் கவிதைகளில் இருப்பது போன்றே மார்ஸல் ப்ரௌஸ்ட்டின் உரைநடைப் புனைவுகள் ஓசைநயம் கொண்டிருக்கின்றன. கவிஞர் பிலிப் லார்கினின் கவிதைகளை விட ஜோசப் கான்ராடின் உரைநடைப் புனைவுகள் மேன்மையான சொற் கட்டமைப்புடனும் , சொற் வீச்சுடனும் இருக்கின்றன.

இலக்கண ரீதியான அடிக்கணக்கை உரைநடை கையாள்வதில்லை . மொத்தத்தில், வாக்கிய-முடிவுகள் போலவே, அடிக்கணக்கும் கவிதைக்கே உரியது. ஆனால், மிக அத்தியாவசியமானது இல்லை ஆகையால் இவை இல்லாமலே பலக் கவிதைகள் செம்மையாக விளங்குகின்றன. அடுத்து நாம் நோக்க வேண்டிய விஷயம், வாக்கிய முடிவுகள். இதனை கவிஞனேத் தீர்மானித்தாலும், இலக்கண அடிக்கணக்கில் எழுதப்படும் கவிதைகளில் அந்த சுதந்திரமும் பெரும்பாலும் பறிப் போய்விடுகிறது. ஆனால், தனது கவிதை கருத்தாக்கத்திற்கு எந்த வகையான அடி அமைப்பில் கவிதையை அமைக்கவேண்டும் எனும் சுதந்திரம் கவிஞனுக்கு இருக்கிறது என்பது உண்மைதான்.

கவிதையில் வாக்கிய-முடிவுகள் ஒரு “திருப்பு-விசையாக “, முக்கியத்துவம் மிக்கவையாக இருக்க வேண்டாம் எனும்போதிலும், பல சமயங்களில் அவ்வாறு காணக் கிடைக்கலாம். ஆனால், உரையில் வாக்கிய முடிவுகள் என்பவை ஒரு பொருட்படுத்தத்தக்க விஷயமே இல்லை. அது, தன் இயல்பில் தானாகவே அமைந்து விடும் விஷயம், உரையில். இருப்பினும், “கவிதைகளுக்கே உரியவை ” என்று சொல்லப்படும் குணாதிசயங்களை எவ்வளவோ உரைகள் கையாண்டுள்ளன . ஒரு உரை மிக்க கவித்துவம் மிக்கதாக, இசைத்தன்மையுடன் கூடி அகத் தேடல் பற்றியதாக, மெல்லிய உணர்வுகளை பிரதிபலிப்பதாக இருக்கும் அதே சமயத்தில், ஒரு கவிதை பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் அயர்லாந்தில் நடந்த நிலப்போர்களைப் பற்றிப் பேசலாம். பின், கவிதை மற்றும் உரை- இவை இரண்டிற்கும் உள்ள வேறுப்பாட்டினைக் காண வேண்டும்.

உதாரணத்திற்கு, வெடுவெடுப்பான , பெண்களை வெறுக்கும் தொனி கொண்ட, டி.ஹெச் .லாரன்ஸின் கீழ்கண்டக் கவிதையை எடுத்துக்கொள்வோம்:

என்னிடம் இல்லாத உணர்வுகள், என்னிடம் இல்லை.
என்னிடம் இல்லாத உணர்வுகள், இருப்பதாக நான் சொல்ல மாட்டேன்.
உன்னிடம் இருப்பதாக நீ சொல்லும் உணர்வுகள், உன்னிடம் இல்லை.
நம் இருவரிடமும் இருக்கவேண்டுமென நீ விரும்பும் உணர்வுகள்
நம் இருவரிடமும் இல்லை.

மற்றவர்களிடம் இருக்க வேண்டிய உணர்வுகள்
எப்போதும் அவர்களிடம் இல்லை.
தம்மிடம் உணர்வுகள் இருப்பதாக மற்றவர்கள் சொன்னால், அவர்களிடம் அவை இல்லையென நீங்கள் நிச்சயமாக நம்பலாம்.

எனவே, நம்மில் யாரேனும் ஒருவர் எதைப் பற்றியேனும் உணரவேண்டுமென நீ விரும்பினால்,
உணர்வுகள் பற்றிய உனது கருத்துக்களை நீ உதறித் தள்ளிவிடுவது நலம்.

( “To Women, As Far As I’m Concerned” , D.H.Lawrence, ஆங்கில மூலம், பிற்சேர்க்கையில்- S.No. 1 ).

எது, இதைக் கவிதை ஆக்குகிறது? நிச்சயம், மொழியின் ( சொற்களின் ) தன்மைக் கொண்டு இதை கவிதை என்று சொல்ல இயலாது. ஏனெனில், உரைநடைப் பாணியில் அமைந்திருக்கிறது. இந்த கவிதை வெளிக்கொணரும் உணர்ச்சியைப் போலவே, இதன் மொழியும் நேரடித் தன்மைக் கொண்டிருக்கிறது. அடிக்கணக்கோ, சந்தங்களோ கொண்டிருக்கவில்லை ( தளைகளற்ற புதுக் கவிதைப் பாணியில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது ). உவமைகள், உருவகங்கள், படிமங்கள், குறியீடுகள், மறையீடான பொருள் போன்ற எதுவும் இதில் இல்லை. மென்மையான உணர்ச்சிகளைப் பற்றி ஆராய்வதற்கு பதிலாக, அத்தகைய முயற்சியையே மறுத்துவிடுகிறது. இருப்பினும், சில வார்த்தைகள் திரும்பத் திரும்ப சொல்லப்படுவதின் மூலமும், தனது வாக்கிய அமைப்பின் மூலமும், தான் சொல்ல வந்ததை இந்தக் கவிதை சொல்லி விடுகிறது. இந்தக் கவிதையின் வாக்கியங்கள் ஒரு வேளை ஒன்று சேர்க்கப்பட்டு, ஒரு உரைக் கோர்வையாக (பத்தியாக ) கொடுக்கப்பட்டால், அவை தமது வீர்யத்தை இழந்திருக்கும். ஆனால் மேற்கண்ட கவிதையின் அமைப்பில், வாக்கியங்கள் தனித்தனியே ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புக் கொண்டு, ஒன்றிலிருந்து ஒன்று கிளம்புவது போலவும் அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஒரு வகையான இயந்திரத் தனமான , “சொன்னதையே சொல்வது” போன்ற மறுகூறல்கள், கவிஞனின் மன வெறுமையையும், வெறுப்பையும், கையாலாகாத்தனத்தையும் வெளிக்கொணர்கிறது.

மேற்கண்ட கவிதையின் மறுகூறல் வாக்கியங்கள், ஒரு பாதிக்கப்பட்ட மன நிலையையும்,உணர்ச்சிமிகுந்த மன உளைச்சலையும் தவிர, ஒரு விதமான மெல்லிய நகைச்சுவையையும் கவிதைக்கு அளிக்கிறது. அதன் கலப்பில்லாத, தாட்சண்யம் பார்க்காத நேரடி மொழியும், மேல் விவரணைகள் அதிகமில்லாத சூழலும், கவிதையை வாசிக்கும் வாசகனின் மனதில் ஒரு புன்முறுவலைக் கொண்டு வருகிறது. மிக அற்புதமாக, எவ்வித நுட்பத் தன்மையற்று இருக்கின்றன கவிதையின் வரிகள். வெறுப்பையும், நகைச்சுவையையும் ஒரேநேரத்தில் கலந்துக் கொட்டியது போன்றிருக்கின்றன இக்கவிதையின் வரிகள்.

மேற்சொன்னதின் மூலம், ஏன் இது உரையாக இல்லாமல் கவிதையாக மட்டுமே இருக்க இயலும் என்று உணரலாம். மேலும், ஒரு கவிதைக்குத் தேவையான “உள்ளுறையும் நீதியும் ” (moral statement ) இதுக் கொண்டிருக்கிறது (இந்தக் கருத்தாக்கத்தை சிறிது நேரத்தில் ஆராயலாம் ). வாக்கியங்களை அவை அமைந்திருப்பதின் வகையில் அமைந்திருப்பதால், ” கவிதை ” எனும் தகுதி பெரும் இந்தப் படைப்பு, கவிஞன் , மற்றும் யாரை நோக்கி இந்த வார்த்தைகளைக் கூறுவதாக உள்ளதோ அந்த நபர் ஆகியோரைத் தவிர, வேறு ஒரு பரந்த தளத்திலும் வாசிக்கும் பலரும் தமக்குப் பொருத்திப் பார்க்கும் வகையிலும் இடமளிக்கிறது. ஒரு கவிதைக்குத் தேவையான அத்தியாவசியமான குணம் இது. சிறு பரப்பிலிருந்து, பெரு வெளிக்கு விரிவது. அதன் வடிவம், அதன் உள்ளடக்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.

***

காட்சிநோக்காடி VIEWFINDER ஆங்கிலம் : ரேமண்ட் கார்வர் Raymond Carver – தமிழில் ச.ஆறுமுகம்.

ரேமண்ட் கார்வர் Raymond Carver

கைகளில்லாத ஒரு மனிதர், எனது வீட்டின் புகைப்படம் ஒன்றினை என்னிடம் விற்பதற்காக என் வாசலுக்கு வந்தார். குரோமியக் கொக்கிகள் தவிர்த்து, அவர் ஒரு சாதாரணமான ஐம்பது அல்லது அதுமாதிரியான தோற்றமுள்ளவராகவே இருந்தார்.

அவருடைய தேவையினை அவர் சொல்லி முடித்ததும் ”உங்கள் கைகளை எப்படி இழந்தீர்கள்?” என நான் கேட்டேன். “அது வேறு கதை,” என்றார், அவர்.

”உங்களுக்கு இந்தப் படம் வேண்டுமா, வேண்டாமா?”
“உள்ளே வாருங்கள்,” என்றேன், நான். “இப்போதுதான் காபி போட்டேன்.”

கூடவே, பழவகை இனிப்பாக ஜெல்லோவும் இப்போதுதான் செய்து முடித்திருந்தேன். ஆனால் அதை, அந்த மனிதரிடம் சொல்லவில்லை.

உங்கள் கழிவறையை நான் பயன்படுத்தலாமாவெனக் கேட்டார், அந்தக் கையில்லா மனிதர். அவர் குவளையை எப்படிப் பிடிப்பாரென்பதைப் பார்த்துவிடவேண்டுமென்று, நான் நினைத்தேன்.

புகைப்படக்கருவியை அவர் பிடிக்கும் விதத்தை நான் அறிவேன். அது ஒரு பழைய போலராய்டு, பெரிது, கருப்பு. அவரது தோளோடும் முதுகோடும் சேர்த்திணைத்தத் தோல்வாரோடு அந்தப் புகைப்படக்கருவி பிணைக்கப்பட்டிருந்தது.

அதனால் அது, அவரது நெஞ்சுப்பகுதியில் பத்திரமாகத் தொங்கியது. உங்கள் வீட்டின் முன்பான ஓர நடைபாதையில் நின்றுகொண்டு, காட்சி நோக்காடி வழியாக உங்கள் வீட்டினைப் பார்த்து, அவரது கொக்கிகளில் ஒன்றால் புகைப்படக்கருவியின் விசையைத் தட்டி, உங்கள் வீட்டின் படத்தினை எடுத்துவிடுவார். என் வீட்டுச் சாளரம் வழியாக நான் கவனித்துக்கொண்டுதானிருந்தேன், பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்.

”கழிவறை எங்கிருக்கிறதெனச் சொன்னீர்கள்?”
‘’ உள்ளேதான், வலதுபக்கம் திரும்புங்கள்.”
வளைந்து, குனிந்து தோள்வார்க்கட்டுக்குள்ளிருந்தும் கழன்றுகொண்ட அவர், நிழற்படக்கருவியை சாய்மெத்தை மீது வைத்துவிட்டு, மேல்சட்டையை நேர்படுத்தி இழுத்துவிட்டுக்கொண்டார்.

”நான் வரும்வரையில் நீங்கள் இதைப் பார்த்துக்கொண்டிருங்கள்.” அவரிடமிருந்த நிழற்படத்தை நான் கையில் எடுத்தேன். சிறு புல்வெளிச் செவ்வகம் ஒன்றுடன் காரோடும் பாதை, கார் ஷெட், முன்புறப்படிகள், புடைப்புச் சாளரம் மற்றும் சமையலறையிலிருந்து நான் கவனித்துக்கொண்டிருந்த சாளரமும் இருந்தது.

அப்படியிருக்கையில் இந்தத் துயர நிழற்படம் எனக்கு எதற்கு?
நான் இன்னும் நெருக்கமாகப் பார்த்தபோது சமையலறைச் சாளரத்தில் என் தலையை, என் தலையையேதான் பார்த்தேன். என்னை அதைப்போலப் பார்த்தபோது அது, என்னைச் சிந்திக்கவைத்தது. ஆம். அது ஒரு மனிதனைச் சிந்திக்கச்செய்கிறதென்பதை என்னால் உங்களுக்குக் கூறமுடியும். கழிவறையில் நீர் ஊற்றப்படுவது எனக்குக் கேட்டது. அவர் ஜிப்பினை மேலிழுத்துக்கொண்டு, சிரித்தவாறே, ஒரு கொக்கி அவரது இடைக்கச்சினைப் பிடித்திருக்க, இன்னொன்றால் காற்சட்டைக்குள் மேற்சட்டையை உட்தள்ளிக்கொண்டே அறைக்கூடத்துக்குள் வந்தார்.

“என்ன, சிந்தனை?” எனக்கேட்டவர், “எல்லாம் சரிதான்!” என்றும் சொன்னார்.

என்னைப் பொறுத்தவரையில் எல்லாமே நன்றாகப் போகிறதென்றுதான் நினைக்கிறேன். நான் என்னசெய்கிறேனென்பது எனக்குத் தெரியாமல் போகுமா? எதையும் எதிர்கொள்வோம், அது ஒரு அலுவல் சார்ந்த போட்டி.

அவர் அவரது கவட்டையில் சொரிந்துகொண்டார்.
”காபி இங்கிருக்கிறது” என்றேன்.

”நீங்கள் தனியாகத்தான் வசிக்கிறீர்கள், சரிதானே? என்ற அவர், வசிப்பறைக்குள் நோக்கிவிட்டுத் தலையைக் குலுக்கினார். “கஷ்டம், கஷ்டம்” என்றார்.

அவர் நிழற்படக்கருவியின் அருகில், பெருமூச்சுடன் பின்பக்கம் சாய்வாக அமர்ந்த பின், அவர் தெரிந்துகொண்டதை என்னிடம் சொல்லப்போவதில்லை என்பது போல முறுவலித்தார்.

‘காபியைக் குடியுங்கள், ” என்றேன், நான்.
ஏதாவது பேசவேண்டுமே, என்ன பேசலாமென நான் யோசிக்க முயற்சித்தேன். ”மூன்று பையன்கள், நடைபாதை ஓரக்கல்லில் என் முகவரியைத் தீட்டுவதாகக் கூறி இங்கு வந்து நின்றார்கள். அதற்காக ஒரு டாலர் கேட்டார்கள். உங்களுக்கு அதைப்பற்றி எதுவும் தெரியாதில்லையா, இல்லை, தெரியுமா?”

அது ஒரு தொலைதூரக் காட்சிப்பிடிப்பு. ஆனால், நானும் அவரை அப்படியேதான் பார்த்திருந்தேன்.
அவர் முன்பக்கமாக, முக்கியமாக அவரது கொக்கிகளுக்கிடையில் தம்ளரைச் சமநிலைப்படுத்திக்கொண்டு முற்சாய்ந்தார். அவர் அதனை மேசை மீது வைத்தார்.

“ என் வேலைகளை நானாகவேதான் செய்துகொள்கிறேன்.” என்ற அவர், “எப்போதுமே, இனிமேலும் அப்படித்தான். நீங்கள் என்ன சொல்கிறீர்கள்?” எனக் கேட்டார்.
“நான் இணக்கமான இணைப்பினை ஏற்படுத்த முயற்சித்துக்கொண்டிருந்தேன்.” என்றேன். எனக்குத் தலை வலித்தது. அதற்குக் காபி நல்லதில்லையென்று எனக்குத் தெரியும்; ஆனால், சிலசமயம் ஜெல்லோ அதைச் சரிசெய்துவிடும். நான் அந்தப் படத்தைக் கையிலெடுத்தேன்.

“ நான் சமையலறையிலிருந்தேன்.” என்றேன், நான்.
]
“வழக்கமாக நான் பின்பக்கத்தில் தான் இருப்பேன்.”

“அது எல்லா இடத்திலும் அப்படித்தான் நிகழ்கிறது.” என்றார், அவர். “ஆக, அவர்கள் அப்படிக்கப்படியே உங்களை விட்டுப் போய்விட்டார்கள், சரிதானே? இப்போது, நீங்கள் என்னை எடுத்துக்கொள்ளுங்களேன், நான் தனியாகத்தான் பணிசெய்கிறேன். இதற்கு நீங்கள் என்ன சொல்வீர்கள்? உங்களுக்குப் படம் வேண்டுமா?”

“அதை நான் வாங்கிக்கொள்கிறேன்.” என்றேன், நான்.
நான் எழுந்து தம்ளர்களை எடுத்துக்கொண்டேன்.
“ நிச்சயம் வாங்கிக்கொள்வீர்கள்,” என்றார், அவர். ”நகரமையத்தில் ஒரு அறை வைத்திருக்கிறேன். எல்லாம் சரியாகத்தான் நடக்கிறது. வெளியே செல்லும் பேருந்து ஒன்றில் ஏறிச் சென்று ஊர்ப்புறங்களில் வேலை முடிந்த பிறகு மற்றொரு நகர்மையத்துக்குப் போகிறேன். நான் சொல்வதைக் கவனிக்கிறீர்களா? ஹூம், ஒரு காலத்தில் எனக்கும் குழந்தைகள் இருந்தனர். எல்லாம் உங்களைப் போலவேதான்.” என்றார், அவர்.

நான் கையில் தம்ளர்களோடு, சாய்மெத்தையில் அவர் அவஸ்தைப்பட்டுக்கொண்டிருந்ததைக் கவனித்து நின்றேன்.
“அவர்கள் எனக்குத் தந்ததுதான் இதுவெல்லாம்.” என்றார், அவர். என்முன் நீண்ட அந்தக் கொக்கிகளைக் கண்கள் விரியப் பார்த்தேன்.

“ காபிக்கு நன்றி. கழிவறை பயன்படுத்த அனுமதித்ததற்கும் நன்றி. எனக்கும் இரக்கமாகத்தானிருக்கிறது. “
அவர் எழுந்து கொக்கிகளைத் தாழ்த்திக்கொண்டார்.
” காட்டுங்கள்.” என்றேன், நான். “எவ்வளவென்று காட்டுங்கள். வீட்டையும் என்னையுமாக இன்னும் அதிகப் படமெடுங்கள்.”

“அதெல்லாம் வேலைக்காகாது” என்றார், அந்த மனிதர். “அவர்களெல்லாம் மீண்டும் வரப்போவதில்லை.” அவர் தோல்வாரை மாட்டிக்கொள்வதற்கு, நான் உதவி செய்தேன். “ எதாவது ஒரு விலையைச் சொன்னால் தானே, நான் இதை உங்களுக்குத் தர முடியும்’’ என்றார், அவர். ”ஒரு டாலருக்கு மூன்று.” ”நான் இதற்கும் கீழே குறைத்தால், என்னால் வெளியே போகமுடியாது.” என்றார், அவர்.

நாங்கள் வெளியே சென்றோம். அவர் கருவியின் மூடுகதவினைச் சரிசெய்தார். நான், எங்கே நிற்கவேண்டுமென்று அவர் சொன்ன இடத்திற்கு நாங்கள் இறங்கிச் சென்றோம். நாங்கள் வீட்டைச் சுற்றி நடந்தோம். எல்லாமே முறைப்படியானது தான்.

சிலநேரங்களில் நான் ஓரப்பாதைகளைப் பார்ப்பேன். சிலநேரங்களில் நேருக்கு நேராகப் பார்ப்பேன்.
‘’நல்லது,” என்பார், அவர். “அதுவும் நல்லது,” என, நாங்கள் வீடு முழுவதும் சுற்றிப் பின்பக்கம் வந்து, பின்னர் முன்பக்கம் வந்தபோதும் சொன்னார்.

“இருபது ஆகிவிட்டது. இது போதும்.”
“இல்லை,” என்றேன், நான். “கூரை மேலேயும்,” என்றேன்.
“சேசுவே,” என்றார், அவர். அவர் கட்டிடத்தை மேலும் கீழுமாகக் கண்களாலேயே அளவிட்டார்.
“நிச்சயமாக,” என்றவர், “இப்போதுதான், நீங்களாகப் பேசுகிறீர்கள்.” என்றார்.

‘’மொத்தமாக எல்லாமும். அவர்கள் துடைத்தெடுத்துவிட்டார்கள்.” “ இதைப் பாருங்கள்.” என்ற அந்த மனிதர் மீண்டும் கொக்கிகளை மாட்டினார்.
நான் உள்ளேசென்று நாற்காலி ஒன்றினை எடுத்துவந்து, கார் ஷெட் கூரை அடியில் வைத்தேன். ஆனாலும் அந்த உயரம் போதவில்லை. அதனால் நான் அளிக்கூடை ஒன்றை எடுத்து வந்து நாற்காலியின் மீது வைத்தேன்.

கூரை மீது ஏற அது போதுமானதாக இருந்தது.
மேலே ஏறி நின்று, சுற்றிலும் பார்த்தேன். நான் கையசைத்தேன்; அந்தக் கையில்லாத மனிதர் பதிலுக்குக் கொக்கிகளை அசைத்தார்.

அப்போதுதான் நான் அவற்றைப் பார்த்தேன். சிறுகற்கள். புகைபோக்கிக் கூண்டின் மீது ஒரு கூடு போல அந்தக் கற்குவியல் இருந்தது. உங்களுக்குத்தான் அந்தப் பையன்களைத் தெரியுமே. அவர்கள் கற்களைப் புகைபோக்கிக்குள் வீசுவதாக நினைத்து எப்படி வீசுவார்களென்றும் உங்களுக்குத் தெரியுமே.
”ரெடியா?” எனக்கேட்ட நான் ஒரு கல்லைக் கையிலெடுத்துக்கொண்டு, காட்சி நோக்காடியில் நான் தெரிவதை அவர் சரிப்படுத்தும் வரை அப்படியே நின்றேன்.
“ஓ.கே.” என்றார், அவர்.

நான் கையைப் பின்னுக்கு இழுத்து, “இந்தா வாங்கிக்கோ!” எனக்கத்தி, அந்தப் பொட்ட நாய்க்குப் பிறந்தமகன் மீது எவ்வளவு தூரமாக எறியமுடியுமோ அவ்வளவு தூரத்துக்கு எறிந்தேன்.

”எனக்குத் தெரியாது, நானென்ன, அசையும் படமா பிடிக்கிறேன் ” என அவர் கத்துவது என் காதில் விழுந்தது.
“ திரும்பவும் எடுங்கள்!” எனக்கத்திக்கொண்டே இன்னொரு கல்லை எடுத்தேன்.

***