Category: மொழிபெயர்ப்பு

மொழிபெயர்ப்பு சிறுகதை யாரும் யாருடனும் இல்லை ஜூம்பா லஹரி தமிழில் / எம். கோபாலகிருஷ்ணன்

மொழிபெயர்ப்பு  சிறுகதை  

யாரும் யாருடனும் இல்லை   ஜூம்பா லஹரி                

 தமிழில் /  எம். கோபாலகிருஷ்ணன்  

சேங்கை மணந்துகொள்ள விரும்புவதாக அடிக்கடி யாராவது ஒருவர் தொலைபேசியில்   அழைத்துச் சொல்கிறார்கள். இந்த ஆசாமிகள் யாரென்றே பொதுவாக சேங்கிற்கு தெரியாது. சில சமயங்களில் அவர்களைப்பற்றி கேள்விப்பட்டிருக்கக்கூடமாட்டாள். ஆனால் அவர்களுக்குத் தெரியும் இவள் அழகானவள், புத்திசாலி, முப்பது வயதானவள், வங்காளி, இன்னும்மணமாகாதவள் என்று.  எப்படியாவது அவளுக்கு கல்யாணம் செய்து வைக்கவேண்டும் என்று தவித்துக்கொண்டிருக்கும் அவளது பெற்றோர்களுக்குத் தெரிந்த யாராவது ஒருவருக்குத்தெரிந்தவர்களிடமிருந்து இந்த ஆட்கள், இவர்களின் பெரும்பாலானோர் பெங்காளிகள், இவளுடைய தொலைபேசி எண்ணைப் பெற்றுவிடுவார்கள். சேங்கைப் பொறுத்தவரை இந்த ஆட்கள் அனைவருமே குழப்பமான தகவல்களுடனே அவளிடம் பேசுகிறார்கள்.

அவள் இயற்பியலில் பயின்றவளென்று அறிந்திருப்பதாய் சொல்வார்கள், உண்மையில் அவள் தத்துவம் பயின்றவள்.  கொலம்பியபல்கலைக்கழகத்தில் பட்டம் பெற்றவள் என்பார்கள், அவள் பட்டம் பெற்றதோ நியூயார்க் பல்கலைக்கழகத்தில். உண்மையில் அவளை எல்லோரும் சேங்க் என்றே அறிந்திருக்கும்போது அவர்கள் அவளை சங்கீதா என்று அழைத்தார்கள். ஹார்வார்டு பல்கலைக்கழகத்தில் அவள் முனைவர் பட்டம் பெற்றவளென்று அவர்கள்அகமகிழ்ந்தார்கள். உண்மையில் ஹார்வார்டில் ஒரு செமஸ்டரில் தேர்ச்சியடையாமல் வெளியேறி சதுக்கத்தில் உள்ள ஒரு புத்தகக்கடையில் பகுதிநேர ஊழியராக வேலைசெய்து கொண்டிருக்கிறாள்.   சேங்குடன் ஒரே வீட்டில் சேர்ந்து வசிக்கும் பாலும் ஹீதரும் அவளுடைய மாப்பிள்ளையாக விரும்பும் யாராவது ஒருவர் தொலைபேசியில் அழைக்கும்போது கூப்பிட்டுச் சொல்வார்கள். சேங்க் போலி வால்நட்டாலான சமையலறை மேடையருகில் உட்கார்ந்தபடி சிலசமயம் பச்சையாகத் தெரியும் சாம்பல் நிறக்கண்களை உருட்டியபடியே ‘ஓ, ஹாய்’  என்பாள். பயணம் செய்துகொண்டிருக்கும் பாதாள ரயில் பாதி வழியில் நின்றுபோய்விட்டதில் கவலைகொண்டவள் போல் அதே சமயம் அலட்டிக்கொள்ளாமலும் நாற்காலியில் சரிந்திருப்பாள். இந்த ஆட்களிடம் சேங்க் எப்போதுமே சிடுசிடுத்ததில்லை என்பது பாலுக்கு சற்றே ஏமாற்றம் அளிப்பதாயிருந்தது. அவர்களுக்கிடையேயான சிக்கலான தொலைதூர சொந்தங்களையும் தொடர்புகளையும் அவர்கள் சிரமத்துடன் விளக்கும்போது அவள்                       கவனித்துக் கொண்டிருப்பாள். சேங்குடன் அந்த வீட்டையும் சமையலறையையும் ‘குளோப்’ பத்திரிக்கைக்கான ஆண்டு சந்தாவையும் பகிர்ந்துகொண்டபோதும் கூட பால் இன்னதென்றில்லாமல் பொறாமையடைந்தான்.

இந்த வரன்கள் லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் மாதிரி தொலைவான இடங்களிலிருந்தும் இதோ பக்கத்திலிருக்கும் வாட்டர்டவுனிலிருந்தும்கூட அழைப்பதுண்டு. ஒருமுறை இவர்களில் ஒருவரை சந்திக்க சம்மதித்து அவன் வேலைசெய்யும் நகராட்சிக்கு அருகிலிருக்கும் ஐ/93 வரை காரில் அழைத்துக்கொண்டு போய் பிறகு டுன்கின் டோலருக்கும் கூட்டிக்கொண்டுபோய் அங்கே குராலர்சும் காபியும் சாப்பிடும்போது தன்னுடைய எண்ணத்தை சொன்னதாக சேங்க் ஒருமுறை பாலிடமும் ஹ”தரிடமும் சொல்லியிருக்கிறாள்.     சிலசமயங்களில் இவ்வாறான தொலைபேசி உரையாடல்களின்போது சேங்க் அருகிலிருக்கும் தகவல்தாளில் குறிப்பெடுத்துக்கொண்டிருப்பாள். அந்த ஆளின் பெயரை எழுதுவாள். அல்லது ‘கார்னிகி மெலான்’ என்றோ ‘பேய்கதைகள் பிடிக்கும்’ என்றோ எழுதுவாள். போகப்போக எழுத்து கிறுக்கலாகி நட்சத்திரங்களாகி  டிக்டேக்டோ விளையாட்டாக மாறிப்போய்விடும். உள்ளபடியே அவள் சில கேள்விகளையும் கேட்கத்தான் செய்தாள் ‘ஒரு பொருளாதார நிபுணராகவோ அல்லது பல் மருத்துவராகவோ அல்லது ஒரு கனிமப் பொறியாளராகவோ தன் பணியில் அவன் சந்தோஷமாக இருக்கிறானா?’ என்பது போன்று. அவர்களை அவள் தவிர்ப்பதற்கும், அந்த நபர்கள் அவளை ஒரு மாலை நேர விருந்துக்கு அழைக்கும்போதெல்லாம் அதை மறுப்பதற்கும் அவள் எப்போதும் சொல்லும் சாக்கு, ஹார்வார்டு பல்கலைக்கழகத்தில் பயில்வதால் அவள் தற்சமயம் வகுப்புகளில் கவனமாயிருக்கிறாள் என்கிற பொய்தான். சில சமயங்களில் அருகில் பால்  இருக்க நேர்ந்தால் பேசிக்கொண்டே ‘பனிரண்டு வயசுப் பையன் மாதிரி பேசறான், ஒரே அறுவை, இந்த ஆள் ஒரு முறை எங்க வீட்டு நீச்சல் குளத்தில் விழுந்துருக்கான்’ என்று தாளில் எழுதி காதில் தொலைபேசியை இருத்தியபடியே குறிப்பேட்டை பாலிடம் நகர்த்திவிடுவாள்.   தொலைபேசியை வைத்தபிறகுதான் சாங் எப்போதும் புலம்புவாள். இவனுக எப்பிடி என்னைக் கூப்பிட்டு பேசறானுங்க? என்பாள். என்ன தைரியத்துல இப்பிடி தொரத்தி தொரத்தி போன் பண்றாங்க? அவளுடைய தனிப்பட்ட சுதந்திரத்தை தொந்தரவு செய்வதாகவும் அவளுடைய பருவத்தை  கேலி செய்வதாகவும் அது இருந்தது.                பெரிய துன்பம்தான்.

அவளது புலம்பல்களை பாலும் ஹீதரும் கேட்டும் கேட்காதது               போல  இருந்துவிடுவார்கள். ஹீதர் மட்டும் எப்போதாவது கேட்பதுண்டு ‘கடவுளே, என்ன சேங் இது? இப்பிடி பொலம்பறத என்னால நம்பவே முடியலே. ஏகப்பட்ட பேர் ஒவ்வொருத்தனும் வசதியா இருக்கறவங்க, அழகானவங்களாக்கூட இருக்கலாம், உன்னப்பாக்காமயே கல்யாணம் பண்ணிக்கறேங்கறாங்க. நீ  என்னடான்னா இதுக்காக உன்ன நெனச்சு நாங்க வருத்தப்படனும்னு நெனக்கறே?’ பாஸ்டன் கல்லு¡ரி மாணவியான ஹீதர் ஐந்தாண்டுகளாக கசப்பான தனிமையில் வசிப்பவள். இந்த வரன்கள் எல்லாமே காதல்வயப்பட்டவையாய் இருப்பதாக அவள் சொன்னபோது சேங்க் மறுத்துத் தலையாட்டியபடியே சொன்னாள் ‘இது காதல் இல்லை.’ அவளைப் பொறுத்தவரையில் உண்மையில் இது பெரியவர்களால் நிச்சயிக்கப்பட்ட திருமணம்தான். இந்த வரன்கள் எவர்க்கும் உண்மையில் அவளைப்பற்றி பெரிய அபிப்ராயமெல்லாம் ஒன்றுமில்லை. அவளை பரதநாட்டிய வகுப்புகளிலிருந்து உருவான ஒரு கச்சிதமான போஸ்டர் பெண்ணாகவும், பொருத்தமான பெண்ணாகவும் நினைத்துக்கொண்டிருக்கும் இந்திய சமூகத்தைச்சார்ந்த, அவள் மீது அக்கறைகொண்ட ஒரு குழுவினரால் தொடர்ந்து பரப்பப்பட்டுவரும் கிசுகிசுப்பினால் உருவாக்கப்பட்டுள்ள ஒரு புராணிக படைப்பு என்பதில் மட்டுமே ஆர்வம்கொண்டவர்கள்.

உண்மையில் அவள் யார் என்றும், தேர்வுகளில் வாங்கிய குறைந்த மதிப்பெண்களையும் மீறி பிரமிட் கான்பிகரேசனில் கணக்கெழுதியும் புத்தகங்களை அடுக்கிவைத்தும் கிடைக்கும் சம்பாத்தியத்தைக்கொண்டு அவள் எப்படி சமாளிக்கிறாள் என்றும் தெரிந்தால் இவள் பக்கமாய் திரும்பவேமாட்டார்கள். ‘எல்லாவற்றுக்கும் மேல்’, அவள் எப்போதும் பாலிடமும் ஹீதரிடமும் நினைவூட்டுவாள், ‘எனக்கொரு காதலன் உண்டு.’   ஒரு நாள் மாலை பால் அவளை சீண்டினான், நீயொரு பெனோலோப் மாதிரி. அவன் இப்போதெல்லாம் வரும் வசந்தகாலத்தில் எதிர்கொள்ளவிருக்கும் ஆங்கில இலக்கியத்துக்கான வாய்மொழித் தேர்விற்காக லாட்டிமோரின் ஹோமரை திரும்பவும் வாசித்துக்கொண்டிருக்கிறான்.   மைக்ரோவோவனில் சாதத்தை சூடுபண்ணிக்கொண்டிருந்தவள் கேட்டாள், பெநோலோப்பா? மூடியை அகற்றிவிட்டு ஆவிபறக்கும் சாதத்தில், குளிர்பதனப்பெட்டியில் அவனது நிலக்கடலை வெண்ணெயருகே வைக்கப்பட்டிருக்கும் சிவந்த காரம் நிறைந்த எலுமிச்சை ஊறுகாயை ஒரு கரண்டி நிறையப் போட்டு கலப்பதை பார்த்துக்கொண்டே நின்றான் பால்.   ஒடிசியிலிருந்து.. தெரியுமில்லையா.. அவளது கேள்விக்கு பதிலாக ஒரு கேள்வியைக் கேட்டான். அவன் உயரமாக இருந்தாலும் ஒல்லியாகத் தெரியாமல் திடமான விரல்களுடனும் கெண்டைக்கால் தசையுடனும் இருந்தான். அவனது தோற்றத்தில் கவனிக்கத்தக்க அம்சம் அவன் அணியும் மிகக் கச்சிதமான வட்ட வடிவமான சட்டத்தைக்கொண்ட விலையுயர்ந்த கண்ணாடிதான். பீகான் தெருவில் உள்ள ஒரு கண்ணாடிக்கடையில் உள்ள ஒரு விற்பனை நங்கை பேசியே அவனை வாங்க வைத்தது அவை. அந்தக் கண்ணாடி அவனுக்குப் பொருத்தமாக இருந்தபோதிலும் அது அவனுக்கு பிடிக்காதுபோனது.   ஆமாம் ஒடிசிதான் , மேசையருகே உட்கார்ந்தபடியே சேங்க் சொன்னாள். பெனோலேப்…என்னால் பின்னுவதற்கு மட்டுமே முடியும்.

நெய்வதற்கு , அவள் சொன்னதை திருத்திச் சொன்னான். தனக்கு வந்த வரன்களைத் தட்டிக் கழிப்பதற்காக நெய்தபடியும் நெய்ததைப் பிரித்துப் போட்டபடியும் இருந்தவள் தான் அந்த புத்திசாலி பெனோலேப்.   ஒரு முள்கரண்டியில் சாதத்தையெடுத்து உதட்டருகில் வைத்து அது ஆறுவதற்காக ஊதினாள் சேங்க். அப்படின்னா பின்னல் போட்ட பொண்ணு யாரு… கேட்டாள். உனக்குத்  தெரிஞ்சிருக்கும் .. பாலைப் பார்த்தாள்.   அவளை அசத்திவிடும் எண்ணத்துடன் பால் சற்றே மெளனமாயிருந்தான். ஆனால் அவன் புத்தியில் எதுவும் உதிக்கவில்லை. டிக்கன்ஸின் கதாபாத்திரங்களில் யாரோ ஒருத்தி என்று அவனுக்குத் தெரியும். அவனது அறையில் அந்த புத்தகங்கள் உண்டு. இரு வர்றேன். சொன்னவன் நிம்மதியடைந்தவனாய் நின்றான்..எ டேல் ஆஃப்  டு சிட்டீஸ்..மேடம் டீபார்க்..என்றான் அவளிடம்.   *****   பாலும் ஹீதரும் பீனிக்ஸ் இதழில் தங்களது வீட்டில் உடன் வசிப்பது குறித்து தந்திருந்த விளம்பரத்தைக் குறிப்பிட்டு ஜூலை மாதம் ஒரு சனிக்கிழமை காலை 9  மணிக்கு சேங்க் தொலைபேசியில் அழைத்தபோது பால் தான் பேசினான். அந்த அழைப்பு அவனைத் தூக்கத்திலிருந்து எழுப்பியிருந்தது. குளியலறையில் அரைகுறையாக நின்றபடி சேங்க் என்பது என்ன மாதிரியான பெயர் என்று வியந்து கொண்டிருந்தான். ஐம்பது சதவீதம் ஒரு ஜப்பானிய நங்கையையே எதிர்பார்த்திருந்தான். நேரில் அவள் வந்துவிட்டு புறப்படுகையில் காப்புத் தொகைக்கான காசோலையில் கையெழுத்திட்டு தரும்வரையில் அந்த வியப்பு தீராமலேயிருந்தது. சங்கீதா பிஸ்வாஸ் என்பதே அவளது முழுப்பெயர் என்று அதைப்பார்த்துத் தெரிந்துகொண்டான். அவளுக்கு வரும் கடிதங்களிலும், ஒவ்வொரு மாதமும் அவளுக்கு வரும் கெட்டியான தடித்த வாக் இதழின் முகவரித் தாளிலும், ஒவ்வொரு மாதமும் தானே ஏற்றுக்கொள்வதாய் ஒப்புக்கொண்ட மின்கட்டண பில்லிலும் அந்தப் பெயர்தான் இருந்தது.   அந்த வீட்டுக்கு சேங்க் வந்து, அழைப்பு மணியை அழுத்தி அது இரண்டு முறை மென்மையாக ஒலித்த சமயத்தில் ஹீதர் குளித்துக்கொண்டிருந்ததால் பால் மட்டுமே அவளைத் தனியாக வரவேற்றான். அவள் தன் தலை மயிரை அவிழ்த்து விட்டிருந்தாள். எப்போதாவதுதான் அப்படிச் செய்வாள் என்று பின்னர் பால் தெரிந்துகொண்டான்.

அவளுக்கு பின்னால் நடந்தபோது தோள்பட்டைக்குப் பின்னால் விழுந்து அது அவளது உடலை மறைத்திருந்த விதம் அவனுக்குப் பிடித்திருந்தது. மாடிப்படியின் கைப்பிடியில் கைகளை ஓடவிட்டபடி, ஏகதேசம்               எல்லோரும் சொல்வதைப்போலவே, நடுவிலிருந்த அழகான மாடிப்படிகளை ரசித்தாள்.               மாடிப்படி ஒவ்வொரு ஆறுபடிகளுக்கு ஒருமுறை நேர்கோணத்தில் திரும்பும்விதமாக காக்னாக்கின் மினுமினுப்புடன் பளபளக்கும் அடர்ந்த நிறமுள்ள மரத்தால் அமைக்கப்பட்டிருந்தது.  சமையலறையில் உள்ள அசிங்கமான பழுப்புநிற அலமாரிகள், உடைந்த தரைவில்லைகளுடன் இருக்கும் அழுக்கான குளியலறை, தரைதளத்தில் வசிக்கும் வீட்டுச்சொந்தக்காரரின் காதுகளின் பாதுகாப்புக்காக எப்போதும் வீற்றிருக்கும் ஓட் தண்டுகளினாலான தரைவிரிப்பஎன               மாடியில்  உள்ளவற்றைப்பற்றிய உண்மைக்கு மாறான வாக்குறுதியைத் தரும்               வகையில் அந்த  வீட்டில்இருந்த அசலான உருப்படியான விஷயம் அது ஒன்றுதான்.   அறைப்பரப்பை அளந்தவாறே நடந்த அவள் ‘எவ்வளவு பெரிய வீடு’ என வியந்தபடி காலியான அறைக்குள் இருந்த பாலிடம் வந்தாள். மூலையில் நீள்சதுர தடுப்புகளுடன் கண்ணாடிக் கதவிட்ட அலமாரியை திறந்து மூடினாள். முன்பு அந்த அறை உண்பதற்கான அறையாக இருந்ததாகவும், அந்த அலமாரி பீங்கான்               கோப்பைகளை  வைப்பதற்காக உபயோகப்படுத்தப்பட்டது என்றும் பால் சொன்னான்.               அறையின்  குறுக்காக ஒருகுளியலறை இருந்தது. மாடியில் இருந்த பெரிய               குளியலறையை  பாலும் ஹீதரும் பகிர்ந்துகொண்டிருந்தனர். முன்பு நீல நிறத்தில்               இருந்த சுவர்களின் மீது இப்போது வெள்ளை சுண்ணாம்பு ஒரு முறை அடிக்கப்பட்டிருக்க கூரையிலிருந்து வந்த வெளிச்சத்தில் அந்த அறை பளிச்சிட்டு, தண்ணென்றிருந்ததை சுட்டிக்காட்டியபடி அவள் சொன்னாள் ‘எதோ பிரிட்ஜ்குள்ள இருக்கறமாதிரி இருக்கு’. சுவரை மெல்லத் தடவியவள் ஒட்டிக்கொண்டிருந்த உதிரியான பட்டையொன்றை ஜாக்கிரதையுடன் உரித்தாள். முன்பு இந்த அறைக்கும் சமையலறைக்கும் நடுவில் இருந்த வளைந்த முகட்டுடன் கூடிய வழி இப்போது பூசி  அடைக்கப்பட்டிருந்தபோதும் அது ஏதோ ஒரு தழும்பு போல இருப்பதை சேங்க் கண்டாள்.

அவள் அங்கிருக்கும்போதே விளம்பரத்ததைக் கண்ட வேறொரு நபர் தொலைபேசியில் விசாரித்தார். ஆனால் அதே சமயத்தில் அவள் முன் பணத்தைத் தந்துவிட்டிருந்தாள். பின்பு ஹீதரை அவள் சந்தித்தாள். பூச்சு உரிந்தபடியுள்ள ஜன்னலுடனும் அழுக்கான மென்மையான இருக்கையுடனும் மஞ்சள் நிற பாபசன் சோபாவுடனும் உள்ள முன்னறையில் மூவரும் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தனர். செலவுகளை எப்படி பகிர்ந்து கொள்கின்றனரென்றும் வீட்டுச் சொந்தக்காரர்களான பிரிகாமில் மருத்துவர்களாக உள்ள இரண்டு பெண்களைப் பற்றியும் சொன்னார்கள். சமையலறையில் உள்ள ஒரே ஒரு தொலைபேசி இணைப்புதான் அந்த வீட்டில் உள்ளதென்றும் சொன்னார்கள். அவரவர் அறைக்கு கொண்டு செல்லுமளவு நீண்ட வயர் தொலைபேசி இணைப்புடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால் சமயங்களில் வயரை அவ்வளவு து¡ரம் இழுப்பதற்கான தண்டனையாக                   கடுமையான கரகரப்பை கேட்கவேண்டியிருந்தது.     ‘இன்னொரு இணைப்பை ஏற்பாடு செய்யலாமென்றுதான் நினைத்தோம், ஆனால் பெரிய செலவு’ என்றாள் ஹீதர்.   ‘அதுவொன்றும் பெரிய விஷயமில்லை’ என்றாள் சேங்க்.   தொலைபேசியில் யாரிடமுமே பேசாத பால் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.   ****   இதய வடிவிலான மஞ்சள் நிற இலைகள் துளிர்க்கும் ஒரு தொங்கு தாவரத்தைத் தவிர  வீட்டிற்குத் தேவையான பொருட்கள் எதையுமே, பாத்திரங்களோ சமையலறை சாமான்களோ வாங்கத் தேவையிருக்கவில்லை. ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று ஒரு    நண்பனின்  உதவியுடன் அவள் வந்து சேர்ந்தாள். வந்தவன் அவளுடைய காதலன்    இல்லையென்று பால் தெரிந்துகொண்டான். (அவளுடைய காதலன் ஒரு எகிப்தியன் என்றும் ஹார்வார்டில் அவன் மத்தியகால கிழக்கத்திய வரலாற்றைக் கற்பிக்கிறானென்றும் இந்த கோடைகால விடுமுறையின் போது தனது பெற்றோரைக்      காண கெய்ரோவிற்கு சென்றுள்ளானென்றும் முதன்முதலாக இங்கே வந்தபோதே அவள் சொல்லியிருந்தாள். ) வந்திருந்தநண்பனின் பெயர் சார்லஸ். குதிகாலுயர்ந்த காலணிகளையும் கண்ணைப்பறிக்கும் ஆரஞ்சு நிற சட்டையையும் அணிந்திருந்த அவன் தலைமுடியை பின்பக்கமாய் கட்டி குதிரைவால் கொண்டை போட்டிருந்தான். சரக்கு வண்டியிலிருந்து ஒரு படுக்கையையும் இரண்டு பெரிய பெட்டிகளையும் நிறைய பைகளையும் சில அட்டைப் பெட்டிகளையும் இறக்கும்போது அவன் முந்திய நாளிரவு அவன் கொண்டிருந்த டேட்டிங்கைப் பற்றிச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தான். (dating ) மேல் தளத்தில் அமர்ந்து The Canterbury Tales படிக்க முயன்றபடியிருந்த பால் சேங்கை அழைத்து உதவுவதாகச் சொன்னபோது இதுவொரு வேலையேயில்லை               என்று   சேங்க் மறுத்துவிட்டாள்.

அவர்களது உரையாடல் அவனை தொந்தரவு               செய்தபோதும் வேலியினூடாக சேங்கை பார்த்தபடியே உட்கார்ந்திருந்தான். வீட்டை               காலி  செய்வதும் கூட சுலபமாயிருக்குமென்பதால் நிறைய பொருட்களை வாங்கிச் சேர்க்கவேண்டாமென சார்லஸ் அவளை கிண்டலடித்துத் தடுத்தபடியிருந்தான்.   அவள் அவனுடன் சேர்ந்து எல்லாவற்றிற்கும் சிரித்துக் கொண்டிருந்தவள் இப்போது நிறுத்திவிட்டாள். சிந்தனையில் ஆழ்ந்துவிட்டவள்போல அவள் முகபாவம் மாறிவிட்டிருந்தது. ஒரு balledup comforter யை கைகளில் வைத்தபடி அவள் வீட்டைப் பார்த்தபடியே சொன்னாள்.’எனக்குத் தெரியல சார்லஸ்.. இங்கே எத்தனை நாள் இருப்பேன்னு தெரியலை.’   ‘நீங்க ரெண்டு பேரும் கல்யாணம் செஞ்சுக்கற வரைக்கும் ஒண்ணா சேந்து இருக்க வேண்டாங்கறானா அவன்?’   அவள் தலையை ஆட்டினாள்.   ‘என்னதான் சொல்லறான்?’   ‘எதுவும் பிரச்சனையாக வேண்டாம்னு பாக்கறதா சொல்றான்’   சுமந்துகொண்டிருந்த பெட்டியை கைமாற்றியபடி சார்லஸ் சொன்னான் ‘ஆனா நீங்க ரெண்டு பேரும் கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறதை அவன் ஒத்துக்கறான்தான்’.   சரக்குவண்டியருகில் சென்ற அவள் சொன்னாள் ‘எங்களுக்கு குழந்தைகள் பிறக்கும்போது லெக்ஸாங்டனில் ஒரு வீடு வாங்கலாம்னெல்லாம்  சொல்றான்’.   ‘மூணு வருஷமா நீங்க ரெண்டு பேரும் காதலிக்கிறீங்க’ சார்லஸ் சொன்னான் ‘அவன் கொஞ்சம் பழமைவாதிதான். அவங்கிட்ட உனக்குப் பிடிச்சதிலஅதுமஒண்ணு,,               சரிதானே?’   ****   அவளது அறையை பூசவேண்டும் என்பதற்காக சேங்க் அடுத்த சில நாட்கள் முன்னறையிலிருந்த சோபாவிலேயே படுத்துறங்கினாள். அவளது சாமான்கள் எல்லாமே  தற்காலிகமாக ஒரு மூலையில் ஒதுக்கப்பட்டிருந்தன. இதைக் கண்டு பால்               ஹீதர்  இருவருமே வியந்தனர். அவர்கள் இருவருமே இந்த வீட்டிற்கு வந்தபோது தங்களது அறைகளை சுத்தப்படுத்துவதற்கு மெனக்கெட்டிருக்கவில்லை. சுவர்களுக்கு அவள் ஒரு சாந்தமான பச்சை நிறத்ததைத் தேர்ந்தெடுத்தாள்.

ஓரங்களுக்கு வண்ணங்களைத் தயாரிக்கும் நிறுவனத்தினர் மோல் (மச்சம்) எனப் பெயரிட்டிருந்த  வெளுத்த ஊதா வண்ணத்ததை தேர்ந்தெடுத்தாள். சமையல் மேடையில் கலனை வைத்துக் கிளறியபடியே பாலிடம் அவள் சொன்னாள் ‘மச்சம் இந்த  நிறத்தில் இருக்குமென்று ஒரு நாளும் நான் கற்பனை செய்ததில்லை. இதற்கு நீ   என்ன பெயரிட்டிருப்பாய்?’ திடீரென்று அவனைக் கேட்டாள். அவனால் எதையும் யோசிக்க முடியவில்லை. மாடியில் மெல்லிய தாள்களினாலான பக்கங்களைக்கொண்ட தடித்தப் புத்தகங்கள் குவிந்த தனது பெரிய பிளைவுட் மேசையில் தனித்திருக்கும்போதுதான் ஹேம்பர்கர் சாப்பிடவென்று ஞாயிற்றுக்கிழமை இரவுகளில் குடும்பத்துடன் செல்லும்போது நியூபோர்ட் கிரீமெரியில் அவனது அம்மா எப்போதும் வாங்கித்தரும் ஐஸ்கிரீமின் நினைவு வந்தது. பல வருஷங்களுக்கு முன்பே இறந்து விட்டாள். அதன் பிறகு சில ஆண்டுகளிலேயே அப்பாவும். அவர்கள் தங்களது வாழ்வின் பின்னாளிலேயே, ஐம்பதுகளில் இருந்தபோதுதான், பாலை தத்தெடுத்தனர். அதனால் பலரும் அவர்களை அவனது தாத்தாபாட்டி என்றே தவறாக நினைத்தனர். அன்று மாலை சேங்க சமையலறைக்குள் நுழைந்தபோது பால் சொன்னான் ‘கருப்பு ராஸ்பரி’.   ‘என்னது?’   ‘அந்த பெயின்ட்’   முகத்தில் சிறிய சற்றே வருத்தம் தோய்ந்த ஒரு புன்னகையை அவள் கொண்டிருந்தாள். குழம்பிய குழந்தையொன்றின் தோற்றத்தைத் தரும் புன்னகை அது. ‘வேடிக்கையா இருக்கு’ என்றாள்.   ‘இந்தப் பெயரா?’   ‘இல்லை. ஆறு மணி நேரத்திற்கு முன்பு நாம் பேசிக்கொண்டிருந்ததை நினைவு வைத்துக்கொண்டு நீ பேசுவதும் நீ என்ன பேசிக்கொண்டிருந்தாய் என்று நான் நினைவுவைத்துக்கொள்ளவேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பதும்தான் கொஞ்சம் வேடிக்கையாய் இருக்கிறது.’   மறுநாள் காலை பால் தனது அறைக்கதவைத் திறந்தபோது இன்னும் உலராத சுவர்ப்பூச்சின் மணத்தை உடனடியாய் தெரிந்துகொண்டதோடு சுவரின் மேலும் கீழுமாய் உருளும் உருளையின் உராய்வோசையையும் கேட்டான். ஹீதர் புறப்பட்டுப்போனதும் சேங்க் இசை கேட்கலானாள். ஒன்றன் பின் ஒன்றாக பில்லிஹாலிடேயின் குறுந்தட்டுக்களை சுழலவிட்டாள். புழுங்கும் பழம் நாட்களின் வீச்சத்துடனிருந்தன அவை.

சேங்கின் அறையிலிருந்து சில தப்படிகள் தொலைவேயிருந்த முன்னறையில் அதன் குளிர்ச்சியான இதத்தில் பால் வேலையில் ஈடுபட்டிருந்தான்.   குளியலறைக்கு செல்லும்போது அவன் இருப்பதை கவனித்தவள் ஆச்சரியத்துடன் சொன்னாள் ‘அடக் கடவுளே! இந்த சத்தம் உனக்குக் கிறுக்கு பிடிக்க வச்சிருமே!’. அவள் ஒரு ஜ”ன்ஸ் அரைக்கால் சட்டையையும் உள்ளாடைகளுக்கு இருப்பதுபோல மெல்லிய பட்டைகளைக்கொண்ட ஒரு கருப்பு மேல் சட்டையையும் அணிந்திருந்தாள். வெறுங்காலுடனிருந்த அவள்,  பின்னங்கால்களும் தொடைகளும் சுவர்ப்பூச்சுடன் இருந்தன.   இசை கேட்டபடி அடிக்கடி படிப்பதுண்டு என்று அவன் பொய் சொன்னான். ஏனெனில் அடிக்கடி அவள் சமையலறைக்கு தன்னுடைய பிரஸ்களை கழுவுவதற்காகவோ அல்லது பெரிய டப்பாவிலிருந்து கொஞ்சம் யோகார்ட்களை எடுத்துத் தின்பதற்காகவோ போய்வருவதை அவன் பார்த்திருந்தான். இரண்டாம் நாள் தானாகவே அங்கே சென்றவன்  ஒரு கோப்பை தேநீர் தயாரித்தான். அவள் ஆச்சரியப்படும் வகையில் கொதித்தபின்  தேயிலைகளை வெளியே எடுக்கும் நேரத்தை கணக்கிட்டு தன்னுடைய கை கடிகாரத்தில் அலாரம் வைத்தான். அன்று மதியம் சேங்கின் அக்கா லண்டனிலிருந்து தொலைபேசியில் அழைத்தாள். அவளுடைய குரல் சேங்கினுடையது போலவே இருந்தது. ஒரு கணம் அது சேங்க்தான், தன் அறையிலிருந்துதான் அழைக்கிறாள்,என்று நம்பிவிட்டான். ‘இப்ப பேசமுடியாது. நான் என் ரூமை பச்சையும் கருப்புமா பெயிண்ட் பண்ணிட்டிருக்கேன்’ உற்சாகமாக தன் தமக்கையிடம் பேசியவள் அடர்பழுப்பு நிற தொலைபேசிக்கருவியை வைத்துவிட்டு போன பின்னர் அதில் கருப்பு நிறத்தில் அவளது கைரேகைகளை காணமுடிந்தது.

அவள் வீட்டில் இருக்கும்போது படிப்பது அவனுக்குப் பிடித்திருந்தது. தனது முனைவர் தேர்வில் அவன் எவ்வளவு முனைப்புடன் இருக்கிறான் என்பது அவளுக்குப் பிடித்திருந்தது. ஒரு ஆண்டுக்கு முன்பு அவள் ஹார்வார்டிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டபோது அவளது அம்மா தனது அறையில் ஒருவாரம் வரையில் அடைந்து கிடந்தாளென்றும் அவளது அப்பா அவளிடம் பேச மறுத்துவிட்டாரென்றும் அவனிடம் சொன்னாள். படிப்பில் உள்ள போட்டித்தனத்தையும், ஒருவனை அது எவ்வளவு சாமியார்த்தனமாக்குகிறது என்பதையும் எண்ணி அவள் அதை வெறுத்தாள். அவனுடைய காதலனும் அப்படித்தான் செய்தான். நாளின் பெரும்பகுதியும் வீட்டில் இருந்தபடி தொலைபேசியை துண்டித்துவிட்டு அடுத்த தேர்வுக்காக தயாரானான். ‘உன்னால முடியும்’ பாலிடம் அவள் உறுதி கூறியவளாய் சொன்னாள் ‘நீ ஈடுபாட்டோட இருக்கே, எனக்குத் தெரியும்’. அவனுடைய தேர்வு எதுமாதிரியானது என்று அவள் கேட்டபோது மூன்று மணி நேரம் கொண்ட தேர்வின்போது மூன்று கேள்விகள்                  கேட்பார்கள் என்றும் அவை ஆங்கில மற்றும் ஐரோப்பிய இலக்கியத்தின் மூன்று நூற்றாண்டுகளை உள்ளடக்கியிருக்குமென்றும் அவன் சொன்னான்.   ‘அவர்கள் உன்னை எது வேண்டுமென்றாலும் கேட்கலாமா?’ அவள் தெரிந்துகொள்ள விரும்பினாள்.   ‘நியாயமான எதையும்’   ‘அப்படியா?’   ஒரு வருடத்திற்கு முன்பே அவன் அந்த தேர்வை ஒரு முறை எழுதி தோற்றுப்போன உண்மையை அவன் அவளிடம் சொல்லவில்லை. அவனது தேர்வு குழுவினரையும் ஒரு                 சில    மாணவர்களையும் தவிர வேறெவருக்கும் இது தெரியாது. அவர்களை சந்திப்பதை தவிர்ப்பதற்காகவே பால் வீட்டிலேயே இருப்பதை விரும்புகிறான். தேர்வுக்கு சரியாக தயாரிக்காது அவன் தோல்வியடைந்துவிடவில்லை. ஆனால் அந்த மே மாதத்தின் உற்சாகமான காலை நேரத்தில், தூக்கத்தின்போது பாதத்தை இழுத்துப் பிடித்துக்கொண்டுவிடும் உறுதியான தசைப்பிடிப்பைப்போல புரிந்துகொள்ளமுடியாத விதத்தில் அவனது மூளை இறுகிக்கொண்டு சதிசெய்துவிட்டது. அந்த பயங்கரமான ஐந்து நிமிடங்கள் ஏராளமான கேள்விகளடங்கிய அட்டைகளை வைத்தபடி பேராசிரியர்கள் அவனையே வெறித்துக்கொண்டிருக்க, காமன்வெல்த் அவென்யூவில் ரயில்கள் வந்துபோய் கொண்டிருக்க, மூன்றாம் ரிச்சர்டில் வரும் நகைப்பூட்டும் எதிர்நாயகனைப்பற்றிய முதல் கேள்விக்கே அவனால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. அவன் அந்த நாடகத்தை பல முறை படித்திருக்கிறான். ஒவ்வொரு காட்சியையும், மேடையில் நடிப்பது போல இல்லையென்றாலும் அவனது பெலிகன் ஷேக்ஸ்பியர் புத்தகத்தில் உள்ள அச்சடிக்கப்பட்ட பத்திகளாக, அவனால் சித்தரித்துவிட முடியும். தர்மசங்கடமாக உணர்ந்தான்.  பல மாதங்களாகவே தேர்வுக்கு முன்னர் இதுமாதிரி கெட்டகனவுகள் வந்தபடியுள்ளன. அவனது தேர்வாளர்கள் மிகப் பொறுமையாக இருந்தனர். வேறொரு கேள்விக்கு பதிலளிக்கச் சொன்னபோது மிக மோசமாக தடுமாறி உளறி அதற்கு நடுவில் சற்று நேரம் எதுவுமே பேசாமல், மேலும் தொடரமுடியாமல் திணறினான். தலை நடுவில் சொட்டையாகவும் அதைச் சுற்றி               பனி   வெண்மையில் மலர்வளையம் வைத்ததுபோலிருந்த ஒரு பேராசிரியர் போக்குவரத்துக் காவலரைப்போல கையை உயர்த்தி சொன்னார் ‘மாணவர் சரியாக               தயார் செய்யவில்லை’.  அன்றைய நிகழ்வுக்காக வாங்கிய கழுத்துப்பட்டையை               சட்டைப்பையில்திணித்தபடி வீட்டுக்கு நடந்த பால் ஒரு வாரம் வரையில் அறையை               விட்டு வெளியே வரவில்லை. மீண்டும் கல்லூரிக்குத் திரும்பியபோது அவன் பத்து               பவுண்டு வரை  இளைத்திருந்தான். அவனதுதுறைச் செயலர் அவன்               காதல்வசப்பட்டிருக்கிறானா என்று கேட்டார்.

அவர்களுடன் சேங்க் வசிக்கத் தொடங்கி ஒரு வாரமாகியிருந்த சமயம் ஒரு வரனிடமிருந்து அழைப்பு வந்தது. அந்த சமயத்தில் பூச்சு வேலையெல்லாம் முடிந்து அழுதுவடியும் அந்த அறை உருமாறியிருந்தது. ஜன்னல் கண்ணாடிகளின் விளிம்பிலிருந்து பரப்புத்தாள்களை சேங்க் உரித்துக்கொண்டிருந்த சமயம் ஜெனிவாவிலிருந்து அசிம் பட்டாச்சாரியா என்ற பெயரில் யாரோ அழைப்பதாக பால்  சொன்னான். சற்றும் தயங்காமல் ‘நான் இல்லையென்று சொல்’ என்றாள். தொலைபேசியை வைப்பதற்கு முன்னர் ‘பிங்கு அழைத்தேனென்று சொன்னால் போதும்’ என்று சொல்லி அவர் மிக ஜாக்கிரதையாக சொன்ன ஸ்பெல்லிங்குடன் பெயரை எழுதினான்.   மேலும் பலர் அழைத்தனர். அதிலொருவன் வெறுத்துப்போய் பாலை அவளது காதலனா என்றுகூட கேட்டுவிட்டான். முகமறியாத ஒருவனால் சொல்லப்பட்ட அந்த சாத்தியம் அவனை உலுக்கிவிட்டது. இந்த வீட்டில் அதுபோல ஒருமுறை நடந்துவிட்டது. பால் அங்கு வந்த முதலாம் வருடத்தில் உடன் வசித்த இருவர் காதல்வசப்பட்டு திருமணம் செய்துகொள்வதாய் சொல்லி வீட்டை காலி செய்துவிட்டனர். அழைத்தவரிடம் சொன்னான் ‘இல்லை..நான் அவளது வீட்டில் வசிப்பவன்’. என்னயிருந்தாலும் அந்த கேள்வி அவனை அன்றைய நாள் முழுக்க அவனை அழுத்திக்கொண்டிருந்தாலும் தொலைபேசியில் வெறுமனே பதிலளிப்பதன் வழியாக எப்படியோ தான் அத்துமீறிவிட்டதாய் உணர்ந்தான். சில நாட்களுக்குப் பின் சேங்கிடம் அதைச் சொன்னபோது அவள் சிரித்தாள். ‘நான் ஒரு ஆளுடன் வசிப்பது தெரிந்து இப்போது அவன் பயந்து போயிருப்பான்’ என்றவள் ‘அடுத்த தடவை, நீ ஆமாமென்று சொல்லிவிடு’ என்றாள்.

ஒரு வாரம் ஆகியிருக்கும். அவர்கள் மூவரும் சமையலறையில் இருந்தார்கள். ஜலதோஷத்தால் அவதிப்பட்டுக்கொண்டிருந்ததாலும் நாள் முழுக்க வகுப்பிலேயே இருக்கவேண்டியிருந்ததாலும் ஹீதர் ஒரு பிளாஸ்கில் echinacea தேநீரை நிரப்பிக்கொண்டிருந்தாள். சேங்க் காப்பியைப் பருகியபடி செய்தித்தாளில் ஆழ்ந்திருந்தாள். முந்தைய நாளிரவு முழுக்க அவள் குளியலறையில் அடைந்து கிடந்தாள். இப்போது அவளது தலைமயிரில் அங்கங்கே மின்னும் சிவப்பு நிறத்தைக் காணமுடிந்தது. தொலைபேசி மணியொலித்து அதை எடுக்கும்போது வேறொரு வரன்தான் என்றே பால் நினைத்தான். சேங்கின் பல வரன்களைப்போலவே               அழைத்தவனின்  உச்சரிப்பில் ஒரு அயலகத் தன்மை ஒலித்தது. இந்த குரலில் அது               அவ்வளவு மோசமாக இல்லாமல் சற்று ஒழுங்குடன் இருந்தது. ஒரே வித்தியாசம் சங்கீதாவிடம் பேசவேண்டும் என்று சொல்வதற்கு பதிலாக சேங்கிடம் பேசவேண்டும் என்று சொன்னதுதான். யாரென்று பால் கேட்டபோது சற்றே பொறுமையின்றி அவன் சொன்னான் ‘நான் அவளுடைய காதலன்’. அச் சொற்கள் பாலின் இதயத்தில் மருத்துவருடைய கருவியின்மந்தமான ஆனால் வலிகூடிய மெல்லிய அடிகளைப்போல விழுந்தன. சேங்க் அவனை எதிர்பார்ப்புடன் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதையும், ஏற்கனவே அவள் மேசையிலிருந்து தனது இருக்கையை பின்னகர்த்தியிருந்ததையும் கண்டான்.   ‘எனக்கா?’   அவன் தலையசைத்தான். சேங்க் தொலைபேசியை தனது அறைக்கு எடுத்துச் சென்றாள்.   ‘காதலன்’ பால் ஹீதரிடம் சொன்னான்.   ‘அவன் பெயர் என்ன?’   ‘சொல்லவில்லை’ பால் தோள் குலுக்கினான்.   ‘சிப்பிக்குள் இருப்பதைப் போல இனி அவள் சந்தோஷமாயிருக்கலாம்’ பிளாஸ்கின் மூடியைத் திருகியபடி ஹீதர் சற்றுக் கடுமையாகச் சொன்னாள்.   சிவந்த சப்பையான மூக்குடனும் தடித்த இடுப்புடனும் இருந்த ஹீதருக்காக பால் வருந்தினான் என்றாலும் அதையெல்லாவற்றையும்விட சேங்கின் பக்கமாய் இருக்க விரும்பியவனாய் கேட்டான் ‘நீ என்ன சொல்கிறாய்?’   ‘ஏனென்றால் அவள் காதலன் வந்துவிட்டான். இனி இந்த பயல்களையெல்லாம் ஓடுங்கடா என்று விரட்டிவிடலாம்.’

நூலகத்தில் நகலெடுக்கும் வேலையை முடித்துக்கொண்டு பால் தன் பைக்கில் திரும்பியபோது சேங்குடன் அவளது காதலன் வீட்டைப் பார்த்தபடி பாதையில் நிற்பதைக் கண்டான். ஓரமாய் அடர்பச்சை நிறத்தில் ஒரு LMW பைக் நிறுத்தப்பட்டிருந்தது. அந்த ஜோடி மிகுந்த நெருக்கத்துடன் நிற்க அவர்களது தலைகள் ஒன்றையொன்று நோக்கிக் குனிந்திருந்தன.   ‘நீ உடை மாற்றும்போது ஜன்னலிலிருந்து விலகி இரு’ அவன் சொல்வது பாலின் காதில் விழுந்தது. ‘திரை வழியாக என்னால் உள்ளே பார்க்க முடிகிறது. பின்பக்கமாய் ஏதும் அறை கிடைக்கவில்லையா?’ அவர்களிடமிருந்து சற்று தூரத்திலேயே பால் பைக்கிலிருந்து இறங்கி தன் முதுகுப்பையின் பட்டைகளை சரிசெய்துகொண்டான். அரைடிராயர், பர்கின்ஸ்டாக்ஸ், பழைய டிராட்மவுத் டீ சர்ட் என்று மிக மோசமாக தான் உடையணிந்திருப்பதையும் வெளுத்த அவனது கால்களெங்கும் சுருண்ட பொன்னிற மயிரடந்தகிடப்பதையும் அசெளகர்யத்துடன் அவன் உணர்ந்தான். அவளுடைய காதலன் வெளுத்த ஜீன்ஸ், வெண்ணிற சட்டை, அடர்நீல பிளேசர், பழுப்புநிற தோல் காலணிகள் என்ற மிகக் கச்சிதமாக அணிந்திருந்தான். அவனது கடைந்தெடுத்த அங்க லட்சணங்கள் யாரும் சொல்லாமலேயே போற்றத்தக்கதாய் இருந்தன. மாறாக அவனது தலை மயிர் நீண்டு               முகத்தை தாராளமாகவும் எதிர்பாராத விதத்திலும் தழுவிக் கிடந்தது. சேங்கைவிட               அவன்  பல வருடங்கள்மூத்தவனாய் இருக்கவேண்டும் என பால் தீர்மானித்தான்.

ஆனால்  ஒத்த உயரத்துடனும், ஒரே மாதிரி மினுமினுக்கும் சருமத்துடனும், உதடுகளுக்கு மேலும் கீழும் தெளிக்கப்பட்டது போன்ற மச்சங்களுடனும் ஒருசில விஷயங்களில் அவன் சேங்கைப் போலவே இருந்தான். பால் அவர்களை               நோக்கி              நடந்தபோதும் கூட, நாயொன்றின் குரைப்பொலியில் கவனம் சிதறி திடீரென்று திரும்பும் வரையிலும், அவளது காதலன் மஞ்சளும் காவி நிறத்திலும் இருந்த வீட்டின் முன்பக்க தோற்றத்தை ஏதோ குறைகளை கண்டறியும் பார்வையுடன் பரிசோதித்துக்கொண்டிருந்தான்.   ‘உன்னுடன் இருப்பவர்கள் நாய் வைத்திருக்கிறார்களா?’ காதலன் கேட்டான். இடது பக்கமாய் ஒரு மாதிரியாக நடனமாடுவது போல தப்படி வைத்து சேங்கிற்கு பின்னால் நகர்ந்து நின்றான்.   ‘இல்லை. நீ உளறாதே..’ சேங்க் அவனை கிண்டல் செய்தபடி அவன் தலையின் பின்பக்கமாய் வருடினாள். ‘நாய்கள் கூடாது.. புகைப்பவர்கள் கூடாது..அந்த நிபந்தனைகளினால்தான் நான் வந்தேன். உனக்காக.’ குரைப்பொலி நின்றது. அதன் பின்னான ஓசையின்மை அவளது சொற்களுக்கு அழுத்தம் தருவது போலிருந்தது. அவளது கழுத்தில் ஒரு மாலையிருந்தது. கந்தக மணிகளாளலான அந்த மாலையை               அவள் விரல்கள் நெருடியவிதத்தைக் கண்டு அது பரிசளிக்கப்பட்டிருக்கவேண்டும் என பால் நினைத்தான். ‘பால் இது பாரூக். பாரூக்குக்கு நாய்கள்னா பயம்’. பாரூக்கின் கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள்.   கையை நீட்டாமல் வெறுமனே தலையாட்டியபடி ‘ஃப்ரெடி’ என்று பாரூக் சொன்னான். அவன் சொன்னது பாலுக்காக சொன்னது போலில்லாமல் சேங்கிடம்               சொன்னது போலவே இருந்தது. அவள் தலையாட்டினாள்.   ‘நிறைய தடவை நான் சொல்லியாச்சு. உன்னை ஃபிரெடின்னு கூப்பிட மாட்டேன்’   நகைப்புடன் பாரூக் அவளைப் பார்த்தான். ‘ஏன் கூடாது? உன்னை எல்லாரும் சேங்க்ன்னு கூப்பிடனும்னு நீ மட்டும் எதிர்பாக்கற?’   கவலைப்படாதவளாய் சொன்னாள் ‘அது வேற. அது என்னோட பேர்ல ஒரு பகுதி’   ‘இருக்கட்டும். எம் பேரு பால். நீங்க என்ன அதமட்டும்தான் சொல்லி கூப்பிடமுடியும்’ என்றான் பால். யாரும் சிரிக்கவில்லை.   ****   திடீரென்று அவள் வீட்டிலேயே இல்லாது போனாள். இருந்த சமயங்களிலும் தனது அறைக்குள்ளேயே கதவை சாத்தியபடி பெரும்பாலும் தொலைபேசியில் மூழ்கியவளாய் கிடந்தாள். குளிர்சாதனப் பெட்டியில் அவளது தட்டில் இருந்த பெரிய யோகார்டு டப்பாவும் முறுக்குகளும் தாபோலிகளும் தொடப்படாமல் கிடந்தன.               கடைசியில்  சேங்க் அதன் மூடியைத் திறந்தபோது யோகார்டுகள் பச்சைநிற பூஞ்சை               படர்ந்து குமட்டும் வாடையைஎழுப்பின. பால் தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டான், இரண்டுபேருமே ஒன்றாக இருக்கும்போதே தனித்திருக்க விரும்புவது சகஜம்தான்.  பக்கத்தில் உள்ள ஒரு சிறிய மளிகைக் கடையில் ஒரு நாள் அவளைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டான். ஊதாநிற வலைப்பையில் அடைத்த வெங்காயம், பாலாடைக்கட்டி ( ** ), பாலிதீன் தாளில் சுற்றப்பட்ட மாமிசம் என கூடை நிறைய மளிகை சாமான்கள் நிறைந்திருந்தன. ஆனால் அவற்றை அவள் வீட்டிற்கு கொண்டுவரவேயில்லை. மழை பெய்துகொண்டிருந்ததால் காரில் வந்திருந்த பால் உடன் வருமாறு அழைத்தான். பரவாயில்லை என்று சொல்லிவிட்டு தலையில் போட்டிருந்த ஹார்வார்டு பேஸ்பால் தொப்பியுடன் மளிகைப் பையை மார்பில் அணைத்தபடி பஸ் நிறுத்தத்திற்கு நடக்கத் தொடங்கிவிட்டாள். பாரூக் எங்கிருக்கிறான் என்று அவனுக்குத் தெரியாது. பிரிட்டில் தெருவில் கண்ணாடிகள் பொருத்திய அகன்ற கதவுகளுடனும் அழகான வடிவமைப்புடனும் கூடிய ஒரு வீட்டை அவன் கற்பனை செய்து வைத்திருந்தான்.   பாரூக் வீட்டில் இருக்கிறான் என்பது எப்போதுமே அதிர்ச்சியளிப்பதாகவே இருந்தது. எப்போதாவது வரும் அவன் வந்த சுவடின்றி வந்துவிட்டு போவது போல் தெரியும். எப்போதும் பூர்ச்ச மரத்தின் நிழலில் கச்சிதமாக நிறுத்தப்பட்டிருக்கும் bmw வை ஜன்னல் வழியாக பால் பார்க்காது போனால் அவன் அங்கிருக்கிறானா என்று சொல்வது கடினம். எப்போதும் அவன் வணக்கம் சொன்னதோ விடைபெற்றதோ கிடையாது. அந்த வீட்டில் சேங்க் மட்டும்தான் இருக்கிறாள் என்பதுபோலத்தான் அவன் நடந்துகொள்வான். அவர்கள் ஒருபோதும் முன்னறையிலோ சமையலறையிலோ உட்கார்ந்துகொண்டது கிடையாது. ஒரே ஒரு முறைதான் பால் தன் வண்டியில் ஊர் சுற்றிவிட்டு திரும்பியபோது மொட்டைமாடியில் அவர்கள் மதிய உணவு உண்பதைப் பார்த்தான். அவர்கள் இருவரும் அடுத்தடுத்து கால் மேல் கால் போட்டபடி உட்கார்ந்திருந்தனர். பாரூக்கின் வாயை நோக்கி ஒரு போர்கை நீட்டிக்கொண்டிருந்தாள் சேங்க். இன்னொரு கை மறுகையைத் தாங்கிப் பிடித்திருந்தது. பால் வீட்டிற்குள் வரும்போது அவர்கள் அவளது அறைக்குள் புகுந்துவிட்டிருந்தனர்.   பாரூக்குடன் அவள் இல்லாதபோது அவனுக்காக எதையாவது செய்துகொண்டிருந்தாள். அவன் எழுதிய கட்டுரையில் அச்சுப்பிழை ஏதாவது உள்ளதா என மெய்ப்பு பார்ப்பாள். அவன் மருத்துவரிடம் செல்வதென்றால் அதற்கான நேரத்தை நிச்சயிப்பாள். பாரூக் அவன் வீட்டு சமையலறையை மறுபடி இடித்துக் கட்டுகிறானென்று ஒரு நாள் காலைவேளை முழுக்க விளம்பரப் பகுதியில் தரைவில்லைகளுக்கான விளம்பரங்களைத் தேடிச் செலவிட்டாள்.   செப்டம்பர் மாதம் முடியும்போது பாலுக்கு தினசரிகள் அத்துப்படியாகிவிட்டது. திங்கட்கிழமைகளில் சேங்கிற்கு புத்தகக்கடை விடுமுறை. அன்று பாரூக் மதியஉணவிற்கு வருவான். இருவரும் அவளது அறையில் உண்பார்கள். சில சமயங்களில் சாப்பிடும்போது அவர்கள் பேசிக்கொள்வதோ அல்லது பீங்கான் கிண்ணங்களில் கரண்டிகள் மோதும் ஓசையோ அல்லது சாப்பினுடைய மெல்லிய இசையோ அவன் காதில் விழும். பல வருடங்களாக அந்த வீட்டில் அவன் கேட்க நேர்ந்த மற்ற ஜோடிகளோடு ஒப்பிடும்போது, நிச்சயமாக அவர்கள் சத்தமில்லாத காதலர்கள்தான்.

அவர்களால் அவன் பாதிக்கப்படவில்லைதான் என்றாலும் அவளது அறையின் கதவு பாதி திறந்துகிடக்கும் நிலையில் பாரூக் அவனது ஜீன்ஸை அவிழ்ப்பதை காணும்போது அவனுக்கு தர்மசங்கடமாயிருக்கும். ஆகையால் இப்போதெல்லாம் திங்கட்கிழமைகளில் அவன் நூலகத்திற்குப் போய்விடுகிறான்.  அவனுக்கு இருந்து ஒரே தோழி தெரஸாதான். அதுவும் மூன்று வருடங்களாகிவிட்டன. அதிலிருந்து எவருடனும் அவன் நட்பு வைத்துக்கொண்டதில்லை.  தெரஸாவினால்தான் அவன் பாஸ்டனில் உள்ள கல்லூரியைத் தேர்ந்தெடுத்தான். செயின்ட் போடாப் தெருவில் உள்ள அவளது வீட்டில் மூன்றுமாதம் அவளுடன் வசித்தான். டீர்பீல்டில் உள்ள அவளது பெற்றோர்களின் வீட்டிற்கு நன்றிநவிலும் தினத்தையொட்டிச் சென்றபோதுதான் அந்த உறவு முற்றுப்பெற்றது. அங்கே ஒரு முறை அவர்களிருவரும் படுக்கையில் இருந்தபோது அவள் சொன்னாள் ‘என்னை மன்னித்துவிடு பால். என்னால முடியல. நீ               எனக்கு  முத்தம் கொடுத்த விதம் எனக்குப் பிடிக்கலை’. இன்னொரு முறை அந்த               அறையைப் பார்க்கமுடியாதென்று சட்டென உணர்ந்து கொண்டவனாய் படுக்கையின்               ஒரு பக்கமாய் நிர்வாணமாய் உட்கார்ந்திருந்தது அவனுக்கு நினைவிருக்கிறது. அவன் மறுபேச்சு பேசவில்லை. அவமானத்தில் அவளிடம் என்றில்லாது பிற               அனைவருடனுமே ஒத்துப்போய்விடும் ஒரு விநோத திறன்கொண்டான் அவன்.   ஒரு நாள் பின்னிரவில் பால் தன் படுக்கையறையில் படித்துக்கொண்டிருந்தபோது வீட்டருகே ஒரு கார் வந்து நிற்கும் ஓசையைக் கேட்டான்.               அவனது மேசையில் இருந்த கடிகாரத்தில் மணி இரண்டு மணி இருபது நிமிடங்கள்               ஆகியிருந்தது. விளக்கை அணைத்துவிட்டு ஜன்னல் வழியாக பார்க்கலாமென எழுந்தான். அது நவம்பர் மாதம். குப்பைத் தொட்டிகளும் பைகளும் வரிசையிலிருந்த அந்த தனித்த வெறுமையான அகன்ற வீதியை முழுநிலவு ஒளியூட்டியிருந்தது. வீட்டு வாசலில் ஒரு வாடகைக் கார், என்ஜின் இன்னும் அணைக்கப்படாமல், நின்றது. சேங்க் அதிலிருந்து தனியாக வெளியே வந்தாள். ஒரு நிமிடம் போல பாதையில் நின்றாள். போர்டிகோவில் நுழையும்வரையில் ஜன்னலருகே காத்திருந்த அவன் அவள் படியேறிவருவதையும் அறைக்குள் நுழைந்து கதவை சாத்திக்கொள்வதையும் கவனித்தான். அன்று மதியம் பாரூக் அவளை அழைத்துச் சென்றிருந்தான். அவனுடைய காருக்குள் அவள் ஏறுவதை பால் பார்த்திருந்தான். அவர்கள் இருவரும் சண்டையிட்டிருக்கக்கூடும் என்று அவன் நினைத்தாலும் மறுநாள் பூசலின் எந்தவிதமான அடையாளத்தையும் காணமுடியவில்லை.

வீடியோ ஒன்றை வாடகைக்கு எடுப்பது குறித்து பாரூக்குடன் அவள் தொலைபேசியில் நல்லவிதமாக பேசுவதை அவன் கேட்க நேர்ந்தது. ஆனால் அன்றிரவும் ஏறக்குறைய அதே நேரத்தில் முந்திய இரவு போலவே நடந்தது. மூன்றாவது நாளிரவு அவள் சகஜமாக வீடு               திரும்புவதை உறுதி செய்துகொள்வதற்காகவே, வேண்டுமென்றே அவன்               விழித்திருந்தான்.   மறுநாள் காலை, அன்றைக்கு ஞாயிற்றுக்கிழமை, பால் ஹீதர் சேங்க் மூவரும் சமையலறையில்  ஒன்றாக கேக் சாப்பிட்டார்கள். சேங்க் தனது அறையில் லு¦யி ஆம்ஸ்ட்ராங்கின் இசைத்தட்டை சுழலவிட்டிருந்தாள். பால் சமையலறையில் இரும்பு வாணலியில் பான்கேக்கை வறுத்துக்கொண்டிருந்தான்.   ‘இன்றைக்கு ராத்திரி கெவின் இங்கே தங்குவான்’ என்றாள் ஹீதர். சமீபத்தில்தான் அவனை சந்தித்திருந்தாள். MITயில் அவன் இயற்பியலாளனாக இருந்தான். ‘ஒன்றும் பிரச்சினையில்லையே’.   ‘நிச்சயமாக’ என்றான் பால். கெவினை அவனுக்குப் பிடிக்கும். இப்போதெல்லாம்  அடிக்கடி அவன் இரவு உணவுக்கு வந்துவிடுகிறான். பீர் டின்களை கொண்டுவருகிறான். பின்னர் சமைக்கவும் உதவுகிறான். அதோடு ஹீதரிடம் பேசுமளவுக்கு அவன் பாலிடமும் பேசுகிறான்.   ‘ஸாரிப்பா.. அவனைப் பாக்கவே முடியமாட்டேங்குது. ரொம்ப நல்லவனா இருப்பான் போலிருக்கு’ சேங்க் சொன்னாள்.   ‘பாக்கலாம். அடுத்த வாரத்தோட எங்களுக்கு ஒருமாச ஆண்டுநிறைவு’ என்றாள் ஹீதர்.  இந்த அடக்கமான கொண்டாட்டம்கூட பெரிய முக்கியத்துவம் கொண்டதுதான் என்பதுபோல சேங்க் புன்னகைத்தாள். ‘வாழ்த்துக்கள்’.   ஹீதர் நடக்கப்போவதை நினைத்து நம்பிக்கையுடன் இருந்தாள். ‘அடுத்தது நீங்க  ரெண்டு பேரும் வாரக் கடைசியில ஒண்ணா இருக்க முடிவு செய்யறதாத்தான் இருக்கும்னு நான் நினைக்கறேன்’.   பால் சேங்கை ஏறிட்டான். அவள் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. எழுந்து உள்ளே போனவள் ஐந்து நிமிடத்திற்குப் பின் கீழ்த்தள அறையிலிருந்து கூடை நிறைய அழுக்குத் துணிகளுடன் திரும்பினாள்.   ‘நல்ல ஜாக்கிகள்’ துணிகளுக்கு மேலாக மடித்துக் கிடந்த ஜோடிகளைப் பார்த்துவிட்டு ஹீதர் சொன்னாள்.   ‘பாரூக்குடையது’ என்றாள் சேங்க்.   ‘அவன்கிட்ட வாஷிங்மெஷின் கிடையாதா?’ ஹீதர் தெரிந்துகொள்ள விரும்பினாள்.   ‘இருக்கு’ என்ற சேங்க், அவள் சொன்னதை நம்பமுடியாததுபோல ஹீதர் முகம்காட்டியதை அறியாதவளாய் சொன்னாள் ‘ஆனா அது காசு போட்டு துவைக்கிற மெஷின்’.   **ஃஃஃஃஃஃ   நன்றிநவிலும் தினத்தன்றுதான் வாதங்கள் தொடங்கின. சாம்பல் நிற பிளாஸ்டிக் வயர் தரைவிரிப்பின் குறுக்காக நீண்டு அறைவாசலையும் தாண்டி கதவுக்குப்பின் மறைய, அவளது அறையில் தொலைபேசியில் அழுதுகொண்டிருப்பதை                       பால் கேட்க நேர்ந்தது. அவர்களுக்கிடையிலான சண்டைகளில் ஒன்று சேங்கிற்கு               அழைப்பு வந்திருந்தஒரு விருந்து குறித்தது. அதற்கு பாரூக் செல்ல விரும்பவில்லை. இன்னொன்று பாரூக்கின் பிறந்தநாள் குறித்தது. முந்தைய நாள் முழுக்க சேங்க்  கேக் தயாரிப்பதில் முனைந்திருந்தாள்.  வீடெங்கும் ஆரஞ்சும் அல்மாண்டும் மணக்க பின்னிரவிலும் சமையலறையில் மின்அடுப்பு ஓசையிட்டிருப்பதை பால் கேட்டிருந்தான். ஆனால் மறுநாள் மதியம் அந்த கேக் குப்பைத்தொட்டியில் கிடப்பதைப் பார்த்தான்.   ஒருமுறை கல்லூரியில் இருந்து திரும்பும்போது பாரூக் வீட்டில் இருப்பதை பால் கண்டுகொண்டான். பிஎம்டபிள்யூ வெளியே நிறுத்தப்பட்டிருந்தது. அது கடுங்குளிர் கொண்ட செம்டம்பர் மாதத்தில் ஒரு நாள். அன்று அதிகாலை அந்தக் குளிர்பருவத்தின் முதல் பனித்திவலைகள் உதிர்ந்திருந்தன. சேங்கின் அறையைக் கடக்கும்போது அவளது உரத்தக் குரல் கேட்டது. எப்போதுமே அவளது                  நண்பர்களை சந்திப்பதை அவன் ஏன் தவிர்க்கிறான்? நன்றி நவிலும் தினத்தன்று               அவனது  உறவினர் வீட்டுக்குஅவளை ஏன் அவன் அழைத்துச்செல்லவில்லை?               இராத்திரியில் அவளுடன் சேர்ந்திருக்க அவன் ஏன் விரும்புவதில்லை? குறைந்தபட்சம்               அவளை  ஏன் வீடுவரையில் கொண்டுவந்துவிட்டுச்செல்வதில்லை என்றெல்லாம்               அவள் அவன்  மீது குற்றம் சுமத்திக்கொண்டிருந்தாள்.   ‘காருக்கு நான்தானே பணம் தருகிறேன்.

பிறகென்ன?’ பாரூக் அமைதியாகக் கேட்டான்.   ‘எனக்குப் பிடிக்கலை பாரூக். இந்தமாதிரி நான் பார்த்ததேயில்லை.’   ‘நீ கூட இருந்தா நான் ஒழுங்காத் தூங்க முடியறதில்லைன்னு உனக்குத் தெரியும்தானே!’   ‘நாம ரெண்டு பேரும் கல்யாணம் பண்ணிட்டு எப்படி குடும்பம் நடத்தறது? எப்பவுமே ஆளாளுக்கு தனித்தனி வீட்டுலே இருந்தார்லாம்னு நீ நெனக்கறயா?’   ‘சேங்க் தயவுசெஞ்சு மெதுவாப் பேசு. உங்கூட தங்கிருக்கறவங்க காதுல விழப்போகுது’ பாரூக் சொன்னான்.   ‘என்கூட தங்கிருக்கறவங்களப் பத்திப் பேசறத நீ நிறுத்தறயா மொதல்ல.’ கத்தினாள் சேங்க்.   ‘உனக்குக் கிறுக்கு புடிச்சிருச்சு’ என்றான் பாரூக்.   அவள் அழத் தொடங்கினாள்.   ‘மொதல்லயே சொல்லிருக்கறேன் சேங்க்..இப்படி கத்தி ஆர்ப்பாட்டம் பண்ணி கூச்சல் போட்டு அமர்க்களம் பண்ற ஒருத்திய என்னால வாழ்க்கை முழுக்க சமாளிக்கமுடியாது’ பாரூக்கின் குரல் வேறு வழியற்றவன் போல் ஒலித்தது.   ‘போடா’ (**)   ஒரு தட்டோ கண்ணாடி தம்ளரோ எதுவோ ஒன்று சுவற்றில் மோதி உடைந்தது. பிறகு அறையில் சத்தமே இல்லை. ரொம்பவும் யோசித்துவிட்டு பால் மெதுவாகக் கதவைத் தட்டினான். யாரும் பதில் சொல்லவில்லை.   சில மணிநேரங்கள் கழித்து சேங்க் அடர்சிவப்பு நிற துவாலையைச் சுற்றியபடி அவளுடைய குளியலறையிலிருந்து வெளியே வந்தவள் மீது பால் கிட்டத்தட்ட மோதிவிட்டான். அவளது ஈரத்தலைமயிர் முடியப்படாமல் அவிழ்ந்திருக்க அவளது தலையின் ஒரு பக்கத்தில் ஒரு சிறு கூடு போல வீக்கம் தெரிந்தது. பல வாரங்களாக அவளை இப்படியொரு கோலத்தில் பார்க்கவேண்டுமென அவன் தவித்திருந்தாலும் மறைக்கப்படாத அவளுடைய கை கால்களையும் ஈரமான முகத்தையும் தோள்களையும் காண்பதற்கு அவனுக்கு இன்னும் தைரியம் போதவில்லை  என்று பட்டது.   ‘அட’ வேகமாய் ஒதுங்கியபடி சொன்னான்.   ஒரு கணம் கழித்து அப்போதுதான் அவன் இருப்பதையே உணர்ந்தவள் போல சொன்னாள் ‘பால்’. அவளை பார்ப்பதற்காகத் திரும்பினான். மணி நாலுதான் ஆகியிருந்தது. அஸ்தமிக்கத் தொடங்கியிருந்த சூரியன் முன்னறையின் ஜன்னல்களின்                  வழியாக பாதையில் நின்ற அவளின் ஒரு பக்கத்தில் பொன்னிற ஒளிக் கற்றைகளை இறைத்திருந்தான்.   ‘என்னாச்சு?’ அவன் கேட்டான்.

மார்பின் குறுக்காக கைகளைக் கோர்த்து தோள்களை மறைத்தபடி நின்றாள் அவள். நெற்றியில் ஒரு இடத்தில், பற்பசையை தடவி விட்டதுபோல, எதையோ பூசியிருந்தாள். ‘சீக்கிரமா வந்துட்டேன். மன்னிச்சுக்க’   ‘பரவாயில்லை’   ‘அப்படியில்லை..நீ பரீட்சைக்குப் படிக்கணுமில்லே?’   அவளது கண்கள் மின்னின. முகத்தில் விநோதமான உறைந்த குறுநகை. உதடுகள் சற்றே பிளந்து நின்றன. அவள் அழத் தொடங்கும் தருணத்தில் அவன் மீண்டும் புன்னகைத்தான். ‘அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லை’.   தொலைபேசி ஒலிக்கும்போதெல்லாம் அவள் ஓடியோடி எடுத்தாலும் ஒருவாரம் வரையும் பாரூக் அழைக்கவேயில்லை. தினமும் ராத்திரி சாப்பாட்டுக்கு வீட்டுக்கு வந்துவிட்டாள். லண்டனிலிருந்த தனது சகோதரியுடன் நிறைய பேசினாள். சமையலறைக்குப் போகும்போது அவன் காதில் விழுந்தது ‘இதெல்லாம் சாதாரணம்னு உனக்குத் தோணினா சொல்லு. ஒரு தடவை நாங்க ரெண்டு பேரும் கார்ல போயிட்டிருந்தோம். உங்கிட்ட மோசமான வாடையடிக்குது கண்ணேன்னான். கிச்சத்தை சுத்தம் பண்ணுன்னான். இதெல்லாம் குறை சொல்றது கிடையாது, காதலர்களுக்குள்ள இந்த மாதிரி விஷயத்தையெல்லாம் ஒருத்தருக்கொருத்தர்                  பகிர்ந்துக்கணும்னு சொல்லிட்டே வந்தான்.’ ஒரு நாள் சார்லஸ் சேங்கை வெளியே அழைத்துப்போனான். ராத்திரி திரும்பிவரும்போது கிட்டெரி கடைப்பைகளுடன் திரும்பிவந்தாள். இன்னொரு நாள்   பால், ஹீதர், கெவினுடன் கூலிட்ஜில் சினிமா பார்க்க வரும்படி அழைத்ததை ஏற்றுக்கொண்டு உடன் வந்தாள். ஆனால் தியேட்டருக்கு போய் சேர்ந்தவுடன் தலை வலிக்கிறதென்று சொல்லி வீட்டுக்கு வந்துவிட்டாள். தியேட்டருக்குள் போய் இருக்கையில் அமர்ந்தவுடன் ஹீதர் சொன்னாள் ‘அவங்க பிரிஞ்சுட்டாங்க’.   ஆனால் அதற்கு மறுவாரம் சேங்க வேலைக்குப் போன சமயம் பாரூக்கின் அழைப்பு வந்தது. பாரூக் தான் யாரென்று சொல்ல வேண்டுமென்று கவலைப்படவில்லை. இருந்தாலும் பால் புத்தகக்கடையை அழைத்து அவளுக்கு விஷயத்தை தெரியப்படுத்தினான்.   அவர்களது உறவு சீர்பட்டுவிட்டது. ஆனால் பாரூக் வீட்டுக்குள் வருவதேயில்லை என்பதை பால் கவனித்தான். அழைப்பு மணியைக் கூட                   அழுத்தமாட்டான். காரை ஓரமாக  நிறுத்தி என்ஜினை அணைக்காமலேயே மூன்று               முறை  ஒலியெழுப்பித் தான் காத்திருப்பதை அவளுக்கு தெரியப்படுத்துவான்.               அவ்வளவுதான். பிறகு அவள் காணாமல்போய் விடுவாள்.   குளிர்கால விடுமுறையின்போது அவள் லண்டனுக்குப் போய்விட்டாள். சமீபத்தில் அவளது சகோதரிக்கு ஒரு ஆண் குழந்தைப் பிறந்திருந்தது. குழந்தைக்கு அவள் வாங்கிய பொருட்களை பாலிடம் சேங்க் காட்டினாள். படங்கள் போட்ட உடைகள், பஞ்சடைத்த ஆக்டோபஸ், பிரெஞ்சு கடலோடியின் குட்டி சட்டை, இருட்டில் ஒளிரும் கோள்களும் நட்சத்திரங்களையும் கொண்ட ஒரு மொபைல். ‘இனி என்னை சேங்க் மாஸான்னு கூப்பிடுவான்’ அவனிடம் உற்சாகத்துடன் சொன்னவள் மாஸி என்றால் பெங்காலியில் சித்தி என்று அர்த்தம் என்றாள். அந்த சொல் அவளது உதடுகளில் விநோதமாக ஒலித்தது. அவள் எப்போதாவதுதான் பெங்காலியில் பேசுவாள். அவளது சகோதரியிடமோ, அவளுக்கு வந்த வரன்களிடமோ ஒருபோதும்                 அவள் பெங்காலியில் பேசியதில்லை. மிச்சிகனிலிருக்கும் அவளது பெற்றோர்களிடம் வார இறுதியில் பேசும்போது மட்டும் அங்கங்கே ஒன்றிரண்டு வார்த்தைகள் பேசுவாள்.   ‘பயணம் இனிதாக வாழ்த்துக்கள் என்பதை எப்படிச் சொல்லணும்?’ பால் கேட்டான்.   தனக்கு சரியாகத் தெரியவில்லை என்று சொன்னாள்.   அவள் அங்கில்லாமல் பாலுக்கு சுலபமாக படிக்க முடிந்தது. மனம் விசாலமாகவும் தெளிவுடனும் இருந்தது. பரீட்சைக்கு இன்னும் ஆறுமாதங்கள்தான்                இருந்தன. நாளும் நேரமும் குறிக்கப்பட்டுவிட்டது. மே மாதம் முதல் செவ்வாய்கிழமை பத்து மணிக்கு. அவனது மேசை காலண்டரில் பெருக்கல் குறியிட்டு வைத்திருந்தான். கோடை காலந்தொட்டே கவிதைகள், விமர்சனக் கட்டுரைகள், நாடகங்கள் என்று தான் படிக்க வேண்டியவற்றையெல்லாம் மறுபடி படித்து அவற்றின் குறிப்புகளை தனது கணிணியில் சேகரித்தபடியிருந்தான்.

குறிப்புகளை அச்சிட்டு, ஓரங்களில் மூன்று துளைகளிட்டு வரிசையாக கோப்புகளில் சேகரித்தான். குறிப்புகளிலிருந்து முக்கியமான சிறுகுறிப்புகளை,  அடையாள அட்டைகளில் எழுதி தூங்கப்போவதற்கு முன்பு ஒருமுறை அவற்றை படித்துப்பார்த்தான். அவற்றை காலணிப் பெட்டியில் அவன் சேகரித்து வைத்தான். எப்போதும்போல கிறிஸ்துமஸிற்கு வரும்படி பபலோவிலிருக்கும் அத்தையின் வீட்டிலிருந்து அழைப்பு வந்தது. பரீட்சையை சாக்காக வைத்து வரமுடியாது என்று சொல்லி பரிசுப்பொருட்களை தபாலில் அனுப்பிவிட்டான். ஹீதரும் வெளியூர் போய்விட்டாள். அவள் கெவினுடன் வெர்மாண்டில் பனிச்சறுக்கிற்கு போய்விட்டாள்.   புத்தாண்டைக் கொண்டாடும்விதமாக வீடெங்கும் தான் வியாபித்துக்கொள்ளும் விதமாக ஒரு புதிய வழக்கத்தைக் கடைபிடிக்கத் தொடங்கினான். காலையில் சமையலறை மேடையில் கவிதைகளை மறுவாசிப்பு செய்தான். மதிய உணவிற்குப் பிறகு முன்னறையில் விமர்சனம். தூங்கும் முன் ஒரு ஷேக்ஸ்பியர் நாடகம். அவன் தனது பொருட்களை, கோப்புகளை, காலணிப் பெட்டிகளை, புத்தகங்களை சமையலறை மேடையின் மீதும் மாடிப்படிகளின் மேலும் முன்னறையில் உள்ள சிற்றுண்டி மேசையின் மீதும் விட்டுச் செல்லலானான். பனிமூட்டமான ஒரு மாலை நேரத்தில் அரிஸ்டாட்டிலின் கவிதையியல் குறித்த தனது குறிப்புகளைப் படித்தபடி சாய்வு நாற்காலியில் கிடந்தபோது அழைப்புமணி ஒலித்தது. வந்தவன் ஒரு கூரியர்காரன். ஜே குழுமத்திலிருந்து சேங்கிற்காக வந்த ஒரு பெட்டியை எடுத்து வந்திருந்தான். பால் கையெழுத்திட்டுத் தந்துவிட்டு அதை மாடிக்கு எடுத்துச் சென்றான். அவளது அறைக் கதவின் மீது அதை சாற்றிவைத்ததும் கதவு சற்றே திறந்தது. கதவை இழுத்துச் சாத்திவிட்டு கைப்பிடியில் இன்னும் கை வைத்தபடி ஒரு கணம் அங்கேயே நின்றான். அவள் லண்டனில்தான் இருக்கிறாள் என்ற போதும் அறையில் நுழையும் முன் கதவைத் தட்டினான். படுக்கை சுத்தமாக விரிக்கப் பட்டிருக்க மேலே சிவப்பு நிறத்தில் பத்திக் வேலைப்பாடுகள் கொண்ட விரிப்பு போடப்பட்டிருந்தது. பச்சை நிறச் சுவரில், ஆண்கள் திண்டில் சாய்ந்து ஹூக்கா புகைத்தபடியிருக்க இடுப்பைக் காட்டியபடி பெண்கள் வட்டமாக நடனமாடும் அரண்மனைக் காட்சிகள் கொண்ட இரண்டு இந்திய                 ஓவியங்களைத் தவிர வேறெதுவும் இருக்கவில்லை. அவளது அறையைக் கடந்து               போகும்போதெல்லாம அவன்மனதில் எழுந்த எந்தவொரு ஒழுங்கீனமும் அங்கே               இருக்கவில்லை. வெளியில் தான், ஜன்னலினூடாக, சூறாவளியின் அமைதியான               குழப்பம் தெரிந்தது. ஒழுங்கற்ற வளையங்களாக பனிவிழுந்துகொண்டிருந்தாலும்               போர்டிகோவின் பழுப்பு நிற கைப்பிடியில், அவை என்னவோ மிகக் கச்சிதமாக வர்ணம்               தீட்டியது போல தெரிந்தது. ஜன்னலின் ஒற்றை சட்டத்தில் தளர்வாக இருந்த ஒரு              வெண்ணிற திரைச்சீலை, சேங்க் அவ்வப்போது தன் கழுத்தில் கட்டிக்கொண்டிருக்கும் மஞ்சள் நிறப் பட்டுத் துணியாலான கழுத்துத்துண்டினால் முடிச்சிடப்பட்டதில், மெலிதான மணல்கடிகையைப் போல உருமாறியிருந்தது.

கழுத்துத்துண்டை அவிழ்த்து திரைச்சீலை ஜன்னல் கண்ணாடியை மூடும்படி செய்தான் பால். கழுத்துத்துண்டை முகம் தொடாமலே அதன் பரப்பில் ஒட்டிக்கொண்டிருந்த வாசனையை நுகர்ந்தான். ஓட்மீல் கம்பளத்தின் மேல் கால்களை பரப்பியபடி படுக்கையில் உட்கார்ந்தான். காலணிகளையும் காலுறையையும் கழற்றினான். படுக்கையருகிலிருந்த வைன் பெட்டியின் மேல் குமிழிகள் பூத்தத் தண்ணிருடன் ஒரு கண்ணாடித் தம்ளரும் சிறிய வேஸலின் டப்பாவும் இருந்தன. அவன் தனது பெல்டைத் தளர்த்தினான். ஆனால் சட்டென்று அந்த அறையிலிருந்து அவன் காணாமல் ஆனது போல அவனது உடலிலிருந்தும் அந்த இச்சை காணாமல் போனது. தனது பெல்டை மறுபடி இறுக்கிக் கொண்டவன் மெதுவாக படுக்கைவிரிப்பை தூக்கினான். கம்பளியினாலான அந்த விரிப்பு நீலமும் வெள்ளையுமான நிறத்தில், பூக்களுடன் இருந்தது.   தொலைபேசி மணியோசை காதில் விழுந்தபோது அவன் தூங்கிப்போயிருந்தான். சேங்கின் அறையிலிருந்து வெறுங்காலுடன் தடுமாறி ஓடி சமையலறைக்குள் புகுந்து குளிர்ந்த தரைவிரிப்பில் நின்றான்.   ‘ஹலோ’   மறு முனையில் யாரும் பதிலளிக்கவில்லை. தொலைபேசியை வைத்துவிடப் போகும்போது ஒரு நாய் குரைக்கும் ஓசை கேட்டது.   ‘ஹலோ’ மீண்டும் கேட்டான். அது சேங்காக இருக்கலாம் என்று தோன்றியது. லண்டனிலிருந்து தெளிவற்ற ஒரு அழைப்பா? ‘சேங்க், நீ தானா?’   அழைத்தவர் வைத்து விட்டார்.   அன்றிரவு உணவுக்குப் பிறகு மறுபடியும் தொலைபேசி ஒலித்தது. அதை அவன் எடுத்தபோது முன்பு கேட்ட அதே நாயின் குரைப்பொலி கேட்டது.   ‘பால்தஸார், பேசாம இரு’ பால் ஹலோ என்றவுடன் ஒரு பெண் அவசரமாக சொன்னாள். அவளது குரல் தயங்கியது. சேங்க் இருக்கிறாளா என அறிய விரும்பினாள்.   ‘அவள் இங்கில்லை. என்ன விஷயம் என்ற சொல்ல முடியுமா?’   டயர் ஃபிரைன் என்று தன் பெயரைச் சொல்லி ஒரு தொலைபேசி எண்ணையும் தந்தாள்.  குறிப்பேட்டில், அன்று காலையில் கிளிவ்லேண்டிலிருந்து அழைத்த ஒரு                  வரனான  பால் மஜூம்தாரின் பெயருக்குக் கீழே பால் அவள் பெயரை எழுதிவைத்தான்.   மறுநாளும் டயர் மீண்டும் அழைத்தாள். அவள் இல்லையென்று மறுபடியும் சொன்ன பால் அவள் அந்த வார கடைசி வரையில் வரமாட்டாள் என்பதையும் சேர்த்துச் சொன்னான்.   ‘எங்கே போயிருக்கிறாள்?’ டயர் கேட்டாள்.   ‘வெளிநாடு சென்றிருக்கிறாள்’   ‘கெய்ரோவிற்கா?’   இப்படி அவள் கேட்டது அவனுக்கு வியப்பாக இருந்தது. ‘இல்லை. லண்டனுக்கு’   ‘லண்டனுக்கா?’ அவள் திருப்பிக் கேட்டாள். அவளது குரலில் அப்பாடா என்பதுபோலிருந்தது. ‘லண்டனா? நல்லது. நன்றி’.   நான்காம் முறை அழைத்தபோது இரவு வெகு நேரமாகியிருந்தது. பால் தூங்கிப்போயிருந்தான். கீழ்த்தளத்திற்கு இருட்டிலேயே தொலைபேசியைத் தேடிச் சென்றான்.   ‘நான்தான் டயர்’ என்னவோ அவள்தான் தொலைபேசியை ஓடிவந்து எடுத்தவள்போல மூச்சுவாங்கியது அவள் குரல்.   மின் விளக்கின் விசையை அழுத்திய அவன் கண்ணாடிக்கு பின்னிருந்த தன் கண்களை கசக்கியபடி சொன்னான் ‘நான்தான் சொன்னனே, சேங்க் இன்னும் வரலைன்னு’   ‘எனக்கு சேங்க் கிட்ட ஒண்ணும் பேசவேண்டாம்’ சொற்களை மென்று துப்பினாள்.

சேங்கின் பெயரை தேவைக்கதிகமான வெறுப்புடன் உச்சரிப்பதுபோலிருந்தது.   டிரம்பட் ஒன்று மென்மையாக இசைப்பதை பால் கேட்டான். ‘அவகிட்ட பேசவேண்டாமா?’   ‘இல்லை. உண்மையில் நான் ஒரு கேள்வி கேட்கணும்’ என்றாள் அவள்.   ‘கேள்வியா?’   ‘ஆமாம்’ சற்றே இடைவெளி. கண்ணாடித் தம்ளரில் பனிக்கட்டி துண்டொன்று விழும் ஓசை. கிறக்கத்துடன் அவள் குரல் ஒலித்தது. ‘உன்னோட பேர் என்ன?’   அவன் தன் கண்ணாடியைக் கழற்றினான். அறை முழுவதும் மங்கலாகியது. அவனிடம் ஒரு பெண் கடைசியாக எப்போது அப்படிக் கேட்டாள் என்று அவனுக்கு ஞாபகமில்லை.   ‘பால்’ என்றான்.   ‘பால்’ திருப்பிச் சொன்னவள் ‘இன்னொரு கேள்வி கேட்கலாமா? பால்’.   ‘என்ன?’   ‘சேங்க்கைப் பத்தி’   அவன் சுதாரித்துக்கொண்டான். மறுபடியும் அவள் அந்தப் பெயரை கனிவின்றி சொன்னாள். ‘சேங்கைப் பத்தி என்ன?’   டயர் சற்று பொறுத்து கேட்டாள். ‘அவள் உன்னுடன் வசிப்பவள், சரியா?’   ‘சரிதான்’.   ‘அப்ப அவங்க ரெண்டு பேரும் சொந்தக்காரங்கன்னு உனக்குத்  தெரியும்தானே?’   ‘யார்?’   ‘சேங்கும் பாரூக்கும்’   அனைத்தையும் தீர்க்கமாக பார்க்கும் பொருட்டு கண்ணாடியை மறுபடியும் போட்டுக்கொண்டான். அவளது ஆர்வத்தால் அவன் நிலைகுலைந்துவிடவில்லை. அது அவளுக்கு தேவையில்லாதது என்று அவளிடம் சொல்ல நினைத்தான். ஆனால் அவ்வாறு அவன் சொல்வதற்கு முன்பே டயர் மெல்ல அழத்தொடங்கிவிட்டாள்.   கனப்பின் மேலிருந்த கடிகாரத்தில் மணி பார்த்தான். அதிகாலை மூன்றாகவிருந்தது. அது அவன் தப்புதான். அந்த நேரத்தில் அவன் தொலைபேசியை எடுத்திருக்கக்கூடாது. அவளிடம் அவன் தன் பெயரை சொல்லியிருக்கக் கூடாதென்று நினைத்தான்.   அவளை கேட்டு சலித்தவனாய் சிறிது நேரம் கழித்து பால் கேட்டான் ‘டயர் இன்னுமா பேசிட்டிருக்கே’.   அவள் அழுவதை நிறுத்திவிட்டாள். அவளது மூச்சு திணறி அவன் காதுகளைத் துளைத்தது.   ‘நீ யார்னே எனக்குத் தெரியாது. நீ என்னை ஏன் கூப்பிடறேன்னு எனக்குப் புரியலை’ என்றான் பால்.   ‘நான் அவனை காதலிக்கிறேன்’   தொலைபேசியை அவன் வைத்துவிட்டான். இதயம் படபடத்தது. உடனடியாக குளிக்கவேண்டும் போலிருந்தது. அந்த குறிப்பேட்டிலிருந்து அவளது பெயரை அழித்துவிடவேண்டுமென விரும்பினான். தொலைபேசியை அவன் உற்றுப் பார்த்தான். சேங்கின் கருப்பு நிற கைரேகைகளின் மிச்சத்தை இப்போதும் சில இடங்களில் பார்க்க முடிந்தது. குளிர்கால விடுமுறை தொடங்கிய பின் முதன்முறையாக வீட்டின் தனிமையை அவன் உணர்ந்தான். இது பொய்யான அழைப்பாக இருக்க வேண்டும். அவள் சொல்வது வேறு யாராவது சேங்காக இருக்கவேண்டும். சந்தேகத்தை கிளப்பி பாரூக்கிடமிருந்து அவளை பிரிப்பதற்காக,ஒரு வேளை அவளது                 இந்திய வரன்களில் ஒருவனின் சதியாகவும் இருக்கலாம். லண்டனுக்கு போவதற்கு முன்னால், பாலுக்கு தெரிந்தவரையில், சண்டைகள் தணிந்து சேங்கிற்கும் பாரூக்கிற்கும் இடையிலான உறவு அப்படியேதானிருந்தது. முன்னறையில் ஒரு பழுப்பு நிற தோள்பையையும் ஆண்கள் வண்டியோட்டும்போது அணியும் கையுறைகள் ஒரு ஜதையையும் தாளில் சுற்றி அவள் தயார் செய்து கொண்டிருந்தாள். அவள் புறப்படுவதற்கு முந்தைய இரவு பிபாவில் அவர்கள் இருவருக்கும் இரவு உணவிற்காக முன் பதிவு செய்திருந்தாள். பாரூக்தான் அவளை விமான நிலையத்துக்கு அழைத்துச் சென்றான்.

மறுநாள் காலை தொலைபேசி மணியொலிதான் பாலை எழுப்பியது. மணியொலிப்பதைக் கேட்டபடி அவனது ஜன்னலுக்கு வெளியே சாம்பல் நிற கிளைகள் அசைவதை பார்த்துக்கொண்டே படுக்கையில் கிடந்தான். அவன் பனிரெண்டு எண்ணும் வரையில் மணியொலித்தது. அரைமணி நேரம் கழித்து மறுபடி ஒலித்தது. மீண்டும் அவன் அதை காதில் போட்டுக்கொள்ளவில்லை. மூன்றாவது முறை ஒலித்தபோது அவன் சமையலறையில் இருந்தான். அது நின்றவுடன் தொலைபேசியை அதன்                 இணைப்பிலிருந்து  துண்டித்தான்.   இரவு உணவிற்குப் பிறகு இணைப்பை மறுபடி பொருத்தினான். மறுபடி அழைப்பெதுவும் வரவில்லை. என்றாலும் அவன் மனம் தொடர்ந்து அலைந்தது. அவள் மீண்டும் முயற்சிப்பாள் என்று ஏதோவொன்று சொன்னது. சேங்க் எப்போது திரும்பி வருவாளென்று அவளிடம் சொல்லிவிட்டான். அவ்வாறு சொன்னது தவறு என்று பட்டது. ஒருவேளை டயர் பாரூக்கைக் காதலிப்பதைக் குறித்து நேராக சேங்கிடம் பேசுவதற்காக காத்திருக்கலாம். அவனிடம் சொன்னதுபோலவே சேங்கிடமும் டயர் பாரூக்கை காதலிப்பது குறித்து சொல்லக்கூடும். தூங்கப்போவதற்கு முன்பு பஃபலோவில் அவனது அத்தை வீட்டிலிருந்து பரிசாக வந்திருந்த தீவாரிலிருந்து ஒரு பெக் ஊற்றிக் கொண்டான். பிறகு அவனிடம் டயர் தந்திருந்த எண்ணை சுழற்றினான். உடனடியாக உற்சாகமான குரலுடன் அவள் பேசினாள்.   ‘டயர், நான் பால்’   ‘பால்’ அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள்.   ‘நேத்து ராத்திரி நீ எங்கிட்ட பேசினே, நான் சேங்கோட வசிப்பவன்’.   ‘ஆமாமா., பால்,.நீ போனை வச்சுட்டியே, பால்’ இப்போதும் அவள் குடித்திருப்பதுபோல்தான் இருந்தது. ஆனால் உற்சாகமாக இருந்தாள்.   ‘நான் சொல்றத கவனி. அப்படி செஞ்சதுக்கு என்னை மன்னிச்சுடு. நீ நல்லா இருக்கியான்னு தெரிஞ்சுக்கலாம்னுதான் நான் போன் பண்ணினேன்’.   டயர் வெட்கப்பட்டாள். ‘சந்தோஷம் பால்’   சிறிது நேரம் கழித்து அவன் சொன்னான் ‘அப்பறம்… நீ என்னை மறுபடி கூப்பிட வேண்டாம்னு சொல்றதுக்காகவும்தான்’.   ‘ஏன்?’ அவளது குரலில் பதற்றம் தெரிந்தது.   ‘ஏன்னா நீ யார்னே எனக்குத் தெரியாது’ என்றான்.   ‘என்னைப் பத்தி உனக்குத் தெரியனுமா, பால். என்னை எல்லாருக்குமே பிடிக்கும்’ என்றாள்.   ‘நான் இப்ப போகணும்’ அவளை சீண்டிவிடக்கூடாது என்ற நம்பிக்கையுடன் உறுதியாகச் சொன்னான். ‘வேணா நீ வேற யார்கிட்டயாவது பேசலாமே? யாராவது ஒரு  நண்பர்கிட்ட.’   ‘ஃபிரெட்டி என்னோட நண்பன்தான்’   பாரூக்கை, அவனது செல்லப்பெயர் சொல்லி அழைத்தது, முந்தைய இரவைப் போலவே அவனை நிலைகுலையச் செய்தது. ஹார்வார்டில் டயர்  பாரூக்கின் மாணவியென்றும்  வயதில் மூத்த ஆணிடம் கவர்ச்சிகொண்ட இளம்பெண் அவள் என்றும்                  நேற்றிரவு  அவன்  எண்ணியிருந்தான். தப்பான எண்ணத்துடன் அவள் வகுப்பறையின்               கடைசி பெஞ்சில்உட்கார்ந்திருப்பது போலவும் அவனுடைய அலுவலகத்தில்               சந்திப்பதுபோலவும் அவன் கற்பனை செய்திருந்தான். இப்போது ஒரு சாதாரண ஆனால்               விஷமத்தனமான கேள்வி பாலின் மனதில் எழுந்தது.   ‘உனக்கு எப்படி பாரூக்கை தெரியும்.’ ஏதோ ஒரு விருந்தில் உட்கார்ந்துகொண்டு பேசுவதுபோல அவன் மிக சாதாரணமாகக் கேட்டான்.   அவள் பதில் சொல்வாள் என்று அவன் எதிர்பார்க்கவில்லை. அவளிடம் கோபித்துக்கொண்டு பதில் சொல்லாமல் அவன் இணைப்பைத் துண்டித்ததுபோல அவளும் செய்யக்கூடும் என்றே எண்ணினான். ஆனால் இருவருமே வெகு இயல்பாக                 பேசத் தொடங்கிவிட்டார்கள். டயர்தான் நிறையப் பேசினாள். சொந்த ஊர் வான்கூவர் என்றும் தனது பதின்பருவத்தில் அவள் வீட்டு அலங்காரம் குறித்த படிப்பில் சேர்வதற்காக பாஸ்டனுக்குக் குடிபெயர்ந்ததாகவும் பாலிடம் சொன்னாள்.

ஒன்றரை வருடங்களுக்கு முன்பு ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை பிற்பகலில் செளத் எண்டில் ஒரு சிற்றுண்டிக் கடையிலிருந்து வெளியே வந்த போதுதான் பாரூக்கை அவள் சந்தித்தாள். அந்த கட்டிடத்தின் பாதி வழி வரை அவளைப் பின்தொடர்ந்து வந்த அவன் அவளது தோளைத் தட்டி நிறுத்தி கட்டுப்படுத்தமுடியாத ஆவலுடன் அவளை ஏற இறங்கப் பார்த்தான். ‘நீ கற்பனையே செய்யமுடியாது. அத நெனச்சா எப்பிடியிருக்கும்னு நீ கற்பனையே செய்யமுடியாது’ அந்த கணத்தை நினைவுகூர்ந்தவளாய் டயர் சொன்னாள். என்னதான் சொன்னாலும் அவன் நல்லபடியாகத்தான் நடந்துகொண்டிருக்கிறான். அவர்களது முதல் சந்திப்பிற்கு அவர்கள் வால்டன் பாண்டுக்குச் சென்றிருக்கிறார்கள். அதன் பின் அவளது வீட்டுக்குப் பின்னாலிருக்கும் தோட்டத்தில் சோளமும் தக்காளியும் மீனும் பொறித்துத் தின்றபடி பொழுதைக் கழித்திருக்கிறார்கள். ஐந்து ஏக்கர்களில் பரந்து கிடக்கும் அவளது பழைய பண்ணை வீடு அவனுக்கு ரொம்பவும் பிடித்திருந்தது. அவனது வீட்டு சமையலறையை புனரமைப்பதற்கான வரைபடத்தைப் போட்டுத்தரும்படி அவளிடம் அவன் கேட்டான். மே தினத்தன்று அவர்கள் இருவரும் சேர்ந்து சுனாபி மலையில் ஏறியிருக்கிறார்கள். அவன் எந்த அளவு நம்புவான் என்று நிச்சயமில்லாமல் பாலிடம் அவள் வேறு பல விஷயங்களையும் சொன்னாள். ஒரு  வேளை அவர்கள் இருவருமே உண்மையாய் இருந்து பாரூக் டயர்                  இருவரிடையேயும் காதல் முழுமையாக மலர்ந்திருக்கலாம் அல்லது               தனிமையிலிருந்து போதையில் ஆழ்ந்திருப்பவர்கள் சிலசமயம் தாங்களாகவே               சிலவற்றை கற்பித்துக்கொள்வது போல டயர்தான் இதெல்லாவற்றையும் கற்பித்துக்கொண்டிருக்கலாம். ஒரு கட்டத்தில் முன்னறையில் உலாவியபடியே அவன் சேங்கின் அறைக் கதவைத் திறந்து திரைச்சீலை முன்னிருந்ததுபோலவே கட்டப்பட்டுள்ளது என்பதை உறுதி                  செய்துகொண்டான்.   ‘நீ எப்படி?’ சட்டென்று டயர் கேட்டாள்.   ‘நான் எப்படியா?’   ‘அதான், இங்கே நான்பாட்டுக்கு சொல்லிட்டே போறேன். உங்கிட்ட இருந்து பதிலே இல்லை. பால் நீ எப்படி? சந்தோஷமா இருக்கியா?’   ஒரு மணிநேரத்தை இவளுக்காக அவன் தியாகம் செய்திருக்கிறான். வெகு நேரமாய் போனை காதில் வைத்து அழுத்திக்கொண்டிருந்ததில் அவனது காது மடல்கள் வலித்தன. ‘இது என்னை பத்தியில்லை’ சேங்கின் அறைக் கதவை சாத்தியபடியே அவன் எச்சிலை விழுங்கிக்கொண்டான். ‘இது சேங்கப்பத்தி’.   ‘அவங்க ரெண்டுபேரும் சொந்தக்காரங்கதானே?’ டயர் சொன்னாள்.

அவள் சொன்னது அவன் காதில் விழவில்லை. ‘அப்படித்தானே?’   அசைக்கமுடியாத உறுதியுடன் கூடிய நிர்பந்தத்துடன் அவள் அவனிடம் கேட்டாள். அவள் சொன்னதனைத்தும் உண்மையென்று அவன் அறிவான். அவனுடைய                 தேர்வின்போது அவன் உணர்ந்துகொண்டதைப் போல, தெரஸாவின் சொற்கள்               உணர்த்தியதைப்போல.   ஏதோவொன்று தவறாக நடக்கப் போகிறது என்று அவன் அறிந்துகொண்டான்.   சேங்கும் பாரூக்கும் உறவினர்கள் அல்ல’ என்றான் அவன். அவன் சொல்லும் தகவல் அவளை உருக்குலைத்துவிடும் என்று தெரிந்தே, ஒருவித விநோதமான               உள்ளார்ந்த ஆற்றலுடன் அவன் பேசினான்.   அவள் மெளனமாயிருந்தாள்.   ‘அவர்கள் இருவரும் காதலர்கள்’ என்றான். ‘தீவிரமாய் காதலிப்பவர்கள்’   ‘அப்படியா?’ அவளது குரல் சவாலிடுவது போலிருந்தது. ‘எவ்வளவு தீவிரம்?’   ஒரு நிமிடம் யோசித்தான். ‘வாரத்துக்கு நான்கைந்து நாட்களாவது இராத்திரியில் அவர்கள் இருவரும் சந்தித்துக்கொள்கிறார்கள்.’   ‘சந்திக்கிறார்களா?’ பாலுக்கு திருப்தியளிக்கும் வகையில் அந்த செய்தியால் அவள் புண்பட்டிருப்பது தெரிந்தது.   ‘ஆமாம்’ என்றவன் மேலும் சொன்னான். ‘மூன்று வருடங்களுக்கும் மேலாக இருவரும் ஒன்றாக இருக்கிறார்கள்’.   ‘மூன்று வருடங்களாகவா?’. அவள் மறுபடியும் அழத்தொடங்கிவிடுவாளோ என்று பால் எண்ணுமளவுக்கு அவளது சொற்கள் தழுதழுத்தன. ஆனால் மறுபடி அவள்                 பேசும்போது அவளது குரல் தெளிவாக ஒலித்தது. ‘இருக்கலாம். ஆனால் நாங்க ரெண்டு               பேருமே  தீவிரமானஜோடிதான். நேற்று அவன் கெய்ரோவிலிருந்து திரும்பியபோது நான்தான் அவனை விமான நிலையத்திலிருந்து அழைத்துக்கொண்டு வந்தேன்.                 இன்னிக்கு இராத்திரி நான் அவனை பாத்துட்டுதான் வர்றேன். இங்கெ என் வீட்டுல ராத்திரி சாப்பிட வந்தான் அவன். மாடிப்படியில வெச்சு என்னோட அவன் சந்தோஷமாயிருந்தான், பால். ஒரு மணிநேரங்கூட ஆகலை இன்னும். என்னோட தொடையில அவனோட ஈரம் இன்னும் இருக்கு பாரு’.   வீட்டுக்கு நிறையப் பரிசுப்பொருட்களுடன் சேங்க் லண்டனிலிருந்து திரும்பினாள். சிவப்புத்தாளில் சுற்றிய கிட்கேட்டுகளும் ஹார்டஸ்லிருந்து தேயிலையும், மர்மலாடும், சாக்லேட் தடவிய பிஸ்கட்டுகளும் கொண்டுவந்தாள். சேங்கின் அக்கா குழந்தை தன் சிறிய சிரித்த முகத்தை சேங்கின் முகத்தோடு வைத்து அழுத்திக்கொண்டிருக்கும் புகைப்படம் குளிர்சாதனப்பெட்டியின் மீது இடம் பிடித்தது. பாரூக் அவளை வீட்டுக்குக் கொண்டுவந்து விட்டுப்போனதை பால் தன் அறையிலிருந்து பார்த்தான். கடைசியில் பால் அந்த அழகான மாடிப்படிகளின் வழியாக கீழ்த்தளத்துக்குப் போனான். சேங்க் இல்லாமல் வேறொருத்தியின் மீது பாரூக் நிர்வாணமாய் படுத்திருப்பது போன்ற அந்த காட்சி அவனுக்குள் அவசரமாய் மின்னலிடாமல் இப்போதெல்லாம் அவனால் படிகளில் இறங்க முடிவதில்லை. சமையலறைக்குச் சென்று அலமாரியைத் திறந்து                  தீவாரை எடுத்தான்.

மதுவை அவன் ஊற்றுவதைப் பார்த்துவிட்டு ஆச்சரியத்தில் புருவங்கள் உயர ‘அட, இங்க எல்லாம தலகீழா மாறிப்போச்சு’ என்று புன்னகையுடன் சேங்க் சொன்னாள்.   ‘என்ன சொல்ற நீ?’   ‘நீ குடிக்கறயே. எனக்குத் தெரிஞ்சிருந்தா இந்த கிட்கேட்டுக்கு பதிலா டியூட்டி ஃப்ரீ கடையிலிருந்து கொஞ்சம் சரக்கு வாங்கிட்டு வந்திருப்பேன்.’   அவனுக்காக அவள் பரிசு வாங்கி வருவதைப் பற்றிய நினைப்பு அவனை சோர்வடையச் செய்தது. அவர்கள் இருவரும் நட்புடன்தான் இருக்கிறார்கள் ஆனால் நண்பர்கள் அல்ல. ஒரு கோப்பை ஸ்காட்சை அவன் அவளிடம் தர அவள்                  வாங்கிக்கொண்டாள். இருவரும் மேசையில் உட்கார்ந்தார்கள். அவளுடைய               கோப்பையில் தன்னுடைய  கோப்பையைமோதினான்.   அவளுக்காக பால் வாங்கி வைத்திருந்த தபால்களை அவள் அடுக்கத் தொடங்கினாள். அவளுடைய தலை முடி கொஞ்சம் அளவு குறைந்திருந்தது. காட்டமான                  ஏதோவொரு தைல மணத்துடன் இருந்தாள் அவள்.   ‘எனக்கு டயர்ன்னு யாரையும் தெரியாது’ குறிப்பேட்டில் அவளுக்காக எழுதிவைத்திருந்த குறிப்புகளைப் படித்தபடியே சொன்னாள். ‘எதுக்குன்னு அவள் சொன்னாளா?’   அவன் தன் கோப்பையை காலி செய்திருந்தான். மது ஏற்கனவே அவனை வசப்படுத்தியிருந்தது. அவன் தலையாட்டினான்.   ‘நான் என்ன செய்யணும்னு எனக்குத் தெரியலை’   ‘எதப் பத்தி?’   ‘நான் இப்ப அவளை மறுபடி கூப்பிடணுமா?’   அவன் எழுந்து இரண்டாவது கோப்பைக்காக ஐஸ் துண்டங்களை எடுப்பதற்காக குளிர்சாதனப் பெட்டியைத் திறந்தான். மறுபடி அவன் திரும்பி வந்தபோது அவள் அந்தப் பெயரை பென்சிலால் அடிப்பதைக் கண்டான். ‘அத விடு. அவள் எதாவது போன்ல வியாபாரம் பேசறவளாவோ வேற எதாவதா இருக்கலாம்’.   சேங்கைத் தவிர்ப்பது சுலபம். எப்போதுமே பாலுக்கு அவ்வளவாய் விருப்பமிருக்காத சிமெண்ட் தரையும் இரும்பு அலமாரிகளும் எவருடையது என்றில்லாத தத்துவக் கிறுக்கல்களைக் கொண்ட சுவர்களுமாயிருக்கும் பல்கலைக் கழக நூலகத்தில்தான் பொழுதைக் கழிக்கத் தொடங்கினான்.

ஈரமும்                  சோம்பலுமான வசந்தகாலத்திற்கு குளிர்பருவம் வழிவிட பாலின் படுக்கறை ஜன்னலில் காற்றுடன் கூடிய மழைச் சாரல்கள் மோதின. தொலைபேசி ஒலித்தபோதெல்லாம் அவன் பதிலளிக்கவில்லை. சேங்க் திரும்பிய பிறகான ஆரம்ப நாட்களில் சேங்கிடம் பேச வேண்டுமென்று டயர்தான் அழைக்கிறாள் என்றே ஒவ்வொரு முறையும் அவன் நம்பியிருந்தான். ஆனால் டயர் கூப்பிடவேயில்லை. அவள் அவனிடம் சொன்ன விஷயங்களெல்லாம் அவனது நினைவிலிருந்து மெல்ல தேய்ந்திடத் தொடங்க அவன் அவளது குரலுக்காகக் காத்திருந்தான். ஆனால் எல்லா நாடகங்களுக்கும் கவிதைகளுக்கும் கட்டுரைகளுக்கும் நடுவில் அவளுடனான உரையாடல்களும் திடமாக அவனது மூளையில் இடம்பிடித்துக் கொண்டுவிட்டன. நீர்மட்டத்துக்கு மேலாக தலைகளை இருத்திக்கொண்டு இருவர் வால்டன் குளத்தில் நீந்துவதை அவன் கண்டான். ஆனால் நாளாக நாளாக இரவுகளில் பாரூக்குடன் உண்பதற்காக சேங்க் சென்றுவிடத் தொடங்கினாள். சமையலறை மேசையில் இருந்தபடி கோடையில்               கெய்ரோ செல்வதற்காக அவனது கடனட்டை எண்ணை ஒரு தாளில் எழுதி               வைத்துக்கொண்டு டிக்கெட்டுகளைமுன்பதிவு செய்துகொண்டிருக்கிறாள் அவள்.               இரண்டு மாதங்களாகிய பிறகும் டயர் அழைக்கவேயில்லை. அவள் அழைக்கக்கூடும்               என்று அஞ்சுவதையும் பால் விட்டுவிட்டான்.   வசந்தகாலத்தின்போது பால் ஒரு வாரகாலம் படிப்பை நிறுத்திவிட்டு ஓய்வெடுக்கத் தீர்மானித்தான். ‘எல்லாத்தையும் போட்டுத் திணிக்காதே. முதல் தடவை அதுமாதிரிதான் ஆகியிருக்கனும். கரிபியன் தீவுக்குப் போயிட்டு வா’ என்று அவனது ஆலோசகர் யோசனை சொன்னார். ஆனால் பால் அப்படிச் செய்யாமல் வீட்டிலேயே இருந்தான். ஆனால் தான் விடுமுறையில் இருப்பதாய் தனக்குத்தானே அறிவித்துக்கொண்டான். பிரேட்டில் தியேட்டரில் நிறைய சினிமாக்கள் பார்த்தான். கெசலட் செய்வதில் இரண்டு நாட்களை செலவிட்டான். புத்தகம் எதையும் கொண்டுசெல்லக்கூடாதென்ற கட்டுப்பாட்டுடன் ஒரு நாள் வெல் பிளீட்டுக்கு போனான். கன்கார்டுக்கு வண்டியிலேயே போய் எமர்சனின் வீட்டைப் பார்த்துவிட்டு வருவதென்று தீர்மானித்தான். சனிக்கிழமைக் காலையில்தான் வண்டியில் இருந்த சங்கிலியைப் பழுதுபார்க்கவேண்டுமென்றுத் தெரிந்தது. வண்டியை நடைபாதைக்குக் கொண்டுவந்து நிறுத்திவிட்டு மேலே பார்த்தபோது போனின் வயர் அதிகபட்ச தூரம்வரையில் நீண்டு கிடக்க சேங்க் தொலைபேசியில் பேசிக்கொண்டிருப்பது தெரிந்தது.   ‘இப்ப ஒரு அதிசயம் நடந்தது’ என்றாள்.   ‘என்ன?’   ‘டயர்ங்கற அந்தப் பொம்பளைதான் பேசினா. நான் ஊருக்குப் போயிருந்தப்ப நீ கூட எழுதி வச்சிருந்தியே’   பழுதுபார்க்கும் கருவிகளடங்கிய பெட்டியில் எதையோ தேடுவது போல பால் குனிந்துகொண்டான். ‘பாரூக்கிட்ட பேசனும்ன.’

சேங்க் தொடர்ந்து சொல்லிக்கொண்டேயிருந்தாள். ‘அவனோட நண்பியாம். எதோ ஊருக்கு வெளியிலிருந்து அவனைப் பாக்கறதுக்குன்னு வராளாம்’.   டயர் அதுமட்டும்தான் சொல்லியிருக்கிறாள் என்று அறிந்துகொண்ட நிம்மதியுடன் அவன் சொன்னான் ‘ஓ அதுக்குதான் அவ கூப்பிட்டிருப்பா போல’   ‘அவன் எந்த டயரப்பத்தியும் ஒருதடவை கூட பேசினதில்லையே’   ‘அப்படியா?’   மடியில் தொலைபேசியை வைத்துக்கொண்டு சேங்க் சாய்வுநாற்காலியில் உடம்பை சாய்த்துக்கொண்டு உட்கார்ந்தாள். நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தவள் பேசுகருவியை எடுக்காமலேயே விரல்போன போக்கில் எண்களை அமுக்கினாள். ‘பாரூக்குக்கு நண்பர்கள் யாரும் கிடையாது. அவனை எனக்கு தெரிஞ்ச நாளிலேருந்து அவன் ஒரு நண்பனைக்கூட எனக்கு அறிமுகம் செஞ்சு வெச்சது கெடையாது. உண்மையிலே நான்தான் அவனோட ஒரே நண்பி’ என்றாள். பாலை அவள் வேண்டுமென்றே பார்த்தாள். பாலிற்கும் நண்பர்கள் யாரும் கிடையாது, இருவருமே ஒரே மாதிரிதான்               என்று குத்திக்காட்டுகிறாளோ என ஒரு கணம் பயந்தான். ‘அதெல்லாம் சரி, ஆனா அவளுக்கு என்னோட நம்பர் எப்படிக் கெடைச்சுது?’ எனக் கேட்டாள்.   பாரூக்கின் முகவரிப் புத்தகத்தில் தான் அதைப் பார்த்ததாக டயர் பாலிடம் ஒப்புக்கொண்டிருந்தாள். ‘எஸ்’ க்கான பக்கத்தில் சேங்கின் பெயரை அவன் எழுதிவைத்திருந்தது அவளுக்கு சுலபமாகிவிட்டது. அவளை தன் உறவுக்காரப் பெண் என்று சொன்னவிதம் டயரை சந்தேகப்பட வைத்தது. எழுந்து நின்ற பால் தலையை ஆட்டிக்கொண்டே வண்டியின் பிரேக்கை அழுத்தினான். ‘தெரியலை. பாரூக்கிட்டயே கேக்கலாம்னு நெனக்கறேன்.’   ‘அதான் சரி. பாரூக் கிட்டயே கேக்கலாம்’ என்றவள் எழுந்து வீட்டுக்குள் போனாள்.   கன்கார்டிலிருந்து அன்று மாலை பால் வீட்டுக்குத் திரும்பியபோது சமையலறை மேசையருகே சேங்க் உட்கார்ந்திருந்தாள். குளிர்பதனப் பெட்டியருகே சென்று மீதமிருந்த கசலெட்டை எடுத்தபோது அவள் அவனிடம் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.   ‘பாரூக் வீட்டிலேயே இல்லை. இன்னிக்கு முழுக்க அவன் வீட்டிலேயே இல்லை’ என்றாள். காலையில் பால் கேட்ட கேள்விக்கு பதில் சொல்வது போலச் சொன்னாள்.   வாணலியின் மூடியை எடுத்துவிட்டு கசலெட்டின் மீது கொஞ்சம் தண்ணிரைத் தெளித்தான். ‘நீ கொஞ்சம் எடுத்துக்கறயா?’   ‘வேண்டாம்’ முகம் சுளித்தாள்.

கசலெட்டை ஓவனில் வைத்துவிட்டு ஸ்காட்சை ஊற்றினான். தோள்களிலும் தொடைகளிலும் இதமான வலி இருந்தது. சாப்பிடுவதற்கு முன்பு குளிக்க விரும்பினான்.   சமையலறையிலிருந்து வெளியே போக இருந்தவனை நிறுத்தி அவள் கேட்டாள் ‘அந்த டயர்ங்கறவ என்னிக்குக் கூப்பிட்டா, சரியா சொல்லு’.   கால்களை ஊன்றியபடி அவளை நோக்கித் திரும்பினான். ‘எனக்கு நினைவில்லை. நீ ஊருக்குப் போயிருந்தபோதுதான்’.   ‘அவ உங்கிட்ட எதாச்சும் சொன்னாளா?’   ‘அப்படின்னா?’   ‘அவ உங்கிட்ட என்ன சொன்னான்னு சரியா சொல்லு’.   ‘ஒண்ணும் சொல்லலை. நான் அவகிட்ட பேசவேயில்லை’ என்றான். மனம் படபடத்தது. ஏற்கனவே அவனுக்கு வேர்த்திருந்தது நல்லதாய் போயிற்று. ‘நீ வந்தா கூப்பிடுன்னு மட்டுந்தான் சொன்னாள்’   ‘என்னால அவளைக் கூப்பிட முடியாதே. அவ நம்பரைக் கூட சொல்லலை. அவ ஒரு கிறுக்குன்னு நெனக்கறேன். அவ ஒரு கிறுக்குன்னு உனக்கெதாச்சும் தோணுதா?’   டயரின் கண்ணிர் அவனுக்கு நினைவிருந்தது. முன்பின் அறிந்திராத பாலிடம் அவள் ‘நான் அவனைக் காதலிக்கிறேன்’ என்று சொன்னாள். குழப்பமாக முகத்தை வைத்துக்கொண்டு அவன் சேங்கைப் பார்த்துச் சொன்னான். ‘நீ என்ன சொல்ல வர்றேன்னு எனக்குப் புரியலை’   பொறுமையிழந்தவளாய் அவள் பெருமூச்சுவிட்டாள். ‘அதக் கொஞ்சம் எடுத்துத் தரியா?’ குறிப்பேட்டைக் காட்டிக் கேட்டாள்.   குறிப்பேட்டின் ஒவ்வொருப் பக்கத்தையும் திருப்பி அதன் ஒவ்வொரு வரியிலும் விரல் வைத்து அவள் தேடத் தொடங்கியதை பால் கவனித்தான்.   ஒரு கணத்துக்குப் பின் அவன் கேட்டான் ‘என்ன தேடறே நீ?’   ‘அவளோட நம்பர்’   ‘எதுக்கு?’   ‘அவளை நான் திருப்பிக் கூப்பிடனும்’   ‘எதுக்கு?’   ‘ஏன்னா எனக்கு வேணும், பால். போதுமா?’ அவனைப் பார்த்துக் கத்தினாள்.   குளிப்பதற்காக அவன் மேல் தளத்துக்குப் போனான். சூடான தண்ணிர் அவனை நனைத்த போதும் பின்பு துவட்டிக்கொண்டபோதும் ஆவியில் ஈரம்கொண்ட                  தலைமுடியை வாரிக்கொண்டபோதும் தனக்குத் தேவையில்லாதது இது என்று               தனக்குத் தானே அவன்சொல்லிக்கொண்டான்.

மறுபடியும் அவன் கீழே வந்தபோது               அவள் மண்டியிட்டுக்கொண்டு குப்பைத் தொட்டியை கவிழ்த்துத் தேடிக்கொண்டிருந்தாள். பழைய செய்தித்தாள்களும் பத்திரிக்கைகளும் அவளைச் சுற்றி குவிந்து கிடந்தன.   ‘சனியன்’   ‘இப்ப என்ன தேடறே?’   ‘அந்த நம்பரைத்தான். எதுக்கோ அந்தப் பேப்பரை நான் கிழிச்சுப் போட்டது எனக்கு ஞாபகம் இருக்கு. அதத் தூக்கிப் போட்டுட்டேன்னு நெனக்கறேன்’. செய்தித்தாள்களையும் பத்திரிக்கைகளையும் மறுபடியும் குப்பைத்தொட்டியில் போட்டாள். ‘சனியன்’ மறுபடியும் திட்டினாள். எழுந்து நின்று அந்தத் தொட்டியை உதைத்தாள். ‘அவளோட பேரோட கடைசிப் பகுதி கூட எனக்கு நினைவில்லாத  போச்சு. உனக்கு ஞாபகமிருக்கா?’   தனக்குத் தெரிந்த அந்த விஷயத்தை தனக்குள்ளாக பொத்திவைத்துக் கொள்வதுபோல மூச்சை உள்ளிழுத்தான். ஆனால் அதே சமயம் அவளிடம் நேர்மையாக நடந்துகொள்ள வாய்த்த அந்த சந்தர்ப்பத்தை எண்ணி சமாதானமடைந்தவனாய் தலையை ஆட்டிக்கொண்டான். அவனுமே டயருடைய பெயரின் கடைசிப் பகுதியை மறந்துவிட்டான். அந்தப் பெயர் ஒரு ஓரசைச்சொல் என்பதைத் தவிர அது அவனது மூளையிலிருந்து மறைந்துபோய் விட்டது.   ‘பால். நீ நல்லாதானே இருக்கே. நான் உன்கிட்ட அப்ப கொஞ்சம் கடுமையாப் பேசிருந்தா, மன்னிச்சுடு’ என்றாள் சேங்க்.   சமையலறையின் குறுக்காக நடந்து ஓவனைத் திறந்தான். ‘ பரவால்லே விடு.

அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லை’.   பாலின் காதில் விழுமளவிற்கு ஓசையுடன் அவளது வயிறு உறுமியது. ‘கடவுளே. இன்னிக்கெல்லாம் ஒண்ணுமே நான் சாப்பிடலையே. இந்த கசலெட்டாச்சையாச்சும் கொஞ்சம் சாப்பிடறேன். நான் கொஞ்சம் சாலட் பண்ணட்டுமா?’ ஹீதர் இல்லாமல் அவர்கள் இருவர் மட்டும் சேர்ந்து சாப்பிடுவது இதுதான் முதல் முறை. அவ்வாறான ஒரு சந்தர்ப்பத்துக்காக அவன் ஏங்கியதுண்டு. சேங்க் வீட்டில் இருக்கும்போது அவன் அசெளகரியமாய் வாயைக் கட்டிப்போட்டதுபோல உணர்வான். இப்போது பயந்துபோயிருந்தான்.   ‘அவ கொஞ்சம் கிறுக்குதான்னு நெனக்கறேன்’ தண்ணிர் குழாயருகே தலையைக் குனிந்து காய்கறிகளைக் கழுவிக் கொண்டிருந்தவளின் பின்னந்தலையைப் பார்த்தபடி அவன் மெதுவாக சொன்னான். அவள் திரும்பினாள்.   ‘எப்படிச் சொல்றே? அவ கிறுக்குன்னு உனக்கு எப்படித தெரியும்?’   பயங்கரமான அந்த ஒரு விநாடியில் சத்தமாக சிரித்துவிடப் போகிறோமோ என்று கவலைப்படுமளவு அவன் பதட்டமடைந்திருந்தான். சேங்க் அவனையே உற்றுப் பார்த்திருந்தாள். குழாயில் தண்ணிர் இன்னும் கொட்டிக்கொண்டிருந்தது. திரும்பி அதை அவள் நிறுத்தினாள். இப்போது அறை முழுக்க மெளனமாயிருந்தது.   ‘அவ அழுதுட்டிருந்தா.’   ‘அழுதுட்டிருந்தாளா?’   ‘ஆமாம்’.   ‘எப்படி அழுதுட்டிருந்தா?’   ‘சும்மா அழுதுட்டிருந்தா. எதையோ நெனச்சு வருத்தப்பட்டமாதிரி.’   எதையோ சொல்ல வருவது போல சேங்க் வாயைத் திறந்தாள்.

ஒரு கணம் அது அப்படியே திறந்திருந்தது. ‘இப்ப இத நான் கொஞ்சம் சரியா கேட்டுக்கறேன். இந்த டயர்ங்கற பொம்பளை போன்ல கூப்பிட்டு எங்கிட்ட பேசணும்னு கேட்டா?’   ‘ஆமாம்’ பால் தலையாட்டினான்.   ‘நான் இல்லைன்னு நீ சொன்னே’.   ‘ஆமாம்’.   ‘அப்பறம் அவ நான் வந்தா அவளைத் திருப்பிக் கூப்பிடச் சொன்னா’.   ‘ஆமாம்’   ‘அப்பறம் அவ அழ ஆரம்பிச்சுட்டாளா?’   ‘ஆமாம்’   ‘அப்பறம் என்ன நடந்தது?’   ‘அவ்வளவுதான். அப்பறம் அவ போனை வெச்சுட்டா’   ஒரு கணம் அந்தத் தகவல்களால் திருப்தியடைந்தவள்போல சேங்க் மெல்ல தலையசைத்தாள்.அப்படியானநினைப்பை உதறுபவள்போல வேகமாக தலையாட்டினாள். ‘இதை ஏன் நீ எங்கிட்ட சொல்லலை?’   அவளிடம் கசலெட் சாப்பிடச் சொன்னதற்காக அவன் வருந்தினான். அன்றைய தினம் தொலைபேசியை எடுத்துப் பேசியதற்காக வருந்தினான். அவனது அறையில், அவனது வீட்டில், அவனது வாழ்க்கையில் சேங்கைத் தவிர வேறொரு பெண் வராது போனதற்காக வருந்தினான். ‘நான் சொன்னேன்’ இருவருக்குமிடையிலாக ஒரு கோட்டை மனதிற்குள் வரைந்துகொண்டவனாய் அவன் அமைதியாகச் சொன்னான். ‘அவ                  கூப்பிட்டான்னு நான் உங்கிட்ட சொன்னேன்.’   ‘ஆனா நீ எங்கிட்ட இந்த விஷயத்தை சொல்லலை’.   ‘அப்படியில்லை’.   நம்பமாட்டாதவளாய் அவள் முறைத்தாள். ‘இதை நான் தெரிஞ்சுக்கனும்னு உனக்குத் தோணலை?’   வேறெங்கோ பார்த்தபடி அவன் உதட்டைக் கடித்தான்.   ‘தோணலை. அப்படித்தானே?’ இப்போது அவனைப் பார்த்து அவள் கத்தினாள்.   அவன் பதில்  எதுவும் சொல்லாமல் இருக்கவும் முஷ்டியை இறுக்கிக் கொண்டு அவனை நோக்கி வந்தாள். அடிவாங்க தயாரானவன்போல அவன் தன் முகத்தை ஒருபக்கமாய் திருப்பிக் கொண்டான்.ஆனால் அவள் அடிக்கவில்லை. பதிலாக தன்னையே                 கட்டுப்படுத்திக்கொள்பவள்போல அவள் தன் தலையைப் பற்றிக் கொண்டாள்.

‘கடவுளே..பால் உனக்குஎன்ன வந்து  தொலச்சுது..’அவள் சொல்வதையே கேட்க               முடியாதது போல அவள் குரல் கீச்சிட்டது.     இப்போது அவள் அவனைத் தவிர்க்கத் தொடங்கினாள். சில நாள் இரவுகளில் அவள் வீட்டிலேயே தங்கவில்லை. ஒரு பையுடன் அவள் சார்லஸின் வண்டியில் ஏறிப் போவதைப் பால் கண்டான். இதே சமயத்தில் ஹீதர் ஏறக்குறைய கெவினுடன் வசிக்கத்  தொடங்கிவிட்டதால் அந்த வீட்டில் மறுபடியும் பால் மட்டும் தனித்திருக்க நேர்ந்தது. சேங்கை அவன் மறுபடியும் பார்க்க ஒரு வாரமாகிவிட்டது. தனியாக இருப்பதாக நினைத்துக் கொண்டு தனது அறைக் கதவைத் திறந்து போட்டிருந்தான் அவன். அவள் அவனது அறைக்கு வந்தாள். இது வரையில் அவன் பார்த்திராத ஒரு அழகான உடையிலிருந்தாள் அவள். குட்டையான கையுடன் இடுப்பில் இறுக்கிய ஒரு வெள்ளை நிற பருத்தி ஆடை. அதன் கழுத்து வெட்டு சதுரமாக இருந்ததில் அவளது கழுத்தெலும்புகள் தெரிந்தன. ‘என்ன’ என்றாள்.   ‘என்ன?’ அவளில்லாமல் போனதில் அவன் சற்றும் வருந்தவில்லை.   ‘இதப் பாரு. இதெல்லாமே ஒரு பெரிய குழப்பமா போச்சுங்கறத உங்கிட்ட சொல்லத்தான் வந்தேன். டயர் பாரூக்கோட பழைய நண்பி. கல்லூரியிலிருந்தே.’   ‘இத எங்கிட்ட நீ விளக்கிச் சொல்ல வேண்டியதில்லை’ என்றான் பால்.   ‘அவ கனடாவில, வான்கூவர்ல இருக்கறா’ அவள் தொடர்ந்து சொன்னாள்.   ‘அப்படியா’   ‘ஒரு வருஷத்துக்கு ஒரு தடவை பேசிக்குவாங்களாம். நாங்க ரெண்டு பேரும் சேர்ந்த சமயத்துல, அவன் வேற ஒரு வீட்டுல இருந்த போது என்னோட பெயரை அவன் அவகிட்ட சொல்லிருக்கான். அவ அதை ஞாபகம் வெச்சுருக்கா. அவளுக்கு இப்ப கல்யாணம்ங்கறதால அவனுக்கு பத்திரிக்கை அனுப்பனும், அவன்கிட்ட பேசனும்னு முயற்சி பண்ணிருக்கா. பாரூக்கோட புது வீட்டு முகவரியோ போன் நம்பரோ அவளுக்கு தெரியாததால, அவனோட நம்பர் டைரக்டரியில போடாததால, இங்க முயற்சி செஞ்சிருக்கா.’   தனது அபத்தமான விளக்கங்களில் மிகுந்த உற்சாகம் கொண்ட அவள் விநோதமாகத் தெரிந்தாள். அவளது கன்னங்கள் சிவந்திருந்தன.

‘ஒரே ஒரு விஷயம் பால்’.   அவன் நிமிர்ந்து பார்த்தான். ‘என்னது?’   ‘நீ சொன்னதைப் பத்தி கேக்கறதுக்காக பாரூக் அவகிட்ட பேசினான்’.   ‘நான் என்ன சொன்னேன்?’   ‘அவ அழுதான்னு சொன்னதப்பத்தி’ தனது தோள்களைக் குலுக்கிக் கொண்டாள். ‘நீ சொன்னதப் பத்தி அவளுக்கு எதுவுமே தெரியாதுன்னு அவன் சொன்னான்’. அவளது குரல் இறுக்கத்துடன் ஒலித்தது. வார்த்தைகள் வேகமாய் ஒன்றையடுத்து ஒன்றாக ஓடின.   ‘நான் கதைகட்டினேன்னு நீ சொல்றயா?’   அவள் மெளனமாக இருந்தாள்.   அவளுக்காகத் தான் அவள் அழுததைப் பற்றிச் சொன்னான். அன்றிரவு சமையலறையில் அவள் காய்கறிகளை நறுக்கி சாலட் செய்து கொண்டிருந்தபோது                  அவளை அவன்  கவனித்திருந்தான். அவளைச் சுற்றிலும் சுவர்கள் நொறுங்கி விழுவது               போலஉணர்ந்தான்.அவளை எப்படியாவது சமாதானப்படுத்தவேண்டுமென்று விரும்பினான். ஆனால் இப்போது அவளை அவள் நின்றுகொண்டிருந்த நிலைப்               படியிலிருந்து அப்படியேத் தள்ளிவிட வேண்டும் போலிருந்தது அவனுக்கு.   ‘அப்படியொரு கதைய கட்டிவிடவேண்டிய அவசியம் என்ன எனக்கு?’ தலையின் ஒரு பக்கத்தில் நரம்பு ஒன்று துடிப்பதை அவன் உணர்ந்தான்.   அவனுடன் வாதிடுவதற்கு பதிலாக கதவுச் சட்டத்தில் தலையை சாய்த்துக்கொண்டு அவனை பரிதாபத்துடன் பார்த்தாள். ‘எனக்குத் தெரியலை பால்’. அவனை அவனது அறைக்குள் இப்போதுதான் அவள் முதன்முதலாகப் பார்க்கிறாள் என்பது அவனுக்கு உறைத்தது.

ஒரு கணம் அவள் உட்காருவதற்கு இடம் தேடுவது போல                  இருந்தது. தலை நிமிர்த்தினாள்.   ‘அப்படியெல்லாம் செஞ்சா நான் அவனை விட்டுட்டு வந்திருவேன்னு நீ நிஜமாவே நம்பறயா?’   ‘அதெல்லாம் உன்னை ஒண்ணுமே பண்ணாதுன்னுதான் நான் நெனக்கறேன்’ என்றான் பால். இப்போது அவன் பற்களை கடித்துக்கொண்டிருந்தான். அவளது குற்றச்சாட்டுகளால் அவனது உடல் கனத்தது. மரத்திருந்தது. ‘நான் அப்படியெல்லாம் கதை கட்டலை’.   ‘பால், நீ என்னை விரும்பறேங்கறது வேற, எம்மேல ஆசப்பட்டேங்கறதும் வேற.’ அவள் தொடர்ந்து சொன்னாள் ‘ஆனா இப்படியொரு பொய்ய சொல்றதுங்கறது?’ அவள் நிறுத்தினாள். அவளது முகம் இப்போது என்னவோ போல, புன்னகையல்லாத ஒரு விதத்தில், கோணியது. ‘உண்மையிலயே ரொம்ப பரிதாபமா இருக்கு’. அறையை விட்டு  வெளியேறினாள்.   மறுபடியும் அவர்கள் எதிரெதிரே வர நேர்ந்தபோதும் அவனிடம் சத்தம்போட்டு பேசியதற்காக அவள் வருத்தம் தெரிவிக்கவில்லை. கோபம் கொண்டவள்போல தெரியவில்லை. பட்டுக்கொள்ளாதவளாய் இருந்தாள். மைக்ரோ ஓவனின் மீது அவள் விட்டுப் போயிருந்த ஒரு போனிக்ஸ் இதழில் நிலம் வீடு குறித்த விளம்பரங்கள் வெளியாகும் பக்கம் மடிக்கப்பட்டு அதிலிருந்த சில விளம்பரங்கள் வட்டமிடப்பட்டிருப்பதை அவன் கவனித்தான். பாரூக்கின் வீட்டிலிருந்து அவள் வந்துபோய் கொண்டிருந்தாள். பாலை அவள் பார்க்க நேரும்போதெல்லாம் ஒரு கணம்  ஏறிட்டுவிட்டு சன்னமாய் செயற்கையான புன்னகைப்பாள்.

பிறகு அவன் காணாமல்போய்விட்டது போல வேறெங்கோ பார்ப்பாள்.   மறுமுறை சேங்க் புத்தகக் கடைக்குப் புறப்பட்டு போகும் வரையில் தனது அறையிலேயே முடங்கிக் கிடந்தான் பால். அவள் போனதுமே நேராக சமையலறைக்குச் சென்று குப்பைத் தொட்டியை கவிழ்த்துப் போட்டான். குளிர்காலம் முழுக்கவே அது காலி செய்யப்பட்டிருக்கவில்லை. டயரின் தொலைபேசி எண் எழுதப்பட்ட தாளுக்காக அவன் ஒவ்வொரு செய்தித்தாளையும், பத்திரிக்கையையும் பிரித்துத்  தேடினான். சேங்கினால் தான் அதைத் தேடிக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை என்று அவன் நினைத்தான். ஆனால் அவனாலும் அதைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. டெலிபோன் டைரக்டரியை எடுத்து வைத்து, தான் எவ்வளவு கிறுக்குத்தனமாய் நடந்துகொண்டிருக்கிறோம் என்பதைப் பற்றி கவலைப்படாமல், இங்கும் அங்குமாய் புரட்டி டயர் என்ற பெயர் தட்டுப்படுகிறதா என்று பார்த்தான். பிறகு அவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தது. அவளுடைய பெயரின் கடைசிப் பகுதி. சில மாதங்களுக்கு முன்பு அன்றிரவு தொலைபேசியில் தன்னை அவள் அறிமுகப்படுத்திக்கொண்ட குரலின் ஒலியுடன் அப்பெயர் எந்தவித சிரமமுமின்றி அவனது நினைவில் மீண்டது. ‘எஃப்’ பக்கத்தைத் திருப்பினான். ¦.ஃபிரைன் என்ற  ஒரு பெயர், பெல்மாண்ட் முகவரியுடன் இருப்பதைக் கண்டான்.  தாளில் ஒரு அழுத்தமான கோடு விழும்படி அந்த பெயருக்குக் கீழே சுட்டுவிரல் நகத்தால் கீறினான்.   மறுநாள் அவன் அழைத்தான். அவளது பதிலளிக்கும் கருவியில் தன்னை அழைக்கும்படி ஒரு செய்தியை பதித்தான். அப்படி செய்த பின்பு தலைசுற்றுவதுபோல இருந்தது அவனுக்கு. ஒரு வகையில் டயர் அவனை அழைக்கப்போவதில்லை, அவளும் அவனிடமிருந்து விலகிப் போகிறாள் என்று அறிந்துகொண்டதின் பயமே அப்படியிருந்தது. அவ்வாறான ஒரு அச்சம் அவனை மீண்டும் மீண்டும் அழைக்கச் செய்து செய்திகளைத் தொடர்ந்து பதிக்கச் செய்தது. ‘டயர். நான்தான் பால். தயவுசெய்து என்னிடம் பேசு.’ என்று ஒவ்வொரு முறையும் அவன் சொன்னான்.   பிறரு ஒரு நாள் அவளே போனை எடுத்தாள்.   ‘நான் உன்கிட்ட பேசணும்’ என்றான்.   அவனுடைய குரலை அவள் கண்டுகொண்டாள். ‘தெரியும். பால் நான் சொல்றதக் கேளு’   அவளது பேச்சினூடாகக் குறுக்கிட்டான். ‘நீ செய்யறது சரியில்லை.’ என்றான்.   நூலக வாசலில் இருந்த ஒரு பொதுத்தொலைபேசிக் கூண்டில் அவன், நுழைவாயில் காவலனிடம் மாணவர்கள் தங்களது அடையாள அட்டைகளை அவசரமாய் காட்டியபடி போவதைப் பார்த்தபடி இருந்தான். மேலும் சில்லறைகளுக்காக தனது பாக்கெட்டைத் துழாவினான். ‘நீ பேசும்போது நான் பொறுமையா கேட்டேன். நான்                  உங்கிட்ட பேசியிருக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை.’   ‘தெரியும். என்னை மன்னிச்சுடு. நான் செஞ்சது தப்புதான்’ இப்போது அவள் எந்தவிதத்திலும் போதையிலிருப்பவள் போலவோ தடுமாறுபவள்போலவோ வருத்தப்பட்டவள்போலவோ தெரியவில்லை. வெகு சாதாரணமாய், பணிவுடன் ஆனால் அவசரத்திலிருந்தாள்.   ‘நீ என்னிடம் சொன்ன பிற விஷயங்களையெல்லாம்கூட நான் அவளிடம் சொல்லவில்லை’. அவன் பேசி முடிப்பதற்காக ஒரு மாணவன் வெளியே காத்திருப்பதை                 அவன் கவனித்தான்.

பால் தனது குரலைத் தணித்தான். சற்றே பதட்டமடைந்ததை உணர்ந்தான். ‘அந்தக் கதையெல்லாம் ஞாபகமிருக்கா?’   ‘தயவுசெஞ்சு இதப் பாரு. நான்தான் மன்னிப்புக் கேட்டுட்டேனில்ல. ஒரு நிமிஷம் பொறு’ அழைப்பு மணியொலிப்பது பாலுக்குக் கேட்டது. ஒரு நிமிடத்துக்குப் பிறகு அவள் மறுபடியும் பேசினாள். ‘இப்ப நான் போகணும். மறுபடியும் நானே பேசறேன்’.   ‘எப்ப?’ அவனை தவிர்ப்பதற்காக அவள் நடிக்கிறாள், பொய் சொல்கிறாள் என்று பயந்தவனாய் வலியுறுத்தினான். ஜனவரி மாதத்தில் டயர் பேசிக் கொண்டிருந்தபோது இணைப்பைத் துண்டிக்க விரும்பினான் பால், அவளோ பேசுவதைக் கொஞ்சம் கேட்கவேண்டும் என்று கெஞ்சியிருந்தாள்.   ‘அப்பறம்..இன்னிக்கு ராத்திரி’ என்றாள்.   ‘எப்பன்னு எனக்குத் தெரியனும்’.   பத்து மணிக்கு அழைப்பதாய் அவள் சொன்னாள்.   தொலைபேசி இணைப்பை துண்டித்த உடனேயே, ரிசீவர் இன்னும் கையில் இருக்கும்போதே, அந்தத் திட்டம் அவனுக்குத் தோன்றியது. நூலகத்திலிருந்த வெளியேறிய அவன் நேராக பக்கத்திலிருந்த ஒரு ரேடியோ சேக்                 கடைக்குச் சென்றான். ‘எனக்கு ஒரு போன் வேணும்’ என்று விற்பனையாளனிடம்               சொன்னான்.   ‘இரண்டு ஜேக்குகளுடன் ஒரு அடாப்டரும் வேணும்’.   அன்றைக்கு சேங்குக்கு புத்தகக்கடையில் இரவுப் பணி. எப்போதும்போல ஒன்பது மணிக்கு வீடு திரும்பினாள். அவளுடைய தபால்களை எடுக்க சமையலறைக்கு வந்தபோது அவள் பாலிடம் ஒன்றும் பேசவில்லை.   ‘நான் டயர்கிட்ட பேசினேன்’ என்றான் பால்.   ‘இப்படி என் விஷயத்துல தலையிடறதை நீ ஏன் நிறுத்தக்கூடாது?’ ஏதோவொரு விளம்பரத் தாளை பார்த்தபடியே அவள் சாதாரணமாகக் கேட்டாள்.   ‘அவ பத்து மணிக்கு எங்கிட்ட பேசப் போறா’ என்றான் பால். ‘உனக்கு வேணும்னா அவளுக்குத் தெரியாம அவ பேசறதை நீ கேட்கலாம். நான் இன்னொரு                  போனை வாங்கி  நம்ம போன்ல போட்டு வெச்சிருக்கேன்.’   இரண்டாவது தொலைபேசியை கவனித்தவள் கையிலிருந்த விளம்பரத் தாளை கீழே போட்டாள். ‘ஜீசஸ். உன்னை என்னால நம்பவே முடியலை பால்’ என்று கத்தினாள்.   அவள் தனது அறைக்குப் போய்விட்டாள்.

பத்து மணிக்கு ஐந்து நிமிடங்கள் இருக்கும்போது அவள் வெளியே வந்து பாலின் பக்கத்தில் உட்கார்ந்தாள். மேசையின் மீது தொலைபேசிகளை வசதியாக இருத்தியிருந்தான். சரியாக பத்து மணி  ஒரு நிமிடத்திற்கு இரண்டு தொலைபேசிகளும் ஒலித்தன. பால் ஒன்றை எடுத்தான்.   ‘ஹலோ’.   ‘நான்தான்’ என்றாள் டயர்.   அவன் தலையாட்டியபடி மெதுவாக, ஜாக்கிரதையாக சேங்கிற்கு ஜாடை காட்டினான். இன்னொரு தொலைபேசியை சேங்க் எடுத்து தன் மீது படாமல் காதருகே வைத்தாள். பேசுகருவியின் கீழ்ப்பக்கம் வாயருகே இல்லாமல் அவளது தோளை நோக்கி இருக்கும்படியாக வெகு இயல்பின்மையுடன் அவள் அதைப் பற்றியிருந்தாள்.   ‘நான் ஏற்கனவே சொன்னமாதிரி, பால், நான் உன்னைக் கூப்பிட்டதுக்கு என்னை மன்னிச்சுடு. நான் உங்கிட்ட பேசிருக்கவே கூடாது’ என்றாள் டயர்.   அவள் ஆசுவாசத்துடன், பேச விரும்பியவளாய், அவசரமேதுமின்றி இருப்பதுபோலத் தெரிந்தது. பாலுக்கும் கொஞ்சம் ஆசுவாசமாயிருந்தது. ‘ஆனா நீ பேசினே’.   ‘ஆமாம்’.   ‘பாரூக்கைப் பத்தி சொல்லி அழுதே’.   ‘ஆமாம்’.   ‘அப்பறம் என்னை நீ பொய்யனாக்கினே’.   அவள் மெளனமாயிருந்தாள்.   ‘எல்லாத்தையும் நீ இல்லேன்னு சொல்லிட்டே’.   ‘அது ஃப்ரெட்டியோட திட்டம்தான்’.   ‘நீயும் அதுக்குத் துணை போயிருக்கே’ என்றான் பால். அவன் சேங்கைப் பார்த்தபடியிருந்தான். அவள் தன் மேற் பற்களால் கீழ் உதட்டைக் கடித்துக்கொண்டிருந்ததைப் பார்க்க ஒரு விதத்தில் வேதனையாயிருந்தது.   ‘நான் என்ன செய்ய முடியும் பால்?’ டயர் கேட்டாள். ‘நான் உன்கிட்ட பேசினது தெரிஞ்சதும் அவன் ரொம்ப கோபமாயிட்டான். என்னைப் பாக்கவே மாட்டேன்னுட்டான். போனை கழட்டி வெச்சுட்டான். நேரா போனாலும் பாக்கவே மாட்டடேன்னுட்டான்’.   சேங்க் உள்ளங்கையை மேசையின் விளிம்பில் வைத்து, அதைத் தள்ள வேண்டும்போல அழுத்தினாள்.

ஆனால் அவ்வாறு அவள் செய்தது, தரைவிரிப்பை தேய்த்தபடி, அவளை  அவளது இருக்கையில் பின்னகர்த்துவதாய் முடிந்தது. பால் உதட்டின் மீது விரல் வைத்தான். ஆனால் டயரைப் பொறுத்தவரை அந்த சத்தத்தை அவன்தான் ஏற்படுத்தினான் என்று உணர்ந்தான். அவள் பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.   ‘இதப் பாரு பால். இதுக்கு நடுவுலே நீ மாட்டிக்கிட்டது எனக்கு வருத்தம்தான். நான் உன்கிட்ட பேசினதுமே தப்புதான். அப்பதான் ஃப்ரெட்டி சேங்கை தன் உறவுக்காரப் பொண்ணுன்னு சொல்லிட்டேயிருந்தான். அவளை எனக்கு அறிமுகம் செஞ்சு வைன்னு கேட்டப்ப அவன் மறுத்துட்டான். மொதல்லே நான் அதைப் பெருசா நெனக்கலை. அவனோட வாழ்க்கையில நான் ஒருத்தி மட்டும்                  இல்லேங்கறது  எனக்குப் புரிய ஆரம்பிச்சுது. ஆனா அப்ப நான் அவனை காதலிக்க ஆரம்பிச்சுட்டேன்’. அவனை நம்ப விரும்பினாள் என்பதை அவள் விளக்கினாள். அவளுக்கு வயது முப்பத்தைந்து. ஏற்கனவே கல்யாணமாகி விவாகரத்தும் பெற்றவள்.  இதற்கெல்லாம் அவளுக்கு நேரமிருக்கவில்லை.   ‘ஆனால் நான் அதை முறிச்சுக்கிட்டேன்’ உணர்ச்சிவசப்படாமல் அவள் சொன்னாள்.  ‘உனக்குத் தெரியுமா, ஒரு கட்டத்துல அவன் நான் இல்லாம வாழவே முடியாதுன்னெல்லாம் நான் உண்மையிலேயே நம்பினேன். பொம்பளைங்ககிட்ட அவன் அப்படித்தான் செய்வான். அவங்களை நம்பியேதான் அவன் இருப்பான். ஒரு நூறு வேலைகளை அவங்ககிட்ட செய்யச் சொல்வான் அவன். அவங்கில்லாம அவனோட வாழ்க்கையிலே எதுவுமே நடக்காதுங்கற மாதிரி நம்ப வைப்பான். இன்னிக்கு மதியம் நீ கூப்பிட்டப்ப அவன்தான் வந்திருந்தான் இங்கே. இன்னும் அவனுக்கு என்னை பாக்கனும்ங்கறான். இன்னும் என்னை ஒரு பக்கமா வெச்சுக்கனும்னு அவனுக்கு. அவனுக்கு நண்பர்கள்னு யாருமே கிடையாது தெரியுமா? காதலிகள் மட்டுந்தான். மத்தவங்களுக்கெல்லாம் எப்படி குடும்பம், நண்பர்கள்னு வேணுமோ அது மாதிரி அவனுக்கு அவங்க வேணும்னு நான் நெனக்கறேன்.’ பல                 ஆண்டுகளுக்கு முன்பான ஒரு காதலைப்பற்றி சொல்லிக்கொண்டிருப்பதைப்போல               நியாயமாகவும் தெளிவாகவும் இப்போது அவளது குரல் ஒலித்தது. சேங்கின் கண்கள் மூடியிருந்தன. மெல்ல தன் தலையை இப்படியும் அப்படியுமாய் ஆட்டிக்கொண்டிருந்தாள். நாய் குலைத்துக்கொண்டிருந்தது.   ‘அது என்னோட நாய்தான்’ டயர் சொன்னாள். ‘ஃப்ரெட்டிய எப்பவுமே அதுக்குப் பிடிக்காது. அது ஒரு ஃபுட்பால் சைஸ்லதான் இருக்கும். ஆனா ஒவ்வொரு தடவையும் ஃப்ரெட்டி வரும்போது மாடிப்படியில இருக்கற கதவை நான் சாத்தறமாதிரி பண்ணிடும்’.   சேங்க் ஆழ்ந்த மூச்சை உள்ளிழுத்தாள். சத்தமில்லாமல் அவள் பேசுகருவியை மேசையின் மீது வைத்தாள். பிறகு மீண்டும் அதை எடுத்துக்கொண்டாள்.   ‘நான் போகணும்’ என்றான் பால்.   ‘நானுந்தான்’ டயர் ஒப்புக்கொண்டாள். ‘இப்ப நீ அவகிட்ட சொல்லணும்னு எனக்குப் படுது’.   அவனது தந்திரம் டயருக்குத் தெரிந்துவிட்டது என்றும், சேங்கும் இதை கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறாள் என்று அவளுக்குத் தெரிந்துவிட்டதோ என்றும் பயந்து அவன் திடுக்கிட்டான். ‘அவகிட்ட என்ன சொல்லணும்?’   ‘என்னைப் பத்தியும் பாரூக் பத்தியும் அவகிட்ட சொல்லு. அவளுக்கு அது தெரியணும். நீ அவளுக்கு ஒரு நல்ல நண்பன்னு தெரியுது’.   டயர் தொலைபேசியை வைத்துவிட்டாள். அதன் பிறகு நீண்ட நேரம் பாலும் சேங்கும், அங்கிருந்த ஓசையின்மையை கேட்டபடி உட்கார்ந்திருந்தார்கள். தன்னைப் பற்றி அவன் சேங்கிடம் தெளிவுபடுத்திக் கொண்டபின்பும் அவனுக்கு சமாதானமாயில்லை.  தன்னை நிரூபித்துக்கொண்ட நிறைவுமில்லை. கடைசியில் சேங்க் தன்னுடைய தொலைபேசியை வைத்துவிட்டு மெல்ல எழுந்தாள். ஆனால் வேறெந்த அசைவுமில்லை. அனைத்திலிருந்தும் தன்னை விலக்கிக் கொண்டவளாய் தெரிந்தாள். இன்னும் யாருமறியாது அவள் இருக்கவேண்டும் என்பதுபோல, மெல்லிய                ஓசையோ அல்லது அசைவோ கூட அவளது இருப்பைக் காட்டிக்கொடுத்துவிடக் கூடும்               என்பது  போல,தன்னையே கட்டுப்படுத்திக்கொண்டிருந்தாள்.   ‘என்னை மன்னிச்சுடு’ கடைசியில் பால் சொன்னான்.   அவள் தலையை ஆட்டிவிட்டு தன்னுடைய அறைக்குச் சென்று கதவைச் சாத்திக்கொண்டாள். சற்று நேரத்துக்குப் பிறகு அவன் அவளை பின்தொடர்ந்தான். அறைக்கு வெளியே நின்றான். ‘சேங்க். உனக்கு எதுவும் வேண்டுமா?’   அவளது பதிலை எதிர்பார்த்து அவன் அங்கேயே நின்றான். அறையில் அவள் நடமாடும் ஓசையை அவன் கேட்டான். கதவு திறந்தபோது அவள் உடை மாற்றியிருப்பதை                 அவன் கண்டான். நீண்ட, இறுக்கிப் பற்றும் கைகளுடன் கூடிய கருப்பு மேலங்கி. ஊதா  நிற மழைக் கோட்டை கையில் மடித்துப் போட்டிருந்தாள். தோளில் அவளது கைப்பைத் தொங்கியிருந்தது. ‘நான் கொஞ்சம் வெளிய போகணும்’.   காரில் போகும்போது அவள் அவனுக்கு வழி சொன்னாள். என்ன செய்யவேண்டும், எங்கே திரும்பவேண்டும் என்பதை கடைசி நிமிடத்தில்தான் சொன்னாள். ஆல்ஸ்டன்  வழியாக அவர்கள் ஸ்ட்ரோ டிரைவுக்குப் போனார்கள். ‘அங்கதான்’ சுட்டிக்காட்டியபடி அவள் சொன்னாள். ஆற்றின் கேம்பிரிட்ஜ் பக்கத்துக் கரையில் அந்த அசிங்கமான உயரமான சற்றும் கவர்ச்சியின்றி  ஆனாலும் தனியாக அந்தக் கட்டிடம் நின்றது. காரை விட்டு வெளியேறிய அவள் நடக்கத் தொடங்கினாள்.   பால் அவளைப் பின் தொடர்ந்தான். ‘என்ன பண்றே நீ?’   அவள் வேகமாய் நடந்தாள். ‘எனக்கு அவன்கிட்ட பேசணும்’. உணர்ச்சியற்ற குரலில் அவள் சொன்னாள்.   ‘எனக்குத் தெரியாது, சேங்க்’.   நடைபாதையில் அவளது காலணிகள் சத்தமெழுப்ப அவள் இன்னும் வேகமாக நடந்தாள்.   கட்டிடத்தின் முன்னறை முழுக்க பழுப்பு நிற சோபாக்களும் தொட்டிச் செடிகளுமாய் இருந்தது. மேசையிலிருந்த ஆப்பிரிக்க காவலாளி ஒருவன் சேங்கை அடையாளம் தெரிந்துகொண்டு அவர்களைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தான். அவன் ரேடியோவில் பிரெஞ்சு செய்தி அறிக்கையைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.   ‘மாலை வணக்கம்’   ‘ஹலோ, ரேமண்ட்’   ‘ரொம்ப குளிரடிக்குது, மிஸ். மழை வரும்னு நெனக்கறேன்’.   ‘வரலாம்’.   எலிவேட்டர் வந்து சேரும் வரையிலும் அதன் பொத்தானின் மீது விரலை வைத்து அழுத்திக்கொண்டேயிருந்தவள் எதிரிலிருந்த கண்ணாடியில் தன்னுடைய தலை முடியைத் திருத்திக்கொண்டாள். பத்தாவது மாடியில் அவர்கள் இறங்கினர். அந்த வராண்டாவின் கடைசிக்கு நடந்தனர். கதவுகள் பழுப்பு நிறத்தில் வார்னிஷ் பூச்சுடன் இருந்தன. கதவுப் பரப்பில் ஒரு சிறிய பித்தளை படத்தின் சட்டம்போலத் தொங்கிக்கொண்டிருந்த கதவொலிப்பானைத் தட்டினாள். உள்ளே தொலைக்காட்சியின் ஓசை கேட்டது. பின்பு மெளனம்.   ‘நான்தான்’ என்றாள் அவள்.   மறுபடியும் தட்டினாள். ஐந்து முறை தொடர்ந்து தட்டினாள். கதவில் தனது உச்சந்தலையை அழுத்திக்கொண்டாள். ‘அவ சொன்னதை நான் கேட்டேன் பாரூக். டயர் பேசினதை நான் கேட்டேன். பாலை அவள் கூப்பிட்டு பேசினாள். நான் அதைக் கேட்டேன்.’ சேங்கின் குரல் நடுங்கியது.   ‘தயவு செஞ்சு கதவைத் திற’ தாழ்ப்பாளை திறக்க முயன்றாள் அவள். தாழ்ப்பாள் உறுதியான இரும்பாலானது. அசைய மறுத்தது.   காலடியோசை. சங்கிலியை அகற்றும் ஓசை. பாரூக் கதவைத் திறந்தான். ஒரு நாள் தாடி அவன் முகத்தில். புள்ளியிட்ட ஒரு மீனவ ஸ்வெட்டர், கார்டராய் பேண்ட், வெறுங்காலில் கருப்பு காலணிகள். பார்ப்பதற்கு அவன் ஒரு பெண்பித்தன் போல் தெரிந்தான். ‘உன்னை நான் இங்க வரச் சொல்லலை’ பாலைப் பார்த்தவுடன் அவன் கடுப்புடன் சொன்னான்.   எல்லாவற்றையுமே அறிந்திருந்தபோதிலும் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு பால் திடுக்கிட்டுப் போனான். அவனால் எதிர்த்து எதையுமே பேச முயெவில்லை.   ‘தயவு செஞ்சு போயிடு’ பாரூக் சொன்னான். ‘தயவு செஞ்சு, போயிடு. எங்களோட அந்தரங்கத்துக்குக் கொஞ்சம் மரியாதை கொடு’.   ‘அவதான் என்னை வரச் சொன்னாள்’ என்றான் பால்.   கைகளை உறுதியாக முன்னால நீட்டிக் கொண்டு பாரூக் முன்னகர்ந்தான். ஒரு பெரிய மரச்சாமானைத் தள்ளுவது போல பாலைத் தள்ளினான். ஓரடி பின்னால் நகர்ந்த பால் பின்பு எதிர்த்தான். பாரூக்கின் மணிக்கட்டுகளைப் பற்றினான். வராண்டாவில் இருவரும் விழுந்தனர். பாலின் கண்ணாடி தரைவிரிப்பின் மீது பறந்தது. பாரூக்கை தரையில் வீழ்த்தி அவனுடைய தோள்களில் தனது விரல்களை ஊன்றுவது பாலுக்கு கஷ்டமாயிருக்கவில்லை. பால் தன் விரல்களை அவனது ஸ்வெட்டரின் கம்பளிப்பரப்பினூடாக உறுதியாகப் பற்றி இறுக்கிக்கொண்டான். தசையிறுக்கம் தளர்வதையும் பாரூக்கிடமிருந்து இப்போது எதிர்ப்பில்லை என்பதையும் உணர்ந்தான். ஒரு கணம் பால் அவன் மீது ஒரு காதலியைப் போல ஆக்கிரமித்தபடி அமர்ந்திருந்தான். நிமிர்ந்து அவன் சேங்கைத் தேடினான். அவள் இல்லை. தனக்கடியிலிருந்தவனை அவன் திரும்பிப் பார்த்தான். தான் சற்றும் அறியாத, தான் முற்றிலுமாய் வெறுக்கும் ஒருவன். ‘அவளுக்கு வேணுங்கறதெல்லாம் நீ எல்லாத்தையும் ஒத்துக்கணும். அவ்வளவுதான்’ என்றான் பால். ‘அவகிட்ட நீ அப்படி செஞ்சுதான் ஆகணும்னு நான் நெனக்கறேன்’.   பாரூக் பாலின் முகத்தில் துப்பினான். குளிர்ச்சியான எச்சில் பாலை சற்றே பின்னகர வைத்தது. பாரூக் அவனை உதறிவிட்டு தனது வீட்டுக்குள் போய் கதவை அறைந்து சாத்தினான். வராண்டாவில் இருந்த மற்ற வீட்டுக் கதவுகள் திறக்கத் தொடங்கின. பாரூக் கதவுச் சங்கிலியைப் பொருத்தும் ஓசை பாலுக்குக் கேட்டது.   தனது கண்ணாடியைத் தேடியெடுத்த அவன் எழுந்து நின்று வார்னிஷ் பூசப்பட்ட கதவில் காதை அழுத்திக்கொண்டான். அழுகையோசையையும் பொருட்கள் வரிசையாக கீழே  விழும் ஓசையையும் அவன் கேட்டான். ஒரு கட்டத்தில் பாரூக் சொன்னதை கேட்க முடிந்தது. ‘தயவு செஞ்சு நிறுத்து. நீ நெனக்கற அளவுக்கு மோசமில்லை’. பிறகு சேங்க் சொல்வதும் கேட்டது. எத்தனை தடவை? எத்தனை தடவை நீ செஞ்சே? இதோ இந்த படுக்கையில நீ பண்ணினயா?’   ஒரு நிமிடத்துக்குப் பிறகு எலிவேட்டர் கதவு திறந்தது. பாரூக்கின் வீட்டை நோக்கி ஒருவன் வந்தான். வெளுத்த தலை முடியுடன் ஒல்லியாக இருந்த                 அவனது  கையில் ஒரு பெரிய சாவிக் கொத்து இருந்தது. ‘நான் இந்த கட்டிடத்தோட மேற்பார்வையாளன். நீ யாரு?’ பாலிடம் அவன் கேட்டான்.   ‘உள்ளே இருக்கற பொண்ணு கூட தங்கிருக்கறவன் நான்’ பாரூக் வீட்டுக் கதவைச் சுட்டிக்காட்டியபடி சொன்னான் பால்.   ‘அவளுடைய கணவனா?’   ‘இல்லை’   அண்டைவீட்டுக்காரர்கள் புகார் கொடுத்ததாகச் சொல்லி மேற்பார்வையாளன் கதவைத் தட்டினான். கதவு திறக்கும் வரையிலும் தொடர்ந்து அவன் விரல்களை மடக்கி தட்டிக் கொண்டேயிருந்தான்.   உள்ளே சக்திவாய்ந்த விளக்குகளால் ஒளியூட்டப்பட்ட வராந்தா இருந்தது. ஜன்னல்களில்லாத வெண்ணிற சமையலறையும் அலமாரியில் சமையல் புத்தகங்களும் பாலின் கண்ணில் பட்டன. சேங்கின் அறையிலிருப்பது போலவே பச்சை நிறம் பூசப்பட்ட ஒரு உண்ணும் அறை வலதுபக்கத்தில் இருந்தது. மேற்பார்வையாளனைத் தொடர்ந்து பாலும் முன்னறைக்குச் சென்றான். பழுப்பு நிறத்தில் ஒரு சோபாவும் தேநீர் மேசையும் பால்கனிக்கு செல்வதற்கான கண்ணாடியாலான ஒரு தள்ளு கதவும் இருந்தன. நிறங்கள் நிறைவதும் வழிவதுமாய் சிட்கோ நியான் விளக்கு தொலைவில் தெரிந்தது. சுவர் ஒன்றையொட்டி இருந்த ஒரு புத்தக அலமாரி  தரையில் சரிந்து கிடக்க புத்தகங்கள் குவிந்து கிடந்தன. ஓரத்திலிருந்த மேசையொன்றில் இருந்த தொலைபேசியின் பேசுகருவி வயருடன் தொங்கியபடி தொடர்ந்து மெல்லிய ஓசையெழுப்பிக் கொண்டிருந்தது. இவையெல்லாம் இருந்தும் யாரோ அந்த வீட்டைவிட்டு வெளியேறுவதற்கான ஆயத்தத்தில் இருப்பது போல ஒரு வெறுமை இருந்தது.   ஓரியண்டல் தரைவிரிப்பின் மீது மண்டியிட்டிருந்த சேங்க் கண்ணாடி பூச் சாடியின் உடைந்த பாகங்களைப் பொறுக்கிக்கொண்டிருந்தாள். நடுங்கியிருந்தாள். அவளது தலை முடி அவிழ்ந்து பாதி முகத்தை மறைத்தபடி தரையை நோக்கி கவிந்திருந்தது. எல்லாப் பக்கமும் தண்ணிர் கொட்டிக் கிடக்க சிதைந்த பூச் சாடியிலிருந்த ஐரிஷ் பூக்களும் டைகர் லில்லிப் பூக்களும் டஃபோடில் பூக்களும் இறைந்து கிடந்தன. உடைந்த கண்ணாடித் துண்டுகளை அவள் கவனமாக சேகரித்து தேநீர் மேசையின் மீது வைத்தாள். அவளுடைய தலைமுடியிலும் முகத்திலும் கழுத்திலும் அவளுடைய கருப்பு நிற மேற்சட்டையின்                  வட்டக் கழுத்துப் பகுதி வெளிக்காட்டிய தோல் பிரதேசத்திலும், ஏதோ ஒரு வாசனைப் பூச்சை பூசிக்கொண்டதுபோல, பூவிதழ்கள் ஒட்டிக் கொண்டிருந்தன. அவளுடைய கழுத்துக்கு மேலாக புத்தம் புதிய வெட்டுக் காயம் தெரிந்தது.   அங்கிருந்த ஆண்கள் அவளைப் பார்த்தபடி யாருமே எதுவுமே சொல்லாமல் நின்றிருந்தார்கள். கருப்பு காலணிகள் போட்டிருந்த போலிஸ்காரன் துப்பாக்கியுடன் வந்து சேர்ந்தான். அவனிடமிருந்த ரேடியோவின் ஓசை அறையை நிறைத்திருந்தது. அறையிலிருந்த மெளனத்தை அது இடம் மாற்றியது. கட்டிடத்திலிருந்த யாரோ ஒருவர் காவல் நிலையத்தில் புகார் தந்ததாய் அவர் சொன்னார். பாரூக் அவளை அடித்தானா என இன்னும் தரையில் உட்கார்ந்திருந்த சேங்கிடம் அவன் கேட்டான். சேங்க் தலையாட்டினாள்.   ‘நீ இங்க இருக்கறவளா?’ அவன் கேட்டான்.   ‘நான் சுவரைப் பூசிட்டிருந்தேன்’ நடந்தவற்றை விளக்குவது போல சேங்க் சொன்னாள். பில்லி ஹாலிடே இசையைக் கேட்டபடியே வெறுங்காலுடன் அவள் தன் அறையை பூசிக் கொண்டிருந்ததை பால் நினைத்துக்கொண்டான்.   போலிஸ்காரன் கீழே குனிந்து விரிப்பின் மீது கிடந்த கண்ணாடித் துண்டுகளையும் பூங்கொத்தையும் பரிசோதித்து விட்டு அவளது வெட்டுக் காயத்தைப் பார்த்துவிட்டு அவன் கேட்டான் ‘என்ன நடந்தது?’   ‘நாந்தான் செஞ்சுட்டேன்’ என்றாள் அவள். அவளுடைய கன்னத்தில் கண்ணிர் அவசரமாய் உருண்டது. அவளுடைய குரல் அவமானத்தில் கமறியது ‘இது எனக்கு நானே செஞ்சுட்டது’.   அதற்குப் பிறகு ஆட்கள் யாரும் யாருக்கும் பதிலளிக்காமல் வெவ்வேறு திசையில் நகர்ந்தபடியிருக்க எல்லாமே சம்பிரதாயப்படி நடந்தேறியது. போலிஸ்காரன் படிவமொன்றை நிரப்பினான். ஒரு கையைப் பற்றி சேங்கை குளியலறைக்கு அழைத்துச் சென்றான். ஏதோ அபராதம் குறித்து பாரூக்கிடம் சொல்லிவிட்டு மேற்பார்வையாளன் போய்விட்டான். சமையலறையிலிருந்து பாரூக் கொஞ்சம் பேப்பர் ரோலையும் ஒரு குப்பைப் பையையும் கொண்டு வந்தான். தரைவிரிப்பில் மண்டியிட்டபடி சேங்க் செய்து வைத்திருந்த அலங்கோலத்தை சுத்தமாக்கத் தொடங்கினான். அப்போதுதான் முதன் முதலாகப் பார்ப்பதுபோல போலிஸ்காரன் பாலை பார்வையால் அளந்தான். அவனுக்கும் இதில் சம்பந்தமுண்டா என விசாரித்தான்.   ‘நான் அவளோட வீட்டில கூட இருக்கறவன். அவள இங்க கூட்டிட்டு வந்தேன்’ என்று பதிலளித்தான்.   மறுநாள் காலை கார் கதவை மூடும் சத்தம் கேட்டு பால் விழித்துக்கொண்டான். ஜன்னலருகே சென்று பார்த்தபோது ஓட்டுநர் காரின் பின் பக்கமாய் உள்ளங்கையை வைத்து அழுத்துவதைக் கண்டான். தனது அக்காவைப் பார்ப்பதற்காக                 லண்டனுக்கு  செல்வதாக ஒரு குறிப்பை சமையலறை மேசையின் மீது விட்டுவிட்டு               சேங்க் போயிருந்தாள். ‘பால், நேற்று செய்த உதவிக்கு நன்றி’ என்றிருந்தது அதில்.  கூடவே அவள் பங்கு வாடகைக்கான காசோலை ஒன்றும் இருந்தது.   சில நாட்கள் வரை எதுவும் நடக்கவில்லை. அவளது தபால்களை அவன் வாங்கி வைத்தான்.  புத்தகக் கடையிலிருந்து அழைத்து சேங்க் எங்கேயென்று விசாரித்தார்கள். அவளுக்கு குளிர் காய்ச்சல் என்று பால் சொல்லிவைத்தான். இரண்டு வாரங்களுக்குப் பிறகு புத்தகக் கடையிலிருந்து மறுபடியும் அழைத்தார்கள். இந்த முறை அவளை திட்டுவதற்காகத்தான் அழைத்திருந்தார்கள். மூன்றாவது வாரத்திலிருந்து சேங்கிடம் பேச வேண்டுமென்று சொல்லி பாரூக் அழைக்கத் தொடங்கினான். தன்னை யாரென்று அவன் சொல்லிக் கொள்ளவில்லை. ‘சேங்க் இல்லை’ என்று ஒவ்வொரு முறையும் தொடர்ந்து பால் பதில் சொன்னபோதும் அவன் வேறெதையும் வலியுறுத்திக் கேட்கவில்லை. நன்றியென்றும்                 மறுபடியும் அழைக்கிறேன் என்றும் பாலிடம் முன்பு எப்போதும் இல்லாத பணிவு               காட்டினான் அவன். பால்இந்த அழைப்புகளை விரும்பி அனுபவித்தான். சேங்க் எங்கிருக்கிறாள் என்று அவனுக்குத் தெரிந்ததை பாரூக்கிடமிருந்து மறைப்பது அவனுக்குப் பிடித்திருந்தது. ஆனால் மறு முறை அவன் அழைத்தபோது, தேர்விற்கு  படிப்பதற்காக அந்த வாரம் வீட்டுக்கு வந்திருந்த ஹீதர்தான் பதிலளிக்க நேர்ந்தது. ‘சேங்க் நாட்டை விட்டே போய்விட்டாள்’ என்று அவள் சொன்னது பாரூக்கின் அழைப்புகளுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தது.   அந்த மாத இறுதியில் வாடகை செலுத்தவேண்டி வந்தது. வாடகை தருமளவிற்கு பாலிடமும் ஹீதரிடமும் போதுமான பணம் இருக்கவில்லை. சேங்கின் பெற்றோர்களிடம் தொடர்பு கொள்வதற்கு பதிலாக ஒரு பழைய தொலைபேசி கட்டணப் பட்டியலில் இருந்து லண்டனில் உள்ள அவளது அக்காவின் வீட்டு எண்ணைக் கண்டுபிடித்தான். அவளைப் போலவே குரலுடைய ஒரு பெண்தான் பதிலளித்தாள்.   “சேங்க்தானா பேசறது?”   தொலைபேசி கைமாறி ஒரு ஆண் இப்போது பேசினார். “யாரது?”   “அமெரிக்காவில, புருக்ளின்ல அவளோட வீட்டுல கூட இருக்கற பால் பேசறேன். சேங்க் கிட்ட நான் பேசணும்”   நீண்ட நேர மெளனம். சில நிமிடங்கள் கழிந்தன. போனை வைத்துவிட்டு மறுபடியும் பேசலாமா என்று அவன் நினைத்தான். ஆனால் அதற்குள் அந்த ஆள் போனில் பேசினான். தாமதத்திற்கு அவன் வருத்தம் தெரிவிக்கவில்லை. “அவளால இப்ப பேசமுடியாது. நீங்க கூப்பிட்டதுக்கு அவ பதில் சொல்வான்னு நெனக்கறேன்”   சேங்கின் பொருட்களை எடுத்துச் செல்வதற்காக அந்த வார இறுதியில் சார்லஸ் வந்தான். குப்பைப் பையில் அவளது உடுப்புகளை அள்ளிப் போட்டான். படுக்கை விரிப்பை அகற்றிவிட்டு அதை கீழே கொண்டு செல்ல பாலிடம் உதவி செய்யச் சொன்னான். சமையலறை மேசையின் மீது செய்தித்தாளைப் போட்டு இந்திய ஓவியங்களை சுற்றியெடுத்துக் கொண்டான். சேங்கிடம் அவன் தொலைபேசியில்               பேசியதாகவும்அந்த கோடை காலம் முழுவதும் அவள் லண்டனில் தன்               அக்காவுடன்தான் இருப்பதாகசொன்னதாகவும் அவன் பாலிடம் சொன்னான். “அவளை               விட்டுருன்னு நான் சொல்லிட்டே இருந்தேன் தெரியுமா?  நான் அவனைப்               பாத்ததேயில்லைன்னு சொன்னா நம்புவயா  நீ?”   அவளுடைய அறையில் அவள் பூசியிருந்த பச்சை மற்றும் கருஞ்சிவப்பு நிற வண்ணங்களையும் பாத்திரங்களை உலரவைக்கும் மாடத்திற்கு மேலாக அவள் வைத்திருந்த ஒரு தொங்கு தாவரத்தையும் தவிர எல்லாவற்றையும் வண்டியில் அடுக்கி சரிபார்த்துவிட்டு சார்லஸ் சொன்னான்.”அவ்வளவுதான்னு நெனக்கறேன்”   சரக்கு வண்டி சென்று மறைந்தது. ஆனால் தெருவில் வரிசையாக நின்ற வீடுகளை பார்த்தபடி கொஞ்ச நேரம் பால் அங்கேயே நின்றான். சார்லஸ் அவளுடைய நண்பனாக இருந்தபோதும் அவள் அவனிடம் சொல்லவில்லை. டயரைப் பற்றி பாலுக்கு                  சில   மாதங்களாகவே தெரியும் என்று அவள் சார்லஸிடம் சொல்லவில்லை. அன்றிரவு பாரூக்கின் வீட்டில் குளியலறையில் முகம் கழுவிக்கொண்ட பின்பு சேங்க் தரையில் தவழ்ந்தபடி பாரூக்கின் உடை அலமாரிக்குள் போய் கட்டுப்படுத்தமுடியாமல் அழுதாள். ஒரு சமயத்தில் தன்னையே அவள் செருப்பால் அடித்துக்கொண்டாள். அலமாரியிலிருந்து வெளியே வர மறுத்தவளை போலிஸ்காரன்தான் தோள்பட்டையைப் பிடித்துத் தூக்கி வீட்டிலிருந்து வலுக்கட்டாயமாய் வெளியே இழுத்துவந்து அவளை வீட்டுக்கு அழைத்துப் போகும்படி பாலிடம் சொன்னான். சின்ன சின்ன பூவிதழ்களும் இலைகளும் அப்போதும் அவள் தலைமுடியில் ஒட்டியிருந்தன. எலிவேட்டரிலும் வீட்டுக்கு வரும் வழி முழுவதும் அவள் பாலின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டிருந்தாள். காரில் அவள் முழங்கால்களுக்கு நடுவில் தலையை வைத்துக்கொண்டு அவன் கார் கியரை மாற்றும்போது கூட பிடியைத் தளர்த்தாது அவன் கையைப் பற்றியபடியே தொடர்ந்து அழுதுகொண்டு வந்தாள். அவளுடைய சீட் பெல்டை அவன்தான்                 போட்டுவிட்டான். அவளுடைய உடல் வளைந்து கொடுக்காது மூர்க்கத்துடன் இருந்தது.               நிமிர்ந்து  பார்க்காமலேயேஅவர்களுடைய தெருவிற்கு வந்ததை அவள் தெரிந்து               கொண்டது போலிருந்தது. அப்போது அவள் அழுகையை நிறுத்திவிட்டாள். அவள் மூக்கு ஒழுகிக்கொண்டிருந்தது. புறங்கையால் அதை அவள் துடைத்தாள். லேசான மழை பெய்யத் தொடங்கியது. சில நொடிகளிலேயே ஜன்னல் கண்ணாடிகளிலும் காரின் முன்பக்கக் கண்ணாடியிலும், அவள் தன் மீது தானே ஏற்படுத்திக்கொண்ட காயங்களைப் போல, கீறல்கள் விழுந்தன. சிறிய சாய்கோடுகளில் மழைத் துளிகள் வரிசை கோர்த்தன.   பால் பரீட்சையில் தேறிய தினம் அவனுடைய இரண்டு பேராசிரியர்க்ள அவனை ஃபோர் சீசன்ஸ் பாருக்கு குடிப்பதற்காக அழைத்துச் சென்றனர். அன்று பிற்பகலில் அவன் நிறைய குடித்திருந்தான். வழக்கத்துக்கு மாறான இளவெப்பமான அந்த நாளில் அவன் சில்லென்ற மார்டினிஸைக் குடித்தான். அவற்றை அவன் வெறும் வயிற்றில் வெகு அவசரமாய் குடித்தான். முந்தைய இரவு கொஞ்சநேரம்தான் அவன் தூங்கியிருந்தான். எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் பதில் சொல்லி கஷ்டமான அந்த மூன்று மணி நேரத்தையும் அனுபவித்து மிக நல்ல முறையில் தேர்ச்சி பெற்றிருந்தான். அவனுடைய முந்தைய கசப்பான அனுபவத்தைக் குறிப்பிட்ட அவனது  தேர்வுக் குழுவினர் “அப்படியொன்று நடக்கவே இல்லையென்று வைத்துக்கொள்வோம்”என்றனர். கடைசியாக கை குலுக்கி விட்டு, வெகு நேரம் அவன்                 முதுகில் தட்டிக் கொடுத்துவிட்டு அவர்கள் அவனை விட்டுச் சென்ற பின்பு அவன்               ஆண்கள்  கழிவறைக்குச்சென்று முகத்தைக் கழுவிக்கொண்டான். தாடையில்               வெண்ணிற துவாலையை வைத்து அழுத்திக்கொண்ட அவன் முகம் கழுவும் சிறு               தொட்டிக்குப் பக்கத்தில் ஒரு தோல் உறையில் வைத்திருந்தவாசனை திரவியத்தை               பீய்ச்சிக்  கொண்டான். வராந்தாவுக்கு திரும்பினான். அங்கிருந்த வரவேற்பு மேசை, ஏராளமான பூக்களுடன் இருந்த பூங்கொத்துக்கள், நேர்த்தியான உடையணிந்த விருந்தினர்கள், ஆடம்பரமான பெட்டிகள் அடுக்கிய பித்தளை வண்டிகள் என எல்லாமே ராட்டினத்ததைப் போல அவனைச் சுற்றி சுழன்றன. பின்பு அவனுடைய பார்வைக்குக் குறுக்காக ஒன்றன் பின் ஒன்றாக மிதந்தன. ஒரு கணம் வாணவேடிக்கையைப் போல தோன்றியும் மறைந்துமிருந்த இந்தத் தோற்றங்களை, முடிந்துபோய்விடக்கூடாது என்ற எண்ணத்துடன், அவன் கவனித்தபடியிருந்தான். வரவேற்பு மேசைக்குச் சென்று பெரிய வெண்ணிற படுக்கையும் மெளனமும் நிரம்பிய ஒரு அறையைக் கேட்டுப் பெற்றுக் கொள்ள வேண்டிய அளவு உடனடியாக பணம் வேண்டுமென்று நினைத்தான்.   வெளியே வந்து ஒரு மூலையில் திரும்பி தெருவொன்றைக் கடந்தான். காமன்வெல்த் அவென்யூவை நோக்கி நடந்தான். பல்கலைக் கழகத்துப் பக்கமாயிருப்பது போலில்லாமல் அது இந்தப் பக்கம் வேறுமாதிரியிருந்தது. இரண்டு பக்கங்களிலும் மரங்கள் அடர்ந்து, அற்புதமான வீடுகள் சூழ்ந்திருக்க, அவற்றின் கட்டிட நேர்த்தியை உட்கார்ந்து ரசிக்கும்படியாக பெஞ்சுகள் போடப்பட்டு இங்கே அது மிக அழகானதாயிருந்தது. குறுக்குத் தெருக்கள் பெர்கிலி, கிளேரெண்டன், டார்ட்மெளத் என்று ஆங்கில அகர வரிசைப்படி நீண்டன.   அவ்வப்போது தன்னை வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்ல ஒரு வாடகைக் காரை எதிர்பார்த்தபடி, இன்னும் போதையுடன் அவன் மெல்ல நடந்தான். எக்ஸ்டர் தெருவில் பெஞ்சில் உட்கார்ந்திருந்த ஒரு ஜோடியை அவன் கண்டான். அது பாரூக்கும் ஒல்லியான களைத்துப் போனத் தோற்றத்துடனான ஒரு பெண்ணும்தான். அவளுடைய தூக்கலான மூக்கு அவளது முகத்துக்கு சற்றுப் பெரியதாகவே இருந்தது. குச்சிக் கால்களை குறுக்காகப் போட்டிருந்தாள். அவளது அடர் நீல நிறக் கண்களுக்கு மேலாக இமைகள் மஸ்காராப் பூச்சுடனிருந்தன. மணல் துகளொன்று கண்ணில் விழுந்து உறுத்துவது போல அவள் அடிக்கடி கண்களை சிமிட்டியபடி இருந்தாள்.   அவர்களுக்கு எதிரில் ஒரு காலி பெஞ்ச் இருந்தது. பால் அங்கே சென்று உட்கார்ந்தான். கழுத்துப் பட்டையைத் தளர்த்திக்கொண்டு நேராக பாரூக்கைப் பார்த்தான். இவனுக்காக டயர் முன்பின் அறியாத ஒருவனை அழைத்து தன்னையே முட்டாளாக்கிக் கொண்டாள். இவனுக்காக சேங்க் தனது எல்லா வரன்களையும் ஒதுக்கிவிட்டு வீட்டிலிருந்து ஓடினாள். ஏனென்றால் வரன்களுக்கு அவளைத் தெரியாது. அவர்களுக்கு அந்த வாய்ப்பிருந்திருக்கவில்லை. ” அதெல்லாம் காதல் இல்லை ” என்று அவள் எப்போதும் சொல்லுவாள். இப்போதும் கூட அவர்கள் மிகுந்த எதிர்பார்ப்புடன் வெளிப்படையான எண்ணத்துடன் அவர்கள் அழைப்பதுண்டு. “அவளோட லண்டன் நம்பர் தெரியுமா?” என்றுகூட யாரோ கேட்டார்கள். ஆனால் பால் அதை தூக்கிப் போட்டுவிட்டான். அவனது தலை இப்படியும் அப்படியுமாய் ஆடிக்கொண்டிருக்க அவன் பாரூக்கை மிகக் கவனமாக அளந்தான். பால் இவன் மீது ஏறி உட்கார்ந்திருக்கிறான். தனக்கடியில் அவன் அந்த கால்களையும் மார்பையும் உணர்ந்தான். அவனுடைய சருமத்தின், தலை முடியின், மூச்சுக் காற்றின் மணத்தை நுகர்ந்தான். சேங்கிடமும் டயரிடமும் அவன் பகிர்ந்துகொண்ட விஷயம் அது. இருவருமே அது அவர்களுக்கு                 மட்டுமானது  என்று நம்பியிருந்த விஷயம்.              பாரூக்கும் அந்தப் பெண்ணும்               ஒருவரையொருவர்   பார்த்துக்கொண்டனர்.              பார்த்துக்கொள்ளட்டும் என்று நினைத்த               பால் புன்னகைத்தான். இந்தப் புதிய பெண்ணை பக்கத்தில் வைத்துக்கொண்டு பாரூக்கால் என்ன செய்தும் அவனைத் தடுக்க முடியாது. மாலை நேரத்து சூரியன் அவன் உடலையும் முகத்தையும் சூடேற்ற அனுமதித்தவனாய் அவன் பெஞ்சின்                 மரக்  கட்டையில் அவனது தலை படுமாறு குனிந்து கொண்டான். கால் நீட்டிப் படுத்துக்கொள்ள வேண்டும் போலிருந்தது. கண்களை மூடிக்கொண்டான்.   அவனது தோள் பகுதியை யாரோ தொட்டது போல் உணர்ந்தான். பாரூக்தான் அவன் எதிரில் நின்றிருந்தான்.   “நான் உன்மீது வழக்கு தொடுக்காமல் இருந்ததை எண்ணி நீ சந்தோஷப்படனும்” என்றான் பாரூக். அவன் மிக கொஞ்சமாய் அதே சமயம் சற்றும் வெறுப்பின்றி ஏதோ சாதாரணமாய் பேசுவது போலவே பேசினான்.   பால் கண்ணாடியைத் தள்ளிவிட்டு கண்களை கசக்கிக் கொண்டான். “என்ன?”   “நீ என்னோட தோளை உடைச்சிட்டே. எம் ஆர் ஐ ஸ்கேன் எடுக்கணும் நான். அறுவை சிகிச்சை கூட தேவைப்படலாம்.” பாரூக்குக்குப் பின்னால் சில அடி தூரம் விலகி நின்ற அந்தப் பெண் என்னவோ சொன்னாள். பாலினால் அதைக் கேட்க முடியவில்லை.   “அவன் தெரிஞ்சுக்கணும்” அவனது குரல் வெறுப்புடன் வலுக்க பாரூக் அவளிடம் சொன்னான். பிறகு அவன் தோளைக் குலுக்கினான். இருவரும் சேர்ந்து நடந்து போனார்கள். அவர்கள் இருவரும் சேர்ந்து நடந்து போன விதம் விநோதமாயிருந்தது. ஒன்றாகவே நடந்தபோதும் இருவருக்கிடையேயும் இடைவெளி இருந்தது. அந்தப் பெண்ணின் கையிலிருந்த நீண்ட கயிற்றின் நுனியில் ஒரு சிறிய மஞ்சள் நிற நாய் இருந்ததையும் தன்போக்கில் அது அவளை இழுத்துக் கொண்டு போவதையும் பால் அப்போதுதான் கவனித்தான். ***         ( உமாமகேஸ்வரியின் நாவல் தலைப்பு ,, இக் கதைக்கு இதைவிட பொருத்தமான தலைப்பு இருக்க முடியாது என்பதால் )      

மொழிபெயர்ப்பு கவிதை – குமாரிபெர்னாந்து தமிழில் – எம்.ரிஷான்ஷெரீப் கருப்புவிலைமகளொருத்தி

குமாரிபெர்னாந்து

தமிழில்எம்.ரிஷான்ஷெரீப்

 

 

 

 

 

 

 

 

கருப்புவிலைமகளொருத்தி
வளையல்களைத் தேர்ந்தெடுத்த இடத்தில்
நான் சந்தித்த விலைமகள்
மிகவும் அகங்காரத்துடனும்
அழகுடனும்
கருப்பாகவுமிருந்தாள்

காலையில் நாம் உணவுக்காகச் செல்லும்
உணவகத்தின் இன்னுமொரு மூலையில்
பீங்கான் நிறையச் சோறெடுத்து உண்பாள்
அவளது வயிறு மேடிட்டிருப்பதை
கதிரைகளுக்கிடையேயிருந்து கண்டேன்
கருவுற்றிருந்தாள்
பசியகன்றதும்
மரத்தடிக்குச் சென்றாள்

நாள்தோறும் சந்திக்க நேரும்
அவ் வதனத்தை
எவ்வாறு தாங்கிக்கொள்ள இயலும்
வங்கி முன்னாலிருக்கும்
ஒரேயொரு சிறு நிழல் மரம்
அவளது இருப்பிடம்
ஒருவர் மாத்திரமே இருக்க முடியுமான
அவ்விடத்திலமர்ந்து வயிற்றைத் தடவிக் கொண்டிருப்பாள்
இன்னும் சிறு குழந்தைகள் இருக்கக் கூடும்

இறுதி நாளில்
நான் விசாரித்தேன்
உணவக முகாமையாளரிடமிருந்து
சில தகவல்கள் கிடைத்தன
‘ஆம். அவள் கருவை அழித்துக் கொண்டாள்
இப் பக்கத்து ஆட்களல்ல.’

கவலையோடு சேர்த்து கோபமும் எழுந்ததன்
காரணம் எனக்குத் தெரியும்
என்னால் அப் பெண்ணின் உள்ளத்தை
புரிந்துகொள்ள இயலாது
வயிறு நிறையச் சாப்பிட்டு
செய்வதறியாது
எழுந்து நடந்தேன்

*

 

திஸ்தா நதி வங்காள மூலம்: புத்ததேவ் குஹா இந்தியில்: சுனிதா சௌரஸியா இந்தியிலிருந்து தமிழில்: நாணற்காடன்

திஸ்தா நதி

வங்காள மூலம்: புத்ததேவ் குஹா

இந்தியில்: சுனிதா சௌரஸியா

இந்தியிலிருந்து தமிழில்: நாணற்காடன்

 

 

 

 

ஃப்ளாட்பாரத்திலிருந்து வெளியே வந்ததுமே அந்தக் காலை நேர வெயிலில், வேகமான காற்றில் யோகேனுக்கு திஸ்தா நதியின் வெள்ளத்தைப்போல் பல விஷயங்கள் நினைவுக்கு வரத்தொடங்கின.

யோகேனுக்கு எப்போதுமே கிராமம் பிடித்தமானதே இல்லை. இவ்வளவு நாட்களுக்குப்பின் அவனுக்கு திஸ்தா நதிக்கரைக்கு மீண்டும் திரும்பி வரவேண்டிய அவசியம் என்ன இருக்கிறது? இருந்ததையெல்லாம் திஸ்தா நதிதான் ஒரேயடியாக விழுங்கிவிட்டதே!

இருந்ததெல்லாம் நெல் விளையும் நிலம் கொஞ்சமும், அவனுடைய அண்ணனும் மட்டும்தான். அவனின் அண்ணன் பெயர் நகேன். நகேன் படிக்காதவன். அவன் நகரத்தின் பக்கமே போனதில்லை. விவசாயத்தைத் தவிர வேறு ஒன்றும் அவனுக்குத் தெரியாது. வெயிலோ, மழையோ கிழிந்த ஒரு குடையை ஏந்திக்கொண்டு  வயலைச் சுற்றிச்சுற்றி வருவான். நகேன் படிக்காதவன் தான். நகரத்தையே பார்த்திராதவன் தான். ஆனால், அவனது தயவால்தான் யோகேன் பி.ஏ., முடித்து, நகரத்தில் ஓர் அலுவலகத்தில் வேலை செய்துகொண்டிருக்கிறான். அப்பா, அம்மா இல்லாத நிலையில் அண்ணனாகிய நகேன் தம்பி யோகேனைப் படிக்கவைத்து மனிதனாக்கினான்.

தான் மனிதனானதை நினைக்கும்போதெல்லாம் நகேனுக்கு சிரிப்பு தான் வரும். அவன் படித்த பல்கலைக்கழகம் அவன்மேல் படித்தவன் என்ற முத்திரையைக் குத்தி அனுப்பிவைத்து விட்டது. அவ்வளவுதான். அந்த முத்திரையின் உதவியோடு தனது ஏழைமை என்ற பாவத்தைக் கழுவிக்கொண்டிருந்தான் அவன்.

நகேன் உயிரோடு இல்லாததுதான், இன்று அவனை இப்படியெல்லாம் யோசிக்க வைக்கிறது. திஸ்தா நதியில் வெள்ளம் வந்த வெகு நாட்களுக்குப்பிறகு, யோகேனின் மெஸ் முகவரிக்கு ஒரு கடிதம் வந்தது.

ப்ரியமுள்ள யோகேன்……

தீராத துக்கத்துடன் ஆரம்பிக்கிறேன். உன் அண்ணன் நகேன் இப்போது உயிரோடு இல்லை. எனது நடுப் பையன் ஸ்வப்ன வும் இல்லை. இருவரும் ராக்‌ஷஷி திஸ்தாவின் வெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டுவிட்டனர். நாங்கள் எல்லோரும் அடித்துச் செல்லப்பட்டிருந்தால் கூட பரவாயில்லை. இப்படி வாழ்வதை விட செத்துப்போயிருக்கலாம் எல்லாரும்.

மேலும் உங்கள் வீடு இடிந்து விழுந்துவிட்டது. நிலமும் மணல் நிரம்பி, சேறு மூடி கிடக்கிறது. முடிந்தவரை சீக்கிரமாக ஒரு முறை இங்கே வர முயற்சி செய்யவும்.
இப்படிக்கு

உன் சித்தப்பா   ஹாரு

பல முறை முயற்சி செய்தும் வரவே முடியவில்லை. பலமுறை யோசித்தான், போய் மட்டும் என்ன செய்வது? அண்ணனும் இல்லை, வீடும் இல்லை, வேறு எதைப் பார்க்கப் போவது? இருந்தாலும் ஏதோ ஓர் ஈர்ப்பினால் வெள்ளத்தின் பாதிப்புகள் ஓய்ந்தபின் கடன் வாங்கிக்கொண்டு பிறப்பிடம் நோக்கிக் கிளம்பினான்.

………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

நாட்கள் உருண்டுவிட்டன. இத்தனை நாட்களுக்குப்பிறகும் கூட காற்றில் அழுகிய நாற்றம் பரவிக்கிடக்கிறது. அழுகிய நீரிலிருந்தும், கழுகுகளின் அழுகிய இறக்கைகளிலிருந்தும் வருகிறது இந்த துர்நாற்றம். ஏறக்குறைய ஐந்து மைல் தூரம் நடந்துவந்து கிராமத்திற்குள் நுழைந்த யோகேனுக்கு கிஞ்சித்தும் அடையாளமே தெரியவில்லை. எங்கு பார்த்தாலும் தூசும், தும்புமாகவே கிடந்தன. வீடுகள் இருந்ததற்கான அடையாளங்களே இல்லாமலிருந்தன. ஹாரு சித்தப்பாவின் இரண்டடுக்கு மாடி வீடுகூட தென்படவில்லை. மாடுகளின் கழுத்து மணி ஓசை, மரங்களின் நிழல், கன்றுகளின் கூக்குரல், புறாக்களின் சத்தம் என எதுவுமில்லை. பெருகி ஓடும்

மாலைக்காற்று சுடுகாட்டு வழியாக கடந்து போகிறது. காற்று நதியோடு கிசுகிசுத்துப் பேசுகிறது. மணல் புழுதி எழுவதும், அடங்குவதுமாக இருக்கிறது.

இந்த வறண்ட பூமியில் தூரத்தில் சில வீடுகளைப் பார்த்தான் யோகேன். அவை பாய்களைக்கொண்டும், இலை தழைகளைக் கொண்டும் வேயப்பட்டிருந்தன.

பெரிய அரசமரமும் இன்னும் சில மரங்களும் வீழ்ந்துவிடாமல் தப்பித்திருந்தன. வீழ்ந்துவிடாத சில சின்ன மரங்கள் சேற்றின் நனைந்து விகாரமாகக் காட்சியளித்தன.

ஊர்த்தலைவர் குர்ஷித்தின் வீடிருந்த இடத்தில் மொட்டைப் பனை மரத்தின் கீழே யாரோ குடிசை கட்டி கடைபோல ஒன்றைத் திறந்து வைத்திருந்தனர். பீடி, தீப்பெட்டி, அரிசிப்பொரி, சில காய்ந்த உருளைக்கிழங்கு, பழைய கத்தரிக்காய்கள், பிஸ்கோத்துகள் மற்றும் சில ஈக்களும் மொய்த்துக்கொண்டிருந்தன அந்தக் கடையில்.

ஒருவன் சாக்குப்பையை உடம்பில் போர்த்திக்கொண்டு மிகுந்த நம்பிக்கையோடு இடது காதை சுத்தம் செய்துகொண்டிருந்தான். யோகேனுக்கருகில் வந்து கேட்டான் – ‘ எங்கே போக வேண்டும்? யார் நீ?’. யோகேனுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. அவர் வேறு யாருமில்லை, ஹாரு சித்தப்பாவின் அண்ணன் தாரு சித்தப்பா தான் அவர். கற்பனை கூட செய்ய முடியவில்லை. எப்போது பார்த்தாலும், ஹாரு சித்தப்பாவும், தாரு சித்தப்பாவும் சதுரங்கம் ஆடிக்கொண்டு, ஹுக்கா குடித்துக்கொண்டு இருப்பார்கள். இருவரும் வட்டி வியாபாரம் தான் செய்து வந்தனர். கிராமத்தின் மக்கள்தொகை மிகக் குறைவு தான். இந்த மக்கள் இன்ப, துன்பங்களையும், மான மரியாதையையும் இவர்களிடம் தான் அடகுக்கு வைப்பார்கள். இந்த இருவரும் இந்த மக்களின் இன்ப துன்பங்களைப் பாதுகாத்து வந்தவர்கள். இன்றோ இவர்களின் நிலை பரிதாபத்துக்குரியதாகிவிட்டது.
யோகேன் குழந்தைப்பருவத்துப் பழக்கப்படி தனது செருப்புகளைக் கழற்றி கையில் வைத்துக்கொண்டான். இதைப்பார்த்து சித்தப்பா தாரு சிரித்தபடியேச் சொன்னார்- ‘கீழே போடு அதை. மரியாதை காட்ட வேண்டிய அவசியம் எதுவுமில்லை. பசிக்குதா? ஏதாச்சும் சாப்பிடுறியா?’
யோகேன் ’வேண்டாம்’ என்றான். ‘சரி..போ’ என்றார் தாரு.
யோகேன் இரண்டு தப்படி நடந்துவிட்டு அப்படியே நின்றுவிட்டான். கொஞ்ச நேரம் அமைதியாக இருந்துவிட்டு கேட்டான்,’எங்கே போவது? போவதற்கு எந்த இடம் இருக்கிறது”
தாரு எழுந்து நின்றார். இடுப்பை நேராக வைத்து நிற்பது சிரமமாக இருந்தது அவருக்கு. தாழ்ந்த குரலில் பேசினார், ‘நகேன் இப்போது இல்லைதான். ஆனால் எல்லாரும் செத்துவிட்டார்களா என்ன? நேராக போ..அரசமரத்தடியில் ஹாரு இருப்பார்’ என்றார் தாரு சித்தப்பா.
யோகேன் சற்று நேர யோசிப்பிற்குப்பின் நடக்கத்தொடங்கினான். புழுதி கிளம்பும், விஷமேறிய காற்று வீசும், அந்த கிராமத்தின் நடுவே நின்றிருக்கும் அரசமரத்தடிக்குச் சென்று சேர்ந்தான்.
அவனது தலைக்கு மேல் ஒரு சாதகப் பறவை பீ பீ எனக் கத்திக்கொண்டு அவனையேச் சுற்றி சுற்றி வந்தது. யோகேன் தலையைத் தூக்கி பற்களை நறநறவெனக் கடித்தபடி,’திஸ்தா நதியில் தான் நிறைய தண்ணீர் இருக்கிறதே..அங்கே போய்க் குடிக்க வேண்டியதுதானே’ என்று கடிந்துகொண்டான்.
……………………………………………………………………………………………………………………………………………….
யோகேன் வெகுநேரமாகத் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான். சூரியன் உதயமாகி வெகுநேரம் கழித்துதான் விழிப்பு தட்டியது அவனுக்கு. நேற்று மாலை பறவைகள் அனைத்துமே செத்துவிட்டதாக தோன்றி இருந்தது அவனுக்கு. ஆனால் இன்று காலையில் தான் எல்லாப் பறவைகளும் செத்துவிடவில்லை என்பதை அவன் உணர்ந்தான். காலை நேர வெயில் அரச மர இலைகளில் மின்னிக்கொண்டிருந்தன. மரக்கிளைகளில் சில மைனாக்கள் அமர்ந்திருந்தன.
யோகேன் சித்தப்பா ஹாருவுடன் அரசமரத்தடியில் நெருப்பருகே அமர்ந்தபடி எல்லா விஷயங்களைப்பற்றியும் பேசிக்கொண்டிருந்தான். ஹாரு திஸ்தாவில் வந்த வெள்ளத்தைப்பற்றியும் அதன் கொடூரமுகம் பற்றியும் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். தாடியால் நிரம்பிய அவரது முகம் நெருப்பு ஜ்வாலையில் பார்ப்பதற்கு துறவியின் முகம் போல் தோற்றமளித்தது. ‘யோகேன்.. நாங்கள் மறுபடியும் ஒரு முறை சரணாகதி அடைந்துவிட்டோம் என்பதைப் புரிந்துகொண்டாயா?’ என்றார் ஹாரு.
யோகேன் பதில் எதுவும் சொல்லாமல் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். பூனி சூடான சோற்றுக் கஞ்சியில் உப்பு கலந்து யோகேனுக்கு ஒரு டம்ளர் கொடுத்தாள். பூனியை இதற்கு முன் ஒரேவொரு முறை பார்த்திருக்கிறான். அந்த நாட்களில் ஹாரு சித்தப்பா வீட்டுப் பெண்கள் அவ்வளவு எளிதாகத் தென்படமாட்டார்கள். எப்போதாவது, கிராமத்து திருவிழாக்களில் மட்டுமே அவர்களைப் பார்க்க முடியும். அந்த நாட்களில், மணற்பாங்கான நதிக்கரை பூக்கும் புற்கள் நிறைந்த வனத்திலிருந்து வருகின்ற காற்று, புறாக்களின் முணுமுணுப்பு, காட்டிலிருந்து வருகின்ற மயிலின் அகவல் என சத்தங்களால் நிறைந்திருக்கும். திஸ்தா நதியின் மேற்பக்கம் நேபாள இடையர்களின் மாட்டுக்கொட்டாய்கள் தென்படும்.
பூனி -’ யோகேன், ஒரு நாள் நாம் நீந்தி அக்கரைக்குப் போகலாம். போகலாமில்லையா? உங்களுக்கு பயம் இல்லைதானே? ’ என்று சொன்னாள்.
யோகேன் சிரித்தவாறே,’ உன்னைப்போல் பலஹீனமான பெண்ணால் திஸ்தாவை நீந்திக் கடப்பது முடியாத காரியம். கொஞ்ச தூரம் போனதுமே நீ பயந்து செத்துவிடுவாய்.’ என்றான். பதிலைக்கேடு பூனியும் சிரித்துவிட்டாள். ‘நான் திஸ்தா நதியில் அடித்துச் செல்லப்பட்டால் உங்களை இறுக்கிக் கட்டிக்கொண்டு உங்களையும் இழுத்துச் சென்றுவிடுவேன் என்று எண்ணி விடாதீர்கள்’ என்றாள் பூனி.
யோகேன் எதுவும் பேசாமலிருந்தான்.
வறுத்த அரிசியும், சில இனிப்புகளும் சாப்பிட்டு காலைச் சிற்றுண்டியை முடித்துக்கொண்டான் யோகேன்.
கிராமத்தின் சிறியவர்களும், பெரியவர்களும் தத்தமது நிலத்தை மறுசீரமைப்பு செய்வதற்காக ஈடுபடத் தொடங்கினர். ஒன்பது மணிக்கெல்லாம் கிராமத்தின் நாலாப்புறமும் வேலையை உற்சாகத்துடன் ஆரம்பித்தனர். எங்கும் உற்சாக ஆரவாரம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. இந்த உற்சாகத்தை யோகேன் இதற்கு முன் பார்த்ததேயில்லை. யோகேன் எல்லோருடைய முகத்திலும், கண்களிலும் வாழ்வின் மீதான நம்பிக்கை மின்னிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தான். சோம்பேறி மனிதர்களான இவர்கள், அன்னநடை போடும் இவர்கள், விதியை நம்பி சோம்பித் திரியும் இவர்கள் தங்களுக்குள் இப்படியொரு நெருப்பை மறைத்து வைத்திருந்ததைக் கற்பனை கூட செய்யமுடியாமல் வியந்து நின்றான் யோகேன்.
தீருதாஸ் மண்வெட்டியைத் தோளில் வைத்துக்கொண்டு ஓடிவந்தான். ‘என்ன ஆனது மாமா’ என்றான் யோகேன்.
தீருதாஸ் திரும்பி-’ ஓ வந்துவிட்டாயா..சரி வேலையை ஆரம்பி..நீயும் ஒரு விவசாயியின் மகன் தானே. இந்த திஸ்தா எங்களைத் தோற்கடிக்க நினைக்கிறது. ஆனால் அப்படி நடக்க விடமாட்டோம் நாங்கள்.’என்றான்.
யோகேன் ,’அரசாங்கம் எதுவும் செய்யவில்லையா?’என்று கேட்டான்.
ஹாருவின் கூட்டத்திலிருந்து ஒருவன் சொன்னான்,’ அரசாங்கம் செய்யும்போது செய்யும். அதுவரை நாங்கள் எதுவும் செய்யாமல் சும்மா இருக்க வேண்டுமா? எங்களுக்கு கை கால் இல்லையா என்ன? திஸ்தா நதி அதையுமா அடித்துச் சென்றுவிட்டது?”
மதியம் ஹாருவுடன் எல்லோரும் திரும்பி வந்தனர். மரத்திற்கு கீழே அமர்ந்து முலாம் பூசிய தட்டுகளில் சோறு, வறுத்த கத்தரிக்காய், உப்பு, வெங்காயம் வைத்துக்கொண்டு சாப்பிட்டனர்.
யோகேனும் சாப்பிட்டான். நேற்றிலிருந்து பார்த்த யாவும் அவனை மௌனமாக்கிவிட்டது. அழுது வடியும் கண்களோடுதான் கிராம மக்கள் இருப்பார்கள் என்று தான் அவன் நினைத்திருந்தான். ஆனால், இங்கு வந்து பார்த்த பிறகுதான் இந்த மக்களின் கண்களில் கண்ணீரே இல்லை என்பதை உணர்ந்தான். இருப்பதெல்லாம் நெருப்பு மட்டுமே.
சாப்பிட்டு முடித்தபின் ஹாரு பூனியைக் கூப்பிட்டு,’சாப்பிட்டிருந்தால் யோகேனை அழைத்து வா’ என்று சொன்னார்.
அறுபது வயதான ஹாரு தன் குழுவினரோடு மறுபடியும் கனத்த வெயிலில் நுழைந்தார். யோகேன் கொஞ்சநேரம் மரத்தடியில் குளுமையான நிழலில் உட்கார்ந்திருந்தான். பூனி குடிசைக்குள்ளிருந்து வந்து,’ வாங்க, போகலாம்’ என்றாள்.
எழுந்தவாறே ’எங்கே’ என்று கேட்டான் யோகேன்.
’வேறு எங்கே..நம்ம வீட்டுக்குத்தான்’ என்று க்ளுக்கென சிரித்தாள் பூனி.
இருவரும் சப்தமேதுமற்ற மதிய நேரத்தில் புழுதி கிளம்பும் காற்றோடு நடக்கத் தொடங்கினர்.
சிறிது நேரத்திற்குப் பின் பூனி சொன்னாள்,’உங்கள் அண்ணன் நகேன் என்னைக் காதலித்தார்’
’தெரியும்’ என்றான் யோகேன்.
வேறெதுவும் சொல்லவில்லை. இதயத்தில் ஒரு வேதனைக் கீற்று ஓடியது.
கொஞ்ச நேரம் நடந்த பிறகு இருவரும் யோகேனுடைய வீட்டருகே வந்து சேர்ந்தனர். அந்த இடம் அவனுக்கு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அடையாளம் தெரியத் தொடங்கியது. சரியான இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தனர்.
’கடுமையான வெயில். நான் இங்கேயே சிறிது நேரம் உட்கார்ந்து கொள்கிறேன்’ என்றாள் பூனி. ‘சரி..உட்கார்’’ என்றான் யோகேன்.
பார்வையை ஓட விட்டான். அழகான முற்றம் இல்லை. கொட்டிக்கிடக்கும் இரவுப்பூக்கள் இல்லை. துளசி மாடம் இல்லை. வறாண்டா இல்லை. கிழக்குப் பக்கத்து அறை இல்லை. எல்லாம் அழிந்துவிட்டிருந்தது. பெரிய வீடு இருந்ததற்கான அடையாளமே துளி கூட இல்லை. சமையலறை மேற்கூரை சேற்றில் சிக்கி ஏதோ விமானத்தின் இறக்கை போல் நின்றிருந்தது. முருங்கைமரத்திற்கு எதுவும் ஆகவில்லை. அதன் இலைகள் பசுமை பூத்திருந்தன. பூனி அந்த மரத்தினருகே அமர்ந்துகொண்டாள்.
’என்ன யோசிக்கிறீர்கள்’ என்றகேள்வி கேட்டு அமைதியை உடைத்தாள் பூனி. ‘ஒன்றுமில்லை’ என்றான் யோகேன்.
‘ ஒன்றுமில்லையென்றால் என்ன அர்த்தம்? எல்லா மனிதர்களும் மண்வெட்டியைத் தூக்கிக்கொண்டு கிளம்பி விட்டார்கள். நீங்கள் வெறுமனே பெருமூச்சு மட்டுமே விட்டுக்கொண்டு இருக்கப்போகிறீர்களா?’ என்றாள் பூனி.
யோகேன் சிரித்தான்.’அப்படியில்லை.. இதையெல்லாம் நான் யாருக்காக செய்வது? யார் இருக்கிறார்கள் எனக்கு?” என்று கேட்டான் யோகேன்.
பூனி தனது பெரிய கண்களால் யோகேனைப் பார்த்து,’ ஆமாம், சரியாகச் சொன்னீர்கள்..சரி விடுங்கள்..என்னால் ஏதாவது செய்ய முடிகிறதா எனப் பார்க்கிறேன்.’ என்றாள். ‘இரு,இரு.. இந்த வெயிலில் மண்வெட்டியை எடுக்க வேண்டாம்’ என்றான் யோகேன்.
பூனி சிரித்தபடி ‘நான் உருகிப்போய்விடுவேனா என்ன? பயப்படாதீர்கள். என்னால் எதுவும் செய்யமுடியும்.’ என்றாள்.
சிறிது நேரம் இருவரும் எதுவும் பேசாமல் அமர்ந்திருந்தனர்.
எங்கிருந்தோ ஒரு ஆந்தை ஜோடி வந்தது. அவை யோகேன் வீட்டு முற்றம் இருந்த இடத்தில் தானியங்களைத் தேடுவதுபோல் பாவனை செய்தன.
பூனி சொன்னாள்,’ஆந்தைகள்’. யோகேன் , ‘இவை ஏன் ஜோடியாகவே வசிக்கின்றன’ என்று கேட்டான்.
‘எனக்குச் சொல்லத் தெரியவில்லை. உங்களுக்குத் தெரியுமா?’ என்றாள் பூனி. ‘எனக்கும் தெரியாது’ என்று சொல்லிவிட்டு எழுந்தான் யோகேன்.
திஸ்தா நதி மறுபடியும் ஒருமுறை திரும்பி வருவதாக கற்பனை செய்து பார்த்தான் யோகேன்.
மட்டுப்பட்ட வெயிலில், நீரோடும் சத்தத்தைக் கேட்டவாறு இருவரும் திஸ்தா நதிக்கரையில் நின்றிருந்தனர். இத்தனை துக்கத்திற்கு நடுவிலும், யோகேனுக்கு யாவுமே இனிமையாகத் தெரிந்தது. ‘நதியைக் கடந்து செல்கிறாயா?’ எனக் கேட்டான் யோகேன்.
பூனி குழந்தையைப்போல வேகமாகத் தலையை ஆட்டி ஆட்டி , ‘இல்லை இல்லை’ என்று சொன்னாள். அவளது கண்களில் இரு துளி முத்துகள் மின்னின. திஸ்தா நதியின் கர்ஜனைக்கு காது கொடுத்த யோகேன், மறுகரையிலிருந்த வைகுண்டபுரியின் அடர்ந்த காடுகளை இமைக்காமல் பார்த்தான். திஸ்தா அவனிடமிருந்து எல்லாவற்றையும் பறித்துக்கொண்டது. ஆனாலும், திடீரென அவனுக்கு திஸ்தா நதி மிக அழகாகத் தோற்றமளித்தது இப்போது. நன்றியுணர்வோடு மனசுக்குள்ளேயே அவன் திஸ்தா நதிக்கு வணக்கம் சொன்னான்.
யோகேனுடைய முகத்தில் புன்னகை ரேகை பரவத்தொடங்கியது. திஸ்தா நதி எல்லாவற்றையும் அழித்துவிட்டு, மீண்டும் இந்த மக்கள் புதிய வாழ்வை வாழ வாய்ப்பை வழங்கி இருக்கிறது என அவன் நினைத்தான்,
யோகேனை ஆச்சர்யமாகப் பார்த்த பூனி, ‘என்ன ஆனது? நதியைப் பார்த்து என்ன யோசிக்கிறீங்க.. பைத்தியம் பிடித்துவிட்டதா என்ன?’ என்றாள்.
யோகேன் பூனியைத் திரும்பிப் பார்க்காமல், நதியைப் பார்த்தபடியே, ‘இல்லையில்லை..எதுவும் யோசிக்கவில்லை.. சரி போகலாம் வா’ என்று அழைத்தான் அவளை.
மணற்பரப்பு நிறைந்த பாதையில் இருவரும் உரசியபடி அரசமரத்தடி நோக்கி நடந்தனர். பின்னால் திஸ்தா நதியின் கர்ஜனை மெலிதாகிக்கொண்டிருந்தது. பூனியின் உடலிலிருந்து வியர்வை வாசனை வந்துகொண்டிருந்தது.
வியர்வைத்துளிகளின் வாசனை இவ்வளவு அருமையானதா, இதற்கு முன் இந்த வாசனையை யோகேன் அனுபவித்ததில்லை.
நடக்க நடக்க யோகேனின் உடலில் தசைநார்கள் திடீரென இறுகத் தொடங்கின. எந்த நம்பிக்கையில் இந்த தசைநார்கள் இறுகிப்புடைக்கின்றன என்பது தெரியவில்லை.
நீண்ட காலமாக பேனாவை உருட்டி உருட்டி அவனது கைகள் களைத்து விட்டிருந்தன. அவன் புத்தகத்தை மனப்பாடம் செய்து பி.ஏ. வை முடித்தவன். ஒரு பெரிய அலுவலகத்தில் இயந்திரத்தைப்போல காலையும் மாலையும் அச்சடித்த காகிதங்களில் எழுதி எழுதி நாட்களைக் கடத்திவந்தவன். நரம்புகள் புடைக்கும் கைகளால் அவனால் யாவுமே செய்ய முடியும். மண்வெட்டுவது, ஏர் ஓட்டுவது,  பூனி போல் வியர்வையின் வாசனையில் மூழ்கிக்கிடப்பது, துக்கத்தைக் கண்களில் தேக்கி வைத்துக்கொண்டிருக்கும் பெண்களை இதயத்தால் வருடி குளிரச்செய்வது-என எல்லாமும் முடியும் அவனால். தனது முயற்சியால், தனது உழைப்பால், தனது வியர்வையை பெருகி ஓடச்செய்து தன் கண்களுக்கு முன் புதிய உலகத்தை உருவாக்கிப் பார்க்க வேண்டும். இவை யாவற்றையும் யோகேன் திடீரென உணரத் தொடங்கினான்.
இந்த விரிந்த ஆகாயத்தின் கீழ் திஸ்தா நதியின் கர்ஜனையோடு கைத்தட்டிக்கொண்டு ஆட வேண்டுமென்ற ஆசை எழுந்தது அவனுக்கு. இந்த சந்தோசத்தில் அவன் கொஞ்ச தூரம் ஓடவும் செய்தான்.
‘என்ன ஆனது? நில்லுங்கள்..ஓடாதீர்கள்..பசிக்கிறதா..ஆனால் கைவசம் சாப்பிட எதுவுமில்லை’ என்றெல்லாம் பூனி சத்தமிட்டாள்.
இதைக்கேட்டு யோகேன் நின்று விட்டான்.
வெகுதூரம்வரை வறண்ட பூமி விரிந்து கிடந்தது. யோகேனின் கண்கள் எரியத் தொடங்கின. இந்த வறண்ட பூமியை மறுபடியும் பசுமையாக்கிப் பார்க்க வேண்டுமென அவன் மனசுக்குள் முடிவெடுத்தான். பூஞ்செடிகள், நிழல் தரும் மரங்கள் நட வேண்டும். கன்றுக்குட்டிகளை நடனமாட வைக்க வேண்டும். புறாக்களை அழைத்து வர வேண்டும். எல்லாவற்றையும் செய்ய வேண்டும்.
வியர்வையில் நனைந்திருந்த பூனியின் உள்ளங்கைக்குள் தனது கையை வைத்து இறுக்கிப் பிடித்துக்கொண்டான். அவளது கையைப் பிடித்துக் கொண்டு மெதுவாக நடக்கத் தொடங்கினான். அவனது நீல நிறச் சட்டையும், பூனியின் கறுப்பு நிறச் சேலையும், பூக்கும் புற்கள் காற்றில் அசைந்தாடுவதைப் போல் திஸ்தா நதியிலிருந்து வந்த காற்றில்அலையாடின.
அவர்களது தலைக்கு மேல் ஜோடிப்புறாக்கள் சிறகடித்தவாறு திஸ்தா நதியை நோக்கி பறந்து சென்றன.

 

மொழி பெயர்ப்பு சிறுகதை அய்யோ-பாவம்` அத்தை ஹாருகி முரகாமி மொழிபெயர்ப்பாளர் : ச. ஆறுமுகம்.

அய்யோ-பாவம்` அத்தை

ஹாருகி முரகாமி

மொழிபெயர்ப்பாளர் : ச. ஆறுமுகம்.

ஜூலை மாதத்தின் அருமையான, ஒரு அழகிய ஞாயிற்றுக்கிழமை பிற்பகலில்  – ஜூலையின் முதன்முதலான ஞாயிற்றுக்கிழமை பிற்பகலில்தான் – அது தொடங்கியது. வானத்தின் தூரத்து மூலையில்  இரண்டோ மூன்றோ துண்டு மேகங்கள் வெள்ளை நிறத்தில் மிகமிகச் சிறியனவாக மிகுந்த கவனத்தோடு இடப்பட்ட காற்புள்ளி, அரைப்புள்ளிகளைப்போலத் தெரிந்தன.  கதிரின் ஒளி எந்தத் தடையுமின்றி மொத்தமாகப் பூமிக்குள் இறங்கியது. ஜூலையின் அரசாட்சியில், புல்வெளியில் தூக்கியெறியப்பட்ட சாக்லேட் தாளின் கசங்கிய வெள்ளிப் பரப்பு கூட ஏரியின் அடியில் கிடக்கும் பளிங்குப் படிகம் போலப் பெருமையோடு மினுமினுத்தது. அந்தக்காட்சியைப் போதுமான அளவுக்கு, நெடுநேரம் அதையே கவனித்துக்கொண்டிருந்தால் கதிரின் ஒளி, மற்றொரு வகை ஒளியை, ஒன்றுக்குள் ஒன்றாகப் பொருந்தியிருக்கும் சீனதேசத்துப்பெட்டி போலப்  பொதிந்திருப்பதை. நீங்கள் காணலாம். அந்த உள் வெளிச்சத்தை உண்டாக்கியதாகத் தோன்றும் எண்ணற்ற மகரந்தத் துகள்கள், அசைவற்றதாகத் தோன்றும் அந்தத் துகள்கள், முடிவாகப் பூமியின் மேல் படியும் வரை வானத்தில் மிதக்கும்.

நான் ஒரு தோழியுடன் மெல்ல உலவிவரச் சென்றிருந்தேன், வீட்டுக்குத் திரும்பும் வழியில், நாங்கள் மெய்ஜி நினைவு படக் காட்சியகத்தின் வெளிமைதானத்தில், நீர்க்குட்டையின் அருகில் அமர்ந்து எதிர்க்கரையில் அமைக்கப்பட்டிருந்த இரு வெண்கல ஒற்றைக்கொம்புக் குதிரைகளை நீருக்கு மேலாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தோம். தென்றல் ஒன்று ஓக்மரத்தின் இலைகளை அசைத்து, குட்டையின் மேற்பரப்பில் மெல்லிய அலைகளைத் தோற்றுவித்தது. காலம் தென்றலைப் போல நகர்வதாகத்  தோன்றியது : அசைவதும் நிற்பதுமாக, நிற்பதும் அசைவதுமாக. சோடா டப்பாக்கள் தண்ணீருக்குள், மூழ்கடிக்கப்பட்ட ஏதோ ஒரு பழங்கால நாகரீகத்தின் அழிவுச் சின்னங்கள் போலப் பிரகாசித்தன. எங்கள் முன்பாக சீருடையில் ஒரு மென்பந்து அணி, மிதிவண்டியில் ஒரு சிறுவன், வளர்ப்பு நாயை நடத்திச் செல்லும் ஒரு முதியவர், துள்ளலோட்டத்திற்கான கால்சட்டையோடு ஒரு இளம் வெளிநாட்டவர், என எல்லோரும் எங்களைக் கடந்து சென்றனர். புல்லின் மீதிருந்த ஒரு பெரிய கைப்பெட்டி வானொலியிலிருந்து வந்த இசையின் மெல்லிய தூண்டல்கள் எங்களை ஈர்த்தன : விரைவில் உலரப்போகும் ஒரு காதல் குறித்து ஒரு இனிய பாட்டு. அதன் இராகத்தை நான் கண்டுகொண்டதாக உணர்ந்தேன்; என்றாலும் அது நிச்சயமானதாக இருக்காது. எனக்குத் தெரிந்த ஒன்று போலவே ஒலித்தது. என் வெற்றுக்கைகள் சூரிய ஒளியில் அமைதியாக நனைந்து ஊறிக்கொண்டிருப்பதை என்னால் உணர முடிந்தது.  அப்போது அது கோடைகாலமாக இருந்தது.

இது போன்ற ஒரு ஞாயிற்றுக் கிழமை மாலையில், அய்யோ பாவம் அத்தை ஒருவர் எதனால் என் இதயத்தைப் பற்றிக்கொள்ளவேண்டும்? இது குறித்து எனக்கு எந்தச் சிந்தனையுமில்லை. பார்வை எட்டும் தூரத்துக்கு அய்யோ பாவம் அத்தை யாரும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை; அப்படி ஒருவர் அங்கே இருப்பதாக நான் கற்பனை செய்யுமளவுக்கும் எதுவும் இல்லை. ஆனாலும் அய்யோ பாவம் அத்தை எனக்குள் வந்தார்; வந்தாரோ இல்லையோ உடனே போய்விட்டார். அவர் என்னுள் இருந்த நேரம் ஒரு நொடியில் நூற்றிலொரு பங்கு மட்டுமே. அவர் நகர்ந்தபோது எனக்குள் வினோதமான மனித உருவிலான வெற்றிடத்தை விட்டுச்சென்றார். அதாவது யாரோ ஒருவர் விரைந்து சன்னலில் தோன்றி மறைவது போல நான் உணர்ந்தேன் – நான் சன்னலுக்கு ஓடி தலையை வெளியே நீட்டிப் பார்த்தேன், ஆனால் அங்கு யாருமே இல்லை.

அய்யோ பாவம் அத்தை ?

உடனிருந்த தோழியிடம் சில வார்த்தைகளைச் சொல்ல முயற்சித்தேன். ‘’ அய்யோ பாவம் அத்தை ஒருவரைப் பற்றி எழுத விரும்புகிறேன்.’’ என்றேன், நான்.

அய்யோ பாவம் அத்தையா? அவள் சிறிது ஆச்சரியப்பட்டதாகத் தோன்றியது. ‘’ ஏன் ஒரு அய்யோ பாவம் அத்தை ?’’

அது ஏனென்று எனக்குத் தெரியாது. ஏதோ சில காரணங்களுக்காக, என்னைப் பற்றிக்கொள்ளும் சில விஷயங்கள் எப்போதுமே நான் புரிந்து கொள்ளாத விஷயங்களாகவே இருந்தன. நான் சிறிது நேரம் எதுவும் பேசாமல், எனக்குள் இருந்த மனித உருவிலான வெற்றிடத்தின் விளிம்பு வழியாக என் விரலை ஓடவிட்டேன்.

‘’ அது போன்ற ஒரு கதையை யாராவது படிக்கவிரும்புவார்களா என்ன? எனக்கு ஆச்சரியமாகத்தான் இருக்கிறது.’’ என்றாள், எனது கூட்டாளி.

‘’ உண்மைதான், அதை எப்படிச் சொல்வது, ம்ம்…..நீங்கள் சொல்வது போல, அது ஒரு நல்ல வாசிப்புக்கு உகந்ததாக இருக்காதுதான்’’ என்றேன், நான்.

‘’ அப்படியானால், அது போன்ற ஒரு விஷயத்தைப்பற்றி ஏன் எழுதவேண்டும்?

‘’ எனக்கு அதை சரியாகச் சொல்லத் தெரியவில்லை.’’ என்றேன் நான். ‘’அய்யோ பாவம் அத்தை ஒருவரின் கதையை ஏன் எழுத விரும்புகிறேனென்று  விளக்குவதற்காகவே அந்தக் கதையை எழுதவேண்டும். ஆனால் கதையை எழுதி முடித்துவிட்ட பிறகு அதை ஏன் எழுதினேனென்று விளக்கவேண்டிய அவசியம் இருக்காது. இல்லை, இருக்குமா?’’

அவள் சிரித்துக்கொண்டே, ஒரு கசங்கிய சிகரெட்டை அவள் பாக்கெட்டிலிருந்து எடுத்துப் பற்றவைத்தாள். அவள் சிகரெட்டுகள் எப்போதுமே கசங்கித்தான் இருந்தன, சிலசமயம் பற்றிக்கொள்ளாதபடி மோசமாக; ஆனால் இது பற்றிக்கொண்டது.

‘அய்யோ பாவம் அத்தைகள் யாராவது உங்கள் உறவினராக இருக்கிறார்களா? அவள் கேட்டாள்.

‘’ ஒருத்தருமில்லையே’’ என்றேன், நான்.

‘’ நல்லது. எனக்கு இருக்கிறார்கள். அச்சு அசலா அப்படியே. ஒருவர். மெய்யாலும், மிகமிக உண்மையான விஷயம். இன்னும் சொல்லப்போனால், நான் சில வருடங்கள் அவரோடேயே  வாழ்ந்திருக்கிறேன்.

நான் அவள் கண்களைப் பார்த்தேன்; அவை எப்போதுமில்லாதபடிக்கு அமைதியாக இருந்தன.

‘’ ஆனால், அவரைப்பற்றி எழுத நான் விரும்பவில்லை. அது மட்டுமல்ல. அந்த அத்தையைப் பற்றி ஒரு வரி கூட எழுத மாட்டேன்.’’ என்றாள் அவள்.

அந்தக் கைப்பெட்டி வானொலி முதலாவதைப் போலவே வேறொரு இராகத்தை இசைக்கத் தொடங்கியது; ஆனால், இது எதுவென்று என்னால் கொஞ்சம் கூடக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.

‘’ உங்கள் குடும்பத்தில் ஒரே ஒரு அய்யோ பாவம் அத்தை கூட இல்லை; ஆனாலும் நீங்கள் ஒரு அய்யோ பாவம் அத்தையின் கதையை எழுத விரும்புகிறீர்கள். எனக்கோ ஒரு அய்யோ பாவம் அத்தை இப்போதும் உண்மையாக, உயிருடன் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிற ஒருவர் இருக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்களைப் பற்றி எழுத எனக்கு விருப்பமில்லை.’’

நான் தலையாட்டினேன். ‘’ அது ஏன் அப்படி என்பதுதான் என்னுடைய ஆச்சரியம்.’’

அவள் ஏதோ ஒன்றைச் சொல்ல வருவதுபோல் தலையைச் சிறிது சாய்த்தாள்; ஆனால் எதையும் சொல்லவில்லை. அவள் முதுகு என் பக்கமாக இருக்க அவளது நீண்டு மெலிந்த கைவிரல்களை தண்ணீருக்குள் அளைந்திருக்க அனுமதித்தாள். அது, என் கேள்விகள் அவளின் விரல்கள் வழியே தண்ணீருக்கடியில் அழிந்துபோன நகரத்துக்குச் செல்வதைப்போல் தோன்றியது.

நான் அது ஏனென ஆச்சரியப்பட்டேன். அது ஏனென ஆச்சரியப்பட்டேன். அது ஏனென ஆச்சரியப்பட்டேன்.

‘’ உங்களுக்கு உண்மையைச் சொல்வதெனில்,’’ எனத் தொடங்கிய அவள், ‘’ என்னுடைய அய்யோ பாவம் அத்தையைக் குறித்து சில விஷயங்களைச் சொல்ல விரும்புகிறேன்; ஆனால் அதை என்னால் சரியான வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாது. என்னால் அது முடியாதது, ஏனென்றால், ஒரு உண்மையான அய்யோ பாவம் அத்தையை எனக்குத் தெரியும் என்பதுதான்.’’ என்றாள். அவள் உதட்டைக் கடித்தாள். ‘’ அது கடினம் – நீங்கள் உணர்வதைப்போல் தோன்றுவதைவிட அதிகக் கடினமானது.’’

அந்த வெண்கல ஒற்றைக்கொம்புக் குதிரைகளை நான் மீண்டும் கவனிக்க ஆரம்பித்தேன். காலம் அவற்றைப் பின்தள்ளிவிட்டுச் செல்வதைக் கோபத்தோடு எதிர்ப்பது போல் அவற்றின் முன் குளம்புகளைத் தூக்கிக் வெளியே நீட்டிக்கொண்டிருந்தன. அவள் சட்டையின் விளிம்புகளை உருவிக்கொண்டிருந்தாள். ‘’ ஒரு அய்யோ பாவம் அத்தையைக் குறித்து நீங்கள் எழுத முயற்சிக்கப் போகிறீர்கள்.’’ என்ற அவள், ‘’ நீங்கள் இந்தக் கடினமான வேலையை மேற்கொள்ளவிருக்கிறீர்கள். இப்போதே அதை உங்களால் செய்ய முடியுமா என எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. ஒரு உண்மையான அய்யோ பாவம் அத்தை கூட உங்களுக்கில்லை.’’ என்றாள்.

நான் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை ஆழ்ந்து இழுத்து வெளிப்படுத்தினேன்.

‘’ கஷ்டம்,’’ என்றாள், அவள்.

‘’ அது, சரிதான்,’’ என்ற நான், ‘’ நீ சொல்வது சரியாக இருக்கலாம்.’’ என்றும் சொன்னேன்.

அவள் அப்படியே இருந்தாள்.

ஹூஹ், ஒரு பாடலின் வரிகளைப்போல.

உங்கள் உறவுகளில் ஒரு அய்யோ பாவம் அத்தை இல்லாமலிருக்க வாய்ப்புண்டு, இருக்கவும் செய்யலாம். எப்படியிருந்தாலும் நமக்குள் ஏதோ ஒரு பொதுவான அம்சம் இருக்கிறது. ஆனால், நீங்கள் யாருடைய திருமணத்திலாவது ஒரு அய்யோ பாவம் அத்தையைக் குறைந்த பட்சம் பார்த்தாவது இருப்பீர்கள். அதாவது ஒவ்வொரு புத்தக அலமாரியிலும் யாருமே புரட்டாத ஒரு புத்தகம் இருப்பதுபோல, ஒவ்வொரு துணிமணி அலமாரியிலும் அணியவே இல்லாத ஒரு சட்டை இருப்பது போல, ஒவ்வொரு திருமண வரவேற்பிலும் ஒரு அய்யோ பாவம் அத்தை இருப்பார்.

அவரை அறிமுகப்படுத்த வேண்டுமேயென்று யாரும் கவலைப்படுவதில்லை. அவரிடம் பேசுவதற்கு யாரும் இல்லை. அவரைப் பேசுமாறு யாரும் கேட்பதில்லை. அவர் ஏதாவது ஒரு மேஜையின் அருகில் உட்கார்ந்திருப்பார், ஒரு காலியான பால் குப்பியைப் போல. அவருடைய இறைச்சிச் சாற்றினை (சூப்) சோகமான மெல்லிய சப்தத்தோடு சிறுகச்சிறுக உறிஞ்சிக்கொண்டிருப்பார். அவருடைய கறிகாய்த் துண்டுகளை மீன்கரண்டி கொண்டு எடுத்துச் சாப்பிடுவார். குளிர்பனிப்பாகு வரும்போது கரண்டி இல்லாமலிருப்பது அவர் ஒருவராகத்தான் இருப்பார்.

திருமணப் படச்சுவடியை எடுத்துப் புரட்டும்போது அவருடைய புகைப்படம் அங்கிருக்கும். அதெல்லாம் சரி. ஆனால் அவருடைய உருவம் மட்டும் மூழ்கடிக்கப்பட்ட பிணம் சிரிப்பது போல இருக்கும்.

‘’ என்னங்க!  இங்கே பாருங்களேன், இந்த அம்மா யாருங்க? இரண்டாவது வரிசையில் கண்ணாடி போட்டிருக்கிறார்களே, அவர்களைத்தான் கேட்கிறேன்.

‘’ கவலைப்படாதே, அது ஒருத்தருமில்லை,’’ இளங்கணவர் சொல்கிறார், ‘’ எனக்கு அத்தை முறை வேண்டும். அய்யோப் பாவம், அவர்கள்.’’

பெயர் இல்லை. ஒரு பாவப்பட்ட அத்தை, அவ்வளவுதான்.

எல்லாப் பெயர்களும் ஒருநாள் மங்கி மறையத்தானே போகின்றன என்பது உண்மைதான். இறந்த மறுகணமே பெயர் இல்லாமல் போகும் நபர்கள் இருக்கிறார்கள். வேறு சிலரின் பெயர்கள், பழைய தொலைக்காட்சிப் பெட்டியைப் போலத் திரையில் பனிப்புள்ளிகள் விட்டுவிட்டு மினுக்கும், பிறகு ஒரேயடியாக நின்றுவிடும். மேற்கொண்டும் சிலர் இருக்கிறார்கள், அவர்கள் இறக்கும் முன்பேகூட அவர்களின் பெயர்கள் மறைந்துபோகும் – அய்யோபாவம் அத்தைகள். நானேகூட அடிக்கடி அய்யோபாவம் அத்தைகளைப் போன்ற பெயரற்ற நிலைமைக்கு ஆளாகிவிடுகிறேன். புகைவண்டி நிலையத்தின் பரபரப்பில், விமான நிலையத்தில் என் பெயர், என் பணிப்பெயர், என் முகவரி எல்லாமே திடீரென்று என் மூளையில் இல்லாமல் போய்விடுகின்றன. ஆனால் இது நீண்ட நேரத்திற்குத் தொடர்வதில்லை: அதிகமிருந்தால் ஒரு, ஐந்து அல்லது பத்து நொடிகள்.

சில நேரங்களில் இப்படியும் நிகழ்கிறது : ‘’ என்னதான் என் வாழ்வு, உங்கள் பெயரை ஞாபகப்படுத்திப் பார்க்கிறேன், ஒன்றும் முடியவில்லை.’’ ஒரு சிலரின் அங்கலாய்ப்பு.

‘’ விட்டுவிடுங்கள். அதற்காகக் கவலைப்பட வேண்டாம். ஒரு பெயரில் என்ன இருக்கிறது, அதிகமாக எதுவும் இல்லை’’.

இருந்தாலும் அவர் திரும்பத் திரும்ப உதடுகளைச் சுட்டிக்கொண்டு, ‘’அது இங்கேயே இருக்கிறது, நாக்கு நுனியிலேயே, சத்தியமாகச் சொல்கிறேன், அது இங்கேயே இருக்கிறது.’’

என் இடது பாதத்தில் பாதி மட்டும் வெளியில் நீட்டிக்கொண்டிருக்கும்படி, என்னை மண்ணுக்குள் புதைத்து விட்டிருப்பதுபோல் நான் உணர்கிறேன். மனிதர்கள் அதில் தடுக்கி விழுந்து, மன்னிப்பு கேட்கத் தொடங்குகிறார்கள். ‘’ நான் சத்தியமாகச் சொல்கிறேன், அது இங்கேயே இருக்கிறது. நாக்கு நுனியிலேயே’’

இழக்கப்பட்ட பெயர்கள் எங்கே செல்கின்றன? இந்த நகரத்தின் திகைக்கவைக்கும் சிக்கலில் அவை உயிரோடிருப்பதற்கான வாய்ப்புகள் மிகமிகக் குறைவே. இருந்தாலும் அவற்றில் சில உயிரோடிருந்து, இழக்கப்பட்ட பெயர்களின் நகரத்துக்கான பாதையைக் கண்டுபிடித்துச் சென்று, அங்கே ஒரு சிறிய அமைதியான சமூகத்தைக் கட்டும். ஒரு இத்தனூண்டு நகரம். நுழைவாயிலில் ‘’ அலுவல் தவிர்த்தோர் உள் நுழைய அனுமதி இல்லை’ என்ற வாசகம். அலுவலின்றி உள்ளே நுழையத் துணிந்தோர் அததற்குத் தக்க அளவிலான மிகச் சிறிய தண்டனையைப் பெறுவர்.

அதனால்தானோ என்னவோ எனக்கு ஒரு சிறிய தண்டனை வழங்கப்பட்டுள்ளது. ஒரு அய்யோ பாவம் அத்தை – சிறியதாக ஒருவர் – என் முதுகில் ஒட்டிக்கொண்டார்.

ஆகஸ்டு மாதத்தின் நடுவில்தான் அவர் அங்கே இருப்பதை நான் முதன் முதலில் உணர்ந்தேன். அவருடைய இருப்பு குறித்து என்னை எச்சரிக்க எதுவும் குறிப்பாக நிகழ்ந்துவிடவில்லை. மிகச் சாதாரணமாக ஒருநாள் அதை உணர்ந்தேன்: என் முதுகில் ஒரு அய்யோ பாவம் அத்தை இருப்பதாக. அது ஒன்றும் மகிழ்ச்சியற்ற உணர்வாக இல்லை. குறிப்பிடத் தக்கவாறு அவர் ஒன்றும் கனமாக இல்லை. அவர்  என் தோள்கள் மேலாகக் கெட்ட சுவாசம் எதையும் ஊதிவிடவில்லை. அவர், என் முதுகில், ஒரு நிழலைப் போல ஒட்டிக்கொண்டிருந்தார், அவ்வளவுதான். அவர் அங்கிருப்பதைத் தெரிந்துகொள்ள  மற்றவர்கள் கூர்ந்து கவனிக்க வேண்டியிருந்தது. உண்மை. நான், என்னுடைய வசிப்பறையைப் பகிர்ந்தளித்திருக்கிற பூனைகள், முதல் சில நாட்களுக்கு அவர்மீது சந்தேகப்பார்வைகளை வீசின; ஆனால் அவற்றின் எல்லைப் பகுதிக்குள் நுழையும் திட்டம் எதுவும் அவரிடம் இல்லையெனப் புரிந்துகொண்டதிலிருந்து, அவரது இருப்புக்குப் பழகிவிட்டன.

அவர் எனது நண்பர்கள் சிலரைப் பதற்றப்பட வைத்தார். நாங்கள் மதுவகைகளுடன் மேஜையில் அமர்ந்திருப்போம்; அவர் என் தோள்கள் மீதிருந்து எட்டிப்பார்ப்பார்.

‘’அவர் அச்சந் தருவதாக இருக்கிறார்,’’ என்று ஒரு நண்பர் சொன்னார்.

‘’அவரைப்பற்றி கவலைப்படாதீர்கள். அவர், அவருடைய சொந்த காரியங்களைப் பார்க்கிறவர். அவர் எந்தத் துன்பமும் இழைக்காதவர்.’’

‘’தெரியும், தெரியும். ஆனால் இப்படியொரு மன அழுத்தத்தைக் கொடுப்பவரென்று தெரியாது.’’

‘’ அப்படியென்றால் அவரைப் பார்க்காமலிருக்கப் பாருங்களேன்.’’

‘’ யாஹ், நான் நினைத்தேன்.’’ தொடர்ந்து ஒரு பெருமூச்சு. ‘’ எங்கு போய் இது மாதிரி ஒன்றை முதுகில் வாங்கிக்கொண்டீர்கள்?’’

‘’ நான் எங்கும் போனதாக அர்த்தமில்லை. சில விஷயங்களைப்பற்றி சிந்தித்துக் கொண்டேயிருந்தேன், அவ்வளவுதான்’’.

அவன் தலையைத்தலையை ஆட்டினான்; மீண்டும் பெருமூச்சு விட்டான். ‘’ ஆம், நான் கண்டுபிடித்துவிட்டேன் என்று நினைக்கிறேன். அது உன்னுடைய தனியான ஆளுமை. எப்போதுமே நீ இப்படித்தான்.’’

‘’ஹ்ஹ—ஹஹ்’’

‘’அடுத்த ஒருமணி நேரம் நாங்கள் பெரிய அளவில் கிளர்ச்சி எதுவும் இல்லாமலேயே பலமுறை விஸ்கியை விழுங்கினோம்.’’

‘’சொல்லு, எனக்குச் சொல்லு,’’ என்ற நான், ‘’அவரைப் பற்றி அப்படியென்ன வருத்தம்?’’ என்று கேட்டேன்.

‘’ எனக்குத் தெரியாது. ஆனால், என் அம்மா என்மீது ஒரு கண் வைத்திருப்பதைப் போல் இருக்கிறது’’

அவரை என்னால் பார்க்கமுடியாதிருந்தது. ஆனால் பலரும் சொல்லும் அடையாளங்களைக் கொண்டு பார்த்தால், நான் முதுகில் சுமக்கும் அய்யோ பாவம் அத்தைக்கு ஒரு தனிப்பட்ட நிரந்தர உருவம் எதுவும் இல்லை; ஆவியால் செய்யப்பட்டவர் போல், அவரைப் பார்க்கின்ற நபர்களுக்கேற்ப அவர் உருவை மாற்றிக்கொள்வதாகத் தெரிந்தது.

ஒரு நண்பனுக்கு அவர், அவனுடைய நாய் அகிட்டாவாகத் தோன்றினார். அந்த நாய் உணவுக்குழல் புற்றுநோயினால் இறந்திருந்தது. ‘’எப்படியானாலும், அது அதன் கடைசிகாலத்திலிருந்தது என்பதை நான் உணர்ந்தேன். பதினைந்து வயது, ஆனால் எப்படி ஒரு பயங்கரமான சாவு, பரிதாபம், பாவப்பட்ட பிறவி.’’

‘’ உணவுக்குழாயில் புற்றுநோயா?’’

‘’ ஹ்ம். உண்மையிலேயே அது பயங்கர வலி. அதனுடைய அழகான குரலை அது அப்போது அநேகமாக இழந்திருந்தது; அதால் செய்யமுடிந்ததெல்லாம் அழுது ஊளையிட்டதுமட்டுந்தான். நான் ஒரேயடியாகத் தூங்கவைத்து விடலாமென்றுதான் இருந்தேன். ஆனால் என் அம்மா அப்படிச் செய்யவிடவில்லை.’’

‘’ ஏன், அப்படிச் செய்யக்கூடாதாமா?

‘’ யாருக்குத் தெரியும் இந்த இழவெல்லாம்? அந்த நாயை இரண்டு மாதம், குழாய் மூலம் சாப்பாடு ஏற்றி உயிரோடு வைத்திருந்தோம். வீட்டுக்கு வெளியே அந்தக் கொட்டகையில். கடவுளே! என்ன ஒரு நாற்றம்?’’

அவன் கொஞ்ச நேரம் அமைதியாக இருந்தான்.

அது ஒரு நாய் மாதிரி இல்லை. அதனுடைய சொந்த நிழலைக்கண்டே பதறியது. அதனருகில் யார் போனாலும் குரைத்தது. உண்மையிலேயே ஒன்றுக்கும் பிரயோசனமில்லாத பிறவியாகிவிட்டது. எப்போதும் ஒரே சத்தம். உடம்பு முழுக்கச் சிரங்கு வேறு’’.

நான் தலையாட்டினேன்.

‘’அது ஒரு சிள் வண்டாகப் பிறந்திருந்தால்கூட நன்றாக இருந்திருக்கும். தலையே வெடித்துப்போகிற மாதிரி அலறியிருந்தால் கூட யாரும் ஒன்றும் சொல்லியிருக்கமாட்டார்கள். உணவுக்குழாய்ப் புற்றும் வந்திருக்காது.’’

அவர் என் முதுகில் அப்போதும் இருந்தார்; பிளாஸ்டிக் குழாய் நீட்டிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு பெண் நாயாக.

எனக்குத் தெரிந்த நிலம், வீட்டுமனைகள் ஏஜென்ட் ஒருவருக்கு என்னுடைய அய்யோ பாவம் அத்தை, அவரது பழைய தொடக்கப்பள்ளி ஆசிரியையாக இருந்தார்.

‘’ அது 1950 ஆகத்தான் இருக்கும், கொரியப் போரின் முதல் வருடம்,’’ எனச் சொல்லிவிட்டு, வியர்த்திருந்த அவரது முகத்தை ஒரு கனத்த துண்டால் துடைத்துக்கொண்டார். ‘’ இரண்டு வருடம் தொடர்ச்சியாக அவர் எனக்கு ஆசிரியையாக இருந்தார். அந்தக் காலத்தில் அவரை மீண்டும் பார்ப்பதுபோல இருக்கிறது. சரியாகச் சொன்னால், அவரை முழுவதுமாகத் தவற விட்டுவிட்டேன் என்பதில்லை. அவர் இன்னும் இருப்பதை நான் மறந்தே போனேன்.’’

பனிக்கட்டிக் குளிரில் ஒரு குவளை பார்லித் தேயிலை பானத்தை அவர் எனக்கு அளித்த விதம், நான் என்னவோ அவரது பழைய தொடக்கப் பள்ளி ஆசிரியைக்கு ஏதோ ஒருவகையில் உறவு என்பது போல அவர் நினைத்திருப்பாரெனத் தோன்றியது.

‘’ நினைத்துப் பார்த்தால் அவரே ஒரு துயரக்கதை. திருமணமான வருடத்திலேயே அவது கணவர் சிறப்புப் பிரிவுக்கு அனுப்பப்பட்டார். அவர் ஒரு போக்குவரத்துக் கப்பலில் இருந்தார். டமார், எல்லாம் போய்விட்டது. 43 வயதிருக்கலாம். அதன்பிறகு அவர் பள்ளி ஆசிரியையாகவே காலம் கழித்தார். 1944ன் விமானத் தாக்குதலில் கடுமையான தீக்காயங்களுக்காளானார். முகத்தின் இடது புறம் முழுவதுமாக முழங்கை வரையில்’’. அவர் கன்னத்திலிருந்து இடது முழங்கை வரை ஒரு வட்டம் போட்டுக் காட்டினார். பின்னர் குவளைத் தேயிலையை அப்படியே குடித்துவிட்டுத் தன் முகத்தை மீண்டும் துடைத்துக்கொண்டார்.  ‘’பரிதாபமான பிறவி. அதற்கு முன்னால் அழகாக இருந்திருக்க வேண்டும். அது அவருடைய ஆளுமையையே பாதித்துவிட்டது. அவர் இப்போது உயிரோடிருந்தால் எண்பதுக்குப் பக்கம் இருக்கலாம்.’’

அதே நேரத்தில், சீப்பிலிருந்து பற்கள் உதிர்ந்து விழுவதைப்போல என் நண்பர்கள் என்னை விட்டு ஒவ்வொருவராக ஒதுங்க ஆரம்பித்தார்கள். ‘’ அவன் ஒன்றும் கெட்ட பையன் இல்லை, ஆனால் என்னுடைய சோகமான அம்மாவை நான் மீண்டும் பார்க்கவிரும்பவில்லை,’’ –அல்லது உணவுக்குழல் புற்றிலிறந்த நாயை, அல்லது தீக்காயத் தழும்புகளுடனான தொடக்கப் பள்ளி ஆசிரியையை – ‘’ அவனைப் பார்க்கும் போதெல்லாம்.’’ என்று அவர்கள் சொல்லலாம்.

ஒரு பல்மருத்துவரின் நாற்காலியைப் போல, வெறுக்கப்படாமல், ஆனால் எல்லோராலும் தவிர்க்கப்படுவதாக நான் உணரத் தொடங்கினேன். யாராவது நண்பர்கள் தெருவில் தட்டுப்பட்டாலும்,  சீக்கிரம் உருவிக்கொண்டு ஓடுவதற்கான காரணங்களைச் சொன்னார்கள். ‘’ எனக்குத் தெரியாது,’’ ஒரு பெண் மிகுந்த கஷ்டத்தோடு ஆனால் மிக நேர்மையாக ஒத்துக்கொண்டாள்.  ‘’இப்போதெல்லாம் உங்கள் பக்கத்தில் இருப்பது நிரம்பக் கடினமாக இருக்கிறது. உங்கள் முதுகில் ஒரு குடை மாட்டுகிற கொக்கி அல்லது வேறெதுவோ இருந்தாலும் இவ்வளவுக்குப் பொருட்படுத்தமாட்டேன்.’’

ஒரு குடை மாட்டுகிற கொக்கி.

நண்பர்கள் என்னைத் தவிர்க்கையில், ஊடகங்களால் அவர்களுக்குத் தேவையான அளவுக்கு என்னிடம் செய்திகள் பெற முடியவில்லை. ஒவ்வொரு நாளும் செய்தியாளர்கள் வருவார்கள், என்னையும் அத்தையையும் படம் பிடிப்பார்கள், அவரது புகைப்படம் சரியாக வரவில்லையெனக் குறைப்படுவார்கள்; என்மீது இலக்கற்ற கேள்விகளைப் பொழிவார்கள். நான் அவர்களோடு ஒத்துழைத்தால், அய்யோ பாவம் அத்தையைப்பற்றி ஒரு விளக்கத்திற்கு அல்லது புதியதொரு கண்டுபிடிப்புக்கு அது என்னை இட்டுச் செல்லுமென்ற நம்பிக்கையில் இருந்தேன். ஆனால், அவர்களோ என்னைக் களைப்படையச் செய்தார்கள்.

ஒருமுறை நான் ஒரு காலைக்காட்சியில் தோன்றினேன். அவர்கள் என்னை அதிகாலை ஆறுமணிக்கே  படுக்கையிலிருந்து இழுத்துத், தொலைக்காட்சி நிலையத்துக்குக் காரில் கொண்டுவந்து, பயங்கரமான காப்பியை எனக்குள் நிரப்பிவிட்டிருந்தார்கள். என்னைச் சுற்றிலும் நான், புரிந்துகொள்ள முடியாதவர்கள் புரிந்துகொள்ள இயலாத காரியங்களைச் செய்துகொண்டிருந்தனர். நான் சென்றுவிடலாமா என்று நினைத்தேன். ஆனால், அதைச் செயல்படுத்த என்னைத் தயார்படுத்திக்கொள்ளுமுன், அடுத்தது என்னுடைய முறையென்று சொல்லிவிட்டார்கள். புகைப்படக்கருவிகள் செயல்படாதபோது காட்சியின் தொகுப்பாளர், ஒரு திமிர்பிடித்த எரிச்சல்மிக்கவர், விபச்சாரி மகன், எதுவும் செய்யாமல் அங்கே சுற்றியிருந்தவர்களைக் குதறிக் கொண்டிருந்தார். ஆனால் படக்கருவியின் சிவப்பு விளக்கு எரியத்தொடங்கிய கணத்திலேயே முகம் முழுக்கப் புன்னகையும் அறிவுத்தோற்றமுமாகிவிட்டார்: உங்கள் கணிப்புக்கு மத்திய வயதுள்ள ஒரு அருமையான நபர்.

‘’ இப்போது நமது தினசரி சிறப்பு நிகழ்ச்சிக்கான நேரம். ‘’ வெளியே வேறென்ன இருக்கிறதெனப் பார்’’. படக்கருவிக்கு அவர் அறிவித்தார். ‘’ இன்றைய நமது விருந்தினர் திரு ……………. அவர் தனது முதுகில் அய்யோ பாவம் அத்தை ஒருவர் இருப்பதைத் திடீரெனக் கண்டுபிடித்தார். இதுபோன்ற குறிப்பிட்ட பிரச்னை அநேகமாக யாருக்கும் வருவதில்லை. இன்று நமது விருந்தினரிடம் இது எப்படி ஏற்பட்டது, இதனால் எந்த மாதிரியான சிரமங்களை அவர் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது என்ற சில கேள்விகளைக் கேட்க விரும்புகிறேன்’’.  என் பக்கமாகத் திரும்பிய அவர் தொடர்ந்தார், ‘’ உங்கள் முதுகில் அய்யோ பாவம் அத்தை ஒருவர் இருப்பதை எந்தவகையிலாவது சிரமமாகக் கருதுகிறீர்களா?’’

‘’ நல்லது, இல்லை,’’ என்ற நான், ‘’ நான் இதை நிச்சயமாகச் சிரமம் என்று கூறமாட்டேன். அவர் கனமாக இல்லை. அவருக்கு நான் உணவு கொடுக்கவேண்டியதும் இல்லை.’’

‘’முதுகின் கீழ்ப்புறத்தில் வலி இல்லையா?’’

‘’ இல்லை. அதுபோல எதுவும் இல்லை.’’

‘’ அவர் அங்கே ஒட்டிக்கொண்டதை நீங்கள் எப்போது கண்டுபிடித்தீர்கள்?

ஒற்றைக்கொம்பு வெண்கலக் குதிரைகள் நிற்கும் நீர்க்குட்டை அருகில் அன்று மாலை நடந்ததை நான் சுருக்கமாகக் கூறினேன்; ஆனால், என்னுடைய கருத்தை அவர் புரிந்துகொண்டதாகத் தெரியவில்லை.

‘’ வேறு மாதிரிச் சொல்வதென்றால்,’’ என்ற அவர் தொண்டையைச் சரிசெய்துகொண்டார். ‘’ நீங்கள் உட்கார்ந்திருந்த இடத்தின் அருகில் குட்டைக்குள் பதுங்கியிருந்த அவர், உங்கள் முதுகைப் பிடித்துக்கொண்டார். அப்படித்தானே?

‘’ இல்லை.’’ என்று சொல்லிவிட்டுத் தலையை வேகமாக அசைத்து அப்படியல்ல என்றும் காட்டினேன்.

இதற்குள்ளே போய் நான் எப்படி மாட்டிக்கொண்டேன்? அவர்களுக்கு வேண்டியதெல்லாம் திகில் கதைகள் அல்லது வேடிக்கைகள் மட்டுமே.

‘’ அய்யோ பாவம் அத்தை ஒரு பேயோ பிசாசோ அல்ல.’’ நான் விளக்குவதற்கு முயற்சித்தேன். ‘’அவர் எங்கும் ‘பதுங்கி’யிருப்பதில்லை, அவர் யாரையும் ‘பிடித்தாட்டு’வதுமில்லை. அய்யோ பாவம் அத்தை என்பது வெறும் வார்த்தைகள், அவ்வளவுதான்’’. என்றேன் நான். ‘’ வெறும் வார்த்தைகள், .’’

யாரும் எதுவும் பேசவில்லை. நான் இன்னும் தெளிவாகக் குறிப்பிட்டுச் சொல்லியிருக்க வேண்டும்.

‘’ வார்த்தை என்பது மனதோடு பிணைக்கப்பட்டது. அது ஒரு மின் கற்றையைப் போல. நீங்கள் ஒரே விசைத்தூண்டலில் அது வழியாக அனுப்பிக்கொண்டேயிருந்தால், அங்கே ஏதோ ஒருவகையான தாக்கம், ஒரு விளைவு ஏற்பட்டே தீரும். ஒவ்வொரு தனிநபருக்கும் ஒவ்வொரு மாதிரியான விளைவு. என்றாலும் என்னுடையதில் ஏற்பட்ட தாக்கம் என்பது ஒருமாதிரியான எதோடும் சாராத தனித்த இருப்பு போன்ற உணர்வு. என் முதுகில் ஒட்டிக்கொண்டுள்ளது, உண்மையில் ‘அய்யோ பாவம் அத்தை’ என்ற வார்த்தைத் தொடர் மட்டுந்தான். – அந்த வார்த்தைகள் எந்தப் பொருளும் அற்றவை, உருவமில்லாதவை. அதற்கென்று ஒரு பெயர் வேண்டுமென்றால், நான் அதைக் கருத்தாக்க அடையாளம் அல்லது அது மாதிரி ஏதோ ஒன்று என அழைக்கலாம்.’’

தொகுப்பாளர் குழம்பிவிட்டதாகத் தெரிந்தார். ‘’ அதற்கென்று ஒரு பொருளோ உருவமோ இல்லையென்கிறீர்கள்.’’ என்று எடுத்துக்கூறிய அவர், ‘’ ஆனால் நாங்கள் தெளிவாகப் பார்க்கிறோம் …. ஏதோ ஒன்று……ஒரு உண்மையான உருவம் உங்கள் முதுகில் இருக்கிறது. மேற்கொண்டும் அது எங்கள் ஒவ்வொருவரிடமும் ஏதோ ஒருவகையான ஒரு பொருளைத் தருகிறது.’’

நான் தோள்களைக் குலுக்கிக்கொண்டேன். ‘’ அப்படித்தான், ‘’ என்றேன். ‘’ அது அடையாளங்களின் செயல்பாடுதான். ’’

நிகழ்ச்சித் தொகுப்பாளரின் இளம் பெண் உதவியாளர், ‘’ அப்படியென்றால்,’’ என்று சொல்லிச் சூழலை எளிதாக்கும் நம்பிக்கையில் இடைமறித்தார். ‘’ இந்த உருவம், அல்லது உயிருள்ள ஒன்று, அல்லது அது என்னவாகவேண்டுமானாலும் இருக்கட்டும், நீங்கள் விரும்பினால் அதைத் துடைத்துவிட முடியும்.’’

‘’ இல்லை, என்னால் அது முடியாது.’’ என்றேன். ஏதோ ஒன்று ஒருமுறை முகிழ்த்துவிட்டால் அது என் விருப்பத்திலிருந்தும் ஒரு தனித்த தொடர் இருப்பை மேற்கொள்கிறது. அது ஒரு நினைவைப் போன்றது. ஒரு நினைவை நீங்கள் மறக்க விரும்பலாம், ஆனால் அது உங்களால் முடியாதது. இதுவும் அது மாதிரியேதான்.’’

திருப்தியடையாததுபோல அவள் பேசிக்கொண்டேயிருந்தாள் :’’நீங்கள் குறிப்பிடும் இந்த நடைமுறை, ஒரு வார்த்தையைக் கருத்தாக்க அடையாளமாக மாற்றுகின்ற, அல்லது ஏதோ ஒன்று என்னாலும் முடியுமா?’’

‘’ அது எப்படிச் செயல்படுமென என்னால் சொல்ல முடியாது; ஆனால் கொள்கையளவில் உங்களாலும் முடிகிற ஒன்றுதான்.’’ என்று நான் பதில் அளித்தேன்.

இப்போது தொகுப்பாளர் களத்தில் இறங்கினார். ‘’ நீங்கள் சொல்வது, கருத்தாக்கம் என்ற வார்த்தையை நான் ஒவ்வொரு நாளும் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தால் கருத்தாக்கத்தின் பிம்பம் என் முதுகில் ஏற்படும், அப்படித்தானே?’’

‘’ கொள்கையளவில் குறைந்தபட்சம் அது நிகழ முடியும்.’’ நான் இயந்திரத்தனமாக அதையே திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன். வலுவான வெளிச்சமும் நிலையத்தின் கெட்ட காற்றும் எனக்குத் தலைவலியை ஏற்படுத்தத் தொடங்கின.

‘’ கருத்தாக்கம் என்பது எதைப்போலத் தெரியும்?’’ தொகுப்பாளர் துணிச்சலாகக் கேட்டது வந்திருந்த விருந்தினர் சிலரிடம் சிரிப்பை வரவழைத்தது.

எனக்குத் தெரியாதென்று நான் சொன்னேன். நான் சிந்திக்க விரும்பிய ஒன்றல்ல அது. என் கைகள் ஒற்றை அய்யோ பாவம் அத்தையாலேயே நிரம்பியிருந்தது. உண்மையில் அவர்கள் யாரும் இதில் எது குறித்தும் எந்தக்குறையும் காணவில்லை. அவர்களின் அக்கறையெல்லாம் அடுத்த வணிக நிகழ்ச்சி வரை உரையாடலை விறுவிறுப்பு குறையாமல் கொண்டுசெல்லவேண்டுமே என்பதில்தான்.

மொத்த உலகமும் ஒரு கேலிக்கூத்துதான். தொலைக்காட்சி நிலையத்தின் கண்ணைப் பறிக்கும் பிரகாசத்திலிருந்து காட்டுக்குள்ளிருக்கும் துறவியின் பர்ணசாலை வரை ஒரே விஷயத்திற்குத்தான் வந்து முடிகின்றன. இந்தக் கோமாளிகளின் உலகத்தில் அய்யோ பாவம் அத்தையை முதுகில் சுமந்து திரிந்த நான்தான் எல்லோரைவிடவும் பெரிய கோமாளியாக இருந்தேன். அந்தப் பெண் சொன்னதே சரியாக இருக்கலாம்: ஒரு குடை தாங்கியோடு நான் நன்றாக இருந்திருக்க முடியும்தான். இரண்டு மாதங்களுக்கொரு முறை நான் அதற்குப் புதிய வர்ணம் பூசி விருந்துகளுக்கு எடுத்துச் செல்லலாம்.

‘’ எல்ல்ல்லாம் சரிதான்! உங்களுடைய குடைதாங்கி இந்த வாரம் இளஞ்சிவப்பாக இருக்கிறது.’’ என்று யாரோ ஒருவர் சொல்லலாம்.

‘’ ஆமாம், நிச்சயமாக’’ என்று  பதில் சொல்வேன். ‘’ அடுத்த வாரம் பிரித்தானிய பசுமைப் போட்டிக்குப் போகப்போகிறேன்.’’ என்பேன்.

முதுகில் ஒரு இளஞ்சிவப்புக் குடைதாங்கியுடனிருக்கும் வாலிபனோடு படுக்க விரும்பும் பெண்களுக்குள் ஒருவேளை போட்டி ஏற்படலாம். ஆனால், துரதிர்ஷ்டவசமாக என் முதுகிலிருப்பது குடைதாங்கியல்ல, ஒரு அய்யோ பாவம் அத்தைதான். நாட்கள் செல்லச்செல்ல மக்களுக்கு என்மீதும் முதுகிலிருக்கும் பாவப்பட்ட அத்தை மீதும் ஆர்வம் குறைந்து போயிற்று. பூங்காவில் என்னுடனிருந்த தோழி சொன்னதுதான் சரி: அய்யோ பாவம் அத்தைகள் மீது அக்கறை கொள்பவர் எவருமில்லை.

‘’ நான் உங்களை டி.வியில் பார்த்தேன்.’’ என் தோழி சொன்னாள். நாங்கள் மறுபடியும் அந்தக் குட்டையின் அருகில் உட்கார்ந்து கொண்டிருந்தோம். நான் அவளைக் கடந்த மூன்று மாதங்களாகச் சந்திக்கவில்லை. அப்போது இளங்கூதிர் காலமாக இருந்தது. காலம் அத்தனை வேகமாக ஓடுகிறது. . நாங்கள் இவ்வளவு நீண்ட நாட்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொள்ளாமல் இருந்ததில்லை.

‘’ நீங்கள் சிறிது சோர்வாகக் காணப்பட்டீர்கள்.’’

‘’ஆமாம். அப்படித்தான் இருந்தேன்.’’

‘’ நீங்கள் நீங்களாகவே இல்லை’’.

நான் தலையாட்டினேன். அது உண்மைதான். அப்போது நான் நானாக இல்லைதான்.

அவள் முழங்கால் மேலிருந்த குளிர்காலச்சட்டையின் விளிம்பினை மடிப்பதும் பிரிப்பதுமாக இருந்தாள்.

‘’ஆக, கடைசியில் நீங்கள் உங்களுக்குச் சொந்தமாக ஒரு அய்யோ பாவம் அத்தையைப் பெற்றுவிட்டீர்கள்.’’

‘’ஆமாம்.’’

அவள் முழங்கால் மேலிருந்த குளிர்காலச்சட்டையை, மடியிலிருக்கும் பூனையைத் தடவிக்கொடுப்பதைப் போல வருடிக்கொண்டே புன்னகைத்தாள்.

‘’ இப்போது அவரைப்பற்றி நன்கு புரிந்து கொண்டீர்களா?.’’

‘’ கொஞ்சந்தான் என்று நினைக்கிறேன்.’’

‘’ அது உங்களுக்கு எழுதுவதற்கு ஏதாவது உதவியாக இருக்குமா?’’

‘’ஊகூம்,’’ என்று தலையை அசைத்தேன். ‘’ ஒன்றுமே இல்லை. இப்போது எழுதத் தூண்டும் எண்ணம் சிறிதுகூட இல்லை. என்னால் அதை ஒருபோதுமே செய்ய முடியாது போலிருக்கிறது.’’

அவள் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தாள்.

‘’ அப்பாடா, ஒரு வழி கிடைத்துவிட்டது.’’ என்றாள், கடைசியில். ‘’ நீங்கள் ஏதாவது கேள்விகளைக் கேளுங்கள். நான் கொஞ்சமாவது உங்களுக்கு உதவப் பார்க்கிறேன்.’’

‘’ அய்யோ பாவம் அத்தையைக் கரைத்துக் குடித்தவராகவா?’’

‘’ஹ்ஹி-ஹி’’ அவள் சிரித்தாள். ‘’சரமாரியாகக் கேளுங்கள். அய்யோ பாவம் அத்தை கேள்விகளுக்கு இப்போதே பதில் சொல்ல விரும்புகிறேன், அப்புறமென்றால் எனக்கு விருப்பம் இல்லாமல் போய்விடலாம்.’’

எங்கிருந்து தொடங்குவதென எனக்குப் புரியவில்லை.

‘’ சிலவேளைகளில் எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது,’’ என்ற நான், ‘’எந்தமாதிரியான ஆட்கள் அய்யோ பாவம் அத்தைகளாக ஆகிறார்கள்? அப்படியாகவேவா பிறந்தார்கள்? அல்லது அய்யோ பாவம் அத்தைகள் ஆவதற்கெனப் பிரத்யேகமான நிலைமைகள் ஏதும் இருக்கின்றனவா? ஆட்களை, அய்யோ பாவம் அத்தைகளாக மாற்றக்கூடிய ஏதாவது ஒருவகை மூட்டைப்பூச்சி இருக்கிறதா?’’

அவை மிகநல்ல கேள்விகள் என்பது போல அவள் பலமுறை தலையாட்டினாள்.

‘’எல்லாம்தான், எல்லாமே ஒரே விஷயம் தான்’’ என்றாள், அவள்.

‘’ ஒரே விஷயமா?’’

’ஹ்ஹி-ஹி, நல்லது, கவனியுங்கள். ஒரு அய்யோ பாவம் அத்தைக்கென, ஒரு அய்யோ பாவம் குழந்தைப் பருவம் இருந்திருக்கும். அல்லது அப்படி இல்லாமலும் இருந்திருக்கலாம். அது ஒரு விஷயமே அல்ல. பல கோடி விளைவுகளுக்கான பல கோடி காரணங்கள் இந்த உலகைச் சுற்றி மிதந்துகொண்டிருக்கின்றன. வாழ்வதற்கும் பல கோடி காரணங்கள், அதுபோலவே சாவதற்கும் பலகோடி காரணங்கள். அப்படிக் காரணம் சொல்வதற்காகப் பலகோடி காரணங்கள். அது மாதிரி காரணங்கள் எத்தனை வேண்டுமானாலும் எளிதாகச் சொல்லிவிடலாம் தான். ஆனால், நீங்கள் கேட்பது அது மாதிரி ஒன்றல்லவே, இல்லையா?’’

‘’நல்லது. நான் எதையும் யூகிக்கவில்லை.’’ என்றேன்.

‘’ அவர் இருக்கிறார். அவ்வளவு தான். உங்கள் அய்யோ பாவம் அத்தை இருக்கிறார். நீங்கள் அந்த உண்மையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்; அதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அவர் இருக்கிறார். அதுதான் அய்யோ பாவம் அத்தை என்பது. அவர் வாழ்வதென்பதே அவருக்கான காரணம். நம்மைப் போலவேதான். நாம் இங்கே, இப்போது வாழ்கிறோம், அதற்கென்று தனிப்பட்ட காரணம் அல்லது அடிப்படை ஏதுமில்லையே.’’

நாங்கள் குட்டையின் அருகிலேயே நெடுநேரம் பேசவுமில்லாமல் அசையவுமில்லாமல் அப்படியே உட்கார்ந்திருந்தோம். கூதிர்காலத் தெளிந்த கதிரின் ஒளி அவள் முகத்தில் நிழல்களைத் தோற்றுவித்தது.

‘’நல்லது. உங்கள் முதுகில் நான் என்ன பார்க்கிறேன் என்று கேட்கப் போவதில்லையா?’’ என்றாள், அவள்.

‘’ என் முதுகில் என்ன காண்கிறீர்கள்?’’

‘’ ஒன்றுமில்லை.’’ புன்னகைத்த அவள், ‘’ உங்களை மட்டுமே பார்க்கிறேன்.’’ என்றாள்.

‘’நன்றி.’’ என்றேன், நான்.

காலம் எல்லோரையும் நசுக்கிவிடுவது வழக்கமான ஒன்றுதான். ஆனால் அதன் இடி போன்ற அடி.யோ, நம்மில் பலருக்குக் கிடைத்தது மிக மென்மையாகத்தான். நம்மில் சிலருக்கு அடி விழுந்ததேகூடத் தெரியாது. ஆனால், அய்யோ பாவம் அத்தையில் காலத்தின் கொடுமையை நாம் உண்மையாகவே காண முடியும். ஆரஞ்சுப் பழத்தில் ஒரு துளி கூடத் தங்கிவிடாமல் பிழிந்தெடுப்பது போல் காலம், அய்யோ பாவம் அத்தையைப் பிழிந்தெடுத்துவிட்டது. அய்யோ பாவம் அத்தையை நோக்கி என்னைக் கவர்ந்திழுத்தது, அவரது முழுமை தான், அதாவது முழுமையான பூரணத்துவம்.

அவர் எஃகு போன்று பனிக்கட்டியாலான மாட்சிமை மிக்க பனிப்பாறைக்குள் முழுவதுமாகப் புதைக்கப்பட்ட ஒரு பிணம் போல. பத்தாயிரம் வருடங்களுக்கும் மேற்பட்ட வெயிலால் மட்டுமே அந்தப் பனிப்பாறையை உருக்க முடியும். குளிர்காலத்துக்கு முன்பாகவே முடிக்கவேண்டியிருந்த சில வேலைகளுக்காகத் திரும்ப அழைக்கப்பட்டிருந்ததால்,  கிராமத்துத் தொடர்வண்டி ஒன்றில் முதுகில் என் அய்யோ பாவம் அத்தையோடு ஏறினேன். பிற்பகல் நேரத்தில் எல்லா கிராமத்துத் தொடர்வண்டிகளையும் போலவே அது காலியாக இருந்தது. கடந்த கொஞ்சகாலத்தில்  நகரத்துக்கு வெளியே நான் செல்லும் முதல் பயணமென்பதால் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் இயற்கைக்காட்சிகளைப் பார்த்தவாறு இருந்தேன். காற்று தெளிவாக சுறுசுறுப்பாக இயங்கியது. குன்றுகள் இயற்கைக்கு மாறான பசுமையோடிருந்தது. தடங்களின் ஓரமாக இங்கும் அங்குமாக மரங்கள் பிரகாசமான சிவப்புப் பெர்ரிகளோடிருந்தன.

திரும்பி வருகையில் என் இருக்கைக்கு அடுத்த இடைவழிக்கு எதிராக வெறுந்தோலாகத் தெரிந்த முப்பது முப்பந்தைந்து வயதிருக்கும் ஒரு பெண்ணும் அவளுடைய இரு குழந்தைகளும் இருந்தனர். மூத்த, பெண் குழந்தை ஆழ்நீலத்தில் கம்பளி உடையும் சாம்பல் நிறத் தொப்பியில் சிவப்பு ரிப்பனுமாக, மழலையர் பள்ளியின் சீருடையில் அம்மாவின் இடதுபக்கம் இருந்தாள். அம்மாவின் வலதுபக்கத்தில் பையன் அமர்ந்திருந்தான். அவனுக்கு வயது மூன்று இருக்கலாம். அம்மாவைப் பற்றியோ அல்லது அவள் குழந்தைகளைப் பற்றியோ தனித்துக் குறிப்பிடும்படியாக ஏதுமில்லை. அவர்களின் முகங்கள், ஆடைகள் எல்லாமே வழக்கமானவையாக, மிகச் சாதாரணமாக இருந்தன. அம்மா ஒரு பெரிய கட்டுப்பொதியைப் பிடித்திருந்தாள். அவள் சோர்வாகத் தெரிந்தாள்; இப்போதெல்லாம் தாய்மார்கள் சோர்வாகத்தானே தெரிகிறார்கள். அவர்களைத் தொடர்வண்டியில் நான் மிக அரிதாகத்தான் பார்த்திருக்கிறேன்.

அப்படியொன்றும் நீண்ட நேரம் ஆகிவிடவில்லை; அதற்குள் அந்தச் சிறுமியின் சப்தம் வழிநடையைத் தாண்டி எனக்கு வந்துசேர்ந்துவிட்டது. அவள் குரலில் ஒரு கூர்மை, அவசரமாகக் கவனிக்குமாறு கோரும் வேண்டுதல் இருந்தது.

பின், அந்த அம்மா, ‘’ ரயிலில் வரும்போது அமைதியாக இருக்க வேண்டுமென்று நான் உனக்குச்  சொன்னேன்!’’ என்று சொன்னதைக் கேட்டேன். அவள் கட்டுப்பொதியின் மீது ஏதோ ஒரு வார இதழைத் திறந்து பரப்பியிருந்தாள்; அதிலிருந்தும் கண்களை அகற்ற மனமில்லாதது போல் தெரிந்தது.

‘’ஆனால், அம்மா, அவன் என் தொப்பியை என்ன செய்கிறான், பார்,’’ என்றாள், அந்தச் சிறுமி.

‘’வாயைச் சும்மா மூடு!’’

சிறுமி ஏதோ பேச வாயெடுத்தாள், ஆனால் மென்று விழுங்கிக் கொண்டாள். அந்தச் சிறு பையன், அவள் அணிந்திருந்த தொப்பியைக் கையில் வைத்திருந்தான். அவன் அதைக் கசக்குவதும், தேய்ப்பதும், இழுப்பதுமாக இருந்தான். அவள் கைகளை நீட்டி அதைப் பறிக்க முயன்றாள்; ஆனால் அவனோ அதை அவள் கைக்கு எட்டாதபடி வைத்திருக்கும் தீர்மானமான முடிவோடு தன்னை முறுக்கிப் பின்நீட்டிக்கொண்டான்.

‘’ அவன் என் தொப்பியை கிழிக்கப்போகிறான்,’’ என்ற, சிறுமியின் கண்களில் கண்ணீர் முட்டி நின்றது.

அம்மா வெறுப்போடு இதழிலிருந்தும் கண்களை உயர்த்தித், தொப்பியைப் பறிக்கக் கையை நீட்டி, நீட்டிப்  பார்த்தாள். ஆனால் பையன் இருகைகளாலும் இறுகப்பற்றிக்கொண்டு அதைக் கொடுக்க மறுத்தான். ‘’அதை வைத்துக் கொஞ்ச நேரம் விளையாடட்டும்,’’ என்று அவள் சிறுமிக்குச் சொன்னாள். ‘’அவனுக்குச் சீக்கிரமே அலுத்துவிடும்,’’ என்றும் சொன்னாள்.  சிறுமி சமாதானமடைந்ததாகத் தெரியவில்லை; ஆனால், அவள் மேற்கொண்டும் வாதிக்க முயலவில்லை. அவள் உதடுகளை மடித்துக் கடித்துக்கொண்டு, தம்பியின் கைகளிலிருந்த தொப்பியையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அம்மாவின்  மாற்றுமனச்சாய்வில் தைரியமான பையன் சிவப்பு ரிப்பனை வெட்டி வெட்டி இழுக்கத் தொடங்கினான். அப்படிச் செய்வது அக்காவின் ஆத்திரத்தைக் கிளறுமென்று அவனுக்குத் தெரியும். அது என்மீதும் அதே விளைவை ஏற்படுத்தியது. இடைவழியைத் தாண்டிச் சென்று, அவன் கைகளிலிருந்து தொப்பியைப் பறிக்கத் தயாராகிவிட்டேன்.

சிறுமி அமைதியாகத் தம்பியையே நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள். ஆனால் அவள் ஏதோ திட்டத்திலிருக்கிறாள் என்பதை நீங்கள் புரிந்துகொள்ள முடியும். பிறகு, எழுந்து நின்ற அவள் திடீரென்று அவன் கன்னத்தில் ஓங்கி அறைந்தாள்; அதிர்ந்த அக்கணத்திலேயே, தொப்பியைப் பறித்துக்கொண்டு, இருக்கைக்குத் திரும்பி, அமர்ந்தும் விட்டாள். அம்மாவும் மகனும் என்ன நடந்ததென மூச்செடுக்கும் இடைவேளைக்குள் அவள் அதை அவ்வளவு வேகமாகச் செய்து முடித்தாள். தம்பி ஓவெனச் சத்தமிட, அம்மா சிறுமியின் ஆடையற்ற முழங்காலில் படாரென்று அறைந்தாள். பின், அவள் திரும்பிப் பையனைச் சமாதானப்படுத்த முனைந்தாள்; ஆனால், அவன் கத்தி அழுதுகொண்டேயிருந்தான்.

‘’ஆனால், அம்மா, அவன் என் தொப்பியைக் கெடுத்துக் கொண்டிருந்தான்.’’ என்றாள், சிறுமி.

‘’ என்னிடம் பேசாதே.’’ என்றாள், அம்மா. ‘’ நீ இனிமேல் என் பிள்ளை இல்லை.’’

சிறுமி தலைகுனிந்தாள்; அவள் தொப்பியையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

‘’என் பக்கத்தில் இருக்காதே, தொலைவாகப் போய்விடு.’’ என்றவள், ‘’ அங்கே போ,’’ என் பக்கத்தில் காலியாக இருந்த இருக்கையை நோக்கி அவள் கைநீட்டினாள்.

சிறுமி வேறுபக்கம் பார்த்தாள்; அம்மாவின் நீட்டிய விரலைக் காணாததுபோலிருக்க முயன்றாள். ஆனால், அதுவோ, காற்றின் மத்தியில், அந்தரத்தில் உறைந்துவிட்டதுபோல் என் இடது பக்க இருக்கையைச் சுட்டிக்கொண்டேயிருந்தது.

‘’ போய்க்கொண்டே இரு.’’ அம்மா இறுக்கிக்கொண்டேயிருந்தாள். ‘’ நீ இனிமேல் இந்தக்குடும்பத்தில் ஒருத்தி கிடையாது.’’

நடப்பது நடக்கட்டுமென்று, சிறுமி தொப்பியோடு எழுந்தாள்; அவளுடைய பள்ளிப்பையையும் எடுத்துக்கொண்டு அந்த நடைவழியின் குறுக்காக இழுத்து இழுத்துப் பெரும் சிரமத்துடன் கடந்து எனக்கு அடுத்து அமர்ந்தாள். அவள் தலை குனிந்தே இருந்தது. மடிமீதிருந்த தொப்பியின் விளிம்பினைத் தன் பிஞ்சுவிரல்களால் நீவிச் சரிசெய்ய முயன்றாள். இது அவனுடைய தப்பு என்று அவள் மனத்தில் நிச்சயமாக ஓடிக்கொண்டேயிருக்கும். அவன் என்னுடைய தொப்பியின் சிவப்பு ரிப்பனைக் கிழித்தி.ருப்பான். கண்ணீர் அவள் கன்னங்களில் கோடுகளாக இறங்கியது.

அநேகமாகச் சாயங்காலம் ஆகிவிட்டது. வண்டித்தொடரின் மேற்கூரையிலிருந்து மங்கிய மஞ்சள் வெளிச்சம் துயரமிக்க ஒரு விட்டில் பூச்சியின் இறக்கைகளிலிருந்து உதிரும் தூசியைப் போல் இறங்கி, பயணிகளின் வாய் வழியாகவும், மூக்கு வழியாகவும் உள்ளிழுக்கப்படுவதற்காக அந்தரத்தில் அமைதியாகச் சுழன்றது. நான் என் புத்தகத்தை மூடினேன். கைகளை முழங்கால் மூட்டுகளின் மீது வைத்துக்கொண்டு நீண்ட நேரமாக உள்ளங்கைகளையே உறுத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். இதுபோலக் கடைசியாக எப்போது என் கைகளை ஆராய்ந்தேன்? புகைபடிந்த ஒளியில் அவை இரக்கமற்று இறுகி,, என் கைகளைப் போலவே இல்லாமல் அழுக்கானவையாகக் கூடத் தெரிந்தன. அவற்றின் தோற்றம் எனக்குள் துயரத்தை நிரப்பியது; இந்தக் கைகள் யாரொருவரையும் மகிழ்ச்சிப்படுத்தப் போவதில்லை; யாரொருவரையும் காப்பாற்றப் போவதில்லை. என் பக்கத்தில் தேம்பிக்கொண்டிருக்கும் சிறுமியின் தோள் மீது கைவைத்து, அதன் மூலம் அவள் சரியாகவே செய்திருக்கிறாள், தொப்பியை அப்படிப் பறித்து, அழகான ஒரு பணியை நிறைவேற்றி முடித்திருக்கிறாள் என ஆறுதல் சொல்ல விரும்பினேன். ஆனாலும் நான் அவளைத் தொடவோ பேசவோ இல்லை. அது அவளைக் குழப்பத்தில் ஆழ்த்தி, மேலும் பயங்கொள்ளச் செய்துவிடும். போதாதற்கு என் கைகள் வேறு அழுக்காக இருந்தன.

நான் தொடர்வண்டியை விட்டு இறங்கிய நேரத்தில், குளிர்காலத்தின் மிகக்குளிர்ந்த காற்று ஒன்று வீசிக்கொண்டிருந்தது. சீக்கிரமே கம்பளி ஆடைப் பருவம் மாறி கனத்த குளிர்காலக் கோட்டுகள் எங்கள் உடல்மீதிருக்கும். எனக்காகப் புதிய கோட்டு ஒன்று வாங்குவதா வேண்டாமா என்று தீர்மானிக்கும் முயற்சியில், நான் கோட்டுகளைப் பற்றிச் சிறிது சிந்தித்தேன், படிகளை விட்டிறங்கி, வெளி வாசலுக்கே வந்து விட்டேன்; அய்யோ பாவம் அத்தை என் முதுகிலிருந்து மறைந்துவிட்டிருந்ததை அப்போதுதான் உணர்ந்தேன்.

அது எப்போது நடந்ததென்று எனக்கு எதுவும் தெரியாது. அவர் எப்படி வந்தாரோ அப்படியே போய்விட்டிருக்கிறார். அவர் முன்பு எங்கு வசித்திருந்தாரோ அங்கேயே சென்றுவிட்டார். நான் மீண்டும் அசலான நானாகிவிட்டேன்.

ஆனால், என்னுடைய அசலான நான் என்பது என்ன? இனிமேலும் அது அப்படியே நீடிக்குமென்று என்னால் உறுதியாகக் கூறமுடியவில்லை. இது வேறொரு நான், என்னுடைய அசல் நானை, அப்படியே வலுவாக ஒத்திருக்கின்ற வேறொரு நான், என உணர்வதை எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. ஆக, இப்போது நான் என்ன செய்யவேண்டும்? உணர்வுகளின் திசைநோக்கு அனைத்தையும் நான் இழந்திருந்தேன். என் சட்டைப்பைக்குள் கைநுழைத்துத் தேடி, அங்கிருந்த சில்லறைக் காசுகள் எல்லாவற்றையும் கட்டணத் தொலைபேசிப்பெட்டிக்குள் செலுத்தினேன். ஒலிப்புகள் எட்டு. ஒன்பது. அப்புறம் தான் அவள் பதில் அளித்தாள்.

‘’ நான் தூங்கிக்கொண்டிருந்தேன்.’’ அவள் கொட்டாவியோடு பேசினாள்.

‘’ சாயங்காலம் ஆறு மணிக்கேவா?’’

‘’ நேற்று ராத்திரி முழுவதும் வேலை. இப்போதுதான், இரண்டு மணி நேரத்துக்கு முன்புதான் முடித்தேன்’’

‘’ அய்யய்யோ! உங்களை எழுப்பவேண்டுமென்று நினைக்கவில்லை. என்றேன். ‘’ இது உங்களுக்கு வித்தியாசமாகத் தோன்றலாம், ஆனால், நீங்கள் இன்னும் உயிரோடுதான் இருக்கிறீர்களா என்று பார்க்கத்தான், உங்களை அழைத்தேன். அவ்வளவுதான். மெய்யாகத்தான் சொல்கிறேன்.’’

அவள் தொலைபேசிக்குள் புன்னகைப்பதை என்னால் உணர முடிந்தது.

‘’ நன்றி. அதுதான் உங்களுடைய அருமை.’’ என்றாள், அவள். ‘’ கவலைப்படாதீர்கள். இன்னும் உயிரோடுதான் இருக்கிறேன். உயிரோடிருப்பதற்காகத்தான் கடைசி மூச்சையும் இழுத்துப்பிடித்து வேலைசெய்துகொண்டிருக்கிறேன். அதனால்தான் சாகிற மாதிரியான களைப்பு. சரிதானா? இப்போது நீங்கள் சரியாகிவிட்டீர்களா?’’

‘’ஆமாம், இப்போது சரியாகிவிட்டேன்.’’

‘’ உங்களுக்குத் தெரியும்,’’ ஏதோ ஒரு ரகசியத்தைப் பகிர்ந்துகொள்வதுபோல் சொன்னாள்.’’ வாழ்க்கை மிகவும் கடினமானது.’’

‘’ ஆமாம், எனக்குத் தெரியும்.’’ அவள் சரியாகத்தான் சொன்னாள். ‘’ இன்று இரவு என்னோடு விருந்து சாப்பிட விரும்புவீர்களா?’’ நான்தான் கேட்டேன்.

அவள் உதட்டைக் கடிப்பதும் சுண்டுவிரலால் புருவத்தைச் சுரண்டுவதையும் அவளின் மவுனத்தில்  உணர முடிந்தது.

‘’இப்போதே இல்லை.’’ ஒவ்வொரு எழுத்தையும் அழுத்திச் சொன்னாள். ‘’ நாம் பிறகு பேசுவோம். இப்போது என்னைத் தூங்கவிடுங்கள். கொஞ்சநேரம் தூங்கினால் எல்லாம் சரியாகிவிடும். நான் தூங்கி எழுந்ததும் உங்களைக் கூப்பிடுகிறேன், சரியா?’’

‘’சரி.’’ என்றேன். ‘’ இரவு வணக்கம்.’’

‘’ உங்களுக்கும் தான், இரவு வணக்கம்.’’

அவள் ஒருநிமிடம் தயங்கினாள்.’’ ஏதாவது அவசரமா ….. ஏதாவது பேசவேண்டுமா?’’

‘’ இல்லை, இல்லை. அவசரம் ஒன்றும் இல்லை. நாம் அப்புறம் மெதுவாகப் பேசிக்கொள்ளலாம்.’’ என்றேன்.

அது உண்மைதான், எங்களுக்கு நிறைய நேரம் இருந்தது. பத்தாயிரம், இருபதாயிரம் வருடங்கள். நான் காத்திருக்க முடியும்.

‘’ இரவு வணக்கம்,’’ என்று மீண்டும் சொன்ன அவள் தொலைபேசியை வைத்துவிட்டாள். சிறிது நேரம் என் கையிலிருந்த ஒலிவாங்கியையே பார்த்துக்கொண்டிருந்துவிட்டு தாங்கியில் மாட்டினேன். ஒரு கணம் தாமதித்ததும், தாங்கமுடியாத பசியை உணர்ந்தேன். அந்த நிமிடம் எதாவது எனக்குச் சாப்பிடக் கிடைக்காவிட்டால், பைத்தியமாகிவிடுவேன். எதை வேண்டுமானாலும் தின்பேன். எதுவாயிருந்தாலும். யாராவது எனக்கு என் வயிற்றுக்குள் தள்ளுவதற்கு எதையாவது தந்தால், நான் அவர் முன்னால் நான்கு கால்களாலும் மண்டியிடுவேன். அவருடைய விரல்களைக்கூடச் சுத்தமாகச் சூப்பிவிடுவேன். ஆம். நான் உங்கள் விரல்களையும் சுத்தமாகச் சூப்பிவிடுவேன். அதன்பின், வெயிலுக்கும் மழைக்கும் அசையாத ஒரு தண்டவாளத் தாங்கு கட்டையைப்போலக் கிடந்து நான் தூங்குவேன். மிகமிக மோசமாக உதைத்தால்கூட என்னை எழுப்ப முடியாது. பத்தாயிரம் வருடங்களுக்கு நான் அயர்ந்து உறங்கிவிடுவேன்.

நான் அந்தக் கட்டணத் தொலைபேசியின் மீது சாய்ந்து மனத்தைக் காலியாக்கிக் கண்களை மூடினேன். அப்போது காலடிச் சத்தங்களைக் கேட்டேன், பத்தாயிரம் காலடிகள். ஒரு அலையைப்போல, என்னை மூழ்கடித்துச் சென்றன. அவை மேலும் மேலும் சென்றுகொண்டேயிருந்தன, காலத்திற்குள் இராணுவநடை. இப்போது அய்யோ பாவம் அத்தை எங்கே? நான் ஆச்சரியமடைந்தேன். அவர் எங்கே திரும்பிச் சென்றிருப்பார்? நான் திரும்பி எங்கே வந்திருந்தேன்?

பத்தாயிரம் வருடங்கள் முடிந்தபோது, தனியாக அய்யோ பாவம் அத்தைகளுக்கென ஒரு தனி சமுதாயம் நடப்புக்கு வந்திருந்தது. – அய்யோ பாவம் அத்தைகளுக்காக அய்யோ பாவம் அத்தைகளால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களால் நடத்தப்பட்ட  ஒரு நகர அரங்கம், அய்யோ பாவம் அத்தைகளுக்கென அய்யோ பாவம் அத்தைகளால் ஓட்டப்பட்ட தெருக் கார்கள், அய்யோ பாவம் அத்தைகளுக்கென அய்யோ பாவம் அத்தைகளால் எழுதப்பட்ட நாவல்கள் – அவர்கள் எனக்காக வாயிற் பெருங்கதவைத் திறப்பார்களா?

பின்னர் மீண்டும் அவர்களுக்கு அவைகளெல்லாம் தேவைப்படாமல் போகலாம் – நகர அரங்கம், தெருக் கார்கள், நாவல்கள். அவர்கள் அதற்குப் பதிலாக அவர்களே தயார் செய்த பெரும் புளிக்காடி குப்பிகளுக்குள் அமைதியாக வாழ விரும்பலாம். பத்துப்பத்துகளாக – நூற்றுக் கணக்கில் – ஆயிரக் கணக்கில் வரிசை,வரிசையாக புளிக்காடிக் குப்பிகள் பூமியை மறைப்பதை ஆகாயத்திலிருந்தே நீங்கள் காண முடியலாம். அந்தக் காட்சி உங்கள் மூச்சே நின்றுவிடுமளவுக்கு அவ்வளவு அழகானதாக இருக்கும்.

ஆம். அதுதான் இது. ஏதோ ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் அந்த உலகம் ஒரே ஒரு பாடலை மட்டுமாவது அனுமதிக்குமானால் அதை நான் மகிழ்ச்சியோடு எழுதுவேன்; அய்யோ பாவம் அத்தைகள் உலகத்தின் முதல் அரசவைக்கவி, நான்தான் கவிப்பேரரசு. ஆகாயத்தின் கீழே பரந்த புற்கடலின் மீதிருக்கும் பச்சைக் குப்பிகளின் மீது பிரகாசிக்கும் கதிரொளியைப் புகழ்ந்து நான் பாடுவேன்.

ஆனாலும், இது மிகமிக, மிகமிக அதிகம். 12001 ம் ஆண்டுக்காக, அதிலும் நான் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் காத்திருப்பது என்பது மிகமிக நீண்ட காலம். அதற்கு முன், நான் பலப்பல குளிர்காலங்களுக்குத் தப்பிப் பிழைத்திருக்க  வேண்டும்.

ஹாருகி முரகாமி.

ஹாருகி முரகாமி: 12. 01. 1949ல் ஜப்பானில் பிறந்தவர். 33 வயதுக்குப் பிறகு மராத்தான் ஓட்டத்துக்குப் பயிற்சி பெற்றார். 23. 06. 1996ல் அல்ட்ராமராத்தான் என அழைக்கப்படும் ஜப்பான் நாட்டின் ஹொய்க்கொடோவிலுள்ள சரோமா ஏரியைச்சுற்றி 100கி.மீ ஓடும் போட்டியில் வெற்றி பெற்றார் எழுத்தாளர் மற்றும் மொழிபெயர்ப்பாளர். பின் நவீனத்துவப் படைப்பாளர். அவரது புனைவுகள் மற்றும் புனைவுகளற்ற படைப்புகள் அனைத்தும் திறனாய்வாளர்களின் பாராட்டுதல்களையும் குறிப்பிடத்தக்க பரிசுகளான செக் நாட்டின் ப்ரான்ஸ் காப்ஃகா பரிசு மற்றும் இஸ்ரேல் நாட்டின் ஜெருசலேம் பரிசு ஆகியவற்றோடு மற்றும் பல விருதுகளையும் பெற்றுத் தந்தன. 2007ல் கிரியாமா பரிசு அவருக்கு வழங்கப்படுவதாக அறிவித்தபோது அதனை வாங்க மறுத்துவிட்டார். செப்டம்பர் 2007 ல் லீக் பல்கலைக்கழகமும் ஜூன் 2008ல் ப்ரின்ஸ்டன் பல்கலைக்கழகமும் அவருக்கு கவுரவ டாக்டர் பட்டம் வழங்கியுள்ளன. இதுவரை இவரது 12 நாவல்களும் 50 கதைகள் அடங்கிய மூன்று சிறுகதைத் தொகுப்புகளும், கட்டுரை மற்றும் புனைவுகளற்ற படைப்புகளாக 6 நூற்களும் சப்பானிய மொழியில் வெளியாகி ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளன. அமெரிக்க எழுத்தாளரான ரேமண்ட் கார்வரின் அனைத்துப் படைப்புகளுடன் வேறு 18 படைப்பாளர்களின் சில படைப்புகளையும் இவர் சப்பானிய மொழிக்கு மாற்றம் செய்துள்ளார். இவரது படைப்புகளில் எள்ளலும் சர்ரியலிசம் எனப்படும் மீயதார்த்தமும் காணப்படும் அதே நேரத்தில் பராதீனம் மற்றும் தனிமை ஆகியன மையப்படுத்தப்படுகின்றன. அவரது படைப்புகள் சமகாலத்தில் மனித மாண்புகளும் மதிப்புகளும் சரிந்து வருவதை விமர்சனம் செய்கின்றன. இவரது படைப்புகள் அல்பேனியன், அரபிக் ஆர்மேனியன் என 44 மொழிகளில் மொழியாக்கம் பெற்றுள்ளன. தற்போது மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள கதை A Poor-Aunt Story என்ற பெயரில் ஜப்பானிய மொழியிலிருந்து ஜே ரூபின் அவர்களால் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு, The New Yarker இதழில் வெளியானது. http: // web.archieve.org/ வலைத்தளத்திலிருந்து பெற்ற பிரதியே தற்போது தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது.

‘’

 

அறிமுக மொழிபெயர்ப்பாளர் கவிதைகள் தமிழில் .செல்வ.அமுதராஜ் மற்றும் சிபிச்செல்வன்

A BOOK OF LUMINOUS THINGS

 

AN INTERNATIONAL ANTHOLOGY OF POETRY

EDITED AND WITH INTRODUCTION BY CZESLAW MILOSE

 

என்ற தொகுப்பிலிருந்து சில கவிதைகளை இங்கே மொழிபெயர்த்து தருகிறோம்.

தமிழில் .செல்வ.அமுதராஜ் மற்றும் சிபிச்செல்வன்

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

விஸ்லாவா விம்போர்ஸ்கா கவிதை

போலிஷ் மொழி

 

 

என் சகோதரியைப் பாராட்டுகிறேன்

 

 

என் சகோதரி கவிதை எழுதமாட்டாள்

திடிரென கவிதை எழுத ஆரம்பித்துவிட்டாள்

அவளின் அம்மாவிடமிருந்தும் கவிதை எழுத கற்றுக் கொள்ளவில்லை

அவள் அப்பாவிற்கும்கூட கவிதை எழுத தெரியாது

என் சகோதிரியின் வீட்டில் நான் பாதுகாப்பாக இருக்கிறேன்.

என் சகோதிரியின் கணவனை அந்த வீட்டுச்சூழல் எதுவும் துண்டவில்லை                  கவிதை எழுத

ஆடம் மாசிடோன்ஸ்கியின் கவிதைபோல அவளின் கவிதை இருக்கிறது

எங்கள் உறவினர்களில் யாரும் கவிதை எழுதுவது கிடையாது

 

என் சகோதரியின் மேசையில்கூட அவள் எழுதிய பழைய கவிதைகள் எதுவும் இல்லை

அவளின் கைப்பையில்கூட புதிதாக அவள் எழுதிய கவிதைகள் எதுவும் இல்லை

என் சகோதரி ஒரு நாள் என்னை விருந்துக்கு அழைத்தாள்

எனக்கு கவிதை வாசிப்பதில் விருப்பமின்மையை அவள் அறிவாள்

அவள் சூப்பை நன்றாகத் தயாரித்திருந்தாள்.

அவளின்  காபியைக் குறிப்பேடுகளின் மீது கொட்டியதில்லை

பல குடும்பங்களில் யாரும் கவிதை எழுதுவதில்லை

அப்படி யாராவது கவிதை எழுதுவது அபூர்வமானது

சில சமயங்களில் தலைமுறை தலைமுறையாக கவிதை எழுதுவது தொடரும்

அப்படியிருந்தால் அது ஒரு பயப்படும் விஷயமாகிவிடும்

 

என் சகோதரி ஒரு நல்ல பேச்சாளியாக மாறத் தொடங்கியிருந்தாள்

ஒரு விடுமுறை கடிதம் எழுதுமளவிற்கு அவள் உரைநடை எழுத்து இருந்தது.

வருடா வருடம் இதோ விஷயம்தான் நடந்தேறியது

திரும்ப அவள் வந்தபோது கூறினாள்

அந்தக் கடிதத்திலிருந்து

எல்லாவற்றையும்

எல்லாவற்றையும்

•••

லீ போ

சீனக்  கவிதை

 

Translated from chinese by Sam Hamill

 

 

பறவைகள் வானிலிருந்து மறைந்து விட்டன

 

பறவைகள் வானிலிருந்து மறைந்து விட்டன

கடைசியாக வானிலிருந்த ஈரமேகமும் காய்ந்து மறைந்து விட்டது

 

மலையும் நானும் ஒருவரோடு ஒருவர் சேர்ந்து அமர்ந்திருந்தோம்

இறுதியில் மலை மட்டுமே இருந்தது.

••

 

 

வாங் வூ (701- 761)

Translated from the Chinese by Tony and Willis Barnstone and Xu Haixin

விடைபெறுகிறேன்

 

என் குதிரையிலிருந்து இறங்கி

உன்னோடு மது அருந்துகிறேன்

எங்கே நீ போகிறாய் என்று கேட்டேன்

நீ சொன்னாய் நான் வாழ்வில் தோற்றவன் என

தெற்கு மலை உச்சியேறி சாகப்போகிறேன் என்றாய்

நீ இறந்த பிறகு உன்னை யாரும் நினைவில் வைத்திருக்கப் போவதில்லை

மலை உச்சியின் மீது எல்லையற்றுப் படர்ந்திருக்கும் வெண்மேகம்.

 

மொழிபெயர்ப்பு கவிதை : போரில் நான் என்ன கற்றுக் கொண்டேன்? யெஹுடா அமிச்சாய் / இஸ்ரேல் தமிழில்: இந்திரன்

மொழிபெயர்ப்பு கவிதை :

போரில் நான் என்ன கற்றுக் கொண்டேன்?

யெஹுடா அமிச்சாய் / இஸ்ரேல்

தமிழில்: இந்திரன்

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

போரில் நான் எதையெல்லாம் கற்றுக் கொண்டேன்:

காலியான கிணற்றில் நீர் இறைக்க முயலும் இயந்திரங்களைப் போல்

கால்களையும் கைகளையும் வீசிக்கொண்டு

குறித்த காலத்திற்குள் அணி திரண்டு நடப்பதை.

 

வரிசையில் அணி திரண்டு நடந்து கொண்டு

நடுவில் தனிமையாக இருப்பதை,

தலையனைகளிலும்,இறகு மெத்தைகளிலும்,

பிடித்த பெண்களின் உடம்புகளிலும் புதைந்தபடி

அவள் காது கேளாதபோது “அம்மா” என்று கத்துவதை,

எனக்கு கடவுள் நம்பிகை இல்லாதபோது

“கடவுளே” என்று சத்தம் போடுவதையெல்லாம் கற்றுக் கொண்டேன்.

எனக்கு அவர் மீது நம்பிக்கை இல்லாதபட்சத்தில்

நான் அவரிடம் போரைப் பற்றி சொல்லி இருக்க மாட்டேன்

வளர்ந்தவர்களின் பயங்கரங்களைக்

குழந்தைகளிடம் சொல்ல முயலாதது போல.

 

வேறு எதையெல்லாம் நான் கற்றுக் கொண்டேன்:

திரும்பிப் போவதற்கான ஒரு பாதையைத் முன்கூட்டி தேர்ந்தெடுத்து வைத்துக்கொள்வதைக் கற்றுக் கொண்டேன்.

வெளிநாடுகளில்

விமான நிலையம் அல்லது ரயில் நிலயத்தின் அருகில்

ஹோட்டல் அறையை வாடகை எடுக்கவும்,

கல்யாண வீடாக இருந்தாலும் கூட

”வெளியே போகும் வழி” என்று சிகப்பு எழுத்து போட்ட

சிறிய கதவுகளைக் கவனித்து வைத்துக் கொள்ளக்

கற்றுக் கொண்டேன்.

 

நாட்டியத்துக்கான தாள லயத்தோடு கூடிய மேள வாத்தியம்

போலத்தான் போரும்  தொடங்குகிறது

“அதிகாலையில் பின்வாங்குங்கள்” என முடிகிறது.

கள்ளக் காதலும் போரும் சில சமயம் இப்படித்தான் முடிவடைகின்றன.

 

ஆனால் இவை எல்லவற்றையும் காட்டிலும்

பொருட்களை மறைக்க உதவும் சாதனமாகிய மெய்யறிவை

நான் கற்றுக் கொண்டேன்.

தனித்துத் தெரியக் கூடாதென்றும்,

அடையாளம் காணப் படக்கூடாதென்றும்

என்னைச் சுற்றி இருப்பவற்றிலிருந்தும்,

என் பிரியமானவர்களிடமிருந்தும்கூட பிரிந்துவிடக்கூடாதென்றும்

கற்றுக் கொண்டேன்.

 

அவர்கள் என்னை ஒரு புதர் என்றோ அல்லது ஒரு ஆடென்றோ

ஒரு மரமென்றோ, மரத்தின் நிழலென்றோ,

ஒரு சந்தேகமென்றோ,சந்தேகத்தின் நிழலென்றோ,

உயிருள்ள ஒரு வேலியென்றோ,செத்துப்போன ஒரு பாறையென்றோ

ஒரு வீடென்றோ, ஒரு வீட்டின் மூலையென்றோ

நினைத்துக் கொள்ளட்டும்.

 

நான் ஒரு தீர்க்கதரிசியாக இருப்பேனானால்

நான் பார்வையை மங்கச் செய்து

எனது நம்பிக்கையை ஒரு கருப்புக் காகிதத்தால் இருட்டாக்கி

மந்திரத்தை வலையால் மூடியிருப்பேன்.

 

என் நேரம் வரும்போது எனது முடிவின் மறைத்து வைக்கும்

சாதன அங்கியை விலக்குவேன்:

மேகங்களின் வெண்மை, வானத்தின் நிறைய நீலம்

மேலும் முடிவில்லாத நட்சத்திரங்கள்.

 

***

மொழிபெயர்ப்பு சிறுகதை – போக்கிரி – ஸையத் முஹம்மத் அஷ்ரஃப் தமிழில் – ராகவன் தம்பி

போக்கிரி

உருது மூலம் – ஸையத் முஹம்மத் அஷ்ரஃப்

ஆங்கிலம் வழித் தமிழில் – ராகவன் தம்பி

வெளிச்சம் சிறிது சிறிதாக அந்தப் பாதையில் இருந்து விலகத் துவங்கியிருந்தது. சூரியன் மறைந்து நீண்டநேரமாகி விட்டது போலத் தோன்றியது.    ஒருவேளை ஜீப் அந்தப் பாதையின்  செங்குத்தான வளைவைக் கடந்து,  வலப்புறமாகத் திரும்பி அடர்ந்த காட்டுப் பகுதியின் வாயிலில்  நுழைந்து விட்டதனாலும் அவர்களுக்கு அப்படித் தோன்றியிருக்கலாம்.     இன்ஜின் உறுமிக் கொண்டே இருந்தது.    பாதையின் ஓரத்தில், ஓவர்கோட் அணிந்திருந்த பெண்மணி ஒருத்தி அவர்களை நோக்கி வண்டியை நிறுத்துமாறு ஒரு கையால்  ஜாடை காண்பித்தாள்.  இன்னொரு கையில்  சிறுவன் ஒருவனின் கையைப் பற்றிக்  கொண்டு நின்றிருந்தாள்.

பிரேக்கை வலுவாக அழுத்தி   குலுக்கலுடன் ஜீப்பை நிறுத்தினான் நதீம்.  சக்கரங்கள் கிளப்பிய புழுதி   பெண்மணியின்  கால்களுக்கு   அடியில் தஞ்சம் புகுந்து அடங்கின.  சிறுவனின் முழங்கால் வரை புழுதி படிந்திருந்தது.   .

டாக்டர் வாக்கர், பின் சீட்டில் சாய்த்து வைக்கப்பட்டிருந்த  ரைஃபிளைக்  கையில் எடுத்துக் கொண்டு, ஏதோ அவசத்தில் இருப்பவர் போலப் பதறினார்.       வண்டியை ஏன் நிறுத்தினாய்?     டிஎஃப்ஓ சாஹிப்   இந்நேரம் கிளம்பி இருக்கலாம்.     நமக்காக அவர் எத்தனை நேரம்தான் காத்திருப்பார்?    ஏற்கனவே நேரம்   தள்ளிப் போய்விட்டது.  சீக்கிரம் வா” என்றார்.

ஆஸிஃப் வண்டியின் கண்ணாடி ஜன்னலை இறக்கி அந்தப் பெண்மணியையும்  சிறுவனையும் நன்கு உற்றுப் பார்த்தான்.  வண்டிக்குள் திரும்பிப் பார்த்து கேலியாக சிரித்தான்.  “கிளம்பியது என்னவோ ஒரு மதம் பிடித்த யானையை வேட்டையாடுவதற்கு.   ஆனால் நம்ம ஆட்கள் ஒரு பெண்ணைக் கண்டதுமே  ஹீரோக்களாகி விடுகிறார்கள்.”

ரஷீத் யோசனையில் மூழ்கிப்போனான்.   ஏதோ அர்த்தமற்ற தர்மசங்கடத்தில் மாட்டிக் கொண்டவனைப் போல, “வண்டியை விட்டு இறங்கி அந்தப் பெண்மணி யார், அவளுக்கு என்ன வேண்டும் என்று கேள்” என்று எரிச்சலுடன் சொன்னான்.

கதவை வேகமாகத் திறந்து   இறங்கியதும்  டிசம்பர் காற்று முகத்தில் சில்லென்று வீசியது.  அவளை நோக்கி நடந்தான் நதீம்.

“சைத்தான், கதவை மூடாமல் போய்விட்டான்” டாக்டர் வாக்கர் தனக்குள் முணுமுணுத்துக் கொண்டார்.    “இந்த வருஷம் குளிர்   மிகவும் அதிகமாக இருக்கிறது.  கண்டிப்பாக எங்காவது பனி பெய்து கொண்டிருக்க வேண்டும்” என்றார்.

நதீம் மீண்டும் வண்டிக்குள் ஏறிக் கதவை மூடிக் கொண்டான்.     திரும்பி மற்றவர்களைப் பார்த்தான்.  ஏதோ நினைவுக்கு வந்தது போல, கதவை மீண்டும் திறந்தான்.   கதவை மூடியதும் அந்தப் பெண்ணின் முகம் வாடிப்போனதை ரஷீத் கவனித்தான்.  மீண்டும் கதவு திறந்ததும் அவளுடைய முகவாட்டம் மாறியது.

“விஷயம் என்னவென்றால், அந்தப் பெண்மணி  தன்னிடம் பத்தாயிரம் ரூபாய் வைத்திருக்கிறாளாம்” என்று சொல்லி விட்டு நதீம் அமைதியானான்.  தான் சொன்னது யாரிடமும் எந்த விளைவையும்  ஏற்படுத்தவில்லை என்பதை அறிந்து அமைதியானான்.

என்னது? பத்தாயிரமா? யாருடைய பணம்?   இவள் எதற்குத் தன்னிடம் இத்தனை பெரிய தொகையை வைத்திருக்க வேண்டும்?  இந்தக் காட்டுப் பாதையில் அவ்வளவு பெரிய தொகையை  வைத்துக் கொண்டு என்ன செய்யப்போகிறாள்?”

டாக்டருடைய தொடர்ச்சியான கேள்விகளை இடை மறிப்பது போல   நதீம் சொன்னான், “பரவ்லி கிராமத்தின் லேவாதேவிக்காரர் அகர்வாலிடம் இருந்து அந்தப் பணத்தைப் பெற்றுக் கொண்டாளாம்.  கனடாவில் இருந்து இங்கு வந்திருக்கிறாள்.  லக்னோ சொந்த ஊராம்.  கனடாவில் இருந்தபோது இந்தப் பணத்தை அவள் அகர்வாலிடம் கொடுத்திருக்கிறாள்.  இந்தியா திரும்பிய பிறகு அந்தப் பணத்தை அவனிடம் இருந்து திரும்ப வாங்கிக் கொண்டிருக்கிறாள்.  இன்று இரவே அவளுக்கு லக்னோ போகவேண்டுமாம்.  அந்தப் பையன் அவளுடைய மருமகன்.  பெயர் ராஜூவாம். இன்று ஏதோ கடை அடைப்பாம்.  பேருந்துகள் எல்லாம் ஓடாது.  கிராமத்தை விட்டுக் கிளம்பிய போது இதுபற்றி அவளுக்குத் தெரிந்து இருக்கவில்லையாம்.  அவளுக்குக் கிராமத்துக்குத் திரும்பிப் போகவேண்டாமாம்.  ஏனென்றால் அங்கு ஒரு வீட்டில் கூட…

வண்டியின் பின்சீட்டில் டாக்டரின் உதவியாளன் ரமேஷ் உட்கார்ந்திருப்பதும் கையில் அவன் ஒரு ரைபிள் துப்பாக்கியை வைத்திருப்பதும் திடீரென்று கவனத்துக்கு வந்ததால் தன் பேச்சை சடாரென்று நிறுத்தினான்.

“நாம் அவர்களை பஹ்ரைச்சில் உள்ள ரேஞ்ஜர் அலுவலகம் வரை அழைத்துச் சென்று டிஎஃப்ஓ சாஹிப்பிடம் ஒப்படைத்துவிடுவோம்.  அவர்களிடம் பஹ்ரைச் பஸ் ஸ்டாண்டில் இந்த இரண்டு பேரையும்  இறக்கி விடச் சொல்வோம்”    முடிவில்லாத ஏதோ ஒரு பிரச்னைக்குத் தீர்வு சொல்வது போல டாக்டர் வாக்கர் அவசர அவரமாகச் சொன்னார்.

அங்கு நிலவிய பதட்டமான சூழல் ஒருவழியாக சற்றுத் தணிந்தது போலத் தோன்றியது.  அனைவரும் சற்று இறுக்கம் தளர்ந்து காணப்பட்டார்கள்.

டாக்டர் வாக்கர்   ரைஃபிளை எடுத்துக் கொண்டு பின்பக்கம் சென்று ஆஸிஃப் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டார்.

நதீம் ஸ்டியரிங்கை ஒரு கையிலும் கதவை ஒரு கையிலுமாகப் பிடித்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தான்.  “அங்கே ஏன் நின்று கொண்டிருக்கிறாய்? வண்டியில் ஏறிக்கொள்.  ஜீப்பில் உனக்கு இடம் ஏற்பாடு செய்து கொடுக்கிறோம். வா ஏறிக்கொள்” என்றான்.

இன்னொரு கதவை அவன் திறந்து விட்டான்.  பையனை முதலில் ஏற்றி விட்டுப் பிறகு படியில் கால்களை வைத்து எம்பி முரட்டுத்தனமாக ஜீப்பில் ஏறினாள் அந்தப் பெண்மணி.  குதிகால் உயர்ந்த பூட்டு அணிந்திருந்தாள்.  உள்ளே அவள் ஏறி உட்கார்ந்து தனக்கு வசதியான இடத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டதை எல்லோரும்  வைத்த கண் வாங்காது பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.  சாலையின் விளிம்பில் அவள் நின்று கொண்டிருந்த போது இவர்களால்  சரியாகப் பார்க்க இயலவில்லை.  அருகில் பார்த்தால் இளமையுடன், கவர்ச்சியுடனும்  தன்னம்பிக்கை நிரம்பியவளாகவும் காட்சியளித்தாள்.  வெறும் பழங்களை மட்டுமே  விழுங்கி வளர்ந்தவளாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைக்க வைப்பது போன்ற மிருதுவான கன்னங்கள் அவளுக்கு என்று நினைத்தான் நதீம்.  சொல்லப்போனால் மற்றவர்களும் அப்படித்தான் நினைத்தார்கள்.

அவள் தான் மறந்து விட்ட ஏதோ ஒன்றை நினைவுபடுத்திக் கொள்வது போல திடீரெனத் தன்னுடைய ஓவர்கோட்டைத் தடவிப் பார்த்துக் கொண்டாள்.  பிறகு   கோட்டைத் தன்னுடன் இறுக சேர்த்து அணைத்துக் கொண்டாள்.  பின்பக்கம்   திரும்பாமல் ஆங்கிலத்தில் மிகவும் மென்மையாகச் சொன்னாள், “மிக்க நன்றி”.  பிறகு ஏதோ சொல்ல மறந்தது போலவும் வலுவில் நினைவுபடுத்திக் கொள்வது போலவும் உருதுவில் தொடர்ந்தாள், “உங்கள் எல்லோருக்கும் நான் மிகுந்த நன்றிக் கடன் பட்டிருக்கிறேன்”.

சாலையின் இருபுறமும் வயல்கள் சூழ்ந்திருந்தன.  அங்கு கவிந்திருந்த கும்மிருட்டில்  அந்த வயல்களில் என்ன பயிர்கள் வளர்ந்திருக்கின்றன என்று அனுமானிக்க முடியவில்லை.  வனத்துறையின் செக் போஸ்டை அடைந்ததும் ஜீப்பின் வேகம் சற்றுத் தணிந்தது.

அங்கு வழியை மறித்தபடி வனக்காவல் சிப்பாய் நின்றிருந்தான்.  ஜீப் உமிழ்ந்த ஒளியில்  கண்கள் கூசின.   கண்களுக்கு மேல் கைகளை மறைகட்டி உள்ளே இருந்தவர்களைக் கூர்ந்து பார்க்க முயற்சித்தான்.     ஜீப்பை அடையாளம் கண்டு கொண்டு குறுக்குக்கம்பை உயரத் தூக்கினான். வாயிலைக் கடக்கும்போது ஆஸீஃப் சொன்னான்,     “வண்டியை நிறுத்து நதீம்”

“எப்போதும் இதேதான் உனக்கு.  இப்போதும் என்ன அதே வாசனையா?” என்றார் டாக்டர் வாக்கர்.

“ஆமாம்” என்றான் ஆஸீஃப் மென்மையான குரலில்.

ஜீப் நின்றதும் ஆஸீஃப் கீழே இறங்கினான். டாக்டர் வாக்கர் அவனைத் தொடர்ந்து இறங்கினார்.  திறந்திருந்த வாயிற்கதவு  வழியே வீசிய காற்று ஏதோ வேற்று கிரகத்தில் இருந்து வீசுவது போலத் தோன்றியது.  இப்போது அவர்கள் உண்மையாகவே அடர்ந்த காட்டுப் பகுதியில் இருந்தார்கள்.

ஆஸீஃபும் டாக்டர் வாக்கரும் ஜீப்பில் சாய்ந்து கொண்டு அவசர அவசரமாக சிகரெட்டை ஊதினார்கள்.  நதீமும் கதவைத் திறந்து கொண்டு வெளியே வந்தான்.  இருள் அடர்ந்து சூழ்ந்திருந்த காட்டை உற்றுப் பார்த்தான்.  காற்றில் மிதக்கும் மென்மையான வாசத்தை உள்வாங்கிக் கொள்வதுபோல மூச்சை ஆழமாக உள்ளே இழுத்து நிதானமாக வெளியில் விட்டான்.  யானையின் காதுகள் போலப் பெரிதாகப் படர்ந்து வளர்ந்த இலைகள், பலவிதமான புல்வகைகள் எல்லாம் இந்தக் காட்டில்  வசிக்கும் பல்லாயிரக்கணக்கான விலங்கினங்களின் வாசனைகளுடன் ஒன்றிணைந்து வீசும் கலவையான வாசத்தை இங்கு  நுகரலாம் என்று நினைத்தான்.

இருட்டில்  கண்களுக்கு அத்தனை வேலை இருப்பதில்லை.  காட்டின் இருப்பினை அதன் வாசத்தால் மட்டுமே நுகர முடிந்தது.  இருளைக் கவ்வியிருந்த அடர்த்தியான நிசப்தம் சில கணங்களில்   அர்த்தங்கள் ஏதுமற்று இருப்பது போலவும் அடுத்த கணம் ஏதோ மிகப் பெரும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது போலவும் மாறி மாறி ரூபம் கொண்டன.  அந்த ஆழ்ந்த நிசப்தத்தில் கனவுகள் ததும்பப் பறக்கும் பறவைகளின் மெல்லிய சிறகடிப்பு  அல்லது வனமிருகங்களின் மேய்ச்சல் ஒலி,  அல்லது, பறவைகள் ரீங்கரித்துப் பறக்கும் வெள்ளந்தியான   பறத்தலில் –   யாரும் எங்கும் எந்தவகையிலும்  காண இயலாத    ஒளிக்கீற்றுக்களைக்  காணமுடிந்தது.  சில நேரங்களில் ஒலிகள்   கூட பளீரென்ற  வெளிச்சப் புள்ளிகளாக மாறிவிடுகின்றன.

இவை அனைத்தையும் சிறுவன் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.  முதலில் எந்தவிதமான சுவாரசியம் இல்லாமல் இருந்தவன், சிறிது நேரம் கழித்து லேசாக ஆர்வம் காண்பிக்கத் துவங்கினான்.    பிறகு எல்லாவற்றையும்  முழுகவனத்துடன்  உற்றுப்பார்க்கத் துவங்கினான்.

சில நேரங்களில் ஒலியே ஒளியாக மாறிவிடுகிறது என்று நதீம் நினைத்தான்.  அப்போது ஒளி, ஒலியாக மாறுமோ?  இந்த தர்க்கத்தை அதன் இறுதிக்கட்டம்  வரை எடுத்துச் செல்லவேண்டும் என்று நினைத்தான்.  இடையில், டாக்டர் வாக்கர் ஜீப்புக்குள் ஏறி உட்கார்ந்து “மிகவும் அழகான, அமைதியான காடு இது. இங்கே போய் அந்த மதம் பிடித்த காட்டு யானை எல்லோருக்கும் தொல்லை  கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறது” என்றார்.

மதம் பிடித்த யானையைப் பற்றிச் சொன்னதுமே அந்தப் பெண்மணியும்  சிறுவனும் தங்கள் இருக்கைகளுக்குத் திரும்பினார்கள்.  “வாக்கர் பாய், நீங்கள் எல்லோரும் எங்களுடன் இந்தக் காட்டில் பல நாட்கள் தங்கியிருந்தீர்கள்.  அப்போது எத்தனை மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.  சென்ற சீஸன் போது நாம் ரேஞ்ஜர் அலுவலகத்தில் இருந்து கெர்வாண்டி வரை நிலவொளியில் நடந்தே சென்றோம்.     அப்போது இது போல வந்தவகையான  ஆபத்தும் இல்லாமல் இருந்தது. அங்கங்கு ஓடியாடி விளையாடிக் கொண்டிருந்த மான்களை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டே மணலில் படுத்திருப்போம். எத்தனை மகிழ்ச்சியாக இருந்தது இல்லையா?” என்றான் ரஷீத்

“திங்கட்கிழமைக்குப் பிறகு சூரியன் கூட இந்தக் காட்டுக்குள் நுழையமுடியாது” ரமேஷ் பின்பக்கத்தில் இருந்து திடீரெனக் கத்தினான்.

நதீம் கதவை மூடிக்கொண்டு இன்ஜின் சாவியைத் திருகினான்.     பெண்மணியுடன் மிகவும்  இறுக்கமாக நெருங்கி உட்கார்ந்திருந்தான் சிறுவன்.   அமைதியாக இருந்தாலும் அவன் உள்ளுக்குள் லேசாக அழுது கொண்டிருந்தது போலத் தோன்றியது.  ”என்ன ஆச்சு?” என்று சிறுவனிடம் கேட்டாலும் நதீமின் பார்வை  அவள்  மீதே பதிந்திருந்தது.

“யானையைப் பற்றி நீங்கள் பேசுவதைக் கேட்டு பயந்து விட்டான்” என்றாள்.  அவனை மேலும் தன் பக்கத்தில் இழுத்து இறுக்க அணைத்துக் கொண்டாள்.  “ஏதாவது யானை இங்கே போக்கிரித்தனம் பண்ணுகிறதோ?” என்று கேட்டாள்.

“ஆமாம்.  யானைகள் கூட்டத்தில் ஒரு தனி யானைக்கு மதம் பிடித்து போக்கிரித் தனம் செய்து கொண்டிருக்கிறது.  அந்தப் போக்கிரியைத்தான் நாங்கள் வேட்டையாடக் கிளம்பி இருக்கிறோம்.

சிறுவன், ஒடுங்கிப் போய் அவளுடைய இடுப்பை   இறுகப் பற்றியவாறு  நதீம் சொல்வதை கவனமாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

வண்டி, ரேஞ்ஜர் அலுவலகத்தை நெருங்கியதும்,  மதம் பிடித்த போக்கிரி யானை பற்றியும் அது பல அப்பாவிகளை   கொடூரமாகக் கொன்றதையும், அதன் உடைந்து போன ஒரு கொம்பு பற்றியும், கிராமத்துக்காரன் ஒருவனின்  துப்பாக்கிக் குண்டினால் தெறித்துக் கோரமாகிப் போன   அதன் முதுகினைப்  பற்றியும் அவளிடம் சொல்லத் துவங்கினான் நதீம்.  மாவட்ட வனக்காவல் அதிகாரி இந்த விஷயங்களைத் தன்னுடைய தலைமை அதிகாரியின் கவனத்துக்கு எடுத்துச் சென்றதாகவும், அந்த யானையை மதம் பிடித்த போக்கிரியாக அறிவித்து அதனைக் கண்டதும் சுடுமாறு உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டதையும், இப்போது அந்த யானையை சுட்டுக் கொல்வதற்கு டாக்டர் வாக்கருக்கு அனுமதி வழங்கப்பட்டிருப்பதையும் சொன்னான். முன்பெல்லாம் ஏதாவது அங்கங்கே ஓரிரண்டு சிறிய அளவில்தான்  சம்பவங்கள்  நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தன.   பிறகு  அந்தப் போக்கிரி யானை இந்தப் பகுதியில் அட்டகாசம் செய்ய ஆரம்பித்தது.  இந்தப் பிரச்சினை சட்டமன்றத்தில் விவாதிக்கப்பட்டது.  ஆனால், காடு மற்றும் அதில் வசிக்கும் மிருகங்கள் பற்றிய பிரச்னை மத்திய அரசின் கட்டுப்பாட்டுக்குக் கீழ் வருவதால் இதுகுறித்த விவாதங்கள் பாராளுமன்றத்துக்கு மாற்றப்பட்டு அங்கும் பலமுறை மீண்டும் மீண்டும் தீவிரமாக விவாதிக்கப்பட்டது.

அந்த யானை ஏன் இன்னும் கொல்லப்படவில்லை என்று அவளுக்குப்   புரியவில்லை.  இந்தப் பிரச்னை துவங்கிய புதிதில், யானைகளின் கூட்டத்தில் இருந்து இந்தப் போக்கிரி  யானையைத் தனித்து அடையாளம் காணுவது சிரமமாக இருந்ததால் அப்போது ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை என்று நதீம் விளக்கினான்.  பிறகு அரசாங்கம் மற்றும் அதிகாரிகள் எல்லாவற்றையும்  இழுத்தடிக்கும்    மந்தமான அணுகுமுறையும் ஒரு காரணம் என்றான்.  இந்த அளவுக்குப் பரந்த வனாந்திரத்தில் அந்த யானையைத் தேடிக் கண்டுபிடிப்பதில் இருக்கும் சிரமத்தையும் சொன்னான்.

ரேஞ்ஜர் அலுவலகம் இன்னும் சற்று தூரத்தில் இருந்தது.  யானையை வேட்டையாடத் தேவையான நேரம் இருந்தது.  எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக அந்தப் பெண்மணி மிகவும் அழகாக இருந்தாள்.  எனவே, இவை எல்லாவற்றையும் பின்னணியில் வைத்து பிரச்னையை மிகவும் தெளிவாகவும் விரிவாகவும் விளக்கிக் கொண்டிருந்தான் நதீம்.  அரசாங்கத்துக்கும் இது விஷயமாகத் தீவிரமாக நடவடிக்கை எடுப்பதில் பல தடைகள் இருந்தன. அதனால் சில வசதிகளுக்காக, தனியார் அமைப்புக்களிடமும் தனி மனிதர்களிடமும் இந்தக் காரியத்தை ஒப்படைத்திருக்கிறார்கள். உதாரணத்துக்கு,   யானை விஷயத்தையே எடுத்துக் கொண்டால், அந்தப் போக்கிரி யானையைக் கொல்லும் வேலையை முதலில் டிஎஃப்ஓ சாஹிப்புக்குத்தான் கொடுத்திருந்தார்கள்.  ஆனால் அரசு அதிகாரியாக இருப்பதால் இந்த வேலைக்கெல்லாம் அவர் தோதாக இருக்கமாட்டார் என்பதால் அவரை இதில் ஈடுபடுத்தவில்லை.  இந்தப் போக்கிரி யானையைக் கொல்லும் வேலை டிஎஃப்ஓ சாஹிப் பெயரில் இருந்தாலும்  மறைமுகமாகக் கொடுக்கப்பட்டிருப்பது டாக்டர் வாக்கர் மற்றும் ஆஸீஃப் இருவருக்கும்தான் என்பது, அரசாங்கத்தில் உள்ள எல்லா பெரிய தலைகளுக்கும் நன்றாகத் தெரிந்திருக்கிறது.

உரையாடலின் போக்கில் அவள்  தன்னைப் பற்றிய பல விஷயங்களை நதீமிடம்  சொன்னாலும் அதனை வண்டியில் உள்ள அனைவருக்கும் பொதுவாகச் சொல்வது போல இருந்தது.  தான் கடந்த பத்து வருடங்களாக கனடாவில் வசித்துக் கொண்டிருப்பதையும், அவளுடைய கணவர் அங்கு மருத்துவராக இருப்பதையும்     ஒவ்வொரு ஆண்டும் தன்னுடைய தாயாரைப் பார்க்கத் தான் லக்னோ வருவதையும் சொன்னாள்.  அவள் கனடாவுக்குச் சென்ற போது ராஜூ ஓராண்டுக் குழந்தையாக இருந்தான்.  இப்போது ஆறாம் வகுப்பில் படித்துக் கொண்டிருக்கிறான்.  பஹ்ரைச் மாவட்டத்தில் உள்ள பரௌலி கிராமத்துக்கு தனியாகப் போயிருக்கலாம்.  ஆனால் அம்மா தனியாகப் போகவேண்டாம்.  யாரையாவது கண்டிப்பாகத் துணைக்கு அழைத்துக் கொண்டு போகவேண்டும் என்று சொன்னதால்  இந்த ஆண்பிள்ளையை உடன் அழைத்துக் கொண்டு வரவேண்டியதாகப் போயிற்று.  தன்னுடைய மருமகனை புன்சிரிப்புடன் பெருமையாகப் பார்த்தாள்   மதம் பிடித்த யானையைப் பற்றிய அச்சம் இருந்ததால் மிகவும் சோகையாகப் புன்னகைத்தான் ராஜூ.   வழியில் நிலைமை சரியாக இல்லாததால் மாலைக்குள் வீடு திரும்ப வேண்டும் என்று அம்மா கண்டிப்பாக சொல்லியிருப்பதாக சொன்னாள்.

டாக்டர் வாக்கர் அருகில் இருந்த ரமேஷிடம் திடீரென்று ஏதோ தேவையற்ற விஷயம் ஒன்றை உரக்கப் பேசத் துவங்கியதால் இந்த இடத்தில் அவள் தன் பேச்சை சற்று நிறுத்திக் கொள்ள வேண்டியதாயிற்று.  டெராய் பகுதியில் பிரச்னைகள் துவங்கியதால் இரவு நேரங்களில் நெடுஞ்சாலைப் பயணத்தைத் தவிர்த்து வருவதாக ரமேஷ் சொன்னான்.  கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை பிலிபித் மற்றும் பூரண்பூரில் ஒரு பேருந்தை நிறுத்தி…

சிறுவனிடம் தொடர்ந்து பேச்சுக் கொடுத்துக் கொண்டு அவனுடைய கவனத்தை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருந்தாள் அந்தப் பெண்.  அவளுக்கு வசதியாக இருக்கும் வகையில் அந்தப் பையனின் நம்பிக்கையை தன் பக்கம் ஈர்ப்பதற்கு முயற்சித்துக் கொண்டிருந்தான் நதீம்.    ராஜூவின் நம்பிக்கையை வென்றது போலத் தோன்றியதும் அவள் சற்று இறுக்கம் தளர்ந்தாள்.  இது நதீமுக்கு மேலும் உற்சாகத்தை அளித்தது.  அவன் சிறுவனுடன் பேசுவதைத் தொடர்ந்தான்.

“அந்த மதம் பிடித்த யானையைக் கொல்ல நிறைய துப்பாக்கிகள் வேண்டும்”

“உங்க கிட்டே துப்பாக்கி இருக்கா?”

“இருக்கு,  இரண்டு துப்பாக்கிகள் இருக்கு.  துப்பாக்கியில் இருக்கும் புல்லட்டுகள் யானைகள் மீது எந்த பாதிப்பையும் ஏற்படுத்தாது. அதற்கு பெரிய அளவில் உள்ள துப்பாக்கி குண்டுகள் தேவை”

“துப்பாக்கிகளில் வேறுவேறு ரகங்கள் உண்டா?” என்று சிறுவன் கேட்டான்.

“ஆமாம்.  குண்டுகளின் எடை மற்றும் அவை வெளிச்செல்லும் வேகத்தைப்  பொறுத்து துப்பாக்கிகள் வித்தியாசப்படுகின்றன.   30 ஸ்பிரிங் ஃபீல்டு, 315 கார்பைன் போல”

நதீம், சிறுவனிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தாலும், அவனுடைய உரையாடல் முழுக்க அவளை நோக்கியே இருப்பதை ரஷீத் உன்னிப்பாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவளுடைய கவனத்தைத் தன்பக்கம் திருப்புவதற்காக நதீம் மேற்கொண்ட  முயற்சிகளையும் கவனித்தான்.

நதீம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான்.  “யானையைக் கொல்ல நாங்கள் எடுத்துக் கொண்டிருக்கும் துப்பாக்கி 375 மாக்ஸிம்.  இதன் புல்லட்டின் எடை மற்றும் அதன் வேகத்தின் விகிதத்துக்கு  இணையாக இந்த உலகில் வேறு எந்தத் துப்பாக்கியும் கிடையாது”

“விகிதம் என்றால்?” என்றான் சிறுவன்.

“விகிதம், விகிதம், அதாவது சரிசம விகித அளவில்…”

“ஆனால் விகிதம்னா கணக்கு இல்லையா?”

“கண்ணா, இதில் கிடைக்கிற அதே எடையும் வேகமும் மத்ததிலேயும் கிடைக்கணும் இல்லையா?” என்று சமாளித்தான் நதீம்.  சிறுவனின் கேள்வியில் அவன் சற்று தடுமாறிப் போயிருந்தது தெரிந்தது.

“யானையை சுடும்போது துப்பாக்கிக் குழாய் அடைத்துக் கொண்டால் என்ன செய்வீர்கள்?” என்று கேட்டான் சிறுவன்.

“தம்பி நல்ல விஷயமா  பேசுப்பா” என்று ஆஸிஃப் அவனை இடைமறித்தான்.

“அந்த மாதிரி சந்தர்ப்பத்தில் எங்கள் துப்பாக்கியால் யானையை சுட்டு விரட்டி விடுவோம்” என்றான் நதீம்.

“அது ஓடிப்போகலைன்னா?”

“பெருசா தீயைக் கொளுத்தி அதை விரட்டி விடுவோம்”

“தீ என்றால் யானைக்கு பயமா?

“இரவில் வெளிச்சத்துக்கு யானை பயப்படும்.  நதீம் பதில் சொல்வதற்கு முன்பு குறுக்கிட்டான்  ரஷீத்.

தீயைக் கொளுத்த உங்களிடம் ஏதாவது இருக்கிறதா?” என்று சிறுவன் கேட்டான்.

“ஆமாம் ஜனாப்.  எங்க கிட்டே இருக்கு” என்று சிரித்துக் கொண்டே சொன்னார் டாக்டர் வாக்கர்.   தீப்பெட்டியை எடுத்து சிறுவனிடம் ஆட்டிக் காண்பித்து,  சிகரெட் ஒன்றைப் பற்ற வைத்துக் கொண்டார்.

ராஜு அந்தத் தீப்பெட்டியை நீண்ட நேரமாகக் கூர்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

உரையாடல் மீண்டும் சூடுபிடித்தது   மாவட்டம் முழுக்க  திருடர்களும் கொள்ளைக்காரர்களும் நிரம்பி இருப்பதாக அம்மா சொன்னதாவும் அதனாலேயே தான் மாலை இருட்டுவதற்குள் வீடு போய்ச் சேரவேண்டும் என்றும் அவள்  சொன்னாள்.

ஆங்கிலப் பத்திரிகைகளில் தான் எப்போதோ படித்த கதைகளையெல்லாம் அந்தப் பெண்மணியுடன்  பகிர்ந்து கொள்ளும் நோக்கில் தன்னுடைய நினைவுக்குக் கொண்டு வர முயற்சித்தான் நதீம்.  “இங்கிருந்து கனடாவில் குடியேறியவர்கள் படும் பாடு பற்றி அடிக்கடி பத்திரிகைகளில் வருகிறது.  அங்கு குடியேறிய  ஆசிய நாடுகளைச் சேர்ந்தவர்கள் அங்குள்ள முரட்டு தடியர்களால் எந்த அளவுக்கு சிறுமைப்படுத்தப் படுகிறார்கள் – வதைக்கப் படுகிறார்கள் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்” என்றான்.

‘சிறுமைப்படுவது’ என்ற வார்த்தையை ஏனோ கொஞ்சம் அளவுக்கு அதிகமாகவே அழுத்தம் கொடுத்து அவன் சொன்னது போலத் தோன்றியது. அவன் கொஞ்சம் அத்துமீறுவது போலத் தோன்றியது அவளுக்கு. கொஞ்சம் தர்மசங்கடமாக உணர்ந்தாள்.  பிறகு நிதானமாகவும் விரிவாகவும் விளக்க முயற்சித்தாள்.  “இதுபோன்ற சம்பவங்கள் பொதுவாக லண்டனில்தான் அதிகமாக நடக்கும்.  கனடாவில் வேறுவகையான பிரச்சினைகள் இருக்கின்றன” அந்தப் பிரச்னைகள் பற்றிக் கொஞ்சம் விளக்கமாக சொல்ல ஆரம்பித்தாள்.

ஒருமாதிரி தர்மசங்கடத்துக்கு ஆளான நதீம், பேச்சை மாற்ற முயற்சித்தான்.  மதம் பிடித்த யானை எப்படி எல்லாம் நாசம் விளைவிக்கும் என்று ஆரம்பித்தான்.  இப்படி யானைகளுக்கு மதம் பிடிக்கும்போது காட்டைச் சுற்றியுள்ள கிராமங்களில் அன்றாட வாழ்க்கை பாதிக்கப்படுகிறது. சாலைகளில் பணிபுரிகிறவர்கள், காடுகளில் புல் அறுக்கவும்,   சுள்ளி பொறுக்கி வாழ்க்கையை நடத்துகிற பெண்களுக்கும் பெரும் பிரச்சினை.  புல் அறுக்காமல் இருப்பதால் இந்தப் பகுதியில் புதர்கள் அடர்ந்து பெருகியிருக்கின்றன.  தன்னுடைய உயிரைப் பணயம் வைத்து இங்கு புல்லை அறுப்பதற்கு யார்தான் வருவார்கள்.   தேன் சேகரிப்பவர்கள் பாதிக்கப்படுகிறார்கள்.  விறகு வெட்டிகள் ஆண்டு முழுதும் வேலையின்றி கஷ்டப்படுவார்கள்.  இவை எல்லாவற்றை விட எங்களால் இப்போது மிருக வேட்டைகளுக்கு சுத்தமாகப் போகமுடிவதில்லை.  எந்த மரத்தின் பின்பக்கத்தில் இருந்து அல்லது எந்தப் புதரில் இருந்து அந்தப் போக்கிரி யானை தன்னுடய தும்பிக்கைகளைத் தூக்கிக் கொண்டு எங்களைத் தூக்கி நசுக்கி எறியக் காத்திருக்குமோ என்று பயத்துடனே நாங்கள் காட்டுக்குள்ளே வரவேண்டியிருக்கிறது” என்றான்.

ரேஞ்ஜர் அலுவலகத்தை அடைவதற்கு முன்பு ஒரு மரத்தூணில் ஆணியடித்து வைக்கப்பட்டிருந்த உலோகப் பலகையின் மீது வண்டியின் வெளிச்சம் பட்டது.  ஹிந்தியில் “யானைகள் கடக்கும் பாதை – ஜாக்கிரதை” என்று அந்த போர்டில் எழுதியிருந்தது.

ராஜூவும் அதனைப் படித்து விட்டு அவளை இன்னும் நெருக்கி உட்கார்ந்தான்.  நதீம் வண்டியின் விளக்குகளை அணைத்து விட்டு திடீரென்று பிரேக் போட்டு நிறுத்தினான்.  என்ஜினை அணைத்தபிறகு  அந்தக் காட்டுப் பகுதியின் அடர்ந்த நிசப்தம் பிரத்யேகமாகத் தெரிந்தது.

“யானைகள் நம்மைக் கடக்கின்றன” என்று குசுகுசுவென்ற குரலில் கூறினான் நதீம்.

அடர்த்தியான   இருளில் யானைகள் கூட்டமாகப் பாதையைக் கடந்து சென்று கொண்டிருந்தன.  காட்டிலும் ஜீப்புக்கு உட்புறமும் எங்கும்  நிசப்தம் பரவியிருந்தது.

சிறிது நேரத்துக்குப் பிறகு, என்ஜினை உயிர்ப்பித்து, நிஷான்கட் பகுதியின் ரேஞ்ஜர் அலுவலகத்தை அடையும் வரை வண்டியை மிகவும் வேகமாக ஓட்டினான் நதீம்.  ஜீப்பை நிறுத்தி விட்டு அவளையும் சிறுவனையும் உற்றுப் பார்த்தான்.  தங்களைக் கடந்து சென்ற யானைக்கூட்டத்தில் அந்தப் போக்கிரி யானை இல்லையென்றும் இந்த மந்தையின் யானைகள் அனைத்தும் மிகவும் சாதுவானவை என்றும் சொன்னான் நதீம்.  போக்கிரி யானை எப்போதுமே கூட்டத்தில் இருந்து தன்னைத் தனியாகவே வைத்திருக்கும்” என்றான்.

ரேஞ்ஜர் அலுவலகக் காம்பவுண்டில் குளிர்காயக் கொளுத்தியிருந்த தீயின் வெளிச்சத்தில் இவர்கள் அனைவரும் ஏதோ விசித்திரமான பிராணிகளைப் போலக் காட்சியளித்தார்கள்.  தீயின் ஜூவாலைகள் உயர்ந்து எரிந்த போது இவர்களின் நிழல்களும் கூடவே பெரிதாகின. ஜூவாலைகள் தணிந்துபோது நிழல்களும் சிறிதாயின.

ரேஞ்ஜர் அலுவலகத்தைக் காடு சூழ்ந்திருந்தது.  உயரமான மரங்களில் வெண்பனியும் நிசப்தமும் குடியிருந்தன.

ரேஞ்ஜர் அலுவலகத்தில் மூட்டப்பட்டிருந்த தீயைச் சுற்றிச் சிலர் குளிர் காய்ந்து கொண்டிருந்ததைப் பார்த்த ராஜூவின் முகத்தில் பழைய களை திரும்பி வந்ததைப் போலிருந்தது.  ஜீப்பை விட்டு இறங்கியபடி, “போக்கிரி யானைகள் எல்லாம் ஒன்றாகச் சேர்ந்து   தங்களுக்காக ஒரு கூட்டத்தை சேர்த்துக் கொள்ள முடியாதா? என்று நதீமைக் கேட்டான்.

இந்தப் பையன் ஏன் இப்படி விசித்திரமாக எல்லாம் யோசிக்கிறான் என்று எண்ணியபடியே வண்டியை விட்டு இறங்கிக் கதவை மூடினான் நதீம்.

ரேஞ்ஜ் ஆபீசர் கம்பீரமாக சீருடை அணிந்து    எல்லோருடனும் கைலுக்கிக் கொண்டிருந்தார்.

“உன்னுடைய மகனா?” என்று நதீமைக் கேட்டார்.

“இல்லை.  வழியில் பரௌலியில் இவர்களைப் பார்த்தோம்” என்று மீதிக் கதையையும் ஆபீசரிடம் சொன்னான்.

“அப்படியா?  எனக்குக் கிளம்புவதற்கு ரொம்ப நேரம் பிடிக்குமே.  டிஎஃப்ஓ சாஹிப் மோதிப்பூர் ரோடு வழியாக நேபாளம் போயிருக்கிறார்.   கஸ்டம்ஸ் அதிகாரிகள் எங்கள் ஆள் ஒருத்தனை அங்கே பிடித்து வைத்திருக்கிறார்களாம்.

பெண்மணியின்  முகம் வாடிப்போனது.

“பயப்படவேண்டாம்.  லக்னோவுக்கு ஒரு வயர்லெஸ் செய்தி அனுப்புகிறேன்.  நீங்கள் எல்லோரும் இங்கே பத்திரமாக இருக்கிறீர்கள் என்று அவர்கள் உங்கள் வீட்டுக்கு சொல்லி விடுவார்கள்.

“ஆனால் இவர்களை  வீட்டுக்கு எப்படித் திருப்பி அனுப்புவது?” என்று டாக்டர் வாக்கர் கேட்டார்.

“நீ ரேஞ்ஜர் வீட்டில் ஓய்வு எடுத்துக் கொள்ளலாம்.  அவருடைய மனைவி மிகவும் நல்ல பெண்மணி.  எங்கள் எல்லோரையும் தன் சகோதரர்களைப் போல எப்போதும் நடத்துவாள்” என்று அவளிடம் சொன்னான் நதீம்.

அவள் சற்றுத் தயங்கி நின்றாள்.  போக்கிரி யானையின் அட்டகாசத்தால்   மனைவி மக்கள் எல்லோரும் தன் மாமியார் வீட்டுக்குப் போயிருப்பதாகவும்  மாமனார் வந்து   மகளையும் பேரன்களையும் தன்னுடைய வீட்டுக்கு அழைத்துச் சென்று விட்டதாகவும் ரேஞ்ஜர் சொன்னார்.

ரேஞ்ஜர் அலுவலகத்தின் பழைய கட்டிடங்கள் முள்கம்பி வேலியால் சூழப்பட்டிருந்தது.  இரண்டு மோட்டார் சைக்கிள்களும் ஜீப்பும் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்தன.  அவற்றில் காட்டு இலாகா ஊழியர்கள், வேட்டைக்காரர்கள், உடன்வந்த பெண்மணி மற்றும் சிறுவன் ஆகியோர் உட்கார்ந்திருந்தார்கள்.  அவள் மிகவும் பதட்டத்துடன் காணப்பட்டாள்.  அழுவதற்குத் தயாராக இருப்பது போல முகத்தை வைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

“நேரமாகிறது” என்ற டாக்டர் வாக்கர், அங்கு சூழ்ந்திருந்த அமைதியைக் குலைத்தார்.  “சரி, இன்றைக்கு என்ன செய்தி?” என்று ரேஞ்ஜ் ஆபீசரைக் கேட்டார்.

“மோதிப்பூர் பிளாக்கில் பழைய கெஸ்ட் ஹவுஸ் பக்கத்தில் பிளாட் 1955ல்  இன்று புலித் தடங்கள் காணப்பட்டன” என்றார்.

“இன்று என்ன புலிவேட்டை ஆடப்போகிறீர்களா?” என்று சிரித்துக் கொண்டே கேட்டான் ஆஸீஃப்.

“அதெல்லாம் இல்லை.  என்ன விஷயம் என்றால் எல்லோரும் ஒருவகையான பயத்தில் இருக்கிறார்கள்.  இன்னும் அதிகமாக பயப்படுத்தினால் செத்தே போய்விடுவார்கள் போலிருக்கிறது.  அந்தப் போக்கிரி யானை வாட்ச்மேனை இழுத்துச் சென்று அடித்துத் துவைத்ததில் இருந்தே பயங்கரமாக பீதி கிளம்பி இருக்கிறது,  இன்று இந்த இடத்தை விட்டுக் கிளம்புவதற்கு முன்பு இந்தப் பீதிக்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைத்துவிட்டுத்தான் போகவேண்டும்” என்றார் ரேஞ்ஜர்.

“அல்லாதான் எஜமானர்” என்றார் டாக்டர் வக்கர்.

“இப்போது என்னதான் தீர்மானித்து இருக்கிறீர்கள்?” என்று நதீமையும் பெண்மணியையும் கேட்டார் டாக்டர் வாக்கர்.

நதீம் பதில் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.  ஒரு தீக்குச்சியைக் கொளுத்தி அதன் சிறிய ஜூவாலையை ராஜூவுக்குக் காட்டிக் கொண்டிருந்தான்.

அவள்  மிகவும் நிதானமாக, அதே நேரத்தில் உறுதியாகச் சொன்னாள், “என்னுடைய வீட்டுக்கு வயர்லெஸ் மூலமாக செய்தியை அனுப்புங்கள். தயவு செய்து எங்களையும் உங்களுடன் அழைத்துச் செல்லுங்கள்.  ரேஞ்ஜர் அலுவலகத்தில் எங்களைத் தனியாக விட்டுப் போகாதீர்கள்” என்றாள்.

“உண்மையாகவே யோசித்துத்தான் சொல்கிறாயா?  இந்த சின்னப் பையன் வேறு உன்னோடு இருக்கிறானே.  அந்த மதம் பிடித்த போக்கிரி யானையைப் பார்த்து நீங்கள் இருவரும் மிரண்டால் என்ன செய்வது?”

“என்ன நடக்குமோ அது நடந்துதான் தீரும்.  காட்டு மிருகங்களிடம் எனக்கு பயம் கிடையாது.  என்னுடைய கல்யாணம் ஆப்பிரிக்க மொழியில்தான் நடத்தி வைக்கப்பட்டது.  ஜிம்பாப்வே காட்டில் நானும் என் கணவரும் வேட்டையாடி இருக்கிறோம்.  அங்கே தான் தேனிலவுக்கும் போயிருந்தோம். பர்மிட் வாங்கி அங்கே போனோம். நானே ஒரு காட்டு எருமையை சுட்டுக் கொன்றிருக்கிறேன்”

இதைக் கேட்ட நதீம் சற்று மிரண்டு போனான்.

“அது சரி,  ராஜூ… என்று இழுத்தான்.

“அவன் என் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து கொள்வான்” என்றாள்.

வண்டியின் பெட்ரோல் டாங்க் நிரப்பப்பட்டது.  காம்பவுண்டில் மூட்டப்பட்ட    தணப்பைச் சுற்றி  அனைவரும் உட்கார்ந்து கொண்டார்கள். சாண்ட்விச் சாப்பிட்டார்கள்.  டீ குடித்தார்கள்.  சிகெரட்டுகள் கொளுத்தப்பட்டன.  அலுவலகத்தின் ஓய்வு அறையைப் பயன்படுத்தினார்கள். ரைபிள்கள் மற்றும் துப்பாக்கிகளை சரிபார்த்துக் கொண்டார்கள்.

“இப்போதும் அதே உபாயத்தைத்தான் நாம் கையாளப் போகிறோம்.  கிட்டே நெருங்கினால் மட்டுமே துப்பாக்கியை உபயோகிப்போம்.  தூரத்தில் இருந்தால் வானைத்தை நோக்கிச் சுட்டு விரட்டி விடுவோம்.  அதனை நாம் காயப்படுத்தவோ, கொல்லவோ கூடாது.  காயப்பட்டால் அது என்ன செய்யும் என்று யாராலும் சொல்ல முடியாது” என்றார் டாக்டர் வாக்கர்.

ரமேஷூம் வனத்துறை ஊழியர்களும் ஜீப்பின் கண்ணாடியில் படிந்திருந்த பனியின் ஈரத்தை மும்முரத்துடன் துடைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் துடைக்கத் துடைக்க ஈரமாகும் அளவுக்குப் பனி அதிகமாக இருந்தது.

“சர்ச் லைட்டை சரிபார்த்தீர்களா?” டாக்டர் வக்கர் கேட்டார்.

“ஆச்சு” என்றான் ரமேஷ், துணியை உதறிக் கொண்டே.

“இந்தப் பனிதான் நிறையத் தொந்தரவு தரும்.  கண்ணாடியை மேலே ஏற்றினாலும் எப்படியாவது   உள்ளே நுழைந்துவிடுகிறது” என்றார் டாக்டர் வாக்கர்.

“வேறு வழியில்லை.    இன்று ஏன் இப்படிக் கொடூரமாகக் கொட்டுகிறது என்று தெரியவில்லை” என்று அலுத்துக் கொண்டான் நதீம்.

தூரத்தில் இருந்து ஒரு வெளிச்சப்புள்ளி இவர்களை நோக்கி வந்தது.  அருகில் வந்து நின்ற மோட்டார் சைக்கிளில் இருந்து இருவர் இறங்கினார்கள்.  ஒருவனிடம் துப்பாக்கி இருந்தது.

துப்பாக்கி சுமக்காத இன்னொருவன் முன்னே நெருங்கி, “இங்கே ரேஞ்ஜர் சாஹிப் யார்?” என்று கேட்டான்.

நான்தான்” என்று சற்று பதட்டத்துடன் முன்வந்தார் ரேஞ்ஜர்.  நெருப்புக்கு அருகில் சற்று நெருங்கி நின்றிருந்ததால் அவருடைய நெற்றி வியர்வையால் நனைந்திருந்தது.  “போக்கிரி யானை ஏதாவது அசம்பாவிதமாக செய்துவிட்டதா?” என்று கேட்டார்.

“இல்லை சார்.  உங்கள் மாமனார் மற்றும் உங்கள் குடும்பத்தினர் பயணித்துக் கொண்டிருந்த ரயில் பெட்டி பிஜ்னூர் அருகில் தாக்கப்பட்டது என்று செய்தி வந்திருக்கிறது” என்று அந்த ஆள் தடுமாறிக் கொண்டே சொன்னான்.

தன்னுடைய குழந்தகளின் பெயர்களை சொல்லி கிறீச்சிட்டு பெரிய குரலில் அலறி அழுத் துவங்கினார் ரேஞ்ஜர்.

டாக்டர் வாக்கர் அவசரமாகக் குறுக்கிட்டார்.  “முழு செய்தியையும் கேட்போமே.  ஏம்பா, யாருக்காவது உயிருக்கு ஏதாவது ஆபத்து உண்டா?” என்று அவனைக் கேட்டார்.

“டெலிபோனில் எல்லா விஷயங்களையும் எங்களால் சரியாகக் கேட்க முடியவில்லை.  அடிக்கடி தொடர்பு துண்டித்துப் போனது” என்றான் இன்னொருவன்.

“கொள்ளைக்காரர்கள் ஏதாவது தாக்கினார்களோ?” என்று கலவரமான குரலில் கேட்டாள் பெண்மணி-
“தெரியாது.  போன் லைன் பழுதாகியிருக்கிறது என்று அவர்கள் சொன்னார்கள்.

“இப்போது இன்னொரு வகையான கஷ்டமும் சேர்ந்திருக்கிறது” என்றான் ஆஸீப்.

“டெராய் பிரச்னையாகவும் இருக்கலாம்” என்று சிறிது யோசனைக்குப் பிறகு ரஷீத் சொன்னான்.

பிஜ்னோரில் இருந்து டெராய் தூரம் அதிகம்.  ஆனால் உண்மையில் பிரச்னை இருக்கும் இடம் ரொம்ப அருகிலேயே இருக்கிறது” என்றான் நதீம்.

“எதையாவது யூகம் செய்து கொண்டிருப்பதில் என்ன பயன்?  நீங்கள் எல்லாம் ரொம்ப அதிகமாகப் பேசுகிறீர்கள்” என்று திடீர்க் கோபத்துடன் சீறினார் டாக்டர் வாக்கர்.  எல்லோரும் அவரையே பீதியுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

தன்னை ஒருவாறு கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு ரேஞ்ஜரிடம் போனார் டாக்டர் வாக்கர்.  “மோட்டார் சைக்கிளை எடுத்துக்கொண்டு பஹ்ரைச் போய்விடுங்கள்.  அங்கிருந்து பிஜ்னோரில் யாரையாவது தொடர்பு கொண்டு உண்மை நிலவரத்தை விசாரியுங்கள். வனக்காவலர் யாரையாவது கூட அழைத்துக் கொண்டு கிளம்புங்கள்.  நீங்களே வண்டியை ஓட்ட வேண்டாம் என்றார் டாக்டர்.

ரேஞ்ஜர் அங்கிருந்து கிளம்பிய பிறகு அந்த இடத்தில் நீண்ட நேரம் அமைதி நிலவியது.  யாரும் ஒன்றும் பேசவில்லை. கொழுந்து விட்டு எரிந்து கொண்டிருந்த நெருப்பின் சடசடப்பு மட்டுமே தனித்துக் கேட்டது.    கைகளைத் தணப்புக்கு எதிரில் காட்டித் தேய்த்தவாறே சொன்னார் டாக்டர், “இப்போது எல்லாம், எங்கே பார்த்தாலும், அதாவது எல்லாப் பகுதிகளிலும்… எல்லா ஜனங்களிடையிலும்…” – ஓரிரு நிமிட அமைதிக்குப் பிறகு மீண்டும் சொன்னார், “ஆண்டவன் பெயரால் நாம் எந்த வேலையை செய்வதற்காக இங்கே வந்தோமோ அதைச் செய்ய ஆரம்பிக்கலாம் வாருங்கள்.  எல்லோரும் ஜீப்பில்   உட்காருங்கள்” என்றார்.

டாக்டர் வாக்கர் ஜீப்பின் முன்பக்கமாக ஏறி நதீம் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டார்.  ஆஸீஃப், பெண்மணி, ராஜூ மற்றும் ரஷீத் பின் இருக்கையில் உட்கார்ந்து கொண்டார்கள்.  ரமேஷ் ஜீப்பின் கடைசியில் இருந்த ஒரு தனி இருக்கையில் உட்கார்ந்தான்.

.

ரமேஷையும் அவனிடம் இருந்த துப்பாக்கியையும் பார்த்து அந்தப் பெண்மணி லேசாகப் புன்னகைத்ததை கவனித்தான் ரஷீத். இவன் தன்னைப் பார்த்ததை கவனித்ததும் புன்னகைப்பதை நிறுத்தி முகத்தை இறுக்கமாக வைத்துக் கொண்டாள்.  துப்பாக்கியையும் அதை செங்குத்தாக ஏந்திக் கொண்டிருந்த ரமேஷையும் கள்ளத் தனமாகப் பார்த்துக் கொண்டான் ரஷீத்.

ரேஞ்ஜரின் மனைவியும் குழந்தைகளும் தாக்கப்பட்ட செய்தியைக் கேட்டதும் ரமேஷின் முகம் வெளுத்தும் இறுகியும் போனதை நினைத்துக் கொண்டான் ஆஸீஃப்.  ரேஞ்ஜர் அலுவலகத்தின் ஊழியன் ஒருவன், பிஜ்னோர் பகுதியில் ‘அது போன்ற கலவரங்கள்’ உருவாகி வருவதைப் பற்றி முனகியதையும் நினைத்துக் கொண்டான்.  இதனை ரேஞ்ஜர் அலுவலகத்தின் ஊழியன் யாராவது சொன்னானா?  அல்லது நதீம் சொன்னானா?  அல்லது உடன் இருந்த ஆடுமாடு மேய்க்கிறவர்கள் யாராவது சொன்னார்களா?  அவர்கள் அப்படிச் சொல்லவில்லை.  எனக்குத்தான் அப்படித் தோன்றியிருக்கிறதோ?  ஒருவேளை நானே சொல்லியிருக்கலாமோ?  ஆஸீஃபின் மூளை செயலற்று உறைந்தது.  ஜீப் உயிர் பெற்று உறுமிக் கிளம்பியது.

டாக்டர் வாக்கர்  துப்பாக்கியின் தோட்டாக்களை சரி பார்த்துக் கொண்டார்.  ரைபிளை தயார் நிலையில் வைத்துக்கொண்டு எச்சரிக்கையாக உட்கார்ந்து கொண்டார்.  ரஷீத்   ரைபிள்களில் ஒன்றை லோடு செய்து கொண்டு ஜன்னலுக்கு வெளியே கவனத்துடன் பார்வையைப் பதித்து பின்னே சாய்ந்து உட்கார்ந்து கொண்டான்.

“யாரும் சத்தம் எழுப்பக் கூடாது.  யானையின் காதுகள் மிகவும் கூர்மையானவை” என்று கிசுகிசுப்பான குரலில் சொன்னார் டாக்டர் வாக்கர்.

“அந்த இடத்துக்கு இன்னும் கொஞ்சம் தூரம்  போகவேண்டும்” என்றான் நதீம்.

“இருக்கட்டுமே.  இப்போது கொஞ்சம் அமைதியாக இருப்பதில் ஏதாவது பிரச்சினை இருக்கிறதா?

டாஷ்போர்டில் இருந்து ஒரு துணியை உடுத்து முன்பக்கக் கண்ணாடியைத் துடைத்தான் நதீம்.  ஆனால் கண்ணாடியின் வெளிப் பக்கம் பனி அடர்ந்திருந்தது.  வைப்பர் பரபரப்பாகக் கண்ணாடியைத் துடைத்தாலும் பனிமூட்டம் விலகவில்லை.  வண்டியின் ஹெட்லைட் துளைத்த இடங்களைத் தவிர வெளியில் அனைத்தும் பனிமூட்டத்தால் சூழப்பட்டிருந்தன.

“ஜன்னலைத் திறந்து வைத்தால் கண்ணாடிக்கு உள்ளே இருக்கும் பனி விலகிவிடும் என்றான் நதீம்.

“வேண்டாம்.  அப்படி செய்யக் கூடாது.  அது ஆபத்தானது என்றார் டாக்டர் வாக்கர், மிகவும் சிறிய குரலில்.

“பிறகு உள்ளே பனி சேர்ந்து பார்வையை சுத்தமாக மறைக்கும்.  நாம் வெளியில் எதையும் பார்க்க முடியாது” என்றான் ரஷீத்.

“நாம் இதை வைத்துக் கொண்டுதான் மேலே தொடரவேண்டும்” என்றார் டாக்டர் வாக்கர்.

”சுற்று முற்றும் பார்த்துவிட்டு ஆஸீஃப் சொன்னான், முன்பக்கமோ அல்லது பின்பக்கமோ கண்ணாடி வழியாகவோ எதையும் பார்க்க முடியவில்லையே…”

இந்தப் பக்கம் வெளிச்சம் இல்லை.  ஹெட்லைட் தகராறு பண்ணுகிறது.

“இன்னும் நாம் போகப்போக பனிமூட்டம் அதிமாகி விடும் என்று முணுமுணுத்தான் நதீம்.

“நதீம், வைப்பரைப் போடு” என்றார் டாக்டர்.

“அதெல்லாம் செய்தால் பேட்டரி காலியாகிவிடும்” என்று மறுத்தான் நதீம்.

மிகவும் மெதுவாக வண்டியை ஓட்டினான்.  ஹெட்லைட் வெளிச்சத்தில் அடர்ந்த பனிமூட்டம் புகை வளையங்களாக  சுருண்டு கொண்டிருந்தது.  பனியின் அடர்த்தியில் எதுவும் தெளிவாகத் தெரியவில்லை.

“அங்கு திரும்பி நிற்பது   சிறுத்தைக் குட்டியா?” பாதையை உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டே டாக்டரிடம் கேட்டான் நதீம்.

“அது முயல்.  இந்தப் பனிமூட்டத்தில் எல்லாமே அதன் அளவுக்குப் பெரியதாகவே தெரியும்” என்றார் டாக்டர்.

ஜீப்  நெருங்கும் ஒலியைக் கேட்டு முயல் நின்று திரும்பிப் பார்த்தது.  அதன் கண்களில் ஹெட்லைட் வெளிச்சம் தெறித்தபோது தலையில் இரண்டு நீல விண்ண விளக்குகள் ஒளிர்ந்ததுபோலத் தோன்றியது.

“ஹை…   கண்களைப் பாருங்க… எப்படி மின்னுது” என்று கூச்சலிட்டான் ராஜூ.

“சும்மா இரு.  சத்தம் போடாதே…” என்று அவனைக் கடுமையாகக் கடிந்துகொண்டார் டாக்டர்.  பிறகு பின்பக்கமாகத் திரும்பி அவன் முதுகில் தட்டிக் கொடுத்தார்.

அந்தக் கணத்தில் ராஜூவைத் தவிர அந்த ஜீப்பில் உட்கார்ந்திருந்த அனைவரும் அவனை விநோதமாகப் பார்ப்பதை உணர்ந்தான் ரமேஷ்.  ஒவ்வொருவர் மீதும் தனித்தனியாக, மிகவும் கவனமாகப் பார்வைப் பதித்தான்.

ராஜூவைத் தவிர மற்ற அனைவரும், ரமேஷ் தங்களை விநோதமாகப் பார்ப்பதை உணர்ந்தார்கள்.  ஜீப்புக்குள் இருட்டாக இருந்தாலும் அவனுடைய கண்கள் எவ்வித பிரயாசையும் இல்லாமல் அவர்களைத் துளைத்துக் கொண்டிருந்தது போல இருந்தது.  ராஜூவைத் தவிர மற்ற அனைவரும் மிகவும் அசௌகரியமாக உணர்ந்தார்கள்.

ராஜூ தலையை உயர்த்தி மெல்லிய குரலில் கேட்டான், “ஆண்ட்டி, தரோகாஜியின் மனைவியையும் பிள்ளைகளையும் யார் கொன்றார்கள்?

நதீம் பிரேக்கை அழுத்தினான்.  ஜீப் குலுங்கி நின்றது.  விளக்கை அணைத்தான்.

“போக்கிரி நமக்கு நேர் எதிராக நிற்கிறது” அவனால் அடுத்த வார்த்தையைப் பேச முடியவில்லை.

அச்சம் சில்லென்ற குளிர்க்காற்றாய்   அவர்களின் முதுகுத் தண்டு வழியாக இறங்கியது.

“எந்தப் பக்கம் நிற்கிறது?” ரைபிளின் பாதுகாப்பு பட்டனை விடுவித்துக் கொண்டே மிகவும் கிசுகிசுப்பான குரலில் டாக்டர் கேட்டார்.  அவர் கேட்டது நதீமின் காதில் விழுந்திருக்குமா என்பதே சந்தேகம்தான் என்கிற வகையில் மிகவும் மெல்லிய குரலில் பதற்றத்துடன் கேட்டார்.

“வலதுமுனையில் இருந்து இடதுபுறமாக… அல்லது இடது மூலையில் இருந்தா… தெளிவாகத் தெரியவில்லை…”

“நதீம்… விளக்கைப் போடு.  வெளிச்சமே இல்லையே…  என்ன செய்வது இப்போது?”

விளக்கைப் போடுவதற்கு நதீம் முற்பட்டபோது ரமேஷ் பின்பக்கத்தில் இருந்து கிசுகிசுத்தான்.  “வண்டியின் பின்பக்கத்தை  ஒட்டி நிற்கிறது.

எல்லோரும் அச்சத்துடன் பின்புறம் திரும்பிப் பார்த்தனர்.  பெரிய கறுப்பு உருவம் ஒன்று வண்டியின் பின்பக்கமாக அசைவற்று நின்று கொண்டிருந்தது.

திடீரென்று ஆஸீஃப் டாக்டர் வாக்கரை நெருங்கி அவருடைய தோளை இறுகப் பற்றினான்.  “இதோ இங்கே இருக்கிறது. என்னுடைய ஜன்னலுக்கு அருகில்.  மிகவும் நெருக்கமாக”

எல்லோரும் அந்தக் கண்ணாடி ஜன்னல் வழியாக உற்றுப் பார்த்தார்கள். தெளிவற்ற கலங்கலான உருவம் ஒன்று அங்கு நின்றிருந்தது.  அவர்களுடைய இதயங்கள் படபடத்தன.

“தும்பிக்கையை இந்த ஜன்னல் மீது வைத்திருக்கிறது” ரஷீத் கிசுகிசுத்தான்.

எல்லோரும் ரஷீத் உட்கார்ந்திருந்த பக்கத்தை உற்றுப் பார்க்கத் துவங்கினார்கள்.

எல்லோரையும் அமைதியாக இருக்கும்படி நதீம் சைகை செய்தான்.  “என் பக்கமாக நின்றிருந்த போக்கிரி இப்போது அங்கே நிற்கிறது போலிருக்கிறது” என்று கிசுகிசுத்தான்.

“உன்னால் தெளிவாகப் பார்க்க முடிகிறதா?  குறி பார்த்து சுட முடியுமா?” டாக்டர் வாக்கர் கேட்டார்.

“அத்தனை தெளிவாகப் பார்க்க முடியவில்லை.  கண்ணாடியைப்  பனி மூடியிருக்கிறது.  இறக்கிப் பார்க்கட்டுமா?

“வேண்டாம்.  இறக்காதே.  கண்டிப்பாக இறக்காதே.  அப்படிச் செய்தால் நாம்   விடும் மூச்சுக் காற்றின் சத்தம் அதற்குக் கேட்கும்.

அவள், அச்சத்தால் வெளிறிப்போன     சிறுவனின் முகத்தைப் பார்த்தாள்.  அவன், அவளுடைய மடியில் முகத்தை இறுக்கப் புதைத்துக் கொண்டான்.  அவனை பதற்றத்துடன் பற்றியபடியே வண்டியில் இருந்த எல்லாக் கண்ணாடி ஜன்னல்களின் வழியாகவும் மிகவும் பிரயாசைப் பட்டு உற்று நோக்கினாள்.  கண்களை மூடி சில்லென்று முகத்தில் துளித்திருந்த வியர்வையைத் துடைத்தாள்.

“நம்மை நோக்கி மிகவும் மெதுவாக வந்து கொண்டிருக்கிறது” நடுக்கத்துடன் கூடிய குரலில் ரமேஷ் கிசுகிசுத்தான்.  தன்னுடைய மூக்கை கண்ணாடி ஜன்னலில் அழுத்திக் கொண்டு அப்படியே உறைந்திருந்தான்.  ஆஸீஃபும் ரமேஷூம் தங்கள் பக்கத்து ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

டாக்டர் அச்சமும் குழப்பமும் நிறைந்த குரலில், “கூட்டத்தில் ஒற்றை  தந்தம் உடைந்து போன யானை இருக்கிறதா என்று பாருங்கள். உடைந்த தந்தத்துடன் சுற்றுவதுதான் போக்கிரி யானை.  அது ஒன்று மட்டுமே ஆபத்தானது”

அடர்ந்த இருளின் வழியாக வெளியே அனைவரும் மிகவும் சிரமத்துடன் உற்றுப் பார்த்தார்கள்.  தங்கள் பக்கம் இருக்கும் யானைக்கு ஒரு தந்தம் உடைந்திருப்பதாக ஒவ்வொருவரும் சொன்னார்கள்.

“நிறைய போக்கிரிகள் இருக்கின்றனவா என்ன?” என்று தனக்குள்   ஆழ்ந்து போன சிந்தனையில் மூழ்கியவர்   போல  டாக்டர் வாக்கர் கேட்டார்

இருளில் அந்த யானையின் வெறி பிடித்த கண்களையும் உடைந்து தொங்கிய ஒற்றைத் தந்தத்தையும்,  ஆங்காரத்துடன் மேல்நோக்கி உயர்ந்த அதன் தும்பிக்கையையும் கண்டனர்.

டாக்டர் வாக்கர் வற்றிப் போன போன குரலில் கிசுகிசுத்தார், “யாரும் சுடாதீர்கள். இத்தனை யானைகளை நம்மால் கொல்ல முடியாது.  நாம் இப்போது  மதம் பிடித்த யானைகளால்  சூழப்பட்டிருக்கிறோம்.    கண்ணாடி ஜன்னல் மூடியிருப்பதால் அவற்றுக்கு நம்முடைய சத்தங்கள் கேட்காது.  இல்லையென்றால்   ஒரு நொடியில் நம்மை அவை நசுக்கித் தள்ளிவிடும்.
“இப்போது என்ன செய்யலாம்?” நதீம் மிகவும் பலவீனமாக ஒடுங்கிய குரலில் கேட்டான்.

கூச்சத்துடன் கூடிய வகையற்ற அச்சத்தை ஒவ்வொருவரும் உணர்ந்தார்கள்.

“இரவு விடியும் வரை நாம் காத்திருக்கலாம்” என்று அழுகை கலந்த குரலில் பெண்மணி சொன்னாள்.

சிறுவன்  தன்னுடைய பாக்கெட்டில் இருந்து எதையோ எடுத்து அதனை உள்ளங்கையில் வைத்து இறுக மூடிக் கொண்டு மயக்கம் அடைந்திராவிட்டால்… பெண்மணி சொன்ன வார்த்தை ஒருவேளை அவர்களுடைய  அச்சத்தைப் போக்கியிருக்கலாம்.

நதீம் மற்ற  யாரையும் பார்க்கவில்லை.  பின்புறமாகத் திரும்பி, கையை நீட்டி, அந்தச் சிறுவனின் மூடியிருந்த உள்ளங்கையைத் திறந்தான்.   அதனைப் பார்த்தான்.  ஒரு நிமிடம் யோசித்து விட்டு, சிறுவனின் உள்ளங்கையை மீண்டும் மூடிவிட்டுத் திரும்பிக் கொண்டான்.  மற்றவர்களைப் போலவே அவனும் தலையைக் குனிந்து கொண்டு அமைதியுடன், பொழுது விடிவதற்காகக் காத்திருந்தான்.

 

•••••••

சையத் முஹம்மத் அஷ்ரஃப் முன்னணி உருது படைப்பாளிகளில் குறிப்பிடத்தகுந்தவர்.  1992ல் நிகழ்ந்த பாப்ரி மஸ்ஜித் இடிப்பினைத் தொடர்ந்த கலவரத்தின் பின்னணியில் எழுதப்பட்ட கதை இது.  1993ல் எழுதப்பட்ட இந்தக் கதை இலக்கிய ஆர்வலர்களின் பரந்த கவனத்தை ஈர்த்தது.

•••

நன்றி- The Little Magazine.

மொழிபெயர்ப்பு – நேர்காணல் – ஆமி வால்ட்மன் – தமிழாக்கம் : ச.ஆறுமுகம்

நேர்காணல்

ஆமி வால்ட்மன்

தமிழாக்கம் : ச.ஆறுமுகம்

 

 

 

 

 

 

 

 

அமெரிக்க எழுத்தாளரான  ஆமி வால்ட்மனின் முதல் நாவல் The Submission 2011 ஆம் வருட முடிவில் பல்வேறு இதழ்களின் `ஆண்டுக்குரிய புத்தகங்கள்` வரிசையில் நேரடியாக இடம் பிடித்ததுடன் கார்டியன் இதழின் முதல் நூல் பரிசுக்கான வரையறுக்கப்பட்ட பட்டியலிலும் சேர்க்கப்பட்டிருந்தது. ப்ரேசில், இத்தாலி, ப்ரான்ஸ், ஜெர்மனி, இங்கிலாந்து, இந்தியா, தென் ஆப்பிரிக்கா, கனடா, ஜப்பான், போர்த்துக்கல், ஸ்வீடன், நார்வே, நெதர்லாந்து நாடுகளில், இந்த நாவல், அந்தந்த நாட்டுப் பதிப்புகளாக வெளியிடப்பட்டுள்ளன. அவரது புனைவுகள் அட்லாண்டிக், போஸ்டன் ரிவ்யூ, பைனான்ஸியல் டைம்ஸ் இதழ்களில் வெளியாகியுள்ளன. வால்ட்மன் ஒரு வெற்றிகரமான பத்திரிகையாளருமாவார். நியூயார்க் டைம்ஸ் இதழுக்கான செய்தியாளராக எட்டு ஆண்டுகள் பணி புரிந்தார். அட்லாண்டிக் இதழின் தேசியத் தொடர்பாளராகவும் இருந்தார். புது தில்லி கழகத்தின் இணைத் தலைவராக மூன்றாண்டுகள் பணியாற்றியவர். யேல் பல்கலைக்கழகப் பட்டதாரியான இவர், ராட்க்ளிஃப் இன்ஸ்டிட்யூட் ஆப் அட்வான்ஸ்ட் ஸ்டடீஸ், மற்றும் பெர்லினுள்ள அமெரிக்கக் கழகத்திலும் உறுப்பினராக இருந்தார். தற்போது குடும்பத்துடன் ப்ரூக்லின் நகரில் வசிக்கும் இவர் `த்ரீ மங்கீஸ் ஆன்லைன்` இதழுக்கு தி சப்மிஸன் நாவல், 9 / 11 புனைவுகள் மற்றும் இதழியலுக்கும் இலக்கியத்துக்குமான தொடர்புகள் குறித்து மின் அஞ்சல் மூலம் அளித்த பேட்டி. தமிழாக்கம் செய்து தரப்படுகிறது.

பேட்டி காணும் ஜேம்ஸ் மீக் அவர்களும் புகழ்பெற்ற பத்திரிகையாளர்தாம். 2008ல் வெளியாகி `ப்ரின்ஸ் மௌரீஸ் விருது` பெற்ற `We Are Now Beginning Our Descent` நாவலையும் சேர்த்து மொத்தம் நான்கு நாவல்களும் இரு சிறுகதைத் தொகுதிகளும் படைத்துள்ள தீவிர எழுத்தாளருமாவார். அவரது மூன்றாவது நாவலான `The People`s Act of Love (2005) ஸ்காட்டிஷ் கலைக் கழகத்தின் `ஆண்டுப் புத்தக விருதி`னையும் `ஒண்டாட்ஜி விருதி`னையும் பெற்றுள்ளதோடு இதுவரை இருபது மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட பெருமைக்கும் உரியது.  லண்டனில் பிறந்து ஸ்காட்லாந்தின் டண்டீயில் வளர்ந்தவர். 1985 லிருந்தே பத்திரிகைச் செய்தியாளராக இருக்கிறார். 1991 – 99ல் கார்டியன் பத்திரிகைக்காக சோவியத் ரஷ்யாவில் செய்தியாளராகப் பணியாற்றினார். 2004ல் ஈராக் போர், செச்சென் சிக்கல், கவுண்டனாமா குடாவில் கைதிகளுக்கு இழைக்கப்பட்ட கொடுமைகள் மற்றும் பிரிட்டன் செல்வந்தர்களின் வரிஏய்ப்பு, ஆகியவற்றில் அவர் ஆற்றிய செய்திப் பணிகளுக்காக  `பிரிட்டனின் அந்த ஆண்டுக்குரிய அயல்நாட்டுச் செய்தியாளர்“ என்ற விருது உட்படப் பல விருதுகள் பெற்றவர். தற்போது லண்டனில் வசிக்கிறார்.

`த்ரீ மங்கீஸ் ஆன்லைன்`  வெளியிட்ட பேட்டியின் முன்னுரை:

லெனின், கார்க்கியிடம் அவசியமான அவசரப்பணியென வற்புறுத்திய  `தொழில் மாற்றம்’ குறித்த கருத்தினை இந்தப் பூமியிலுள்ள அனைத்து எழுத்தாளர்களும், 12, செப்டம்பர்,  2001 அன்று விரிவாகக் கருதிப் பார்க்கத் தொடங்கியதாக, ஜூன் 2002ல் கார்டியன் இதழ் வெளியிட்ட (The Voice of the Lonely Crowd) `தனிமைப்பட்ட கூட்டத்தின் குரல்` கட்டுரையில், மார்ட்டின் ஆமிஸ், குறிப்பிடுகிறார். பயங்கரவாதிகளின், வெளிப்படையான 9 / 11 தாக்குதல் குறித்த உடனடிப் பின்விளைவான பொதுக்கருத்து, அந்தத் துயரத்தை புத்தகமோ, அல்லது திரைப்படமோ பிரதிபலித்தாலும் அது நம்பத்தக்கதாக இருக்காதென்பதோடு அதை உணர்த்துவதற்கு இதழியலும் பாரபட்சமற்ற மெய்மைத் தகவல்களும் தேவை என்பதுதான். இலக்கியக் கலை வடிவமான நாவல் இப்பணியைச் செய்வதற்குப் போதுமானதல்ல.

மேலும், பத்தாண்டுகளுக்கும் அதிகமாகக் கடந்துவிட்ட நிலையில் நமது இலக்கியப் பெருமக்கள்  படைத்துள்ள நாவல்கள், கதைகளுக்குள், சல்மான் ருஷ்டியின் `ஷாலிமார், தி, க்ளௌன்,` அப்டைக்கினுடைய `தி டெர்ரரிஸ்ட்,` அல்லது அமீஸின் ‘’முகமது அத்தாவின் கடைசி நாட்கள்’’ போன்றவற்றுக்குள் மூழ்கிப் பார்த்தால், அவை, நாவல்கள் என்ன செய்ய முடியுமோ அதை மட்டும்தான் செய்திருப்பதாகவோ, அல்லது அவை நமக்குள் ஒரு நுண்மாண் காட்சித் தெளிவினை புலப்படுத்தியிருப்பதாகவோ, அல்லது 9/11 க்குப் பிந்தைய உலகைப்பற்றி முன்பைவிட அதிகமான புரிதலை லாரன்ஸ் ரைட்டின் `தி லூமிங் டவர்` போல ஏற்படுத்தியிருப்பதாகவோ வாதிடுவது கடினம்.

ஒருவகையில் இவையெல்லாம்  முட்டாள்தனமானவை என்றாலும்கூட, நம்முடைய முந்தைய `பெருமக்க`ளைப் பார்க்கையில், ஏராளமான புனைவுப் படைப்பாளிகள் உலக வர்த்தகக் கழகத் தாக்குதல்கள் (மற்றும் அதைத் தொடர்ந்த ஆப்கன் மற்றும் ஈராக் போர்கள்) எழுப்பியுள்ள மிகப் பெரிய கேள்விகளைக் கையாண்டிருப்பதை அறிந்துகொள்ள இயலும். நான் படித்ததில் சிறந்த 9/11 நாவல்களில் ஒன்றான ஆமி வால்டனின் `தி சப்மிஸன்`, ஒரு அறிவார்ந்த நாவல். ( இதை 9/11 நாவல் என்று முத்திரை குத்துவதுகூட அவமானதுதான்.) ஏனெனில், அது, இதழியலுக்குப் பொருந்தும் பணியான,  விஷயங்களை விளக்குவதோடு மட்டும் நின்றுவிடாமல் துருவித்துருவிக் கண்டுபிடிப்பதையும் கேள்விகள் எழுப்புவதையும் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. ஆசிய அமெரிக்கரான கலைஞர் மாயா லின், உருவாக்கிய, வாஷிங்டனில் வியட்நாம் வீரர்களுக்கான நினைவுச் சின்னம் அமைப்பதற்கான வடிவமைப்பு, போட்டியில் வென்று அதற்கான குழுவின் அங்கீகாரத்தைப் பெற்றபோது எழுந்த உண்மையான வாதமுரண்பாட்டுச் சிக்கல்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு `அதனாலென்ன?` என்ற முதல் கேள்வியுடன் நாவல் தொடங்குகிறது. ஒரு அமெரிக்க முஸ்லிம்,  9/11 தாக்குதலில் பலியானவர்களின் நினைவாக ஒரு சின்னம் அமைப்பதற்கான குழுவின் அங்கீகாரத்தைப் பெற்றாலென்ன? அந்த வடிவமைப்பு பண்பாட்டு அடிப்படையில் இரட்டைப்பண்போடு இருந்தாலென்ன? அரசியல் உள் நோக்கங்களும், பரபரப்பு தேடும் பத்திரிகைத்தனமும் அந்தக் குழுவோடு மோதினால் என்னவாகும்? இவற்றின் விளைவுகளான நாவல் விடுதலை, கருத்து வெளிப்பாட்டு உரிமை, பண்பாட்டு அடையாளம் ஆகியவற்றின் வரையறைகளுக்குள் புகுந்து வலுவான ஒரு தேடலை முன்வைக்கிறது. அது மட்டுமின்றி வாசித்தேயாக வேண்டுமென்ற கட்டாயத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

பேட்டி:

தி சப்மிஸனை எழுதவேண்டுமென்ற  முடிவுக்கு ஏன் வந்தீர்களெனச்  சிறிது கூற முடியுமா? முதல்  நாவல் எழுதுபவர் 9/11 தாக்குதல் போன்ற ஒரு விஷயத்தைக் கையாள்வதென்பது மிகத்துணிச்சலான செயல் – அதுவும் நேரடியாகக் கையாள்வது; எழுதும்போது சந்தேகங்கள் தோன்றி அவதிக்குள்ளானீர்களா? இந்தப் பொருள் மிகவும் பரந்து விரிந்ததாயிற்றே என அல்லது மிகுந்த உணர்ச்சிகரமானதாயிற்றே என எந்த இடத்தில் உணர்ந்தீர்கள்?

முதல் முறையாக எழுதும்  நாவலாசிரியர் என்பதாலேயே நான் அதை எடுத்தாளலாமென எந்தக் கட்டுப்பாடுமின்றிப் பரவலாக உணர்ந்திருக்கலாம். வாசகர்கள் இதற்கு எந்தமாதிரியாக எதிர்வினையாற்றுவார்களென நான் கவலைப்படவில்லை; ஏனென்றால் இதை வாசிப்பவர்கள் இருப்பார்களென நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. கலை மற்றும் புனைவுக்கு அப்பாற்பட்டதாக எந்த ஒரு விஷயமும் இருக்கமுடியுமென நான் நினைக்கவில்லை. அதனால் இந்த விவாதப்பொருள் கையாள்வதற்கு, மிக விரிவானதென்றோ அல்லது சிக்கல் விளைவிக்கும் ஒன்றென்றோ கருதிய நிலை எனக்கு எந்த நேரத்திலும் ஏற்படவில்லை. நிலம் அல்லது ஒரு நிகழ்வு `புனித`மாகக் கருதப்படுவதன்  பொருள் என்ன என்பது குறித்துத் தோண்டித் துருவி ஆய்வுசெய்வதும் கண்டுபிடிப்பதும் இந்த நாவல் நோக்கத்தின் ஒருபகுதி என்பதால், அந்தப் புனிதத்தன்மையால் பாதிக்கப்படுவதாக நான் ஒருபோதும் உணரவில்லை.

நாவலின் தொடக்க விதை – ஒரு அமெரிக்க முஸ்லிம் தயாரித்த வடிவமைப்பு தேர்வுசெய்யப்பட்ட சூழல் – ஒரு நண்பருடன் 9/11 நினைவுச் சின்னப் போட்டி மற்றும் ஆசிய அமெரிக்கரான மாயா லின் அது போன்ற வியட்நாம் போட்டியில் வெற்றி பெற்றபோதான அனுபவங்கள் குறித்த உரையாடலின் விளைவாக வெளிப்பட்டது. ஒரு 9/11 நாவலினை எழுத வேண்டுமென நான் ஒருபோதும் நினைத்ததேயில்லை. அதுபோன்று, வகைப்பிரிவுகளை படைப்பாளர்கள் எண்ணிப் பார்ப்பார்களாவென எனக்கு நிச்சயமாகத் தெரியவில்லை. நாம் ஏற்கெனவேயே பல்வேறு முறை மீண்டும் மீண்டும் அனுபவித்துவிட்ட அந்தத் துக்க நாளின் துயரமான நிலையை மறுபடியும் கதையில் படைத்துக் காட்டுவதில் எனக்கு ஆர்வமில்லை. ஆனால், 9/11 நம்மை எங்கு நோக்கி இழுத்துச் செல்கிறதெனக் கவனிக்கிறேன்.

இதழியலுக்கும் புனைவு படைத்தலுக்குமான வேறுபாடுகள் தெளிவாகத் தெரிபவை; அது எழுத்தாளரை ஒரு துறை விஷயங்களை உருவாக்கவும், மற்றவரை அதை விலக்கிவைக்கவும் கோருகிறது. அப்படியானால் இரு இயல்களுக்குமான ஒப்புமைகள் என்னென்ன? நீங்களே மதிப்புக்குரிய இதழாழராகவும் நாவலாசிரியராகவும் இருப்பதால், இதழியலுக்கும் புனைவு படைத்தலுக்குமான ஒப்புமைகளாக நீங்கள் எவற்றைக் கருதுகிறீர்கள்?

இதழாழராக இருந்து புனைவுக்கு மாறியவராக, நான் அவற்றுக்கிடையிலான  வேறுபாடுகளின் எல்லைகளை வரையறுப்பதில் ஆர்வத்துடன்  இருந்தேன். ஆகவே, முதலில்  பிறிதொன்றைச் சுட்டிக்காட்ட  அனுமதியுங்கள்; இதழியலில்  நீங்கள் மெய்மைத் தகவல்களைத் திரட்டி ஒன்று சேர்த்து, எழுதுவதன் வழியாக நீங்கள் எங்கே செல்கிறீர்கள் என்பதை நீங்களே அறிவீர்கள். அதுவே, புனைவில், எழுதுவதன் மூலம் புதிய மெய்மைகளைக் கண்டடைவதற்கு அதிகமாக வழிசெய்கிறது; அதுவே எல்லாவற்றையும் முன்கூட்டியே நிரல்படுத்த முயற்சிக்கத் தேவையில்லை என்பதையும் சொல்கிறது. நம்மை அறியாமைக்கு ஒப்புக்கொடுப்பதிலிருந்தும் இருளுக்குள் மூழ்குவதிலிருந்தும் அவ்வப்போது சிறந்த எழுத்து உருவாகிறது என்பதை நான் உணர்வதற்கு வெகு காலம் பிடித்தது. மேலும், மொழியோடு விளையாடுவதற்கும் புனைவு அனுமதிக்கிறதென நான் கருதுகிறேன். புனைவற்ற படைப்புகளைத் தரும் எழுத்தாளர்கள் சிலர் இதைச் செய்கிறார்களென்றாலும் அவர்கள் விதிவிலக்குகளாக அமைந்தவர்கள். புனைவில் அதன் உள்ளடக்கம் எவ்வளவு முக்கியமாகிறதோ, அப்படியேதான், எழுதுவதன் வழிமுறையும் சொற்களின் தேர்வு மற்றும் அமைவிட ஒழுங்கும், அழகுற அமைக்கும் மொழியின் பாங்கும் முக்கியமாகிறது.

ஒப்புமைகளைப் பொறுத்தவரை, இரு இயல்களுமே உங்களை, அறிமுகமற்ற புதிய உலகங்களுக்குள், மனித அனுபவங்களென நீங்கள் புரிந்துள்ளவற்றை விரிவுபடுத்தவும்  அல்லது மாற்றுவதற்குமான வல்லமை வாய்ந்தவை. சிறந்த இதழியல் படைப்பின் வாசிப்பு நாவலைப்போலவே அமைகிறது. ஆனால், இதன் மறுதலை உண்மையானதென நான் கருதவில்லை.

நல்லதொரு சொல்லின் தேவைக்காக, நான் ஒரு தாராளவாதி. உங்கள் படைப்பு தாராளவாதிகளைக் கிண்டல் செய்தாலும், கதை  சொல்லப்படும் முறையில் ஒரு  தாராளவாதம் அமைந்திருப்பதாகவே  நான் காண்கிறேன். அதனாலேயே உங்கள் படைப்பினை நான் நேசிக்கிறேன். இது ஒரு நடுநிலையான முடிவு என்று கருதுகிறீர்களா? மாற்றங்களை விரும்பாத மரபுமுறை வாசகர்கள் (குறிப்பாக அமெரிக்க மரபாளர்கள்) இந்தப் படைப்புக்கு எந்தமாதிரி எதிர்வினையாற்றுவார்களெனக் கருதுகிறீர்கள்?

படைப்பின் அரசியலுக்குப்  பண்புவடிவம் கொடுப்பதை  நான் தவிர்க்கிறேன். ஏனென்றால்  எந்த வகையான பண்புருப்படுத்துவதும்  மிகக் குறுக்குவதான ஒன்றாக அமைகிறதென்பது என் எண்ணம். அது மட்டுமன்றி வாசக எதிர்வினைக்கு  எந்தவொரு வண்ணம் தீட்ட, அல்லது விதிமுறை வகுக்க நான் விரும்பவில்லை. நான் ஒரு தாராளவாதியாக இருப்பதாகவே ஆனாலும், தாராளவாதத்தின் எல்லைகளுக்குள்ளும் அதிக ஆர்வம் கொள்கிறேன்  – உதாரணமாக, ஏன் அது ஏராளமான அமெரிக்கர்களை ஈர்ப்பதில் தோற்றுப்போயிருக்கிறது என்பதைக் கண்டறியவும் இந்தப் படைப்பு  முனைகிறது. மேலும், அரசியல் நம்பிக்கைகள் அல்லது மாறுபட்ட கொள்கைகளுக்கும் மனித நடத்தைகளுக்கும் இடையிலான உராய்வுகளில் நான் ஆர்வம் கொள்கிறேன். அதனாலேயே முகமது கான் பாத்திரம், எத்தனையோ நற்பண்புகள் இருப்பினும், கொஞ்சமும் விட்டுக்கொடுக்காத கீழ்ப்படியாமை மற்றும் இலட்சிய வாதம் காரணமாக, அந்தப் பாத்திரத்தை அனுதாபத்தோடு அணுக விரும்பும் தாராளவாதிகளைக்கூட தயக்கம் கொள்ளச் செய்கிறது.

நாவலின் தலைப்பிலிருந்து அநேகமாக ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் காணப்படும் விதவிதமான உருவகங்களிலிருந்து, உங்ளுக்கு கதை சொல்வதில் மட்டுமல்லாமல், அது எப்படிச் சொல்லப்பட வேண்டுமென்பதிலும் தீவிர ஆர்வமிருப்பது தெளிவாகிறது. ஒரு படைப்பாளர் என்ற முறையில் மொழி உங்களுக்கு எத்தகைய முக்கியம் வாய்ந்தது?

மிகுந்த முக்கியத்துவமுள்ளது. அதில் ஒரு பகுதி சுயநலம் தான், எழுதுவதில் கிடைக்கும் மகிழ்ச்சியின் பெரும்பகுதி அதில் கிடைப்பதுதான். அதுபோல, வாசிப்பதிலும் மகிழ்ச்சி கிடைப்பதாக நான் நம்புகிறேன். அதுமட்டுமின்றியும் புனைவின் பெரும்பகுதி வலிமை, மொழியின் செம்மைத்தேட்டம் வழியாகவே அமைகிறது. மொழிக்குள் குரல் இருக்கிறது. அந்தக்குரல் மூலம் தனிநபரின் ஒருமைத்தன்மையைத் வெளிப்படுத்த வழி கிடைக்கிறது. எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, மொழியின் ஒலிநயத்தில், இசைத்திறமும் கவிதையின் வலிமையும் இருக்கிறது. அதில்தான் சங்கேதம், மீளச்சொல்லுதல், அருவம், மவுனம் போன்றவையெல்லாம் அநேகமாக ஆழ்மன நிலையில் செயல்படுகின்றன.

எல்லா எழுத்தாளர்களையும்  போலவே, நானும் வழக்கத்தில் நைந்துபோன சொற்றொடருக்கு இலக்காகும் போக்குதான். ஆனால் எப்போது என் தலைக்குள் அப்படியொரு சொல் நுழைகிறதோ, அப்போதே அதை முறுக்கித் திரித்துப் புதிதாக்குவதை விரும்புகிறேன். அது ஒரு வகையான ஆழ்குறிப்பாக, வேற்றுப்பொருள் வைப்பாகத் தோற்றம் கொண்டு, அந்த வழியில் புனைவு உங்களைச் சாதாரணத்தைக்கூடப் புதியதாகக் காணச்செய்கிறது, அல்லது பொதுச்செய்தியை, அதாவது அதிகமாகப் புழங்குகிற ஒன்றை, அல்லது உண்மையான இருப்பின் தன்மையைக்கூடக் கேள்விக்குள்ளாக்கிவிடுகிறது.

முகமது, அவர் தயாரித்த வடிவமைப்பு, மற்றும் அவரது  நோக்கம் குறித்து தெளிவுபடுத்த மறுப்பது இந்தப் படைப்பின் மைய நிகழ்வுகளில் ஒன்று. அந்த மறுப்பு நிலைக்கு நீங்கள் மதிப்பளிப்பதாகத் தோன்றுகிறது. அதை எந்தப் புரிதலில் குறிப்பிடுகிறேனென்றால், அவருடைய எண்ணங்கள் மீது நீங்கள் ஒருபோதும் எதனையும் வலியுறுத்தவில்லை, அல்லது, வாசகர்கள் அதனுள் முழுமையாக உள்நோக்கிப் பயணிக்கட்டுமென விட்டுவிட்டிருக்கிறீர்கள் என்பதற்கான அகச்சான்றுகள் தென்படுகின்றன. எனக்குத் தோன்றும் மற்றொன்று, (இதைப்போன்ற ஒரு கேள்வியை நாவலாசிரியர் டிம் வின்ட்டன் அவர்களிடமும் கேட்டிருந்தோம்) அதாவது, புதிர்நிலை மற்றும் ஐயுறவு நிலையினை முன்வைப்பதற்கு நாவல் என்ற கலைவடிவம்தான் மிகப்பொருத்தமானதாக அமைகிறது; காட்டாக, ஒருவகையில் பார்த்தால் திரைப்படங்கள் அதற்குப் போதுமானவையல்ல. இதை நீங்கள் ஒப்புக்கொள்கிறீர்களா?

முழுமையாக… நாவல்களுக்கொப்ப திரைப்படங்களுக்கு புதிர்நிலை சக்தி இல்லை என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்ளவில்லையென்றாலும், அது வெவ்வேறு வழிகளில் செயல்படுகிறதென நினைக்கிறேன். புதிர்நிலையின் சக்தியைத் தெரிந்து அதனை நான் உயர்வாக மதிப்பதற்குக் கொஞ்சம் நாட்களாகின. ஒரு செய்தியாளராக, எல்லாவற்றையும் விவரித்துத் தெளிவாக வெளிப்படுத்துவதற்கு நான் நன்கு பழக்கப்பட்டுப் போயிருந்தேன். சப்மிஸனில் நான் ஏராளமாக அடித்துத் திருத்தி மீள எழுதியதெல்லாம், சீவி எறிந்ததும் ஒவ்வொன்றாகக் கழற்றி எறிந்ததும்தான், அதிலும் குறிப்பாக பாத்திரங்களின் உள்மனப்போக்கு நிலைகளை. முகமதுவைப் பொறுத்தமட்டில் ஓரளவுக்காவது புதிர்த்தன்மை இருக்கவேண்டுமென்ற நம்பிக்கைக்கு நான் வந்து சேர்ந்திருந்தேன். ஏனெனில்,  நாவலின் ஒரு பகுதி, நல்லெண்ண நம்பிக்கை பற்றியதாக இருக்கும்போது,  புதிர்த்தன்மைதான் படைப்பின் மைய நாடகத்தை – முகமது மீது அவர்கள் நம்பிக்கை கொண்டார்களா? இல்லையா? அப்படியானால், ஏன்? எனத் தீர்மானிப்பதை – வாசகரின் உள் மனத்தில் நிகழ்த்திப் பார்த்திடத் தூண்டுகிறது, அல்லது உந்துகிறது. நானும் உள்ளீடற்ற ரகசியங்கள் என்னும் கருத்தியலில் ஆர்வம் கொண்டிருந்தேன்; அதன் வாயிலாக, நாம், பல சிக்கலான காரணங்களால், சிலவேளைகளில், நம்பிக்கைக்குரிய தகவல்கள் மற்றும் உண்மைகளைக்கூட மறைக்கிறோம். அதன் மூலம், அவற்றை வெளியிடுவதால் ஏற்படும் விளைவுகளையும் தவிர்க்கிறோம். அந்தப் படைப்புக்குள் எனக்கே புதிராகத் தோன்றுகின்ற சில விஷயங்களும் இருக்கத்தான் செய்கின்றன.

நாவலின் குறிப்பிடத்தக்க  மற்றொரு அம்சம், கதைமாந்தர்களின் முழுப்பொருத்தமான செயல்பாட்டியக்கம் – சர்ச்சைக்கிடமான சிக்கலைச் சுற்றிலும் வெவ்வேறு அரசியல் பதவிகளில், வெறுமனே பக்கத்தை நிரப்புபவர்களாக இல்லாமல் ரத்தமும் சதையுமாக முழுமையான மனிதர்களை, அத்துணைச் செம்மையாகப் படைத்திருக்கிறீர்கள். உங்கள் பாத்திரங்களை நீங்கள் எந்த மாதிரியாகப் பார்க்கிறீர்கள்? வேடிக்கையான உருவகமாகச் சொல்வதென்றால், உங்களை அவர்களின் ரசிகராக (அவர்களை உற்சாகப்படுத்துபவராக)க் கருதுகிறீர்களா? அல்லது நடுநிலை தவறாமல் விதிமுறைகளைக் கண்டிப்புடன் கடைப்பிடிக்கும் நடுவராகவா? காட்டாக, அவர்களில் உங்களுக்குப் பிடித்தமானவரென்று யாராவது இருக்கிறார்களா?

ஒவ்வொரு கதைமாந்தருமே அவர்களின்  குறிப்பிட்ட பகுதியில்  நான் செயல்படும்போது, எனக்குப் பிரியமானவர்தான். அந்தவகையில் அது என்னை அடிக்கடி மாற்றிக்கொள்கிற ஒரு ரசிகராக்குவதாகக் கூறுவேன். ஒரு நாவலாசிரியரின் பணி என்ற வகையில் கதைமாந்தர் அனைவரோடும் – குறிப்பிட்ட சூழ்நிலையில் அவர்கள் உலகினை எப்படிக் கண்டாலும் – ஒரே  இணக்கநியாயத்துடன் இருக்கவேண்டுமென்றே உணர்கிறேன். என்னிடம் கதைமாந்தர்கள் குறித்து ஏமாற்றம் தெரிவித்த சில வாசகர்களும் இருக்கின்றனர்.  அஸ்மா தவிர வேறு எந்தப் பாத்திரமும் விரும்பத்தக்கதாக இல்லையென அவர்கள் உணர்கிறார்கள். நான் படித்த புனைவுகளின் மாந்தர்கள் விரும்பத்தக்கவர்களா, இல்லையா, என நான் ஒருபோதும் கணித்ததில்லை என்பது மட்டுமல்ல அப்படிக் கவனித்தது கூட இல்லை. அந்தக் கற்பனை மனிதர்கள் ஆர்வமூட்டுபவர்களாக, சிந்தனையைத் தூண்டுபவர்களாக இருக்கிறார்களா? என்பதில்தான் எனக்கு அக்கறை. மீளப் பார்க்கும்போது, சில பாத்திரங்கள் மற்றவற்றைவிட வெற்றிகரமாக அமைந்திருப்பதாகக் கருதுகிறேன். அது எப்படி? ஏன்? எனப்பரிசீலிப்பது, அடுத்த நாவல் குறித்த சிந்தனையிலிருக்கும் எனக்குப் பயனளிப்பதாகிறது. அவர்கள் குறித்து எழுதும்போது நான் ஒருவேளை வேறுமாதிரியாக உணர்ந்திருக்கலாமென்றாலும் அதனை நான் இப்போது எனக்கு நானே கூட ஒப்புக்கொள்ள விரும்பவில்லை.

இந்த விஷயங்களை  அத்தோடு விட்டுவிடாமல், நாவலின் முடிவு குறித்துச் சிறிது பேசுவோம். இந்தப் படைப்பு சமகால நிகழ்வுகளில் வேரூன்றி நிலைத்திருக்கும்போது, எதிர்காலத்துக்குத் தாவுவது ஒரு ஆர்வமூட்டுகிற, முன்னரைப் போலவே, துணிச்சலான தேர்வுதாம். ‘’ நாடு எப்போதும் போலத் தன்னைத்தானே திருத்திக்கொண்டு, முன்னேறிக் கொண்டிருக்கிறது, நடுநடுங்க வைத்த அந்த அதிர்ச்சியான காலம் அநேகமாக மறக்கப்பட்டுவிட்டது.’’ இது நம்பிக்கையா? அல்லது திடஉறுதித் தீர்மானமா?

ஒரு இறுக்கமானதும் மனநடுக்கத்தை ஏற்படுத்தியதுமான காலகட்டத்தில் நாவலின் பெரும்பகுதி அமைந்திருப்பதால், பாத்திரங்கள் அதனுள் சிறைப்பட்டவர்களாகிறார்கள். கதையின் முடிவில், அதனுள்ளிருந்தும் வெளியேறுவதற்கு, காலம் அவர்களது உட்புரிதலில் எந்தவகையில் ஒரு மாறுதலை ஏற்படுத்தும்? அல்லது ஏற்படுத்தாது? என்று உட்புகுந்து காண்பதை விரும்பினேன். அதோடு ஒரு தன்னிரக்கத்தை, அல்லது, குறைந்த பட்சம் செய்த பாவத்தை உணர்ந்து, வருந்துவதைப் போன்ற ஒரு நிலைமையை, எப்படித் தவிர்க்க முடியாமல் முதுமை வந்தடைகிறதோ, அது போல, அதனுள் கசியச் செய்ய விரும்பினேன். அது ஒரு இழப்பு குறித்த முடிவு – முதலாவதாக, நாவலையும் அதன் சம்பவங்களையும் எழவைத்த அந்தப் பெருநாசகரமான ஒன்று;  முடிவில் காணாமற் போனதானது – அல்லது, கதை மாந்தர்களாலேயே, தூக்கி எறியப்பட்டது – அதாவது தொடக்க இழப்பு அளித்த விழிப்பின் காரணமாக. நாவலின் முடிவில், பெருமளவு இல்லையென்றாலும் சிறிது மீட்சி இருக்கிறது; அதுவே சில வாசகர்களுக்கு திடமிக்க தேர்வாகத் தோன்றுகிறது. அதுவே, வாழ்க்கை நினைவுகளிலிருந்தும் நம்மை அவ்வப்போது நழுவவைப்பதான மகிழ்ச்சியும் நேர்த்தியும் மிக்க முடிவுகள் தேவையென, என்னை உணரச்செய்கிறது; பெருமளவுக்கு வாழ்க்கையை ஒத்திருப்பதாக உணரத்தக்க ஒரு முடிவினை நான் விரும்பினேன்.

அமெரிக்கா என வரும்போது, நான் மெய்மைநடப்புவாதியாகவும்  நல்லெண்ண நம்பிக்கைவாதியாகவும் இருக்கிறேன். நாம் எப்போதும்  தொடர்ச்சியாக, ஒரு குழுவினரை  அல்லது மற்றொரு குழுவினரை  விலக்குவதன் மூலமாக  அமெரிக்கர் என்பதற்கான வரையறையைக் குறுக்க முயற்சிக்கிறோம். இருந்தபோதிலும், மொத்தத்தில், அமெரிக்கா என்ற கருத்தாக்கம் – யாரொருவரும் அதைத் தாயகமாக்கிக் கொள்ளலாம், எல்லோருக்கும் உரிமையானது – மேலோங்கி வெற்றியோடு நிற்கிறது. இந்தநிலை வேறு மாதிரி அமையுமென நம்புவதற்கு எந்தக் காரணங்கள் இருப்பதாகவும் நான் நினைக்கவில்லை. தாக்குதலுக்குப்பின் இருபதாண்டுகள் தாண்டிவிட்டன; எல்லாம் நல்லதாகவே அமையும், என்ற காலகட்டத்தின் மீது பார்வையைச் செலுத்தும் ஏராளமான வாசகர்கள் எனக்கு இருக்கிறார்கள். நான் நிபுணத்துவம் படைக்கவில்லை, புனைகதை எழுதுகிறேன். ஆக, படைப்பினை மிக அதிகமான வரிக்குவரி வாசிப்பிற்கு எதிராக வாதிடுவேன். காலப்போக்கில் இது சரியாகிவிடுமென்றும் எண்ணுகிறேன்.

தன்னைத் தானே திருத்திக்கொள்வது  மற்றும் முன்னேறிச் செல்வது  என்ற செயல்படுமுறைக்கு கலை  மற்றும் இலக்கியம் எத்துணை முக்கியமென நீங்கள் கருதுகிறீர்கள்? 9/11க்குப் பிறகான பத்தாண்டுகளில், கலைத்துறை, அதிலும் குறிப்பாக இலக்கியத்தின் எதிர்வினை குறித்து நீங்கள் என்ன கருதுகிறீர்கள்?

சிலநேரங்களில், இலக்கியம் ஒரு எதிர்-நினைவுச்சின்னமென, நான் எண்ணுகிறேன். சராசரியான நினைவுச் சின்னங்கள் வெறும் இழப்பினை மட்டுமல்ல, வரலாற்றைக் கட்டமைக்கின்றன – 9/11 இனத்தில், நினைவுச்சின்னம் அந்த நாளைச்சுற்றிலும் ஒரு கட்டமைப்பினை ஏற்படுத்துகிறது. அந்தக் கட்டமைப்பினை உடைத்து, அதனோடு, அந்த நாளைத் தொடர்ந்து வரப்பெற்றவற்றிற்கு என்ன நிகழ்ந்ததென்பதை,   இணைக்க விரும்பினேன். நம்மால் உச்சபட்சமாக முடிகிற அளவுக்கு, முன்னேறிச் செல்வதற்கு, அது முக்கியமானதென இப்போதும் நினைக்கிறேன். நான் ஒரு முஸ்லிம் புத்தகக் கழகத்தினரைச் (அப்படியொன்றும் நீண்ட நாட்கள்  ஆகிவிடவில்லை,) சந்தித்த போது, நாட்டில் முஸ்லிம்களின் பிம்பத்தை உயர்த்துவதற்கு அல்லது அவர்கள் மீது ஏற்பட்டிருக்கும் சந்தேகங்களைக் குறைப்பதற்கு, என்னவிதமான அரசியல் நடவடிக்கைகளை அவர்கள் மேற்கொள்ள இயலுமென்பது குறித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். ஒரு இளம் திரைப்படத் தயாரிப்பாளர், எழுந்து, பண்பாட்டு நடவடிக்கைகள் மூலமே சிறந்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்த முடியுமென, அவர் நினைப்பதாகச் சொன்னதில் நான் உடன்படுகிறேன். மக்கள் எப்படிச் சிந்திக்கவேண்டுமென நீங்கள் கூறமுடியாது; ஆனால், கலை, அவர்களுடைய சிந்தனை எப்படிப்பட்டதாக இருக்கிறதென அவர்களைச் சிந்திக்குமாறு செய்ய இயலும்.

ஆகச்சிறந்ததான ஒரு 9/11-ன் பிற்கால நாவலை, நம் காலத்துப் `போரும் அமைதியும்` என ஒன்றைத் தேடுதல், தவறாகச் சென்றுள்ளதோ என நான் நினைக்கிறேன். நம் இலக்கிய உலகில் ஒன்றும், டால்ஸ்டாய்கள் அதிகமாக உலவிக்கொண்டிருக்கவில்லை. அதேநேரத்தில், முகிழ்த்து வந்திருக்கிற இலக்கியப் பதில்விளைவுகள், `போரும் அமைதியும்` அதன் காலத்தில் இருந்தது போலவே, எதிர்பாராததாக ஆனால், அசலாக இருக்கின்றன. ( நான் பார்த்த ஆற்றல்மிக்க 9/11-ன் பிற்காலப் படைப்புகளில், ஒன்று `Man on Wire` என்ற ஆவணப்படம் ஆனால், அது 9/11 பற்றியதே அல்ல. ஜெரார்டு ரிச்டரின் `செப்டம்பர்` ஓவியமும் மிகுந்த சக்தி வாய்ந்த ஒன்றென நான் கருதுகிறேன். முதல் பார்வையில் அது, எதைக்குறித்ததென்று நீங்கள் உணரும்வரையிலும், முழுக்க முழுக்க நாட்டுப்புற வாழ்க்கை சார்ந்ததாகவே தோன்றும்) பதில் விளைவுகளான இலக்கியங்கள் அனைத்தும் சேர்ந்து ஒரு முழுமையாக, மனித உடலைப்போல அமையலாம்; எல்லாமாகச் சேர்ந்த முழுமையான ஒன்று அதிக ஆர்வமூட்டுவதாக, அல்லது, தனித்தனி உறுப்புகளைக் காட்டிலும் முக்கியமானதாக அமைவதற்கு எல்லாவித வாய்ப்புகளும் உள்ளன. நான் 9/11 நூல்களில் பலவற்றைப் படிக்கவில்லை. எனக்குச் சொன்னவரையில், அவற்றில் சிலவற்றில் `மோனிக்கர் சரியாக முட்டி மோதவில்லை, குறிப்பாக ஆர்வமூட்டும் விதத்தில், என்றார்கள். (அதற்காக வேறு காரணங்களுக்காக அவை நல்ல புத்தகங்களாக ஆகாமற் போய்விடாது) எழுத்தாளர்களாக நாம் கொஞ்ச தூரம் விலகி இருப்பது தேவையாகிறது; ஒரு தேசமாக நாம் இன்னும் 9/11ன் விளைவுகளுக்குள்ளேயே இருக்கிறோம், ஏனெனில், ஒருபக்கம், நாம் இன்னும் போர் நடத்துவதில் இருக்கிறோம், இன்னொரு பக்கம், வீட்டுக்குள் என்றாலும் அரசியல் பதிலடிகளையும் நீதிமன்ற வழக்குகளையும் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. – எவ்வளவுக்கு சமரசம் செய்து கொள்ளவேண்டியிருக்கிறது என்பதை யோசிப்பதேயில்லை.

`ரும்பஸ்` இதழுக்கு  அளித்த ஒரு பேட்டியில்  ஐரிஷ் எழுத்தாளர் கோல்ம்  மெகான் (Colm MeCann), ‘’ ஒவ்வொரு  நாவலும் தோல்விதான். நீங்கள்  எதைச் சாதிக்க வேண்டுமென்று  உண்மையாக நினைத்தீர்களோ,  அதை ஒருபோதும் சாதிக்க  இயலாது. ஆற்றங்கரையில் நீங்கள்  கனவு கண்ட விஷயம், எழுதும்  மேஜைக்குத் திரும்பிச்  சாதித்ததாக ஒருபோதும்  இராது.’’ என்கிறார். ஒரு நாவலாசிரியராக நீங்கள், இதில் உடன்படுகிறீர்களா?

ஆம். அதில் மனமுடையச் செய்கின்ற துயரம்(!) ஒன்று இருக்கிறது அது  உங்கள் தலைக்குள் இருப்பதிலிருந்து தாளில் எழுதியிருப்பதற்கு ஒரு முழுமையான பாலம் அமைக்க இயலாமலிருக்கிற மொத்தச் செயல்பாடும் குறித்த துயரம். Jude the obscure ல் ஜூடு, தூரத்தில் மினுங்கிப் பிரகாசிக்கும் நகரங்களைக் கண்டு, அங்கு சென்றுசேர்ந்த போதெல்லாம் ஏமாறுவதைப் போன்றது. என்னுடைய அடுத்த நாவல் என் தலைக்குள் இருக்கிற ஒரு நகரம்; அழகும் நூறு விழுக்காடு முழுமையும் கொண்டது; ஆக, ஏமாற்றப்பட, மட்டுமே, எனக்கு விதிக்கப்பட்டுள்ளது. எனக்கு நானே சொல்லிக்கொள்கிற ஒரே விஷயம், வாசகர்கள் என் தலைக்குள் செல்ல எந்தப் பாதையும் இல்லை என்பதுதான். அவர்கள் தாளில் இருப்பதை மட்டுமே பெற முடியும். அவர்கள் ஏமாற்றமாகலாம், ஆனால், என்னைவிடவும் அதிகமாகப் பல வெவ்வேறு காரணங்களும் இருக்கலாம்.

. எழுத்தாளர்கள், எந்த வகையிலான பிற எழுத்தாளர்களை வாசிக்கிறார்கள் என்பதை அறிவதில் `த்ரீ மங்கீஸ்` எப்போதுமே ஆர்வம்கொண்டிருக்கிறது, ஆகவே உங்களுக்குப் பிடித்தமான எழுத்தாளர்கள் யார், யாரென்றும், அது எதனால் என்றும் உங்களைக் கேட்கலாமா?

என்னுடைய எல்லை மிக விரிந்து பரந்தது. ஜோசப் கான்ராட், கிரஹாம் க்ரீன், ஜோன் திதியன், டபுள்யு.ஜி. செபால்டு, ஆலிஸ் மன்றோ, ஜேன் ஆஸ்டின், வாலஸ் ஸ்டீவன்ஸ், எமிலி டிக்கின்ஸன்.  எல்லா நாவலாசிரியர்களும் விரும்புகிற மாதிரி எழுதுகின்ற காதரைன் போ என்ற பத்திரிகையாளர் ஒருவர்.

இறுதியாக, எதிர்காலத் திட்டங்கள் என்னென்ன? அடுத்த நூல் படைப்பிலிருக்கிறதா?

ஆம். அடுத்த நாவலுக்காக, வாசிப்பதும்  குறிப்பெடுப்பதுமான பணிகளில் இருக்கிறேன். அது, நினைவுகள் மற்றும் தன்விபரக்குறிப்புகளின் தன்மையைப் பொறுத்தே பெரும்பான்மை அமைகிறது;  போர், திருமணம் மற்றும் ஆஃப்கானிஸ்தானில் நமது தலையீடு தொடர்பானது.

Jude the obscure – தாமஸ் ஹார்டியின்  கடைசி நாவல்.

நன்றி :- www.threemonkeysonline.com <http://www.threemonkeysonline.com/>.

•••

மொழிபெயர்ப்பு கவிதை – அஜித் சி. ஹேரத் தமிழில் – எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

  

– அஜித் சிஹேரத்

தமிழில் – எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

 

சித்திரவதைக் கூடத்திலிருந்து

அடுத்த கணம் நோக்கி

எதிர்பார்ப்புக்களேதுமற்று பார்த்திருப்பதைத் தவிர

முதலாமவனாகவோ இறுதியானவனாகவோ

ஆவதற்கு நான் பிரார்த்தித்திருக்கவில்லை

எவ்வளவுதான் சிரம் தாழ்த்தி அமர்ந்திருந்தபோதிலும்

அவர்களது அன்பற்ற குட்டுக்களிலிருந்து

தப்பிக்கொள்ள முடியவில்லை

சித்திரவதைக் கூடத்தில் கழித்த முதல் மணித்தியாலத்திலேயே

எண்ணங்கள் காணாமல் போயின

துயர்தோய்ந்த இறந்த கால நினைவுகள்

உடல்சதையைச் சுழற்றும் மோசமான வேதனைகள்

மரண ஓலங்கள்

அசாதாரண உருவங்களோடு மனங்கவர் வர்ணங்கள்

பயங்கரக் கனவுகளிடையே உணர்வுகளைத் தூண்டுகின்றன

பயங்கரத்தைத் தவிர

இங்கிருப்பது

மனிதத்தன்மையில் கையேதுமற்ற நிலை

சித்திரவதைக் கூடத்தில் சந்திக்கக் கிடைக்கும்

ஒரே அன்பான தோழன்

மரணமே

அவனும்

எங்களது வேண்டுகோளை உதாசீனப்படுத்துகிறான்

நேற்றிரவு கொண்டு வரப்பட்ட யுவதியின்

குரல் படிப்படியாகத் தேய்ந்தழிகிறது

சேவல் கூவ முன்பு

மூன்றாவது முறையாகவும்

எவரையும் தெரியாதெனச் சொன்ன சகோதரி

காட்டிக் கொடுப்பதற்குப் பதிலாக

அச்சம் தரும் மரணத்தையும்

கெஞ்சுதலுக்குப் பதிலாக

சாபமிடுவதையும் தேர்ந்தெடுத்த சகோதரி

எனதிரு கண்களையும் கட்டியிருக்கும் துணித் துண்டு ஈர்த்தெடுத்த

இறுதிக் கண்ணீர்த் துளிகளை

சமர்ப்பித்தது உன்னிடமே

உற்சாகமூட்டும் மேலதிகக் கொடுப்பனவு

பகலுணவிற்காகக் கிடைத்த யோகட் கோப்பையின்

அடிவரையில் நக்கிச் சுவைத்த படைவீரன்

அதை எரிந்து மிதிக்கிறான்

அடுத்தது யார்

இங்கு வாழ்க்கை இதுதான்

இங்கு மரணம் எது?

முகமொன்றற்ற பிணமொன்று மற்றும்

தலைப்பொன்ற செய்தியொன்று மட்டும்

பட்டியலிடப்படாத வாழ்க்கை

பட்டியலிடப்படாத மரணத்தோடு

வந்து சேர்கிறது

பைத்தியக் கனவுகளோடு

நான் எத்தனை தடவை இங்கிருந்து தப்பித்துப் போயிருக்கிறேன்

எனினும் நான் இங்கேயேதான்

இந்தத் தெளிவு கூட

கண்டிப்பாகப் பயங்கரமானது

இங்கு படுகொலை செய்யப்பட்ட

அனேகருக்கு

மனித முகமொன்று இருந்தது

எனது இறுதிச் சாட்சியாக

எனக்குச் சொல்ல இருப்பது அது மட்டுமே

***

மொழிபெயர்ப்பு கவிதை- இந்திரன்- அந்த தொடக்கம் – வெரோனிகா வோல்கொவ் – மெக்சிகோ

அந்த தொடக்கம்

வெரோனிகா வோல்கொவ் / மெக்சிகோ

தமிழில்: இந்திரன்

 

 

 

 

 

 

1

காதலர்களுக்கு

காதலிப்பதற்காகவே கரங்கள் உள்ளன

அவர்களுக்கு கரங்கள் மட்டுமே உள்ளன.

கரங்கள் அவைதான் கால்கள் மற்றும் அவர்களின் உடம்புகளின் மீது

இறக்கைகள்

சதா தேடிக்கொண்டே இருக்கும் கரங்கள்

புதைந்த விழிகளுக்குப் பின்னே மூச்சுவிடும் மிருகங்கள்

உடம்பில் நெருப்பு மூட்டி விடும் விரல்கள்

மலர்களால் வருடப்படும் கிளைகள் அவை

மலர்கள் பறவைகள் மலர்கள் நெருப்புகள் மலர்கள் கரங்கள்

மின்னலின் எழுதுகையில் காணாமல் போகும் கரங்கள்

உடம்பின் சதையில் பயணப்படும் கரங்கள்

நட்சத்திரங்கள் விடியலைத் தொடுவதுபோல்

சூரியன் உதிப்பதுபோல்   உதய நட்சத்திரம் போல்

இரவைக் கிழிக்கும்

ரகசியமான கடவுள்களைப் போல.

2

உன் உடம்பிற்கும் என் உடம்பிற்கிற்குமிடையில்

உன் உடம்பின் அச்சுப்பதிவு

உன் விழி                            உன் உடம்பின் சத்தம்

உன் உடம்பின் மேற்கை

உனது பல்

உனது நாக்கு

உனது தொடை

எனது மொத்த தோலினால் உன் உடம்பின் வடிவத்தை

செவிமடுக்கிறேன்.

என் உடம்பிற்கும் உன் உடம்பிற்கும் இடையில்

உன் உடம்பின் இன்னொரு வடிவம்

தண்ணீர்        பனிக்கட்டியாக மாறுவதுபோல்

அல்லது திறந்த         தீநாக்குகளைப் போல்

உன் உடம்பு

என் உடம்பில் அழுகிறது

மேலும் நீ தளரவிடப்பட்ட வெறிக்கூச்சல்

சத்தம்போடும் நட்சத்திரம்

என் உடம்பில்   சதையின்  ஓசையெழாத அழுகை

சொல் அது நெருப்பல்லவா

தொலைதூர உலகங்களின் விதை

வினோதமான திடீரெனச் சம்பவித்த நசத்திரத்தின் அருகாமை?

3

நீ நிர்வாணம்

உனது மென்மை எல்லையற்றது

நீ என் விரல்களில் துடிக்கிறாய்

உனது மூச்சு உன் உடம்பிற்குள் பறக்கிறது

நீ

எனது கரத்திலிருக்கும் பறவையைப்போல்

ஆபத்திலிருக்கிறாய்

ஆசை மட்டுமே உன்னை ஆபத்திலிருக்க வைக்கிறது

இனந்தெரியாத வலியோடு நாம் ஒருவரை ஒருவர் தொட்டுக் கொள்கிறோம்

அந்த சரணாகதியில் நமக்குத் தெரியும்

பலியானவர்களை விட்டுத் தொலைப்பது.

ஒரு நாவைப் போன்ற இன்பம்

நம்மை நக்குகிறது       நம்மை விழுங்குகிறது

மற்றும் நமது விழிகள் எரிகின்றன தொலந்து போகின்றன.