Category: அஞ்சலி

அசை போடவேண்டிய பொழுதிலுமா? / தி.இரா.மீனா

download (20)

சமீப காலமாக மரணம் என்ற இயற்கை நிகழ்வின்போது வெளிப்படும் தமிழ்ப் படைப்பாளிகளின் சிந்தனைப்போக்கு வாசகனை ரணப்படுத்துவதும் அந்தக் கோபத்தில் கடுமையான விமரிசனங்களை முன்வைப்பதும்,.விமர்சனத்திற்கு ஆளான படைப்பாளிகள் மீண்டும் அப்படியான சந்தர்ப்பங்கள் வரும்போது முன்பை விடத் தம்மைத் தரம் தாழ்த்திக் கொண்டு வெளிப்படுவதும் இன்று மிக அதிகமாகியிருக்கிறது.

ஒவ்வொரு பத்தாண்டு படைப்பும், பின்னர் வரும் தலைமுறைக்கு சரித்திரமா கிறது.அப்படியான நிலையில் தமிழ்ப்படைப்பாளிகளை எடுத்துக் கொண்டால் வாசகராகும் இளையதலைமுறைக்கு நாம் காட்டுவதும்,சொல்லித் தருவதும் எப்படி சக படைப்பாளனை சொல் சேற்றால் அடிப்பது என்பதைதானோ என்ற எண்ணத்தை அண்மைக்கால விமரிசனங்கள் உறுதி செய்கின்றன.

படைப்பிற்காக எழுத்தாளனை முன்னிறுத்தி,படைப்பைப் படிக்கத் தூண்டி இலக்கிய விவாதத்திற்கு ஆளாக்குவது தான் விமர்சனம் என்றொரு சிந்தனை நம்மிடம் இருந்ததே இன்று வரலாறாக நினைத்து மகிழ்வதான ஒன்றாகி விட்டதோ ?ஆரோக்கியமான சூழலிலிருந்து விலகித் ’தன்னை ’மேம்படுத்தும் பார்வை எப்போது விமர்சனத்திற்குரிய இலக்கணமானது?யார் அதை முன் வைத்தது?சமீபகாலமாக ஏன் இது பரவலாகிவீட்டது?
எழுத்து என்பதைத் தன் வசமாக்கிக் கொண்டவன் எல்லாக் காலத்திலும் தொடக்கத்தில் எந்த வலுவான பின்னணியுமே இல்லாதவனாகத்தான் இருந்திருக்கிறான் என்பது நிதர்சனம்.தன் லட்சியத்தைப் பின்னணியின்றி தானாகவே வெளிப்படுத்த வேண்டியதுதான் படைப்பாளியின் அடிப்படை அம்சம் என்னும் போது ’வாழ வேண்டிய கட்டாயத்தில்’ சுயமரியாதையை முன்னிலைப்படுத்தி இயன்றதைச் செய்து அடுத்த கட்டத்திற்குப் போவதுதான் காலம் காலமாக இயல்பாகி வந்திருக்கிறது

தேநீர் விற்பதும்,கார் துடைப்பதும், ஆங்கிலக்கல்வி பின்னணியின்றி இருப்பதுவும் யாரையும் ’தரம்” தாழ்த்தும் தன்மை என்று எப்போது , எங்கே ,யார் நமக்கு கற்றுத் தந்தது?அடிமட்ட வாழ்விலிருந்து மேலெழும்பி வந்ததற்கும், எழுத்தாளுமைக்கும் என்ன தொடர்பு இருக்கிறது, அவன் அனுபவங்கள் நல்ல எழுத்தால் மலர்கிறதென்ப தைத் தவிர?
ஒரு படைப்பாளி மரணமடைந்த அடுத்த கணம் அவன் படைப்புகளை முடக்கி விட்டு ,சாதனைகளைப் புறம்தள்ளி ,அவனுடைய எந்தவகையிலும்,யாருக்கும் தேவையற்றதான ஆரம்பகால வாழ்வை அலசி அலசிப் பார்த்து கொச்சைப் படுத்துவது என்ன சுகம் தரமுடியும்?

இதை எந்த வகை எழுத்து நாகரிகத்தில் அடக்க முடியும்? மற்ற துறைகளைப் போலவே இங்கும் தர்மம், இலக்கணம் என்ற கூறுகள் எல்லாம் உள்ளனவே! தி.ஜானகிராமன்,ஜெயகாந்தன், அசோக மித்ரன் என்னும் தமிழின் மிகச் சிறந்த ஆளுமைகளை கடந்த பத்து நாட்களில் நாம் புரட்டிப் போட்ட ,போடும் விதம் எதை நம் வாரிசுகளுக்கு முன் வைக்கப் போகிறது!!! படிக்கும் வழக்கம் குறைந்து வருகிறதாக அங்கலாய்த் துக் கொள்ளும் நாம் ’எங்கள் வெளிப்பாடு இது”என்று முகநூல் தொடங்கி எல்லாவற்றிலும் நம்மை அடையாளம் காட்டிக் கொள்வது இப்படித்தானே? படிக்கத் தூண்டுவதற்கான் வழி இதுவா?

மறைந்த எழுத்தாளர்களின் படைப்புப் பட்டியல்,மொழிபெயர்ப்பு, பிற மொழி யாளர்களைக் கவர்ந்த படைப்பாளியின் கரு,அணுகுமுறை,பன்முகம் என்று பட்டியலிட வேண்டியவை கணக்கற்றிருக்க அவர்களை நாம் ’பதிவு செய்யும்” விதம் தூற்றுதல் என்ற சொல்லிற்கான விளக்கத்தை விரிவுபடுத்துதலா கிறதே!
இத்தனை வெறுப்பையும் ,நிந்தனையையும்,தூற்றலையும் வேறெந்த மொழி யிலும் நம்மால் காணமுடிவதில்லை;அதுவும் மரணத்தின் ஈரம் ஆறும் முன்பாக….மகா ஸ்வேதாதேவி,ராபூரி பரத்வாஜ், சிவராம் காரந்த் என்று எந்த பிறமொழி எழுத்தாளனின் மறைவிற்கும் பிறகு ,ஈரம் காய்வதற்குள்ளாகவே இப்படிச் செய்திகள் எழுந்ததாக நினவிலில்லை.

மரணமென்பது வேறுபாடு களைப் புறம்தள்ளி ,இதமானவற்றை அசை போட மனிதனுக்குக் கிடைக்கும் வாய்ப்பு என்பது நினைவில் நிறுத்த வேண்டியத தருணம் இதுவாகும்.தமிழ் நவீன இலக்கிய வரலாறு இளம்தலைமுறைக்கு முன்னிலைப்படுத்திச் சொல்ல வேண்டியது நிறைய இருக்கிறது என்பதைக் காட்ட விமர்சகர்களும், சக படைப்பாளிகளும் செய்ய வேண்டியது ’வாரி இறைப்பதை நிறுத்துவது தான் ’ என்றே முடிக்கத் தோன்றுகிறது.

—————————–

அசோகமித்திரன் – நினைவேந்தல் கூட்டம்

download (20)

அசோகமித்திரன் – நினைவேந்தல் கூட்டம்

தலைமை : இந்திரா பார்த்தசாரதி

புலிக்கலைஞன் என்ற அசோகமித்திரனின் சிறுகதையின் குறும்படம் திரையிடப்படும்.
அம்ஷன்குமார் இயக்கிய அசோகமித்திரனின் ஆவணப்படம் காட்டப்படும்
கீழ்க்கண்டவர்கள் கூட்டத்தில் கலந்துகொண்டு சிறப்பிக்க உள்ளார்கள்.
1. எஸ் வைதீஸ்வரன் 2. சா கந்தசாமி 4. நாசர் 5. பாலகுமாரன் 6. அம்ஷன்குமார் 7. திலகவதி 8. திலீப் குமார் 9. ஞாநி 10. ஏ எஸ் பத்மாவதி 11. சாருநிவேதிதா 12. எஸ் ராமகிருஷ்ணன் 13. திருப்பூர் கிருஷ்ணன் 14. மனுஷ்யப்புத்திரன் 15. தேவகோட்டை வ மூர்த்தி 16. பா ராகவன் 17. இளையபாரதி 18. இரா.தெ.முத்து 19. சிகரம் ச. செந்தில்நாதன் 20. இரா முருகன் 21. பாரவி 22. சுகுமாரன் 23. வெளி ரங்கராஜன் 24. வேடியப்பன் 25. கிருஷாங்கினி 26. க்ளிக் ரவி 27. ஷங்கர ராம சுப்பிரமணியன் 28. ரோகினி 29. ரமேஷ் (தினமணி) 30. முத்துக்குமார் 31. பத்ரி 32. ராஜாமணி 33. வத்சலா 34. கௌதம சித்தார்த்தன் 35. ஜனனி
மேலும் அசோகமித்திரன் குடும்பத்தில் யாராவது ஒருவரைப் பேச அழைக்க உள்ளோம்.
இடம் கவிக்கோ மன்றம்
6 இரண்டாவது பிரதான சாலை
சிஐடி காலனி
மயிலாப்பூர், சென்னை 4
தேதி 31.03.2017 (வெள்ளிக்கிழமை)

நேரம் மாலை 5.00 மணிக்கு

இக் கூட்டத்தை அழகியசிங்கர், ஸ்ரீகுமார், பெருந்தேவி மூவரும் ஏற்பாடு செய்கிறோம்.

அஞ்சலி / வானவன் மாதேவி

download (6)

சேலத்திற்கு எழுத்தாள நண்பர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் ஒருமுறை சில வருடங்களுக்குமுன் வந்திருந்தபோது அவர் என்னை பனங்காடு என்ற பகுதிக்கு அழைத்து சென்றார். அங்கே வானவன் மாதேவி மற்றும் அவருடைய சகோதரி வல்லபியை அறிமுகப்படுத்தினார்.

பிறகு ஒவ்வொருமுறை சேலம் வரும்போதும் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் தவறாமல் வானவன் மாதேவியையும் அவருடைய சகோதரியையும் சந்திப்பதும் அவர்களோடு இலக்கியம் சார்ந்து உரையாடுவதுமாக சில மணி நேரங்களை செலவிடுவார்.
அப்போது தவறாமல் என்னையும் அவர்களை சந்திக்க அழைத்து செல்வார்,
கடந்த இரண்டு மாதங்களுக்குமுன் பெங்களூர் நண்பர் சீனிவாச கண்ணன் அவர்களை சந்திக்க போகலாம் என சொல்லி இருவரும் அவர்களின் புது ஆதவ் அறக்கட்டளை இடமாக சேலத்திற்கு தள்ளி சுமார் 20 கிலோமீட்டர் தொலைவிருக்கும் அனுப்பூர் என்ற கிராமத்திற்கு அழைத்து சென்றார்.
அந்த அறக்கட்டளை சார்பில் அவரைப் போலவே தசைசிதைவுநோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு தங்குமிடம் கொடுத்து சிகிச்சையளித்து வருவதைப் பார்த்தேன்
அன்றே அவரின் உடல்நிலை கொஞ்சம் மோசமாக தான் இருந்தது

ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன் அவர் இறந்துவிட்டார் என்ற தகவல் வந்தபோது அதிர்ச்சியாகதான் இருந்தது.
எழுத்தாளர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் மற்றும் நண்பர் பெங்களுர் சீனிவாச கண்ணன் ஆகியோருக்குமுதலில் தகவல் சொல்லிவிட்டு
திருவண்ணாமலை வம்சி பதிப்பக நண்பர் பவா செல்லதுரைக்கும் எழுத்தாளர் ஜெயமோகனுக்கும் தகவல் அறிவித்தேன்

வானவன் மாதேவியின் இழப்பு வருத்தத்திற்குரியதுதான்.
ஆனால் நோயை எதிர்த்து போராடும் வல்லமையையும் தன்னம்பிக்கையையும் அவர்களிடமிருந்துதான் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற பாடத்தையும் தன்னம்பிக்கையையும் விட்டுச் சென்றிருக்கிறார் தோழி வானவன்மாதேவி

ஆழ்ந்த இரங்கல்கள்

சேலத்தில் ஞானக்கூத்தன் அஞ்சலி கூட்டம்

download (42)

சேலத்தில் ஞானக்கூத்தன் அஞ்சலி கூட்டம்

ஞானக்கூத்தன் கவிதைகள் வாசிப்பு கட்டுரைகளை பற்றிய உரையாடல்

31 / 7 / 16 ஞாயிறு காலை 11 மணி
இடம் 119 கடலூர்மெயின் ரோடு அமமாபேட்டை சேலம்

பங்கேற்போர்

கவிஞர் ஷாஅ

மோகனரங்கன்

சிபிச்செல்வன்

தக்கை பாபு

சாகிப் கிரான்

அகச்சேரன்

குமாரநந்தன்

மற்றும்

நீங்கள்

நிகழ்ச்சி ஏற்பாடு

சேலம் இலக்கிய வட்டம் , தக்கை இலக்கிய அமைப்பு மற்றும் மலைகள் இணைய இதழ்

இலக்கியத்தை விரும்புகிற அனைவரும் வருக

பெண்டுலம் நின்றது ( உம்பர்த்தோ எக்கோ ) எம்.ஜி.சுரேஷ்

download (4)

உம்பர்த்தோ எக்கோ இறந்துவிட்டார். இத்தாலியில், மிலான் நகரில் இருக்கும் ஒரு அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பில் வாழ்ந்து வந்த இந்த மனிதர், தனது 84வது வயதில், நேற்று இயற்கை எய்தி இருக்கிறார்.

அவரைப் பற்றிப் பேசும் முன் முன்னோட்டமாகச் சில விஷயங்களைப் பேச வேண்டியிருக்கிறது. அப்போதுதான் இத்தாலிய இலக்கியத்தில் மட்டுமல்லாமல், உலக இலக்கியத்தில் அவர் இடம் என்ன என்பதை நாம் துல்லியப்படுத்திக் கொள்ள முடியும்.

இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், ஆந்திரே பிரதான், ஆலன் ராபே க்ரியே போன்ற அவண்ட் கார்ட் கலைஞர்கள் பலரும் ‘நாவல் இறந்து விட்டது’ என்று பிரகடனம் செய்த போது உலகம் திடுக்கிட்டது. ’நாவல் அதன் கலைத்தன்மையை இழந்துவிட்டது. அது வெறும் வணிகப்பண்டமாகிவிட்டது. தொடக்க காலத்தில் இருந்த வடிவத்தை அது மாற்றிக் கொள்ளவே இல்லை எனவே இறந்து விட்டது’ என்று தங்கள் பிரகடனத்துக்கு அவர்கள் காரணம் சொன்னார்கள். இதன் விளைவாகப் பலரும் நாவல் எழுதத் தயங்கினார்கள். லத்தீன் அமெரிக்க எழுத்தாளரும், உலக இலக்கியத்தில் மிகப்பெரிய பாதிப்பை ஏற்படுத்தியவருமான போர்ஹேயும் நாவல் எழுதியதில்லை. சிறுகதைகள் மட்டுமே எழுதினார். போதாக்குறைக்கு ழீன் பால் சார்த்தர் எதிர் நாவல் (anti – novel)பற்றிப் பேச ஆரம்பித்தார்.

ஒன்று இறந்த நாவலை உயிர்ப்பிக்க வேண்டும் அல்லது புதுவகை எழுத்தில் நாவல் என்ற வகைமையை உருவாக்க வேண்டும் என்பது எழுத்தாளர்களின் முன் ஒரு பெரும் சவாலாக கால் பரப்பி நின்றது. அந்த சவாலை ஏற்று வெற்றிகரமாக ஒரு நாவலை எழுதினார் ஓருவர். அந்த நாவல் நூறாண்டுக்கால தனிமை வாசம். காப்ரியல் கார்சியா மார்க்வெஸ் எழுதிய அந்த நாவல் ஒரு புதுவகை நாவலாக இருந்தது. அதிக அளவில் விற்கப்பட்ட புத்தகமாக இருந்தது. நோபல் பரிசும் வென்றது. அந்த வெற்றி பலரது கவனத்தைக் கவர்ந்தது. அப்படிக் கவரப்பட்டவர்களில் ஒருவர்தான் உம்பர்த்தோ எக்கோ.

இதாலியில், பொலோக்னோ பல்கலைக்கழகத்தில் குறியியல் துறையில் பேராசிரியராகப் பணிபுர்ந்து கொண்டிருந்த அவர் 1980 ஆம் ஆண்டு ஒரு புது வகை நாவல் எழுதினார். ‘ரோஜாவின் பெயர்’ என்ற பெயரிலான அந்த நாவல் மிகப் பெரிய வெற்றி பெற்றது. திரைப்படமாகவும் வந்தது. அது ஒரு ஷெர்லாக் ஹோம்ஸ் பாணியிலான துப்பறியும் நாவல். துப்பறியும் நாவலா? இலக்கியரீதியாக வெற்றியடைந்து விட்டதா… பலரது புருவங்கள் உயர்ந்தன. இன்றளவும் அந்த நாவல் பின் நவீன வேதம் என்று கொண்டாடப்படுகிறது. ஓராண்டுத் தனிமை வாசம் நாவலுக்குப் பின் அதிக பிரதிகள் விற்ற நாவல் என்ற பெயரும் அதற்கு உண்டு. அந்த நாவலின் வெற்றி எக்கோவின் நிம்மதியைக் குலைத்துவிட்டது. மிலான் நகரில் இருந்த அவரது அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பின் கதவுகள் சதா தட்டப்பட்டுக் கொண்டே இருந்தன. ரசிகர்களும், பத்திரிகையாளர்களும் அவரைத் துரத்தித் துரத்தித் தொல்லை கொடுத்தனர். அவரது அடுத்த நாவல் இது என்று தங்கள் யூகங்களை எழுதினர். எரிச்சலுடன் எக்கோ சொன்னார்: ‘நான் ஒரு புதிய புத்தகத்தை எழுதப் போவது நான் விரும்புவது போலவா அல்லது மற்றவர்கள் எதிர்ப்பார்ப்பது போலவா?

அவரது இரண்டாவது நாவலான ஃபூக்கோவின் பெண்டுலமும் முக்கியமான பிரதி. முதல் நாவல், வடக்கு இதாலியில் இருந்த ஒரு மடாலயத்தில் நடக்கும் தொடர் கொலைகளைப் பற்றிய புலன் விசாரணையைக் கதைக்கருவாகக் கொண்டது என்றால், அவரது இரண்டாவது நாவல் ‘சதிக்கோட்பாடு’ பற்றியது. பின்பு வந்த அவரது நாவல்கள் ஒவ்வொன்றுமே வித்தியாசமான களங்களில் அமைந்தவை. ’முந்தைய நாள் தீவு’ மூழ்கிய கப்பலிலிருந்து தப்பிய கதாபாத்திரத்தைப் பற்றியது என்றால் ‘எண் பூஜ்யம்’ என்ற நாவல் பத்திரிகைத் துறையில் நிகழும் சதித்திட்டங்கள், மர்மம்,கொலை பற்றியது.

எக்கோவின் கதைகள் எல்லாமே தகவல்களால் நிரம்பியவை. கண்களை மூடிக்கொண்டு எந்த வரியைத் தொட்டாலும், அங்கே ஒரு அரிய தகவல் ஒளிந்திருக்கும். ரோஜாவின் பெயர் என்ற நாவலில் நடக்கும் கொலைகளுக்கான விஷம் ஆராயப்படும் போது அது தொடர்பான பலவிதமான விஷங்களைப் பற்றியும், அந்த விஷங்களின் தொடர்பான மூலிகைகள் பற்றியும் விவரித்திருப்பார் எக்கோ. அத்தனை விஷயங்களை மனிதர் எப்படித்தான் சேகரித்தாரோ என்று நினைக்கையில் மலைப்பு தட்டும். இந்தக் கலையை போர்ஹேயிடமிருந்து எக்கோ சுவீகரித்துக் கொண்டார். போர்ஹேயின் எழுத்துகளில் இந்த பாணியைக் காணலாம். இதை கலைக்களஞ்சிய எழுத்து முறை என்பார்கள். எக்கோ தன் பங்குக்கு ஒரு அறிவியல் கதையும் எழுதி இருக்கிறார். போர்ஹேவை உயரமான மனிதர் என்று வைத்துக் கொண்டால், அவர் தோள்களின் மேல் ஏறி நிற்பவராக எக்கோவைக் குறிப்பிடலாம்.

இலக்கியம் என்பது தீவிரமான, சிடுமூஞ்சித்தனமான மனிதர்களுக்காக எழுதப்படுவது; ஏனெனில், நகைச்சுவை இலக்கியத்துக்கு எதிரானது; சிறந்த இலக்கியம் உயர்கலை, நகைச்சுவை இலக்கியம் தாழ்ந்த கலை’ என்பது போன்ற கட்டுக்கதைகளைத் தகர்த்தவர் எக்கோ. பார்த் முன் வைக்கும் பிரதி தரும் இன்பத்தைத் தன் பிரதிகளில் சாதித்தவர். தனக்கு முன்பு இருந்த நாவல் என்ற புனைகதையின் வரைபடத்தை மாற்றி அமைத்தவர். இத்தாலிய இலக்கியத்திலும் சரி, உலக இலக்கியத்திலும் சரி அவருக்கென்று ஒரு தனி இடம் இருக்கிறது. இன்னொருவரால் ஈடு செய்வதற்கு முடியாத இடம்தான் அது.

##########

பேராசிரியர் ராமானுஜமும், நானும் – வெளி ரங்கராஜன்

download (6)

1980-களில் நாடகம் குறித்த ஈடுபாடுகள் வலுப்பட்டுக் கொண்டிருந்த நிலையில் பேராசிhpயா; ராமானுஜத்தின் நாடகச் செயல்பாடுகள் குறித்து மிகுந்த அபிமானம் கொண்டவனாக இருந்தேன். 1977-ல் காந்திகிராமத்தில் பன்சி கௌலுடன் இணைந்து அவா; நடத்திய நாடகப் பட்டறை தமிழ் நாடகச் சூழலில் புதிய பாh;வைகளையும், அணுகுமுறைகளையும் உருவாக்கிய ஒரு முக்கிய திருப்புமுனை என்ற உணா;வு எனக்கு இருந்தது. அந்தப் பட்டறையில் என்னால் கலந்து கொள்ள முடியவில்லை என்றாலும் அதில் பங்கேற்றவா;களிடம் அது உருவாக்கிய உணா;வுகளைக் கேட்டறிந்த போது ஒரு எழுச்சியான மனநிலை ஏற்பட்டது. உடலையும், மனத்தையும் எவ்வாறு நாடகத்துக்கு சிறப்பாக பயன்படுத்துவது என்பது குறித்தே அவரது கவனம் இருந்தது. பிறகு 1980-ல் பாதல்சா;க்காh; சென்னை சோழ மண்டலத்தில் நடத்திய நாடகப் பட்டறை இந்த உணா;வுக்கு மேலும் வலுவும், வண்ணமும் சோ;த்தது. எந்த தொழில் நுட்பத்தையும் சாராமல் மனித உடலின் பல்வேறு ஆற்றல்களை திரட்டுவதின் மூலம் பல்வேறு வடிவங்கள் கொண்ட ஒரு திறந்த அரங்கத்தை உருவாக்கமுடியும் என்கிற மனநிலையை அவா; உருவாக்கினாh;. ராமானுஜம் இயற்கை அழகியல் சாh;ந்த மனநிலைக்கு அழுத்தம் கொடுத்த போது பாதல்சா;க்காh; சமூக மனவியல் சாh;ந்த உடல் கட்டுமானத்தை வலியுறுத்தினாh;. ஆனால் இவை இரண்டும் ஒரு நாணயத்தின் இரு பக்கங்கள்தான் என்று எனக்குத் தோன்றியது.

இந்த இரு உத்வேகங்களின் அடிப்படையில் நான் என்னுடைய நாடக செயல்பாடுகளை உருவாக்கிச் கொண்டிருந்த காலகட்டத்தில் அடிப்படையில் நான் ஒரு சிறுபத்திhpகை மனநிலை சாh;ந்தவனாக இருந்ததால், தமிழில் அhpதான நாடக ஆக்கங்களை ஆவணப்படுத்துவதின் மூலம் நாடக இயக்கம் மேலும் செறிவு அடையும் என்ற உணா;வுடன் வெளி இதழை 1990-ல் துவக்கினேன். அப்போது நாடக ஆக்கங்களுக்காக நான் முதலில் அணுகியது பேராசிhpயா; ராமானுஜம் அவா;களைத்தான். என்னுடைய நாடக ஆh;வங்கள் மீது மதிப்பு கொண்டிருந்த ராமானுஜம் வெளியின் உருவாக்கத்துக்கு தொடா;ந்து பங்களிப்புகள் செய்பவராக இருந்தாh;. அவா; சென்னையில் நடத்திய நாடகப்பட்டறைகளின் போதெல்லாம் பயிற்சி மாணவா;களுக்கு வெளியை அறிமுகம் செய்து அவா;களுடன் உரையாடல்களுக்கு ஏற்பாடு செய்தாh;. ஒருமுறை சென்னையில் உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவன வளாகத்தில் அவா; ஏற்பாடு செய்திருந்த பயிற்சிப்பட்டறையில் ஆரம்பம் முதல் அவருடைய கற்பனையும், படைப்புணா;வும் கொண்ட பயிற்சி வழிகாட்டுதல்முறைகளையும், நாடக உருவாக்கத்தையும் பாh;க்கும் வாய்ப்பு எனக்கு கிடைத்தது. அப்படி உருவானதுதான் ஜாpஷ் நாடகாசிhpயா; ளுலபெந-ன் ‘சுனைநசள வழ வாந ளுநய’ நாடகம். ராமானுஜத்தால் மிகவும் அற்புதமாக வடிவமைக்கப்பட்ட அந்த நாடகத்தின் நுட்பங்கள் பற்றி நான் எழுதியபோது ராமானுஜம் அதிக மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்தினாh;.

அதற்குப் பிறகு பலமுறை நாங்கள் சந்தித்து உரையாடுவதற்கான வாய்ப்புகள் ஏற்பட்டன. அவா; புதிய நாடக ஆக்கங்கள், எதிh;கால நாடகத்திட்டங்கள் ஆகியவை குறித்த பல செய்திகளை அவ்வப்போது என்னுடன் பகிh;ந்து கொண்டாh;. கலைக்கும், வாழ்க்கைக்குமான நீரோட்டம் குறித்த எங்கள் பாh;வைகளில் அதிக இணக்கம் இருப்பது புலப்பட்டு எங்கள் பரஸ்பர உரையாடல்கள் அதிக நேசம் கொண்டன. 1995-ல்; அவா; கைசிக நாடக மீள் உருவாகத்தில் ஈடுபட்டு திருக்குறுங்குடி கோவிலில் முதல் அரங்கேற்றத்தை நிகழ்த்துவதற்கு முன்னால் ஒரு ஒத்திகையை வடுவூh; கோவில் வளாகத்தில் ஏற்பாடு செய்திருந்தாh;. அதை பாh;ப்பதற்கு வடுவூh; வரும்படி அவா; என்னையும், வெங்கட் சாமிநாதனையும் அழைத்தாh;. ஒத்திகைக்கு முன்னால் அக்கலைஞா;களுடன் ஒரு உரையாடல் நிகழ்வையும் ஏற்பாடு செய்திருந்தாh;. அப்போது தான் தேவதாசி நடனம் பற்றி நன்கு அறிந்த இசைவேளாளா; மரபில் வந்த ஹேரம்பநாதனுடன் எனக்கு பாpச்சயம் ஏற்பட்டது. அவா;தான் கைசிக நாடகத்துக்கான தாளங்களையும், நடன அசைவுகளையும் ஒழுங்கு செய்தவா;. வடுவூh; கோவில் பின்புலத்தில் நிகழ்ந்தப்பட்ட அந்த ஒத்திகை நிகழ்வு ஒரு பிரமிப்பான அனுபவமாய் இருந்தது. திருக்குறுங்குடி கோவிலில் நடந்த முதல் அரங்கேற்ற நிகழ்வையும் நான் பாh;க்கவேண்டும் என்று விரும்பி அதற்கான ஏற்பாடுகள் செய்திருந்தாh;.

இப்படி பரஸ்பர மதிப்பும், அபிமானமும், கொண்டிருந்த எங்கள் உறவில் ஒருபெரும் அன்பின் நீரோட்டத்தை நான் பாh;த்தேன். சமகாலத்திலும், கடந்த காலத்திலும் அதிக வெளிச்சத்துக்கு வராத நிகழ்கலைக் கலைஞா;கள் பற்றி நான் தீராநதியில் தொடா; எழுதிய போது அதில் அதிக ஈடுபாடு கொண்டு இன்னும் வெளிவராத பல கலைஞா;கள் பற்றி என்னுடன் தொடா;ந்து உரையாடினாh;. அதன் தொடா;ச்சியாகவே கைசிக நாடகத்தில் பங்கேற்ற எளிய பெண் நடனக் கலைஞா;கள் பற்றி நான் எழுத நோ;ந்தது. அவருடைய தஞ்சை வீட்டில் அக்கலைஞா;களுடன் அவா; ஒரு உரையாடலுக்கு ஏற்பாடு செய்தபோது ஒரு நெருக்கமான சூழல் நிலவியது. அந்தக் கட்டுரைகள் பின்னா; ஒரு புத்தகமாக வெளி வந்தபோது அவருடைய சிறப்பான ஒரு முன்னுரையுடனேயே அது வெளிவந்தது.

இவை எல்லாவற்றையும் விட தஞ்சை சென்று எனக்குப் பிடித்தமான ஒரு தஞ்சை சூழலில் அவருடன் உரையாடுவது எனக்கு கிளா;ச்சியான ஒரு அனுபவமாக இருந்தது. நான் தஞ்சை வரும்போதெல்லாம் எனக்காகவென்று தஞ்சை ஸ்டேஷன் எதிரே கொஞ்சம் ஒதுக்குப்புறமாக அமைந்த வள்ளி ஹோட்டலில் எனக்காக ரூம் ஏற்பாடு செய்துவிடுவாh;. வள்ளி ஹோட்டல் சூழல் எனக்கு மிகவும் விருப்பமானது. அமைதியும், நல்ல உணவும், கேட்பதற்கு பழைய பாடல்களும் நிறைந்த அந்த சூழலில் என்னுடைய நேசங்கள் குறித்த ஒரு நினைவுப் பயணம் மேற்கொள்வதும், செயல்பாடுகள் குறித்த பாpசீலனைகளில் ஈடுபடுவதும் எனக்கு மிகவும் பிடித்தமானவை. படைப்பு சாh;ந்த பல காரணங்களுக்காக அந்த ஹோட்டலில் தங்கி என்னுடைய பொழுதுகளை கழிக்கும் தருணங்களை நான் விரும்பினேன்.

இப்போது ராமானுஜம் மறைந்த பிறகு அந்த வள்ளி ஹோட்டல் அவ்வளவு மகிழ்ச்சி தருமா என்பது சந்தேகமாக உள்ளது. ஒரு நாடக முரண் போன்று ராமானுஜம் மறைந்த போது தஞ்சை சென்று அவரை கடைசியாக பாh;ப்பதற்கு கூட வாய்ப்பில்லாத ஒரு நிலைக்கு நான் தள்ளப்பட்டிருந்தேன்.

*********

நாட்டுப்புற இசை ஆய்வாளர் கே.ஏ.ஜியை இழந்தோம் – வெ.வெங்கடாசலம்

images (10)

புதுச்சேரி பல்கலைக்கழகத்தின் நாட்டுப்புற நிகழ்க்கலைத் துறையின் தலைவராக பணியாற்றிய கே. ஏ. குணசேகரன் அவர்கள் மறைந்தார் என்ற செய்தியை ஜன-17 அன்று முகநூலில் கண்டதும் மேடையில் இன்குலாப் எழுதிய ” மனுசங்கடா… நாங்க மனுசங்கடா ” என்னும் பாடலை உரத்தக் குரலில் அரங்கமதிர பாடி நிற்கும் அவரது சுறுசுறுப்பான உருவம் ஒரு கணம் கண்களில் வந்துபோனது. நாட்டார் வழக்காற்று இசை ஆய்வில் முனைவர் பட்டம் பெற்ற கே.ஏ.குணசேகரன் பாடகர், நாடக ஆசிரியர், ஆய்வாளர், எழுத்தாளர், நாவலாசிரியர் என்னும் பன்முக ஆளுமையாய் வலம் வந்து கேஏஜி என்று சுருக்கமாய் எல்லோராலும் அறியப்பட்டவர். நாட்டார் மரபு இசை வடிவம் என்ற அறிமுகத்துடன் தம் பாடல்களை அவராலேயே நிறுவப்பட்ட தன்னானே இசைக்குழுவுடன் இணைந்து ஏற்ற இறக்கங்களுடன் கச்சேரி மேடைகளில் அவர் பாடப்பாட கேட்போர் அப்பாடல்களின் துடிப்பில் கரைந்து உறைந்துபோவர்.

இடதுசாரி அமைப்புகளின் கலை இலக்கிய மேடைகளில் ஒடுக்கப்பட்டோரின் குரல்களாக ஒலிக்கத் துவங்கிய அவரது இந்த நாட்டுப்புற இசைப் பயணம் தொண்ணூறுகளுக்குப் பின்பு தலித் கலை இலக்கிய வெளியில் மையம் கொண்டது. அதற்குப் பிறகு அவர்தம் எழுச்சியான குரல் தலித் கலை, கலாச்சார, பண்பாட்டுத் தளங்களில் மேலதிக ஈடுபாடுடன் ஒலித்தது. தன்னானே கலைக்குழுவை ஊர் ஊராக அழைத்துச் சென்று தலித் அரசியல் மேடைகளிலும், பொது வெளிகளிலும் நாட்டுப்புற இசைக் கருவிகளை மட்டுமே பயன்படுத்தி அவர் முழங்கிய பாடல்கள் தலித் இளைஞர்களின் அரசியல் உணர்வை உசுப்பி விட்டன என்றால் அது மிகையாகாது.

நாட்டுப்புறப் பாடல்கள், நாடகம், திரைப்படம், எழுத்து என தமது கலை பரிமாணங்கள் வாயிலாக சாதிய பாரபட்சங்களால் / அணுகுமுறைகளால் தலித்துகள் அனுபவிக்க நேர்ந்திருக்கும் வலிகளை அம்பலப்படுத்தி வந்தது மட்டுமல்லாமல் ஓர் அத்துமீறலாக நவீன சமூக வெளிக்குள் நுழைந்து நமது மரபார்ந்த செழுமைகளைப் பாழ்ப்படுத்திவரும் அர்த்தமற்ற நவநாகரிகங்களை எள்ளி நகையாடியதுடன் அவ் அநாகரிகங்களுக்கு எதிராக தம் தனித்தன்மையான கலை இலக்கிய ஆயுதங்களை உயர்த்திப் பிடித்து களமாடியவர் என்பதும் குறிப்பிடத்தகுந்தது.

ஒரு தலித்தின் தன் வரலாறாக அவரால் எழுதப்பட்ட “வடு” நாவல் தமிழ் இலக்கிய ஆளுமைகளால் பரவலாக பேசப்பட்ட நாவலாகும். “பலியாடுகள்”, “தொடு,” “மழி”, “மாற்றம்” உள்ளிட்டு மற்றும் பிற நாடகங்கள், நாட்டார் கலை மரபு சார்ந்த தொகுப்பு நூல்கள், தலித் அழகியலை எடுத்தியம்பும் கட்டுரைகள் என முப்பதுக்கும் மேற்பட்ட நூல்களை எழுதி அவற்றை தமிழ் கலை இலக்கிய வெளிக்கான தமது பங்களிப்பாக விட்டுச் சென்றுள்ள அக்கலைஞர் இன்று நம்முடன் இல்லை. சாகா வரம் பெற்ற அவரது கலை வடிவங்களும் அம்சங்களும் சாதி ஆதிக்கத்தால் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் துயரம் தோய்ந்த வாழ்வியலை பேசும் சாட்சியங்களாக நம்முன் எப்போதும் நடமாடிக்கொண்டே இருக்கும் ; வாழ்ந்துகொண்டே இருக்கும். அக்கலை அம்சங்களை அடுத்தக் கட்டத்திற்கு நகர்த்துவதில் நமக்கிருக்கும் பொறுப்பை உணர்வதுவே கேஏஜி என்னும் அம்மாபெரும் கலைஞனுக்கு நாம் செலுத்தப்போகும் உண்மையான அஞ்சலியாக இருக்கும்.

**********

வெங்கட் சாமிநாதன் அஞ்சலி நிகழ்ச்சியும் ஆவணப்படத் திரையிடலும் – பெங்களூர்

வெங்கட் சாமிநாதன்

அஞ்சலி நிகழ்ச்சியும்

ஆவணப்படத் திரையிடலும்

 

 

நாள்:  01.11.2015 ஞாயிறு

நேரம் காலை 10.00 மணி

VenueSai Mitra Meadows, Community Hall, August Park Road,

1st-A Cross, Kaagadaasapura, C V Raman Nagar, Bnagalore-560093

 

 

பங்கேற்போர்

விட்டல்ராவ்  ஜி.கே.ராமசாமி  ஜி.எஸ்.ஆர்.கிருஷ்ணன்

ப.கிருஷ்ணசாமி மகாலிங்கம்  முகம்மது அலி பாவண்ணன் திருஞானசம்பந்தம் மற்றும் நண்பர்கள்

ஆவணப்படம் திரையிடல்

இயக்குநர் அருண்மொழி, சென்னை

 

 

For More Details: Sambandam: 09448584648, Paavannan: 9449567476

வெங்கட்சாமிநாதனின் அஞ்சலி கூட்டம்

 

download (15)

 

 

 

விருட்சமும் டிஸ்கவரி புத்தக அமைப்பும் சேர்ந்து நடத்தும் கூட்டம்

    
             வெங்கட்சாமிநாதனின் அஞ்சலி கூட்டம்

    இடம் :         டிஸ்கவரி புத்தக விற்பனை நிலையம்
            கே கே நகர் மேற்கு, சென்னை 78
            (புதுச்சேரி  விருந்தினர் மாளிகை அருகில்

    தேதி        23.10.2015  (வெள்ளிக் கிழமை)        
    நேரம்         மாலை 5.30 மணிக்கு

    தலைமை :     பாரதி மணி 
    
    பேசுவோர் :           வெளி ரங்கராஜன், அம்ஷன் குமார்,   
ம.ராஜேந்திரன், க்ருஷாங்கினி, பாரவி, சிவக்குமார், பொன் தனசேகரன், வேல் கண்ணன், விஸ்வம், வேடியப்பன், அழகியசிங்கர், கிருபானந்தன்
இன்னும் பலர்…..

    வெங்கட் சாமிநாதன் : எழுத்து காலத்திலிருந்து தொடங்கி புத்தக விமர்சனத்தையே தன் முழு நேர உணர்வாகக் கொண்டு எழுதியவர்.  கடைசி மூச்சு வரை எழுதுவதையும், படிப்பதையும் தன் முழு நேரமாக மாற்றிக் கொண்டவர்.  அவருடைய எதிர்பாரத மரணம் குறித்துதான் இந்த அஞ்சலி கூட்டம். 

       அனைவரும் வருக,

        அன்புடன்
நவீன விருட்சம் -  டிஸ்கவரி புத்தக அமைப்பு    

வெங்கட் சாமிநாதனைப் பற்றி சில தகவல்கள்…… – அழகியசிங்கர் 

 

download (3)

    சமீபத்தில் நான் பங்களுர் சென்றேன்.  கிட்டத்தட்ட பல ஆண்டுகள் கழித்து. என் உறவினர் ஒருவர் உடல்நிலை சரியில்லை என்றுதான் சென்றேன்.  எப்போதும் நான் பங்களூர் செல்லும்போதெல்லாம் எழுத்தாளர்கள் சிலரை சந்திக்காமல் இருக்க மாட்டேன்.  அப்படிச் சந்திக்காமல் இருந்து விட்டால் பங்களூர் என்னை ரொம்பவும் தனிமைப் படுத்தி விடுவதாக தோன்றும்.
    மல்லேஸ்வரத்தில் உள்ள என் உறவினர் வீடு ரொம்ப பிரமாதமான இடம்.  ஆனால் நான் விரும்புகிற மாதிரி பேசுகிற நண்பர்கள் யாரும் இருக்க மாட்டார்கள்.  சென்னையில் நான் இருந்தேன் என்றால் எதாவது பேசிக்கொண்டிருப்பேன்.  எழுதிக் கொண்டிருப்பேன்.  ஆனால் பங்களூரில் அதுமாதிரி முடியாது.  வெயிலை அதிகமாகக் காண முடியாத அந்த இடமும் என்னை வெறுப்படைய வைத்துவிடும்.
    நான் மதிக்கும வெங்கட் சாமிநாதன் சென்னையிலிருந்து பங்களூர் சென்று விட்டார்.  அவர் மனைவி இறந்த பிறகு.  அவருடைய ஒரே பையன் வீட்டில்தான் அவர் வசித்து வந்தார்.  இந்த முறை பங்களூர் வந்தபோது அவரைக் கட்டாயம் பார்க்க வேண்டுமென்று நினைத்துக் கொண்டேன். அதுதான் கடைசி முறையாக அவரைப் பார்க்கிறேன் என்பது எனக்கு இப்போதுதான் தெரிகிறது. ஒவ்வொரு முறையும் நான் அவரைப்  பார்க்கும்போதும் அவருடைய கோபத்தையே பார்ப்பதுபோல் தோன்றும்.  
    சென்னையில் அவர் இருக்கும்போது பல தடவைகள் அவரைப் பார்ப்பதுண்டு.  தில்லியை விட்டு அவர் சென்னை வரும்போது ஒருமுறை அவர் மனைவி நகைகள் சிலவற்றை தொலைத்து விட்டார். எதைச் சொல்லும்போதும் வெ சா பதட்டத்துடன் சொல்ல மாட்டார்.  சொல்வதில் வருத்தம் இருக்கும்.  ஆனால் அவர் கோபப்படடடால் அதை வெளிப்படுத்தாமல் இருக்க மாட்டார்.  யார் மீதாவது அவருக்குக் கோபம் இருந்தால அதில் விடாப்படியாக இருப்பார்.
    சிறு பத்திரிகைகள் மூலம் அவரைப் பற்றி கேள்விபட்டபோது, ஒரு முறையாவது அவரைச் சந்திக்க வேண்டுமென்று நினைப்பதுண்டு. கிட்டத்தட்ட 30 ஆண்டுகளுக்கு முன் அவர் வீடு தேடி நான் டில்லிக்குச் சென்றேன்.  
    நான் இருந்த இடமும் அவர் இருந்த இடமும் எங்கோ இருந்தது.  பாஷை புரியாத அவஸ்தை.  எனக்கோ எல்லார் வாயிலும் அகப்பட்டுக் கொள்கிற இந்த வெங்கட் சாமிநாதனை எப்படியாவது பார்த்து விட வேண்டுமென்று தோன்றியது.  என் முதல் சந்திப்பு அப்போதுதான் நடந்தது.
    என்னைப் பற்றியெல்லாம் விஜாரித்து பேசிக் கொண்டே வந்தவர் ஒரு அறையைக் காட்டினார். 
    “என்ன?” என்றேன்.
    “இதில் உள்ள புத்தகங்களை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்,” என்றார்.
    எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.  அந்த அறை முழுவதும் சுவரை ஒட்டி புத்தகங்கள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தது. நான் சில புத்தகங்களை எடுத்துக் கொண்டேன்.  பின், “இந்த டில்லியில் பஸ்ஸில் போவது மோசமானது.  நான் உங்களை கொண்டு விடுகிறேன்  சிறிது தூரம்,” என்றார். 
    எழுத்து மூலம் அவர் பலருடன் சண்டைப் போடுவது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.  குறிப்பாக பிரமிள், அசோகமித்திரன், ஞானக்கூத்தன். ஒருவரைப் பிடிக்கவில்லை என்றால் அதிலேயே உறுதியாக இருப்பார் என்பதையும் நான் அவரிடம் எதிர்பார்க்கவில்லை.
    அன்று தில்லியில் அவருடன் பஸ்ஸில் போனபோது, கண்டக்டருக்கும் ஒரு சில பயணிகளுக்கும் பெரிய கலகலப்பே ஏற்பட்டது.  என்னுடன் என்னை ஒரு இடத்திற்குக் கொண்டு வர இருந்த வெங்கட்சாமிநாதனைப் பார்க்கும்போது, ஒன்றுதான் ஞாபகம் வந்தது. இவர் போகுமிடமெல்லாம் எதாவது சண்டை ஏற்படுகிறதே என்று. வெங்கட் சாமிநாதனுக்குசுச் சிலரைப் பிடிக்கவில்லை என்றால் அவர்களைப் பற்றி மோசமாக சொல்லாமல் இருக்க மாட்டார்.
    அவர் தில்லியிலிருந்து சென்னைக்கு  குடி வந்தபோது ஒரு மாசம் காலியாக இருந்த என் வீட்டில்தான் தங்கியிருந்தார்.  மடிப்பாக்கத்தில் அவர் வீடு கட்டிக்கொண்டு போகும்போது, மடிப்பாக்கத்திலேயே ஒரு வீட்டில் குடியிருந்தார்.  
    நான் அடிக்கடி அவரைச் சந்திப்பது உண்டு.  எதாவது உதவிகளும் அவருக்குச் செய்வதுண்டு.  அவர் தன் சேமிப்புகளில் சிலவற்றை சில இடங்களில் டெபாசிட் பண்ணி இருந்தார்.  அதிக வட்டிக்கு ஆசைப்பட்டுக்கொண்டு.  பங்களூரில் இருந்த என் உறவினர் கூட கிட்டத்தட்ட 10 லட்சம் வரை அப்படி டெபாசிட் செய்து எல்லாவற்றையும் இழந்து விட்டார்.  வெ சாவும் அப்படி இழந்து விட்டார்.
    வெங்கட் சாமிநாதன் எப்போதும் பிடிவாதமானவர்.  அவர் சென்னைக்கு வந்தபிறகுதான் அவருடைய எழுத்துக்கள் பல புத்தகங்களாக வெளிவந்தன.  முதன் முதலில் அவர் டில்லியில் இருந்தபோது எழுதாமல் இருந்தார்.  நான் அவரிடமிருந்து கேட்டு விருட்சத்தில் பிரசுரம் செய்தேன்.  இதெல்லாம் ஆரம்பத்தில்.  அதன் பின் அவர் சென்னையில் அதிகமாகவே எழுதினார்.
    அவர் யாரைப் பார்த்தாவது விமர்சனம் செய்தார் என்றால் கடூரமாக இருக்கும்.  சில சமயம் அதைக் படிக்குமபோது தாங்க முடியாத சிரிப்பையும் வரவழைத்து விடும்.  உதாரணமாக அவர் வல்லிக் கண்ணனைப் பற்றி ஒன்று சொல்வார்.  ‘அவர் ஒரு டெச்பேட்ச் க்ளார்க்’ என்று.  உண்மையில் வல்லிக் கண்ணனும், திகசியும் அவர்களுக்கு அனுப்பும் புத்தகங்களையும் பத்திரிகைகளையும் பார்த்து படித்து விட்டு வாழ்த்தி ஒரு கார்டில் கடிதம் எழுதாமல் இருக்க மாட்டார்கள்.  பத்திரிகை புத்தகம் போடுபவரை உற்சாகப்படுத்தாமல் இருக்கமாட்டார்கள்.  நான் என் பத்திரிகையை அனுப்பினால் கடிதம் எழுதாமல் இருக்க மாட்டார்கள்.  அவர்கள் கடிதம் வந்தபிறகுதான் எனக்கு நிம்மதி மூச்சு வரும்.  ஓ  நம் பத்திரிகை எல்லோருக்கும் போய்ச் சேர்ந்து விட்டது என்று.

download (16)

 

 


    அவர் சென்னையில் இருந்தபோது அந்த நாட்கள் மறக்க முடியாதது.  பல நிகழ்ச்சிகளுக்கு அவரை அழைத்துப் போயிருக்கிறேன்.  அவரைச் சந்திக்கும்போதெல்லாம் அவர் என் மற்ற எழுத்தாள நண்பர்களை எல்லாம் கிண்டல் செய்யாமல் இருக்க மாட்டார்.  ஏன் இவருக்கு இதுமாதரி எல்லார் மீதும் கோபம் என்று தோன்றும்.  
    நான் அடிக்கடி எல்லோரிடமும் போன் பண்ணி பேசிக் கொண்டிருக்க மாட்டேன்.  எப்போதாவது போன் பண்ணி பேசும்போது மட்டும், “என்ன உன் குரு சொல்றபடி கேட்கிறியா?”என்பார். 
    “நான் யாரையும் குருவாக ஏற்றுக் கொள்ளமாட்டேன்.  என்னை யாரும் சிஷ்யனாகவும் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள்,”என்பேன்.
    ஆனால் என்னைப் பார்த்தால் நம்ப மாட்டார்.  ந பிச்சமூர்த்திக்கு ஒரு விழா எடுத்தோம்.  நான், ஞானக்கூத்தன், ராஜகோபாலன் என்று பலருடைய முயற்சியில் நடந்தது.  அக் கூட்டத்திற்கு ஜி கே மூப்பனார் தலைமை வகித்தார். வெங்கட் சாமிநாதனும் அக் கூட்டத்தில் கலந்து கொண்டு பேசினார்.  மறக்க முடியாத கூட்டம் அது.
    வெங்கட் சாமிநாதன் பங்களூர் சென்ற பிறகு நான் அவரை சந்திப்பது நின்றே போய்விட்டது.  பங்களுரிலிருந்து யாரையாவது பார்த்தால் வெ சாவைப் பற்றி விஜாரிக்காமல் இருக்க மாட்டேன். என் பையன் திருமணத்திற்கு பத்திரிகை அனுப்பினேன். அவர் வாழ்த்தி பதில் எழுதினார்.  போனில் பேசவே எனக்கு அவரிடம் நடுக்கம்.  கோபத்துடன் பேசுவாரோ என்ற பயம்தான்.
    சமீபத்தில் பங்களூர் செல்லும்போது ஜøலை மாதம் அவரைப் பார்க்கச் சென்றேன்.  மகாலிங்கம் என்ற நண்பர்தான் என்னை அழைத்துக் கொண்டு போனார்.  அதே கம்பீரமான தோற்றத்துடன் வெங்கட் சாமிநாதன் இருந்தார்.  ஆனால் அதே கோபத்துடன் அவர் பேசினார்.  அவர் எதையுமே மறக்க வில்லை.  தேவை இல்லாமல் மற்ற இலக்கிய நண்பர்களைத் திட்டாமல் இல்லை.   வேண்டாத விருந்தாளியைப் பார்ப்பதுபோல்தான்ல என்னைப் பார்த்தார். அவரைப் பார்ப்பது இதுதான் கடைசி முறையாக இருக்குமோ என்று கூட எனக்குத் தோன்றியது.  அவர் வீட்டில் உள்ளவர்களை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தினார்.  அவர் ஒன்றே ஒன்றுதான் என்னைப் பார்த்துக் கேட்டார்.  “நீ ஏன் என் புத்தகங்களைப் படித்து விட்டு ஒன்றும் எழுதுவதில்லை,” என்று.
    அவர் கேட்டது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.  அவர்தான் பலருடைய புத்தகங்களைப் படித்துவிட்டு விமர்சனம் எழுதிக் குவிப்பவர்.  பொதுவாக நான் சிலருடைய புத்தகங்களை விமர்சிப்பதில்லை.  அதில் வெங்கட்சாமிநாதனும் ஒருவர்.  நான் எதையாவது எழுதப் போய் அவருக்குப் பிடிக்காமல் போய்விடுமோ என்ற அச்சமதான் காரணம்.  
    நான் பங்களூரிலிருந்து திரும்பி வந்தபோது அவர் புத்தகம் எதையாவது விமர்சனம் செய்ய வேண்டுமென்று எடுத்து வைத்துக்கொண்டேன். 

 

download (18)

அவருடைய, “என் பார்வையில் சில கதைகளும் சில நாவல்களும்” என்ற புத்தகத்தை எடுத்து வைத்துக்கொண்டேன்.  ஒரு படைப்பாளியாக மாறாமல விமர்சராகவே கடைசி வரை இருந்துவிட்டாரே என்ற ஆச்சரியம் எனக்கு அவர் மீது உண்டு.  எல்லோரையும் திருப்தி செய்வதுபோல் ஒரு புத்தகத்தை பாராட்டவே முடியாது.  எத்தனைப் புத்தகங்களைப் பற்றி தன் மனதில் பட்டதை எழுதி இருக்கிறாரே என்ற ஆச்சரியம் எனக்கு எப்போதும் உண்டு.

    காலையில் அவர் மரணம் அடைந்த செய்தியை அறிந்தேன்.  அவர் ஆத்மா சாந்தி அடைய எல்லாவல்ல இறைவனை வேண்டுகிறேன்.  
    

**********