Category: 2013

மரணத்தின் நிலைஎண் காதலுக்கும் மிகையானது. “Death
Constant
Beyond
Love” ஸ்பானியம் : காப்ரியேல் கார்சியா மார்க்வெஸ் – 
 ஆங்கிலம் : கிரிகோரி ரபாஸா மற்றும் ஜே.எஸ். பெர்ன்ஸ்டீய்ன் – தமிழில் ச.ஆறுமுகம்

Gabriel
García
Márquez,


செனேட்டர் ஒன்சிமோ சான்ச்செஸ், அவரது வாழ்க்கைக்கான பெண்ணைக் கண்ட போது, அவரது மரணத்திற்கு ஆறுமாதங்களும் பதினொரு நாட்களுமே எஞ்சியிருந்தன. ஒருவித மாயத் தோற்றமுள்ள ஆளுநரின் ரோஜா1 என்ற கிராமத்தில்தான், அவர் அவளைச் சந்தித்தார். இரவில் சரக்குக் கடத்தல் கப்பல்களின் சொர்க்க பூமியாகவும் பகலில் பாலைவனத்திற்குள் உள்வாங்கிய உபயோகமற்ற கடற்கால் போலக் கடலைப்பார்த்தவாறு தோற்றமளிப்பதும் ஒன்றுக்கும் உதவாத நிலமும் திசைகளற்றதுமான அது, அப்படியிருப்பதனாலேயே நல் மாற்றத்தைக் கொண்டுவரக்கூடிய எவராவது ஒருவர் அங்கே வாழ்வாரெனச் சிறிதளவுங்கூட யாருக்குமே, எந்தச் சந்தேகமும் துளிர்த்திருக்கவில்லை.

அதன் பெயர்கூட ஒரு வேடிக்கை தான்; எவ்வாறெனில் அந்தக் கிராமத்தில் அப்போதிருந்த ஒற்றை ரோஜாவுங்கூட, லாரா ஃபாரினாவைச் சந்தித்த அந்த மாலைப்பொழுதில் சான்ச்செஸ் அணிந்திருந்ததுதான்.

நான்கு ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை எப்போதும் அவர் மேற்கொள்கின்ற வாக்குச் சேகரிப்புப் படலத்தின்போது தவிர்க்க முடியாத நிகழ்வாக அங்கே நிறுத்தவேண்டியதானது. ஊர்வலக் கார்கள் காலையிலேயே அங்கு வந்து சேர்ந்திருந்தன. பின்னர், பொது நிகழ்ச்சியின்போது கூட்டம் திரட்டவும் கோஷங்கள் எழுப்பவுமான வாடகை இந்தியர்களை ஏற்றிக்கொண்டு லாரிகள் வந்தன. பதினோரு மணிக்குச் சிறிது முன்னதாக இசைக்குழு, தானாக உயரும் மேடையரங்கம் மற்றும் பரிவாரங்கள் ஏற்றிய ஜீப்புகள், நிர்வாகப் பணியாளர்கள் வசதிக்கான ஸ்ட்ராபெர்ரி சோடா நிற ஊர்தி அனைத்தும் வந்தன. செனேட்டர் ஒன்சிமோ சான்ச்செஸ் குளிர்வசதி மகிழுந்து ஒன்றினுள் தட்பவெப்பமற்றவராக.

வீறமைதியுடனிருந்தாலும், கதவைத்திறந்த உடனேயே `குப்பென` முகத்திலடித்த வெப்பக் காற்றில் அதிர்ந்துபோனதோடு அவரது உயர்வகைப் பட்டுச் சட்டை, நிறமற்ற ஒரு பிசுபிசுப்புத் திரவத்தில் ஊறியது போலாகி, அவருக்கு முன்னெப்போதுமில்லாதபடி வயதாகிவிட்டதான ஒரு உணர்வு ஏற்பட்டது. அவருக்கு உண்மையில் நாற்பத்திரண்டு வயது தான் ஆகியிருந்தது. கூட்டிங்ஙெனில்2 பெருமதிப்புடன் உலோகப் பொறியியல் பட்டம் பெற்றிருந்தார். அத்துடன் ஆர்வமுள்ள வாசிப்பாளராகவுமிருந்தார். அதற்காக விருது ஏதும் பெறவில்லையென்றாலும், லத்தீன் செவ்வியல் இலக்கியங்களை அவற்றின் மோசமான மொழிபெயர்ப்புகள் வழியாக, வாசித்தவராக இருந்தார். ஜெர்மானிய எழிலொளிப் பெண் ஒருவரை மணந்திருந்ததோடு, அவர் மூலம் ஐந்து குழந்தைகளையும் பெற்றிருந்தார். அவர்கள் எல்லோரும் வீட்டில் பெருமகிழ்ச்சியோடுள்ளனர். எப்படியானாலும் அடுத்த கிறித்துமசுக்கு முன் அவர் இறந்துவிடுவாரென ஒரு மூன்று மாதம் முன்பாக அவருக்குச் சொல்லப்படும் வரையில், அவரும் மகிழ்ச்சியாகவே இருந்தார்.

பொது ஊர்வலத்துக்கான முன்னேற்பாடுகள் நடந்துகொண்டிருக்கும்போது, அவருக்கென ஒதுக்கியிருந்த வீட்டில் ஒரு மணிநேரம் தனிமையில் ஓய்வுகொள்ள வசதியாக அமையுமாறு பார்த்துக்கொண்டார். உடலை ஏணையில்3 சாய்த்துக்கொள்ளும் முன், அந்தப் பாலைவனம் முழுவதிலும் உயிர்ப்புடன் வைத்திருந்த அந்த ரோஜாவைக் கண்ணாடித் தண்ணீர்த் தம்ளருக்குள் மிதக்கவிட்டு, அந்த நாளின் மீதிப்பகுதி முழுவதற்கும் அவருக்கு மீண்டும் மீண்டுமாகப் பரிமாறப்படவிருக்கும் வறுத்த ஆட்டிறைச்சியின் பாகங்களைத் தவிர்ப்பதற்காகவே, அவர் தன்னுடன் எடுத்து வந்திருந்த தானிய உணவினை மதிய உணவாக உண்டுமுடித்து, வலி ஏற்படும் முன்பாகவே நிவாரணம் தருமென மருத்துவர்கள் குறித்துக் கொடுத்த மாத்திரைகள் பலவற்றையும் அந்தந்த நேரத்துக்கு முன்பாகவே விழுங்கிவிட்டிருந்தார். பின்னர் மின்விசிறியை அவரது ஏணைக்கருகாக இழுத்துக்கொண்டு, தூங்கும்போது இறப்பு குறித்த நினைவினை ஏற்படுத்துகிற மனச்சிதறலைக் கட்டுப்படுத்துவதற்கான பெருமுயற்சியாக, அந்த ரோஜாவின் நிழலில் ஒரு பதினைந்து நிமிடத்துக்கு நிர்வாணமாகக் கைகால்களை நீட்டிக் கண்களை மூடிக் கிடந்தார். அவரது மருத்துவர்களைத் தவிர வேறு எவருக்கும் அவரது நேரம் குறிக்கப்பட்டுவிட்டிருந்த விவரம் தெரியாது. அவர், மீதி வாழ்க்கையையும் எந்த மாறுதலுமின்றி அப்படிக்கப்படியே வாழ்ந்து விடுவதென்றும், அந்த ரகசியத்தைத் தனக்குள்ளாகவே புதைத்துக் கொள்வதென்றும் தீர்மானித்திருந்தார்; அது, அவர் வாழ்ந்த வாழ்க்கை பெருமைக்குரியதென்பதால் அல்ல, மிகவும் கேவலமான ஒன்று என்பதால் தான்.

அன்று பிற்பகல் மூன்று மணிக்குப் பொதுமக்கள் முன் தோன்றுகையில் தன் விருப்புறுதிச் செயலாற்றலின் மீது சுய ஆளுமை கொண்டவராக, நன்கு ஓய்வெடுத்துச் சுத்தமான `மொரமொர` லினென் முழுக்காற்சட்டையும் பூப்போட்ட மேற்சட்டையும் அணிந்து வலிநிவாரண மாத்திரைகளால் மீட்டுக்கொண்ட உயிர்ப்புடன் தோன்றினார். மரண நினைப்பின் பாதிப்புகள் ஏற்படுத்தும் மனச்சிதைவுகள் மற்றும் உருச்சிதைவுகள் அவர் நினைத்ததை விட அதிகமாக எதுவுமில்லை. அதனாலேயே, பொதுக்கூட்ட மேடை மீது ஏறுகையில், நல்விருப்பம் தெரிவித்துக் கைகுலுக்க முண்டியடித்தவர்கள் மீது அவருக்குள் அலட்சியமான ஒரு வினோத எண்ணம் உருவானது. தொற்றுநீக்கியச் சிறுசிறு சதுரங்களான சூடுமிக்க வெடியுப்புப் படிகங்களை மிக அரிதாகவே கைகளில் தாங்குகிறச் செருப்பில்லாத இந்தியர்களுக்காக, வேறுநேரங்களில் போல, அவர் எந்த வருத்த உணர்வும் கொள்ளவில்லை. சரமாரிக் கைதட்டல்களைக் கோபம்மிக்க ஒரு ஒற்றைக் கையசைப்பின் மூலம் அமைதிப்படுத்திய அவர், வெப்பத்தைப் பெருமூச்சாக வெளியிட்டுக் கொண்டிருந்த கடல்மீது அசையாது பதித்த பார்வையோடு உடலசைவுகள் ஏதுமின்றி, சொற்பொழிவாற்றத் தொடங்கினார். முன்தீர்மானித்த, அவரது ஆழமான குரலில் அமைதியான நீரோட்டத்தின் ஒழுகுதன்மை இருந்ததென்றாலும், பலமுறை உருப்போட்டுத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிப் பார்த்துப் பழகிய பேச்சுத்திறன் உண்மையைச் சொல்லுந்தன்மையால் கைவரப்பெற்றதல்ல; மாறாக, மார்க்கஸ் அவ்ரேலியஸின் தீக்கதரிசனங்களின் நான்காவது நூலில், விதிவசத் தத்துவமென அவர் உரைத்துள்ளவற்றுக்கு நேர் எதிர்த்தன்மை கொண்டதாகும்.

அவரது அசையாத நம்பிக்கைகளுக்கு மாறாக, “நாம் இங்கே இயற்கையோடு போரிட்டுத் தோற்கடிப்பதற்காகக் கூடியிருக்கிறோம்.” எனத் தொடங்கிய அவர் “நமது சொந்த நாட்டிலேயே இனிமேலும் நாம் எடுப்பார் கைப்பிள்ளைகளாக, தண்ணீருக்கும் வழியற்ற மோசமான நிலையில் கடவுளும் கைவிட்ட அனாதைகளாக, நம் சொந்த மண்ணிலேயே நாடு கடத்தப்பட்டவர்களாக, அகதிகளாக இருக்கப்போவதில்லை. நாம் வேறு மாதிரியானவர்கள், பெருமக்களே, நாம் மேன்மைக்குரியவர்கள்; மகிழ்ச்சியான மக்கள்.” எனச் சொல்லி இடைநிறுத்தினார்.

அவருடைய சர்க்கஸ் வேலைகள் எல்லாவற்றிலும் ஒரேவிதமான பாவனை உத்தி இருந்தது. அவர் பேசப்பேச, இடையிடையே அவருடைய சேவகர்கள் காகிதப் பறவைகளைக் கொத்தாக அள்ளி வானவெளியில் வீச, அந்தச் செயற்கைப் பொருட்கள் உயிர் பெற்று மேடைத் தூண்களிடையே பறந்து கடலுக்குச் சென்றன. அந்தச் சமயத்தில் வேறு சிலர் பார வண்டிகளிலிருந்து கம்பளக் கூரை விரிப்புகள் மற்றும் அவற்றைத் தாங்கும் முட்டுக்கழிகளை உருவி மைதானத்தின் பின்புறமாக, அந்த வெடியுப்பு மண்ணில் நட்டு, இப்படியாக கண்ணாடிச் சாளரங்களுடன் கூடிய உண்மையான சிவப்புச் செங்கற்கட்டு வீடுகளென நம்பும்படியாக அட்டை முகப்புகளை உருவாக்கி, அதன் மூலமாக உண்மையான துன்ப வாழ்க்கைக் குடிசைகள் கண்ணில் படாதவாறு மறைத்துவிட்டனர்.
செனேட்டர், அவரது ஏமாற்று நாடகத்தினை அதிக நேரம் நீட்டிப்பதற்காக இரண்டு இலத்தீன் மேற்கோள்களைக் கூறி அவரது நீண்ட சொற்பொழிவினை நிகழ்த்திக்கொண்டிருந்தார்.

மழைபெய்விக்க எந்திரம், மேசை விலங்கு4களைப் பிரசவிக்கும் நகர்கருவி, வெடியுப்பு மண்ணிலும் காய்கறித் தாவரங்கள் மற்றும் சாளரத் தொட்டிகளில் கொத்தாகப் பல்வண்ண பான்சிகளையும் வளர்க்க விதவிதமான மகிழ்ச்சித் தைலங்கள் அனைத்தும் வழங்குவதாக உறுதியளித்தார். அவரது கற்பனை உலகம் கட்டிமுடிக்கப்பட்டதைக் கண்டதும், அவர் அதைநோக்கிக் கைநீட்டிச் சுட்டிக்காட்டினார். “ இப்படித்தான் நமது எதிர் காலம் இப்படித்தானிருக்கும், பெருமக்களே” என அவர் உரத்துக் கூவினார். ”பாருங்கள்! இப்படித்தான்!”

மக்கள் திரும்பிப் பார்த்தனர். வீடுகளின் பின்னால் தெரிவதாக அமைக்கப்பட்டிருந்த வண்ணத்தாள் கடற்கரை, அந்தச் செயற்கை நகரத்தின் மிக உயரமான வீட்டிற்கும் உயரத்தில் தெரிந்தது. இடம் விட்டு இடமாகக் கொண்டுசெல்லப்பட்டு, பல்வேறு இடங்களில் கண்ணைக் கவர்வதாக அமைக்கப்பட்டிருந்த அந்த அட்டை நகரம் ஒவ்வாத காலநிலையால் அரிக்கப்பட்டிருந்ததையும், அது இப்போது ஆளுநரின் ரோஜா கிராமத்தைப் போலவே தூசியும் தும்புமாக அழுக்கடைந்து கெட்டிருந்ததை செனேட்டர் மட்டுமே கவனித்தார்.
கடந்த பன்னிரண்டு ஆண்டுகளில் இப்போதுதான் முதல் முறையாக நெல்சன் ஃபாரினா செனேட்டரை வரவேற்கப் போகாமலிருந்தான். முதல் மனைவியைப் பிடித்திழுத்து நான்காக வெட்டித்தள்ளிய அதே மருந்தாளுநக் கரங்களால் கட்டிக்கொண்ட இழைக்கப்படாத பலகை வீட்டின் தண்மைமிகுந்த வேனில் முகப்பு ஏணையில் நண்பகல் தூக்கத்தின் மிச்சமீதியாகப் புரண்டுகொண்டிருந்த அவன், செனேட்டரின் பேச்சினைக் கேட்டான்.

பேய்த்தீவிலிருந்து தப்பிவந்த அவன், ஏதுமறியாத மாக்கா5ப் பெருங்கிளிகள் ஏற்றப்பட்டிருந்த கப்பலில், பாரமாரிபோவில் கண்டுபிடித்து, அவள் மூலம் ஒரு மகளையும் பெற்றுக்கொண்ட, கடவுள் மற்றும் மதப் பழக்க வழக்கங்களில் அசட்டையான, அழகானக் கறுப்பினப் பெண்ணுடன், ஆளுநரின் ரோஜாவில் வந்திறங்கினான். பின்னர் சில காலத்திலேயே, அந்தப்பெண் இயற்கையான காரணங்களால் இறந்துவிட, அவள் முன்னவளைப் போல் துண்டு,துண்டுகளாகிக் காலிஃபிளவர் தோட்டத்துக்கு உரமாக்கப்படாமல், முழுமையாக, உள்ளூர்க் கல்லறைத் தோட்டத்தில் அவளது டச்சுப் பெயருடனேயே புதைக்கப்பட்டாள். அம்மாவின் நிறம் மற்றும் உருவ அழகோடு அப்பாவின் விரிந்த மஞ்சள் நிறக் கண்களையும் மகள் பெற்றிருக்க, உலகத்திலேயே மிகமிக அழகு மிக்க பெண் ஒருத்தியை வளர்த்துக்கொண்டிருப்பதாக, அவன் கற்பனையில் மிதக்க, அது வசதியான ஒரு நல்ல காரணமாக அமைந்தது.

செனேட்டர் சான்ச்செஸின் முதல் வாக்குச் சேகரிப்புப் பரப்புரையின் போது, அவரைச் சந்தித்ததிலிருந்தே, சட்டத்தின் பிடியிலிருந்து தப்பிக்க வசதியாகப் போலி அடையாள அட்டை ஒன்றினைப் பெற உதவுமாறு நெல்சன் ஃபாரினா, அவரைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். செனேட்டர் மிகுந்த நட்பும் நயமுமாக, ஆனால் உறுதியாக மறுத்துவிட்டார். ஆனாலும் நெல்சன் ஃபாரினா விட்டுவிடாமல் பல ஆண்டுகளாகவும் அவரைச் சந்திக்கிற ஒவ்வொரு முறையும் அவனது கோரிக்கையை வெவ்வேறு காரணங்களுடன் முன்வைத்துக்கொண்டேதானிருந்தான். ஆனால், இம்முறை அவன், கொதிக்கும் குடிசைக்குள் உயிரோடு அவியுமாறு சபிக்கப்பட்ட கடற்கொள்ளைக்கார ஏணையில் படுத்துக்கிடந்தான்.

அதிலும் கடைசிக் கைதட்டல்களை, அவன் கேட்டு, வேலிப்பலகைகளுக்கும் மேலாகத் தலையை உயர்த்திப் பார்க்கையில், ஏமாற்று நகரத்தின் பின்பக்கத்தை, கட்டடங்களுக்கான முட்டுக்கழிகள், மரச் சட்டங்கள், மறைவாக அமர்ந்து கடற்கரைத் தாளினை அசைத்து அசைத்து முன்தள்ளிக்கொண்டிருந்த வித்தைக்காரர்களைக் கண்டான். அவன் வெறுப்பேதுமில்லாமலேயே காறித் துப்பினான்.
“அடடா” ”இப்படித்தான் கறுப்பர்களின் அரசியல்” என பிரெஞ்சு மொழியில் கூறிக்கொண்டான்.

சொற்பொழிவுக்குப் பிறகு, வழக்கம்போல் செனேட்டர், இசைக்குழு மற்றும் மேடைப் பரிவாரங்களோடு கிராமத்துத் தெருக்கள் ஊடாக ஊர்வலமாக நடந்துவருகையில், அவரவர் பிரச்னைகளை அவரிடம் கூறுவதற்காக, மக்கள் அவரை. முற்றுகையிட்டனர். செனேட்டர் அவர்கள் கூறுவதைத் இன்முகத்துடன் நல்லபடியாகக் கேட்டதோடு, பெரிய அளவிலான எந்த உதவியும் செய்யாமலேயே அவர்கள் ஒவ்வொருவரையும் திருப்திப்படுத்த ஏதாவது ஒரு வழியை எப்போதுமே கண்டுகொண்டார். ஆறு குழந்தைகளுடன் குடிசையின் கூரை மேல் ஏறி நின்ற ஒரு பெண் அத்தனைக் கூச்சல் மற்றும் வாணவேடிக்கைகளுக்கு நடுவிலும் அவள் சொல்வதைக் கேட்குமாறு கவனம் ஈர்த்தாள்.

”நானொன்றும் பெரிதாகக் கேட்கவில்லை, செனேட்டர்!” எனத் தொடங்கிய அவள், “தூக்கில் தொங்கியவன் கிணற்றிலிருந்து தண்ணீர் இறைத்துக் கொண்டுவர, ஒரு கழுதை வேண்டும், அவ்வளவுதான்!” என முடித்தாள்.
ஒல்லிக்குச்சிகளான ஆறு குழந்தைகள் மீதும் கண்களை ஓடவிட்ட செனேட்டர், ‘உன் வீட்டுக்காரனுக்கு என்னாச்சு?” எனக் கேட்டார்.
”அரூபாத் தீவுக்கு அதிர்ஷ்டத்தைத் தேடிப் போனான், அவன்,” எனக் கேலியாகச் சொன்ன, அவள், “ அவன், அங்கே என்ன பார்த்தான் என்றால், வாயெல்லாம் வைரம் பதித்த பற்கள் கொண்ட ஒரு வெளிநாட்டுப் பெண்ணைத் தான்.”
அதைக் கேட்டதும் குபீரென ஒரு சிரிப்பு அலை எழுந்தது.

”சரி,” என அழுத்தமாகச் சொன்ன செனேட்டர், உடனடித் தீர்வாக, “நீ கேட்ட கழுதை உனக்குக் கிடைக்கும்.” என்றார்.

சிறிது நேரத்திலேயே அவரது உதவியாளர் ஒருவர் நல்ல உடற்கட்டுள்ள கழுதை ஒன்றை அந்தப் பெண்ணின் வீட்டுக்குக் கொண்டுவந்து நிறுத்தினார். அந்தக் கழுதை, செனேட்டரின் கொடை என்பதை எவரும் மறந்துவிட முடியாதபடி, அதன் பிட்டத்தில் அழியாத மையினால் பரப்புரை கோஷம் ஒன்று எழுதியிருந்தது. அந்தக் குறுகிய தெருவில் அவர் நடந்துசென்ற தூரம் முழுவதிலும் அவரது தாராளத்தைக் காட்டும் வேறு சில சிறுசிறு உதவிகளைச் செய்தார்; செனேட்டரின் நடைவலத்தைக் காண்பதற்கு ஏதுவாக, படுக்கையை இழுத்து வாசலுக்கருகே கிடத்தியிருந்த நோயாளி மனிதரின் வாயில் சிறிதளவு மருந்தினைக்கூட செனேட்டர் ஊற்றினார். கடைசி மூலையில், நெல்சன் ஃபாரினா அவரது ஏணைக்குள்ளிருந்து சாம்பல் படிந்தது போல் வெளுத்துச் சிடுசிடுத்த முகத்துடன் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை, வேலிப் பலகைகள் ஊடாகக் கண்டதும் செனேட்டர், அவராகவே அவனிடம் நலம் விசாரித்தார்; ஆனால், அவர் குரலில் நெருக்கம், நட்பு ஏதுமில்லை.

“ஹலோ, எப்படி இருக்கிறீர்கள்?”
நெல்சன் ஃபாரினா, ஏணையில் புரண்டு, அவனது சோகத் தோற்றத்தினை மேலுமாக வெளிப்படுத்தினான். ”உனக்குத் தெரியாததா என் கதை,” எனப் பிரெஞ்சில் கூறினான்.
நலம் விசாரிப்பினைக் கேட்ட அவனது மகள் வாசலுக்கு வந்தாள்; மலிவான, நிறம் மங்கி வெளிறிப்போன ஒரு குவாஜிரோ6 இந்திய ஆடை சுற்றியிருந்த அவள் தலையில் அழகுக்காக வண்ண வண்ண அம்புகள் செருகி, வெயில் பாதுகாப்பாக முகச்சாயம் பூசியிருந்தது; ஆனால், அப்படியான கோர நிலையிலும் இந்த உலகத்தில் அவளைப் போல் அழகாக வேறெந்தப் பெண்ணும் இருக்கமுடியாதென்ற எண்ணத்தைத் தோற்றுவிப்பதாகத் தானிருந்தாள்.

செனேட்டர் வாய்பிளந்தார். “அய்யோ, நான் செத்தேன்!” என, வியப்புப் பெருமூச்சிட்டார். “கடவுள் அற்புதத்திலும் அற்புதங்களை விளைவிக்கிறார்!”

அன்று இரவு நெல்சன் ஃபாரினா அவனது மகளை மிகமிக அழகான ஆடை அணிவித்து அவளை, செனேட்டரிடம் அனுப்பினான். செனேட்டர் தங்கியிருந்த வீட்டின் முன் தூக்க மயக்கத்திலும் வெக்கை தாங்காமல் தள்ளாடிக் கொண்டிருந்த துப்பாக்கி தாங்கிய இரு காவலர்களும் முன் கூடத்திலிருந்த ஒரே நாற்காலியில் அமர்ந்து காத்திருக்கச் சொன்னார்கள்.

செனேட்டர், அவரது சொற்பொழிவின் போது வெளியிட்ட விஷயங்களை மீண்டும் காய்ச்சி ஊற்றுவதற்காக ரோஜாவூரின் முக்கிய நபர்களை அழைத்து வந்து அவர்களோடு அடுத்த அறையில் பேசிக்கொண்டிருந்தார். அவர்கள் எல்லோரும் அந்தப் பாலைவனத்தின் மற்ற கிராமங்களில் அவர் சந்தித்த நபர்களைப் போலவே தோன்றியதில், செனேட்டரே அலுத்துச் சலித்து, சுற்றிச்சுற்றி முடிவற்று நீண்ட அந்த இரவு நாடகத்தில் சோர்ந்துபோனார். அவரது சட்டை வியர்வையில் ஊறி நனைந்துவிட, அதை அந்த அறையின் அதிகமான வெக்கையில் ஒரு மாட்டு ஈயைப் போல கிர்,கிர்ரென்று சத்தமிட்டுக்கொண்டிருந்த மின்விசிறியின் சூடான காற்று மூலம் அவர் உடம்போடேயே உலர்த்தும் முயற்சியில் ஈடுபட்டார்.

“நாம் என்னமோ, காகிதப்பறவைகளைச் சாப்பிடமுடியாதுதான்.” என்றார், அவர். ” உங்களுக்கும் தெரியும், எனக்கும் தெரியும் அந்த நாளில் இந்த வெள்ளாட்டுப் புழுக்கைக்குவியல் மீது மரங்களும் பூக்களும் இருக்கும். அந்த நாளில் நீர் ஊற்றுகள் முழுவதும் புழுபூச்சிகளுக்குப் பதிலாக வரால் மீன்கள் துள்ளும். அன்று நீங்களோ, நானோ இங்கே செய்வதற்கு எந்த வேலையுமே இருக்கப்போவதில்லை. இப்போது நான் தெளிவாக, விளக்கிவிட்டேனா?”

யாருமே பதில் பேசவில்லை. பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே, செனேட்டர் நாட்காட்டியிலிருந்து ஒரு தாளைக் கிழித்து, அதைத் தன் கைகளாலேயே காகிதப் பட்டாம் பூச்சியாக அழகுபடுத்தினார். எந்த இலக்கும் இல்லாமல் அதை மின்விசிறிக் காற்றில் எறிய, அந்தப் பட்டாம் பூச்சி அறை முழுவதுமாகச் சுற்றிப் பின்னர் பாதி திறந்த கதவின் இடைவெளி வழியாக வெளியே சென்றது. மரண நினைவின் காரணமான ஓரளவு கட்டுப்பாட்டுடன், செனேட்டர் பேசிக்கொண்டே போனார்.

“அதனால், நான் உங்களுக்கு மீண்டும் மீண்டுமாகச் சொல்ல வேண்டியதில்லை; ஏனென்றால் உங்களுக்கே நன்றாகத் தெரியும்; நான் மீண்டும் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவதென்பது என்னைவிடவும் உங்களுக்குத் தான் லாபம். ஏனென்றால், இந்தக் கெட்டுக்கிடைத் தண்ணீரும் இந்திய வியர்வையுமாக நான் சலித்துப் போனேன். ஆனால் நீங்களோ அதைக் கொண்டு சம்பாதிக்கிறீர்கள். அந்த சம்பாத்தியத்தில் தானே வாழ்க்கையே ஓட்டுகிறீர்கள்.”
காகிதப் பட்டாம் பூச்சி வெளியே வந்ததை லாரா ஃபாரினா பார்த்தாள். அவள் மட்டுமே பார்த்தாள்; அந்த முன்கூடத்திலிருந்த இரண்டு காவலர்களும் துப்பாக்கியை அணைத்தவாறே படிக்கட்டுகளில் அமர்ந்து தூங்கினர். ஒருசில பல்டிகளுக்குப் பின் அந்தப் பெரியக் கல்லச்சுப் பட்டாம்பூச்சி முழுவதுமாக விரியத் திறந்து சுவரில் தட்டையாக அமர்ந்ததோடு அங்கேயே ஒட்டிக்கொண்டது. லாரா ஃபாரினா அதை நகத்தால் கிளப்பி எடுக்க முயற்சித்தாள். அடுத்த அறையில் எழுந்த கைதட்டல் ஒலியால் விழித்த காவலரில் ஒருவர் அவளது வீண் முயற்சியைக் கவனித்தார்.

“அது வராது. அது சுவரில் தீட்டிய வண்ணம்.” என்றார்.
கூட்டம் முடிந்து ஆட்கள் அறையைவிட்டு வெளியே வரத் தொடங்கியதும் அவள் மீண்டும் நாற்காலியில் அமர்ந்தாள். அறையின் வாசலில் தாழ்ப்பாள் மீது கைவைத்தவாறு நின்ற செனேட்டர், கூடம் காலியான போது தான் லாரா நிற்பதைக் கவனித்தார்.

“இங்கே என்ன செய்கிறாய்?”
“அப்பா சொல்லச் சொன்னாங்க.” எனப் பிரெஞ்சில் கூறினாள்.
செனேட்டர் புரிந்துகொண்டார். தூங்கிக்கொண்டிருந்த காவலர்களைக் கூர்ந்து பார்த்தாதுவிட்டுப் பின்னர், லாராவைக் கூர்ந்து நோக்கினார். அவளது அசாதாரணமான அழகு அவரது வலியை விடவும் அதிகமாக நினைப்பிலேறித் துன்புறுத்தவே, மரணம் தான் அவருக்கான முடிவை எடுக்கிறதெனத் தீர்மானித்தார்.

அவளிடம், “உள்ளே வா,” என்றார்.
லாரா ஃபாரினா அறையின் வாயிற்படிக்கு வந்து நின்றதும் அப்படியே பேச்சிழந்து சிலையாகிப் போனாள் : ஆயிரக்கணக்கான ரூபாய் நோட்டுகள் காற்றில் மிதந்து பட்டாம் பூச்சிகளாகச் சிறகடித்தன. செனேட்டர் மின்விசிறியை நிறுத்தியதும், காற்றில்லாமல் அந்தத் தாள்கள் அப்படிக்கப்படியே அறைகலன்களின் மீது வீழ்ந்து படிந்தன.

“பார்த்தாயா” எனச் சிரித்துக்கொண்டே, “ மலம் கூடப் பறக்கும்.” என்றார்.

லாரா ஃபாரினா அங்கிருந்த பள்ளிப்பையன் ஸ்டூல் மீது உட்கார்ந்தாள். அவள் மேனி வழவழப்பாக, ஆனால் திடமாக, கச்சா எண்ணெய் போல அதன் அடர்த்தியோடு அதே நிறத்திலிருந்தது. அவள் தலைமுடி இளம் பெண் குதிரையின் பிடரி மயிர் போலவும் அவளது பெரிய கண்கள் ஒளியை மிஞ்சும் பளபளப்புடனுமிருந்தன. செனேட்டர் அவள் பார்வையின் வழியே பயணித்துக் கடைசியில் அது ரோஜாவின் மீது படிந்திருப்பதைக் கண்டார். அந்த ரோஜா வெடியுப்பினால் வதங்கிப்போயிருந்தது.

“அது ரோஜா” என்றார், அவர். .
“ஆம்.” என்றவள், ஒருவித மருட்சியுடன், “ரியோஹாச்சா7 வில் அவை எப்படியிருக்குமெனப் படித்திருக்கிறேன்.”

இராணுவக் கட்டில் ஒன்றில் அமர்ந்த செனேட்டர், ரோஜாக்களைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டே அவரது சட்டைப் பொத்தான்களைக் கழற்றினார். அவரது மார்புக்குள் இதயம் இருக்கும் இடத்தின் மேலாக கோர்செய்ர்8 இதயம் துளைக்கும் அன்பு ஒன்று பச்சைகுத்தியிருந்தது. வியர்வையில் நனைந்த சட்டையைத் தரையிலெறிந்த அவர் லாராவிடம் அவரது புதையரணக் காலணிகளைக் கழற்ற உதவுமாறு கேட்டுக்கொண்டார்.
அவள் கட்டிலைப் பார்த்தவாறு குனிந்தாள். சிந்தனையிலிருந்து மீளாமலேயே, அவளைக் கூர்ந்து நோக்கிக்கொண்டிருந்த அவர், அவள் காலணிக்கயிறுகளை அவிழ்க்கும்போது அவற்றில் எந்த ஒன்று அந்த மோதலில் அவக்கேட்டில் போய் முடியப் போகிறதோ என எண்ணினார்.

“நீ இப்போதும் ஒரு குழந்தைதான், “ என்றார், அவர்.
’’நீங்கள் நம்பவில்லையா?” என்ற அவள், ஏப்ரலில் எனக்கு பத்தொன்பது வந்துவிடும்.” என்றாள்.
செனேட்டர் ஆர்வமானார்.
”என்ன தேதி?”
“பதினொன்று.” என்றாள், அவள்.
செனேட்டர் சிறிது நல்லதாக உணர்ந்தார். `நம் இரண்டுபேருமே மேஷம்` என்றவர், சிரித்துக்கொண்டே, “அது தனிமையின் ராசி.” என்றார்.

லாரா அதில் கவனம் செலுத்தவில்லை; என்னவெனில் அவளுக்கு அந்தக் காலணிகளை என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. செனேட்டருக்கு, அவருடைய பிரச்னையாக, லாராவை வைத்துக்கொண்டு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. ஏனெனில் அவருக்கு இதுபோலத் திடீர் காதல் விவகாரங்களெல்லாம் பழக்கமில்லை. அதுவுமில்லாமல் தற்போது கையிலிருப்பதன் தொடக்கம் வெறுப்பில் தோன்றியதென்பது அவருக்குப் புரிந்தது. சிந்திப்பதற்குச் சிறிது நேரம் எடுத்துக்கொள்ளலாமென்றே, லாரா ஃபாரினாவைத் தன் கால் முட்டுகளுக்கிடையே இறுக்கமாகப் பிடித்து, அவளது இடுப்பினை அணைத்து, அப்படியே கட்டிலின் மீது மல்லாக்கச் சாய்ந்தார். அப்போதுதான் அவள் அவளது சட்டைக்குக் கீழே எதுவும் அணியாமல் நிர்வாணமாக இருந்தாளென்பதை உணர்ந்தார். அவளது உடல் காட்டு விலங்கின் முரட்டு வாசமொன்றை வெளிப்படுத்தியது; ஆனால், அவளது இதயம் பயத்தில் படபடக்க, அவளது மேனி கண்ணாடி வியர்வையால் நசநசத்தது.

“ என்னை யாருமே காதலிப்பதில்லை.” என அவர் பெருமூச்சிட்டார்.

லாரா ஃபாரினா ஏதோ சொல்ல முயன்றாள், ஆனால் வெறுமே மூச்சுவிட மட்டுமே அவளால் முடிந்தது. அவளுக்கு உதவுவதாக, அவர் அவளைத் தன் அருகாகச் சாய்த்துக்கிடத்திவிட்டு, விளக்கினை அணைக்க, அந்த அறை ரோஜாவின் நிழலுக்குள் மூழ்கியது. அவள் விதியின் கரங்களில் தன்னை ஒப்புக்கொடுத்தாள். செனேட்டர் அவளை, அவளது உடலுக்குள்ளாகவே தேட, அவரது கரங்களால் மெல்லத் தடவி, அதனை வெறுமே தொட்டார்; ஆனால், அவள் எந்த இடத்தில் கிடைப்பாளென அவர் எதிர்பார்த்தாரோ, அங்கே வழியை அடைத்துக்கொண்டு இரும்பு போல ஏதோ ஒன்று தட்டுப்பட்டது.

“அதற்குள்ளே போய், நீ என்ன வைத்திருக்கிறாய்?’ய எனக் கேட்டார், அவர்.
”பட்டைப் பூட்டு.” என்றாள், அவள்.
”என்ன எழவு!” எனக் கோபமாகக் கேட்டவர், அதற்கான பதிலை அவரே நன்கறிவாரென்றாலும், மீண்டும் கேட்டார், “ சாவி எங்கே?”
லாரா நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டாள்.

‘’அப்பா தான் வைத்திருக்கிறார்.” என அவள் பதில் சொன்னாள். “ அவரது நிலைமையைச் சரிசெய்வதாக எழுத்து மூலமான உறுதிமொழி ஒன்றை அவரது ஆட்களில் ஒருவரிடம் கொடுத்தனுப்பி, சாவியைப் பெற்றுக்கொள்ளுமாறு உங்களிடம் சொல்லச் சொன்னார்.”

செனேட்டர் அதிகப் பதட்டமானார். “தேவடியாத் தவளைப்பயல்,” என வெறுப்பின் உச்சத்தில் முணுமுணுத்தார். பின்னர் தன்னைச் சிறிது தளர்த்திக்கொள்வதற்காக கண்களை மூடிய அவர் இருளுக்குள்ளாகவே தனக்குள் மூழ்கினார். நினைவு வைத்துக்கொள், அவர் எண்ணிப்பார்த்தார், நீயோ அல்லது யாராக இருந்தாலும் மரணமடைவதற்கு நேரம் காலமில்லை, உன்பெயர் கூடத் தெரியாமல் போவதற்கும் நேரம், காலம் இல்லை.
நடுக்கம் குறையட்டுமெனக் காத்திருந்தார்.

பின்னர் அவர், “ எனக்கு, ஒரு விஷயம் சொல்லு. என்னைப்பற்றி என்ன கேள்விப்பட்டிருக்கிறாய்?” என்றார்.
”கடவுள் மேல் சத்தியமான உண்மையா, உங்களுக்கு வேண்டும்?”
”ஆம். கடவுள் மேல் சத்தியமான உண்மை.”
“நல்லது,” என நிறுத்திய லாரா ஃபாரினா, பின்னர், “ நீங்கள் மற்றவர்களை விட மிக மோசமானவர்; ஏனென்றால் நீங்கள் வேறுமாதிரி ஆள்.” எனக் கூறினாள்.

செனேட்டர் ஒன்றும் குழம்பிவிடவில்லை. நீண்ட நேரம் கண் மூடி அமைதியாக இருந்த அவர், கண்விழித்தபோது, அவரது பழைய இயல்புகள் அனைத்தும் மீளக் கைவரப்பெற்றவராகத் தோன்றினார்.

’ஆஹ், எப்படியான ஒரு இழவு,” அவர் ஒரு முடிவுக்கு வந்தார். அவளிடம், “ பொட்ட நாய்க்குப் பிறந்த உன் அப்பனிடம், அவன் நிலைமையை, நான் சரியாக்குவேனென்று போய்ச் சொல்.” என்றார்.

”வேண்டுமானால், நானே போய்ச் சாவியை வாங்கி வரட்டுமா?” என்றாள், லாரா ஃபாரினா.
செனேட்டர் அவளைக் கைகளில் பற்றினார்.
”சாவியை மறந்து, என்னுடன் சிறிது நேரம் தூங்கு. தனிமையிலிருக்கும்போது யாராவது ஒருவர் உடனிருந்தால் நல்லது.” என்றார், அவர்.

பின்னர், அவள் ரோஜாவை விட்டுக் கண்களை அகற்றாமலேயே அவரது தலையை அவளது தோளில் சார்த்திப் பிடித்தாள். செனேட்டர் அவளது இடுப்பைப் பிடித்துக்கொண்டு, அவளது காட்டு விலங்கு அக்குளில் முகம் புதைத்துத், திகிலுக்குள் மூழ்கினார். ஆறு மாதங்கள், பதினொரு நாட்களுக்குப் பின் அதே நிலையில் லாரா ஃபாரினாவுடனான தொடர்பு குறித்த பொதுவிவகார ஊழலினால் பெயர்கெட்டு, மதிப்பிழந்து, இறுதியில் சாகும்போது அவள் இல்லாமல் சாகிறோமே என்ற வெறியில் அவர் செத்துப் போனார்.

***

குறிப்புகள்

ஆளுநரின் ரோஜா – Rosal del Virrey – கிராமத்தின் பெயர்
கூட்டிங்ஙென் – Gootingen, ஜெர்மனியில் 1737 இல் தோற்றுவிக்கப்பட்ட புகழ்பெற்ற ஆய்வுப் பல்கலைக்கழகம்.
ஏணை – hammock, உறங்குவதற்காக அமைக்கும் தொட்டில் அமைப்பு.
மேசை விலங்குகள் – Table animals for playing. விளையாட்டுக்கான பொம்மை விலங்குகள்.
மாக்கா – Macaws கிளி வகையில் பல்நிறப் பெருங்கிளிகள்
குவாஜிரா – Guajira வெனிசுலா – கொலம்பிய எல்லையிலுள்ள தீபகற்பம் குவாஜிரா தீபகற்பம் எனவும் அப்பகுதியின் வாயூ பூர்வகுடிகள் குவாஜிரா இந்தியரென்றும் அழைக்கப்படுகின்றனர்.
ரியோஹாச்சா – Riohacha கொலம்பியாவில், ராஞ்சீரியா நதி கரீபியன் கடலில் கலக்கும் முகத்துவாரத்திலுள்ள நகரம்.
கோர்செய்ர் – Corsair கலிபோர்னியக் கணினி நிறுவனம்.

லோலாயம் ( சிறுகதை ) – சே. தண்டபாணி தென்றல்

“அந்த சாரு எது கேட்டாலும் தர மாட்டீங்கறாரு?”

இதைச் சொன்ன சிந்துவின் முகத்தில் வெறுப்பும் விரக்தியும் ஒரு சேரக் குடிகொண்டிருந்தது. சிந்து என்றில்லை யார் சென்றாலும் இது நடக்கும் என்பது தெரிந்ததுதான். எல்லாத்துக்கும் காரணம் அந்த தலையாய அயோக்கியன் குமரேசன். நான் பிறந்த வருடத்தில் இருந்து, லேப் அட்டெண்டராக குப்பை கொட்டி வருகிறான் என்பதில் இருந்தே ஏமாற்றுவதில் எவ்வளவு அனுபவமும், கெட்டிக்காரத் தனமும் வாய்ந்தவன் என்பதை ஒருவாறு ஊகிக்கலாம்.

எல்லாம் நான் முன்னால் படித்த கல்லூரிப் பேராசிரியர்களைச் சொல்ல வேண்டும்?யுனிவெர்சிட்டி நல்லா இருக்கும் அருண்குமார் . அதிலும் குறிப்பாக ஹச் ஓ டி .. நான் எண்டரன்ஸ் எழுதி கிடைக்கல எல்லா யுனிவெர்சிட்டிய விடவும் இது ரொம்ப நல்லா இருக்கும்.சொன்னவர்களை என்ன சொல்ல பாவம் அவர்கள் இங்கு படித்ததில்லை. நமது ஆசை அல்ல. ஆசிரியரின் கனவு என்று எழுதி முதல் இடம் கிடைத்தது அதிர்ஷ்டம்தான். அதுவே எவ்வளவு துரதிஷ்டம் என்பது மெல்ல மெல்லப் புரிந்தது.

இப்போது டி.என்.ஏ பிரித்து எடுத்தல் ப்ராக்டிக்கல். டிப்ஸ் இல்லாமல் ஒன்றும் செய்ய முடியாது. பீனால் வேறு, பாதாளத்தில் கிடந்தது. குறைந்தது ஐம்பது மில்லி லிட்டராவது வேண்டும் . அதைதான் வாங்கி வர சிந்துவிடம் சொல்லி இருந்தேன். இருப்பதை எடுத்து வைத்துக் கொண்டிருந்த நேரத்தில் டிப் வந்தால் அப்படியே விரைவில் முடித்து விடலாம் என்று நான் போட்ட மனக் கணக்கில் தேக்கம் அடைந்தது பின்புதான் தெரிந்தது.

“அருண் அப்படியே டிப் பாக்ஸும் வாங்கீட்டு வாடா? இது ஜீவிதா . அதில்லாம பிப்பெட்ல சரியா எடுக்க முடியல? ம்ம் சரி வேற யாருக்காச்சும் எதாவது தேவைப்படுதா?”
கிடைக்காது என்று தெரிந்தும் வகுப்புத் தலைவன் என்ற முறையில் முன்னின்று கேட்டுக் கொண்டேன். அது அவர்களுக்கும் தெரிந்திருக்கும் போலும் . யாரும் எதுவும் கேட்கவில்லை. வகுப்புத் தலைவன் என்பதைத் தாண்டி இப்படிக் கேட்கக் காரணம் அந்த கையாலாகாத குமரேசன் தான்.

“தம்பி எல்லாத்தையும் ஒரே வாட்டி டிஸ்கஸ் பண்ணி எழுதீட்டு வாங்க? என்ன பிரக்டிகல் என்ன எக்ஸ்பெரிமென்ட்? தனி தனியா ? கொடுக்க முடியாது.இல்லன மட்டும் இவன் அள்ளி கொடுத்துருவான் பாரு? கிள்ளிக் கொடுகரக்கே ஆயிரத்து எட்டு புலம்பு புலம்புவான்.”
இதற்கு முன்னால் படித்த கல்லூரி இதற்கு முற்றிலும் எதிர் மாறாக இருந்தது. சதீஸ் அண்ணா.தங்கமானவர் பல முறை நோட்டில் எழுதியதே கிடையாது. வேண்டுமென்பதை சொல்லிக்கொண்டு எடுத்துக் கொள்வோம்.

அப்படித்தான் செய்முறைத் தேர்வுக்கு முந்தைய நாள் எல்லா ஏற்பாடுகளையும் செய்து வைக்க இரவு எட்டு மணி ஆகிவிட்டது, எனக்கே பாவமாகப் போய்விட்டது. சொற்ப சம்பளம் வாங்கும் அவரே அதுவரைக்கும் காத்திருந்தார் . பக்கத்துக்கு லேபில் இருந்த சம்பத் சார்கூடக் காத்திருந்தார்.இங்கு ஐந்து மணியா. தம்பி அருண்
இந்தாங்க சாவி எல்லாத்தையும் பூட்டி சீக்கிரம் சாவியக் கொடுங்க?
ஆமா இங்க ஒரு வெங்காயமும் இல்ல. அப்பறம் எதுக்கு இந்த பாதுகாப்புன்னுதா எனக்கும் தெர்ல. மொதல்ல இந்த குமரேசன் நாயி கெமிக்கல் ரூம்க்கு வர்றதே இல்ல. சதீஸ் அண்ணா அங்க தா உட்காந்துட்டு இருப்பாரு. ஆனா இங்க டேபிள் மட்டும் இருக்கு. குமரேசன் ஆபீஸ்ல ஜம்முனு உட்காந்துக்கரன். ஒரு வேலை அங்கே ஏ.சி இல்லை என்பதால் கூட இருக்கலாம். அடுத்து அந்த நாய் காலைத் தூக்கி யூ டுப் பார்க்க கிடைத்தது ஈ லைப்ரரி. பருவக் கட்டணத்தை எங்களிடம் வாங்குவது இந்தமாதிரி சம்பந்தம் இல்லாதவர்களின் பொழுது போக்கத்தான் என்பதை உணர்கையில் கோபம் என் தலைக்கேறியது .

“நீ வேணாப் பாரு கார்த்தி .. எதுனா பெருசா பண்ணனும் டா ..
உன்னால என்ன பண்ண முடியும்
அடேய் உன் வயசு, அவன் அனுபவம்
எத்தன பசங்களப் பாத்துருப்பான் . எத்தன வில்லத்தனம் பன்னிருப்பான். ஒன்னும் பண்ண முடியாது டா? வேண்ணா”..! நீண்ட நேர யோசனைக்குப் பிறகு கார்த்திக் ராஜா
“இனிமேல் இந்தப்பக்கம் யாரும் வராம தடுக்கலாம்.. அதா என்னால முடிஞ்சது நான் அப்டித்தா வேற பக்கம் போகச் சொல்லிச் சொன்னேன்.இதைய கடைசி விருப்பமா வைக்க சொல்லி சொன்னேன்.நல்ல வேல யாரும் வரல.”

இதைச் சொன்ன கார்த்திக் ராஜா கொஞ்சம் நிம்மதிப் பெரு மூச்சு விட்டன. ஆமால இதுவும் நல்ல ஐடியாவாத்தான் இருக்கு . யோசித்துக் கொண்டே அலுவலகத்தை நோக்கி நடந்தேன்.மாடியில் ஒரு புறம் லேபும், அதற்கு எதிர் புறமாக கெமிக்கல் அறையும் இருப்பது தப்பித் தவறிக் கூட நல்லது என்று சொல்லிவிட முடியாது. கெமிக்கல் அறைக்கு நேர் வழி கிடையாது.துறை அலுவலகம் வழியாக சுற்றித்தான் வர இயலும்.

கிரீச்.. கிரீச் …
கதவைத் திறந்து கொண்டு நுழைந்தேன். வெள்ளாமைக் காட்டை மேய்ந்த எருமை மாதிரி குமரேசன் தின்றுவிட்டும், சக அலுவலக வாசிகளுடன் உரையாடிக் கொண்டும் இருந்தான்.
சார் டிப்ஸ் , அப்புறம் பாக்ஸ். கொஞ்சம் பீனால்.
கொஞ்சம் தயங்கிய பாவணையில் கேட்டேன்.. அவனுக்கே அவனிடம் மட்டும்தான் மரியாதை கொடுக்க பழகியிருந்தோம். முதுகலை சேர்ந்து முதல் தடவை அண்ணா என்று அழைத்ததில் எனக்கும் கார்த்திக்கும் ஒரு சேர ஒரே பதிலை அவன் சொல்லியிருந்ததில் வியப்பேதும் இல்லை..

“தம்பி என்ன அண்ணானு கூப்டற..சார்னு கூப்டு..கொஞ்சம் மிரட்டும் தொனி
ம்ம்..சரிங்க சார் “
இருவருமே ஒரே பதிலைத்தான் கூறியிருக்கிறோம் என்பது பிற்பாடுதான் தெரிய வந்தது.
“ம்ம் வாங்க அருண் எடுத்து தர்றேன்.. என்னடா எலி திடீர்னு அம்மணத்தோட போகுது” என்பது அப்போது எனக்குத் தெரியாமல் போயிற்று.

சில நிமிடங்களிலேயே இரண்டு டிப் பாக்ஸ்கள் என் கைகளை அடைந்தன. கடைசி ரேக்கில் இரண்டு பீனால் பாட்டில்கள் இருந்ததைப் பார்த்தேன். பீனால் மட்டும் இல்ல தம்பி . இரண்டு முழுப் பாட்டில்களை அலமாரிக்குள் மறைத்து விட்டான்.

“தேங்க்ஸ் சார் .
ம்ம் பரவல பா எல்லா உங்களுக்கு தான்..”
வேக வேக மாக நடந்த நான் லேப் நோக்கித் திரும்பும் முன்
“தம்பி ஒரு நிமிஷம்
ம்ம் சொல்லுங்க சார்
என்றி போட்ருங்க அருண் குமார்
ம்ம்ம். சரிங்க சார்..
இந்தாங்க என்ட்ரி நோட் ..”
கடமையில் இம்மியும் தவறாதவன் போன்று காட்டிக் கொண்டான்..யோக்கிய வேஷமிட்ட அயோக்கியன்.
பெறப்பட்டது என்று ஆங்கிலத்தில் எழுதி கையெழுத்தை தமிழில் இட்ட வேகத்தில் கிளம்ப எத்தனித்தபோது
தம்பி ஒரு நிமிஷம் அதே கூற்று அதே ஆசாமியிடம் இருந்து வந்தது.
கோபம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கொப்பளிக்க முகத்தைக் கடுப்பாக்கிக் கொண்டு சற்றே திரும்பினேன்.

சார் கிட்ட சைன் வாங்கி கொடுத்துட்டுப் போங்க
நோட்டை வாங்கியவாறே ஹச்.ஒ.டி அறையை நோக்கினேன்.. வழக்கம் போல மடிக்கணினியில் மூழ்கி இருந்தார்.. சிறிது நேரம் கழித்துக் கையசைத்தார்.. உள்ளே சென்றதும் சார் சைன் என்றேன்.
‘ம்ம்’ என்று வாங்கியதும் அறையில் இன்னொரு குரல் கேட்டது.
“சார் இவங்க காட்டன ரீ யூஸ் பண்றதே இல்லிங்க” சார். நான் நுழைகையில் ஏற்பட்ட சிறு சந்தில் இந்த நாய் எப்படி நுழைந்தது என்று தெரியவில்லை. தனக்கான கடியை ஹச்.ஓ.டி மூலம் கடிக்க ஆரம்பித்தது.

அதுவரை சாந்தசொரூபியாக இருந்த துறைத் தலைவர் தைய தக்க என்று குதிக்க ஆரம்பித்தார்.

“என்னப்பா சொல்ற
நான் அமரிக்கால இருந்தப்போ அவங்க காட்டன கருப்பாகுற வரைக்கும் மறுபடி மறுபடி யூஸ் பண்றாங்க தெர்யுமா?” என்றதும் என் மூஞ்சியை ஏறிட்டு நோக்கினார்.
அப்படியே தாங்க சார் டிப்ஸையும் .
அடுத்த கடி குரல் வலையாக இருந்ததில் ஆச்சர்யம் ஒன்றும் இருக்கவில்லை.

உடனே நான் சுதாரித்துக் கொண்டு
சார் இப்பதான் முதல் தடவை இந்த வருஷம் சேர்ந்ததுக்கு அப்பறம் வாங்குறோம். இனிமேல் தான் சார் மறுபடியும் பயன்படுத்த முடியும் என்று பெரிய பல்பாக கொடுத்தேன்..

அதை சமாளிக்கும் விதத்தில் நான் உங்கள சொல்லல அருண் குமார் .பொதுவா சொல்றேன். இது குமரேசன் சார்
அதற்குள் அவர் சைன் போட்டிருந்தார். அதனைத் தொடர்ந்து நோட் என்னிடம் வந்திருந்தது. நானும் கிளம்ப அயத்தமானபோது தற்பெருமையில் ஆய்வே இல்லாமல் பட்டம் வாங்கிய துறைத் தலைவர்,

நாங்கெல்லா படிக்குறப்ப டி.என்.ஏ இருக்கா இல்லையானு பாக்க அகார் தா யூஸ் பண்ணுவோம். அகார் என்பது பதினொன்றாம் வகுப்பில் வளர்தளம் என்று அழகுத் தமிழில் குறிப்பிடப் பட்டிருக்கும். நேராக பதினொன்றாம் வகுப்பிற்கு தாவுவதால் பெரும்பாலும் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. எசே என்றவரின் மனைவி முதன்முறையாக இதை ஐஸ் கிரீம் தயாரிக்கும் பொது பார்த்து தெரிந்து கொண்டார். மஞ்சள் வர்ண பவுடர். திரவத்தை கட்டியாக்கும் தன்மை கொண்டது.

நாங்கள் இதற்குப் பதிலாக வழக்கம் போல் அகரோஸ் பயன்படுத்திக் கொண்டிருந்தோம். இதனை மேலும் நிருபிக்கும் வகையில் ஆமாங்க சார் நான் சிங்கபூர்ல இருக்குறப்ப கூட தேய் யூஸ் எ டைனி சிலைட்
அவர்கள் பொதுவாகவே சிக்கனத்தில் கரை கண்டவர்கலாம். அதைதான் சக அறிவியல் விஞ்ஞானியும் நாசுக்காக சூளுரைத்தார். இந்த தெரு நாய் எப்போது நுழைந்தது என்று தெரியவில்லை. ஒரு வேளை ஓசி காபிக்கு நாக்கைத் தொங்கப் போட்டுக் கொண்டு வந்திருகக் கூடும்.

வேறு வழியில்லாமல் செயற்கையாக சிரிப்பை வரவழைத்துக் கொண்டு..

ஓகேங்க சார் என்றேன். இப்படி சிக்கனம் பேசுபவர்கள் ஏனோ பருவக் கட்டணத்தைக் கருத்தில் கொள்வதே இல்லை. தெரியாமல் தான் கேக்குறேன். பணத்திற்கு பதிலாக வர்ண நகலை ஏற்றுக் கொள்வார்களா? அது மட்டும் ஒனத்தியா? சொளையா பதினாறாயிரம் வெறும் ஆறு மாசத்துக்கு
நாங்க சிக்கனமா இருக்கணுமாம்.. யார் வீட்டு மொதல எந்த வீட்டு நாய் திங்கிறது.இதற்கும் மேல் அங்கு நின்றால் கெட்ட வார்த்தையோ? ஓங்கி அறையக் கை நீண்டு விடுமோ? என்ற அச்ச மேலீட்டினால் விடை பெற எண்ணி
தேங்க் யூ சார் என்றேன் .. பாத்து பத்ரமா யூஸ் பண்ணுங்க.. சிக்கனக் கடவுள் மாறியே சீன் போடவேண்டிது. மனதிற்குள் புலம்பியவரே படக் என்று கதவைத் திறந்து கொண்டு விறுவிறுவென்று கிளம்பினேன். பின்னால் வந்த குமரேசைனை ஒரு விநாடி கோபம் சூடிய முகத்தால் முறைத்துவிட்டு லேப் நோக்கிச் சென்றேன்.

அடுத்தநாள் காலை தலையெல்லாம் டிம் என்றிருந்தது. எல்லாரும் பேசுகிறார்கள் எனக்கு மட்டும் கேட்கவில்லை. விடுதியின் அறையில் இருந்து பக்கத்தில் இருக்கும் காட்டிற்குள் நடந்தேன். இன்னும் வகுப்பிற்கு செல்ல ஒரு மணி நேரம் இருக்கிறது. மீண்டும் ஹச் ஓடி.. முதல் ஆண்டின் கடைசி நாள் தனது ஆய்வகத்திற்கு மாணவர்கள் வந்து வேலை செய்யவேண்டும் என்பதற்காக பேசிய பெருமைகள் காதைக் குடைந்தன.

கார்த்திக் ராஜாவிடம் சொன்னால் ..
அப்புடி என்னத்த கிளுச்சுட்டன் ..ஒரு வேல வாங்கித் தர வக்கில்ல
அதுக்குள்ள வேர்ல்ட் பேமஸ் ஆம்..
அவன் சொல்வதும் சரிதான்.

சூரியன் கொஞ்சம் என்னருகில் இருந்தான். கதிர்க் கேசத்தை வருடியவரே ஏதேதோ வந்து போனது. சட்டென ஞாபகம் வர எப்படியும் கிளம்பி டி.என்.ஏ இன்று கிடைத்து விடும் என்கிற நினைப்பில் துறை நோக்கி நடக்கத் துவங்கினேன்.துறை ஒரே பரபரப்பாக இருந்தது. இப்போது தான் நியாபகம் வந்தது நேற்று சிந்து சொன்னதை மறந்து விட்டது. நேராக கெமிக்கல் ரூம் நோக்கி நடந்தேன். அதிசயமாகத் திறந்திருந்தது. பேரதிசயமாக உள்ளே யாரும் இருக்கவில்லை. அவசர அவசரமாக யாராவது வந்துவிடுவார்களோ எனும் நோக்கில் திறந்தேன். இரண்டு பீனால் பாட்டில்களும் காலியாக இருந்தன.

••

ஷூ திங் கவிதைகள்(“மூடுபனிக் கவிகள்” ) / ( சீனக் கவிதைகள் ) / ஆங்கிலம் வழியாக தமிழில் : சமயவேல்

ஷீ திங்

சீனத்தில் இருபதாம் நூற்றாண்டின் இரண்டாம் அரைப்பகுதியின் முன்னணிக் கவிஞர்களில் ஒருவரான ஹோங் பெய்யுவின் புனை பெயரே ஷூ திங். 1952ல் பிறந்த இவர், சீனத்தின் கலாச்சாரப் புரட்சியின் போது, இவரது அப்பாவின் சித்தாந்த இணக்கமின்மை காரணமாக, இவரது பதின்ம வயதில் பள்ளியிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டு கிராமப்புறத்துக்கு அனுப்பப்பட்டார். சிமெண்டுத் தொழிற்சாலையிலும் டெக்ஸ்டைல் மில்லிலும் பணி புரிய வைக்கப்பட்டார். இந்தச் சமயத்தில் அங்கீகாரமற்ற மேற்கத்தியக் கவிதைகளின் தாக்கத்தால், ஷூ திங், கவிதைகள் எழுத ஆரம்பித்தார். கவிதையில், அரசு நிர்ணயித்த “சமூக யதார்த்த”த்திற்குப் புறம்பாக மனித உணர்ச்சிகளையும் பிரக்ஞையையும் சோதனை செய்யும் விதமாக உருவான “மூடுபனிக் கவிகள்” என்று அழைக்கப்பட்ட இளம் கவிகளின், எழுத்தாளர்களின் குழுவில் ஷூ திங்கும் இணைந்தார். “மூடுபனி” இயக்கத்தின் தலைமறைவு இதழான ஜின்டியன் (இன்று) இதழில் 1979லிருந்து இவரது படைப்புகள் வெளிவரத் தொடங்கின. அதிகாரம் ஜின்டியன் இதழை மூடி, சித்தாந்த இணக்கமின்மை விசாரணையைத் தொடங்கியது. கொஞ்ச காலம் ஷூ திங் எழுதாமல் இருந்தார். ஆனால் அதிகாரம் அவரது படைப்புகளில் திருப்தியடைந்து, அவரைச் சீன எழுத்தாளர்கள் கூட்டமைப்பில் உறுப்பினராக்கியது. இவர் 1980களில் இருமுறை தேசியக் கவிதை விருதைப் பெற்றார். இவரது கவிதைகள் சில:


ஒருவேளை—
–ஒரு கவியின் தனிமைக்கான பதில்

ஒருவேளை நமது இதயங்களுக்கு
வாசகர்கள் எவரும் இல்லாமல் போகலாம்
ஒருவேளை நாம் தவறான சாலையில் பயணித்திருக்கலாம்
எனவே நாம் தொலைதலில் முடிகிறோம்.

ஒருவேளை நாம் விளக்குகளை ஒவ்வொன்றாக ஏற்றுகிறோம்
அவற்றைப் புயல்கள் ஒவ்வொன்றாக ஊதி அணைக்கின்றன
ஒருவேளை இருட்டுக்கு எதிராக நாம் நமது உயிர்-மெழுகுவர்த்தியை ஏற்றுகிறோம்
ஆனால் எந்த நெருப்பும் உடலுக்கு வெதுமையூட்டுவதில்லை.

ஒருவேளை நமது கண்ணீர்களை வெளியேற்றியவுடன்
நிலம் உரமிடப்பட்டுவிடும்
ஒருவேளை நாம் சூரியனைத் துதிக்கையில்
நாமும் சூரியனால் துதிக்கப்படுகிறோம்.
ஒருவேளை நமது தோள்களின் மேல் இருக்கும் குரங்கின் கனம் கூடக் கூட
நாம் மேலதிகமாக நம்புகிறோம்.
ஒருவேளை அடுத்தவர்களின் துயரங்களை மட்டுமே நாம் எதிர்க்க இயலும்
நமது சொந்த துரதிர்ஷ்டங்களுக்கு மௌனமாகவே இருக்கிறோம்.

ஒருவேளை
இந்த அழைப்பு மறுக்க முடியாததாக இருப்பதால்
நமக்கு வேறு எந்த வாய்ப்பும் இல்லை.
௦௦௦


ஒரு தீவின் கனவு

நான் எனது சொந்த அட்சரேகையில் இருக்கிறேன்
எனது புலம்பெயர் கனவுகளுடன்—

வெள்ளை மூடுபனி.
பனிச் சாலைகள்.
ஒரு கனத்துத் தொங்கும் மணி
ஒரு சிவப்பு அரண்மனைச் சுவரின் பின்னால்
அசைவற்ற அந்தியைக் கிழித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

ஓ, நான் ஒரு செர்ரி சிற்றோடையைக் காண்கிறேன்
அதன் நடனமிடும் உடையைத் திறந்து கொண்டு
ஒரு பெருமழைக்குப் பிறகு;
நான் இளம் பைன் மரங்களைக் காண்கிறேன்
தங்கள் தலைகளை ஒன்றோடொன்று முட்டிக்கொள்கின்றன
ஓர் உரையாடலை உருவாக்க;
மேலும் மணற்புயலிலும் பாடல்கள் கேட்கின்றன
ஒரு பீச்சியடிக்கும் நீரூற்று போல.

இவ்வாறாக, மிக உஷ்ணமான சூரியன்கள் மின்னுகின்றன
கண்ணிமைகளுக்கு அடியில் கனத்த உறைபனியுடன்;
மேலும் ரத்தம் வழி நடத்துகிறது
நம்பகமான வசந்தக் காற்றை
உறைந்த உள்ளங்கைகளுக்கு இடையில்.
ஒவ்வொரு சாலைச் சந்திப்புகளிலும்
தெருவிளக்குகளால் ஆசிர்வதிக்கப்பட்டு
காதல் மௌனமாக வாக்குறுதி அளித்திருந்ததை விடவும் கூடுதலாக
முத்தப் பிரியாவிடைகளில்.

கடல் அலைகளுக்கும் பசுமை நிழலுக்கும் நடுவில்
பனிப்புயல்களுக்கு எதிராக நான் ஒரு கனவு வைத்திருக்கிறேன்.

௦௦௦


கூடுகை வரிசை

இரவுக்குப் பின் இரவு
காலத்தின் கூடுகை வரிசை
தொழிற்சாலையின் ஒருங்கு கூட்டும் வரிசை வேலைக்குப் பிறகு
வீட்டுக்குச் செல்லும் வரிசைகளில் நாங்கள் இணைகிறோம்
உயரே விண்மீன்கள் வானைக் கடப்பதற்குக் குழுமியிருப்பதைப் போல.
அதற்கும் மேலே
தொலைந்த நாற்றுகளின் ஒரு வரிசை.

விண்மீன்கள் தீர்ந்துவிட்டிருக்க வேண்டும்
ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு
மேலும் பயணத் திட்டத்தில் மாற்றம் இல்லை
மேலும் சோகை பிடித்த நாற்றுகளில்
முழுமையும் நிறமும்
நிலக்கரிப்புகையில் மங்குகின்றன.
நமது பகிர்ந்து கொள்ளப்பட்ட வழக்க முறைகளால்
நான் இதை அறிவேன்.

விசித்திரமாக
என்னால் உணர முடியவில்லை
எனது சொந்த இருப்பை.
விசனம் அல்லது பழக்கம் காரணமாக நான் மாறிவிட்டிருக்கிறேன்
கிளைவிடும் மரங்கள் போல, விண்மீன் கூட்டங்கள் போல,
மிகப் பலவீனமாக இருக்கிறேன் கேள்வி எழுப்ப
இது தீர்மானிக்கிறது விதியை.
௦௦௦

விழுந்து கொண்டிருக்கும் இலைகள்

I

உருகிக் கொண்டிருக்கும் நிலா
ஒரு குளிர்ந்த கித்தானில் மிதக்கும்
ஒரு மெலிந்த பனிக்கட்டித் துண்டாக இருந்தது.
நீ என்னை வீட்டுக்கு நடக்க வைத்தாய்,
சிறிய பெருமூச்சுகளை வழி முழவதும்
விட்டுக் கொண்டு,
ஏமாற்றத்திலோ அல்லது துயரத்திலோ இல்லை.
நாம் ஒருபோதும் விவரிக்க முடிந்ததில்லை
இலைகள் நமக்குத் தரும் மனோநிலையை,
ஆனால் பிரிவுக்குப் பிறகு
வீழ்ந்து கொண்டிருக்கும் இலைகளில் உனது காலடியை நான் கேட்பேன்.

II

எல்லாத் திசைகளில் இருந்தும்
வசந்தம் எங்களிடம் குசுகுசுக்கிறது,
ஆனால் எங்கள் பாதங்களுக்குக் கீழே இலைகள்,
குளிர்காலக் குற்றத்தின் சாட்சியம்
ஒரு இருண்ட ஞாபகத்தைக் கிளறுகிறது.
ஆழ்ந்த அதிர்ச்சிகள்
நமது கண்களை ஒன்றையொன்று தவிர்க்கச் செய்கிறது,
ஆழ்ந்த பிரதிபலிப்புகள்
நமது எண்ணங்களை மீண்டும் சந்திக்க வற்புறுத்துகின்றன.

மரங்களில் ஆண்டு வட்டங்களைப் பதிக்கின்றன பருவங்கள்.
விழுந்து கொண்டும் தளிர்த்துக் கொண்டும் இருக்கும் இலைகள்
ஆயிரம் வரிகளை இயற்றுகின்றன.
ஆனால் ஒரு மரத்திடம் காலவரையறை அற்ற
ஒரே ஒரு பாட்டு மட்டுமே இருக்க வேண்டும்–
“வானத்திற்குள் சுதந்திரமாகப் பரவுவதற்காக
நான் ஒருபோதும் பூமியைவிட்டுப் போக மாட்டேன்.”

III

எனது ஜன்னலைத் தட்டி,
காற்று விவரிக்கிறது நீ எங்கிருக்கிறாய் என்பதை—
ஒரு கபொக் மரத்தின் அடியில் நீ நடந்து கொண்டிருக்கிறாய்
காற்று கீழே ஒரு பூக்களின் மழையை உதிர்க்கிறது:
வசந்த இரவுகள் பனியாலானவை,
நடுக்கங்கள் உனது இதயத்திற்கு வெளியே வைக்கப்பட்டுள்ளன.

திடீரென நான் உணர்கிறேன்: நான் ஒரு வீழ்ந்த இலை,
இருட்டிலும் சகதியிலும்—
காற்று ஒரு சாவுப் பாடலை இசைக்கும்போது
ஒரு பச்சை மென்கனவு அதன் முதல் சுவாசத்தை
என் உடலிலிருந்து எடுத்துக் கொள்ள நான் அமைதியாகக் காத்திருக்கிறேன்.

௦௦௦

உன்னைத் தேடுகிறேன்

எல்லைகள் அற்ற ஒரு தொங்கும் வண்ண ஓவியம்
விடையில்லாத ஒரு தூய அல்ஜிப்ரா கணக்கு.
ஓர் ஓரிழை யாழ், உணர்வு கிளறும் ஜெபமாலை
அது தாழ்வாரங்களில் சொட்டுகளாகத் தொங்குகிறது.
கடலின் அக்கரையை ஒருபோதும் அடைய முடியாத
ஒரு ஜோடித் துடுப்புகள்.

ஒரு மொட்டு போல அமைதியாய் காத்திருக்கிறேன்.
கொஞ்சம் தூரத்திலிருந்து உற்றுப் பார்க்கிறது அந்திச் சூரியன்.
ஒருவேளை ஒரு சமுத்திரம் எங்கேயோ ஒளிந்திருக்கலாம்,
ஆனால் அது வெளியே பாயும் போது—இரு கண்ணீர்த்துளிகள் மட்டுமே.

ஓ, ஓர் இதயத்தின் பின்னணியில்,
ஓர் ஆத்மாவின் ஆழ் கிணற்றில்.

ஒன்று அல்லது இரண்டு நிகழ்வுகளை நினைவுகூர்தல்

ஒரு கவிழ்க்கப்பட்ட வைன் கோப்பை.
நிலவொளியில் பயணிக்கும் ஒரு கல் பாதை.
நீலப் புல் நசுங்கிக் கிடக்கும் இடத்தில்
ஒரு புறக்கணிக்கப்பட்ட பல்வண்ண அஜலியா மலர்.

யூகலிப்டஸ் மரம் சுழல்கிறது.
உயரே விண்மீன்கள் ஒரு பல்வண்ணநோக்கியை நிறைக்கின்றன.
ஒரு துருப்பிடித்த நங்கூரத்தின் மேல்
கண்களில் பிரதிபலிக்கிறது மங்கிய வானம்.

ஒரு புத்தகத்தை உயர்த்திப் பிடித்து மெழுகுவர்த்தியைப் பொத்தினேன்
உதடுகளுக்கிடையில் ஒரு விரலுடன்
ஒரு முட்டையோட்டுக்குள் அமைதியாய் அமர்ந்திருக்கிறேன்,
பாதி ஒளி ஊடுருவும் ஒரு கனவை வைத்துக் கொண்டு.

ஒரு சிறிய ஜன்னலின் பாடல்

எழுது பொருட்களைக் கீழே வை,
திறந்த ஜன்னலுக்கு வா,
நான் ஒரு தீபத்தை உயர்த்திப் பிடித்திருக்கிறேன்
உனக்காக—
இந்த தூரத்திலிருந்து நீ என்னைப் பார்.

விடிந்து கொண்டிருக்கும் பூமியின் மேல் காற்று நடக்கிறது
வானத்தைத் துப்புரவாக கூட்டிப் பெருக்கி.
இரவு இன்னும் சேகரித்துக் கொண்டிருக்கிறது
அதன் உடைந்த துண்டுகளைத் தெருக்கள் நெடுக.
எல்லாப் பூக்களும் எல்லாப் பசுஞ்சிறு கிளைகளும்
சூரியனின் வேறொரு உறைபனியைச் சுவைக்கும்
கருஞ்சிவப்பு விடியல் தூரத்தில் இல்லை போல.

கடலின் வாசனை மலைகளுக்குப் பின்னால் சிக்குண்டு இருக்கிறது
அவை தொடர்ந்து
நமது இளமையைக் கொள்ளையடித்துக் கொண்டிருக்க முடியாது
மேலும் அவை நம்மை வெகுகாலம் தாமதிக்கச் செய்யவும் முடியாது.

எனக்கு வாக்குறுதியளி—கண்ணீர்கள் இல்லை
ஜன்னலுக்கு வா, என்னை சந்தி
நீ தனிமையில் இருப்பதாக உணர்ந்தால்.

ஒருவர் அடுத்தவரது துயரப் புன்னகையைப் பார்ப்போம்
போராட்ட ஆனந்தக் கவிதைகளைக் கைமாற்றிக் கொள்வோம்.


பரிசு

ஒரு குளத்தின் கனவை நான் கனவு காண்கிறேன்
அது வானத்தைப் பிரதிபலிக்க மட்டும் வாழவில்லை
ஆனால் கரை மேல் நிற்கும் வில்லோ மரங்களும் பால்வெட்சிச் செடிகளும்
என்னைக் குடிக்கட்டும்.
அவர்களது இலைச் சிரைகளுக்குள் நான் வேர்கள் வழியாகக் கிளைவிடுவேன்,
மேலும் அவை வாடுகையில் நான் வருந்தப் போவதில்லை
ஏனெனில் நான் என்னையே புகுத்தியிருக்கிறேன்
மேலும் வாழ்ந்துவிட்டிருப்பேன்.

சூரிய ஒளியின் ஆனந்தத்தோடு நான் மகிழ்ச்சியாய் இருக்கிறேன்
அதன் சுருக்கமான வாழ்க்கை, காலம் தாண்டும் ஒரு காவியத்தையே படைத்துவிடுகிறது
குழந்தைகளின் கண்மணிகளில்;
அது ஒரு சிறிய தீயாக, தங்கமயமாகத் தொடங்கும்,
மேலும் ஒரு மரகதப் பச்சைப் பாடலைப் பாடும்
முளைவிடும் விதைகளின் மத்தியில்.
நான் சாதாரணமாக இருக்கிறேன் ஆனால் ஏராளமாக
அது எனக்கு ஆழத்தைத் தருகிறது.

புலம்பெயரும் பறவைகளின் துயரத்தோடு மட்டுமே நான் புண்படுகிறேன்
எனது ஆழ்ந்த காதலை வசந்தம் மட்டுமே புரிந்துகொள்கிறது
அத்தகைய விரோதத்தையும் இழப்பையும் அது தாங்கிக் கொள்கிறது
ஒரு விட்டுவிட்டு மினுங்கும் வெதுமையான காலத்தை நோக்கிப் பறப்பதற்கு.
ஓ, இந்தக் கேடுகெட்ட சிறகுகள்
பாடலின் ஒரு தீவிரமான வரியைத் துடைத்தெறிந்துவிடும்
எல்லா ஆத்மாக்களையும் காலத்தையும் துளைத்தெடுக்க.

நான் உணரும் ஒவ்வொன்றும்
பூமியிலிருந்து கிடைத்த ஒரு பரிசே.

௦௦௦

ஷூ திங்

நெருப்பில் எரிந்த மலர் ( சில்வியா ப்ளாத் ) மணிக் குடுவை / தமிழில் விஜிய பத்மா

அமெரிக்க கவிஞர் மற்றும் நாவலாசிரியர் சில்வியா ப்ளாத் தனது சுய சரிதையான “மணி குடுவை (The Bel Jar) என்ற புதினத்தால் உலகளவில் அறியப்பட்டவர். பெண் விடுதலை சார்ந்த சிந்தனைகளை கொண்ட சில்வியாவிற்கு அவர் சார்ந்த சமூகமும், அவர் சந்தித்த காதலும் அத்தனை ஏற்புடையதாக இல்லை.சில்வியாப்ளாத்1950இல் ஸ்மித் கல்லூரியில் உதவித்தொகை பெற்று கல்வி பயின்ற காலக்கட்டத்தில் அமெரிக்க சமூகம் முற்போக்கு சிந்தனைகளில் மிகவும் பின்தங்கியதாக இருந்தது.இதனால் சில்வியாவிற்குசமூகம் கொடுத்த நெருக்கடிகள் தாங்க இயலாததாக இருந்தது. மேலும் அவரது காதல் வாழ்க்கை மிக கசப்பானதொரு அனுபவமாக மனதில் குழப்பங்களை விளைவிக்கஒருக்கட்டத்தில்மனநிலை பாதிக்கப்பட்டு சில்வியா பிளாத் தன் முகத்தை சமையல் எரிவாயுவில் காண்பித்து தற்கொலைக்கு முயன்றார்.அதன்பின் மனநல மருத்துவ சிகிச்சை பெற்று குணமடைந்து மீண்டும் தனது கல்வியை தொடர,1955இல் பட்டம் முடித்தார். பின்னர் பிரிட்டிஷ் கவிஞரான டெட் ஹுகஸைச் சந்தித்த சில்வியா அவரை காதலித்து திருமணம் செய்துகொண்டார். ஆனால் அவரது திருமண வாழ்வும் தோல்வியிலேயே முடிந்தது.நிறைவில்லாத திருமண வாழ்வுசில்வியாவை உச்சக்கட்ட மனச்சிதைவு நோய்க்கு ஆளாக்கியது.இப்படியானதனது உளவியல் சார்ந்த மனக்குழப்பங்களையும், உணர்வுகளையும்அப்படியே “மணிக்குடுவை“ என்ற நாவலாக எழுதிவிட்டு, ஆறுமாதம் கழித்து 1963ஆம் ஆண்டில் மன உளைச்சல் அதிகரித்து தற்கொலை செய்துகொண்டார்.சில்வியாவின் உண்மைகள் நிரம்பிய இந்நாவல் அமெரிக்காவில் வெளியிடப்படக்கூடாது என்ற சில்வியாவின்தாயின் வேண்டுகோளை ஏற்று அமெரிக்க அரசு இந்நாவலை 1971ஆம் ஆண்டு வரை தடை செய்திருந்தது.ஆனால் உலகம் முழுவதும் தி பெல் ஜார் (மணிக்குடுவை)நாவல்மிகப்பெரியபாராட்டைப்பெற்றதும் அமெரிக்காஅரசு அந்ததடையை நீக்கியது.

மணிக்குடுவை (தி பெல் ஜார்)நாவல் மற்றும் அவரது கவிதைத் தொகுதிகள் கொலோசஸ் மற்றும் ஏரியல் ஆகியவற்றிற்காக மரணத்திற்குப் பிறகு இலக்கியத்திற்காக வழங்கப்படும் உயரிய விருதான ப்ளாட் புலிட்சர் 1982ஆம் ஆண்டுவழங்கப்பட்டது.மிக உயர்ந்த ஆங்கில நடையில் நிறைய குறியீடுகளும், உண்மை உணர்வுகளின் பிரதிபலிப்பும், ஒரு இளம் பெண்ணின் மனக்குழப்பங்களையும் வெளிப்படையாக எழுதப்பட்ட தி பெல் ஜார் (மணிக்குடுவை) இதுவரை ஆறு உலக மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. இந்நாவலை உள்வாங்கி அதன் உயிர்ப்பின் சாரம் கெடாமல் தமிழில் மொழிபெயர்க்க வேண்டுமானால், நாமும் நாவலாசிரியரின் பித்து மனநிலைக்கு சென்று புரிந்து கொண்டுதான் மொழிபெயர்க்க இயலும். இதனை மிக அருமையாக ஜீவன் கெடாமல் உயரிய நடையில் மொழிபெயர்த்துள்ளார் மொழிபெயர்ப்பாளர் ஜி.விஜயபத்மா. காலதாமதமாக வந்தாலும் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு இலக்கியத்தில் சில்வியாபிளாத்தின் மணிக்குடுவை எனும் சுயசரிதம் மிக முக்கியமான நாவலாக கவனிக்கப்படும் என்பதில் எந்தவித ஐயமும் இல்லை. புதினத்தை வெளியிடுவதில் நாதன் பதிப்பகம் அகம் மிக மகிழ்கிறது.

அஜயன் பாலா
பதிப்பாசிரியர்.

பல்லக்குத் தூக்கிகளுக்கு வயது 30 / அ.ராமசாமி

1988, டிசம்பர் 31 இல் ஒருநாள் கலைவிழா ஒன்றை நடத்திடத் திட்டமிட்டது மதுரை நிஜநாடக இயக்கம். அதே ஆண்டில் மதுரையில் மூன்று நாள் நவீன நாடக விழா ஒன்றையும் நடத்திய அனுபவம் நிஜநாடக இயக்கத்திற்கு இருந்தது. நாடகவிழாவும் ஒருநாள் கலைவிழாவும் மதுரைக்குப் புதுசு. தமிழ்நாட்டிற்கே புதுசு என்று கூடச் சொல்லலாம். அக்கலைவிழாவிற்குப் பின்புதான் திருவண்ணாமலை தொடங்கித் திருப்பரங்குன்றம், சென்னை எனப் பல இடங்களில் தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் (கலைஞர்கள்) சங்கம் கலைவிழாக்களை நடத்தியது.

புரிசை, சுபமங்களா நாடக விழாக்களுக்கும் நிஜநாடக இயக்க நாடகவிழாக்களே முன்னோடி. மைய அரசின் சங்கீத நாடக அகாடெமி நடத்தும் மண்டல நாடக விழாக்களிலும் தேசிய நாடக விழாக்களிலும் கலந்துகொண்டு நாடக விழாக்களைப் பார்த்திருந்த அனுபவத்தோடு பெங்களூர், புதுடெல்லி போன்ற நகரங்களிலும் நடந்த கலைவிழாக்களையும் பார்த்த அனுபவத்தில் ஏற்பாடு செய்யப்பெற்ற விழாக்கள் அவை. அந்த விழாக்களை ஏற்பாடு செய்த காலகட்டத்தில் நான் நிஜநாடக இயக்கத்தின் செயலாளராக இருந்தேன்.

டிசம்பர் 31, ஒருநாள் கலைவிழாவில் மேடை நாடகம், கவிதா நிகழ்வு, நவீன ஓவியர்களின் கண்காட்சி, கிராமப்புற ஆட்டங்கள் எனப் பலவற்றைக் கலந்து தரலாம் என முடிவு செய்யப்பட்டதின் அடிப்படையில் நிகழ்ச்சிகள் முடிவுசெய்யப்பெற்றன. நிஜநாடக இயக்கத்தின் நாடகங்களோடு அதிகம் செலவில்லாமல் பக்கத்தில் இருக்கும் நாடகக் குழுவின் நாடகங்களைக் கூட இணைத்துக் கொள்ளலாம் என்று முடிவுசெய்யப்பட்து. நிஜநாடக இயக்கத்தில் உறுப்பினராக இல்லாத நண்பர்கள் நான் வாடகைக்கிருந்த வீட்டின் வாசலிலும் மாடியிலும் கூடிப் பேசுவோம். திறனாய்வுப்பார்வை, அரசியல், சினிமா, ஓவியம், எழுத்து எனப் பலவற்றை விவாதிக்கும் அந்த நண்பர்களைக் குழுவாக்கி ஒரு நாடகம் போடலாம்; அதற்காக ஒரு நாடகப் பிரதியைத் தேடலாம் என்ற நோக்கில் பல நாடகங்களைக் குறித்து விவாதித்தோம்.

நிஜநாடக இயக்கத்தில் செயல்பட்டுக்கொண்டே இன்னொரு நாடகக் குழுவைத் தொடங்கலாமா? என்றெல்லாம் யோசிக்காமல் அவ்விழாவில் ஒரு நாடகத்தை நிகழ்த்த வேண்டும் என்பதற்காகச் சுதேசிகள் என்றொரு நாடகக்குழுவைத் தொடங்கினோம். அக்குழு மேடையேற்றுவதற்காகப் பல நாடகப்பிரதிகள் பரிசீலிக்கப்பட்டன. பாதல் சர்க்கார், விஜய் டெண்டுல்கர் என இந்திய நாடகாசிரியர்களோடு பெர்ட்டோல்ட் ப்ரெக்ட், எட்வர்ட் ஆல்பி போன்ற இடதுசாரிகளின் நாடகப் பெயர்கள் எங்களால் உச்சரிக்கப்பெற்றது. விவாதிக்கப்பெற்றன. அந்தப் பரிசீலனையின்போது புதியதாகவே நாடகங்கள் எழுதுவது பற்றியும் பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.

நண்பர்களின் உரையாடல் வட்டத்தில். பல சிறுகதைகள் ‘நாடகீயத் தன்மைகள்’ கொண்டனவாக இருக்கின்றன என்று சொல்லிவிட்டு, உதாரணமாகப் பல்லக்குத்தூக்கிகள் கதையின் நாடகீயத்தன்மையை விளக்கிச் சொன்னேன். சொன்னவிதம் நண்பர்களுக்குச் சரியெனப்பட்டதால் என்னையே எழுதும்படி வற்புறுத்தினார்கள்; எழுதினேன். படித்தோம். சில திருத்தங்கள் செய்யப்பட்டன. அப்படித்தான் நான் நாடக ஆசிரியரானேன்.

அதிகமான நிகழ்வுகளை அடுக்கும் வடிவமல்ல. குறைவான நிகழ்வுகளை முன்பின்னாக அடுக்குவதன் மூலம் தன் வடிவத்தை உருவாக்கிக்கொள்வது சிறுகதை. சிறுகதை வடிவத்தில் கதைசொல்லியாக ஒரு பாத்திரம் கதைக்குள்ளோ, அல்லது வெளியிலோ இருக்கும். அதனைக் கண்டறிந்து தூக்கிவிட முடிந்தால் நாடகப்பிரதியுருவாக்கத்தின் பாதிவேலை முடிந்துவிடும். பல்லக்குத் தூக்கிகளில் அதைத்தான் செய்தேன்.

பல்லக்குத்தூக்கிகளைப் பற்றிய வருணனை, சித்திரிப்பு மூலம் அவர்களைப்பற்றியதொரு விலகல்நிலைக் கருத்துக்களை உருவாக்குவனாகக் கதைசொல்லியின் பாத்திரம் ஒன்றைச் சுந்தர ராமசாமியின் கதையில் பார்க்கலாம். அதன் மூலம் வாசகர்களின் வாசிப்புத்தளத்தை முடிவுசெய்யும் கதைசொல்லியின் அதிகாரத்துவத் தன்மை கதைக்குள் ஊடாடும் தன்மையை உணரலாம்.

அதனைக் கண்டறிந்து தூரப்படுத்தியபின், 1990 களின் நிகழ்வுகளைக் குறிக்கும் சில குறியீட்டுச் சொற்களை உரையாடலில் சேர்த்தபோது நாடகப்பிரதி முழுமையானது. அத்தோடு நாடகத்திற்குள்ளோ அல்லது வெளியிலோ ஒருவித முரணிலையை உருவாக்க வேண்டும். பாத்திரங்கள் சார்ந்த முரணென்றால், அது அகமுரணாக அமையும், வெளியிலிருக்கும் ஏதோவொன்றொன்றால் புறமுரணாகத் தோன்றும். நவீன நாடகங்கள் என்ற வகைப்பாட்டில் பெரும்பாலும் புறநிலை முரண்களே முக்கியத்துவம் பெறும். பல்லக்குத் தூக்கிகளின் உரையாடலின் வழி உருவாக்கப்பட்ட அந்த நபர் நாடகத்தில் தோன்றா முரணை உருவாக்குவதன் வழிப் புறநிலை முரணைக் குறியீடாக உருவாக்கிவிடுபவராக ஆக்கப்பட்டார்.

சிறுகதையை எழுதிய சுந்தரராமசாமிக்கு நாடகப் பிரதியை அனுப்பிவைத்து மேடையேற்றத்துக்கு வரும்படி அழைத்தோம். வருவார் என்பதுபோல முதலில் தகவல்கள் வந்தன. ஆனால் “பல்வலி. மேடையேற்றத்திற்கு வர இயலவில்லை” என்று கடிதம் ஒன்றை அனுப்பினார். பின்னர் ஒரு நேர்ப்பேச்சில், சிறுகதையை அப்படியே நாடகமாக்க வேண்டும் என்று அவசியமில்லை; நீங்கள் அப்படிச் செய்யவில்லை என்பதாகச் சொன்னார். அப்படி ஆக்கப்பட வேண்டும் என்று நினைத்த அவரது நண்பர்கள் நாடகத்தைப் பார்த்துவிட்டு அவரோடு பேசியிருந்தார்கள் என்பதை உணர முடிந்தது.

நிஜநாடக இயக்கத்தின் ஒருநாள் கலைவிழாவின்போது குப்தா அரங்கின் நிகழ்வில் பல்லக்குத் தூக்கிகளை மேடையில் நிகழ்த்தவில்லை.

செவ்வகச் சட்டகத்தில் நடித்துக் காட்டும் முறையில் தயாரிக்கவும் இல்லை. தரைத்தளத்தில் மூன்றுபக்கமும் பார்வையாளர்கள் அமர்ந்திருந்த வடிவத்தில் நிகழ்த்தப்பெற்றது. குறியீட்டு அர்த்தங்கள் கொண்ட ஆடைகள், நாடகப் பொருட்கள், பல்லக்கின் விதானக்கொடியின் வண்ணம் போன்றனவற்றை இந்திய/ உலக அரசியல் நிகழ்வுகளோடு தொடர்புபடுத்தி விமரிசனம் எழுதினார் இடதுசாரி விமரிசகர் ந.முத்துமோகன். சோவியத் யூனியனில் பெரிஸ்த்ரேய்காவின் அறிமுகம் நடந்த காலகட்டம் அது. மார்க்சீயக் கட்டமைப்புகள் மீதான விமர்சனம் உலகம் முழுவதும் எழுந்து கொண்டிருந்தது.

நாடகத்தில் நடிகர்களாகப் பங்கேற்றவர்களின் பின்னணி, சிறுகதையை எழுதிய சுந்தர ராமசாமியின் அரசியல் ஆகியவற்றோடு சேர்த்து ந.முத்துமோகன் பல்லக்குத் தூக்கிகளை மார்க்சிய எதிர்ப்பு நாடகமாக முன்வைத்தார். ஆனால் அந்தப் பிரதி பல இட துசாரி அமைப்புகளின் மேடையில் பார்வையாளர்களைச் சந்தித்தது என்பது நடைமுறை முரண்.முதல் மேடையேற்றத்தைத் தொடர்ந்து மதுரையின் கல்லூரிகள் சிலவற்றில் சுதேசிகளே நிகழ்த்தியது. சுதேசிகள் நாடகக் குழுவின் உறுப்பினர்களில் ஒருவரான சுந்தர் காளியைத் தனது தொலைக்காட்சித் தொடர் ஒன்றில் நடிகராக அறிமுகப்படுத்திய ஞாநி அந்த நாடகத்தை முக்கியமான திருப்பமாகப் பயன்படுத்தினார்.

அறந்தை நாராயணனின் கதையைத் தழுவி எடுக்கப்பெற்ற விண்ணிலிருந்து மண்ணுக்கு என்னும் அந்தத் தொடரின் உச்சநிலைக் காட்சியாகப் பல்லக்குத்தூக்கிகள் அமைந்தது. உளவியல் மருத்துவரும் நாடக இயக்குநருமான ருத்ரன் தனது மருத்துவச் செயல்பாட்டின் பகுதியாகப் பல்லக்குத்தூக்கிகளைத் தயாரித்தார். திருவண்ணாமலையில் இயங்கிய இடதுசாரி நாடக குழுவான தீட்சண்யா போன்றனவும் அந்நாடகத்தைத் தயாரித்தது.
நாடகப்பிரதியை அச்சிட்டுக் கொள்ளலாமா? என்று கேட்டபோது சுந்தராமசாமி மறுப்பெதுவும் சொல்லவில்லை. மூன்று நாடகங்களைக் கொண்ட நாடகங்கள் விவாதங்கள் நூலின் 25 பிரதிகளை வாங்கிக்கொண்டுபோய் சிங்கப்பூரில் நாடகங்கள் இயக்கும் அவரது நண்பர் இளங்கோவனிடம் வழங்கினார். அவரும் பல்லக்குத்தூக்கிகளை மேடையேற்றினார்.

பாண்டிச்சேரிக்குப் போன பின்பு அங்கு உருவான கூட்டுக்குரல் நாடகக்குழு வழியாகவும் கல்பாக்கம், பாண்டிச்சேரி, கடலூர், தஞ்சாவூர், பண்ருட்டி எனப் பல நகரங்களில் மேடையேற்றியிருக்கிறேன். புதுவை இளவேனில் எடுத்த சுந்தர ராமசாமியின் நிழற்படக் காட்சியை ஒட்டிச் சென்னை அல்லயன்ஸ் ப்ரான்சே அரங்கில் ஒருமுறை நிகழ்த்தப்பெற்றது. அந்த மேடையேற்றத்தைப் பார்க்கவாவது சு.ரா. வருவார் என எதிர்பார்த்தேன். அது நடக்கவில்லை. சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு (2015) இலங்கையின் விபுலானந்தா அழகியல் கற்கைநெறிப் பள்ளி மாணவர்கள் தங்களின் பாடத்திட்டப் பகுதியாகப் பல்லக்குத் தூக்கிகளை மேடையேற்றியிருக்கிறார்கள். தமிழில் உருவாக்கப்பெற்ற நவீன நாடக ப்பிரதிகளில் அதிகமாக குழுக்களாலும் அதிகமான இயக்குநர்களாலும் மேடையேற்றப் பட்ட நாடகப்பிரதி பல்லக்குத்தூக்கிகள் எனச் சொல்வது மிகையான கூற்றல்ல.

•••

அழகைப் போல, உண்மை உருவாக்கப்படுவதுமில்லை; தொலைந்து போவதுமில்லை – நிகானோர் பர்ரா ( நேர்காணல் ) / ஸ்பானிய மூலம் : லைலா குர்ரிரோ [ Leila Guerriero ] ஆங்கிலம் : பிரான்சிஸ் ரிடில் [ Frances Riddle ] / தமிழில் : தி.இரா.மீனா

நிகானோர் பர்ரா

நிகானோர் பர்ரா

“Singer Without a Name” என்ற படைப்புடன் அறிமுகமான நிகானோர் பர்ரா பிரளயம், கர்ஜனை,காற்று என்று இலக்கிய உலகில் பல சித்தரிப்புகளுக்கு ஆளான பெருமை கொண்டவர். கம்பளியால் சுற்றப்பட்ட ஒரு சாய்வு நாற்காலியில் உட்கார்ந்திருக்கிறார்.டெனிம் சட்டை, ஸ்வெட்டர் ,பாண்ட் அணிந்து. அவருக் குப் பின்னால் ஒரு நகரும் கதவுடைய பால்கனி .அதில் இரண்டு நாற்காலி கள். அப்பகுதி செடிகளாலும் ,புதர் போன்ற அமைப்பாலும் மூடப்பட்டிருக்கி றது. பிறகு பசிபிக்கடல் அலைகளுடன்.
மேலே , மேலே …

அவர் ஒரு மனிதன்.ஆனால் வேதாளமாக ,கதிகலக்கும் எரிமலையின் பேரொ லியாக ,.எரிமலை ஏற்படுவதற்கு முன்னதான இறுக்கமாக இருக்கலாம். பார்த்தவுடன் கையில் கம்பளிக் குல்லாயுடன் எழுந்து நின்று..
மேலே ..மேலே.. தொடர்ந்து
சான்டியாகோவிலிருந்து 200 கிமீ தொலைவிலுள்ள லாஸ்க்ரூஸ் லிங்கன் தெருவிலுள்ள நிகனார் பர்ராவின் வீட்டிற்குப் போவது அப்படியொன்றும் கஷ் டமாயில்லை.எது கடினமானது என்றால் அவரை அடைவதுதான்..

மேலே ..மேலே ..
அவருடைய முடி கந்தகத்தின் வெள்ளையாயிருந்தது.மீசையும் நீண்ட கிருதா வும். பூமியின் உருவாக்கமான பாறை, கிளைகள் போல எந்தச் சுருக்கமு மில்லாததாக அவர் முகத்தின் உருவாக்கம். தண்ணீரால் சுத்தம் செய்யப் பட்ட உறுதியான இரண்டு வேர்கள் போலக் கைகள்.

நிகானோர் பர்ரா:

இரண்டாம் உலகப் போர் தொடக்கதின் போது இருபத்தி ஐந்து வயது, அவர்கள் ஜான் லென்னனைக் கொன்றபோது அறுபத்தி ஆறு வயது,விமானங்கள் வர்த்தக மையத்தைத் தாக்கிய போது எண்பத்தியேழு வயது.

பசிபிக் கடல் துறைமுகம் அருகே உள்ளடங்கிய சில நகரங்களில் லாஸ் க்ரூஸஸ் ஒன்று.இரண்டு மாடிகளைக் கொண்ட நிகானோர் பர்ராவின் வீடு கடலை எதிர் கொண்ட அமைப்புடையது.யாரும் எளிதாய் தொட்டுவிட முடியாதபடி வீட்டின் முன்பகுதியில் ஏராளமான செடிகள் அடர்த்தியாய் வளர்ந்திருக்க, “Antipoetry ” என்பது சுவரடி ஓவிய ஒப்பனையாகப் பதிக்கப் பட்டிருக்கிறது..

“ஆமென்,ஆமென்” என்று சிலுவைக் குறியிட்டு சொல்கிறார்.மேஜையில் Complete Works இருக்கிறது. எண்பதுகளின் பிற்பட்ட காலகட்டத்தில் அவர் பேட்டிகள் கொடுப்பதை நிறுத்திவிட்டார்.சிறிதும் எதிர்பார்க்காத நகர்வை நோக்கி உரையாடல் போய் விடுமளவிற்கு மிக நேரான கேள்விகளை எதிர்நோக்குவார்.தலைப்புகள் மீண்டும் மீண்டும் விவாதிக்கப்படும் அல்லது எங்கிருந்தோ வந்து விழும்.பேச்சுப் பொருள் வியப்பூட்டும் வகையில் இணையும்; அவராகவே தொடங்கும் பேச்சு..

’தெற்குப் பகுதிமக்கள்.அவர்களை எப்படி அழைப்பீர்கள்? சைலியின் தெற்குப் பகுதி மக்களை எப்படி அழைப்பீர்கள்?”தலையை அசைத்துக் கொண்டு மீண்டும் ”சைலியின் தெற்குப் பகுதி மக்களை எப்படி அழைப்பீர்கள்?”என்று கேட்கிறார்.முன்பு ஓனஸ் அலாகால்ஸ் மற்றும் யகனேஸ் என்று அழைக்கப்பட்டனர்…”

செல்க்நம் ? [ Selk’nam? ]

“ஆமாம் அது செல்க்நம். ஒரு வரியிருக்கிறது.நிலத்தின் நெருப்பு வெளியேறிக் கொண்டிருக்கிறது.ஆசிரியர் Francisco Coloane.அவரைப் பற்றிக் கேள்விப் பட்டிருக்கிறீர்களா? யாரென்று தெரியுமா?”

சிலி எழுத்தாளர்?

மிகச்சிறந்த வரி.ஆனால் அவர் அன்பில்லாத வகை மனிதர். பொறுக்க முடி யாதவர். மோசமான எழுத்தாளரும் கூட”
Tierra del Fuego விற்கு எப்போதாவது போனதுண்டா?

“என்பேரன் கிறிஸ்டோபல் டோலோவுடன் அங்குபோயிருக்கிறேன்.அவனுக்குப் பதினெட்டு வயதிருக்கலாம்.வியப்பிற்குரிய சில வரிகளின் ஆசிரியர் அவன். ஒருமுறை அவன் பள்ளியின் முதல்வர் அவன் தாயை அவசரமாக அழைத் திருந்தார்.ஏன்?வருகைப் பதிவேட்டின் போது கிறிஸ்டோபல் பெயரை அழைத்தபோது அவன் பதில் சொல்லவில்லையாம்.”நான் அழைத்தபோது நீ ஏன் பதில் சொல்லவில்லை “?”என்று ஆசிரியை கேட்டாராம்.”நான் சொல்ல முடியாது.ஏனெனில் இனிமேல் என் பெயர் கிறிஸ்டோபல் இல்லை.இப்போது என் பெயர் ஹாம்லெட் “என்றானாம்.ஒரு நாள் அவன் இங்கு வந்தான்.” நான் ஹாம்லெட்”என்றேன். பதிலில்லை.” ஹாம்லெட் ,நான் உன்னை கூப்பிட்டுக் கொண்டேயிருக்கிறேன்.பதிலேயில்லையே”என்றேன். “என் பெயர் இனிமேல் ஹாம்லெட் இல்லை.என் பெயர் லேரட்ஸ் “என்றான்.அதற்குப் பிறகு நான் இலக்கியம் எழுதுவதை விட்டுவிட்டேன்.குழந்தைகள் சொல்லும் விஷயத்தை மட்டும் எழுதுகிறேன்”

இது நகைச்சுவை போலத் தெரியலாம். ஆனால் இல்லை.தனது பேரக் குழந் தைகள் அல்லது தன் வீட்டைப் பலகாலம் கவனித்து வந்த ரோசிட்டா அவந் தனோ சொல்வதைக் குறித்துக் கொண்டு எழுதுகிறார்;அல்லது தன்னைச் சந்திக்கிறவர்கள் சொல்வதை.அவைதான் எளிமையான கவிதைகளாக உருவா கின்றன.

“எனக்கு டோலோவின் வரிகள் பிடித்துள்ளது.நான் சொல்வது அடியூடு.. அடி யூடு. அது மீத்திறனான தன்முனைப்பல்ல. தன்முனைப்புமல்ல. மீத்திறனல்ல.. அடியூடு என்பதை எப்படிச் சொல்வீர்கள்?”

“அடையாளம்?

“ஆமாம்.அதுதான்.அடையாளம் என்று கூட சொல்லமுடியாது..ஆனால் கேளுங் கள்.ஊர்வன வகைக்கு நீங்கள் செல்ல வேண்டியதில்லை.பல நாடுகளில் ஊர் வன வகையேயில்லை.இந்தியாவிற்குப் போயிருக்கிறீர்களா? குழந்தைகள் கூட முதலைகள் போல இருப்பார்கள்.அங்கு மேற்கத்தியப் பார்வையில்லை. நான் பத்து தினங்கள் அங்கிருந்தேன்.எனக்கு மனுவின் சட்டங்கள் தெரியாது. எனக்கு மனுவின் விதிகள் தெரிந்திருந்தால் நான் அங்கு தங்கியிருப்பேன். ஏனெனில் மனுவின் விதிகளைத் தாண்டி எதுவுமில்லை.மனுவிதியின் கடைசி வரி இப்படி அமைகிறது ஏன் என்று ஒருவர் தன்னைக் கேட்டுக் கொள்ள வேண்டும்?இருப்பை விடத் தன்னைத் கீழ்ப்படுத்திக் கொள்வது எதுவுமில்லை”

அவர் அண்ணாந்து உத்தரத்தைப் பார்த்துவிட்டுத் தொடர்ந்தார்.” மனுவின் விதிகள் சொல்வது :மனிதனின் வாழ்வு இரண்டு மூன்று நிலைகளில்லை, நான்கு நிலைகளில்.பிரம்மசர்யம்,கிரகஸ்தம்,வானப்பிரஸ்தம்.வானப்பிரஸ்தம்.. அதன் பொருள் என்ன?முதல் பேரக்குழந்தை பிறந்தவுடன் மனிதன் உலக வாழ்விலிருந்து ஓய்வு பெறுகிறான்.உலகத்தைத் துறக்க வேண்டுமென்பது முதலில் பெண்ணைத் துறப்பது,பெண்ணில்லாத நிலை. குடும்பமில்லாத நிலை. பருப்பொருள் இல்லாத நிலை,புகழைத் தேடாத நிலை”

download

“நான்காவது பருவமென்பது?

ஓ.. நான்காவது பருவம்.சந்நியாசம்.இந்த பருவங்களைக் கடந்தவர்கள் இறக் கும் போது சன்மானம் பெறுவார்கள்.யார் கடக்கவில்லையோ அவர்கள் தண்ட னைக்குள்ளாவார்கள்.அவர்கள் கரப்பான் பூச்சியாகவோ எலியாகவோ மீண்டும் பிறப்பார்கள்.சன்னியாசிகள் மீண்டும் பிறக்க மாட்ட்டார்கள்.ஏனெனில் இருப்பை விட தன்னைக் கீழ்ப்படுத்திக் கொள்வது எதுவுமில்லை.மிகச் சிறந்த சன்மானமென்பது வரைபடத்திலிருந்து அகற்றப்படுவதுதான்.அதன் பிறகு இந்தியாவை விட்டு வெளியேறி லாக்ரூஸ்ஸ் வாருங்கள்”

“உங்கள் வீட்டின் தோற்றம் மிக அழகாக இருக்கிறது!”

“மோசமாயில்லை.இது இடையனின் [ huaso] பதில்.பொதுவாக வீட்டின் சொந்தக்காரரை அறிய வேண்டுமென்றால் நல்லதாக ஏதாவது சொல்ல வேண்டும். அவர் பதிலுக்கு வழக்கமாக என்ன சொல்வார்?”ஆமாம்.மிக அழகாக இருக்கிறது. ஆனால் மாடியிலிருந்து பார்த்தால் இன்னும் அழகாக இருக்கும் என்பார். “இது மோசமாயில்லை “என்று இடையன் சொல்வான். ஹைனாவின் கதையை உங்களுக்குச் சொல்லியிருக்கிறேனா?மலைகளில் இருக்கும் காட்டுப் பூனை”
நான் காட்டுகிறேன்” பர்ரா பால்கனியின் கதவைத் திறந்து காட்டுகிறார். பின்புறத் தோட்டம் தெரிகிறது.” என் தோட்டமுறை மிக எளிமையானது.

எதையும் தொடாத உள்ளடக்கம் அதனுடையது.எல்லாமும் கிளைகளாலும், செடிகளாலும் நிரம்பியிருக்கிறது.ஆங்கிலேயர்கள் இப்படித்தான் வைப்பார் கள்.இதற்கு மாறாக ஸ்பானியர்கள்”இங்கு ஒரு தோட்டத்தை உருவாக்கப் போகிறோம்”என்பார்கள்.இயற்கையின் அற்புதத்தை நீக்கிவிட்டு சிறுபாதை களை உருவாக்குவார்கள். அங்கு தெரியும் ஹைனாவைப் பாருங்கள்.மூர்க்கம், பகைமை,நம்பிக்கையின்மை என்று எல்லாம் உடையவளாக அவள் இருந்த தால் நெருக்கமாக வராமலிருந்தாள்.ஆனால் ஒருநாள் நான் அவளுடைய நண்பன் என்று முடிவு செய்து,எனக்கு மிக அருகில் வந்தாள் .நான் அவளைத் தொட முடிந்தது.அடுத்தநாள் அவள் இறந்து போனாள்.நான் தொட்டது அவ ளைத் தொந்தரவுக்குள்ளாகியது.தான் கற்பழிக்கப்பட்டதாக நினைத்தாள். நாங் கள் அவளுக்கு இறுதிக்கடன்கள் செய்தோம்.அவள் அங்கு புதைக்கப்பட்டிருக்கி றாள்.” அவர் நிலத்தின் ஒரு பகுதியைக் காட்டினார். நெருக்கமாக. நம்பிக்கை யாக உலகின் உள்பகுதிக்குப் போவதால் உண்டாகும் அபாயங்களை எச்சரிப்பது போல.

Buenos Aires சென்றிருக்கிறீர்களா?

“நான் Buenos Aires எத்தனை முறை சென்றிருக்கிறேன் என்று எனக்குத் தெரி யாது.ஆனால் எப்போதும் அதிர்ஷ்டமற்றவனாகவே இருந்திருக்கிறேன்.ஒரே ஒரு முறை அதிர்ஷ்டம் என் பக்கமிருந்தது.ஒரு புத்தகக் கடைக்குப் போயி ருந்தேன்.குவியல் போலப் புத்தகங்களை எடுத்தேன்.அவற்றிற்கு எவ்வளவு பணம் தரவேண்டுமென்று கேட்டபோது “எதுவும் தரவேண்டாம். நிக்கனோர் பர்ராவிடம் எப்படி பணம் கேட்கமுடியும்?”என்று பதில் தந்தார்கள்.ஒரு முறை Borges இடம் சிலியன் கவிதைகள் பற்றிய அவரது அபிபிராயத்தைக் கேட்ட னர். ”சிலியன் கவிதையா?அது என்ன?”என்று பதில் தந்தவர். நிகானோர் பர்ராவைப் பற்றிக் கேட்ட போது” மோசமான அந்தப் பெயரில் ஒரு கவிஞன் இருக்கமுடியாது “என்றார்.

“உங்களின் Complete Works திருப்தி தருவதாக உள்ளதா?”

“எனக்கு வியப்பாக இருக்கிறது.நான் அந்தக் கவிதைகளைப் படிக்கிறேன்.அதன் படைப்பாளியாக என்னை உணரவில்லை.நான் எதனுடைய ஆசிரியராகவும் என்னை நினைக்கவில்லை.ஏனெனில் நான்காற்றில் மீன் பிடிப்பவனாகவே இருந்திருக்கிறேன்.அவர்கள்ஆப்படித்தான் சொன்னார்கள;”காற்றில் கலந்த பொருட்கள்” மென்மையான வெளிச்சத்தில் பைனுக்கும்[ pines ]கடலுக்கும் இடையில் கருங்காரை மென்மையாக நழுவுகிறது. “அது மிக அழகு. இல்லையா?”

நீங்கள் வாழவேண்டும் என்ற விருப்பத்தை ஏற்படுத்துவது?”
அல்லது,” மாறாக சாகும் விருப்பத்தை ஏற்படுத்துவது.” தூங்கும் விலங்கின் அமைதியான சுவாசம் மாலை நேரத்தில். அவர்களால் எல்லாவற்ரையும் செய்ய முடிந்த்து.இந்தச் சிக்கலைத் தீர்க்கமுடியவில்லை”

“என்ன சிக்கல்?”

“இறப்பு என்னும் சிக்கல்.அவர்கள் மற்ற சிக்கல்களைத் தீர்த்து விட்டனர்.ஆனால் அவர்கள் ஏன் அதில் கவனம் காட்டக் கூடாது?”

எதிர்க்கவிதைகள் –பர்ராவின் பார்வை

கவிதைகளும் ,எதிர்க் கவிதைகளும் – நகைப்பிற்கிடமான நவீன வாழ்க்கை யின் காரணமற்ற போக்குகளை நகைச்சுவை பாணியில் மிகத் தெளிவான மொழியில் விளக்குவதாக அமைந்தன. எதிர்க்கவிதை என்பது- தன்னையும் ,மனிதத்தையும் வேடிக்கைக்குள்ளாக்கிக் கொண்டு கவிஞன் நகைச்சுவை, முரண்,கேலி ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்துவது,கவிஞன் அங்கு பாடுவதில்லை ஆனால் கதை சொல்கிறான்—அதுதான் எதிர்க் கவிதை எதிர்க்கவிதையின் உத்தி என்பது அவரைப் பொறுத்தவரை சிரிப்பும் கண்ணீரும்- தான்

“நான் கவிதையை எப்போதும் சொற்பொழிவு மேடையில் பேசும் பாதிரியின் குரலோடு தொடர்பு படுத்துகிறேன். மனிதர்கள் பேசுகிறபோது கவிஞர்கள் இசைக்கின்றனர் “”பறவைகள் பாடிக் கொண்டிருக்கட்டும்”என்று ஒருமுறை சொன்னார்.

வாசகனுடனான உறவைப் பற்றிச் சொல்லும் போது ”நகைச்சுவை தொடர்பை எளிமைப்படுத்துகிறது.நீங்கள் நகைச்சுவை உணர்வை இழக்கும்போது உங்கள் கைத்துப்பாக்கியை ஏந்தத் தொடங்குபவராகிறீர்கள் என்பது உங்களுக்கு நினைவிருக்கட்டும்” என்கிறார்.

சில கவிதைகள்;

சோதனை
எதிர்க்கவிஞன் என்பவன் யார்?
சவப்பெட்டியையும் அஸ்திப் பேழையையும் கையாள்பவனா?
தன்னைப் பற்றி நிச்சயமாக அறியாத ஒரு படைத்தளபதியா?
எதையும் நம்பாத ஒரு பூசாரியா?
எதையும் வேடிக்கையாக ,முதுமையையும் சாவையும் கூட
வினோதமாகப் பார்க்கும் நோக்குதையவனா?
உங்களால் நம்பமுடியாத ஒரு பேச்சாளனா?
பாறையின் முகட்டிலான ஒரு நாட்டியக் கலைஞனா?
எல்லோரையும் நேசிக்கும் ஒரு தற்பூசனைவாதியா?
நாற்காலியில் உறங்கும் ஒரு கவிஞனா?
ஒரு நவீனகால ரசவாதியா?
ஒரு வெளியறிவற்ற புரட்சியாளனா?
ஒரு சிறிய முதலாளித்துவனா?
ஒரு போலியானவன்?
ஒரு கடவுள்?
ஓர் அப்பாவி மனிதன்?
சைல் சான்டிக்கோவின் விவசாயி?
சரியான பதிலில் அடிக்கோடிடவும்
எதிர்க்கவிதை என்பதென்ன?
தேநீர் கோப்பையிலிருக்கும் கொந்தளிப்பா?
பாறையின் மேலிருக்கும் ஒரு பனித்துளியா?
தந்தை சால்வட்டிரா நம்புவது போல
தட்டில் குவிக்கப்படும் மனிதக் கழிவின் குவியலா?
பொய்க்காத ஒரு கண்ணாடியா?
எழுத்தாளர் சங்கத்தலைவரின் முகத்தில் விழும் ஓர் அறையா?
(கடவுள் அவரைக் காப்பாற்றட்டும்)
இளங்கவிஞர்களுக்கு ஓர் எச்சரிக்கையா?
உந்துதலில் இயங்கும் சவப்பெட்டியா?
வட்டத்தின் மையத்திலிருந்து தள்ளப்படும் ஒரு சவப்பெட்டியா?
மண்ணெண்ணையில் இயங்கும் சவப்பெட்டியா?
பிணமின்றி இருக்கும் இறுதிச்சடங்கு இடமா?
சரியான பதிலில் எக்ஸ் குறியிடுங்கள்.
கடவுளின் பிரார்த்தனை
சொர்க்கத்திலிருக்கும் எங்கள் பிதாவுக்கு
பலவிதமான பிரச்னைகள்.
தனது புருவ நெரிப்புகளுடன்
அவர் சாதாரண மனிதர்தான்.
எங்களைப் பற்றி அதிகம் கவலைப்பட வேண்டாம்.
உங்களிடத்தை சரியாக வைக்க முடியவில்லையென்று
நீங்கள் வருந்துவது எங்களுக்குத் தெரியும்.
நீங்கள் உருவாக்கும் ஒவ்வொன்றையும்
சாத்தான் அழித்து உங்கள் அமைதியைக் குலைக்கும் என்றறிவோம்
அது உங்களைப் பார்த்துச் சிரிக்கும்
ஆனால் நாங்கள் உங்களுடன் அழுகிறோம்.
பிதாவே கேடான தேவதைகளால்
சூழப்பட்டு உள்ளீர்கள்
உண்மையில்
எங்களுக்காக அதிகம் துன்புற வேண்டியதில்லை
கடவுளர்கள் பிழைசெய்யாதவர்களில்லை என்பதை
நாங்கள் அனைவரையும் மன்னிப்போம்

உண்மையில்
எங்களுக்காக அதிகம் துன்புற வேண்டியதில்லை
கடவுளர்கள் பிழைசெய்யாதவர்களில்லை என்பதைக் கருத்திலிறுத்துங்கள்
நாங்கள் அனைவரையும் மன்னிப்போம்.
ஆரவாரக் கூச்சல் [ Lullabaloo]
பூங்காவில் ஒருநாள்
நான் நடந்து கொண்டிருந்த போது
ஒரு தேவதையைச் சந்திக்க நேர்ந்த்து.
கைகுலுக்க முயன்றபோது
தேவதை தன் காலைக் கொடுத்தது.
நீ ஓர் அற்பமான அன்னம் போல
உணர்ச்சியற்ற கடப்பாரை போல
பருத்த ஒரு வாத்துபோல
அழகற்று உன்னைப் போல என்று சொல்ல
தேவதை வாளால் வெட்ட முயன்றது.
நீ உன் வழியில் செல்
உன் நாள் நன்றாக இருக்கட்டும்
கார் மோதி இறந்து போ
ரயில் அடித்து ஒழி
இதுதான் தேவதையின் கதை முடிவு

உதவி
“எப்படி நான் இங்கு வந்தேனென்று தெரியவில்லை;
என் தொப்பி என் வலதுகையிலிருந்தது
நீங்கள் விரும்பியதுபோல் நான் மகிழ்ச்சியாக ஓடிக்கொண்டிருந்தேன்
என்னை சந்தோஷப் பித்தனாக்கிக் கொண்டிருக்கும்
மின்னுகிற ஒரு பட்டாம்பூச்சியைப் பின்தொடர்ந்தபடி.

திடீரென்று வேகம்! நான் இடறினேன்
தோட்டத்திற்கு என்ன ஆனதென்று எனக்குத் தெரியவில்லை
முழுவதும் துண்டுகளாகிப் போனது.
என் மூக்கிலும் வாயிலும் இரத்தம் கசிந்தது.
என்ன நடக்கிறதென்று நிஜமாகவே எனக்குத் தெரியவில்லை
எனக்கு ஏதாவது உதவி செய்யுங்கள்
அல்லது என் தலையை குண்டால் கொய்யுங்கள்.
ரோசிட்டா அவென்தனோ [ Rosita Avendaño ]
“அவர்கள் என்னைப் பள்ளிக்கு அனுப்ப முயன்றனர்
அங்கு நோயாளிக் குழந்தைகள்
ஆனால் என்னால் அவர்களைப் பொறுக்க முடியாது
ஏனெனில் நான் நோயாளிச் சிறுமியில்லை
என்னால் தெளிவாகப் பேசமுடியாது
ஆனால் நான் நோயாளிப் பெண்ணில்லை”
எதிர்க் கவிதை
மிகத் தாமதமாவதற்கு முன்பே
உலகின்
முதலாளிகளும் சமதர்மவாதிகளும் இணைந்துவிடுகின்றனர்.

••

இந்த வகையான கவிதைகள் அரசியல் நடுவுநிலை தவறாத பாங்குடைய வையாக அமைவதால் அவரை கேட்டிற்கு ஆட்படுத்த முடியாத சுயாதீன மானவர் என்று பர்ராவை Chilean poet Raul Zurita, குறிப்பிடுகிறார்.

•••

நன்றி: Searching for Nicanor என்ற தலைப்பில் இப்பேட்டி Berfrois இணைய
இதழில் November 3, 2014 இடம் பெற்றுள்ளது.

•••••

கே.ஸ்டாலின் கவிதைகள்

images

#

அப்பாவை உணர்தல்.

மயங்கிச் சரியும் இவ்வந்தி
சிறுவனாக அப்பாவிற்கென
சிகரெட் வாங்கி வந்த
மாலையை நினைவூட்டுகிறது.
வெண்தாளில் சுற்றப்பட்ட
புகையிலைச் சுருள்களென
இன்றைய மதியம்
இம்மாலைக்குள் பொதிகிறது.
இன்னும் சற்று என்னை
நெருங்கி வருவீர்களெனில்
அன்றென் பிஞ்சு உள்ளங்கையின் வியர்வை
கசகசப்பில் ஊறிய புகையிலையின் கார நெடியை
நீங்கள் உணரக்கூடும்.
இதோ தலைக்கு மேலே
நகர்ந்து கொண்டிருக்கும்
இவ்வெண் மேகம்
அப்பாவின் தொண்டைவழி
பிரசவமானதாயிருக்கலாம்.
அப்பாவிற்கென சிகெரெட்டும்
மதுப்புட்டிகளும் வாங்கி வர
சபிக்கப்பட்ட சிறுவர்கள் வழியே
இன்றென் தந்தையை உணர்கிறேன்.

#

நித்தியமானவர்கள்
ஆறு ரன்களுக்காக
பந்தை மேலே தூக்கி பாண்ட்யா
வான் நோக்கும்
அச்சிறு கணத்தில்
தொலைக்காட்சியின் திரையில்
தோன்றி மறைவது
இளம் வயதில் பலா மரமொன்றில்
தூக்கிட்டு இறந்த
எங்கள் குழுவின் கஜேந்திரன்.

நேர் வகிடு முடிந்து
பின்னல் ஆரம்பிக்கும்
சரியான இடைவெளியில்
ஒற்றை ரோஜாவை சூடியிருக்கும்
முன் இருக்கை பெண்மணி
திரும்பி முகம் காட்டாதவரை
பிரசவத்தின்போது இறந்து போன
எனது அத்தையேதான்.

அந்த வங்கியின் பணம்செலுத்தும்
அறை முன்பு கை நுழைக்கும்
சிறிய கம்பி சட்டகத்தின் வழியே
அவ்வப்போது குனிந்து
வாடிக்கையாளர்களுக்கு
பதிலுரைக்கும் அந்த யுவதிக்கு
அச்சு அசல் சில்க் ஸ்மிதாவின் கண்கள்.

உறவினர் வீடுகளில்
தோசைக்கு ரசம் ஊற்றி
சாப்பிடும் அனைவருமே
பால் பேதமின்றி
விபத்தில் இறந்த
எனது சகோதரனே.

கூட்டத்தினிடையில்
“மாமோய்…நீ எங்க இருக்க”
என்ற அழைப்பொலியுடன்
அலறும் தொலைபேசிகளை எடுக்க
தலையில் சுமந்திருக்கும் செங்கற்களை
அப்படியே போட்டுவிட்டு
தொலைவிலிருக்கும்
சட்டைப்பையை நோக்கி ஓடி வருவது எங்கள் வீட்டில்
சித்தாளாயிருந்து
சென்ற மாதம் சிதையேறிய
முருகனேதான்.

இறந்தவர்கள் எல்லோரும்
இருந்து கொண்டேதான்
இருக்கிறார்கள்
எந்நேரமும் யார் வழியாகவேனும்
வெளிப்பட்டுவிடக்கூடிய
சாத்தியங்களுடன்.

•••
இந்நள்ளிரவில்
சோடியம் விளக்கொளியில்
தடித்த கம்பியொன்றை
சிறு சிறு கம்பிகளால்
இணைத்து
கட்டிக்கொண்டிருக்கிறான்
மேம்பாலத்தின்
கட்டிடத்தொழிலாளி.
பின்னாளில்
விழித்த இவனது இரவுகளை
நசுக்கி விரையும்
சொகுசுப் பேருந்தின்
நடு இருக்கையில்
இளையராஜாவின்
மென்னிசைக்கு
அன்னையின் மடியில்
ஆழ்ந்துறங்கும்
சிறு குழந்தையின்
மூடிய இமைகளில்
உறைந்திருக்கும்
இவனது இழந்த
இன்றைய உறக்கம்.

#

வாழ்வெனும் ஈசல்

மழைக்கால முன்னிரவின்
பேருந்து நிலைய காத்திருப்பில் காணக்கிடைத்தது
மின் விளக்குகளை சூழும்
ஈசல் கூட்டங்களை
பக்கத்தில் புகைத்துக் கொண்டிருப்பவன் பொருட்டில்லையென
பொரியுடன் தாத்தா என்றோ கலந்து கொடுத்த
வறுத்த ஈசலின் மணம்
நாசி நிறைத்தது
ஒற்றை தீப்பந்தத்தால் கவரப்பட்டு எங்களுக்கு உணவாகிப்போனதும்
இதோ இங்கே வாகனங்களின் முகப்பு விளக்கில் மோதி நசுங்கி
மரித்துக்கொண்டிருக்கும் ஈசலும் ஒரே ஈசல் அல்ல
மனம் இன்னமும் ஈசல் குழியில் புதையுண்டிருக்க
அதன் இறகினும் மெல்லிய
இதயம் கொண்டு நகர வாழ்வெனும் காததூரத்தை கடக்க எத்தனிக்கும்
நானும் ஒரே நானல்ல
என்பதைப்போல.

•••

வெங்கடேஷ் கவிதைகளைப் பற்றிய முன்னுரை / சிபிச்செல்வன்

ஆர்.வெங்கடேஷ்

ஆர்.வெங்கடேஷ்

எளிய கவிதைகளை எழுதுவதுதான் கடினம். எளிமைபோல எழுதுவது நிறைய பேருக்கு சாத்தியம். ஆனால் அவை எல்லாம் கவிதை என்ற வடிவில்தான் இருக்கும்.மாறாக அதில் உயிர் இருக்காது.

தமிழில் எழுதப்படுகிற பெரும்பாலான கவிதைகள் இந்த வரையறைக்குள்தான் அடங்கிவிடுகின்றன. எளிமையாக இருப்பதெல்லாம் கவிதை அல்ல . இந்தப் புரிதல் கவிதை எழுதுகிற பெரும்பாலானவர்களுக்கு இல்லை. அவர்கள் எழுதுவதெல்லாம் கவிதைதான் என்ற மயக்கத்தில் இருந்துவிடுகிறார்கள்.

இதற்கு அவர்களின் நண்பர்கள் அல்லது அவர்களுடைய குழுவினரின் மேலதிகமான பாராட்டுகளும் அதை நம்பிவிடுகிற கவிஞர்களின் இயல்புகளுமே தமிழில் மோசமான கவிதைகளின் , கவிஞர்களின் எண்ணிக்கைக்குக் காரணங்கள்.

மற்ற மொழிகளின் கவிதைகளுக்கு இல்லாத , கவிஞர்களுக்கு இல்லாத சவால் தமிழ் கவிஞர்களுக்கு உண்டு. அது தமிழ்க் கவிதையின் வரலாறுதான். இரண்டாயிரம் வருட கவிதையின் வரலாறு. சங்க கவிதைகளின் காலத்திலிருந்து இன்றைய கவிதை வரை நீண்ட நெடிய பாரம்பர்யம் கொண்டது தமிழ்க் கவிதை.
தமிழ்க் கவிதையின் பாரம்பர்யம் தெரிந்து கவிதை எழுதுகிற கவிஞர்களுக்குத் தமிழ்க் கவிதையின் வடிவங்களும் தமிழ்க் கவிதையின் போக்குகளும் மாற்றங்களும் தெளிவாகப் புரிந்துவிடும். மற்ற மொழிகளில் இல்லாத நெடிய வரலாறே தமிழ்க் கவிதையின் இத்தனை வடிவங்களுக்கும் பெயர்களுக்கும் காரணங்கள்.

ஆம் கவிதைக்கு ஒவ்வொரு காலத்திலும் ஒரு பெயர் இருந்திருக்கின்றன. ஒரு வசதிக்காக மரபுக் கவிதை ( செய்யுள் ) புதுக்கவிதை என இரண்டாக பிரித்தாலும் அது ஒரு வசதிக்காக தானேயொழிய மற்றபடி புதுக்கவிதை , பழைய கவிதை ( மரபுக் கவிதை ) என்பதெல்லாம் கிடையாது. கவிதையை எந்தப் பெயரில் சுட்டினாலும் எழுதினாலும் பேசினாலும் பொதுவாக அவை கவிதைதான்.
குறுந்தொகையில் இருக்கிற ஒரு பாடல் அல்லது கவிதை அல்லது பாட்டு இதில் எந்தப் பெயரைச் சுட்டி நாம் வசதிக்காக அழைத்தாலும் அது படிக்கும்போது நம்மோடு அனுபவத்திற்கு இயைந்து போகிறதோ அதை நாம் கவிதை என சொல்கிறோம்.

தமிழ்க்கவிதையின் நீண்ட பாரம்பர்யத்தை உணர்கிற பெரும்பாலானவர்களுக்குக் கவிதை எழுதுவதற்கே தயங்குவார்கள். அவ்வளவு வகைகளை நமது முன்னோடி கவிஞர்கள் செய்துவிட்டுப் போயிருக்கிறார்கள் என்பது நமது முன்னால் இருக்கிற நிதர்சனமான உண்மை. இந்த உண்மையை அறிந்துகொண்டு நமது கவிதைகளின் சவால்களை மீறி கவிதையைப் படைக்கிற வலிமையைக் கவிஞன் கொண்டிருக்க வேண்டும்.

தமிழ்ப்புதுக்கவிஞரான ஞானக்கூத்தனைத் தன் ஆதர்சமாகக் கொண்டிருக்கிற துளசி என்கிற ஆர்.வெங்கடேஷ் தன் கவிதைகளைக் கடந்த மூன்ற தசாப்தங்களாக எழுதிக்கொண்டிருக்கிறார், இது இவரின் இரண்டாவது கவிதை தொகுப்பு.அவருடைய நீண்ட கால நகர வாசம் அவரை நகரவாசியின் மனோபாவத்திற்குக் கொண்டு செலுத்தியிருக்கிறது.

துளசியின் கவிதைகள் எல்லாமே நகர அனுபவங்களையே சார்ந்து எழுதப்பட்டுள்ளன. அவற்றை ஒரு வசதி கருதி சில வகைகளாகப் பிரித்துக்கொள்ளலாம்.

குழந்தைகள் பருவத்தினைப் பற்றியது. நடுத்தர வயது அல்லது விடலைப் பருவத்திற்கானது. மற்றொன்று முதியவர்களின் மனநிலையைப் பற்றியதாக இருக்கின்றன. பெரும்பாலான கவிதைகள் இந்த மூன்று வகைகளில் அடங்கிவிடுகின்றன.

இவற்றில் குழந்தைகள் பற்றியோ அல்லது குழந்தைகளுக்கு சமர்ப்பணம் செய்திருக்கிற கவிதைகளும் குறிப்பிட்டுச் சொல்லக் கூடியவனவாக இருக்கின்றன. இயற்கை என்ற கவிதையை இந்த வகையில் சிறப்பானதாகச் சொல்லலாம்.
அதேபோல நீண்ட கவிதைகளின் மீது இவருக்கு ஆர்வமிருக்கிறது. அதில் பெரும்பாலான கவிதைகளில் எண்களிட்டு எழுதப்பட்டுள்ளன.

அந்த எண்களில் குறிக்கப்பட்டுள்ள சில அனுபவங்கள் நமது வாசக மனதோடு நல்ல அனுபவங்களாக மாறிகிற வலிமையைப் பெற்றுள்ளன.

விலங்குகளைப் பற்றி, பறவைகளைப் பற்றி துளசி எழுதியிருக்கிற கவிதைகளிலும் இவரின் நுட்பமான பார்வைகள் கவிதைகளாக உருமாறி வாசகனுக்கு நல்ல அனுபவங்களாகியுள்ளன. இதற்கு உதாரணமாக பூனை மற்றும் யானை கவிதைகளைச் சொல்லலாம். அக்கவிதைகளை இங்கே ஒருமுறை சொல்ல நான் விரும்பவில்லை.தொகுப்பிற்குள் நீங்களே வாசித்து உணர்ந்துகொள்ளலாம்.

நகரத்தின் இன்னொரு இயல்பான போக்குவரத்து சாதனங்களைப் பற்றிய இவரின் கவிதைகளும் இத்தொகுப்பில் உள்ளன. பேருந்து பயணத்தைப் பற்றிய கவிதைகளும் அந்த அனுபவங்கள் முயன்றால் உங்களுடையதாகவும் மாற வாய்ப்புள்ளன.
அலுவலகங்கள் அவற்றின் இயக்கங்களைப் பற்றிய அனுபவங்களும் எழுதப்பட்டுள்ளன.கணிணிகள் மற்றும் பைல்கள் , மேஜைகள் பற்றியும் இவரின் கவிதைகளில் பரவலாக இடம் பிடித்துள்ளன.

கடந்த மூன்று தசாப்தங்களாகத் துளசி எழுதிய கவிதைகளின் இரண்டாவது தொகுப்பாக இங்கே தொகுக்கப்பட்டுள்ள இக்கவிதைகள் திட்டமிட்டு வலிந்து எழுதப்பட்டவையல்ல. என்றாலும் அந்தந்தக் காலத்தில் தொகுப்பாக வெளிவந்திருந்தால் வாசகர்களுக்கு இன்னும் எளிதாக சென்றடைந்திருக்கும் என்பதே உண்மை.

கவிதையைவிட வெங்கடேஷ் என்ற பெயரில் உரைநடையைதான் இவர் அதிகமானதாக எழுதி வந்திருக்கிறார். நாவல் சிறுகதை கட்டுரை என பல்வேறு வடிவங்களிலும் இயங்கி வந்துள்ள இவருக்கு இது இரண்டாவது கவிதை தொகுப்பு என்பது கொஞ்சம் குறைவாகதான் படுகிறது.

உரைநடையில் நிறைய எழுதியிருக்கிறதாலேயே இந்தக் கவிதைகளிலும் நிறைய சிறுகதை வடிவங்களில் கதை சொல்லும்பாணி கவிதைகளை முயற்சித்துள்ளார். அந்த முயற்சிகள் எப்படியுள்ளன என்பதை நீங்களே வாசித்து ஒரு முடிவிற்கு வர இக்கவிதை தொகுப்பைப் பரிந்துரை செய்கிறேன்.

துளசி நிறைய நல்ல கவிதைகளை எழுத வேண்டும் என வாழ்த்துகிறேன்.

05 / 11 / 2017
சேலம்
சிபிச்செல்வன்

ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளரின் வாக்குமூலம் – லதா ராமகிருஷ்ணன்

download (21)

வணக்கம். அமெரிக்க எழுத்தாளர் JACK LONDON எழுதிய A PIECE OF STEAK என்ற சிறுகதை (குறுநாவல் என்றும் சொல்லலாம்) என் மொழிபெயர்ப்பில் புதுப்புனல் வெளியீடாக விரைவில் பிரசுரமாக உள்ளது. பல வருடங்களுக்கு முன்பு இந்தக் கதையை கவிஞர் வைதீஸ்வரன் கொடுத்து என்னை மொழிபெயர்க்கச் சொன்னார். மொழிபெயர்த்து முடித்து ஒரு சிற்றிதழாளரிடம் அனுப்பிவைத்தேன். அது வெளியாகவேயில்லை. அதற்குப் பின், வீடு மாற்றும்போது தொலைந்துவிட்டது என்று அந்த இதழின் ஆசிரியர்─உரிமையாளரிடமிருந்து தகவல் தெரிவிக்கப்பட்டது. என் மொழிபெயர்ப்புப் பகுதியை நகலெடுத்துவைக்கவில்லை. இப்போது மீண்டும் மொழிபெயர்த்து முடித்தேன். ஒருவகையில் இதுவும் நன்மைக்கே என்று தோன்றுகிறது.

குத்துச்சண்டைக் களத்தில் சாம்பியனாக விளங்கிய ஒருவர், அந்த நாட்கள் போய்விட்ட நிலையில், அந்த இளமை போய்விட்ட நிலையில், இன்று பந்தயத்தில் தோற்போம் என்று நிச்சயமாகத் தெரிந்தும் தோற்பவனுக்குக் கிடைக்கும் சிறு தொகைக்காக குத்துச்சண்டைப் பந்தயத்தில் கலந்துகொள்வார். பந்தயத்தின் போதும், அதற்கு முன்பும் பின்பும் அந்த குத்துச்சண்டை வீரரின் மனவோட்டத்தை பிரதிபலிக்கும் கதை இது. இதைப் படித்தபோதும், மொழிபெயர்த்தபோதும் எனக்குப் பிடிபடாத பல வாழ்க்கைத்தத்துவங்களை கதையிலிருந்து கவிஞர் வைதீஸ்வரன் அடையாளங்காட்டியபோது பிரமிப்பாக இருந்தது.

வரவிருக்கும் இந்தச் சிறு மொழிபெயர்ப்பு நூலுக்கு நான் எழுதியுள்ள சிறு ‘என்னுரை’ இது. வழக்கமாக ‘சொல்லவேண்டிய சில’ என்று தலைப்பிடுவது வழக்கம். ஒரு மொழிபெயர்ப் பாளரின் வாக்குமூலம் என்றும் இதைச் சொல்லலாம் என்று தோன்றுகிறது.

1980களில் அநாமிகா என்ற பெயரில் சிறுகதைகளும், ரிஷி என்ற பெயரில் கவிதைகளும், ல.ரா என்ற பெயரில் கட்டுரைகளும் எழுத ஆரம்பித்தவள் தற்செயலாகத்தான் மொழிபெயர்ப்பாளராக மாறினேன். நான் ஆங்கில இலக்கிய படித்திருந்ததும் இலக்கிய ரசனை கொஞ்சம் இருப்பதாக அடையாளங்காணப்பட்டதும் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். நான் பணி செய்துவந்த அலுவலகத்தில் சமூகப் பிரக்ஞை மிக்க தொழிற்சங்கத்தினர் புதிதாகப் பணிக்கு சேருபவர்களில் சிந்திக்கத் தெரிந்தவர்களை, எழுத்தாற்றல் மிக்கவர்களை எல்லாம் எளிதில் அடையாளங்கண்டுவிடுவார்கள். அவர்களிடம் தாம் நம்பும் சித்தாந்தங்களி னூடாய் சமூகப் பிரக்ஞையை விதைக்கத் தொடங்குவார்கள். நட்பு பாராட்டுவார்கள். அதே சமயம், அவர்களுடைய சிந்தனைப்போக்கிலிருந்து சற்றே விலகி சிந்தித்தால் உடனே ‘அமெரிக்க அடிவருடி’ என்ற பட்டம் கிடைத்துவிடும்! அப்படி ஆத்மார்த்தமாகவே நம்புகிறார்களா, அல்லது ஆளை ஒடுக்கும் ஆயுதமாக அந்த அடைமொழியைப் பயன்படுத்து கிறார்களா என்பது இன்றுவரை தொடரும் கேள்வி. அதையெல்லாம் மீறி நட்பு பாராட்டு வதும் அக்கறை காட்டுவதும் இயல்பாக நடந்துகொண்டிருக்கும்.

1990களில் பாட்னாவில் பெண்களுக்காக நடத்தப்பட்ட மாநாட்டில் பார்வையாளராக பங்கேற்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. மொழிபெயர்ப்பின் தேவையை உணரச்செய்த தருணங்களில் அதுவும் ஒன்று. பெண் முன்னேற்றத்திற்காகக் களப்பணியாற்றிவரும் எழுத்தறிவற்ற பெண்கள் தங்கள் அனுபவங்களை இந்தியிலும் தமிழிலும் மலையாளத்திலும் கன்னடத்திலும் எடுத்துச்சொல்ல அவற்றை சம்பந்தப்பட்ட பிராந்திய மொழிகளும் இந்தியும் ஆங்கிலமும் தெரிந்தவர்கள் அமர்வுகளின் இடைவேளைகளின் போது மொழிபெயர்த்து (முக்கியமாக சாராம்சத்தை எளிய மொழிவழக்கில்) மற்றவர்களுக்கு எடுத்துரைக்கவேண்டும். அங்குதான் மொழிபெயர்ப்பின் சமூகரீதியான பயனைப் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. (அத்தகைய மொழிபெயர்ப்புப் பணியே அதிகாரத்தைக் கையிலெடுத்துக் கொள்வதாகச் சிலரிடம் செயல்படுவதையும் பின்னர் பலமுறை பார்க்க நேர்ந்திருக்கிறது.)

இலக்கியத்திலும் அப்படித்தான். நான் மதிக்கும் நட்பினர் தமிழில் அறிமுகப்படுத்தப்பட வேண்டிய எழுத்தாக்கங்களாக, புனைவு─–புனைவல்லாதது என இரண்டு பிரிவிலும் தருவதை அவர்கள் கேட்டுக்கொண்டதற்கிணங்க நான் தமிழில் மொழிபெயர்த்துத் தர ஆரம்பித்தேன். எழுத்தாளர்கள் கோபிகிருஷ்ணனும் ஸஃபியும் ANTI-PSYCHIATRYஐப் பற்றி என்னிடம் கொடுத்த மொழிபெயர்ப்புப் பிரதிகளை மொழிபெயர்த்துக் கொடுத்திருக்கிறேன். அவர்கள் மூலம்தான், அவர்கள் தந்த பிரதிகளின் மூலம்தான் உளவியல் சார்ந்த விஷயங்கள், அரசியலை நான் தெரிந்துகொண்டேன்.

அப்படித்தான், சில நண்பர்கள் மூலம் உலக இலக்கியப் படைப்புகள், போக்குகள் சிலவும் அறிமுகமாயின. அப்படி ஒருவர் மூலம் அறியக் கிடைத்த உலகத்தரமான படைப்பை இன்னொருவர் மொழிபெயர்க்கச் சொல்லும்போது அதை ஆர்வத்துடன் செய்திருக்கிறேன். ஆனால் அப்படிச் செய்தது முதலில் அந்தப் படைப்பாளியை எனக்கு அறிமுகப்படுத்திய நட்பினருக்கு உவப்பாக இருப்பதில்லை என்பதை (சம்பந்தப்பட்ட படைப்பை, படைப்பாளியைப் பற்றி அவர்களால் எழுதப்படும் கட்டுரைகளில் என் மொழிபெயர்ப்பைப் பற்றி எந்தக் குறிப்பும் இருக்காது!) போகப்போகப் புரிந்துகொள்ள நேர்ந்திருக்கிறது.

ஒரு படைப்பாளியின் படைப்புவெளியை முழுவதும் வாசித்து அறிந்திருந்தால் மட்டுமே அந்தப் படைப்பாளியின் எழுத்தாக்கங்களை செம்மையாகமொழிபெயர்க்க முடியும் என்ற கருத்து சிலரால் முன்வைக்கப்படும்போது, ‘அப்படியெனில் என்னிடம் ஏன் அந்த மொழிபெயர்ப்புப் பணியைத் தந்தார்கள், அந்த உலகத்தரமான படைப்பாளியை முழுவதுமாக நான் வாசித்திருப்பதான பாவனையை நான் கைக்கொள்ளவேண்டும், கைக்கொள்வேன் என்று எதிர்பார்த்தார்களா அல்லது என்னை sort of errand boy(or girl, to be more precise!) என்ற ரீதியில் மட்டுமே பணித்தார்களா என்ற கேள்வி எழுவதைத் தவிர்க்கமுடியவில்லை.

சிலர் தாங்கள் அறிமுகப்படுத்தும் உலகத்தரம் வாய்ந்த படைப்புகள், படைப்பாளிகள் மேல் அத்தனை உடைமையுணர்வோடு நடந்துகொள்வதையும் பார்த்திருக்கிறேன்.

வேறு சிலர் அந்நியமொழியிலிருந்து நேரடியாக தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்படும்போது மட்டுமே மூலமொழிப் படைப்புக்கு நியாயம் செய்ய முடியும் என்று மேடைக்கு மேடை முழங்கக் கேட்டிருக்கிறேன். ஒருவகையில் அது உண்மையே என்றாலும் இன்னொரு வகையில் அதுவோர் reductionist theory ஆகச் செயல்படுவதையும் காணமுடிகிறது.

என்னளவில், மொழிபெயர்ப்பின் மூலம் நான் கற்றுக்கொள்கிறேன் என்பதே உண்மை. நான் மதிக்கும் சிலர் தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்படவேண்டியதாக ஒரு பிரதியை என்னிடம் தரும்போது அப்படித் தருபவர்மேல் எனக்குள்ள நம்பிக்கை, அபிமானம் காரணமாக அந்தப் பணியை மேற்கொள்வது வழக்கம்.

சில பிரதிகளை மொழிபெயர்க்க மறுத்ததும் உண்டு. பாலியல் பலாத்காரத்திற்கு ஆளாகும் பெண் ஒருத்தி அதில் ஆழ்மனதில் பரவசமடைகிறாள் என்பதாய் விரியும் ஒரு பிரதியை மொழிபெயர்த்துத்தரும்படி என்னிடம் கேட்கப்பட்டபோது அதைப் படிக்காமலேயே மறுத்திருக்கிறேன். ஒரு பெண்ணின் ஒழுக்கத்தைக் கொச்சைப்படுத்துவதாய் அமையும் வசைச்சொல், மாற்றுத்திறனாளியை மதிப்பழிக்கும் வசைச்சொல்லை அப்படியே மூலமொழியிலிருந்து மொழிபெயர்ப்பதை கூடுமானவரை தவிர்த்திருக்கிறேன். அது சரியா, தவறா என்ற கேள்வி மனதில் எழுந்துகொண்டேயிருந்தாலும்.

மொழிபெயர்ப்பாளர் சங்கத்தில் அங்கம் வகித்தபோது மொழிபெயர்ப்பின் அரசியல் குறித்து நிறைய விவரங்களை அறிந்துகொள்ள முடிந்தது. போலவே, அத்தகைய ‘அரசியல்’ அங்கும் நிலவியதையும் பார்க்கமுடிந்தது.

ஒரூமுறை தமிழின் குறிப்பிடத்தக்க திரைப்பட இயக்குனர் ஒருவர் இளம் நடிகை ஒருவர் மேடையில் ஆங்கிலத்தில் பேசியதற்கு மிகக் கடுமையாக அந்தப் பெண்ணைக் கண்டித்தார். ஆனால், அந்த மனிதர் எல்லா மேடைகளிலும் தப்பும் தவறுமாக ஆங்கிலம் பேசாமல் இருக்கவேமாட்டார். ஆங்கிலம் என்பதுகூட அதிகாரத்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்ளும் தந்திரமாக மற்றவர்களுக்கு மறுக்கப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும் நிலையையும் அதிலுள்ள அரசியலையும் (both literal and symbolic) நாம் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டிய, கவனப்படுத்த வேண்டிய தேவையிருக்கிறது என்றே எண்ணுகிறேன்.

நம்முடைய கண்ணோட்டங்கள், கோட்பாடுகளை கணக்கிலெடுத்துக்கொள்ளாமல் ‘பீச்சாங்கை வீச்சாக’ப் புறக்கணித்து, கேலியாகப் பார்த்து, எள்ளிநகையாடி ‘ஆனால், இவர்களின் உழைப்பைப் பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம்’ என்ற உத்தியோடு எனக்கு மொழிபெயர்ப்புப் பணிகளைத் தருபவர்களையும், என் மொழிபெயர்ப்புகளை வெளியிடக் கேட்பவர்களையும் உரிய நேரத்திலோ, அல்லது காலதாமதமாகவோ அடையாளங்கண்டு அவர்களுக்கு என் மொழிபெயர்ப்புகளைத் தர மறுத்திருக்கிறேன்.

சிறுபத்திரிகை ஒன்றில் மொழிபெயர்ப்புக்கென தரப்பட்ட பிரதிகளையெல்லாம் செய்து கொடுப்பதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்த நிலையில் ஒருமுறை அதன் ஆசிரியர் முன்வைத்த கருத்து ஒன்றை மறுதலித்து நான் அனுப்பிய எதிர்வினை பிரசுரிக்கப் படவில்லை. (அதைப் பிரசுரித்து என் நிலைப்பாடு சரியில்லை என்று அம்பலப்படுத்தி யிருந்தால் அது வேறு விஷயம்.) மீண்டும் அதே கேள்வி எனக்குள் – Am I an errand boy?(or errand girl, to be more precise?) அதற்குப் பிறகு அதே சிற்றிதழ்க்காரர் சில பிரதிகளை மொழிபெயர்த்துத் தரும்படி கேட்டபோது “நான் உங்கள் எடுபிடியல்ல” என்று காட்டமாகக் கூறி காலத்திற்கும் அவருடைய விரோதியானேன். (அது குறித்து கவலை ஏதுமில்லை.)

கவிஞராக இருப்பதை விட, கதாசிரியராக இருப்பதை விட மொழிபெயர்ப்பாளராக இயங்குவதில் சீரான வருமானம் கிடைக்க வழியுண்டு என்று தெரிந்துகொள்ள நேர்ந்ததெல்லாம் சமீபகாலமாகத்தான். 2005இல் அரசுவேலையை விட்ட பிறகு, பணியிலிருந்தபோதே நிறைய விடுப்பு எடுத்திருந்ததால் முழு ஓய்வூதியம் கிடைக்காதுபோக, கிடைத்தது வீட்டுவாடகைக்கே போதாது என்ற உண்மையின் பின்னணியில் இலக்கியமல்லாத நிறைய பிரதிகளை தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் மொழிபெயர்த்து வருமானமீட்டுவது தொடங்கியது. இலக்கு வாசகர்களையும், கையிலுள்ள பிரதியில் இலக்குவாசகர்களிடம் எதை முதன்மையாகக் கொண்டுசெல்லவேண்டும் என்பதையும் கருத்தில் கொண்டே நம் மொழிநடை அமையவேண்டும் (குறிப்பாக, புனைவல்லாத பிரதிகளை மொழிபெயர்ப்பதில்) என்பது புரிந்தது.

1980களின் பிற்பகுதியில் எழுத்தாளர் க.நா.சுவின் குறிப்பொன்றை குமுதம் இதழில் பார்த்து அவருடைய கையெழுத்துப்பிரதிகளை எழுதித்தருவதிலும், அவர் சொல்லச் சொல்ல எழுதுவதிலும் என்னாலான உதவிகளைச் செய்துதரும் ஆர்வத்துடன் அவரைப் போய்ப் பார்த்தேன். அப்போது மயிலையில் தங்கியிருந்ததால் முடிந்தபோதெல்லாம் இரவுப்பணி முடித்த கையோடு காலையில் அவருடைய வீட்டிற்கும் செல்வேன். அவர் ஆங்கிலத்தில் எழுதியிருந்த புதினம் அவதூதரை தமிழில் மொழிபெயர்க்குமாறு என்னிடம் கொடுத்தபோது என் மொழித்திறனைப் பார்ப்பதற்காக அப்படிச் செய்கிறார் என்று நினைத்துக்கொண்டேன். என் மொழிபெயர்ப்பை செம்மை செய்து தன் பெயரில் வெளியிட்டுக்கொள்ளப்போகிறார் என்றே நினைத்தேன். சரியாக மொழிபெயர்க்க வராத வார்த்தைகளை முடிந்த அளவு தமிழில் மொழிபெயர்த்து மூல வார்த்தைகளை அவற்றின் அருகிலேயே அடைப்புக்குறி களுக்குள் தந்தேன். ஆனால் அந்த மொழிபெயர்ப்பை என் பெயரிலேயே நான் தந்த மாதிரியே பிரசுரித்துவிட்டார் க.நா.சு. அடைப்புக்குறிகளுக்குள் ஆங்கில வார்த்தைகள் தரப்பட்டிருந்தது அரிசியில் நெல் நெரடுவதுபோல் இருப்பதாக திரு.கோவை ஞானி அவர்கள் குறிப்பிட்டது சரியே என்று உணர்ந்தேன். மேலும், இப்படி சரிவரத் தெரியாத வார்த்தைகளையும் அடைப்புக்குறிகளுக்குள் தருவதன் மூலம் மொத்த புத்தகமுமே இப்படித்தான் தோராயமாக மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருக்கிறது போலும் என்ற எண்ணம் வாசக மனங்களில் ஏற்பட்டுவிடும். ’இனி நம் மொழிபெயர்ப்பை இறுதிவடிவமாகத்தான் எவரிடமும் தரவேண்டும் என்று எண்ணிக்கொண்டேன்.

சிறந்த படைப்பு என்று நண்பர்களால் பரிந்துரைக்கப்பட்டு மொழிபெயர்ப்புக்குத் தரப்பட்ட பிரதிகள் எனக்கு ஒரு வாசகராக ஏமாற்றமளித்த தருணங்களும் நிறையவே உண்டு. இருந்தும், முடித்துக்கொடுத்துவிடுவேன்.

ஒரு படைப்பின் மிகத் தரமான இரண்டு மொழிபெயர்ப்புகள் எதிரெதிர் அர்த்தங்களைத் தருவதாக அமையக்கூடுமென்பதை அன்னா அக்மதோவாவின் ஒரு கவிதைக்கான இரண்டு ஆங்கில மொழிபெயர்ப்புகள் உணர்த்தின. அது குறித்து என் அன்னா அக்மதோவா கவிதை மொழிபெயர்ப்பு நூலில் எழுதியிருக்கிறேன்.

சில சமயம் ஒருவருக்கு ஒரு விஷயம் குறித்த ஆழ்ந்த அறிவு இருக்கும். அதை மொழிபெயர்ப்பதற்கான போதிய மொழிப்புலமை இருக்காது. எனக்கு சம்பந்தப்பட்ட விஷயம் குறித்து எதுவுமே தெரியாது. அம்மாதிரி சமயங்களில் மொழிபெயர்த்தவர் நான் என்று குறிப்பிடாமல் அந்தப் பிரதிகளை தமிழ் அல்லது ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்துக் கொடுத்ததுண்டு. சிநேகத்திற்காகவும், சன்மானத்திற்காகவும்.

ஆனால், ஒரு சமயம் தன் பெயரைக் குறிப்பிட்டு ஒரு பதிப்பகம்(அந்தப் பெயரை மறந்துவிட்டேனே என்று பின்னர் பலமுறை வருந்தியிருக்கிறேன்) முனைவர் பட்ட ஆய்வேட்டை செய்துதரச் சொல்லி கேட்டபோது மேற்குறிப்பிட்ட மாதிரி மொழிபெயர்க்கச் சொல்வதாய் எண்ணினேன். அடுத்து, ஆய்வு சம்பந்தமான புத்தகங்களையெல்லா அனுப்பித்தருவதாக மறுமுனை கூறியபோதுதான் அந்த ஆய்வேட்டையே தயாரித்துத் தரச் சொல்கிறார்கள் என்பது புரிந்தது. அதிர்ந்துபோய், ’அது தவறல்லவா. இப்படி முனைவர் பட்டம் வாங்குகிறவர் மாணாக்கர்களுக்கு எப்படி சீரிய முறையில் பாடம் கற்பிக்க முடியும் என்று கேட்டதற்கு ‘இத்தகைய தார்மீக நியாயக் கேள்விகளையெல்லாம் கேட்கக்கூடாது” என்று எனக்கு அறிவுரை சொன்னார்கள்! அந்த வேலையை நான் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அதில் எனக்கும் நஷ்டமில்லை, அவர்களுக்கும் நஷ்டமிருந்திருக்காது!

தமிழ்க்கலாச்சாரத்தை உலக அரங்கில் பீடமேற்றப்போவதாக சொல்லிக்கொள்ளும் வெளிநாட்டுக்காரர் ஒருவர் அவ்வப்போது தரும் அ-புனைவுப் பிரதிகளை ஆங்கிலத்தில் செய்துதருவேன். ஆரம்பத்தில் நான் கேட்கும் நியாயமான ஊதியத்தைத் தந்தவர் ஷார்ட்ஸ் அணிந்த தமிழ்ப்பெண்ணை மணந்துகொண்ட பிறகு நான் அதிகமாக சன்மானம் கேட்கிறேன் என்று தொடர்ந்து சொல்ல ஆரம்பித்தார். தமிழ்ப்பெண் ஷார்ட்ஸ் அணிவது பற்றி எனக்கு ஒன்றுமில்லை. ஆனால், தனக்குத் தெரிந்த அரைகுறை தமிழில் அந்தப் பெண் என் மொழிபெயர்ப்பைக் குதறுவது தாளமுடியாமல் போயிற்று. அதைவிட மோசம், ஒரு நாள் முழுக்க அவர்கள் வீட்டில் மொழிபெயர்த்தபடி, மொழிபெயர்ப்பதை கணினியில் தட்டச்சு செய்தபடி இருந்த என்னிடம் ‘தமிழ்க்கலாச்சாரக் காவல’ரான அந்தப் பெண் ஒரு வாய் தண்ணீர் வேண்டுமாவெனக் கேட்கவில்லை. பிறகொரு சமயம் மொழிபெயர்ப்புக்கு நான் கேட்பது அதிகம் என்று சொன்னபோது, ’என் வேலைக்கான ஊதியத்தை நான் தான் நிர்ணயம் செய்யவேண்டும், நீங்களல்ல, அந்நியநாட்டு நன்கொடைகள், மான்யத்தொகை எல்லாம் வாங்குவது போதாதென்று உங்களிடம் பயில வருபவர்களிடம் இத்தனை அதிகக் கட்டணத்தொகை வாங்குவது நியாயமா என்று என்னாலும் கேட்கமுடியும்” என்று கூறி என்றைக்குமாய் அவர்களிடமிருந்து விலகிக்கொண்டேன்.

ஒருமுறை இறக்குமதி செய்யப்பட்ட பிரம்மாண்டமான காரில் வந்திறங்கிய அரசியல் பிரமுகர் எனக்குப் பரிச்சயமான எழுத்தாளர் பரிந்துரைத்ததாகச் சொல்லி அவர்களுடைய கட்சிசார் கையேடு ஒன்றை ஆங்கிலத்தில் செய்துதரச் சொன்னபோது மரியாதை நிமித்தம் முதலில் செய்துகொடுத்து பின் ‘நான் அரசியல் கட்சிசார்ந்த மொழிபெயர்ப்புவேலைகளை தொடர்ச்சியாக செய்ய இயலாது’ என்று தெரிவித்துவிட்டேன். கோடியில் புரள்பவர்களிட மிருந்து எனக்கான மீதித்தொகை ரூ.2000 இன்றுவரை வந்தபாடில்லை.

இலக்கிய நண்பரொருவரின் பெயரைச் சொல்லி (அந்த நண்பருக்கு இந்த ஆசாமியைத் தெரியவே தெரியாது என்று பின்னர் தெரியவந்தது) குழந்தைகளுக்காகத் தான் எழுதிய கதைகளடங்கிய நூலை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்துத் தரவேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டார் ஒருவர். மொத்தம் ஆறாயிரம் ரூபாய் கேட்டு ரூ.3000 முன்பணமாகப் பெற்று மொழிபெயர்க்கத் தொடங்கினேன். வெகு சாதாரணமான கதைகள். ‘நகைச்சுவை என்ற பெயரில் ‘குழந்தை மூத்திரம் குடித்தது, பீயைத் தின்றது’ என்றெல்லாம் எழுதியிருக்கிறீர் களே, இது Hygiene senseக்கு எதிரானதல்லவா என்று அவரிடம் கேட்காமலிருக்க முடியவில்லை. ”எப்படி மாத்தினா நல்லாயிருக்கும்னு நினைக்கிறீர்களோ அப்படியே செய்யுங்கள் அம்மா” என்று சொன்னார். அப்படி வெகு சில மாற்றங்களை மட்டுமே செய்தேன். மின்னஞ்சலில் மொத்தக் கதைகளையும் மொழிபெயர்த்து அனுப்பிவைத்த பின் மீதி மூவாயிரத்தைக் கேட்டால் ‘உங்கள் மொழிபெயர்ப்பை என் பப்ளிஷர் பிரசுரிக்க மாட்டேனென்கிறார்” என்றார். நீங்கள் கேட்டீர்கள், நான் மொழிபெயர்த்துக்கொடுத்தேன். இதில் பப்ளிஷர் எங்கிருந்து வந்தார்?” என்று கேட்டதற்கு “நீங்க என்னம்மா என் கதைகளை மொத்தமா மாத்திப்பிட்டீங்களே” என்று மீதிப் பணத்தை தர மனமில்லாத தன் கயமையை மறைக்க நீதிமானாய் என்னைக் குற்றஞ்சாட்டினார்!

சக எழுத்தாளர் ஒருவர் கேட்டுக்கொண்டதற்கிணங்க மருத்துவ நூல் ஒன்றை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்துக்கொடுத்தேன். நான் கேட்ட தொகை ரூ 8000. மருத்துவர் ரூ 5000 தந்தார் என்று அந்த சக எழுத்தாளர் கூறியபோது அவர் யார் என் வேலைக்கான ஊதியத்தை நிர்ணயிக்க, ரூ.8000ற்கு அவர் ஒப்புக்கொண்டதால்தானே செய்தேன் என்று சொன்னபோது “நான் வேறுமாதிரி மொழிபெயர்த்திருப்பேன்” என்றவிதமாய் அந்த சக எழுத்தாளர் கூறக்கேட்டு திகைப்பாயிருந்தது. அந்த மருத்துவரைத் தொலைபேசியில் தொடர்புகொண்டபோது நீங்கள் நேரில் வந்து என்னோடு அமர்ந்து மொழிபெயர்ப்பில் திருத்தம் மேற்கொள்ளவில்லையே என்றார். ”நான் உங்கள் செயலாளரல்ல, மொழிபெயர்ப் பாளர்” என்று சொல்லி அழைப்பைத் துண்டித்தேன்.

நூறு புத்தகங்களுக்கு மேல் எழுதியும், மொழிபெயர்த்தும் இருக்கும் திரு. பசுமைக்குமார் என்னை அழைத்துக்கொண்டுபோய் நியூ செஞ்சுரி புத்தக நிறுவனத்தில் சேர்த்துவிட்டார். கடந்த எட்டுவருடங்களுக்கும் மேலாக வீட்டிலிருந்தபடியே அந்த நிறுவனத்திற்கு மொழிபெயர்ப்பு, பிழைபார்ப்பு, சுயமாய் குழந்தைக்கதைகள் எழுதுதல் ஆகிய பணிகளில் ஈடுபட்டுவந்தேன். உரிய ஊதியமும் மரியாதையும் கொடுத்து என்னை நடத்திய அந்த நிறுவனத்திற்கு என் நன்றி என்றும் உரியது. இப்போது அதிலிருந்தும் விலகிவிட்டேன். வீட்டிலிருந்தபடியே மொழிபெயர்ப்புப் பணியில் ஈடுபட எண்ணம். பார்க்கலாம்.

தமிழிலிருந்து ஆங்கிலத்தில் எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தனின் 20க்கு மேற்பட்ட நூல்களை மொழிபெயர்த்துள்ள, நவீன தமிழ்க்கவிதைகளை மூன்று தொகுப்புகளாக ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்து வெளியிட்டுள்ள, சங்கப் பெண்கவிஞர்களின் கவிதைகளை, பாரதியாருடைய கவிதைகளின் பெரும்பகுதியை ஆங்கிலத்தில் வெளியிட்டுள்ள, சமூக-இலக்கியம் சார்ந்த கட்டுரைகள் ஏழெட்டுத் தொகுப்புகள் வெளியிட்டுள்ள, உலகப்புகழ் பெற்ற நூலான டாக்ரர் மணி பௌமிக்கின் THE CODE NAME GODஐ மிக நேர்த்தியாக தமிழில் மொழிபெயர்த்துள்ள டாக்டர் கே.எஸ்.சுப்பிரமணியனிடம். அவருடைய படைப்புகளை பிரதியெடுக்கும், கணினியில் தட்டச்சு செய்துதரும் பணியில் இயங்கிவருகிறேன். உரிய சன்மானமும் மரியாதையும் கிடைக்கிறது. ஒவ்வொரு சொல்லையும் பார்த்துப்பார்த்துச் செதுக்கி அயராது மொழிபெயர்ப்புப் பணியில் ஈடுபட்டிருக்கும், தன் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்புக்குக் கிடைக்கும் சன்மானத்தை மூல ஆசிரியருக்கே தந்துவிடும், வலது கை தருவது இடது கைக்குத் தெரியாத அளவில் பலபேருக்கு பலவிதங்களில் உதவிவரும் டாக்டர். கே.எஸ்-இன் சமூகம் சார், இலக்கியம் சார், மொழி சார் பங்களிப்பு மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கது.

வேறு சில நிறுவனங்களுக்கும் சிறுவர்களுக்கான புத்தகங்கள் எழுதிக்கொடுத்திருக்கிறேன்; மொழிபெயர்த்துக்கொடுத்திருக்கிறேன்,. குழந்தைகளுக்கு எழுதப்படும், மொழிபெயர்க்கப்படும் கதைகள், பிற எழுத்தாக்கங்களில் மொழிப்பிரயோகம் சார்ந்து, கருத்து சார்ந்து நிறைய மாற்றங்கள் தேவை என்பதை உணரமுடிந்தது. எடுத்துக்காட்டாக, எழுபது வயதான பணியாளரும் பெரும்பாலான சிறுவர் கதைகளில் ’அவன்’, ’நீ’ என்பதாக ஒருமையிலேயே குறிப்பிடப்படுகிறார். மாற்றுத்திறனாளிகள் நகைச்சுவைப்பொருளாக்கப்படுகிறார்கள், தலை யில் வலிக்க வலிக்கக் குட்டுதல், தடுக்கிவிழச் செய்தல் போன்ற வன்முறையார்ந்த செயல் களெல்லாம் வேடிக்கையான நிகழ்வுகளாக முன்வைக்கப்படுகின்றன.

எட்டு, பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு சென்னையிலுள்ள கல்லூரி ஒன்றில் ஆங்கில இலக்கிய மாணவிகளுக்கு மொழிபெயர்ப்புக்கான பட்டயப்படிப்பு வகுப்புகள் ஒரு வருடகாலம் எடுக்க நேர்ந்தது. சரளமாக ஆங்கிலத்தில் பேசவேண்டும், அதற்கு நான் உதவ வேண்டும் என்பதே அந்த மாணவிகளின் எதிர்பார்ப்பாக இருந்தது. ஆனால், துறை ஆசிரியர்கள் அப்படிச் செய்தால் அது தங்கள் பணியை விமர்சனத்துக்குள்ளாக்கும் என்று கூறினர். நான் வைத்த தேர்வில் ஒரு மாணவி இருபது பக்கங்கள் விடைகள் அளித்திருந்தாள். அந்த அளவுக்கு அவளுக்கு பாடங்கள் புரிந்திருந்தன. ஆனால் ஒரு வாக்கியம் கூட விளங்கிக்கொள்ளக்கூடிய சரியான ஆங்கிலத்தில் அமையவில்லை என்பதைக் கண்டு அதிர்ச்சியாக இருந்தது. நான் அப்பழுக்கற்ற ஆங்கிலப் புலியொன்றும் அல்ல. இருந்தும் மொழிபெயர்ப்போடு ஒவ்வொரு வகுப்பிலும் ஆரம்பத்தில் 20 நிமிடங்கள் போல் ஆங்கில மொழியைப் பேசுவதற்கும் அவர்களுக்கு என்னாலான அளவு கற்றுத்தந்தேன்.

அந்தக் கல்லூரியில் பணிபுரிந்த ஒரு வருடத்தில் மொழிபெயர்ப்பு தொடர்பான ஏராளமான நூல்கள் ஆங்கிலத்தில் படிக்கக் கிடைத்தன. வெளிநாட்டவர்களும், வட நாட்டவர்களும் எழுதியவை. அவற்றில் தரப்பட்டிருக்கும் எடுத்துக்காட்டுகள்கூட நமக்குப் பிடிபடாம லிருக்கும் வாய்ப்புகள் அதிகம். அந்த நூல்களில் விவாதிக்கப்பட்டிருந்த மொழிபெயர்ப்பு சார்ந்த பல கருத்தியல்கள், கோட்பாடுகள் மொழிபெயர்க்கும் சமயம் என் மனதிலும் ஏற்பட்டவையே. ஆனால், அவை மொழிபெயர்ப்புக் கோட்பாடுகளாக ஆவணப்படுத்தப் பட்டுள்ள விவரம் தெரிந்திருக்கவில்லை. மொழிபெயர்ப்பு வழிமுறைகள் ஒன்றிற்கு மேற்பட்டவைகள் இருப்பதையும் அறிந்துகொள்ள முடிந்தது.

தமிழைப் பொறுத்தவரை மொழிபெயர்ப்பு, மொழிபெயர்ப்பாளர்களின் அணுகுமுறைகள், இயங்குமுறைகள் போன்றவற்றைப் பேசும் நூல்கள் வெகு சிலவே உள்ளன. எழுத்தாளர்-மொழிபெயர்ப்பாளர் அமர்ந்த்தாவின் முயற்சியில் தமிழில் மொழிபெயர்ப்புப் பணியில் ஈடுபட்டுவரும் சிலர் அது குறித்த தங்கள் அனுபவங்களைப் பற்றி எடுத்துரைக்கும் கட்டுரைகளடங்கிய தொகுப்புகள் இரண்டு – மொழிபெயர்ப்புக் கலை – இன்று, மொழிபெயர்ப்பு – தற்காலப் பார்வைகள் – நியூ செஞ்சுரி புக் ஹவுஸ்) வெளியாகியுள்ளன. பூரணச்சந்திரன் அவர்களுடைய நூல் ஒன்று வெளியாகியுள்ளது. நானும் நான் சார்ந்துள்ள பார்வையற்றோர் நன்னல நிறுவனமான வெல்ஃபேர் ஃபவுண்டேஷன் ஆஃப் தி ப்ளைண்ட் அமைப்பின் நிறுவனத் தலைவர் அமரர் ஜெயராமன் (பார்வையிழப்பை மீறி கல்வி பயின்று பல வருடங்கள் தாம்பரம் கிறித்துவக் கல்லூரியில் ஆங்கிலப் பேராசிரியராகப் பணிபுரிந்தவர்) அவர்களும் இணைந்து மொழிபெயர்த்த இணைய இதழ் மியூஸ் இந்தியாவின் மொழிபெயர்ப்புச் சிறப்பிதழில் வெளிவந்த கட்டுரைகளின் தமிழாக்கம் (மொழிபெயர்ப்பின் சவால்கள் – சந்தியா பதிப்பகம்). இன்னும் சில வெளிவந்திருக்கக்கூடும். எனில், இதுபோன்ற கட்டுரைத் தொகுப்புகள் இன்னும் பல வரவேண்டும்.

கோட்பாடுகளின் அடிப்படையில் மொழிபெயர்க்கவியலாது என்பதும் போகப்போகத் தெரிந்தது. ஒவ்வொரு பிரதிக்கேற்பவும் நம் மொழிபெயர்ப்பு அணுகுமுறை மாறுவதும் உண்டு. ஒரு பிரதியை மொழிபெயர்த்து முடிக்க கைவசமுள்ள கால அவகாசத்தைப் பொறுத்தும், ஒரு பிரதியை மொழிபெயர்ப்பதன் நோக்கம், மற்றும் இலக்குவாசகர்களைப் பொறுத்துகூட மாறும்.

புனைவிலக்கியங்களைப் பொறுத்தவரை, மூலப்பிரதியில் மொழிநடைக்கு முக்கியத்துவம் தரப்பட்டிருந்தால், அல்லது மூலப்பிரதி ‘complex’ நடையில் எழுதப்பட்டிருந்தால் மொழிபெயர்ப்பில் அந்த நுட்பத்தைக் கொண்டுவர முயற்சி செய்வேன். பிரதியை ஒரேயடியாக எளிமைப்படுத்திவிடமாட்டேன். மேலும், சிலர் மூலப்பிரதி சாதாரணமான நடையில் எழுதப்பட்டிருக்க மொழிபெயர்ப்பில் அதை மேம்படுத்தவேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பார்ப்பதும், அது மொழிபெயர்ப்பாளரின் பொறுப்பு என்பதாய் கோருவதும் உண்டு. என்னளவில், வட்டார வழக்குகள் அதிகமாக உள்ள பிரதியை மொழிபெயர்ப்பது மிக மிகக் கடினமானது. அதேபோல், உரையாடல்களையும், அவற்றிற்குரியதாக தமிழிலிருந்து எந்தப் பேச்சுவழக்கை அது மொழிபெயர்ப்பாளரின் வேலையல்ல. அதேபோல், உரையாடல்க ளையும் அவற்றிற்குரியதாக தமிழிலிருந்து எந்தப் பேச்சுவழக்கை எடுத்தாள்வதுஎன்று பிடிபடாமல் செந்தமிழிலேயே (வழக்கமாகக் கையாளும் வரிவடிவத் தமிழில்) மொழிபெயர்க்க நேர்கிறது.

ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளராக மூல ஆசிரியரிடம் எனக்கு ஒருவித love-hate relationsip தான் நிலவும். மூலப்பிரதி மிக நன்றாக இருந்தால், அடப்பாவி மனுஷா (அல்லது மனுஷீ!) என்னமா எழுதியிருக்கிறார் – நம்மாலெல்லாம் இப்படி எழுத முடிவதேயில்லையே’ என்ற பொறாமை. அல்லது, சாதாரண எழுத்தாகப் புலப்பட்டால், ‘சே, வருமானத்திற்காக, அல்லது, நண்பர்கள் கேட்டுக் கொண்டார்களேயென்று இந்த ‘திராபை’ எழுத்தையெல்லாம் மொழிபெயர்க்க வேண்டியிருக்கிறதே’ என்ற எரிச்சல். அதேசமயம், மொழிபெயர்க்கும்போது மூலப்பிரதியிலிருந்து கொஞ்சம் விலகியே இயங்கவேண்டியிருக்கும். அதிலேயே அமிழ்ந்துவிட்டால் வேலை நடக்காது!

மூலப்பிரதியை மொழிபெயர்ப்பதில் மொழிபெயர்ப்பாளர் தன் விருப்பம்போல் liberty எடுத்துக்கொள்வது மிகவும் தவறு. அதேசமயம், சில இடங்களில் மொழிபெயர்ப்பாளர் தன் discretionஐ பயன்படுத்தவேண்டியதும் அவசியமாகிறது. மூலப்பிரதியில் ஒரு வரி தரும் உட்பொருளை அழுத்தமாக எடுத்துக்காட்ட மொழிபெயர்ப்பாளர் தனது மொழியாக்கத்தில் ஓரிரு வார்த்தைகளைக் கூடுதலாகச் சேர்க்கவேண்டிவரலாம். வாக்கிய அமைப்புகளை இலக்குமொழிக்கேற்ப மாற்றவேண்டிவரலாம். இதையெல்லாம் குற்றமாகப் பேசினால் எந்த மொழிபெயர்ப்பாளரும் இயங்கவே முடியாது. எடுத்துக்காட்டாக, இந்தக் கதையில் Youth will be served என்ற வரி முத்திரை வாசகமாக வரும். இதை ‘இளமைக்கே எல்லாம்’ என்று மொழிபெயர்த்திருக்கிறேன். இது சரியில்லை என்று இந்த வாசகத்திற்கான தங்கள் மொழிபெயர்ப்பை முன்வைப்பவர்கள் உண்டு. அத்தகையோரிடம் வாதாடிப் பயனில்லை. நான் ஏற்கெனவே குறிப்பிட்டதுபோல் வார்த்தைத் தேர்வும், அவற்றை வரிசைப்படுத்தலும் தான் ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளரின் தனி அடையாளம். அதில் அர்த்தப்பிழை இருந்தால் சுட்டிக்காட்டலாம்.. ஆனால் ‘நான் சொல்லும் வார்த்தைகளை, நான் சொல்லும் விதமாய் வரிசைப்படுத்தினால்தான் நீங்கள் நல்ல மொழிபெயர்ப்பாளர் என்று சிலர் கூறுவதைக் கேட்கநேரும்போது வேடிக்கையாகவுமிருக்கும்; வருத்தமாகவும் இருக்கும்.

பழமொழிகள், ஒரு மொழியில் புழங்கும் சொற்றொடர்கள் ஆகியவற்றை இன்னொரு மொழிக்குக் கொண்டுவரும்போது அவற்றின் உள்ளர்த்தம், குறிப்பைப் புரிந்துகொண்டு அவற்றையே சரியாக இலக்குமொழியில் தரவேண்டும் என்ற ஒரு பார்வையும், நம் மண்ணுக்குஏர்றதான பழமொழிகள், சொற்றொடர்களைப் பயன்படுத்தவேண்டும் என்றும் இருவேறு பார்வைகள் புழக்கத்திலிருக்கின்றன. உமர் கயாம் (ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பில்) A Book Of Verse என்று சொல்லியிருந்ததை ‘கையில் கம்பன் கவியுண்டு’ என்று கவிமணி தேசிக விநாயகம் பிள்ளையின் மொழிபெயர்ப்பில் படித்தபோது, கம்பன் மீது அன்பும் மரியாதையும் இருந்தாலும், ‘எனக்குப் பிடித்த கவிதைத்தொகுப்பைத் தீர்மானிக்க இவர் யார்?’ என்று கோபம் வந்தது.

பிறமொழிப் படைப்புகளைத் தமிழில் கொண்டுவரும்போது, ’அதைத் தமிழ்ச்சூழல் மயமாக்கவேண்டும்’ என்றவொரு கருத்தும், ’அப்படிச் செய்யலாகாது, அந்தப் படைப்புகளில் புனைகதையம்சங்களோடு அந்நிய மண் சார்ந்த வாழ்வியல் விவரங்களையும் நாம் தெரிந்துகொள்கிறோம் – மொழிபெயர்ப்பைத் தமிழ்ச்சுழல்மயமாக்கினால் அது முடியாமலாகி விடும், அதற்கு நாம் தமிழில் எழுதப்பட்ட புனைவிலக்கியங்களைப் படித்தால் போதுமே’ என்ற பார்வையும் உண்டு.என்னைப் பொறுத்தவரை இந்தப் பார்வைபொருள்பொதிந்ததே. அதே சமயம், புனைவிலக்கியம் என்பதே பிரதானமாக மானுட வாழ்க்கைக்கூறுகளை- Unity in Diversity and Diversity in Unityஐ அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுவன என்பதால், வெறும் அந்நிய மண் சார்ந்த விவரக்குறிப்புகள் நிரம்பியதாக மட்டும் ஒரு மொழியாக்கம் இலக்குமொழியில் அணுகப்படலாகாது; நின்றுவிடலாகாது. அதைத் தாண்டி, ‘வாழ்வோட்டம்’ இயல்பாக விரவியிருப்பதும் அவசியம்.

பிறமொழியிலான ஒரு புனைவிலக்கியத்தை அது முன்வைக்கும் வாழ்வீர்ப்பு காரணமாய் நான் (அல்லது என் நட்பினர்) தமிழில் மொழிபெயர்க்க விரும்பும்போது (மொழிபெயர்க்கும்படி என்னைக் கேட்டுக்கொள்ளும்போது) அந்தப் பிரதியில் சில பொருட்கள், தின்பண்டங்கள் அன்னபிற எனக்குத் தெரியாதவையாக இருந்தால், அவை பிரதியின் கதையோட்டத்திற்கு அத்தியாவசியமானதாய் அமைந்திருந்தால் அவற்றிற்கான சரியான தமிழ்வார்த்தையை பல்வேறு வழிகளில் கண்டுபிடிக்கப் பிரயத்தனப்பட்டு, அவ்வாறு கண்டுபிடிக்கப்பட்ட சரியான தமிழ்ப்பதத்தைப் பயன்படுத்துவேன். அப்படியில் லாமல் வெறுமே வந்துபோகிறதென்றால் அத்தனை மெனக்கெட மாட்டேன். எடுத்துக் காட்டாக, மூலப்பிரதியில் ஒரு இனிப்புப் பண்டம் குறித்த பெயர் அல்லது குறிப்பு இடம்பெறுகிறதெனில், அதைத் தின்று கதாநாயகன் இறந்துபோகிறான் என்பதுபோல் அது கதைநகர்வுக்கு முக்கியக்காரணியாக இருந்தால் அது என்ன மாவில், என்ன எண்ணெய்யில் செய்யப்பட்ட தின்பண்டம், வெல்லத்தில் செய்யப்பட்டதா, சர்க்கரையில் செய்யப்பட்டதா என்றெல்லாம் பார்த்துப் பார்த்து மொழிபெயர்ப்பேன். கதாநாயகனும் அவனுடைய காதலியும் ஒரு சிற்றுண்டிசாலையில் அதை சாப்பிட்டுவிட்டுப் போவதாக போகிறபோக்கில் சொல்லப்பட்டிருந்தால், வெறுமே ‘ஒருவகை இனிப்புப்பண்டத்தைச் சாப்பிட்டார்கள்’ என்று எழுதிவிடுவேன். இந்த discretion ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளருக்குத் தேவை என்று நினைக்கிறேன்.

என் மொழிபெயர்ப்பில் நம்பிக்கை வைத்து சிலர் தந்திருக்கும் ஐந்தாறு நூல்களை மொழிபெயர்த்து முடிக்கவேண்டும். பின், தமிழிலிருந்து ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்ப்பதை மட்டுமே மேற்கொள்ளவேண்டும் என்று எண்ணியிருக்கிறேன். இதில் வாழ்க்கைச்சூழல் சார், உரையாடல் சார் மொழிபெயர்ப்புச் சிக்கல்கள் குறைவு என்று தோன்றுகிறது.

ஒரு மொழிபெயர்ப்பில் தவறிருந்தால் சுட்டிக்காட்டுவதில் தவறில்லை. ஆனால், மூல ஆசிரியரை மதிப்பழிப்பதில் மொழிபெயர்ப்பாளருக்கு ஏதோ ஆதாயம் கிடைப்பதுபோல், மொழிபெயர்ப்பாளருக்கு உள்நோக்கம் கற்பித்துப் பேசுவது சரியில்லை. ஒருவருடைய மொழிபெயர்ப்பில் குறை காண்பதற்கு வாசகருக்கும் ஒரு தகுதி வேண்டும். அப்படியில்லாமல் சிலர் சகட்டுமேனிக்கு மொழிபெயர்ப்பாளர்களை மட்டந்தட்டுவதும், மதிப்பழிப்பதும் வருத்தமளிக்கிறது. இத்தகையோர், பெரும்பாலும், பெருந்தொகையை மான்யமாக, நன்கொடையாகப் பெற்று உலக இலக்கியங்களை மொழிபெயர்ப்பவர்கள், தங்களுடைய மொழிபெயர்ப்பே அப்பழுக்கற்றது என்று வலியுறுத்துபவர்கள், பெரிய பதவிகளில் இருக்கும் எழுத்தாளர்கள் – மொழிபெயர்ப்பாளர்கள், பிறர் கைகளால் மொழிபெயர்ப்பு செய்பவர்கள், போன்றவர்களிடம் ‘வேலை காட்டுவதில்லை. அவர்களுடைய மொழிபெயர்ப்பைத் தங்கள் திறனாய்வுக்குட்படுத்த முன்வருவதில்லை என்பதையும் பார்க்க முடிகிறது.

நான் மொழிபெயர்த்திருக்கும் படைப்புகளைப் பொறுத்தவரை, நானறிந்தவரையில் அவற்றின் தமிழ்வெளியீட்டுரிமையை இன்னும் யாரும் வாங்கவில்லை. எனவே, யார் வேண்டுமானாலும் அவற்றை மொழிபெயர்ப்பு செய்து வெளியிடலாம். அதேசமயம், அவர்கள் சரிபார்த்துக்கொள்ளவும், மேம்படுத்தவும் ஏற்கனவே ஒரு மொழிபெயர்ப்பு இருக்கிறது என்பதும் மறுக்கமுடியாத உண்மை. இவ்வாறு ஒருவரின் மொழிபெயர்ப்புப் பிரதியை ஓராண்டுகாலம் கையில் வைத்திருந்து பின் அதை அடிப்படையாகக்கொண்டு வேறொருவர் மொழிபெயர்த்த அதே கதைகளை வெளியிட்ட கதைகளும் தெரிந்ததே. தனிநபர் integrity இல்லையென்றால் என்னவேண்டுமானாலும் அக்கிரமம் செய்து மனசாட்சி உறுத்தலில்லாமல் வாழமுடியும்.

சில மாதங்களுக்கு முன் ஃபேஸ்புக்-இல் நான் மொழிபெயர்த்த THE ROYAL GAME என்ற குறுநாவலின் மொழிபெயர்ப்பு குறித்து ஒருவர் கிசுகிசு பாணியில் மதிப்பழித்துப் பேசியிருந்தார். சதுரங்க விளையாட்டு குறித்த தனது ஆய்வின்(?) ஒரு பகுதியாக இலக்கியத்தில் அது குறித்து எழுதப்பட்டிருப்பதைத் தேடியபோது என்’சொதப்பலான’ மொழிபெயர்ப்பைப் படிக்க நேர்ந்ததாகவும், சதுரங்க விளையாட்டின் அரிச்சுவடி கூட தெரியாதவர்கள் ஆங்கிலம் ஒரே காரணத்திற்காக இத்தகைய இலக்கியப் படைப்புகளை மொழிபெயர்க்க முற்படுவது அராஜகம் என்றவிதமாகவும் கருத்துரைத்திருந்தார். அவர் மேற்கோளாகக் காட்டியிருந்த பத்தி என் மொழிபெயர்ப்பே மோசமானது என்பதை உட்குறிப்பாகச் சுட்டுவதாக இருந்தது. ஆனால், அவர் மேற்கோள் காட்டியிருந்த ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பும் நான் மொழிபெயர்க்க எடுத்துக்கொண்ட ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பும் வேறுவேறு. அதை நான் சுட்டிக்காட்டியபோது தன் தவறுக்காக வருத்தம் தெரிவிக்க மனமில்லாமல் ‘இந்த ஒரு சொற்றொடரை நீங்கள் சரியாக மொழிபெயர்த்திருக்கிறீர்களா என்பதைச் சொல்லுங்கள், பிறகு மேற்கொண்டு பேசலாமே” என்று (ஏதோ நான் அவருடைய அங்கீகாரத்திற்காகக் காத்துக்கொண்டிருப்பதைப்போல்) அவர் எழுதியிருந்ததைக் கண்டு what an abject insolence என்று எண்ணிக்கொண்டேன். மொழிபெயர்த்து பத்து வருடங்களுக்கு மேலான நிலையில் என் கையெழுத்து பிரதி கைவசமில்லாத நிலை. தவிர, இத்தகையோரை ‘ஊக்குவிக்கும்’ பெருந்தலைகளும் இங்கே உண்டு என்பதை நான் அறிந்தேயிருக்கிறேன்.

என்னுடைய மொழிபெயர்ப்பு அப்பழுக்கற்றது என்று நான் ஒருபோதும் பறையறிவித்துக் கொண்டதில்லை. ஏனெனில் அதில் உண்மையிருக்க வழியில்லை. He என்ற எளிய வார்த்தை அவனா, அவரா என்று திக்குமுக்காடவைக்கும் தருணங்களே அதிகம். சில வார்த்தைகளின் குறிப்பர்த்தம் தெரியாதுபோய்விடும். விபூதி அல்லது திருநீறு என்றே எனக்குத் தெரிந்திருந்த நிலையில் ஒருவர் நீறு என்று எழுதியிருந்ததை, அது அச்சுப்பிழை போலும் என்று நானாக எண்ணிக்கொண்டு நீரு என்பதாய் Water என்று மொழிபெயர்த்துவிட்டேன்!

ஒரு உலகத்தரமான இலக்கியப்படைப்பை மொழிபெயர்க்கும் உரிமையை வாங்கும் நிறுவனங்கள் அதன் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட மொழிபெயர்ப்புகளையும் கொண்டுவர முன்வரலாம். அப்படிச் செய்தால் மொழிபெயர்ப்பு தொடர்பான தெளிவு, ஒப்புநோக்கல் வாசகருக்கு வாய்க்க வழியுண்டு.

உலகக்கவிதைகள் குறித்து உரையாற்ற நான் அழைக்கப்பட்டபோதெல்லாம் எனக்கு உலக இலக்கிய அறிவு கிடையாது என்று மறுத்தேயிருக்கிறேன். இல்லாததை இருப்பதாகச் சொல்வதும், அந்த ‘பாவ்லா’வையே சதாசர்வகாலமும் நடை உடை பாவனைகளில் தரித்துக்கொண்டிருப்பதும் மிகவும் கொடுமையான விஷயம்; அது எனக்கு அவசியமுமில்லை.

சிற்றிதழாளர் ஒருவரிடம் ஒருமுறை ‘உங்கள் பத்திரிகையில் நீங்கள் வெளியிடும் உலக இலக்கியங்களைத் தெரிவுசெய்வதில் யார் உங்களுக்கு உதவுகிறார்கள் என்று கேட்டபோது, ”எனக்கு ஆங்கிலம் தெரியாது என்று பழிக்கிறீர்களா” என்று கடுங்கோபத்துடன் கேட்டார். “எனக்கு ஆங்கிலம் தெரியும். ஆனால், உலக இலக்கியம் தெரியாதே” என்றேன். ஒரு பத்திரிகையை நல்ல முறையில் நடத்த உதவும் நண்பர்கள், சக இலக்கியவாதிகளை அடையாளங்காட்டுவதில் எதற்குத் தயக்கம் என்று இன்றளவும் எனக்கு விளங்கவில்லை.

மொழிபெயர்ப்பு ஒரு கூட்டுமுயற்சி என்று சிலர் சொல்லக் கேட்டதுண்டு. அதில் உண்மையும் இருக்கலாம். எனில், என்னளவில் மொழிபெயர்ப்பைத் தனியாகத்தான் செய்கிறேன். ஓரிரு வார்த்தைகளில் உதவிய ஒருவர் வேறொருவரிடம் ‘லதாவுக்கு நான் தான் முழுக்க முழுக்க மொழிபெயர்த்துக்கொடுத்தேன் என்று கூறியதாகவும் கேள்விப் பட்டிருக்கிறேன்!

மொழிபெயர்ப்புப் பிரதிகளுக்கு சீரிய முறையில் Editing தேவை என்று சிலர் சொல்வதிலும் உண்மை இருக்கலாம். அதேசமயம், அந்த ‘எடிட்டர்’ அதற்கான தகுதிவாய்ந்தவரா என்பதும் கணக்கிலெடுத்துக்கொள்ளப்படவேண்டியது. ஒருமுறை நான் மொழிபெயர்த்த பிரதியை (அந்த நூல் இன்னும் வெளிவரவில்லை) ‘எடிட்’ செய்தவர் ஒரு திருத்தமாய் ’ஓர்மை’ என்ற வார்த்தையை என் பிரதியில் இடம்பெறச் செய்திருந்தார். ஆனால், நான் அந்த சொல்லைப் பயன்படுத்தியதேயில்லை என் மொழிபெயர்ப்புகளில். அது என்னை என் மொழிபெயர்ப்பி லிருந்தே அந்நியமாக உணரச் செய்தது.

ஒவ்வொரு படைப்பையும் போதிய கால அவகாசம் எடுத்துக்கொண்டு (இரண்டு மூன்று வருடங்கள் அல்லது எட்டு பத்து வருடங்கள்) மொழிபெயர்க்கும்போது மட்டுமே மூலப்படைப்புக்கு நியாயம் செய்ய முடியும் என்ற பார்வையும் முன்வைக்கப்படுவதுண்டு. (நல்ல மொழிபெயர்ப்பு வரவேண்டும் என்ற அக்கறையோடும், ஒரு வித reductionist approach ஆகவும்). அத்தனை நேரமெடுத்துக்கொண்டு செய்யும் வசதிவாய்ப்புகள் எல்லா மொழிபெயர்ப்பாளர்களுக்கும் அமைவதில்லை. அந்த அளவு நேரமெடுத்துக்கொள்வதா லேயே ஒரு மொழிபெயர்ப்பு தரமானதாக அமைந்துவிடும் என்று உறுதியாகச் சொல்வதற்கு மில்லை. ஒவ்வொருவரின் வேலைசார் ஒழுங்குமுறையும், தேவைகளும் ஒவ்வொரு மாதிரி. சில சமயம் ஒரு வேகமும் உத்வேகமுமாய் ஒரேவீச்சில் செய்துமுடித்தால்தான் உண்டு என்ற நிலை ஏற்படும். ஏற்கனவே குறிப்பிட்டதுபோல் ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளரின் இருமொழிப் புலமையோடு அவருடைய தனிநபர் சார் integrityயும் சேர்ந்தே அவருடைய மொழிபெயர்ப்பின் தரத்தை உறுதிசெய்கிறது.

என்னுடைய தமிழ்மொழிபெயர்ப்புகளை மீள்பிரசுரம் செய்வதில்லை என்ற முடிவுக்கு வந்திருக்கிறேன். பத்து பதினைந்து வருட இடைவெளியில் அவற்றை மீண்டும் வாசிக்கும்போது மொழிபெயர்ப்பு இன்னும் மேம்பட்டிருக்கலாமே என்று தோன்றுகிறது. அதற்காக, அவற்றின் மொழிபெயர்ப்பையோ, மொழிபெயர்ப்பு மேம்படுத்தல் பணியையோ மீண்டும் மேற்கொள்ளும் மனநிலையுமில்லை. ஆங்கிலத்தில் தமிழ்ப் படைப்புகளை மொழியாக்கம் செய்வதில் முனைப்பாக ஈடுபட விருப்பம். அதில் சூழல் சார், உரையாடல் சார் மொழிபெயர்ப்புச் சிக்கல்கள் ஒப்பீட்டளவில் குறைவாக இருப்பதாகத் தோன்றுகிறது. சமீபகாலமாக ஃபேஸ்புக் நட்பினரின் கவிதைகளை ஒரு வாசகராகத் தெரிவுசெய்து அவற்றை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்து என் முகநூல் பக்கத்தில் பதிவேற்றிவருகிறேன். நிறைவாக இருக்கிறது. இங்கும் ‘மூலப் பிரதியின் உயிரை மொழிபெயர்ப்பு கொண்டுவரவில்லை’ என்று ஒற்றை வரியில் கருத்துரைத்து (அந்த வரியையும் ஆங்கிலத்தில் தப்பும்தவறுமாக எழுதுபவர்களும் உண்டு!) மொழிபெயர்ப்பாளரை விட தம்மை பெரிதாகக் காண்பிக்கப் பிரயத்தனப்படுகிறவர்கள் உண்டுதான். ஆனால், ஒப்பீட்டளவில் அத்தகையோர் குறைவு என்று தோன்றுகிறது.

மொழிபெயர்ப்பாளர் மேல் குறைந்தபட்ச மரியாதையும், மொழிபெயர்ப்பு நன்றாக அமையவேண்டும் என்ற அக்கறையும் கொண்டு ஒரு மொழிபெயர்ப்பிலுள்ள குறைகளை அடையாளங்காட்டுபவரின் தொனி வேறு; மொழிபெயர்ப்பாளரை மட்டந்தட்டுவதே குறியாக குறைகளைச் சுட்டிக்காட்டுபவரின் தொனி வேறு. எனவே, இந்த இரண்டிற்குமான மொழிபெயர்ப்பாளரின் எதிர்வினையும் வேறாக இருப்பதே இயல்பு.

நான் மொழிபெயர்த்து புதுப்புனல் வெளியிட்ட ராஜ விளையாட்டு குறுநாவலில் சதுரங்க விளையாட்டு கதைப்போக்கோடு இரண்டறக் கலந்த அம்சமல்ல. ஆனால், A PIECE OF STEAK என்ற இக்கதையில் குத்துச்சண்டை கதையோட்டத்தோடு இரண்டறக் கலந்த அம்சம்.எனக்கு குத்துச்சண்டை பற்றி எதுவுமே தெரியாது. தொலைக்காட்சிப்பெட்டி வழியே அதைக் காணநேரும்போதெல்லாம் கண்ணைத் திருப்பிக்கொண்டு விடுவேன். ஆனாலும் இந்தக் கதையை மொழிபெயர்க்க விரும்பினேன். மொழிபெயர்த்தேன். குத்துச்சண்டை தொடர்பான என்னை நிறையவே தடுமாறவைத்தன. அவற்றையெல்லாம் தாண்டி, அல்லது, அவற்றினூடாக இந்தக் கதை நம் முன் விரிக்கும் வாழ்க்கையின் தான் அதற்குக் காரணம். குத்துச்சண்டை வீரர்களை நகமும் சதையுமான சக மனிதர்களாய் நம் கண்முன் நிறுத்தும் கதை இது.

இந்தக் கதையின் கதாநாயகன் குத்துச்சண்டைவீரன். குத்துச்சண்டைக்களத்தில் அவன் எப்படி இயங்குகிறான் என்பது இதில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால், அதுவல்ல கதையின் அடிநாதம். குத்துச்சண்டை நகர்வுகளைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்வதற்காக இந்தக் கதையைப் படிக்கவேண்டிய தேவையில்லை. அதற்கு எத்தனையோ அ-புனைவு நூல்கள் உள்ளன. எனக்கு குத்துச்சண்டை பற்றி எதுவுமே தெரியாது. ஆனாலும் இந்தக் கதையை என்னால் ரசித்துப் படிக்க முடிந்தது. இந்தக் கதை எனக்குப் பிடித்தது. எனக்குத் தெரியாத, நான் முரடனாக மட்டுமே பார்த்திருந்த குத்துச்சண்டைவீரர்களின் வாழ்வை, அதன் சோகங்களை, சிரமங்களை என்னால் இந்தப் புனைவிலக்கியத்திலிருந்து அறியமுடிந்தது. பல வருடங்களுக்கு முன்பு கவிஞர் வைதீஸ்வரன் இந்தக் கதையைப் பற்றி எடுத்துக்கூறி மொழிபெயர்க்கும்படி கேட்டுக்கொண்டதற்கிணங்க இதை மொழிபெயர்த்தது எனக்கு மனநிறைவைத் தருகிறது. ஜாக் லண்டனின் பிற படைப்புகளை நான் படித்ததில்லை; குத்துச்சண்டை வீரர் யாரையேனும் சந்தித்து குத்துச்சண்டை குறித்த எல்லா விவரங்களையும் அறிந்துகொள்ளவேண்டும் என்று தோன்றவில்லை. அதைச் செய்ய முயலவில்லை.

‘A Piece of Steak கதை’ நேரடியாக ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட்டது. Googleஇல் படிக்கக் கிடைக்கிறது. ஆங்கிலம் அறிந்தவர்கள் ஆங்கிலத்திலேயே படித்துக்கொள்வதே மேல். மொழிபெயர்ப்பில் குறைகாணவேண்டும் என்ற ஒரே நோக்கத்துடன் ஆங்கில மூலத்தை அருகில் வைத்துக்கொண்டு என் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பை அலசியாராய முற்படும் அறிவுசாலிகளிடம் (பலநேரங்களில் இத்தகையோர் வேறு சில இலக்கியம்-மொழி சார் பெருந்தகைகளின் விசுவாசிகளாக இந்த ‘அகழ்வாராய்ச்சி’யனைய அலசல்பணியை மேற்கொள்வதும் நடக்கிறது.)

நான் வேண்டிக்கொள்வதெல்லாம் இதுதான்: இந்தக் கதையை நான் சரியாக மொழிபெயர்க்கவில்லை என்று தோன்றினால் யார் வேண்டுமானாலும் இதை இன்னும் திறம்பட மொழிபெயர்க்கலாம். இதுவரை யாரும் இந்தக் கதையி மொழிபெயர்பு உரிமையை வாங்கியதாகத் தெரியவில்லை. ஒரு பிரதிக்கு இரு மொழிபெயர்ப்புகள் இருப்பதில் தவறில்லை. அதன் மூலம் மொழிபெயர்ப்பு சார்ந்த ஒப்புநோக்கல், புதிய பார்வைகளைப் பெற வழிகிடைக்கும். அதே சமயம், ஏற்கெனவே மொழிபெயர்ப்பு பிரதி இருக்கும் மூலப்படைப்பின் இரண்டாம் மொழிபெயர்ப்பு முதல் மொழிபெயர்ப்பை அடிப்படையாகக்கொண்டு அதைவிட மேம்பட்டதாய் அமையும் வாய்ப்புகள் அதிகம் என்பதையும் நாம் மறக்கலாகாது.

Stefan Zweigஇன் Amok என்ற குறுநாவலுக்கு என் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பில் ஆட்கொள்ளப் பட்டவன் என்று தலைப்பிட்டேன். அதற்கான காரணங்களை நூலின் ‘சொல்லவேண்டிய சில’ பகுதியில் விளக்கியிருக்கிறேன். இதை தவறு என்றும் அத்துமீறல் என்றும் சொல்பவர்களிடம் என்ன சொல்வது? எதற்குச் சொல்வது என்ற ஆயாசமே மிஞ்சுகிறது.

A PIECE OF STEAK என்ற தலைப்பை ஒரேயொரு இறைச்சித்துண்டு என்று தமிழில் குறிப்பிட்டிருக்கிறேன். ஒரேயொரு என்பது தவறு என்று சிலர் வாதிடக்கூடும். குத்துச் சண்டைக்குப் போகுமுன் ஒரு இறைச்சித்துண்டு சாப்பிடக்கிடைத்தால் நன்றாயிருக்குமே என்று ஏங்கும் கதாநாயகனுக்கு அது கிடைக்காமல் போகும் மனவலியை அழுத்தமாக எடுத்துக்காட்ட ஒரேயொரு என்ற வார்த்தையே பொருத்தமானது என்று தோன்றியது. A PIECE OF STEAK என்பதில் மாட்டு இறைச்சியையும் குறிக்கும், வேறுவகை இறைச்சியையும் குறிக்கும்(எலும்புத்துண்டோடு இணைந்த தசை) என்று ஆங்கில அகராதியில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது. அதை அடிப்படையாகக் கொண்டு இறைச்சித்துண்டு என்று தமிழ்ப்படுத்தினேன். ஒருவேளை குத்துச்சண்டை வீரர்கள் மாட்டிறைச்சியை சாப்பிட்டுத் தங்கள் உடல்வலுவை உறுதிப்படுத்திக்கொள்வது வழக்கமாக இருக்கலாம். எனக்குத் தெரியாது. இந்தக் கதையின் நாயகன் டாம் கிங் முன்னாள் குத்துச்சண்டை சாம்பியன். முன்னாள் சாம்பியன் என்றால் என்னவென்று சொல்வது – அவரா, அவனா? முன்னாள் சாம்பியன்களுக்கு இப்போது என்ன வயதிருக்கும்? முப்பதுகளில் இருப்பார்களா? நாற்பதுகளில்? அல்லது ஐம்பதுகளில்? முன்னாள் சாம்பியன் என்பதால் ‘அவர்’ என்று குறிப்பிடுவது டாம் கிங்கை அதிக வயதானவராகக் காட்டிவிடுமோ? கதையின் நாயகனான அவர் மீது நாம் கொள்ளும் அன்பையும், அன்பின் வழியான உரிமையையும் மட்டுப்படுத்துவதாகிவிடுமோ? என்ற கேள்வி மொழிபெயர்ப்பை முடிக்கும் வரையில் தொடர்ந்துகொண்டேயிருந்தது.

இந்தச் சிறுகதை (பெரிய சிறுகதை!) மொழிபெயர்ப்பில் இன்னும் எத்தனையோ கேள்விகள், சந்தேகங்கள், சவால்களை எதிர்கொள்ளும்படியாயிற்று. என்னால் முடிந்தவரை – ஒரு வாசகர் நிலையில் என்னைப் பொருத்திப் பார்த்தும் –அவற்றை நேர்மையாய், நேர்த்தியாய் அணுகியிருக்கிறேன் என்று மட்டுமே சொல்லத் தோன்றுகிறது.

வார்த்தைத் தேர்வுகளில்தான் ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளரின் தனி அடையாளம் இருக்கிறது என்று தோன்றுகிறது. மொழிபெயர்ப்பை STANDARDIZE (ஒருபடித்தானதாக) ஆக்குவது அபத்தம், அசாத்தியம் என்று தோன்றுகிறது. அடுத்தடுத்து மொழிபெயர்க்க நேரும் ஒரே கவிதையின் இரண்டு மொழிபெயர்ப்புகள் ஒன்றாக இருப்பதில்லை. ஒரு சமயத்தில் ஒரு கவிதையை அல்லது சில வரிகளை ஒருவிதமாக மொழிபெயர்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே அவற்றின் வேறுவகையான மொழிபெயர்ப்புவடிவங்களும் மனதில் தோன்றியவண்ண மேயிருக்கும். மனசில்லா மனசோடு ஒரு மொழிபெயர்ப்பை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு மனதிலோடும் மற்ற மொழிபெயர்ப்புகளைப் புறக்கணித்து முன்னேறியாகவேண்டும்.

விருதுக்கு அனுப்பலாகாது என்ற என் வேண்டுகோளையும் ஏற்றுக்கொண்டு என் மொழிபெயர்ப்புகளை தொடர்ந்து வெளியிட்டுவரும் புதுப்புனல் பதிப்பக நிறுவனர்கள் ரவிச்சந்திரன் – சாந்திக்கு என் என்றுமான நன்றி உரித்தாகிறது.

மொழிபெயர்ப்புகளைப் படிக்க விரும்பும், முன்வரும் வாசகர்களுக்கு என் பணிவான வேண்டுகோள் இதுதான்: மூலமொழி தெரிந்தால் அதிலேயே படிப்பதே மேல். ஆங்கிலம் தெரிந்தால் ஆங்கிலத்திலேயே படிப்பதே மேல். அவ்வாறில்லாமல், தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட ஒரு படைப்பை வாசிப்பவர்கள், மொழிபெயர்ப்பாளர்களிடம் குறைகாண்பதையே நோக்கமாகக் கொண்டு அதை அணுகவேண்டாம், அப்படி அணுகுபவர்களின் அடியொற்றி அந்தப் படைப்பை வாசிக்க முற்படாதீர்கள். இதன் மறுமுனையாக, மொழிதெரியாத வாசகர்கள் தானே என்ற அலட்சியத்தோடு மூலப்படைப்பை தன் மனம்போன போக்கில் ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளர் கையாளக்கூடாது என்பதையும் குறிப்பிட வேண்டும். குறைந்தபட்ச நம்பிக்கையுடனாவது ஒரு மொழிபெயர்ப் பாளரை அணுகுங்கள். அதற்கு அவர் உரியவராக இருக்கவேண்டும் என்பதும் இங்கே உட்குறிப்பு.

ஒரு மொழிபெயர்ப்பாலருக்கு அவசியம் இருக்கவேண்டிய அடிப்படை integrityயோடு இந்த மொழிபெயர்ப்பைச் செய்திருக்கிறேன். என் மொழிபெயர்ப்பு வாசகர்களுக்கு நிறைவைத் தந்தால் அதற்கு மூலப்படைப்பின் தரமும் ஆழமுமே காரணம். நிறைவான வாசிப்பனுபவத்தைத் தரவில்லையென்றால் அதற்குக் காரணம் மொழிபெயர்ப்பாளராகிய எனது போதாமையே என்று தெரிவித்துக்கொள்கிறேன். இது தன்னடக்கமல்ல என்றும் தெளிவுபடுத்திவிடுகிறேன்.

நன்றி

தோழமையுடன்

லதா ராமகிருஷ்ணன்

11.1.2018

அனாதியன் கவிதைகள் ( அறிமுகக் கவிஞர் )

images (7)

01 அதுவே இறுதியும் துயரும்……

கருந் தரை மிருதுவான காலங்களில்
அகாலத்திலிருந்து
நீண்டெழும் பலோப்பியன் குழாய்கள்
பெரிய மண்புழுக்களை
பிரசவிக்கும்

மயானத்தின் ஆறாத சுடுசாம்பலிலிருந்து
எழுதுந்துவருகிற
தீரா மோகனத்தின் நடனத்தில்
எந்த நூற்றாண்டின் ஏமாற்றம்
உருவேறும்

கத்தரிக்கப்பட்ட காட்டின்
பிரேதங்கள் உழுத்தவெளி
நரகத்தின் இரண்டாம்நிலைப்
பிரதியாய் விரிகையில்
தேகம் பொசுங்க
மண்புழுக்கள் நெளியும்

அங்கொரு காற்று இல்லை
அங்கொரு வாசம் இல்லை
அங்கொரு ஈரமில்லை
தேன்வதை மேகங்களின்
அப்பால் இருந்து எறியப்பட்ட
முகமூடி மனிதனின்
சுவாசப்பை
நிமிர்ந்திருக்கும்
எறிகணையொன்றில் விழுந்து
தொங்கும்

ஃபென்னேக்குகளின்
வாயில் ஒழுகும் மண்புழுக்களின்
இறுதி ஊனத்தில்
அகாலத்தின்
பலோப்பியன் குழாய்கள்
சூம்பிப்போகும்

அங்கொரு குமிழி வீட்டில்
கடந்தகாலக் கனவுகளோடு
உடல் சிறுத்த உருவொண்டு
கொதித்துக்கொண்டிருக்கும்
அதுவே இறுதியும்
துயரும்….

இது அமாந்தமல்ல.

நிழல் ..
காற்றின் இருகரை…
இருக்கையற்ற வெளிகள்……
எல்லாமும் கடந்து போகிற
உதிர்ந்த இலை,

எந்தவொரு பற்றுதலின்
தூய்மையை
கற்றுக்கொள்ளும்…?

பற்றுதல் என்பது
உதறுதலின் இறுதி
நொடியில் முறுக்குற அறும்

திவலைகளின் குளிர்கால
இறுக்கத்தில்
பிரசன்னமாகும் பிணைப்பின்
நீடிப்பில்
சிலகாலம் புன்னகை..
பிரியத்தை கவியவிடும்

மெலீனா..!
இது அமாந்தமல்ல
துயரமொன்றின்
இறுதித் துளிகளில்
கட்டித்திருக்கிற
துரோகக் களி
நீறுபூத்த நெருப்பில்
அமிழும் கணங்களில்
ஆயுதமாகும்

வந்தமர்தலும்..,
வாழ்தலுக்கான வசந்தங்களைத்
திருடுதலும்,
இலைக்கு அவசியமன்று
இலைக்கு
நன்மை கோர்த்தலன்றி
பிறிதறியாக் குணம்

மெலீனா…!!!!
நிழல்
காற்றின் இருகரை
இருக்கையற்ற வெளிகள்
எல்லாமும் கடந்து போகிற
உதிர்ந்த இலை

***